We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
1533 CE'de İnka İmparatorluğu dünyanın en büyüğüydü. Bununla birlikte, fethedilen halkların bu imparatorluğa entegrasyonunun olmaması, İnka tahtını talep etmek için bir iç savaş ve Avrupa kaynaklı hastalıkların yıkıcı bir salgını ile birleştiğinde, İnkaların almaya hazır olduğu anlamına geliyordu. Francisco Pizarro, tek çıkarları hazine olan şaşırtıcı derecede küçük bir adam gücüyle Peru'ya geldi. Üstün silahlar ve taktikler ve isyan etmeye hevesli yerlilerden gelen değerli yardımlarla İspanyollar, İnkaları bir nesilden biraz daha kısa bir sürede silip süpürdü. Ziyaretçilerin Yeni Dünya'ya gelişi ve bunun sonucunda İnka İmparatorluğu'nun çöküşü, Amerika'nın başına gelmiş en büyük insani felaketti.
İnka İmparatorluğu
İnkaların kendileri imparatorluklarına 'Dört Mahallenin Ülkesi' veya 'Dört Parça Bir Arada' anlamına gelen Tawantinsuyo (veya Tahuantinsuyu) adını verdiler. Başkent Cuzco, dünyanın göbeği olarak kabul edildi ve yayılan yollar ve kutsal nişan çizgileri vardı (çekler) her çeyrekte: Chinchaysuyu (kuzey), Antisuyu (doğu), Collasuyu (güney) ve Cuntisuyu (batı). Antik Ekvador, Peru, kuzey Şili, Bolivya, Arjantin yaylaları ve güney Kolombiya'ya yayılan ve kuzeyden güneye 5,500 km (3,400 mil) uzanan, sadece 40.000 İnka, 30'dan fazla farklı dil konuşan yaklaşık 10 milyon deneğin yaşadığı devasa bir bölgeyi yönetiyordu.
İnkalar, mitolojilerinde güneş tanrısı Inti tarafından Tiwanaku'da (Tiahuanaco) yaratıldıkları için fethedilen halklar üzerinde ilahi bir yönetim hakkına sahip olduklarına inanıyorlardı. Sonuç olarak, kendilerini seçilmiş azınlık, 'Güneşin Çocukları' olarak gördüler ve İnka hükümdarı, Inti'nin dünyadaki temsilcisi ve somutlaşmışıydı. Pratik açıdan, bu, İnka dili Quechua'yı (veya Runasimi) konuşanların tümüne ayrıcalıklı bir statü verildiği ve bu soylu sınıfın daha sonra imparatorluk içindeki tüm önemli siyasi, dini ve idari rollere hakim olduğu anlamına geliyordu.
İnka İmparatorluğu'nun yükselişi olağanüstü hızlı olmuştu. Cuzco Geç Ara Dönem'in (MS 1000-1400) başında bir süre önemli bir merkez haline gelmiş olsa da, bölgesel birleşme süreci MS 14. yüzyılın sonlarından ve MS 15. yüzyılda önemli fetihlerden itibaren başlamıştır. İmparatorluk, en büyük meydan okumasıyla karşılaşacağı sırada henüz gençti.
Pizarro ve Conquistadores
Francisco Pizarro ve ortağı Diego de Almagro, 50'li yaşlarının ortalarında, mütevazi bir geçmişe sahipti ve ikisi de kendi İspanya'sında herhangi bir ün kazanmamıştı. Maceracılar ve hazine arayanlar, yurttaşlarının on yıl önce Meksika'nın Aztek dünyasında buldukları altın hazineleri bulmaya hevesli küçük bir İspanyol maceracı grubuna önderlik ettiler. İki küçük karavelli ticaret gemisiyle Panama'dan Pasifik kıyılarında ilerlerken, Kolombiya ve Ekvador kıyılarını aradılar ama umutsuzca aradıkları altını bulamadılar. Bu, Pizarro'nun bu türden üçüncü seferiydi ve şöhret ve şan için son şansı gibi görünüyordu.
Daha sonra, 1528 yılında, bir Bartolomé Ruiz (seferin pilotu) kıyıdan hazinelerle dolu bir sal ele geçirdi. Ne de olsa Güney Amerika'da daha derinlerde keşfetmeye değer bir şey olabilir. Pizarro, keşfi, bulunan herhangi bir hazinenin her zamanki beşte birini alan Kraliyet ile keşfedilen herhangi bir yeni bölgenin valisi olma hakkını İspanyol kralı Charles V'den güvence altına almak için bir araç olarak kullandı. Pizarro, 138 gazi, 27 süvari atı, topçu ve bir keşiş olan bir Peder Valverde'den oluşan 168 kişilik bir kuvvetle And Dağları'na doğru yola çıktı.
Aşk tarihi?
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
1531'de yavaş ve dikkatli bir ilerleme kaydederek, Ekvador kıyılarında Coaque'a ulaştı ve onu fethetti ve takviye bekledi. Bunlar ertesi yıl geldi ve İspanyol kuvvetini 62'si süvari olan 260 erkeğe çıkardı. Kuvvet kıyıdan aşağı Tumbes'e doğru ilerledi, giderken yağmaladı ve yerlileri kılıçtan geçirdi. Tekrar ilerlerken, müreffeh bir uygarlığın masalsı işaretlerini görmeye başladılar - depolar ve iyi inşa edilmiş yollar. San Miguel'de (modern Piura) yeni bir yerleşim kurdular ve MS 1532 yılının sonunda Pizarro, devasa ve zengin bir imparatorluğun yöneticileriyle ilk teması kurmaya hazırdı.
İmparatorlukta Sorun
Yabancı işgalciler Peru'ya vardıklarında İnkalar zaten bazı ciddi iç sorunlarla kuşatılmıştı. Gördüğümüz gibi, onların devasa imparatorluğu, itaati İnka askeri egemenliğinden ve rehin alınmasından gelen fethedilen devletlerin politik olarak kırılgan ve gevşek bir bütünleşmesiydi - hem önemli kişilerin hem de önemli dini eserlerin - sürekli bir uyum sağlamak için rehin alınması. Cuzco'nun kuralı. Sevilmeyen vergiler, mal veya hizmet (askeri ve genel emek) biçiminde çıkarıldı ve birçok topluluk, imparatorluğun diğer bölgelerine zorla yeniden yerleştirildi veya derebeylerine daha sadık yeni insan topluluklarını ağırlamak zorunda kaldı.
İnkalar, Inti'ye daha düşük bir statü verilmesi koşuluyla, bazı tanrılara tapınmaya devam etmelerine izin verseler bile, dinlerini fethedilen halklara da empoze ettiler. İnkalar, egemen sınıfın tam olarak kim olduğunu görsel olarak etkilemenin bir yolu olarak imparatorlukta kendi sanatlarını bile empoze ettiler. İnka yönetiminin bazı faydaları vardı - daha düzenli bir gıda arzı, daha iyi yollar ve iletişim, İnka askeri koruması olasılığı ve ara sıra devlet destekli ziyafetler. Sonuç olarak, fethedilen bölgenin büyük bir kısmı öyleydi ki, birçok durumda, rakip bir güç İnka yönetimini tehdit ettiğinde, imparatorluğu koruma sadakati biraz eksikti. Bazı bölgeler, özellikle kuzey bölgelerinde sürekli isyan halindeydi ve Ekvador'da devam eden bir savaş, Quito'da ikinci bir İnka başkentinin kurulmasını gerektirdi.
Belki de bu huzursuzluktan daha da önemlisi, Pizarro olay yerine vardığında İnkalar kendi aralarında kavga ediyorlardı. İnka hükümdarı Wayna Qhapaq'ın MS 1528'de ölümü üzerine, oğullarından ikisi Waskar ve Atahualpa, babalarının imparatorluğunun kontrolü için altı yıllık zarar verici bir iç savaşta savaştı. Atahualpa sonunda kazandı ama imparatorluk hâlâ onun zaferiyle tam olarak uzlaşamamış hizipler tarafından kuşatılmıştı.
Son olarak, tüm bu faktörler İspanyollara ciddi bir avantaj sağlamak için yeterli değilse, İnkalar o sırada Orta Amerika'dan Avrupalı işgalcilerin kendisinden bile daha hızlı yayılan çiçek hastalığı gibi bir Avrupa hastalığı salgını tarafından vuruldu. Böyle bir hastalık MS 1528'de Wayna Qhapaq'ı öldürdü ve bazı yerlerde nüfusun %65-90'lık şaşırtıcı bir kısmı bu görünmez düşmandan ölecekti.
Pizarro, Atahualpa ile Tanışıyor
15 Kasım 1532 Cuma günü İspanyollar, Peru'nun dağlık bölgelerindeki İnka kasabası Cajamarca'ya yaklaştı. Pizarro, İnka kralıyla tanışmak istediğini, orada yerel kaynakların tadını çıkardığını ve Waskar'a karşı kazandığı son zaferin tadını çıkardığını haber gönderdi. Atahualpa, bir süredir kıyıdan kendi yollarıyla savaştıkları bilinen, çok dedikodulu sakallı beyaz adamlarla nihayet buluşmayı kabul etti. 80.000 kişilik ordusuyla güvenle çevrili Atahualpa, bu kadar küçük bir düşman kuvvetinden herhangi bir tehdit görmemiş gibi görünüyor ve Pizarro'yu ertesi güne kadar bekletiyor.
Pizarro ve Atahualpa arasındaki ilk resmi toplantı birkaç konuşma, İspanyol biniciliğini izlerken birlikte bir içki içerdi ve başka bir şey değildi. Her iki taraf da diğer tarafı ilk fırsatta yakalamayı veya öldürmeyi planlayarak uzaklaştı. Ertesi gün Pizarro, İnka kasabasının labirent benzeri mimarisini kendi avantajına kullanarak, Atahualpa'nın ana meydana gelmesini beklemek için adamlarını pusuya düşürdü. Kraliyet birliği geldiğinde, Pizarro küçük toplarını ateşledi ve ardından zırhlı adamları at sırtında saldırdı. Ateşli silahların mızraklara, oklara, sapanlara ve sopalara karşı uyumsuz olduğu müteakip savaşta, sıfır İspanyol kaybına karşı 7.000 İnka öldürüldü. Atahualpa kafasına bir darbe aldı ve canlı yakalandı.
Atahualpa'nın Fidyesi ve Ölümü
Ya Pizarro tarafından fidye için tutulan ya da kendisi bir fidye teklif eden Atahualpa'nın, 6.2 x 4.8 metre boyutlarındaki bir oda, İnkaların 2,5 m yüksekliğe kadar sağlayabileceği tüm hazinelerle doldurulması durumunda halkına güvenli bir şekilde geri döneceği vaat edildi. Bu yapıldı ve oda mücevherlerden putlara kadar altın nesnelerle yığıldı. Oda daha sonra iki kez gümüş nesnelerle dolduruldu. Tüm görev sekiz ay sürdü ve birikmiş hazinelerin bugünkü değeri 50 milyon doların üzerinde olacaktı. Bu arada, Atahualpa imparatorluğunu esaretten yönetmeye devam etti ve Pizarro, Panama'dan takviye beklerken Cuzco ve Pachacamac'a keşif seferleri gönderdi. Daha sonra, fidyesini alan Pizarro, 26 Temmuz 1533'te Atahualpa'yı kısaca denedi ve idam etti. İnka kralı aslen tehlikede yakılarak ölüme mahkum edildi, ancak hükümdar vaftiz olmayı kabul ettikten sonra, bu boğularak ölüme çevrildi.
Pizarro'nun adamlarından bazıları bunun olabilecek en kötü yanıt olduğunu düşündüler ve Pizarro, İspanyol kralından yabancı bir hükümdara bu kadar sefil davrandığı için eleştiri aldı, ancak kurnaz İspanyol lider, İnkaların krallarına ne kadar boyun eğdiğini, o tutulduğu zaman bile görmüştü. düşman tarafından tutsak. Yaşayan bir tanrı olarak Pizarro belki de yalnızca kralın ölümünün İnkaların tam yenilgisini getirebileceğini biliyordu. Gerçekten de, İnka kralı, ölümünde bile, Atahualpa'nın kopmuş başı, kalıcı Inkarri efsanesini doğurduğu için halkı üzerinde bir etki yarattı. Çünkü İnkalar bir gün başın yeni bir vücut oluşturacağına ve yöneticilerinin geri döneceğine, İspanyolları yeneceğine ve doğal düzeni yeniden kuracağına inanıyorlardı. En önemlisi, Atahualpa'nın tutsaklığı dönemi İspanyollara İnka İmparatorluğu'nda derin hizipler olduğunu ve bunlardan kendi çıkarları için yararlanılabileceğini göstermişti.
Cuzco'nun Düşüşü
Yılanın kafasını kesen İspanyollar, daha sonra Hernando Pizarro'nun keşif seferinin ardından bildirdiği geniş altın hazineleriyle Cuzco'yu fethetmeye başladı. Ondan sonra imparatorluğun geri kalanıyla ilgilenebilirlerdi. İlk muharebe Hatun Xauxa yakınlarında Atahualpa'ya sadık birliklerle yapıldı, ancak İspanyollara İnkaların arkasını görmekten memnun olan yerel halk yardım etti. İspanyollara yerel İnka depolarından malzeme verildi ve Pizarro yeni başkentini orada kurdu. Yerel yardım ve İnka depolarının yağmalanması, Pizarro'ya fetihinin geri kalanında yardımcı olan tanıdık bir model haline gelecekti.
İstilacılar daha sonra Vilcaswaman'da geri çekilen bir orduyu yendiler, ancak her şeye kendi yollarına sahip olmadılar ve hatta Cuzco'ya giderken bir ileri kuvvet sürpriz bir saldırıya uğradığında askeri bir yenilgiye uğradılar. Ertesi gün, Eski Dünya ziyaretçileri durdurulamaz yürüyüşlerine devam ettiler ve hepsini önlerinden süpürdüler. Cuzco'da kısa bir direnişin üstesinden gelindi ve şehir, 15 Kasım 1533'te bir inilti ile Pizarro'nun eline geçti. Şehrin hazineleri ve Coricancha tapınağının altın harikaları acımasızca soyuldu ve eritildi.
Pizarro'nun ilk kukla hükümdar - Waskar'ın küçük kardeşi Thupa Wallpa - kurma girişimi herhangi bir siyasi düzeni geri getiremedi ve kısa süre sonra hastalıktan öldü. İkinci bir kukla hükümdar kuruldu – Wayna Qhapaq'ın başka bir oğlu Manqo Inka. Devletin içeriden çökmemesini sağlarken, Pizarro ve adamları imparatorluğun geri kalanını sakinleştirmek ve başka hangi hazineleri bulabileceklerini görmek için ayrıldılar.
İmparatorluğu fethetmek
İspanyollar, Ruminawi ve Quizquiz liderliğindeki orduların dayandığı kuzey bölgelerinde ciddi şekilde test edildi, ancak bunlar da iç çekişmelerden teslim oldu ve liderleri öldürüldü. Avrupalıların amansız fetihlerine yanıt verilemezdi. Bunda, son derece ritüelleştirilmiş olan İnka savaş tarzı onlara büyük ölçüde yardımcı oldu. Aldatma, pusu ve hile gibi taktikler, savaşın ortasında taktik değiştirmek ve ortaya çıktıkça düşmandaki zayıflık fırsatlarını yakalamak gibi savaşta onlar için bilinmiyordu. Buna ek olarak, İnka savaşçıları subaylarına oldukça bağımlıydı ve bu göze çarpan kişiler savaşta düşerse, bütün bir ordu panik içinde geri çekilerek hızla çökebilirdi. Bu faktörler ve Avrupalıların üstün silahları, İnkaların zaten yönetilmesi zor olan devasa bir imparatorluğu savunmak için çok az şansları olduğu anlamına geliyordu. İnkalar, örneğin saldırı altındaki alanları sular altında bırakarak veya engebeli arazide savaşarak süvarilerle savaşmayı ve süvarilerle başa çıkmayı çabucak öğrendiler, ancak mızrakları, sapanları ve sopaları mermiler, tatar yayları, kılıçlar ve çelik zırhlarla boy ölçüşemedi. İspanyollar, eski rekabetler ve hizipler yeniden ortaya çıktıkça, eski imparatorluğun nüfusunun neredeyse yarısı onlar için savaştı.
İspanyollar kısa süre sonra yeni imparatorluklarının uçsuz bucaksız coğrafi yayılımının ve (önceleri mükemmel bir yol sistemi kurmuş olsalar bile) iletişim ve kontroldeki doğal zorluklarının İnkalarla aynı yönetim sorunlarıyla karşı karşıya oldukları anlamına geldiğini öğrendi. İsyanlar ve ayrılıklar her yere yayıldı ve Manqo Inka bile isyan etti ve kendisi için gerçek gücü denemek ve kazanmak için kendi ordusunu kurdu. Cuzco ve yeni İspanyol kalesi Cuidad de Los Reyes (Lima) iki büyük İnka ordusu tarafından kuşatıldı, ancak İspanyollar saldırganlar geri çekilmek zorunda kalana kadar direndi. İnka orduları büyük ölçüde çiftçilerden oluşuyordu ve topluluklarını aç bırakmadan hasatlarını bırakamazlardı. Kuşatma ertesi yıl yeniden başlatıldı, ancak İspanyollar bir kez daha direndi ve ordu liderlerini kasıtlı olarak hedeflenen bir saldırıda öldürdüklerinde, yeni düzene karşı direniş azaldı. Manqo Inka, Vilcabamba'da bir İnka yerleşim bölgesi kurduğu güneye kaçmak zorunda kaldı. O ve halefleri bir kırk yıl daha direneceklerdi. Sonunda, 1572'de Viceroy Toledo liderliğindeki bir İspanyol kuvveti İnka kralı Thupa Amaru'yu ele geçirdi, onu Cuzco'ya geri götürdü ve idam etti. Son İnka hükümdarı ve onunla birlikte bir zamanlar büyük imparatorluklarını yeniden kurma umudu da gitmişti.
Çözüm
Atahualpa, kardeşiyle savaşta kazandığı zaferin ardından, tarihçileri öldürmüş ve İnkaların tam bir yenilenme olması amaçlanan şeyde İnka quipu kayıtlarını yok etmişti. pachakuti ya da İnkaların çağlar boyunca periyodik olarak meydana geldiğine inandıkları, çağ değiştiren bir olay olan 'zaman ve uzayın devrilmesi'. O zaman Atahualpa'nın acı çekmesi ne kadar ironikti. pachakuti kendisi ve yeni yöneticiler benzer şekilde And kültürünün bulabildikleri her kalıntısını yağmalayacak, yakacak ve yok edeceklerdi. Eski Dünya'nın Yeni Dünya'ya gelişi onu alt üst etti. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
İspanyollar, Pizarro'nun öldürülmesi de dahil olmak üzere on yıllardır kendi iç sorunlarından sonra, sonunda MS 1554'te istikrarlı bir sömürge hükümeti kurdular. And halkı için, İnka kesintisine rağmen binlerce yıl geriye uzanan yaşam biçimleri, yeni çağ tarafından yeniden sorgulanacaktı. Yine de bunlar şanslı olanlardı, çünkü MS 1570'e gelindiğinde Kolomb öncesi And nüfusunun %50'si yok olmuştu. Savaşın ve hastalığın tahribatından kurtulan sıradan insanlar için, bir kez daha servetlerini çalmaya ve onlara yabancı bir din empoze etmeye hevesli olan açgözlü bir derebeyi için bir soluklanma olmayacaktı.
Proje Tarih Öğretmeni
Bu bloga on yıldan fazla bir süre önce sosyal bilgiler öğretmeye başladığımda başladım. Ders verdiğim konularla ilgili makaleler yazmaktan zevk alıyorum. Umarım size yardımcı olurlar! Uğradığınız için teşekkürler!
- Ev
- 5 Coğrafya Teması
- Taş Devri
- Mezopotamya
- Mısır
- Indus Vadisi
- Yunanistan
- Roma
- Mayalar
- Aztekler
- İspanyol Fethi
- Mahremiyet
Pizarro ve İnka İmparatorluğu'nun İspanyol Fethi
Francisco Pizarro, kelimenin tam anlamıyla bir fatihdi. Batı Yarımküre'deki en büyük imparatorluk olan İnkaları sadece birkaç yüz adamla fethetti ve Güney Amerika'da birkaç yüzyıl sürecek bir İspanyol dayanağı kurdu.
İspanyol bir askerin oğlu Pizarro, Hernan Cortes gibi kraliyet soyundan değildi. Bununla birlikte, şöhret, servet ve macera arzusu tarafından yönlendirildi. Zamanının birçok İspanyolu gibi, bu hayalleri Yeni Dünya'da gerçekleştirmeye çalıştı.
Pizarro, Panama'daki 1513 seferi sırasında Nunez de Balboa ile birlikteydi. Balboa'nın keşif gezisinin, herhangi bir Avrupalı'nın Pasifik Okyanusu'nu ilk kez gördüğüne inanılıyor. Panama'dayken Pizarro, güneydeki zengin bir imparatorluk hakkında birçok söylenti duydu. Bu söylentiler elbette doğruydu. İnka İmparatorluğu, Meksika Aztek İmparatorluğu'ndan bile daha büyük bir servete sahipti.
Sonraki 15 yıl boyunca, Pizarro yavaş yavaş güneye doğru hareket etti ve yerli kabilelerin boyun eğdirilmesine yardımcı oldu. Her adımda İnkaların zengin imparatorluğunu duymaya devam etti. Aslında, Pizarro İnka şehri Tumbes'i (bazen Tumbez olarak da yazılır) buldu. Bu, bölgedeki diğer iki İnka şehrine yapılan ziyaretlerle birlikte Pizarro'yu daha güneyi keşfetmesi gerektiğine ve daha fazla adama ihtiyacı olduğuna ikna etti.
1528'de Pizarro, adını duyduğu devasa imparatorluğu bulmak ve fethetmek için tam kapsamlı bir sefer için İspanya Kralı Charles V'den destek almak üzere İspanya'ya gitti. Birkaç yerli, bir lama ve Yeni Dünya altın hazinelerini aldı ve onları İspanyol hükümdarına gösterdi. Charles V, seferi finanse etmeyi kabul etti ve yakında fethedeceği bölgelerin Pizarro Valisi ve Genel Kaptanını seçti.
İnkaların Fethi
Pizarro, İnkaların fethinin kolay olmayacağını biliyordu. Bununla birlikte, Cortes'in Azteklere karşı kullandığı strateji ve taktikleri bilme avantajına sahipti ve Pizarro bunların çoğunu İnkalara karşı oldukça başarılı bir şekilde kullandı. Cortes, Kolomb'un gelişinden 30 yıldan kısa bir süre sonra, İspanya'nın Yeni Dünya'da zar zor bir dayanağı olduğu zaman, Azteklere karşı çıktı. Pizarro, 1530'da İnkaları fethetmek için Panama'dan yola çıktığında yararlanabileceği çok daha büyük bir bilgi birikimine sahipti.
Pizarro, yanında başka tecrübeli fatihlere sahip olmanın avantajına da sahipti. Bunların arasında Pizarro'nun kardeşleri vardı ve 1532'de Hernando de Soto (birkaç yıl sonra Florida'yı keşfeden fatih) sefere katıldı.
1530'dan 1532'ye kadar, Pizarro ve seferi İnka İmparatorluğu'nun eteklerini araştırdı, yol boyunca müttefikleri fethedip işe aldı. Ayrıca İnkaların zaten bir savaşta olduğunu keşfetti. Bu elbette Pizarro için büyük bir avantajdı. İnkalar arasındaki iletişimi yavaşlattı ve İnkaların merkezi hükümetine düşman olan müttefiklerin daha kolay işe alınması anlamına geliyordu.
Belki de Pizarro'nun İnkaları fethindeki belirleyici an, İmparator Atahualpa'nın yakalanmasıydı. Cortés'in II. Moctezuma'yı ele geçirmesi gibi, Pizarro'nun Atahualpa'yı ele geçirmesi de İnkalar arasındaki kafa karışıklığını artırdı ve İnka İmparatorluğu'nun kalbine yapılan kaçınılmaz saldırıya verilen yanıtın yavaşlamasına yardımcı oldu.
Pizarro ve Atahualpa, 1532'de Cajamarca şehrinde bir araya geldi. Pizarro'nun sadece 180 kadar adamı vardı ama aynı zamanda ateşli silahlar, toplar ve atlar gibi avantajlara da sahipti. Atahualpa'nın yanında binlerce İnka savaşçısı vardı.
Pizarro'nun sekreteri Francisco de Xeres, Atahualpa'nın yaklaşımı hakkında yazdı.
Xeres'e göre Pizarro, önce İnka imparatoruyla konuşması için bir rahip gönderdi. Rahip Vicente, Atahualpa'ya bir İncil ile yaklaştı ve şöyle dedi:
Aslında, Rahip Vicente, Atahualpa'ya direnişin boşuna olduğunu söylüyordu. İspanyollar, uzun ihtimallere rağmen, Tanrı onların tarafında olduğu için (barışçıl yollarla veya başka yollarla) muzaffer olacaklarına inanıyorlardı.
Xeres, Atahualpa'nın elindeki İncil'i görmek istediğini, açtığını ve "Yolda nasıl davrandığınızı, şeflerime nasıl davrandığınızı iyi biliyorum ve ambarlarımdan kumaşı aldığını biliyorum" diyerek fırlattığını bildirdi. 8230 Onlar hepsini bana getirene kadar buradan ayrılmayacağım.”
Vicente daha sonra Pizarro'ya döndü ve ona olanları anlattı. Kaos başladı…
Ve böylece büyük Atahualpa yakalandı. İnka imparatoru, istediklerini alamazlarsa işgalciler tarafından öldürüleceğini varsaymıştı. Kısmen haklıydı. Altın, Yeni Dünya'daki İspanyollar için birincil motivasyon kaynağıydı, ancak aynı zamanda kültürlerindeki gerçek zenginlik ölçüsünü de istiyorlardı.
İnkalar ve Atahualpa'nın muhtemelen toprak mülkiyeti kavramını anlamadıklarına atıfta bulunmaya değer. Çoğu Kızılderili kültüründe böyle bir kavram yoktu. Yerli Amerikalılar, toprağa ait olduklarına inanıyorlardı, tersi değil.
Atahualpa, İspanyolların tek istediğinin altın olduğuna inandığı için, İspanyolların gitmesini umarak Pizarro'ya cömert bir teklifte bulundu.
Gerçekçi olmak gerekirse, Pizarro'nun Atahualpa'yı bırakmaya hiç niyeti yoktu, ama böylesine güzel bir teklifi geri çeviremezdi. Pizarro, İnkaların boş durmayacaklarını ve imparatorlarının esaret altında tutulmasına izin vermeyeceklerini de biliyor olmalıydı. Belki de Pizarro, Atahualpa'yı, kalan yüksek memurlardan bazılarını savaşa çekmek için yem olarak kullandı. Plan bu olsun ya da olmasın, Pizarro'ya İnkaların bir karşı saldırı planladığı haberi geldi ve İspanyol, Atahualpa'yı ihanetle suçlayıp idam etme fırsatını yakaladı.
Sonra Vali, Majestelerinin subaylarının, kaptanların ve deneyimli kişilerin mutabakatı ile Atahualpa'yı ölüme mahkum etti. Cezası, işlediği ihanetten dolayı Hristiyan olmazsa yanarak ölmesiydi. . .
Atahualpa'yı idama çıkardılar ve meydana geldiğinde Hıristiyan olacağını söyledi. Vali bilgilendirildi ve vaftiz edilmesini emretti. Tören, çok saygıdeğer Peder Friar Vicente de Valverde tarafından yapıldı. Vali daha sonra yakılmamasını, açık alanda bir direğe bağlanıp boğulmasını emretti. Bu yapıldı ve ceset, ertesi günün sabahına kadar, rahipler ve vali diğer İspanyollarla birlikte, büyük bir ciddiyetle ve mümkün olan tüm onurlarla defnedildiği kiliseye nakledene kadar bırakıldı. ona gösterilsin. Bu kadar zalim olan bu adamın sonu böyle oldu. Büyük bir metanetle ve hiçbir duygu göstermeden öldü. . .
Xeres'in hesabının güvenilir olup olmadığını sorgulamadan edemiyor insan. Bununla birlikte, yukarıda alıntılanan bölüm, günün uygulamaları ile uyumludur. Avrupa'daki Kilisenin engizisyonları hakkında herhangi bir kitap okuyun ve çok benzer olaylar bulacaksınız. Hristiyan olmayan ya da sapkın olduğuna inanılan Hristiyanlar toplanıp tövbe etmeleri istendi. İddia edilen suça bağlı olarak, sanık tövbe ederse, yine de idam edilebilirdi. Tövbe etmeyenlerin cezası kesinlikle her zaman yakarak infazdı. Gerçek şu ki, Pizarro, günün standartlarına göre, Atahualpa'yı ilk toplantılarında İncil'i fırlattıktan hemen sonra idam etmek için muhtemelen hakları dahilindeydi.
Atahualpa'nın yakalanması ve idam edilmesi/öldürülmesi hiç şüphesiz İnkalara zarar verdi, ancak bu onların kararlılığını azaltmadı. Savaşmaya devam ettiler ama kaderleri mühürlendi. Aztekler ve sayısız diğer Kızılderili kabileleri gibi, hastalık, düşük teknoloji ve rakiplerinin dünya görüşü yok olma anlamına geliyordu. Bazı tahminler, İnkaların %90'ının yalnızca hastalık tarafından öldürüldüğünü iddia ediyor. İspanyollara karşı savaşlarını mızrak ve sapanlarla sürdürdüler, ancak bu silahlar kılıç, arbalet ve top ile boy ölçüşemedi. Ayrıca İspanyollar, İnkaları ve karşılaştıkları herkesi fethetmenin, boyun eğdirmenin ve Hıristiyanlaştırmanın hakları ve görevleri olduğuna inanıyorlardı.
1533'te İnka'nın başkenti Cuzco İspanyolların eline geçti. Fetih daha sonra İspanya tüm Meksika, Orta Amerika ve Güney Amerika'yı (Brezilya ve diğer birkaç küçük bölge hariç) kontrol edene kadar güneyde devam etti.
Francisco Pizarro, 1535'te Peru'nun Lima kentini kurmaya devam etti. İspanya'nın Yeni Dünya imparatorluğunun Güney Amerika bölümünü Lima'dan, 1541'de rakip bir fatihin adamları tarafından öldürülene kadar yönetti.
Pizarro Peru'yu Fetheder
Kendi keşiflerini yapmak isteyen Pizarro, diğer asker Diego de Almagro ile bir ortaklık kurdu. 1524-1525'ten, sonra tekrar 1526-1528'den, Almagro ve bir rahip olan Hernando de Luque ile Güney Amerika'nın batı kıyılarında keşif ve fetih yolculuklarına çıktı.
İlk sefer başarısız oldu, ancak 1526'da Pizarro Peru'ya geldi ve büyük bir hükümdarın ve dağlardaki zenginliklerinin hikayelerini duydu. İspanya için arazi talep etmek için izin almak için geri döndü.
İspanya Kralı Charles, Pizarro'nun isteğini kabul etti ve ona fethettiği tüm toprakların valisi olacağına söz verdi. 1531'de Pizarro ve üç üvey kardeşinin Gonzalo, Hernando ve Juan Pizarro'nun da dahil olduğu mürettebatı Panama'dan yola çıktı. Kasım 1532'de Pizarro, İnka lideri Atahuapla'nın İnka İç Savaşı'nda kardeşi Huescar'a karşı kazandığı zaferi kutladığı Cajamarca şehrine girdi. Pizarro, Atahuapla'yı rehin aldı. Hayatını kurtarmak için büyük bir fidye ödemiş olmasına rağmen, Atahuapla 1533'te öldürüldü. Daha sonra Pizarro, bir başka önemli İnka şehri olan Cuzco'yu fethetti ve şimdi Peru'nun başkenti olan Lima şehrini kurdu.
Francisco Pizarro ve İnkalar
Atahualpa, İnka İmparatorluğu'nun son hükümdarıydı. 1532'de İspanyol fatih Francisco Pizarro, topraklarının kuzeyindeki kaplıcaların tadını çıkarırken, yaklaşık 180 kişilik bir kuvvetle İnka İmparatorluğu'nun başkenti Cusco'ya girdi.
Pizzaro köylülerle arkadaş oldu ve sözde İnka şefinin onuruna bir ziyafet düzenledi. Atahualpa haber aldı ve parti vermeye hazır birkaç bin silahsız askerle şehre döndü. Ama Pizzaro aslında bir pusu hazırlamıştı. Toplar, silahlar ve atlarla fatihler Atahualpa'yı ele geçirdi ve adamlarını katletti.
İspanyolların açgözlülüğünü anlayan Atahualpa, serbest bırakılması için fidye olarak bir odayı hazineyle doldurmayı teklif etti. Pizarro anlaşmayı kabul etti. İnka İmparatorluğu'nun dört bir yanından fidyeyi ödemek için 24 ton altın ve gümüş heykel, mücevher ve sanat eseri getirildi.
Ne yazık ki, fidyenin tamamı teslim edildiğinde, fatihler Atahualpa'nın yine de yakılarak öldürülmesini emrettiler. Vincente de Valverde adında bir Dominikli keşiş, İnka liderine son saatlerinde eşlik ederek onu putperest inançlarını terk etmeye ve Hıristiyanlığa dönmeye çağırdı. Rahip ona diri diri yakılmayı ya da Hristiyan olursa boğularak ölmeyi teklif etti. Atahualpa din değiştirmeyi seçti ve vaftiz edildikten sonra İspanyollar onu boğarak öldürdüler. Bu korkunç hikaye, İnka İmparatorluğu'nun resmi sonunu işaret ediyordu.
Birkaç yıl içinde, Cusco'daki İnka tapınakları yıkıldı ve Santo Domingo Katolik Tarikatı şehre geldi. İnka harabelerinin üzerine Santo Domingo Manastırı'nı ve Triumph Kilisesi olarak bilinen ilk Katolik Kilisesi'ni inşa ettiler.
Francisco Pizarro ve İnkalar
Randall, ColdWater'ın Drive Thru History® TV dizisi ve Drive Thru History® “Maceralar” müfredatının baş yazarı olarak görev yapmaktadır.
Francisco Pizarro'nun hayatı ve İnka imparatorluğunun barbarca fethi hakkında bilgi edinin.
ANLATICI: 1532'de İspanyol Ordusu, alışılmadık arazisini keşfetmek için Güney Amerika'nın Pasifik kıyısına doğru yola çıktı. Conquistador Francisco Pizarro, seferin lideri. Bir zamanlar basit bir İspanyol domuz çiftçisiyken, şimdi Yeni Dünya'daki macera ve zenginlikleri doyasıya yaşamak için dışarı çıktı. Mürettebatı arasında, onun gibi kaybedecek çok az şeyi olan görevden alınmış askerler var.
Pizarro, kayıp bir imparatorluktan akıl almaz altın hazineleri içerdiği söylenen efsanevi altın şehri El Dorado'yu bulmak için yola çıktı. Gemi, günümüz Peru'sunun kuzeyinde yer alan bir şehir olan Tumbes'e demir attı. Askerler direnişe veya zenginliğe rastlamadan günlerce yürürler.
PROFESÖR JOSÉ ANTONIO DEL BUSTO: "Francisco Pizarro, Tumbes'e ayak bastığında, orada ilgi çekici bir şey olduğundan haberi yok. O ve askerleri, orada gömülü olan aşırı zenginliği, İnkalar'dan önce gelen eski kültürlerin eserlerini fark edemediler. bölgede İnkalardan 500 yıl önce yaşamış olan Moche kültürü. Sipán Lordu'nun mezarı, İspanyolların fark edemediği büyük hazinelerden biridir. Doğal olarak, yerli halk onu yağmalanmaktan korumak için gizli tuttu."
ANLATICI: Pizarro sonunda yerli halkla yüz yüze geldiğinde, onları acımasızca pusuya düşürür. İnkalar silahsızdır ve onları fethetmek çocuk oyuncağıdır. Conquistador Pizarro, görevini yerine getirmek için barbarca yöntemlere güveniyor. Aklında tek bir amaç var: burada sahip olunacak zenginlikleri elde etmek. Kariyerli bir askerin gayri meşru oğlu olan okuma yazma bilmeyen Pizarro, İnkalardan fidye talep eder ve gerçekten de büyük zenginlikler biriktirir. Ancak kıskançlık hızla isyana yol açar.
DEL BUSTO: "Pizarro, kişisel güvenliği ve esenliği söz konusu olduğunda kayıtsızdı. Kendini yenilmez hissederek hiçbir önlem almadı ve emrindeki korumaların korumasına güvenmedi. Lima sarayı ve onu öldürdü."
ANLATICI: Sonunda, Francisco Pizarro'yu öldürenler kendi adamlarından on iki kişiydi.
Francisco Pizarro İnka imparatoru Atahualpa'yı tuzağa düşürdü
16 Kasım 1532'de İspanyol kaşif ve fatih Francisco Pizarro, İnka imparatoru Atahualpa'ya bir tuzak kurar. Birkaç bine karşı 200'den az adamla Pizarro, Atahualpa'yı imparatorun onuruna bir ziyafet için cezbeder ve ardından silahsız İnkalara ateş açar. Pizarro'nun adamları İnkaları katleder ve Atahualpa'yı yakalar ve sonunda onu öldürmeden önce Hıristiyanlığa dönmeye zorlar.
Pizarro'nun fetih için zamanlaması mükemmeldi. 1532'ye gelindiğinde İnka İmparatorluğu, nüfusu büyük ölçüde azaltan ve halkın sadakatini bölen bir iç savaşa bulaştı. Eski İnka hükümdarı Huayna Capac'ın küçük oğlu Atahualpa, üvey kardeşi Huascar'ı yeni devirmişti ve Pizarro 1531'de İspanya Kralı V. Charles'ın desteğiyle geldiğinde krallığını yeniden birleştirmenin ortasındaydı. İnka'nın başkenti Pizarro, savaşı öğrendi ve Huascar'a hâlâ sadık askerler toplamaya başladı.
Pizarro, And Dağları vadisine sıkışmış küçük bir İnka kasabası olan Cajamarca'nın hemen dışında Atahualpa ile tanıştı. Kardeşi Hernan'ı elçi olarak gönderen Pizarro, Atahualpa'nın tahta çıkışının şerefine bir ziyafet için Atahualpa'yı Cajamarca'ya geri davet etti. Dağlarda yanında yaklaşık 80.000 askeri olmasına rağmen, Atahualpa ziyafete sadece 5.000 silahsız adamla katılmayı kabul etti. Pizarro ile seyahat eden bir keşiş olan Vicente de Valverde tarafından karşılandı. Pizarro'nun adamları pusuda beklerken Valverde, Atahualpa'yı din değiştirmeye ve V. Charles'ı egemen olarak kabul etmeye çağırdı. Atahualpa öfkeyle reddetti ve Valverde'den Pizarro'ya ateş açması için sinyal vermesini istedi. Dar alanlarda mahsur kalan panikleyen İnka askerleri, İspanyollar için kolay bir av oldu. Pizarro'nun adamları sadece bir saat içinde 5.000 İnka'yı katletti. İspanyolların tek yarası Pizarro'nun kendisiydi: Atahualpa'yı ölümden kurtarırken elinde bir kesik oluştu.
Atahualpa'nın başlangıçta ölüden daha değerli olduğunu fark eden Pizarro, imparatorluğunu ele geçirme planları yaparken imparatoru esaret altında tuttu. Buna karşılık, Atahualpa, esirlerinin 2019 açgözlülüğüne başvurdu ve onlara karşılığında altın ve gümüşle dolu bir oda teklif etti. onun kurtuluşu. Pizarro razı oldu, ancak fidyeyi aldıktan sonra Pizarro, Atahualpa'yı isyanı körüklemekle suçladı. O zamana kadar, Atahualpa İnkaları yatıştırmada üzerine düşeni yapmış, Pizarro gücünü güvenceye almış ve Pizarro onu harcanabilir olarak görmüştü. Atahualpa kazığa bağlanarak yakılacaktı İspanyollar bunun bir kafir için uygun bir ölüm olduğuna inanıyordu, ancak son anda Valverde, eğer ihtida ederse imparatora af teklif etti. Atahualpa, yalnızca boğularak infaz edilmek üzere boyun eğdi. Gün 29 Ağustos 1533'tü.
İspanyollar ve İnkalar arasındaki savaş, Atahualpa'nın ölümünün ardından, İspanya fetihlerini pekiştirirken devam edecekti. Bununla birlikte, Pizarro'nun Cajamarca'daki cesur zaferi, İnka İmparatorluğu'nun sonunu ve Güney Amerika'nın Avrupa kolonizasyonunun başlangıcını fiilen işaret etti.
İçindekiler
- 1526–1529 – Francisco Pizarro and Diego de Almagro make first contact with the Inca Empire at Tumbes, the northernmost Inca stronghold along the coast
- C. 1528 – The Inca Emperor Huayna Capac dies from European-introduced smallpox. Death sets off a civil war between his sons: Atahualpa and Huáscar
- 1528–1529 – Pizarro returns to Spain where he is granted by the Queen of Spain the license to conquer Peru
- 1531–1532 – Pizarro's third voyage to Peru. Spaniards form a bond with the Natives (Huancas, Chankas, Cañaris and Chachapoyas) who were under the oppression of the Inca Empire, and Pizarro includes them among his troops to face the Incas. Atahualpa is captured by Spanish.
- 1533 – Atahualpa is executed after he orders Huáscar to be killed De Almagro arrives Pizarro submits Cuzco and installs seventeen-year-old Manco Inca as new Inca Emperor
- 1535 – Pizarro founds the city of Lima De Almagro leaves for present-day Chile
- 1536 – Gonzalo Pizarro steals Manco Inca's wife, Cura Olcollo. Manco rebels and surrounds Cuzco. Juan Pizarro is killed, and Inca general Quizo Yupanqui attacks Lima
- 1537 – Almagro seizes Cuzco from Hernando and Gonzalo Pizarro. Rodrigo Orgóñez sacks Vitcos and captures Manco Inca's son, Titu Cusi. Manco escapes and flees to Vilcabamba, which became the capital of the Neo-Inca State
- 1538 – Hernando Pizarro executes Diego de Almagro
- 1539 – Gonzalo Pizarro invades and sacks Vilcabamba Manco Inca escapes but Francisco Pizarro executes Manco's wife, Cura Olcollo
- 1541 – Francisco Pizarro is murdered by Diego de Almagro II and other supporters of De Almagro
- 1544 – Manco Inca is murdered by supporters of Diego de Almagro. The Inca do not stop their revolt
- 1572 – Viceroy of Peru, Francisco Toledo, declares war on the Neo-Inca State Vilcabamba is sacked and Túpac Amaru, the last Inca Emperor, is captured and executed in Cuzco. The Neo-Inca capital of Vilcabamba is abandoned the Spanish remove inhabitants and relocate them to the newly established Christian town of San Francisco de la Victoria de Vilcabamba[8] : xiii–xv
The civil war between Atahualpa and Huascar weakened the empire immediately prior to its struggle with the Spanish. Historians are unsure of whether a united Inca Empire could have defeated the Spanish in the long term due to factors such as the high mortality from disease and its related social disruption, and the superior military technology of the conquistadors, who possessed horses, dogs, metal armor, swords, cannons, and primitive, but effective, firearms. [9] Atahualpa appeared to be more popular with the people than his brother, and he was certainly more valued by the army, the core of which was based in the recently conquered northern province of Quito.
At the outset of the conflict, each brother controlled his respective domains, with Atahualpa secure in the north, and Huáscar controlling the capital of Cuzco and the large territory to the south, including the area around Lake Titicaca. This region had supplied large numbers of troops for Huáscar's forces. After a period of diplomatic posturing and jockeying for position, open warfare broke out. Huáscar seemed poised to bring the war to a rapid conclusion, as troops loyal to him took Atahualpa prisoner, while he was attending a festival in the city of Tumibamba. However, Atahualpa quickly escaped and returned to Quitu. There, he was able to amass what is estimated to be at least 30,000 soldiers. While Huáscar managed to muster about the same number of soldiers, they were less experienced.
Atahualpa sent his forces south under the command of two of his leading generals, Challcuchima and Quisquis, who won an uninterrupted series of victories that soon brought them to the very gates of Cuzco. On the first day of the battle for Cuzco, the forces loyal to Huáscar gained an early advantage. However, on the second day, Huáscar personally led an ill-advised "surprise" attack, of which the generals Challcuchima and Quisquis had advanced knowledge. In the ensuing battle, Huáscar was captured, and resistance completely collapsed. The victorious generals sent word north by charqui messenger to Atahualpa, who had moved south from Quite to the royal resort springs outside Cajamarca. The messenger arrived with news of the final victory on the same day that Pizarro and his small band of adventurers, together with some indigenous allies, descended from the Andes into the town of Cajamarca.
Francisco Pizarro and his brothers (Gonzalo, Juan, and Hernando) were attracted by the news of a rich and fabulous kingdom. They had left the then impoverished Extremadura, like many migrants after them. [7] : 136
There lies Peru with its riches
Here, Panama and its poverty.
Choose, each man, what best becomes a brave Castilian.
In 1529, Francisco Pizarro obtained permission from the Spanish Monarchy to conquer the land they called Peru. [7] : 133
According to historian Raúl Porras Barrenechea, Peru is not a Quechuan nor Caribbean word, but Indo-Hispanic or hybrid. Unknown to Pizarro, as he was lobbying for permission to mount an expedition, his proposed enemy was being devastated by the diseases brought to the American continents during earlier Spanish contacts.
When Pizarro arrived in Peru in 1532, he found it vastly different from when he had been there just five years before. Amid the ruins of the city of Tumbes, he tried to piece together the situation before him. From two young local boys whom he had taught how to speak Spanish in order to translate for him, Pizarro learned of the civil war and of the disease that was destroying the Inca Empire. [8]
After four long expeditions, Pizarro established the first Spanish settlement in northern Peru, calling it San Miguel de Piura. [7] : 153–154
When first spotted by the natives, Pizarro and his men were thought to be Viracocha Cuna or "gods". The Natives described Pizarro's men to the Inca. They said that capito was tall with a full beard and was completely wrapped in clothing. The Natives described the men's swords and how they killed sheep with them. The men did not eat human flesh, but rather sheep, lamb, duck, pigeons, and deer, and cooked the meat. Atahualpa was fearful of what the white men were capable of. If they were runa quicachac or "destroyers of peoples," then he should flee. If they were Viracocha Cuna Runa allichac or "gods who are benefactors of the people," then he should not flee, but welcome them. [ kaynak belirtilmeli ] The messengers went back to Tangarala, and Atahualpa sent Cinquinchara, an Orejon warrior, to the Spanish to serve as an interpreter.
After traveling with the Spanish, Cinquinchara returned to Atahualpa they discussed whether or not the Spanish men were gods. Cinquinchara decided they were men because he saw them eat, drink, dress, and have relations with women. He saw them produce no miracles. Cinquinchara informed Atahualpa that they were small in number, about 170–180 men, and had bound the Native captives with "iron ropes". When Atahualpa asked what to do about the strangers, Cinquinchara said that they should be killed because they were evil thieves who took whatever they wanted, and were supai cuna or "devils". He recommended trapping the men inside of their sleeping quarters and burning them to death. [10]
After his victory and the capture of his brother Huáscar, Atahualpa was fasting in the Inca baths outside Cajamarca. Pizarro and his men reached that city on 15 November 1532.
Pizarro sent Hernando de Soto to the Inca leader's camp. Soto rode to meet Atahualpa on his horse, an animal that Atahualpa had never seen before. With one of his young interpreters, Soto read a prepared speech to Atahualpa telling him that they had come as servants of God to teach them the truth about God's word. [11] He said he was speaking to them so that they might
"lay the foundation of concord, brotherhood, and perpetual peace that should exist between us, so that you may receive us under your protection and hear the divine law from us and all your people may learn and receive it, for it will be the greatest honor, advantage, and salvation to them all."
Additionally, they invited the Incan leader to visit Pizarro at his quarters along the Cajamarca plaza. When De Soto noticed Atahualpa's interest in his horse, he put on a display of "excellent horsemanship" in close proximity. Atahualpa displayed hospitality by serving refreshments. [7] : 166–170 [12]
Atahualpa responded only after Francisco Pizarro's brother, Hernando Pizarro, arrived. He replied with what he had heard from his scouts, saying that Spanish were killing and enslaving countless numbers on the coast. Pizarro denied the report and Atahualpa, with limited information, reluctantly let the matter go. At the end of their meeting, the men agreed to meet the next day at Cajamarca. [8]
The next morning, on 16 November 1532, Pizarro had arranged an ambuscade around the Cajamarca plaza, where they were to meet. At this point, Pizarro had in total 168 men under his command: 106 on foot and 62 on horses. When Atahualpa arrived with about 6,000 unarmed followers, Friar Vincente de Valverde and the interpreter Felipillo met them and proceeded to "expound the doctrines of the true faith" (requerimiento) and seek his tribute as a vassal of King Charles. The unskilled translator likely contributed to problems in communication. The friar offered Atahualpa the Bible as the authority of what he had just stated. Atahualpa stated, "I will be no man's tributary." [7] : 173–177
Pizarro urged attack, starting the Battle of Cajamarca. The battle began with a shot from a cannon and the battle cry "Santiago!" [12] The Spaniards unleashed volleys of gunfire at the vulnerable mass of Incas and surged forward in a concerted action. Pizarro also used cavalry charges against the Inca forces, which stunned them in combination with gunfire. [7] : 177–179 Many of the guns used by the Spaniards were however hard to use in close combat. The effect was devastating, the shocked Incas offered such feeble resistance that the battle has often been labeled a massacre, with the Inca losing 2,000 dead and Spanish having just 1 soldier wounded.
The majority of Atahualpa's troops were in the Cuzco region along with Quisquis and Challcuchima, the two generals he trusted the most. This was a major disadvantage for the Inca. Their undoing also resulted from a lack of self-confidence, and a desire to make public demonstration of fearlessness and godlike command of situation. [12] The main view is that the Inca were eventually defeated due to inferior weapons, 'open battle' tactics, disease, internal unrest, the bold tactics of the Spanish, and the capture of their emperor. While Spanish armour was very effective against most of the Andean weapons, it was not impenetrable to maces, clubs, or slings. [13] [14] Later, most natives adapted in 'guerrilla fashion' by only shooting at the legs of the conquistadors if they happened to be unarmored. [15] However, ensuing hostilities such as the Mixtón Rebellion, Chichimeca War, and Arauco War would require that the conquistadors ally with friendly tribes in these later expeditions.
Though the historical accounts relating to the circumstances vary, the true Spanish motives for the attack seemed to be a desire for loot and flat-out impatience. The Inca likely did not adequately understand the conquistadors' demands. [16] And, of course, Pizarro knew they did not have the slightest chance against the Inca army unless they captured the Emperor.
By February 1533, Almagro had joined Pizarro in Cajamarca with an additional 150 men with 50 horses. [7] : 186–194
After Atahualpa was captured at the massacre at Cajamarca, he was treated with respect, allowed his wives to join him, and the Spanish soldiers taught him the game of chess. [17] : 215,234 During Atahualpa's captivity, the Spanish, although greatly outnumbered, forced him to order his generals to back down by threatening to kill him if he did not. According to the Spanish envoy's demands, Atahualpa offered to fill a large room with gold and promised twice that amount in silver. While Pizarro ostensibly accepted this offer and allowed the gold to pile up, he had no intention of releasing the Inca he needed Atahualpa's influence over his generals and the people in order to maintain the peace. The treasure began to be delivered from Cuzco on 20 December 1532 and flowed steadily from then on. By 3 May 1533 Pizarro received all the treasure he had requested it was melted, refined, and made into bars. [12] Hernando Pizarro went to gather gold and silver from the temples in Pachacamac in January 1533, and on his return in March, [17] : 237 captured Chalcuchimac in the Jauja Valley. Francisco Pizzaro sent a similar expedition to Cuzco, bringing back many gold plates from the Temple of the Sun.
The question eventually came up of what to do with Atahualpa both Pizarro and Soto were against killing him, but the other Spaniards were loud in their demands for death. False interpretations from the interpreter Felipillo made the Spaniards paranoid. They were told that Atahualpa had ordered secret attacks and his warriors were hidden in the surrounding area. Soto went with a small force to scout for the hidden army, but the trial of Atahualpa was held in his absence. Among the charges were polygamy, incestuous marriage, and idolatry, all frowned upon in Catholicism but common in Inca culture and religion.
The men who were against Atahualpa's conviction and murder argued that he should be judged by King Charles since he was the sovereign prince. Atahualpa agreed to accept baptism to avoid being burned at the stake and in the hopes of one day rejoining his army and killing the Spanish he was baptized as Francisco. On 29 August 1533 Atahualpa was garrotted and died a Christian. He was buried with Christian rites in the church of San Francisco at Cajamarca, but was soon disinterred. His body was taken, probably at his prior request, to its final resting place in Quito. Upon de Soto's return, he was furious he had found no evidence of any secret gathering of Atahualpa's warriors. [12]
Pizarro advanced with his army of 500 Spaniards toward Cuzco, accompanied by Chalcuchimac. The latter was burned alive in the Jauja Valley, accused of secret communication with Quizquiz, and organizing resistance. Manco Inca Yupanqui joined Pizarro after the death of Túpac Huallpa. Pizarro's force entered the heart of the Tawantinsuyu on 15 November 1533. [7] : 191,210,216
Benalcázar, Pizarro's lieutenant and fellow Extremaduran, had already departed from San Miguel with 140 foot soldiers and a few horses on his conquering mission to Ecuador. At the foot of Mount Chimborazo, near the modern city of Riobamba (Ecuador) he met and defeated the forces of the great Inca warrior Rumiñawi with the aid of Cañari tribesmen who served as guides and allies to the conquering Spaniards. Rumiñahui fell back to Quito, and, while in pursuit of the Inca army, Benalcázar was joined by five hundred men led by Guatemalan Governor Pedro de Alvarado. Greedy for gold, Alvarado had set sail for the south without the crown's authorization, landed on the Ecuadorian coast, and marched inland to the Sierra. Finding Quito empty of its treasures, Alvarado soon joined the combined Spanish force. Alvarado agreed to sell his fleet of twelve ships, his forces, plus arms and ammunition, and returned to Guatemala. [7] : 224–227 [17] : 268–284
After Atahualpa's execution, Pizarro installed Atahualpa's brother, Túpac Huallpa, as a puppet Inca ruler, but he soon died unexpectedly, leaving Manco Inca Yupanqui in power. He began his rule as an ally of the Spanish and was respected in the southern regions of the empire, but there was still much unrest in the north near Quito where Atahualpa's generals were amassing troops. Atahualpa's death meant that there was no hostage left to deter these northern armies from attacking the invaders. Led by Atahualpa's generals Rumiñahui, Zope-Zupahua and Quisquis, the native armies were finally defeated, effectively ending any organized rebellion in the north of the empire. [7] : 221–223,226
Manco Inca initially had good relations with Francisco Pizarro and several other Spanish conquistadors. However, in 1535 he was left in Cuzco under the control of Pizarro's brothers, Juan and Gonzalo, who so mistreated Manco Inca that he ultimately rebelled. Under the pretense of recovering a statue of pure gold in the nearby Yucay valley, Manco was able to escape Cuzco. [7] : 235–237
Manco Inca hoped to use the disagreement between Almagro and Pizarro to his advantage and attempted the recapture of Cuzco starting in April 1536. The siege of Cuzco was waged until the following spring, and during that time Manco's armies managed to wipe out four relief columns sent from Lima, but was ultimately unsuccessful in its goal of routing the Spaniards from the city. The Inca leadership did not have the full support of all its subject peoples and furthermore, the degrading state of Inca morale coupled with the superior Spanish siege weapons soon made Manco Inca realize his hope of recapturing Cuzco was failing. Manco Inca eventually withdrew to Tambo. [7] : 239–247
Archaeological evidence of the rebellion incident exists. The remains of about 70 men, women, and adolescents were found in the path of a planned expressway near Lima in 2007. Forensic evidence suggests that the natives were killed by European weapons, probably during the uprising in 1536. [18]
After the Spanish regained control of Cuzco, Manco Inca and his armies retreated to the fortress at Ollantaytambo where he, for a time, successfully launched attacks against Pizarro based at Cuzco and even managed to defeat the Spanish in an open battle. [7] : 247–249
When it became clear that defeat was imminent, Manco Inca retreated further to the mountainous region [7] : 259 of Vilcabamba and established the small Neo-Inca State, where Manco Inca and his successors continued to hold some power for several more decades. His sun, Túpac Amaru, was the last Inca. After deadly confrontations, he was murdered by the Spanish in 1572.
In total, the conquest took about forty years to complete. Many Inca attempts to regain the empire had occurred, but none had been successful. Thus the Spanish conquest was achieved through relentless force, and deception, aided by factors like smallpox and a great communication and cultural divide. The Spaniards destroyed much of the Incan culture and introduced the Spanish culture to the native population.
A struggle for power resulted in a long civil war between Francisco Pizarro and Diego de Almagro in which Almagro was killed. Almagro's loyal followers and his descendants later avenged his death by killing Pizarro in 1541. This was done inside the palace of Francisco Pizarro in a fight to the death by these assassins, most of which were former soldiers of Diego de Almagro who were stripped of title and belongings after his death. [19]
Despite the war, the Spaniards did not neglect the colonizing process. Spanish royal authority on these territories was consolidated by the creation of an Audiencia Real, a type of appellate court. In January 1535, Lima was founded, from which the political and administrative institutions were to be organized. In 1542, the Spanish created the Viceroyalty of New Castile, that shortly after would be called Viceroyalty of Peru. Nevertheless, the Viceroyalty of Peru was not organized until the arrival of a later Viceroy Francisco de Toledo in 1572. Toledo ended the indigenous Neo-Inca State in Vilcabamba, executing the Inca Túpac Amaru. He promoted economic development using commercial monopoly and built up the extraction from the silver mines of Potosí, using slavery based on the Inca institution of forced labor for mandatory public service called mita.
The integration of Spanish culture into Peru was carried out not only by Pizarro and his other captains, but also by the many Spanish who also came to Peru to exploit its riches and inhabit its land. These included many different kinds of immigrants such as Spanish merchants, peasants, artisans, and Spanish women. Another element that the Spanish brought with them were African slaves to work alongside captive Incas for use in labor with things such as agriculture and mining for silver. [20] These people all brought with them their own pieces of Spanish culture to integrate into Peruvian society.
The arrival of the Spanish also had an unexpected impact on the land itself, recent research points out that Spanish conquest of the Inca altered Peru's shoreline. [21] Before the Spaniards arrived, inhabitants of the arid northern Peruvian coast clad massive sand dune–like ridges with a -likely- accidental form of “armor”, millions of discarded mollusk shells, which protected the ridges from erosion for nearly 4700 years prior to the Spanish arrival, and produced a vast corrugated landscape that is visible from space. This incidental landscape protection came to a swift end, however, after diseases brought by Spanish colonists decimated the local population and after colonial officials resettled the survivors inland, without humans to create the protective covering, newly formed beach ridges simply eroded and vanished. [22] According to Archaeologist Torben Rick, parts of the northern coast of Peru may look completely natural and pristine, “but if you rewind the clock a couple of millennia, you see that people were actively shaping this land by creating beach ridge systems". [23]
Effects of the conquest on the people of Peru Edit
The long-term effects of the arrival of the Spanish on the population of South America were simply catastrophic. While this was the case for every group of Native-Americans invaded by Europeans during this time period, the Incan population suffered an exceptionally dramatic and rapid decline following contact. It is estimated that parts of the empire, notably the Central Andes, suffered a population decline ratio of 58:1 during the years of 1520–1571. [24]
The single greatest cause of the decimation of native populations was Old World infectious diseases, carried by colonists and conquistadors. As these were new to the natives, they had no acquired immunity and suffered very high rates of death. More died of disease than any army or armed conflict. [25] As the Inca did not have as strong a writing tradition as the Aztec or Maya, it is difficult for historians to estimate population decline or any events after conquest. But, it is sometimes argued, and equally disputed among scholars. that the Inca began to contract these diseases several years before the Spanish appeared in the region, as it was possibly carried to their empire by traders and travelers. The outbreak, argued to be hemorrhagic smallpox, reached the Andes in 1524. While numbers are unavailable, Spanish records indicate that the population was so devastated by disease that they could hardly resist the foreign forces.
Historians differ as to whether the illness of the 1520s was smallpox a minority of scholars claim that the epidemic was due to an indigenous illness called Carrion's disease. In any case, a 1981 study by N. D. Cook the shows that the Andes suffered from three separate population declines during colonization. The first was of 30–50 percent during the first outbreak of smallpox. When a measles outbreak occurred, there was another decline of 25–30 percent. Finally, when smallpox and measles epidemics occurred together, which occurred from 1585 to 1591, a decline of 30–60 percent occurred. Collectively these declines amounted to a decline of 93 percent from the pre-contact population in the Andes region. [26] Mortality was particularly high among children, ensuring that the impact of the epidemics would extend to the next generation. [4]
Beyond the devastation of the local populations by disease, they suffered considerable enslavement, pillaging and destruction from warfare. The Spanish took thousands of women from the local natives to use as servants and concubines. As Pizarro and his men took over portions of South America, they plundered and enslaved countless people. Some local populations entered into vassalage willingly, to defeat the Inca. Native groups such as the Huanca, Cañari, Chanka and Chachapoya fought alongside the Spanish as they opposed Inca rule. The basic policy of the Spanish towards local populations was that voluntary vassalage would yield safety and coexistence, while continued resistance would result in more deaths and destruction. [27]
Another significant effect on the people in South America was the spread of Christianity. As Pizarro and the Spanish subdued the continent and brought it under their control, they forcefully converted many to Christianity, claiming to have educated them in the ways of the "one true religion." [28] [29] With the depopulation of the local populations along with the capitulation of the Inca Empire, the Spanish missionary work after colonization began was able to continue unimpeded. It took just a generation for the entire continent to be under Christian influence. [6]
Peter Shaffer's play The Royal Hunt of the Sun (1964) dramatizes the conquest of the Incas. In the play, Pizarro, Atahualpa, Valverde and other historical figures appear as characters.
The conquest is also used as a starting point for the Matthew Reilly novel tapınak, where the siege of Cusco is used. Many historical figures are mentioned, especially Pizarro who is mentioned as the pursuer of the protagonist.
The Inca are featured in the third Campaign in Age of Empires 3, having a Lost City hidden in the Andes. They are also in the Multiplayer, found primarily in the areas making up Chile and Argentina.
The conquest is parodied in Simpsonlar TV series, in the episode "Lost Verizon", written by John Frink. [30]
Pizarro and his fellow conquistadors feature as antagonists in the 1982 animated serial The Mysterious Cities of Gold.
I wish Your Majesty to understand the motive that moves me to make this statement is the peace of my conscience and because of the guilt I share. For we have destroyed by our evil behaviour such a government as was enjoyed by these natives. They were so free of crime and greed, both men and women, that they could leave gold or silver worth a hundred thousand pesos in their open house. So that when they discovered that we were thieves and men who sought to force their wives and daughters to commit sin with them, they despised us. But now things have come to such a pass in offence of God, owing to the bad example we have set them in all things, that these natives from doing no evil have turned into people who can do no good.. I beg God to pardon me, for I am moved to say this, seeing that I am the last to die of the Conquistadors."
When has it ever happened, either in ancient or modern times, that such amazing exploits have been achieved? Over so many climes, across so many seas, over such distances by land, to subdue the unseen and unknown? Whose deeds can be compared with those of Spain? Not even the ancient Greeks and Romans.
When I set out to write for the people of today and of the future, about the conquest and discovery that our Spaniards made here in Peru, I could not but reflect that I was dealing with the greatest matters one could possibly write about in all of creation as far as secular history goes. Where have men ever seen the things they have seen here? And to think that God should have permitted something so great to remain hidden from the world for so long in history, unknown to men, and then let it be found, discovered and won all in our own time!
The houses are more than two hundred paces in length, and very well built, being surrounded by strong walls, three times the height of a man. The roofs are covered with straw and wood, resting on the walls. The interiors are divided into eight rooms, much better built than any we had seen before. Their walls are of very well cut stones and each lodging is surrounded by its masonry wall with doorways, and has its fountain of water in an open court, conveyed from a distance by pipes, for the supply of the house. Önünde plaza, towards the open country, a stone fortress is connected with it by a staircase leading from the square to the fort. Towards the open country there is another small door, with a narrow staircase, all within the outer wall of the plaza. Above the town, on the mountain side, where the houses commence, there is another fort on a hill, the greater part of which is hewn out of the rock. This is larger than the other, and surrounded by three walls, rising spirally.
How did 168 conquistadors take down the Incan empire?
Pizarro, like all other Europeans, had the distinct advantage of firearms over the indigenous population he sought to subjugate. The Inca hadn't been exposed to gunpowder until the rifles and cannons of the Spaniards were trained on them. And in addition to the actual advantages the gun offered over the spear or the arrow, it also gave the Spaniards a psychological advantage [source: Minnesota State University].
As in Mexico, psychology played a part in the Andes. Montezuma originally mistook Cortés as a returning god Atahualpa, who had assumed power as the Inca emperor, believed Pizarro and his men were demigods. It was through this initial trust that Pizarro was able to gain Atahualpa's confidence. He soon captured the ruler and held him for ransom.
After he was paid, Pizarro retained the ruler rather than release him. He attempted to use him as a puppet dictator, carrying out the Spaniard's will through the Incan emperor's decrees. But Pizarro found this tactic useless Atahualpa was executed at the hands of his captor. The blood of thousands more loyal to the Incan ruler was shed soon after.
The brutality of the Spaniards had become apparent to the Inca. Revolts and battles became normal, and to quash these skirmishes, Pizarro used another Cortés tactic: collusion. The conquistador identified tribes who were enemies of the Inca or unhappy with Inca rule, and established alliances with them.
Superior weaponry, psychological warfare, a perfectly timed arrival and native allies certainly helped Pizarro. But remember the Spaniard arrived in the Andes with fewer than 200 men. Even with these advantages, he wouldn't have been successful had it not been for another weapon, unexpected by both sides.
Biological warfare in the form of smallpox allowed Pizarro to conquer the Inca. Smallpox spread quickly through the Americas prior to Pizarro's arrival. Having lived alongside livestock for millennia gave much of Europe immunity to the worst ravages of smallpox. But the indigenous tribes of the Americas had no such advantage.
Smallpox unexpectedly killed Incan emperor Huayna Cupac, leaving the empire in civil unrest and war. The disease decimated the Incan population, paving the way for Pizarro's paltry troops to conquer a once-vast nation. "So complete was the chaos that Francisco Pizarro was able to seize an empire the size of Spain and Italy combined with a force of 168 men," writes Charles Mann in "1491" [source: Mann].
Ultimately, the diseases the Europeans brought with them did more damage than guns or greed. Within the 130 years following Columbus an estimated 95 percent of the Americas' inhabitants died [source: Mann].
For more information on conquest and other related topics, visit the next page.
Early life
Pizarro was the illegitimate son of Captain Gonzalo Pizarro and Francisca González, a young girl of humble birth. He spent much of his early life in the home of his grandparents. According to legend he was for a time a swineherd, a not unlikely possibility since this was a common occupation of boys in that region. He doubtless participated in local manorial wars and, when these were ended, very probably went to fight in Italy. Certainly in 1502 he went to Hispaniola (modern Haiti and Dominican Republic) with the new governor of the Spanish colony.
Pizarro had little inclination toward the settled life of the colonizer, and in 1510 he enrolled in an expedition of the explorer Alonso de Ojeda to Urabá in Colombia. He appears to have been marked out as a hard, silent, and apparently unambitious man who could be trusted in difficult situations. Three years later, acting as captain, he participated in an expedition led by the explorer Vasco Núñez de Balboa that was credited with the European discovery of the Pacific. From 1519 to 1523 he was mayor and magistrate of the newly founded town of Panamá, accumulating a small fortune.
Pizarro massacres 5,000 Incans and takes Incan emperor hostage
On 16 November 1532, Francisco Pizarro, the Spanish explorer and conquistador, springs a trap on the Incan emperor, Atahualpa. With fewer than 200 men against several thousand, Pizarro lures Atahualpa to a feast in the emperor's honour and then opens fire on the unarmed Incans. Pizarro's men massacre the Incans and capture Atahualpa, forcing him to convert to Christianity before eventually killing him. Pizarro's timing for conquest was perfect.
By 1532, the Inca Empire was embroiled in a civil war that had decimated the population and divided the people's loyalties. Atahualpa, the younger son of former Incan ruler Huayna Capac, had just deposed his half-brother Huascar and was in the midst of reuniting his kingdom when Pizarro arrived in 1531, with the endorsement of Spain's King Charles V. On his way to the Incan capital, Pizarro learned of the war and began recruiting soldiers still loyal to Huascar. Pizarro met Atahualpa just outside Cajamarca, a small Incan town tucked into a valley of the Andes. Sending his brother Hernan as an envoy, Pizarro invited Atahualpa back to Cajamarca for a feast in honour of Atahualpa's ascendance to the throne.
Though he had nearly 80,000 soldiers with him in the mountains, Atahualpa consented to attend the feast with only 5,000 unarmed men. He was met by Vicente de Valverde, a friar travelling with Pizarro. While Pizarro's men lay in wait, Valverde urged Atahualpa to convert and accept Charles V as sovereign. Atahualpa angrily refused, prompting Valverde to give the signal for Pizarro to open fire. Trapped in tight quarters, the panicking Incan soldiers made easy prey for the Spanish.
Pizarro's men slaughtered the 5,000 Incans in just an hour. Pizarro himself suffered the only Spanish injury: a cut on his hand sustained as he saved Atahualpa from death. Realizing Atahualpa was initially more valuable alive than dead, Pizarro kept the emperor in captivity while he made plans to take over his empire. In response, Atahualpa appealed to his captors' greed, offering them a room full of gold and silver in exchange for his liberation. Pizarro consented, but after receiving the ransom, Pizarro brought Atahualpa up on charges of stirring up rebellion.
By that time, Atahualpa had played his part in pacifying the Incans while Pizarro secured his power, and Pizarro considered him disposable. Atahualpa was to be burned at the stake – the Spanish believed this to be a fitting death for a heathen – but at the last moment, Valverde offered the emperor clemency if he would convert. Atahualpa submitted, only to be executed by strangulation. The day was 29 August 1533. Fighting between the Spanish and the Incas would continue well after Atahualpa's death as Spain consolidated its conquests. Pizarro's bold victory at Cajamarca, however, effectively marked the end of the Inca Empire and the beginning of the European colonisation of South America.
11c. The Inca Empire: Children of the Sun
When Spanish conquistador Francisco Pizarro landed in Peru in 1532, he found unimaginable riches. The Inca Empire was in full bloom. The streets may not have been paved with gold — but their temples were.
NS Coricancha, or Temple of Gold, boasted an ornamental garden where the clods of earth, maize plants complete with leaves and corn cobs, were fashioned from silver and gold. Nearby grazed a flock of 20 golden llamas and their lambs, watched over by solid gold shepherds. Inca nobles strolled around on sandals with silver soles protecting their feet from the hard streets of Cuzco.
This mummified girl was discovered in 1995 on Mount Ampato in the Andes Mountains of Peru at an altitude of over 20,000 feet. She was sacrificed by Inca priests nearly 500 years ago.
The Inca called their empire Tahuantinsuyu, or Land of the Four Quarters. It stretched 2,500 miles from Quito, Ecuador, to beyond Santiago, Chile. Within its domain were rich coastal settlements, high mountain valleys, rain-drenched tropical forests and the driest of deserts. The Inca controlled perhaps 10 million people, speaking a hundred different tongues. It was the largest empire on earth at the time. Yet when Pizarro executed its last emperor, Atahualpa, the Inca Empire was only 50 years old.
The true history of the Inca is still being written. According to one story, four brothers emerged from Lake Titicaca. During a long journey, all but one disappeared. Manco Capac survived to plunge a golden staff into the ground where the Rios Tullamayo and Huantanay meet. He founded the sacred city of Cuzco.
The Sacred City of Cuzco
Cuzco is nestled in a mountain valley 10,000 feet above sea level. It formed the center of the Inca world. The first emperor, Pachacuti transformed it from a modest village to a great city laid out in the shape of a puma. He also installed Inti, the Sun God, as the Incas’ official patron, building him a wondrous temple.
And he did something else — which may explain the Inca’s sudden rise to power. He expanded the cult of ancestor worship. When a ruler died, his son received all his earthly powers — but none of his earthly possessions. All his land, buildings, and servants went to his panaqa, or other male relatives. The relatives used it to preserve his mummy and sustain his political influence. Dead emperors maintained a living presence.
A new ruler had to create his own income. The only way to do that was to grab new lands, subdue more people, and expand the Empire of the Sun.
From the heights of Machu Picchu, the entire Urabamba Valley in the Andes Mountains can be seen.
How was this done? Life in traditional Andean villages was fragile. One married couple would help another planting or harvesting crops. They would receive help in their own fields in return. The Inca tailored this practice of reciprocity — give-and-take — to their own needs.
Their cities centered on great plazas where they threw vast parties for neighboring chiefs. Festivities continued for days on end, sometimes lasting a month. Dignitaries were fed, and given gifts of gold, jewels, and textiles. Only then would the Inca make their requests for labor, to increase food production, to build irrigation schemes, to terrace hillsides, or to extend the limits of the empire.
Machu Picchu and Empire
The Inca were great builders. They loved stone — almost as much as they revered gold. At magical Machu Picchu, a frontier fortress and a sacred site, a mystic column, the hitching post of the Sun, is carved from the living rock. Another slab is shaped to echo the mountain beyond.
Spanish leader Francisco Pizarro captured and ransomed the last Inca emperor, Atahuallpa, for 24 tons of gold worth $267 million today. After receiving the ransom from the Inca people, the conquistadors strangled Atahuallpa anyway.
Temples and fortifications at Machu Picchu were constructed from vast, pillowy boulders, some weighing 100 tons or more. Constructed without mortar, the joins between them are so tight as to deny a knife-blade entry. A vast labor force was required. There are records of 20 men working on a single stone, chipping away, hoisting and lowering, polishing it with sand, hour-by-hour for an entire year.
A network of highways allowed Inca emperors to control their sprawling empire. One ran down the spine of the Andes, another along the coast. Inca builders could cope with anything the treacherous terrain required — steep paths cut along mountain sides, rope suspension bridges thrown across steep ravines, or treacherous causeways traversing floodplains. Every mile and a half they built way stations as resting points. Bands of official runners raced between them covering 150 miles a day. A message could be sent 1200 miles from Cuzco to Quito in under a week.
The Inca Empire ranged 2,500 miles from Ecuador to southern Chile before its destruction at the hands of Spanish conquistadors in 1532.
Everyone was expected to contribute to the empire. Land was divided in three. One third was worked for the emperor, one third was reserved for the gods, and one third the people kept for themselves. All were required to pay taxes as tribute.
The Inca could not write. Tax collectors and bureaucrats kept track of things with quipu, knotted strings. Varying lengths, colors, knot-types, and positions, enabled them to store enormous quantities of information.
Despite its glory, the Incas was a brittle empire, held together by promises and threats. When Pizarro executed the last emperor, it rapidly collapsed. Catholic priests demanding allegiance to a new Christian god soon replaced the Children of the Sun. As they had for thousands of years, the hardy peoples of the Andes adapted. They took what they must from their new masters, and held onto as many of their old ways as they could.
- created by The Independence Hall Association for ushistory.org under a Creative Commons Attribution 4.0 International License
- Original content contributed by Lumen Learning
If you believe that a portion of this Open Course Framework infringes another’s copyright, contact us.