- Project97.ca'da daha fazla hikaye keşfedin
“Hashtag çok dürtüsel ve öfke yerinden geldi, çünkü insanlar Ghomeshi'nin kurbanlarını polise gitmedikleri, isimlerini vermedikleri için suçluyorlardı. 30 Ekim'de Ghomeshi hikayesinin başlamasından dört gün sonra, eski bir köşe yazarı olan Antonia Zerbisias'a hızlı bir Facebook mesajı yazdım. Toronto Yıldızı. Dedim ki, ‘Neden tecavüze uğrayan ancak hiç rapor etmeyen kadınların bir listesini başlatmıyoruz ve ilk olarak ben başlayacağım. Sonra ikimiz de deneyimlerimizi tweetledik, hiçbirimiz diğerinin tecavüze uğradığını bilmiyorduk. Bothkimiz de oraya çýkardýk, ve sadece deli gibi çýktý, bir ay oldu ve hala bacakları var. İnsanların hashtag'e yaptıkları gibi yanıt vermesini beklemiyordum.
Şimdi 54 yaşındayım ve 30 yaşında derin bir depresyona girdim. O zamanlar Londra'da yaşıyordum ve bu şekilde hissettiğimi fark ettim çünkü büyükbabamın ellerinde yaşadığım cinsel istismarla üç ila dokuz yaş arasında hiç uğraşmamıştım. 20'li yaşlarımda polise gitmeye çalıştım. Büyükbabam küçük bir kasabadaydı ve polis bana inanmadı. Onu ayakta duran bir vatandaş olarak biliyorlardı; kiliseye gitti, bunun gibi şeyler. Onlara gelmem için biraz geç olduğunu söylediler. Sonra dava açmaya çalıştım; Sivil karayoluna gittim, ama avukat bana bir yere varamayacağımı söyledi. Bu yüzden bir tür düşürdüm. Ama aileme bundan bahsettim ve bu her şeyi bozdu. Ne yapacaklarını bilmiyorlardı.
20'li yaşlarımda Air Canada ile uçuş görevlisi olduğumda da tecavüze uğradım. Bir gecede Frankfurt'a uçmak için çalışıyordum; bir meslektaşım ve ben uçağın aynı bölümünde çalışıyorduk, bu yüzden sürekli konuşuyorduk. O günlerde film yoktu, bu yüzden yolcular sadece uyudular. İşyerinde yapacak çok şey yoktu, bu yüzden sadece sohbet ettik. Benden çok daha yaşlı ve yaşlıydı. Frankfurt'a gittik ve mürettebata, bir bira içmek isterse uçaktan biraz bira aldığını söyledi. Evet dedim ve odama geleceğini söyledi. O yüzden odama geldi ve bana saldırdı.
Çocukken kötü muamele gördüğüm için, bedenimi zihnimden nasıl ayıracağımı öğrendim ve olurken kafamda başka bir yere seyahat ederdim. Ben de onunla yaptım. Odadan ayrıldı ve ertesi gün benimle konuşmadı. Ve görünüşe göre bu adam bunu diğer kadınlara yapmıştı. Akıllıydı; genç, saf kadınların peşinden giderdi. Ona söylersem dürüstçe işimi kaybedeceğimi düşündüm. İşi yapamayacağımı düşüneceklerini düşündüm. Asla polise gitmedim; Kimsenin bana inanacağını düşünmedim. Ve kendimi suçladım: Onu odama soktum; Onunla bira içtim; Bunun benim hatam olduğunu düşündüm.
Ben büyüdüğüm zaman şeytanlarımdan kaçmak için çok seyahat ettim. Bir noktada Londra'da yaşıyordum ve ağlamayı bırakamıyordum. Çok intihar ediyordum — her şey karanlıktı. Bu yüzden Kanada'ya geri döndüm ve üstesinden gelmek, kötüye kullanımımdan iyileşmek için terapiye gittim. Bununla başa çıkabildim. Şimdi iyi olduğum bir yerdeyim. Bu konu hakkında daha önce hiç konuşmadım, ancak 20'li yaşlarında olduğum yerde çok fazla kadının olduğunu biliyorum ve onların da benim kadar uzun yıllar boyunca acı çekmelerini istemiyorum.
Daha iyi seks eğitimi, anaokulundan itibaren bunu önlemek için en önemli şeylerden biridir. Seks eğitiminde ve sağlandığı yerde bir dizi kesinti olmuştur. Sadece bebeklerin nereden geldiğinden bahsediyorlar. Erken başlaması önemlidir. Keşke biri bana rahatsızlık verecek bir şekilde dokunursa, derhal birisine söylemem gerektiğini söylemiş olsaydım.
- Rachel Browne'a söylendiği gibi. Bu röportaj düzenlendi ve yoğunlaştırıldı.
Bu hikaye cinsel saldırı, taciz ve taciz hakkında bir yıl süren bir konuşma olan # Project97'nin bir parçasıdır. Ziyaret etmekProject97.ca Rogers'ın sahip olduğu medya kuruluşlarının bu ortak projesiyle ilgili daha fazla ayrıntı için # Project97 hashtag'i ile Twitter'da bize katılın.