Yirdem ve Diğerleri davasında 4 Eylül 2018 tarihli AİHS'nin kararı (v. Türkiye) (şikayet No. 72781/12).
Dava, tıbbi bakımın sağlanmasındaki ihmalden kaynaklandığı iddia edilen ölüm cezası ve cezai kovuşturmaların aşırı uzunluğuna ilişkin bir şikayeti başarıyla değerlendirmiştir. Dava, usul ve hukuki yönüyle İnsan Haklarının ve Temel Özgürlüklerin Korunması Sözleşmesinin 2. maddesinin ihlaliydi.
DAVANIN KOŞULLARI
Başvuranlar, akrabalarının tıbbi bakımın sağlanmasındaki ihmal sonucunda hastanede öldüğünden şikayetçi olmuşlardır. Başvuranlar, yerel mahkemelerin bu duruma uygun verimlilik, hız ve titizlikle cevap vermediğini savundular.
DOĞRU SORULARI
Sözleşmenin 2. Maddesi ile uyum konusunda. (a) Önemli yön. Kesin keyfi ya da yanlış olma durumları hariç, AİHM, yerel makamların ulaştığı somut sonuçları sorgulamamalıdır. Bu nedenle, başvuranların akrabalarının ölümüne yol açan durumları ve mevcut mekanizmaların olayların gelişimini tespit etmelerine izin verip vermeyeceğini tespit etmek isteyen, kendisini tedavi eden sağlık personelinin iddia edilen sorumluluğunu incelemek gerekir.
Başvuranlar, akrabalarının genel olarak tıbbi bakıma ya da özellikle acil bakıma erişimden mahrum olmaları konusunda ısrar etmemiş, ancak kendisini tedavi eden doktorların ihmali nedeniyle etkisiz olduğunu iddia etmişlerdir.
Aynı zamanda, tarif edilen olayların gerçekleştiği sırada, hastanelerin işleyişinde, yetkililerin bildiği veya bilmesi gereken ve gerekli önleyici tedbirleri almadığı konusunda sistematik veya yapısal eksiklikler bulunduğuna dair herhangi bir kanıt yoktur. Bu eksiklikler, başvuranların akrabalarının ölümüne önemli ölçüde katkıda bulunmuştur.
Bununla birlikte, sağlık çalışanları tarafından iddia edilen eylemlerin basit bir tıbbi hata veya tıbbi ihmalin ötesine geçtiği veya hastaya dahil olan kişilerin profesyonel görevlerini ihlal etmelerinde acil tıbbi yardım sağlamadığı, ancak bu tür bir yardım eksikliğinin onu koyacağından emin olamadıkları tespit edilmemiştir. hayat tehdit etti.
Başvuranların akrabalarına sunulan tıbbi tedavi, yerel düzeyde doğrulamaya tabi tutulmuştur ve sonuç olarak hiçbir mahkeme, kendisine tıbbi yardım sağlama sürecinde herhangi bir eksiklik bulunamamıştır.
Yukarıda belirtilenler ışığında, AİHM, mevcut davanın temel olarak tıbbi ihmal iddialarıyla ilgili olduğunu düşünmektedir. Bu gibi durumlarda, yetkili devlet makamlarının esaslı pozitif yükümlülükleri, hastanelerin, ister özel ister kamusal olsun, hastaların hayatlarını korumak için uygun önlemleri almasını zorunlu kılan uygun bir düzenleyici çerçeve geliştirmekti. Aynı zamanda, mevcut düzenleyici çerçeve, Türk yetkililerin başvuranların akrabalarının yaşama hakkını koruma yükümlülüğü ihlallerini ortaya çıkarmamıştır.
KARAR
Dava, Sözleşme'nin 2. maddesinin gereklerini esasen (oy birliğiyle kabul edildi) ihlal etmedi.
(b) Usul yönü. Başvuranlar haklarını korumak için ceza ve hukuk yollarına başvurmuşlardır. Cezai takibat, dokuz yıldan uzun süren dava sonuçlarına göre sanıkların beraatiyle sonuçlandı. Sivil yargılama ile ilgili olarak, dava 2004 yılından bu yana yerel mahkemelerde sürüyor.
Cezai işlemlerin etkinliği ile ilgili olarak, Türk makamları tarafından yürütülen soruşturmanın genel yeterliliği konusunda şüphe uyandıracak herhangi bir ihlal olmamıştır. Ayrıca, başvuranlar, soruşturmalara etkin katılımlarını sağlamak için soruşturma malzemelerine yeterli erişime sahipti.
Ancak, ceza yargılamaları hızlı bir şekilde gerçekleştirilmemiştir ve toplam dokuz yıldan fazla olması makul değildir. Yerel mahkeme işlemlerinde, tıbbi ihmal suçuyla ilgili olarak dava koşullarının açıklığa kavuşturulması bu kadar uzun sürmemelidir. Aynısı, başvuranların, yerel mahkemelerde 13 yıldan fazla bir süredir beklemekte olan tazminat davaları için mahkemelerde yaptıkları iddia için de geçerlidir. Davanın malzemelerine dayanarak, böyle bir sürenin dava koşullarına göre haklı bulunmadığı görülmektedir. Ayrıca, yüksek mahkeme, hastaneye verilen tazminat talebinin idari mahkemelere verilmesi gerektiği ve davaya karar verecek yetkisi olmadığı sonucuna varmak için dokuz yıldan fazla zaman harcadı.
Bu gecikmeler, sadece davacıyla değil aynı zamanda ilgili tıp uzmanlarıyla da bir belirsizlik duygusunun sürdürülmesine katkıda bulunmaktadır.
Bu faktörler tek başına, iç mevzuat çerçevesinde yürütülen işlemlerin dezavantajları olduğunu belirtmek için yeterlidir. Türkiye makamları, başvuranların akrabalarının ölümü ile ilgili davalarını incelemelerinde Sözleşme'nin 2. maddesinin gerektirdiği coşku derecesini göstermemişlerdir.
KARAR
Dava, Sözleşme'nin 2. maddesinin usul ve hukuki yönüyle (oy birliğiyle kabul edildi) ihlal edilmesiydi.
TAZMİNAT
Sözleşmenin 41. Maddesinin uygulanmasında. Mahkeme, başvuranlara, manevi tazminat olarak müştereken 10,000 Avro ödenmesine karar vermiş olup, maddi tazminat talebi reddedilmiştir.