Yüzyıllar boyunca dünyanın en büyük dahileri, baz metalleri altının altına çevirmek için gizli bir şekilde mücadele etti. Bir anlamda başarılı oldular: Huzursuz arayışlarında, doğanın en büyük sırlarının bazılarını açığa çıkardılar.
Lawrence Principe, Sör Isaac Newton tarafından el yazısıyla yazılmış bir el yazması üzerine, Philadelphia’da ki Chemical Heritage Foundation’da ki eski kimya kitaplarından oluşan bir koleksiyonla ayrılıyordu. Herhangi bir Newton el yazması ilgi çekicidir, ancak bu, kelimenin tam anlamıyla altın değerinde bir değere sahipti – Principe, bir kimyager ve bilim tarihçisi Johns Hopkins Üniversitesi’nde hemen tanındı. Sararmış el yazmasını ellerinde tutarak ve karalanmış kelimeleri inceleyerek, bilim tarihinin en iyi korunan sırlarından birine baktığını anladı. Günümüzde modern fiziğin babası ve matematiğin mucidi olarak saygı duyulan Newton, demir gibi temel metalleri baştan çıkarabilen ve altınla sonuçlanan efsanevi bir madde olan Felsefeciler Taşı’nın bir tarifini anlatıyordu. Newton’un simyadaki alçak gönüllüleri çok iyi biliniyor, ama Filozofların Taşı’nın yakından korunan planını bulduğu inancı gerçekten de şaşırtıcıydı.
Newton, çağından altın yapmaya çalışan tek entelektüel ağır siklet değildi. Filozofların Taşı’nın tarifi eski çağdaşı, ünlü İngiliz kimyacı Robert Boyle’dan gelmişti. Sonuçta, Boyle bir simya adanmıştı.
Eğer yaşamış en büyük bilim adamlarından ikisi simyacılara adanmış olsaydı, simyanın büyük bir değişim yapması gerekiyordu, büyük bir prensip, Principe ve meslektaşı William Newman, Indiana Üniversitesi’nde bir bilim tarihçisi. Güne dönersek, iki iddia, simyanın çoğu insanın düşündüğü yanlış yönlendirilmiş sözde değildi. Daha ziyade, modern kimyanın gelişmesinde değerli ve gerekli bir fazdı. Simyadaki imza başarıları arasında: yeni alaşımlar yaratmak; üretim asitleri ve pigmentler; damıtma için cihaz icat, parfüm ve viski yapımında kullanılan süreç; atomların modern atom kuramından önce yüzyıllardır düşünülmesi; kontrollü deneyleri tekrar tekrar yürüterek bilimsel yöntem için bir şablon sağlamak.
Principe ve Newman İlk Deneyleri
Simyayı haklı statüsüne kavuşturmayı amaçlayan Principe ve Newman – alana ayrı ayrı katılan ancak 1989’da yapılan bir konferansta bir araya geldikten sonra güçlerini birleştiren Principe ve Newman, ortaçağ simya metinleri, mektuplar ve tek semboller ve kodlanmış dil ile dolu laboratuvar not defterlerinden geçti. Sonra son zamanlarda duyulmamış bir şey yaptılar: 15, 16 ve 17. yüzyıl simyacıları tarafından kullanılan laboratuvar cam eşyalarının kopyalarını yaptılar ve deneylerini ilk elden yeniden yarattılar.
Newman, “Simyacıların altın yapabileceklerini düşündükleri sebepler vardı” diyor. “Metallerin yapısını manipüle edebileceklerine inandıran metallerin yapısı hakkında teoriler vardı. Aynı zamanda, kanıtlanmış minerallerin gelişebileceğine inandıkları deneyler yaptılar. ”Yaşayan hücrelere nüfuz edecek hiçbir mikroskop bulunmadığı ve atomların ve moleküllerin doğasını anlamadığı bir çağda simyagerler yanlış bir şekilde yanlış bilgilendirilmediler. Göremedikleri bir dünyayı hissettirmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Yaptıkları kadar anladıkları gerçek bir harikaydı: Bugün, büyücülükten çok daha az şey gibi görünerek, simyacılar aslında modern deneysel bilimin temelini atıyorlardı.
Newman 1970’lerin ortasında Greensboro’daki North Carolina Üniversitesi’nde bir lisans olarak simya hakkında fazla bir şey bilmiyordu. O zamanki tutkusu edebiyattı. Şairler William Blake ve William Butler Yeats’ı okumaya başladığında, genç akademisyenlerin her zaman yaptığı şeyi yaptı: Kaynaklarını kontrol etti. Şaşkınına göre, her iki şairin de simyadan ilham aldığını gördü. Newman, Blake’in 1757’de doğduğunu ve Yeats’in 1939’da öldüğünü belirtti: “18. yüzyılın sonlarına doğru 20. yüzyılın başlarına yayılan simyaya, Aydınlanma’nın ve modern bilimin“ rasyonel ”dönemine tam anlamıyla yaratıcı bir ilgiyi yansıttılar. Çoğu tarihçi, simya sanrısallığını markalaştırırken aynı zamanda. ”Neler oluyordu? merak etti.
Newman, Blake ve Yeats’i etkilemiş olan simyacılara daha yakından bakmaya karar verdi. Bunlar, Magnum Opus’a Mükemmellik Toplamı adı verilen Geber olarak bilinen 13. yüzyıldan kalma gölgeli bir figürü içeriyordu . “Mütevazi bir başlık değil mi?” Newman gülerek. Bazı tarihçiler Geber’i sekizinci yüzyıl İslami simyacının tercüme edilmiş adı olarak tanımlamışlardı, fakat Newman’ın araştırması farklı bir yorumu destekleyen kanıtlar ortaya koydu: Geber aslında güney İtalya’dan gelen bir karanlık Franciscan keşiş olan Taranto’nun Pavlus’un takma adıydı. Laboratuvarda tokmak ve tinkering yapan simyagerlere, Geber yanılmaz bir ustaydı; Kitabı simya İncil olarak kabul edildi. Newman, “Bu ne kadar etkiye sahip” dedi.