İndiğinde, “Arkadaşlarımın hepsinin gittiğini biliyordum” dedi. Kulübe 50 kez gitmişti ve güvenlik görevlileriyle iyi arkadaştı.
Aceleyle biletleri geri aldı ve tam bir yıkıma geldi. “Kelimenin tam anlamıyla şoktaydım. Bölgedeki birkaç hastaneye gittim ve onlar morglardaydı. Yıkıcıydı.”
Laczynski’nin hayatı Bali ile iç içe geçmiştir. Bombalamalar onu “asla bir günü boşa harcamamaya” ve kurbanların unutulmamasını sağlamaya yöneltti. Bombacıların duruşmaları için mahkeme salonunda oturdu ve elinde 88 Avustralyalı kurbanın yüzleriyle yaptığı bir Avustralya bayrağı vardı.
Saldırıları planlayan İmam Samudra ile mahkeme salonunda birkaç kez çatıştı. “Bayrağımı ona sallıyordum. Bir keresinde bana ‘cehenneme git’ demişti. ‘senden sonra’ dedim. O anı hatırlıyorum, artık korkmuyordum. 2003 yılındaydı” dedi.
Laczynski, bir Bali hapishanesinde terörist Ali Imron ile yüz yüze görüştü. tarih çizgisi 2015’te belgesel. Elini sıkmayı reddetti. Başka bir bombacı olan Umar Patek ona bir kahve verdi, o da reddetti. Patek’in hapsedilmesinden sadece 11 yıl sonra serbest bırakılabileceğini öğrenmek Laczynski’yi dehşete düşürür.
“Serbest bırakılırlarsa izlenmeleri gerekir – pişman olduğuna ikna olmadım.”
Laczynski kendini şanslı sayıyor. Beşinci yıldönümünde, şimdi çocukları olduğu karısıyla tanıştı.
Her yıl Sari Kulübü’nün dışında 88 mum yakar. 12 Ekim’de tekrar yapacak. Aradan geçen yıllara rağmen terör “hiç bırakmaz” dedi.
Nicole McLean, arkadaşı Natalie Goold ile Bali’ye gittiğinde 23 yaşındaydı. Bir intihar bombacısı gelmeden önce 45 dakikadır Paddy’s Irish Pub’daydı. McLean ondan sadece bir metre uzaktaydı.
“Döndüğümü hatırlıyorum ve sonra bu büyük ateş topunun bana doğru geldiğini gördüm” dedi. “Sağ koluma omzuma çarptı ve ayaklarımın üzerinde uçmama neden oldu.”
McLean 45 dakika yerde kaldı. Kendine geldiğinde, kolu doğal olmayan bir pozisyondaydı. Hareket etmeye çalıştı ama yapamadı.
“Onu aldım ve düzeltebileceklerini düşünerek göğsümün üzerinde tuttum. Ayağa kalkmaya çalıştım ama sağ bacağım havaya uçtu. Alt sırtım patladı.”
Melbourne’ün doğusunda yaşayan McLean, 20 yıl sonra saldırı hakkında daha duygusal ve düşünceli hissettiğini söyledi. “Benim için, yaralarım yüzünden bunu saklayamam. Bu asla kaybolmayan bir şey.”
Yıldönümü için kocası ve 14 yaşındaki Callen ve 10 yaşındaki Isla ile birlikte Canberra’ya seyahat edecek. Daha sonra Victoria anıtına çiçek bırakacak.
Nedense McLean Bali’de ölmeyeceğini biliyordu. Arkadaşı onu kurtarmak için bir pencereden geri tırmandı. Goold bunu yaptığı için bir cesaret madalyası kazandı.
Sokağa çıktıklarında sanki zombilerle dolmuş gibiydi.
“Bana şunu hatırlattı [the film clip] Gerilim – herkesin saçı diken diken. Giysileri yırtıldı.”
Royal Melbourne Hastanesi’ne vardığında kendisine 48 saatlik bir yaşama süresi verildi.
Vücudunda 20 kurşun veya şarapnel deliği, sırtında ve omuzlarında yanıklar, belinde ve sağ bacağında futbol topu büyüklüğünde bir delik vardı. İki hafta sonra McLean sağ kolunu kaybetti.
“Rehabilitasyona gitmem, yürümeyi, giyinmeyi ve her şeyi yeniden yapmayı öğrenmem gerekiyordu. Bebek gibiydim. Yaralarım nedeniyle oturamıyordum, yuvarlanamıyordum bile” dedi.
Sağ elini kullandığı için yazmayı, yemeğini kesmeyi, saçını yapmayı öğrenmesi gerekiyordu.
“23 yaşındaki biri için tüm hayatını her şeyi kendi başına yaparak geçirmek zor.”
Onlarca yıl sonra McLean, saldırının pek çok insan, hatta etkilenmemiş olanlar için hala ham olduğunu söyledi.
“Müşteriler çiçek, mum ve hediyeler getiriyor ve aradan 20 yıl geçti. Birçok insan için hala çok taze.”
Ama yıldönümü, diyor, onunla ilgili değil.
“O gün bizimle ilgili değil. Özellikle o gün, ne yazık ki evlerine, ailelerinin yanına gelmeyen insanlarla ilgili. Onları çok düşünüyorum. Ben de ailelerini çok düşünüyorum. 12 Ekim onlarla ilgili, benimle değil.”
Şu anda Victoria’nın merkezindeki Kyabram’da yaşayan Croxford, karısının 1.80 boyunda ve “çok iri” bir kişiliğe sahip olduğunu söyledi. Dans etmeyi severdi ve bir sürü arkadaşı vardı.
“O benim ruh eşimdi.” Şimdi 24 yaşında olan Breanna adında bir kızları var.
Croxford, 12 Ekim’de annesinden bombalamayı bildiren bir telefon aldığında, tıklamadı. Bali büyük bir yer. Port Melbourne’a döndüğünde haberleri gördü. Bomba, karısı Donna’nın arkadaşının 40. doğum gününü kutlaması gereken Sari Club’daydı. Ama yine de hayatta olabilir, belki de yaralanabilir. “Olumlu düşünmeye devam ettim” dedi.
“Polis kapıları çalıp diş kayıtları istemeye başlayana kadar.”
Donna, bombalamadan yaklaşık 10 gün sonra kimliği tespit edilen son kişilerden biriydi.
“Uzun zaman oldu ama yine de oldukça yakın kesiyor.”
Croxford yıldönümleri için iki kez Bali’ye gitti, ilki ve ardından 10’uncusu. “Bunu yaparken belirli bir miktar kapatma aldım.”
Yükleniyor
Carlton’daki Lincoln Meydanı anıtının onun için özel bir yeri var. Küçük çeşmeler, kaybedilen her yaşamı anmak için dans eder. Donna’nın küllerini oraya saçtığı yer.
“Cennette mutlu bir şekilde insanları rahatsız ettiğini biliyorum” dedi.
Kardeşi iki hafta önce öldü. “Orada Donna ile şişman bir zaman geçiriyor.”
Eyalet hükümeti yorum yapmayı reddetti, ancak anma törenlerinin Commonwealth tarafından yönetildiğini söyledi.
Sabahing Edition bülteni, günün en önemli ve ilginç hikayeleri, analizleri ve içgörüleri için kılavuzumuzdur. buradan kaydolun.
Kaynak : https://www.smh.com.au/world/asia/victorians-remember-the-bali-bombing-20-years-on-it-never-leaves-you-20221007-p5bnxu.html?ref=rss&utm_medium=rss&utm_source=rss_world