Shivtah (İbranice שִׁבְטָה) veya Sobata
SHIVTAH (İbranice שִׁבְטָה) veya SOBATA, Negev'deki eski şehir, 57 km. (56 km.) Beerşeba'nın güneybatısında, Nessana karayolunun yakınında. 1. yüzyılda kuruldu M.Ö. *Nabateans tarafından (sadece çanak çömlek ve Dushara'dan bahseden bir yazıt bilinmektedir), ancak Bizans döneminde (4-7. CE), bu noktada nihayet terk edildi. Sitenin orijinal Nabatça adı Shubitu olabilir. Kasaba, daha sonraki St. Nilus hikayesinde ve Nessana papirüsünde bahsedilir. Yerleşim (yaklaşık 22 dönümlük bir alanı kaplar) duvarsızdır ve birçok görkemli konut, ahır, çeşitli kamu binaları, üç kilise, halk meydanları ve dolambaçlı sokaklardan oluşmaktadır. Evlerin yapımında farklı kalitede üç tür taş kullanılmıştır: alt katların temelleri ve duvarları için çok sert bir kalker, duvarların orta kısımları ve kemerlerin kubbeleri için sarımsı orta-sert taş ve yumuşak bir tebeşir. üst katlar ve çatıların örtü taşları için. Ahşap, gömme dolaplardaki raflar dışında özel evlerde neredeyse hiç kullanılmadı. Özel evlerin çatıları, bir kemer ve kaplama taşları sistemine dayanıyordu ve sadece kiliselerde çok miktarda ahşap kullanılıyordu. Shivtah'ın güney ve eski kısmı iki büyük havuz üzerinde ortalanmıştır. Yakındaki güney kilisesi diğer binalardan sonra inşa edilmiştir. 340 odalı 40 dönümlük (10 dönüm) kuzey kesiminde, güney ucunda kuleli bir kilise, belki de bir kamu binası ve kuzey ucunda St. George'a adanmış büyük bir kilise vardı. Bu kilise açık avlu, narteks, mozaik döşeli yan şapel ve vaftizhaneden oluşmaktadır. Ana kilise (66 × 37 ft.) bir nef ve altı sütunla ayrılmış iki neften oluşmaktadır. Üç apsisi vardır ve duvarları bir zamanlar beyaz mermerle kaplanmıştır. Kilisenin yakınında, 36 dükkan ve atölye (çömlekçiler, boyacılar vb. için) ile çevrili büyük bir meydan vardı.
Shivtah'ın Bizans dönemi sakinleri, Lavan Vadisi'nde, 77 mil karelik bir drenaj alanından 4.945 dönüm (1.270 dönümden fazla) yağmur suyu tutarında geniş bir alan işlediler. (197×00BD sq. km.) bir dizi karmaşık kanal aracılığıyla tarlalarına taşındı. Colt seferi sırasında C. Baly tarafından çiftlik binaları ve bir columbarium kazısı yapıldı, ancak yayınlanmadı. Büyük ve küçük tüm vadiler barajlar tarafından geçildi ve ayrıntılı bir kanal sistemi, yağmur suyunu uzaktan, ekilebilir alan başına 1:20 veya 1:30 su toplama alanı oranında topladı. Sobata'da yeniden inşa edilmiş bir çiftlikte, İbrani Üniversitesi'nden M. Evenari tarafından antik tarım ve su kullanımı yöntemleriyle ilgili deneyler yürütülüyor. Çok sayıda şarap presinin varlığı (ekskavatörler tarafından çok ekonomik tipte banyolar olarak tanımlanmıştır) üzümlerin muhtemelen ana mahsullerden biri olduğunu göstermektedir. Şehirde su, sarnıçlarda toplanan yağmur sularına dayanıyordu ve rezervuarların temizliği her sakinin yapması gereken bir görevdi ve her eve bir veya iki sarnıç da sağlandı. 8. yüzyılda CE Sobata'da küçük bir Müslüman topluluk yaşar ve Güney Kilisesi'nin yanına küçük bir cami yaptırır.
Sobata'yı ziyaret eden ilk Avrupalı bilgin E.H. Onu Simeon'un fethettiği Zepath ile özdeşleştirmeyi öneren Palmer (1869), adını Hormah olarak değiştirdi (Hakim 1:17). Bu kimlik kabul edilmedi. Site daha sonra A. Musil (1902) A. Jaussen, R. Savignac ve H. Vincent (1905) tarafından ziyaret edildi ve ilk Nabat ve Yunan-Bizans yazıtlarını bulan C.L. Woolley ve T.E. Lawrence (1914) ve T. Wiegand, Sobata'yı Türk-Alman Karargahı'na bağlı Eski Anıtları Koruma Komitesi'nin başında (1916) ziyaret ederek daha önceki bilim adamlarının yaptığı bazı hataları düzeltme fırsatı buldular. 1934'x201338 yıllarında New York Üniversitesi ve İngiliz Arkeoloji Okulu'nun Kudüs'te H.D. Colt, Sobata'da sonuçları yayınlanmayan büyük çaplı kazılar yaptı. 1958'x201359 yıllarında İsrail Ulusal Parklar İdaresi, M. Avi-Yonah'ın rehberliğinde, eski binaların bir kısmını temizledi ve restore etti. Kuzey Kilisesi 1970'lerde R. Rosenthal tarafından incelenmiş ve daha sonra kazılar S. Margalit tarafından yapılmıştır. Sitenin mimari bir değerlendirmesi de A. Segal tarafından yapılmıştır. 1981'de A. Negev, Shivtah'ta bulunan 30 veya daha fazla yazıtın tamamını yayınladı (bkz. L. Di Segni 1997). 2000 yılında Y. Hirschfeld sitenin yeni bir haritasını hazırlamış ve yerleşimin mimarisi hakkında detaylı bir çalışma yapmıştır. T. Tsuk ayrıca su sistemleriyle ilgili bir çalışma yaptı.
KAYNAKÇA:
C.L. Woolley ve T.E. Lawrence, Zin'in Vahşi Doğası (1915), 72ff. C. Baly, "Shivta," PEFQ'lar, 68 (1935), 171 QDAP 8 (1939): 159 H.C. Youtie, Sbeita'dan "Ostraca,": AJA, 40 (1936), 452 Y. Kedar, Ȫncient Tarım at Shivtah in the Negev," in: IEJ, 57 (1957), 178. EKLE. KAYNAKÇA: B. Brimer, "Shivta – An Aerial Photographic Interpretation," in: IEJ, 31 (1981), 227 A. Segal, "Shivta – Negev Çölü'nde Bir Bizans Kasabası," içinde: Mimarlık Tarihçileri Derneği Dergisi, 4 (1985), 317 idem, Bizans Shivta'da Mimari Dekorasyon, Negev Çölü, İsrail (1988) S. Margalit, "The North Church of Shivta: The Discovery of the First Church," içinde: PEQ, 119 (1987), 106 L. Di Segni, ⋚ted Greek Inscriptions from Filistin'den Roma ve Bizans Dönemleri" (dokt. diss., İbrani Üniversitesi (1997), 813ff. Y. Hirschfeld, "Man and Society in Bizans Shivta," in: Kadmoniot, 36 (2003), 2 T. Tsuk, "Water Supply in Bizans Shivta," in: Kadmoniot, 36 (2003), 18.
Kaynaklar: Ansiklopedi Yahudiliği. © 2008 Gale Grubu. Her hakkı saklıdır.
Seyahat: Bizans şehri Shivta'dan sırlarNegev Çölü'nde bir zamanlar altı Bizans şehri gelişti, ancak daha sonra iklim değişti ve bu yerleşimler terk edildi ve gelecek nesillerin keşfetmesi için muhteşem kalıntılar bıraktı. Shivta'da ayakta kalan en etkileyici yapı, bir zamanlar zengin bir manastırın parçası olan Kuzey Kilisesi'dir.
Negev Çölü'nde şehirler nasıl gelişti? George Nash, Shivta'nın eski ihtişamını aramaya gitti.
Güney İsrail'in Negev Çölü, uzak geçmişten birçok sır barındırıyor. Manzarası ve çevresi, MS 5. yüzyıldan 15. yüzyılın ortalarına (başkenti Konstantinopolis'in düştüğü zaman) kadar uzanan Bizans döneminde artık eskisi gibi değildir, ancak sırlarından biri, terk edilmiş altı Bizans kentinden oluşan bir gruptur. – 'Muhteşem Altılı' – bir zamanlar bugünkünden biraz daha soğuk ve yağışlı koşullarda gelişti. Bu çöl şehirleri, önceden tarım yapılan geniş arazilerin kalbinde yer alan, iyi tanımlanmış kalıntılar olarak varlığını sürdürüyor. Bu tür tarım, bu kurak bölgede büyüyen dinamik yerleşimleri sürdürmek için gerekli ekonomik kaynakları üretti.
Muhteşem Altılıdan biri, Negev Çölü'nün batı kesiminde, İsrail-Mısır sınırına yakın, deniz seviyesinden yaklaşık 350 metre yükseklikte bulunan Shivta kasabasıdır.Shivta'daki Güney Kilisesi'ndeki yan koridorlardan birinin kalıntıları. Sütunlar bir zamanlar tavanı desteklerken, yan nef kireçtaşı ile döşenmiştir. Nebati faaliyetinin izleri burada tespit edildiğinden, sitedeki ilk ibadet yeri olmayabilir.
Shivta sokakları
Shivta, Umman, Yemen ve Gazze Limanı arasında, Arap Çölü ve Ürdün üzerinden 2400 km uzaklıktaki Tütsü Rotası üzerinde yer almaktadır. Avdat, Haluza ve Mamshit gibi çöl şehirlerini de içine alan rota, 700 yılı aşkın bir süre kullanıldı. Ana ticaret malları, deve kervanları tarafından taşınan buhur, mür, seramik ve metal işleri içeriyordu. Bu döneme ait oyulmuş develerin oyulmuş görüntüleri, yakınlardaki açıkta kalan kayalıklarda görünmektedir. Daha sonra, sonunda sadıkları Sina Dağı'nın eteklerine yakın duvarlarla çevrili St Catherine manastırına götüren bir hac yolu da gelişti.
Kasabanın ilk olarak MÖ 1. yüzyılın başlarından itibaren Nabatean döneminde yerleşmiş olması muhtemeldir. Kasabanın güney kesiminde de Roma işgali görülmektedir, ancak Shivta'da bulunan mimarinin çoğu, MS 4. ve 5. yüzyıllar arasında ortaya çıkan birçok ev ile Bizans el işçiliğini göstermektedir. Negev'deki topluluklar bu dönemde Hıristiyanlığı benimsemeye başladılar.
Kuzey Kilisesi'nin (solda) kalıntılarının sahneye hakim olduğu Shivta'nın orta kısmını oluşturan kalıntıların genel bir görünümü.
Arkeolojik kanıtlara dayanarak, Shivta, muhtemelen yavaş yavaş ısınan bir iklim nedeniyle MS 9. yüzyılın sonlarına doğru yavaş ama emin bir şekilde terk edildi ve MS 7. yüzyılda Arap Fetihinden sonra azalan su kaynağı ve sosyal kargaşaya neden oldu. Bu noktadan sonra kasabanın nüfusu azalmaya başladı. Arap Fetihinden önce, Shivta muhtemelen 2.000'den fazla nüfusa ev sahipliği yapıyordu. Ancak Arap Fetihini takip eden 200 yıllık dönemde Shivta'nın binaları bakıma muhtaç hale geldi ve sonunda yıkıldı. Önümüzdeki bin yıl boyunca, sitenin birçok alanı değişen çöl kumlarının altına gömüldü, böylece yeniden keşfedilene kadar zengin bir arkeoloji ve tarih gizlendi.
Gizli bir kasabayı ortaya çıkarmak
Site ilk olarak 1933 ve 1936 yılları arasında Amerikalı arkeolog Harris D Colt (ünlü silah yapım hanedanının bir çocuğu) tarafından kazılmıştır. Colt, sitede hala Yunanca bir yazıt bulunan bir evde yaşıyordu: 'Bolt bu evi [bu evi] kendi parasıyla inşa etti!' Şans eseri bina 1936'da inşa edildi ve modern otoparkın güneyinde duruyor. şimdi restoran olarak hizmet veriyor.
Colt'un kazıları, şehrin karmaşık sokak ağının konutlar, tapınaklar ve sivil ve ticari binalarla çevrili olduğunu ortaya çıkardı. Şaşırtıcı bir şekilde, kasabanın kuyu veya kaynak şeklinde doğal su kaynağının olmadığı ortaya çıktı. Bunun yerine, su, yağmur suyunu çevredeki araziden kayalara oyulmuş yeraltı su sarnıçlarına kanalize eden karmaşık bir sulama sistemi aracılığıyla şehre taşındı.
Süslü bir şekilde oyulmuş bir lento, (sağda) meraklı bir ağaç resmi (DStretch kullanılarak çıkarılmış) dahil, boyalı dolgulu bölümleri korur.
İsrailli arkeolog Yizhar Hirschfeld'in 1990'larda yaptığı daha yakın tarihli kazılar, 170 konutu daha tanımlamak için modern kazı tekniklerinden tam olarak yararlandı ve şehrin tüm karmaşıklığını ortaya çıkardı. Bu arkeolojik çalışmaların ardından, bugün Shivta'nın sokaklarında yürürken, insanın gözü hemen olağanüstü sokak sahnesine çekiliyor - yolları, şeritleri ve binaları ziyaretçi tarafından hala kolayca görülebiliyor. Yine de birçok durumda, bu, şehrin yüzyıllardır kumun içinde kalmasından çok, bazı unsurları diğerlerinden daha sempatik olan yeniden inşa çalışmalarına borçludur.
Kasabadaki en görünür binalar, ziyaretçiler harabelere yaklaştıkça ikisi hala ufuk çizgisine hakim olan kiliseleridir. Güney Kilisesi, kesme taş sütunlarla desteklenen çatılarla örtülü bir ibadethane, nef ve iki yan neften oluşmaktadır. Nef mermer, koridor zeminleri kireçtaşı ile döşenmiştir. Şaşırtıcı bir şekilde, kilise, olası bir Nabat dönemi ritüel binası üzerine inşa edildiğine dair işaretler olduğu için, siteyi işgal eden ilk ibadet yeri olmayabilir.Kuzey Kilisesi içindeki bir nişin kemerinin etrafındaki süsleme, fotoğraf DStretch yazılımı kullanılarak zenginleştirildiğinde bir kez daha canlı hale geliyor.
Kuzey Kilisesi daha da etkileyici. Shivta'daki bu tür en büyük yapıydı ve hala 10 m yüksekliğinde duran bir bazilika tarzında inşa edildi. Öne çıkan nişler de dahil olmak üzere iç mekanlarının bir kısmı boyanmış ve izleri hala hayatta. Bu dekorasyonun eski ihtişamının bir tadı, 'dekorelasyon gerdirme' ile çekilen fotoğraflardan elde edilebilir. Başlangıçta NASA tarafından geliştirilen bir yazılım paketi olan DStretch, değişen kırmızı, sarı ve siyah pigment tonlarını tanımlayarak, boyalı desenleri, figürleri veya grafiti daha belirgin ve/veya deşifre edilebilir hale getirmeye yardımcı olduğu için solmuş sanatı geliştirmek için mükemmeldir. Bu nedenle, DStretch, tarih öncesi tabloları inceleyen kaya sanatı uzmanları arasında özellikle popülerdir, ancak aynı zamanda kilisenin eski zenginliğine bir bakış sağlar. Giriş kapısı iskelelerinde yazılı olan Yunanca alfa ve omega harflerinin sağladığı, kilisenin dini önemine bir kez daha göz atmak için böyle bir teknolojik sihirbazlığa gerek yok. Yunan alfabesinin ilk ve son harflerini duvar işçiliğine oymak, İsa'nın 'başlangıç ve son benim' beyanı için basit bir metafor yarattı.
Bu, derginin 100. sayısında yer alan bir makaleden alıntıdır. Güncel Dünya Arkeolojisi. Dergiye abone olma hakkında daha fazla bilgi için buraya tıklayın.
İsrail'de keşfedilen İsa'nın erken tasviri: Kıvırcık saç, uzun yüz, 'Batı görüntüsü gibi değil'
Eski bir İsrail kilisesinin yıkıntılarında İsa'nın yeni keşfedilen sanatsal bir tasviri, Mesih'i kıvırcık saçlı ve uzun bir yüzle Batılı anlayışlardan farklı şekilde tasvir ediyor.
Sanat tarihçisi Emma Maayan-Fanar, Haaretz'e, resmin İsrail'in Negev çölünde resmi bir Bizans tarım köyü olan Shivta'nın harabelerinde keşfedildiğini söyledi.
Maayan-Fanar, İsa'nın vaftizini tasvir etmek amacıyla bir kilisenin yıkıntılarında bulunan aşınmış resim hakkında "Yüzü tam orada, bize bakıyor" dedi.
İsa'yı genellikle dalgalı uzun saçlı tasvir eden Batılı algıların aksine, Shivta resminin O'nu kısa kıvırcık saçlı, uzun bir yüz ve uzun bir burunla tasvir ettiğini açıkladı.
Sanat eserinin kesin tarihi henüz bilinmemekle birlikte, Shivta'nın MS 2. yüzyılda bir ara kurulduğuna inanılıyor.
Daha önce keşfedilen Shivta harabelerinde İsa'nın başka bir resmi, başkalaşımı sembolize ediyor, ancak yüzünü tasvir etmiyor.
Antik köy ilk olarak 1871'de keşfedilmiş ve birçok arkeolojik çalışmaya konu olmuş olsa da, Maayan-Fanar, tablonun üzerindeki yüzyıllarca kirin altında İsa'nın görüntüsü olduğunu ilk keşfedenin kendisi olduğuna inanıyor.
Sanat tarihçisi, "Doğru zamanda, doğru yerde, doğru ışık açısıyla oradaydım ve aniden gözleri gördüm" diye hatırlıyor. "İsa'nın vaftizinde bize bakan yüzüydü."
Kocası Dror Maayan, sitenin yüksek çözünürlüklü fotoğraflarını çekti ve bu da 1.5000 yıldan fazla bir süredir kaybolan görüntünün daha net hale gelmesine izin verdi.
İsa'nın fiziksel görünümünün erken tasvirlerinin İsrail'de pratikte bulunmadığı göz önüne alındığında, buluntunun "son derece nadir" olduğu söyleniyor.
İsa'nın gerçekte nasıl göründüğü sorusu, tarihçiler ve ilahiyatçılar tarafından uzun süredir tartışma konusu olmuştur. King's College London'da Hıristiyan kökenleri ve İkinci Tapınak Yahudiliği profesörü Joan E. Taylor tarafından 2018'de daha önce yayınlanan bir kitap, bu kesin soruyu ele aldı ve O'nun teninin ve saç renginin, boyunun ve kıyafetinin ne olabileceğine baktı.
"İsa'nın bugün tasvir edilmeye devam etme biçiminin şablonunu oluşturan ilk tasvirler, tahtta oturan bir imparatorun görüntüsüne dayanıyordu ve pagan tanrıların sunumlarından etkilendi. Uzun saç ve sakal, özellikle Graeco'nun ikonografisinden ithal edildi. -Roma dünyası. İsa'nın hayatta kalan en eski tasvirlerinden bazıları, onu esasen Jüpiter, Neptün veya Serapis'in daha genç bir versiyonu olarak tasvir ediyor," diye yazdı Taylor The Irish Times'da.
Gerçekte, İsa'nın zamanının Yahudilerinin biyolojik olarak günümüz Irak Yahudilerine en yakın olduğunu söyledi.
"Renk paleti açısından koyu kahverengiden siyaha kadar saç, koyu kahverengi gözler, zeytin-kahverengi ten düşünün. İsa, Orta Doğu görünümünde bir adam olurdu. Boy açısından, bu zamanın ortalama bir adamı 166 idi. cm (5 ft 5 inç) boyunda," yazarı İsa Neye benziyordu? önerildi.
Martin Noth
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Martin Noth, (3 Ağustos 1902, Dresden, Ger. — 30 Mayıs 1968, H̱orvot Shivta, İsrail), Yahudi halkının erken tarihi konusunda uzmanlaşmış Alman İncil bilgini.
kitabında Das System der zwölf Stämme İsrailliler (1930 “İsrail'in On İki Kabilesinin Düzeni”), henüz 28 yaşındayken yazılan Noth, İsrail denilen birliğin Kenan'daki Şekem'deki (Yeşu 24) ahit toplantısından önce var olmadığı teorisini öne sürdü. onun görüşüne göre, o zamana kadar gelenek ve göreneklerle gevşek bir şekilde bağlantılı olan kabileler, Yeşu tarafından dayatılan Yahveh'nin tapınmasını ve ahdini kabul ettiler. Çeşitli kabilelerden gelen sözlü gelenekler, antlaşma birliğinden sonra Tevrat'ta birleştirildi ve gelenekler ancak Ezra zamanında yazıya geçirildi, genellikle farklı anlatı öğelerini tek bir hikayede birleştirdi. Böylece, bir zamanlar ayrı gelenekler olan Fısıh ve Çıkış hikayesi, Musa'nın yazılı kitaplarında birbirine bağlandı. İki büyük anlatı geleneği, Jehovist ve Elohist (her birinde Tanrı için kullanılan addan böyle adlandırılır), diğer geleneksel unsurlar etrafında bir çerçeve oluşturdu.
Noth, 1945'ten 1965'e kadar Bonn Üniversitesi'nde ilahiyat profesörü olarak görev yaptı ve emekli olduktan sonra çalışmalarına devam etti.
Eski Bir Tütsü Rotasının Kalıntılarını Keşfedin
Buhur ve mür, bugün pek çok alışveriş listesinde yer almıyor olabilir, ancak MÖ 3. yüzyıldan MS 2. yüzyıla kadar sıcak ürünlerdi. Ağaç özsuyundan elde edilenler, uzun süre tütsü ve parfüm olarak kullanılmış, dünyanın pek çok yerinde, dönemin pek de hoş olmayan kokularını örtmek için sık sık yakılmıştır. Ancak bir sorun vardı: Buhur ve mür, yalnızca Etiyopya, Somali ve güney Arabistan'da yetişen ağaçlara özgüydü.
1.200 milden fazla uzanan ve tüccarlar tarafından Yemen ve Umman'dan Negev çölü üzerinden Gazze'deki Akdeniz limanına buhur ve mür taşımak için kullanılan bir yol olan tütsü rotasına girin. Tanınmış Romalı yazar Yaşlı Pliny'e göre, tacirlerin ve onların deve kervanlarının dinlenip mallarını doldurabilecekleri ve satabilecekleri yol boyunca yaklaşık 65 durak bulunan rotayı geçmek yaklaşık 62 gün sürdü. Genelde bir günlük yolculuk kervanları bir sonraki durağa getirirdi.
Nabatiler olarak adlandırılan yerel bir nüfus, bu güzergahı esas olarak kontrol ediyor, yol boyunca dört büyük şehri işletiyor; #8212Haluza, Mamshit, Avdat ve Shivta#8212 yanı sıra rotayı soygunculardan koruyan çok sayıda kale.
Tütsü rotası, kullanımının doruk noktasındayken, yol üzerindeki yerleşimlerin geçen kervanların vergilerini artırmaya karar verdiği her durumda biraz değişen dalgalı bir yol izleyerek, her yıl tahmini 3.000 ton tütsünün taşınmasına yardımcı oldu. Bazı baharatlar da tütsü yolu boyunca taşınmış olsa da, bu, büyük ölçüde deniz yolları olan gerçek baharat yollarıyla karıştırılmamalıdır.
Ve onlardan öncekiler gibi, karadaki tütsü yolu da MÖ geçen yüzyıldan başlayarak bir deniz yoluna dönüştü. Güney Arabistan'daki tüccarlar, Arap Denizi'nde bekleyen gemilere gizlice tütsü demetleri salmak için hayvan derisinden şişirilebilir sallar yaparlardı. Oradan, tekneler gizlice Kızıldeniz'e yelken açacak ve tütsüleri Mısır limanlarına teslim edecekti. Yaklaşık olarak MÖ 16025'te, güneydeki Arap krallıkları nihayetinde devrildi ve (çoğunlukla Araplar tarafından kontrol edilen) kara yoluna tamamen son verdi ve deniz ticaretinin gelişmesine izin verdi.
Bugün antik tütsü rotasından geriye kalanları görebileceğiniz günümüz İsrail'inde bu noktalara kadar kokuyu takip edin.
İlgili Makaleler
Golan'da bulunan 4.000 yıldan daha eski anıtsal oyma dolmen, medeniyet tarihini yeniden yazıyor
2800 yıl önce bir tsunami antik İsrail'i vurdu ve kimse fark etmedi mi?
Arkeolojik şok: İnsanlar 130.000 yıl önce Amerika'ya ulaştı
Araştırmacılar, antik Bizans yerleşimi Shivta'nın kalıntılarının bir avuç kilometre dışında bulunan bu birkaç ağacın, orada hiçbir doğa tesadüfü olmadan büyüdüğüne inanıyor. Siyonistlerin İsrail'in çölünü çiçeklendirebileceklerini hayal etmeye başlamasından 15 yüzyıldan fazla bir süre önce, Bizans döneminde müreffeh kasabalar inşa eden ve Negev'i yetiştiren karmaşık bir uygarlığın yaşayan son tanıkları arasında olabilirler.
Yeni araştırmalar bu Bizans çöl sakinlerine yeni bir ışık tutuyor - onlar kimdi? Çevrelerini bu kadar nasıl şekillendirdiler? Ve neden sonunda ve oldukça gizemli bir şekilde, uğruna bu kadar savaştıkları toprakları terk ettiler?
Araştırmacılar, bu soruların yalnızca tarihçiler için değil, çöl gibi aşırı bir ortamda sürdürülebilir bir şekilde gelişmek ve büyümek isteyen modern İsrail de dahil olmak üzere herhangi bir toplum için anahtar olduğunu söylüyor.
Hayfa Üniversitesi arkeologu Guy Bar-Oz, "Bu karmaşık bir toplumdu, bu yüzden bu soru bizim için çok alakalı, çünkü Negev'in bir sonraki bu kadar yoğun bir şekilde yerleştiği zaman Siyonizm ve İsrail'in yaratılmasıydı" diyor. “Bunu nasıl yaptıklarını ve neyin yanlış gittiğini anlamak bizim için çok önemli.”
Buhurdan çiftçiliğe
1700 yıl önce Negev'in merkezini, çoğunlukla göçebeler ve kertenkelelerin yaşadığı çorak bir araziden uzakta ziyaret edersek, çiftlikler ve manastırlarla dolu bir kırsal bölge görürdük. Geniş tahıl tarlaları, zeytinlikler ve meyve bahçeleri, antik dünyanın en popüler şaraplarından bazılarını üreten wadis üzüm bağlarını kapladı. Bölgede ticareti ve tarımı destekleyen en az yedi büyük kasaba da vardı.
Kalıntıları UNESCO tarafından Dünya Mirası alanları olarak listelenmiş olmasına rağmen, arkeologlar bazılarında yüzeyi zar zor çizebildiler.
Bir zamanlar piskopos, hamamlar, kiliseler ve bir tiyatronun oturduğu bölge başkenti Halutza, çoğunlukla kaynak yetersizliği ve yerel Bedeviler tarafından sık sık yağmalanması nedeniyle büyük ölçüde kumun altına gömüldü.
Bölgedeki en büyük ikinci Bizans kasabası olan ve "Negev'deki Rehovot" olarak da bilinen Ruheibe, kısmen kazılmıştır. Ancak, İsrail ordusunun atış bölgesi ile çevrili olduğu için erişim zor.
İsrail Eski Eserler Dairesi müdür yardımcısı Uzi Dahari, Ocak ayında İsrail gazetesi Kadmoniot'ta Ruheibe araştırmaları üzerine bir makale yayınlayan arkeologların yine de orada yaşayan insanlar hakkında bazı bilgiler toplamayı başardıklarını söylüyor.
Nebatilerin kabile nüfusu
Sakinleri kiliselerde ibadet ediyor ve Bizans imparatorluğunun resmi dili olan Yunanca yazıyordu. Ancak Ruheibe gibi şehirlerin mimarisi - küçük ev kümeleri ve kumu dışarıda tutmak ve gölge sağlamak için dar dolambaçlı sokaklar - yerel, kabile nüfusuna işaret ediyor, diyor Dahari.
Ruheibe harabelerindeki sütun başlığı, tipik Nabatean tarzında dekore edilmiştir. Ariel David
Dahari, bölgeyi ziyareti sırasında Haaretz'e, Ruheibe'nin mezarlığındaki mezar taşlarındaki isimler ve kazılan düzinelerce iskeletin morfolojisinin, sakinlerin çoğunun Nebatiler olduğunu gösterdiğini söyledi.
Nabatiler, kayalara oyulmuş muhteşem Petra kentini inşa etmeleri ve Doğu'dan Akdeniz'e baharat ve lüks mallar getiren bir ticaret imparatorluğu kurmalarıyla tanınan yarı göçebe bir Arap halkıydı. Aslında, Negev'in Bizans şehirleri, Roma öncesi zamanlarda Petra ile Gazze limanı arasındaki baharat yolu üzerinde Nabatean ticaret noktaları olarak başladı. Daha sonra Hıristiyan hacıların Kudüs ile Sina'daki St. Catherine Manastırı arasında geçişinden de yararlandılar.
Öyleyse neden buhur ve mür satarak kâr eden zengin tüccarlar yerleşip çiftçi olmaya karar versinler?
“Petrol kullanmayı bıraktığımızı bir düşünün: Suudilere ne olacak?” diyor Dahari. Sayıları arttığından, paralarını başka bir şey yaratmak için kullanmak zorunda kalacakları için göçebe çobanlara geri dönemediler.”
yağmur nasıl yakalanır
Ve muhtemelen Nebatilerin yaptığı da buydu. MS 3. yüzyılda, Roma imparatorluğu ticaret yollarını bozan siyasi ve ekonomik bir kriz yaşadı. Sonraki iki yüzyıl boyunca, Batı imparatorluğunun çöküşü ve Hıristiyanlığın Akdeniz'de yayılması, Nebatilerin sağladığı lüks mallara olan talebi daha da azalttı.
“Kuzeye gidemediler çünkü Bizans döneminde Kutsal Topraklar çok yoğun bir nüfusa sahipti. Bu yüzden, muhtemelen Bizans yönetiminin ve dış uzmanların desteğiyle bu topraklara yerleşip çiftçilik yapmak zorunda kaldılar” diye açıklıyor Dahari.
İklim, yılda ortalama 100 milimetre yağışla bugünkünden çok farklı olmazdı, diyor. Bu nedenle, tüm yaşamları, her yıl Negev'e kısa, şiddetli sağanaklar sırasında yağan yağmurları yakalamak ve depolamak üzerine odaklanmıştı.
Her evin avlusuna açılan sarnıçlara su kanalize etmek için tüm şehir sıvalı ve asfaltlanmıştır. Daha büyük sarnıçlar ve açık hava rezervuarları, 20 katlı bir bina gibi 63 metre derinliğe kadar yeraltı akiferine ulaşabilen kuyularla birlikte çevredeki kırsalda inşa edildi.
Dahari'ye göre bu sistem, sakinlerin temel içme ve yıkama ihtiyaçlarını karşılamak için tüm yıl boyunca su sağlamaya yetecekti. Ama ya tarlalar?
Ruheibe'nin dışında, Bizans döneminde kış yağmurlarını toplamak için kullanılan bir açık hava rezervuarı. Ariel David
Dahari ve ekibi tarafından yürütülen bir araştırmaya göre, bunun için, Ruheibe kasabasının hemen çevresinde, sakinler 180.000 metreküplük geniş bir taş kullanarak 250 kilometrelik teraslar, barajlar ve kanallar inşa ettiler. Bu sistem, genellikle Negev'deki nadir fırtınaları takip eden şiddetli selleri kontrol etmek için kullanılacaktı. Çöle kaçmak yerine, su, zemini ıslatacağı ve yılın geri kalanında nemli kalmasına yardımcı olacağı teraslara kanalize edilecekti.
papağan balığı ithal etmek
Benzer sistemler, Bizans döneminde inşa edilmiş çanak çömlek arkeologlarına göre, taş bir terasın üzerinde tek bir zeytinliğin hala hayatta kaldığı Shivta da dahil olmak üzere bölgedeki diğer yerleşim yerlerinde bulundu. (Bilim adamları hala ağaçların tarihlendirilmesini denemek için çalışıyorlar).
Arkeolog Yotam Tepper, "Bu sistem bir kez çalıştığında, ortalama 100 milimetre yağmur yerine 500 milimetreye eşdeğer yağmur sağlayabilir" diye açıklıyor. “Ama çok emek yoğun. Sürekli bakım gerektirir: Bir baraj yıkılırsa, bir teras hasar görür, su kaçar, zemin ıslanmaz ve her şeyinizi kaybedersiniz.”
MS 4. yüzyıldan 7. yüzyıla kadar gereken yıpratıcı çalışmaya rağmen, Negev toplulukları sadece hayatta kalmakla kalmadı, aynı zamanda gelişti. Yerliler, yüzlerce kilometre ötedeki Kızıldeniz'den papağan balığı gibi egzotik malları ithal edebiliyorlardı. Bu arada meyve, zeytinyağı ve özellikle şarap da dahil olmak üzere ürünlerini Akdeniz ve ötesine gönderdiler.
Bar-Oz, Negev'in tatlı, yüksek alkollü şaraplarının paketlendiği kendine özgü amforaların İtalya, Fransa ve İngiltere'ye kadar bulunduğunu söylüyor.
Ve sonra, neredeyse bir gecede her şey sona erdi.
Shivta'nın ve diğer Bizans çöl kasabalarının sokaklarında yürürseniz, yıkık dökük evlerde garip bir şey fark edersiniz: girişlerin çoğu düzgün bir şekilde büyük taşlarla kapatılmıştır.
Sanki bir gün sakinler eşyalarını toplamış, evlerini mühürlemiş ve bir daha geri dönmemek üzere ayrılmışlar.
Bunun neden olduğu bir sır olarak kalmaya devam ediyor ve Bar-Oz tarafından yönetilen ve Avrupa Birliği tarafından finanse edilen, Bizans Negev'ini ileri bilimsel yöntemler kullanarak araştırmak için yürütülen bir projenin arkasındaki kilit sorulardan biri.
Kuzeye git, genç Nabatean?
Birçok teori ileri sürülmüştür. Ancak Bar-Oz, sonuca varmak için henüz çok erken diyor.
Halutza dışındaki antik çöplüklerden alınan örneklerin tarihlendirilmesine dayanan bir ön çalışma, şehirdeki organize çöp toplama işleminin 540 yılı civarında aniden sona erdiğini öne sürüyor. tam o sırada Avrupa ve Orta Doğu'da milyonlarca insanı öldürdü.
Ancak Bar-Oz, toplu mezarlar veya bu tür bir felaketin diğer işaretleri alanında çok az kanıt bulunduğunu veya hiç olmadığını belirtiyor.
Ruheibe yakınlarında 63 metre derinliğinde bir kuyu kazıldı. Kuyu hala çalışıyor ve taşlardaki oyuklar yüzyıllar boyunca halatlarla bırakılmış. Ariel David
Halutza'nın çöplüklerinden elde edilen diğer veriler, yıllar geçtikçe yerel halkın yakıt olarak giderek artan miktarda düşük kaliteli odun kullandığını gösteriyor ve bu da iklim değişikliğiyle karşı karşıya olduklarını gösteriyor olabilir.
Son olarak, tarihçilerin uzun süredir desteklediği bir teori, Negev'deki Nabat yerleşiminin düşüşünü 7. yüzyılın ilk yarısında Müslüman fethine bağlar.
Bununla birlikte, Negev kasabalarında Muhammed'in takipçilerinin gelişiyle bağlantılı olarak çok az şiddet ve yıkım belirtisi var. Shivta da dahil olmak üzere yerleşim yerlerinin çoğu, daha küçük bir nüfusa rağmen, erken Müslüman döneminde iskan edilmeye devam etti.
Ruheibe'de kazı yapan arkeolog Dahari, Müslümanların Ortadoğu'yu ele geçirmesinin ve bölgede Bizans kontrolünün çökmesinin, Negev sakinlerinin daha verimli bölgelerde daha yeşil otlaklar aramak için daha özgür hale gelmesi anlamına geldiğini teorize ederek her şeyi açıklıyor. Levant'ın.
Dahari, “Sadece mecbur kalırsan çölde yaşarsın” diyor. "Buranın sakinleri Araplardı, tıpkı yeni fatihler gibi, pek çoğu muhtemelen Müslüman oldu ve kardeşleriyle kuzeye gitti."
Arkeologlar Terk Edilmiş Bir İsrail Kilisesinde Eski Bir Genç İsa Portresini Keşfettiler
1500 yıllık duvar resmi, İsrail'in Negev çölünde bir Bizans kilisesinde bulundu.Shivta'daki kiliselerden biri. Dror Maayan'ın fotoğrafı.
İsrail'in Negev çölünde terk edilmiş bir Bizans kilisesinde 1.500 yıllık bir İsa Mesih duvar resmi bulundu. Alan arkeologlar tarafından yaklaşık 150 yıldır biliniyor, ancak yeni araştırmalar, soluk görüntüyü uzun saçlı ve sakallı geleneksel tasvirlerden ziyade kısa, kıvırcık saçlı genç bir Mesih olarak tanımladı.
Sanat tarihçisi Emma Maayan-Fanar, "Yüzü tam orada, bize bakıyor" dedi. Haaretz resmin Mesih'i tasvir ettiğini fark etmek. Yaz boyunca dergide yayınlanan bir makalenin baş yazarıdır. Arkeoloji 1871'de kaşif Edward Henry Palmer tarafından keşfedilen Bizans tarım köyü Shivta'nın kalıntılarındaki son bulgular hakkında.
Beşinci ila altıncı yüzyılda zirvesinde, yaklaşık 650 yıl boyunca aktif olan Shivta, üç erken Hıristiyan kilisesine ev sahipliği yapıyordu. The poorly preserved painting is located above the baptismal font, and likely depicts Christ’s baptism at the hands of John the Baptist, a popular scene in early Christian and Byzantine art.
The wall painting “belongs to the iconographic scheme of a short-haired Christ, which was especially widespread in Egypt and Syro-Palestine, but gone from later Byzantine art,” the article explains. “Christ’s depiction as a youth corresponds to the symbolic notion of baptism as a rebirth.”
A plan of Shivta showing the locations of its churches. Photo by Dror Maayan.
Archaeologists had noted the presence of murals in the church back in the 1920s, but no one had investigated further. A fact that isn’t surprising given that they were located high up on the church ceiling, badly damaged and covered in centuries of dirt.
A second painting in Shivta shows Jesus’s transfiguration, but his face has been erased over the century.
The discovery of early Christian art at Shivta is especially significant as little Byzantine art from this period survives. In the eighth century, the use of religious imagery was banned during the first of two periods of Byzantine iconoclasm.
The face of Jesus as seen in an ancient painting discovered in a church in Shivta. Photo by Dror Maayan.
The earliest known image of Jesus dates from between 233 and 256, and was found at the Dura-Europos church in Syria.
There are very few surviving images of Jesus from antiquity in Israel and, according to Maayan-Fanar and her team, no other examples of a baptism of Christ scene from the pre-iconoclasm period have ever been found on an archaeological site. As such, the article notes, these artworks “can illuminate Byzantine Shivta’s Christian community and Early Christian art across the region.”
Shivta (Subeita, Isbeita)
Ruins of ancient city in Negev south of the Beersheba-Nizzana road, 9 miles to the west of Sede Boqer.
Originally it was a Nabatean road station, which was apparently built in the 1st century BCE it reached its prime in the Byzantine Period when it became a transit city for commercial caravans from Egypt northwards, and from the east to the Mediterranean shores and Europe.
NS Nabateans also cultivated extensive farming areas based on a special irrigation system which has been discovered in and around Shivta. In 6th century it prospered as a result of heavy pilgrim traffic and was about 400 meters by 300 meters in size.
After the Arab conquest it declined until it was completely abandoned in 12th century. Its building stones remained yerinde because of its relative isolation and it was thus better preserved than other ancient Negeb cities.
Its ruins, restored since 1958, include 3 churches, one in the north and two in the south. In front of the northern church is a square and alongside it ruins of a monastery, kervansaray and bathhouse. Alongside one of the southern churches is a 9 th -century mosque, streets lined with houses, each with a central courtyard and many with a second storey.
Remains: Around the city are remains of canals, dams and terraces which were built to utilize rainwater for farming. In nearby fields are mounds of flint stones which were probably cleared to allow a free flow of water along the cultivated slopes. A nearby farm has also been restored.
Miẕpé Shivta
Arkiyolohiyang dapit ang Miẕpé Shivta (Inebreo: Mitspé Shivta, מצפה שבטה) sa Israel. [1] Ang Miẕpé Shivta nahimutang sa distrito sa Southern District, sa habagatang bahin sa nasod. 407 metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Miẕpé Shivta. [1]
|Miẕpé Shivta (Mitspé Shivta)|
|Khirba el Mushrifa, Mitspe Shiuta, Musheirifa, מצפה שבטה|
|Arkiyolohiyang dapit|
|Nasod||İsrail|
|Distrito||Southern District|
|Gitas-on||407 m (1,335 ft)|
|Tiganos||30°55′02″N 34°36′36″E / 30.91732°N 34.61°Ö / 30.91732 34.61|
|Timezone||EET (UTC+2)|
|- summer (DST)||EEST (UTC+3)|
|GeoNames||294165|
Ang yuta palibot sa Miẕpé Shivta kasagaran patag, apan sa habagatang-sidlakan nga kini mao ang kabungtoran. Miẕpé Shivta nahimutang sa usa ka gitas-on. [saysay 1] Kinahabogang dapit sa palibot ang Har Boker, 629 ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat, 11.4 km sa sidlakan sa Miẕpé Shivta. [saysay 2] Dunay mga 42 ka tawo kada kilometro kwadrado Hapit nalukop sa desiyerto ug kamingawan ang palibot sa Miẕpé Shivta medyo gamay nga populasyon. [3] Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Midreshet Ben-Gurion, 18.1 km sa sidlakan sa Miẕpé Shivta. Sa palibot sa Miẕpé Shivta. [4]
Ang klima init nga kamadan. [5] Ang kasarangang giiniton 23 °C. Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa 33 °C, ug ang kinabugnawan Enero, sa 11 °C. [6] Ang kasarangang pag-ulan 130 milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Enero, sa 31 milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Hunyo, sa 1 milimetro. [7]List of site sources >>>