Geç Pleistosen İnsanlar 18.000 Yıl Önce “Dünyanın En Tehlikeli Kuşunu” Yumurtadan Çıkarmış ve Yetiştirmiş Olabilir
18.000 yıl kadar önce, eski embriyoların/civcivlerin gelişim aşamasını belirlemek için yumurta kabuklarını kullanan uluslararası bir bilim adamları ekibine göre, Yeni Gine’deki insanlar olgunluğa yakın cassowary yumurtaları toplamış ve daha sonra kuşları yetişkinliğe yükseltmiş olabilir. yumurtalar çatladı.
Cassowary’ler insanlara karşı temkinlidir, ancak kışkırtıldıklarında hem köpeklere hem de insanlara ciddi, hatta ölümcül yaralanmalara neden olabilirler. Cassowary genellikle “dünyanın en tehlikeli kuşu” olarak etiketlendi.
Penn State, antropoloji ve Afrika çalışmaları yardımcı doçenti Kristina Douglass, “Gördüğümüz bu davranış, tavuğun evcilleştirilmesinden binlerce yıl önce geliyor” dedi. “Ve bu küçük bir kümes hayvanı değil, içinizin içini çıkarabilecek devasa, sıradan, uçamayan bir kuş. Büyük olasılıkla 20 kilo (44 pound) ağırlığındaki cüce çeşidi.”
Araştırmacılar, 27 Eylül 2021’de Ulusal Bilimler Akademisi Bildiriler Kitabı “burada sunulan veriler, tavuk ve kazların birkaç bin yıl önce evcilleştirilmesinden önce, dünyanın herhangi bir yerinde bir kuş taksonunun yetiştirilmesinde insan yönetiminin en erken göstergesini temsil edebilir.”
Cassowaries tavuk değildir; aslında, çoğu evcil kuştan daha çok velociraptorlara benzerler. Araştırmacılar, “Ancak, cassowary civcivleri insanlara kolayca etki ediyor ve bakımı ve yetişkin boyutuna kadar büyütülmesi kolay” diyor. Yumurtadan yeni çıkmış bir kuş, gördüğü ilk şeyin annesi olduğuna karar verdiğinde damgalama gerçekleşir. Bu ilk bakışta bir insan gözüne çarparsa, kuş insanı her yerde takip edecektir.
Araştırmacılara göre, cassowary civcivleri Yeni Gine’de hala bir meta olarak alınıp satılmaktadır.
Yumurta kabuğunun önemi
Yumurta kabukları birçok arkeolojik alanın bir araya getirilmesinin bir parçasıdır, ancak Douglass’a göre arkeologlar genellikle onları incelemiyorlar. Araştırmacılar, bir yumurta hasat edildiğinde civciv embriyosunun kaç yaşında olduğunu belirlemek için yeni bir yöntem geliştirdiler. Bu çalışmayı Journal of Archaeological Science’ın son sayısında bildirdiler.
Douglass, “Uzun yıllar arkeolojik alanlardan yumurta kabukları üzerinde çalıştım” dedi. “Hindi yumurta kabukları üzerinde, yumurta kabuklarında, gelişim sürecinde yaş göstergesi olan değişiklikler gösteren araştırmaları keşfettim. Bunun yararlı bir yaklaşım olacağına karar verdim.”
Embriyoların/civcivlerin yaş tayini, kabuğun iç kısmının 3 boyutlu özelliklerine bağlıdır. Araştırmacılar, yumurtaların kabukları kırıldığında gelişim yaşını belirlemek için gereken yöntemi geliştirmek için devekuşu üremesini iyileştirmek için yapılan bir araştırmadan devekuşu yumurtalarını kullandılar. Güney Afrika Western Cape Hükümeti’nin bir parçası olan Oudtshoorn Araştırma Çiftliği’ndeki araştırmacılar, çalışmaları için 42 gün boyunca her gün kuluçkada üç yumurta topladılar ve Douglass ve ekibine 126 devekuşu yumurtasından örnekler verdi.
Her biri belirli bir yaşta olan toplam 504 kabuk örneği için bu yumurtaların her birinden dört örnek aldılar. Kabuk örneklerinin yüksek çözünürlüklü, 3 boyutlu görüntülerini oluşturdular. Araştırmacı, bu yumurtaların içini inceleyerek kuluçka aşamalarında yumurtaların nasıl göründüğüne dair istatistiksel bir değerlendirme oluşturdu. Araştırmacılar daha sonra modellerini modern devekuşu ve bilinen yaştaki emu yumurtalarıyla test ettiler.
Gelişmekte olan civcivler yumurta kabuğundan kalsiyum aldıkları için yumurta kabuklarının içleri gelişim boyunca değişir. Çukurlar gelişimin ortasında görünmeye başlar.
Douglass, “Zamana bağlı, ancak biraz daha karmaşık” dedi. “3D görüntüleme, modelleme ve morfolojik açıklamaların bir kombinasyonunu kullandık.”
Araştırmacılar daha sonra Yeni Gine’deki Yuku ve Kiowa’daki iki siteden eski kabuk koleksiyonlarına döndüler. Yaklaşımlarını bu 18.000 ila 6.000 yıllık yumurtaların 1.000’den fazla parçasına uyguladılar.
Douglass, “Bulduğumuz şey, yumurta kabuklarının büyük çoğunluğunun geç aşamalarda hasat edildiğiydi” dedi. “Yumurta kabukları çok geç görünüyor; desen rastgele değil. Ya balut yemeyi seviyorlardı ya da civciv çıkarıyorlar.”
Balut, Asya’nın bazı bölgelerinde genellikle haşlanmış ve sokak yemeği olarak yenen, neredeyse gelişmiş bir embriyo civcivdir.
Orijinal arkeologlar, cassowaries için cezalandırma belirtisi bulamadılar. Bölgelerde bulunan birkaç cassowary kemiği sadece etli kısımlara ait – bacak ve uyluk – bunların avlanmış kuşlar olduğunu, vahşi doğada işlendiğini ve sadece en etli kısımların eve götürüldüğünü gösteriyor.
Douglass, “Yumurta kabuklarında yanmaya da baktık” dedi. “Yanmadığını ve yumurtadan çıktıklarını ve yemediklerini söyleyebileceğimiz, yanmayı göstermeyen geç dönem yumurta kabuklarından yeterince örnek var.”
Cassowary civcivlerini başarılı bir şekilde yumurtadan çıkarmak ve yetiştirmek için, insanların yuvaların nerede olduğunu bilmeleri, yumurtaların ne zaman bırakıldığını bilmeleri ve yumurtadan çıkmadan hemen önce onları yuvadan çıkarmaları gerekir. Douglass’a göre geç Pleistosen’de insanlar bu yumurtaları bilerek topluyorlardı ve bu çalışma insanların sadece içindekileri yemek için yumurta toplamadıklarını gösteriyor.
Referans: Kristina Douglass, Dylan Gaffney, Teresa J. Feo, Priyangi Bulathsinhala, Andrew L. Mack, Megan Spitzer ve Glenn tarafından “Yeni Gine’nin dağ ormanlarındaki Geç Pleistosen/Erken Holosen bölgeleri, kassowary avcılığı ve yumurta hasadı hakkında erken kayıtlar veriyor” R. Summerhayes, 27 Eylül 2021, Ulusal Bilimler Akademisi Bildiriler Kitabı.
DOI: 10.1073/pnas.2100117118
Penn State’den bu proje üzerinde ayrıca çalışan, istatistik öğretim yardımcı doçenti Priyangi Bulathsinhala; Tim Tighe, yardımcı araştırma görevlisi, Malzeme Araştırma Enstitüsü; ve Andrew L. Mack, hibeler ve sözleşme koordinatörü, Penn State Altoona.
Projede çalışan diğer kişiler arasında Cambridge Üniversitesi, İngiltere’den yüksek lisans öğrencisi Dylan Gaffney; Theresa J. Feo, kıdemli bilim görevlisi, California Bilim ve Teknoloji Konseyi; ve Megan Spitzer, araştırma görevlisi; Scott Whittaker, yönetici, bilimsel görüntüleme; Helen James, araştırmacı zoolog ve kuş küratörü; ve Kuzey Amerika Arkeolojisi küratörü Torben Rick, hepsi Smithsonian Enstitüsü Doğal Doğa Tarihi Müzesi’nde. Glenn R. Summerhayes, arkeoloji profesörü, Otago Üniversitesi, Yeni Zelanda; ve Zanell Brand, üretim bilimcisi, Oudtshoorn Araştırma Çiftliği, Elsenburg, Tarım Bakanlığı, Western Cape Hükümeti, Güney Afrika da proje üzerinde çalıştı.
Smithsonian Ulusal Doğa Tarihi Müzesi, Ulusal Bilim Vakfı ve Penn State Liberal Sanatlar Koleji bu çalışmayı destekledi.
.
Gelişmelerden zamanında haberdar olmak için Google News’te Bilim Portal’a ABONE OLUN