1848 yılında yayımlanan Dostoyevski eseri, Bir Yufka Yürekli. Bir romandan ziyade bir Novella. Varlık Yayınları'ndan okuduğum bu basımda, iki hikaye mevcuttu: Bir Yufka Yürekli ve Soytarı.
Bir Yufka Yürekli; aynı dairede çalışan, hatta aynı evde yaşayan, iki dostun, Vasya Şumkof ve Arkadi İvanoviç'in, hikayesini bizlere sunuyor. Daha doğrusu Vasya'nın başından geçen olayların Vasya'yı ve çevresindekileri nasıl etkilediği ele alınıyor. Bir gün 'nişanlandım' diyecektir eve girdiğinde Vasya. Ancak bundan önce dostu ve ev arkadaşı olan Arkadi, onunla uğraşmaya bayılır. Koskoca adamlar bildiğiniz güreşe tutuşur. Çocuklar gibi yıkışmaya başlarlar. Ta ki Vasya hareketsiz kalıp buna son vermek isteyene kadar. Çünkü artık o sorumluluğu olan biri. Nişanlı biri artık. Ah ne geldiyse zaten başına bundan geldi zaten!
Dostoyevski, kitapta 'minnettarlık' kavramından bahseder, Vasya'nın delirme süreci içerisindeki en
büyük etken olarak. Peki neden Vasya minnettarlık sonucunda deliriyor? Minnetarlık sebebiyle delirmek mümkün müdür? Vasya'nın bedensel olarak engeli var. Ve bu, gerek çalıştığı yerdeki amirine, gerek nişanlandığı kadına karşı minnet hisleri duymasını engelleyemiyor. Layık olmak zorunda sahip olduğu nişanlısına ve layık olmak zorunda yaptığı işe. Layık olamama düşüncesidir işte Vasya'yı delirten, yetersiz, eksik görülme düşüncesi.
İkinci kısa öykü olan Soytarı, çok fazla etki bırakmadı üzerimde açıkçası. Düzenbaz olan bir soytarının, efendisi konumundaki birini tokatlamaya çalışırken, asıl tokadı kendisinin yemesi konu olarak baz alınmış.