Linz’deki St. Barbara Darülaceze ile, hastalığı tedavi edilmemiş insanlar için hayatlarının son döneminde kendilerini gerçekten iyi hissedebilecekleri bir yer var.
VOLKSBLATT röportajında bakımevi yöneticisi Cornelia Baumann, “Ev bir yer değil, bir duygudur” diyor. Daha önce bir kaza bölümünde ve özel bir hastanede koğuş yöneticisi olarak çalışan eğitimli hemşire için bakımevindeki yaşam tam da bu mottoyu yansıtmaktadır.
“Vatandaşların ihtiyaçlarına odaklanıyoruz. İstedikleri zaman duş alabilir veya yıkanabilirler. Elisabethinen hastane mutfağının menü planından seçtikleri yiyecekleri istedikleri zaman alıyorlar” diyor Baumann.
Taşındığından beri alışverişe gidecek kadar gelişen bir bayan, isterse kendisi için de bir şeyler pişirebilir. Bir başkası, cuma günleri bir çalışanla balık çubukları pişiriyor. Haftada bir kahve turu veya terapi köpeği Beetle’ın ziyareti gibi sabit noktalar, şu anda on sakinin çoğunluğunu cezbetmektedir.
“Mümkün olduğu kadar isteklerini yerine getirmeye çalışıyoruz. Dilediğiniz zaman eve gidebilirsiniz, örneğin hafta sonu kendi bahçenizde veya misafir davet edebilirsiniz,” diyor bakımevi müdürü.
Çoğu durumda, bunlar yalnızca semptomlar için, örneğin ağrılarını gidermek için tedavi gören kanser hastalarıdır. Dini hastaneden arandığında palyatif bakım hekimleri ve çeşitli terapistler gelmektedir.
Sakinlerin tercihlerinin dikkate alınması
Yeni bir asistan taşınmadan önce, 18 kişilik hemşireler ve sosyal hizmet uzmanları ekibi – son zamanlarda bir devlet memuru da bakımevindeki yaşamı zenginleştirdi – tıbbi olarak ne kadar başarılı olduklarını biliyor.
Tercihleri dikkate alınır, rahat bir koltuk veya kitaplık ile odanın bir bölümünü kendisi kurup, resimleri asabilir. Evcil hayvanların da ziyaret etmesine izin verilir. Akrabalar herhangi bir zamanda gelebilir ve hatta bir gece kalabilirler.
Baumann, “Sakinlerimiz tartışmıyor, yolculuğun nereye gittiğini biliyorlar, acınmak istemiyorlar, iyi bakılmak istiyorlar” diyor Baumann: “Bu hastanede olduğundan tamamen farklı bir iş, biz yaşıyoruz. onlarla. Ekipte ve süpervizyonda çokça konuşarak, stresli olan şeyler üzerinde çalışıyoruz.”
Bazı sakinler, Tanrı’ya çağrılmadan önce sadece birkaç gün bakımevinde kalıyor, diğerlerine aylarca eşlik ediliyor.Tüm tahminlerin aksine, bir bayan bir yıldan fazla bir süredir Linz’deki Harrachstraße’de yaşıyor.
En genç sakinler 30’larında, ortalama yaş 70 civarında. Kızıl Haç, St. Vincent Grubu, Order Hastanesi ve Merhamet Kardeşleri Hastanesi tarafından işletilen bir tesis olan St. Barbara Darülaceze, 2016 yılında Elisabethinen Hastanesi’nde altı yataklı olarak başlatıldı ve yeni bir binaya taşındı. geçen yaz.
Michaela Ecklbauer tarafından