oyun
Riftbreaker Exor Stüdyoları
PC, PlayStation 4 ve 5, Xbox One ve Series X/S
Bu sütunu yazarken, birçoğunun Yeni Bilim Adamıokuyucuları video oyunları oynamazlar. Bunu akılda tutarak, bilim veya teknoloji hakkında söyleyecek bir şeyleri olan ancak oyun terminolojisi bilgisi gerektirmeyen başlıkları seçmeye çalışıyorum. Bu ay başarısız oldum ama bu yıl oynadığım en eğlenceli oyunlardan birini anlatırken bana sadık kalın.
Riftbreaker sizi, Galatea 37 adlı uzak gezegene tek yönlü bir yolculuğa gönderilen bir kaşif olan Ashley Nowak olarak oynuyor. Gerçekten, onun Bay Riggs adlı devasa mekanik giysisi olarak oynuyorsunuz. Hikaye kağıt kadar ince – “Yellowstone olayından” sonra Dünya’nın yaşanmaz olduğuna dair kısa bir söz var, muhtemelen Wyoming’deki potansiyel olarak kıyamet niteliğindeki süpervolkana bir gönderme. Göreviniz gezegeni araştırmak, Dünya’ya ışınlanmayı sağlamak için bir “yarık kapısı” inşa etmek ve Galatea 37’yi kolonizasyon için hazırlamak.
Otomatik madenlere güç sağlamak ve kaynakları toplamak için rüzgar türbinleri ve güneş panelleri kurduğunuzda her şey oldukça basit bir şekilde başlar. Ama sonra yerel hayvanların saldırısına uğrarsınız – ezici sürüngen canavar sürüleri. Bay Riggs kendini savunmak için elinde silahlarla dolu. Ayrıca savunulabilir bir üs inşa etmek için duvarlar ve taretler kurabilirsiniz. Sonra, elektrik üretiminizi engelleyen depremler ve meteor çarpmaları gibi doğal afetler ve kötü hava koşulları vardır.
“Daha farkına varmadan, uzaylıları biçmek için ara sıra dururken arz darboğazlarının peşindesiniz”
Bu döngü – kaynakları toplayın, silahlarınızı ve üssünüzü geliştirin ve kendinizi koruyun – gerçek zamanlı strateji (RTS) ve çift çubuklu atıcılar olarak bilinen iki türü ustaca harmanlayarak tüm oyunu ilerletir. İlki genellikle bir ordu kurmayı ve biriniz haritadan silinene kadar onu diğerine dağıtmayı içerir. İkincisi, bir karakteri kontrol etmek ve onları alt etmeye çalışırken düşmanların yolundan kaçmakla ilgilidir.
Bu türleri birleştirmek oldukça tuhaf bir fikir, ancak üssünüz ve Bay Riggs uzaylıları durdurmak için birlikte çalıştığı için The Riftbreaker gerçekten işe yarıyor. Özellikle sevdiğim şey yarıkkıran tür klasikleri gibi görev tabanlı RTS oyunlarının aksine Yıldız Gemisi veya Yönet, üssünüz tüm oyun boyunca devam eder, yani büyüyen bir dev haline gelir. Zaman zaman kendimi saatler önce inşa ettiğim ve tamamen unutmuş olduğum bölümler arasında tökezlerken buldum.
Tabanınızı büyüttükçe oyun, düzenli okuyucuların benim büyük bir hayranı olduğumu bileceği başka bir konsept sunuyor: tedarik zincirleri. İlk binalarınız kolayca bulunabilen karbon ve demirden (veya oyunun garip bir şekilde adlandırdığı gibi “karbonyum” ve “demiryum”) yapılmış olsa da, yarık kapısını inşa etmek için uranyum ve kobalt gibi yalnızca diğer bölgeleri ziyaret ederek bulunabilecek daha nadir malzemeler gerekir. Galatea 37 ve sırayla tedarik gerektiren ileri karakollar kurmak. Farkına bile varmadan, uzaylıları biçmek için ara sıra durup sisteminizdeki darboğazları kovalıyorsunuz. Sanki Ellen Ripley bir lojistik müdürü olarak ek iş almış gibi.
Oynarken, bütün bir gezegeni soymak için kötü hissetmeli miyim diye merak ettim. Bu noktaya birkaç satırlık diyalogla değiniliyor ve oyun boyunca sadece güneş, rüzgar, biyokütle veya jeotermal enerjiyi kullanmayı seçip bunu yapmak için “yeşile dönüşme” başarısı elde ederken, biyosferde yolunuzu yakmak kaçırmak çok eğlenceli.
#Riftbreaker #incelemesi #Uzaylı #bir #bükülme #ile #gezegenler #arası #madencilik