Hac ve umre, İbrahim aleyhisselamla birlikte başlamıştır. 9. hicri senede Minada, Ali tarafından halka hitaben şu ayet okununcaya kadar Mekke müşrikleri bu ibadetleri, kesintisiz yapmışlardı.
Ey inananlar! Müşrikler sadece bir pisliktir. Artık bu yıldan sonra Mescid-i Harama yaklaşmasınlar. (Tevbe 9/ 28)
Arafatta vakfe, hac ibadetinin ana direğidir. Ama Mekkeli müşrikler hac için Arafata çıkmazlardı. Arafat, hill denen Mekke sınırlarının dışındadır. Diyorlardı ki, Biz İbrahimin oğullarıyız, saygın bir topluluğuz, Kâbenin idarecileri ve Mekkenin yerlileriyiz. Araplar içinde bize denk olan yoktur. Kimse bizim yerimize denk bir yere sahip değildir. Bizimle ilgili söylenenler hiçbir Arap için söylenmemiştir. Öyleyse hiçbir yere Harem kadar değer veremeyiz, yoksa Arapların bize olan saygıları azalır[1]. Allah Teâlâ bunu yasaklamış ve o eksiğin tamamlanmasını emretmiştir:
Haccı ve umreyi Allah için, eksiksiz yerine getirin... (Bakara 2/196)
Hac mevsimi ile ilgili bir değişikliğin yapılmadığını da şu ayetten öğreniyoruz:
Hac bilinen aylarda olur. Her kim o aylarda hac ibadetine başlarsa artık hac sırasında onun için eşine yaklaşmak, yoldan çıkmak ve dövüşme diye bir şey olamaz... (Bakara 2/197)
Daha önce anlatıldığı gibi müşrikler hacılara su vermek ve Mescid-i haramı ibadete açık tutmak gibi şeylerle övünürlerdi.
[1] İbn Hişam, Siretun-Nebî, c. I, 216.