cem'le son dönemde okuduğumuz kitaplardan bahsetmeye niyetlenmiştim ya, olmadı bir türlü. şimdi bari en azından elimizdeki kitaptan söz edeyim. kitabımız eyvah okula geç kaldım! 17 geç kalma hikayesi. sömestrde okumak için iyi bir seçim. cem, 8 yaşındaki lucie'nin uydurduğu okula geç kalma hikayelerini çok sevdi, bu yüzden kitabı her fırsatta ve koşulda (kimi zaman rüya'nın protestoları eşliğinde) okumaya çalışıyoruz. okuduğumuz ilk öykünün ardından cem mutlaka ikinciyi de okuyalım istiyor. öykülere eşlik eden karsten teich'in resimlerini çok beğendiğimizi de söylemeden geçmeyim.
kitabı ben de çok sevdim çünkü mazeretler konusunda sıfır yaratıcılığa sahip olmakla birlikte ben de lucie gibi okula sürekli geç kalan bir kızdım. bu kitap bana dersin ortasında tıklatıp hafif araladığım kapıdan içeriye bakışımı ve her defasında tam çapraza denk gelen köşede oturan erkek arkadaşımla gözgöze gelip gülüşmemizi hatırlatıyor.
lucie, okula sık sık geç kalan bir ikinci sınıf öğrencisi. öğretmeni bayan weissbrot deftere geç kaldığını işlemesin diye her seferinde kuyruklu bir yalan uyduruyor. ama bir dakika, bunlara yalan demek doğru mu acaba? lucie çok yaratıcı, uydurduğu geç kalma mazeretleri kimi zaman öyle çetrefilli ki, insan onu dinlerken yoruluyor ve konu neydi onu bile unutuyor. bu yüzden arada cem'i yoklamak için "ne olmuştu, hikayenin başı neydi?" diye soruyorum. o lucie'nin hikayesini, gerçek olduğuna inanarak can kulağıyla dinlemiş olduğu için hikayenin başını benim gibi unutmuş olmuyor. bugün bana "bunlar gerçek mi?" diye sordu. "bilmem, bana lucie biraz uyduruyor gibi geldi. sence?" diye sordum. "bence gerçek." dedi. o zaman naifliğine dayanamayıp ona sarıldım ve kendimi, lucie'nin geç kalma bahanelerini alaycı bir üslupla soran ve onu sonuna kadar sabırla dinledikten sonra sertçe susturup yerine oturtan öğretmeni bayan weissbrot gibi hissettim. "aynı weissbrot gibiyim değil mi?" diye sorduğumda, sarılma sırası cem'e geldi ve cevabı "hayır" oldu :)
xox