13.06.2005 - 01:00 | Son Güncelleme: 13.06.2005 - 01:00
İkisi de hayretle baktı kızlarına!
Gece yarısını biraz geçe babasının son model arabasının sesini duyan Dilek sigarasını söndürerek kalktı koltuğundan. Kapıya doğru yürüdü. Kendilerini bekleyen kızlarını gören Kadir Bey ve Leyla Hanım hayretle baktı...
Bir süre kahvesini yudumlayarak oturdu Dilek. Anne ve babası gelmeden yatmak niyetinde değildi. Onlarla konuşmak olanı biteni anlatmak istiyordu. Yaşadığı ilişki onun hayatına bir renkti. Evliliğe çok ciddi bakan bir insan değildi. Hayatı boyunca haris bir karakter çizdiği için istediği her şeyi elde etme çabasından asla vazgeçmezdi. Hakanın iyi bir genç olması, kendisine hep müsamahakâr davranması cezbediyordu. Hakanla evlenmeyi istiyordu ama bunun altında bir sevgi olduğu şüphe götürürdü... Gece yarısını biraz geçe babasının son model arabasının sesini duyan Dilek sigarasını söndürerek kalktı koltuğundan. Kapıya doğru yürüdü. Kendilerini bekleyen kızlarını gören Kadir Bey ve Leyla Hanım hayretle baktılar. Leyla Hanım şaşkınlıkla: - Sen daha yatmadın mı Dilek? diye sordu. - Hayır anne, sizinle konuşmam lazım. Kadir Bey bir kahkaha attı: - Gündüzler torbaya mı girdi kızım, sabah konuşurdun. Mesele bu kadar önemli mi? - Evet baba, ben evleniyorum. Kadir Bey ve Leyla Hanım hayretle baktılar kızlarına. Leyla Hanım hemen kaşlarını çattı: - Bu da nereden çıktı, ne evlenmesi? Dilek umursamaz bir tavırla omuz silkti: - Bayağı evlenmek işte. Adı Hakan. Bugün onun evine gittim. Anne ve babasıyla tanıştım. Biz kararımızı verdik, evleneceğiz. Kadir Bey alnında biriken terleri sildi: - Ne iş yapıyor bu çocuk? - Üniversitenin kamu yönetiminden mezun. Bir şirkette çalışıyor. Kadir Bey anahtarlarını masanın üzerine bıraktı: - Zengin mi? Dilek yüzünü buruşturdu: - Çok zengin değiller. Leyla Hanım sinirli bir tavırla omuzlarındaki pahalı kürk etolü koltuğun üzerine bıraktı: - Bizim ailemize uymaz. Yoksul insanlarla işimiz olmaz. Dilek sert bir çıkış yaptı bu sözlere: - Babamın parası var ya... Bana ne ailesinden, ben evleneceğim adama bakarım. Hem biz kararımızı verdik. Kadir Beye döndü şımarık bir tavırla: - Babacığım lütfen... Ne olur, ben Hakanı seviyorum. Evleneceğiz biz... Kadir Bey kızının kendisine yalvarmasına asla dayanamazdı. Hemen yumuşadı: - Getir bakalım şu delikanlıyı. Bir de biz görelim. Eğer istiyorsan tabii ki evlenirsin güzel kızım. Dilek sevinçle ellerini çırptı: - Canım babam benim... Leyla Hanım hâlâ sinirliydi: - Ben şanıma şerefime yakışır bir şekilde evlendirmek isterim kızımı. Bunları yapabileceklerse gelsinler. Öyle her şeyi bizden beklemek olmaz. Anlı şanlı düğün isterim. Dilek annesine sarıldı bu sefer: - Sen hiç merak etme anneciğim. Her şey istediğin gibi olacak. Kadir Bey piposunu yakarak dumanını havaya üfledi. Gülümseyerek bakıyordu kızına. > DEVAMI YARIN