Tekrar etmekte fayda var. Tire Nichols’un öldürülmesi ile Florida’da Afro-Amerikan Çalışmaları kurslarının yasaklanması arasında doğrudan bir çizgi var. Halka açık infazımızın gösterisi ile Siyahların yaşamı üzerine çalışmanın eğitim değerinden yoksun olduğu iddiası arasında.
Siyahları köprülerden aşağı atan klandan ve önceki nesillerin sanatında, reklamlarında ve burslarında Siyahlara gaddarca davranılmasından çıkarılabilecek çizginin aynısı. Bir çizgi, üretilmiş bir Siyah tek kullanımlık iplik, çekilirse kendisini Amerikan toplumu olarak adlandıran bu kolonyal olay maratonunu bozacaktır.
Tekrar etmekte fayda var. Siyahlar karanlık sokaklara ve müfredatlara atılıyor, çünkü özgürleşmiş nüfusu beyaz sokaklardan kovmak ve onları aceleyle hapishanelere, hapishanelere ve ömür boyu gözetim altına almak yeterli değil.
Seçim gücünden yoksun bırakılıyorlar ve “yeniden sınırlandırılıyorlar”, yeni ve geliştirilmiş Jim Crow düzenlemelerine bulaştırılıyorlar, retorik stoklara konuluyorlar, ülkenin yarısından fazlasını heyecanlandırmayı amaçlayan konuşmalarda tazminatı hak etmeyen “suçlular” olarak alay ediliyorlar.
Sokakta af dilemeye darbelerle karşılık verilir. Acıyı anan, ileriye dönük yollar düşünen bir asırlık Siyah yazısı, kitap yakılmalarıyla karşılanıyor.
Yalnızca en kederli, ırkçıları bağışlayan “temsilciler” bizim adımıza konuşmaları için haber programlarına davet ediliyor, yalnızca zenci düşmanıların omuzlarına masaj yapan makaleler üreten Siyah muhafazakar dolandırıcılar tarafından konuşulmak üzere. Daha sonra, aynı birkaç geri dönüştürülmüş Siyah muhafazakar ismi etrafta sallamak için acele eden zenci düşmanılar, eserlerini “çığır açan” ve “ilginç yeni bakış açıları” olarak övüyorlar. Bu bakış açıları her zaman ırkçılık kadar orijinaldir.
Peki ya yeni bir bakış açısı gerçekten de zamanındaysa? Ya da yeni değilse, ama Amerikan Aydınlanması ve onun vaat edilen Yurttaşlık Hakları ve eşitlik diyarını beklemekten daha eski geleneklerden arındırılmışsa – daha düşünceli karamsar köle isyanı için çekilen biri?
Ya cumhurbaşkanı ve çocuk taciri olarak ek iş yapan köle sahiplerinin sakallarına dolanmamış bir umut, bugüne kadar özgürlüğün kurucuları olarak sürdürüldüyse, anına eriştiyse? Köle-efendisinin zamanında ameliyat yapmayan ve at kırbaçlama bağımlılarının “bunun doğru olmadığını” görmesini beklemeyen halkın o kesiminin geleneğinde bir umut mu?
Sömürgecilik karşıtı umut, “yerini” kabul etmemiş olanların umududur. Siyah yaşamının ve Siyah düşüncesinin anlamsız olduğu, sömürge toplumunun konumuyla olan radikal anlaşmazlıktan doğan bir sınır belirleme ve sabırsızlık felsefesidir.
Yani, beyaz üstünlükçü konumla.
Siyahilerin Hayatı Önemlidir hareketine Siyahilerin Hayatı Önemli Değil ile cevap veren sadece sosyal medya hesapları ya da kaybedecek hiçbir şeyi olmayanların durumu değildir. Ya da George Floyd’un öldürülmesiyle alay edenler, tıpkı önceki nesillerin linç kurbanlarının yanmış kalıntılarından hatıra olarak saklamak için kemikleri çıkarmaları gibi, öldürmenin zevkini uzatmak için boynuna diz çökerek hareket edenler.
Afro-Amerikan Çalışmaları’nın hiçbir değeri olmadığını söyleyenlerin ve Batı medeniyetinin övülmesi gerektiğini ve zorunlu bir ders olması gerektiğini yanaklarının diğer tarafından söyleyenlerin pozisyonudur.
Öldürülenler – Eric, Trayvon, Sandra, Michael, Ahmaud ve isimsiz binlerce kişi – şehit değil suçlu olduklarını söyleyenlerin pozisyonu. Ve haklarında yapılan şikayetleri sahte olay raporları olarak kullanan ve masum olduklarını, kahraman olduklarını ve insan hatası için mazur görülebilecek katillerini. Kovalayanlar korkanlardır; kovalananlar saldırganlardır. Öldürülenler “melek değildi”.
Tekrar etmekte fayda var, bunu söyleyen melekleri linç eder.
Siyahların seslerini arkadan konuşan bir dil gibi kesip çıkarmak ve Siyah acının kaydını kaldırmak, daha sofistike, daha ustalıkla hazırlanmış bir Holokost inkarıdır. Asla neo-Nazilerin kaba Holokost inkarı değil, Amerika’nın revizyonist öyküsünü, İyiyi üretmek için cesetlerin üstünü örtmek.
Siyah Araştırmalarını yasaklamak, Siyahların çok ağır, çok bariz bir ağızlık kullanmadan konuşma hakkını reddetmektir. Kölenin şahitlik yapamayacağını beyan etmek. Beyaz üstünlüğünün tarihsel kaydını ortadan kaldırmak ve onun yerine Nazi onaylı tarihi koymak, devletin ırkçı tabanının kabul edeceği tek tarih. Yerleşimci-sömürgecilik, aksini yapamayan bir nüfus üretir.
Demokratların da pozisyonu bu. Beyaz milliyetçi toplantılarda konuşma yapan kongre üyelerinin dostları olduğunu açıkça ve tartışmasız bir şekilde ifade edenler. Jim Crow’un alevini canlı tutmak için çaresiz olanlara “koridorun diğer tarafına” el uzatma jestinde sonsuza kadar donup kalanlar. Hala suçsuzlarımızı infaz eden ve aklayıcı delilleri neşeyle yok sayan bir tarafla “birlikte” boyun eğmemizi emreden.
Ve bu, kitlesel bir silahlı saldırının ardından muhafazakarın zorunlu “düşünceleri ve duaları”ndan giderek daha yorgun ve uysallaşan ve belirsizleşen bir sesle “polis reformu” çağrısı yapan liberallerin pozisyonudur. Polis reformu ciddiye alınacak bir şey değil. Devlet, yüzyıllar boyunca her yerde yerleşimci toplum adına ve onunla uyum içinde Siyahları ve Yerlileri ezip geçti.
Önyargı karşıtı eğitim ve vücut kamerası çağrısı, bir değişim çağrısı değildir. Aksine toplumun statükoyu koruma niyetinde olduğunun kanıtıdır. Avustralya’dan Alaska’ya yerleşimci-sömürge dünyasının hapishanelerindeki ve sokaklarındaki kalıbı sahte bir umut muşambasıyla örtme eylemidir. “Belki de işe alma ve temsil konusunda biraz oynarsak veya bir Sivil İnceleme Kurulu eklersek adalet sular gibi akacaktır.” Bu arada, linç çetesinin sevgilisi olan eski başkanın, 2024’te yeniden seçilmesi durumunda idam, giyotin ve televizyonda “grup infazları” vaatleriyle bir kez daha kalpleri kazandığı bildiriliyor.
Ama bir şeyler başarısız oluyor. Medya sözcüleri, akademisyenler ve saygın kablolu haber paneli konukları, şok edici güven kırılmalarından, eğitimdeki başarısızlıklardan, “ koruması gereken ” kişilerde hayal kırıklıklarından veya çekiliş sepetinden çıkardıkları her ne cevaptan bahsederken artık inanılmıyor. son cinayette Siyah proletaryanın öfkesini bastırmak için.
Irkçılar ve liberaller, Siyahların her zaman acı çeken nesiller arası bir haçı ellerinde taşımak için lanetlendiği inancında bir araya geliyorlar. Ve doğumumuzdan beri bununla zorla beslendik, vahşetimizi talihsiz “trajediler” ve Siyah karşıtı pogromu “her şeyin olduğu gibi” görmesi için eğitildik.
Ama işler aksıyor. İnsanlar uyanıyor. Evet uyandılar.
uyandım Hem ırkçıların hem de liberallerin Siyah radikal fikirleri ve artık her şeyi olduğu gibi kabul etmeyen Siyah mizacını hicvederken kullandıkları çalıntı bir terim. Halk, hızlı faşizm döneminde eski “demokrasi yavaştır” sakinleştirme oyununu reddediyor. Alçakgönüllülüğün kasıtlı olarak muğlak “değişimi” hak ettiğini kanıtlayarak, artık köle konumuna müsamaha göstermiyorlar.
uyandım Bu kuşağın “asi Zenciler” ve “pis, yozlaşmış kölelik karşıtı” ve “kibirli” ve “radikalleşmiş Siyahlar” hakaretlerinin yerini alması için zorladığımız terim, güncelliğini yitirmeye zorladık. Ayrılmış kafelerde oturdukları için hapse atılan öğrencilere hiç kimsenin şüphe duymadığı bir terim tükürülürdü. Ve aynı türden insanlar tarafından. Apartheid okullarını entegre eden okul çocuklarına N kelimesiyle aynı iğneleyici sözle ve aynı amaçla fırlatıldı.
Bu tarihi ders kitaplarından silmek ve bir suç mahallinin üzerine konan bir vazo çiçek gibi üstüne vatansever bir tarih yerleştirmek için bir ruhsat olarak kullanılan bir terim. Biri, koloninin endüstriyel pamuk tarlalarının işkence odalarında köleleştirilenleri “mutlu çiftçiler” olarak tanımlıyor. Uzanmak. Kolonist tarihinin yapabileceği en iyi şey.
Uyanık, katranlı ve tüylü. Öğrenciler bundan uzak durmaları konusunda uyarılır. Akademisyenler bunu inkar etmek için acele ediyor. Uyandırma ideolojisi – gülünç ve etkisiz – ve yine de yasadışı hale getirilmelidir. Siyah düşünce, hükümet ve onun destekçisi eğitim kurumları tarafından komplo kurulmalı, Siyah yoksulların içini kemiren topluma diş ve pençeyle tutunmak için çaresiz bir girişimde, havada ve sömürgeci mutfak masalarında alay edilmelidir. Bu, sömürgecilik karşıtı kışkırtmayı uzaklaştırmak ve Siyah radikal hayal gücünü dizginlemek için son girişimdir.
Ancak güçleri zayıflıyor ve köle sahipleri tarafından inşa edilen toplumsal düzen yanıyor. Sömürgecilik karşıtı gelecek patlıyor. Beyaz ırkçılığın pençesinden kaçan bir gelecek. Sadece köle sahiplerinin evleri gibi yanan polis karakollarında değil, etnik temizliğe direnen Filistinlilerde, #topraklara geri dönme emri veren Yerli halkın seslerinde, kapatılan patriklerde, gasplara meydan okuyan yaptırım uygulanan halklarda okunacak bir anti-sömürgecilik. , her yerde sendikalaşan işçilerde. Denizler ve güneş bile isyanda.
Sömürgecilik karşıtlığının ön cephesinde, her zaman olduğu gibi, militan, pişmanlık duymayan bir Pan-Afrikanizm var. Sömürge dünyasının değersiz olarak damgaladığı kişiler arasında sınırsız bir dayanışma. Sadece oturmayı reddetmekle kalmıyor, aynı zamanda otobüsün arkasını da parçalıyor. Beklenmedik olduğu kadar kaçınılmaz olan yeni, esmer bir geleceğin direksiyonuna geçmek.
Sömürge toplumunun, tahmin edilebileceği gibi, hiçbir yere varmayan, sahnelenen konuşmalarının hiçbir şeyi çözmediği, linç çetesi toplumuna yardım ve yataklık eden sınıf için reyting ve kârdan başka bir şey elde etmediği “ırksal hesaplaşmasından” sonra, Siyahların sömürge karşıtı kabulü yayılıyor. Irkçılık, çoğu zaman yemin edildiği gibi, aydınlanmış “daha iyi” şimdiki zamanı etkileyen trajik bir miras değildir. Bu bir seçim.
Siyah karşıtı bir dünyaya sahip olmak bir seçimdir. Toplum aynı kalmayı seçti. Ve şimdi daha azımız verandada kalıp kapıyı çalmakla, panjurların arasından gözetlemekle, özgürlüğü bir an olsun yakalamayı ummakla yetiniyoruz.
Bir kez çalmak çok fazlaydı. Bütün gün kapıyı çalmak saçma, çok daha az kapıyı çalmak – kaç yıl oldu?
Sömürgecilik karşıtlığı, kapıda yalvaranların en iyi ihtimalle sorumsuz olduğunu söylüyor. Her durumda, orada kalmalılar.
Hâlâ kölelik postlarına bürünmüş olanlarla bir ev inşa etmek mümkün değil. Dünyanın Rodezyaları için ırk hesabı yok. Ustalar, efendi olarak kalmayı seçtiler. Ve reform, eğitim ve hesaplaşma hakkında haykıran o ırkçı bağışlayıcılar dinleyicilerini kaybettiler.
Artık olmayan çağa hoş geldiniz.