"Konuşmak yazmak hakkım. Bu hak elimden alındığında da kullandım ve kullanırım. Çünkü bence bu, devleti yönetenlerin sınırlayabileceği bir siyasal hak değildir. Bu kimsenin dokunamayacağı, vaz geçilmez bir insanlık hakkıdır."
Bülent Ecevit, 12 Eylül döneminde Ankara Sıkıyönetim Mahkemesinde, bir yabancı ajansa verdiği demeçten ötürü yargılanırken, kendisini böyle savunacak, ancak hüküm giymekten kurtulamayacaktı.
Bir çok kez yargılanacak, gözaltına alınacak, dil okulunda misafir edilecek, Ankara Ulucanlar Ceza ve Tutukevi'nin eski revirinde mahpusluğunu çekecekti.
Bugün Bülent Ecevit'i ölümünün 9'unucu Yıl dönümünde sevgi ve saygı ile anıyorum.
Ecevit'in siyasetçiliğini hemen herkes bilir. Siyasi yaşamındaki halkçılığını, hayallerini, kırgınlıklarını, hırçınlığını, bu kadrosunu çok sık değiştirdiğini, vefasızlığını bilmeyen yoktur diye düşünenlerdenim.
Ancak, Bülent Ecevit'in gazeteciliğini bilenlerin sayısının az olduğunu bildiğim için bu yönünü kalemim yettiğince paylaşmak istiyorum.
Ben CHP'nin yayın organı ULUS gazetesinde çalışmaya başladıktan kısa bir süre sonra, Ecevit 1966'da CHP Genel Sekreteri sıfatıyla 1949 yılında yazar olarak çalışmaya başladığı gazetenin imtiyaz sahibi oldu. Bu görevi 12 Mart'ta Genel Sekreterlikten ayrılana değin sürdü. O patron, ben muhabir olarak aynı çatı altında, ancak, birbirimizi çok az görerek çalıştık.
Aradan yıllar geçti, 1981 yılında Ecevit'le yolumuz aynı çatı altında, ARAYIŞ dergisinde kesişti, O Derginin kurucusu ve Yayın Danışmanı, ben Yazıişleri Müdürü olarak olarak görev yaptık. Aynı yılın Haziran ayının 2'sine kadar çok yakın çalıştık. Günde 15 saat kadar Ankara Reşit Galip Caddesindeki ARAYIŞ dergisinin merkezinde birlikteydik.
Ne var ki, faşizmin kol gezdiği o günlerde, Ecevit'in mesleğini yapması MGK'nın 52 sayılı yasası ile engellendi.
Sanıyorum ki, bu olay dünyada bir ilktir. 12 eylülden sonra, siyasetçilerin hepsi mesleklerini yapıp yaşamlarını sürdürdüler. Yalnız Bülent Ecevit hariç. O'nun mesleği gazetecilikti ve yasaklandı...
Arayış döneminde, titizliğine, fikri takibine, ayrıntıya önem verişine, yazım ve dil kurallarına uyuşuna hayran olmanın yanı sıra O'ndan çok şey öğrendim.
Tam bilgiye sahip olmadığı konularda uzmanlara danışmaktan çekinmeyen, bundan gocunmayan, ancak onlarla tartışan , hata yapmaktan korkan gazeteci Ecevit'i tanıdım o dönemde. Ayrıca, gördüğü tüm eksikleri yazı ile bildiren Ecevit, siyasete atılmasaydı, sanırım Türkiye'nin en önemli gazetecisi olurdu. Merhum Abdi İpekçi gibi örnek gösterilirdi.
Siyasette, çabuk karar veren - aculluk yapan - Ecevit, gazetecilikte düşünüp, danışıp, ayrıntıları yakalayan bir çizgi çizdi, birlikte çalıştığımız dönemde.
Şair Bülent Ecevit'i anlatmaya gerek var mı bilmiyorum. Size Ecevit'in 1981 yılında Güneri Cıvaoğlu'nun bir bölümünü atarak, Ecevit'i zor durumda bıraktığı "Pülümür'ün Yaşsız Kadını" şiirini aktarmak istiyorum..
PÜLÜMÜRÜN YAŞSIZ KADINI
Bir asa vardı elinde,
Bir solmuş krallığın,
Kadifeden harmanisi üzerinde,
Bir hititli miydi o, bir Selçuklu,
Bir Ermeniydi, bir Kürttü,
Bir Türk...
Yaşını sordum bir giz gibi güldü,
Koluma girdi bir soylu kadınca,
Tozlu köy yolunda sürükleyerek eteğini,
Beni bir tek gözlü odasına götürdü,
Köy yapısı kulübesinin,
Zamanı onda yitirdim ben,
Yitik zamanlarda onda eriştim.
En soylu yoksulluğun toprak döşeli sarayında,
Bir taç gibi kondu başıma Türkiyleliliğim.
****
Hırçın, dürüst ve basına hoş görülü bir siyasetçi, gerçekçi bir gazeteci, duygusal bir şair.
İşte Ecevit... Işıklar içinde yatsın.
Fotoğrafla ilgili not: Kıbrıs Barış Harekatının ardından Bülent Ecevit Başbakan, Turan Güneş Dışişleri Bakanı...
Bir toplantı sonrası, gazeteci arkadaşım Sermet İpekçioğlu ile soru soruyoruz.