A.N. Efimov: “İstatistiklere göre, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlangıcındaki Kızıl Ordu saldırı uçağı pilotu ortalama sekiz sıralamada yaşadı. Ve bu rakam çok uzun süre tutuldu. Sekizinci çıkışımdan geldiğimde, beni karşılayan tamircinin şaşırmadan değil, “Ne, geri geldin mi?” Dediğini hatırlıyorum: Ancak daha sonra, daha az veya daha az savaşmayı ve uçmayı öğrendiğimizde, bu korkunç figürün biraz düzeldiğini, ancak hala tutulduğunu Çok yüksek bir seviyede - bir Sovyet saldırı uçağı için on bir münferit. Bir düşünün: resmi verilere göre, savaş sırasında cennetteki saldırılara iki yüzden fazla kez “gittim”, yani yirmi kez ölmek zorunda kaldım. Benimle Uralsk'taki bir okuldan mezun olan pilotlardan, savaşın sonunda kimse kalmadı. ”
Alexander Nikolaevich, Kantemirovka kasabasındaki Voronej eyaletinde 6 Şubat 1923'te doğdu. Evleri Trinity Kilisesi yakınında sakin bir sokakta duruyordu. Kulübenin arkasındaki çayır hemen başladı ve çocukların yüzdüğü ve avlandığı nehir aktı. Bir mühendis ve kalıtsal bir demiryolu işçisi olan üvey babası Nikolay Gerasimovich çocuğu eğitti. Gelecekteki pilota soyadı verildi ve erken çocukluktan itibaren, kendi babası olarak uzun ve güçlü bir adam olduğunu düşündü. Toplamda, ailelerinin dört çocuğu vardı. Küçük olanlar, Alexander ve kız kardeşi Lucy, annenin önceki evliliğinden, eski Lisa ve Kostya ise Nikolai'nin çocuklarıydı. Ancak hiç kimse farkı fark etmedi, bütün çocuklar akrabalar gibi büyüdü. Onlarca yıldır anavatan, yerel mesafe yolunun başı olarak çalıştı. Elbette, oğullarının ayak izlerini takip edeceğine inanıyordu. Ancak, Alexander Efimov'un hayatı oldukça farklı bir biçimde oluşmuştur.
Köylerinde bir kez gerçekten mucizevi bir mucize oldu. Geniş gün ışığında, kayak donanımlı bir uçak karlı bir meraya acil iniş yaptı. Büyülü çocuklar ve yetişkinler gece geç saatlere kadar uçağın etrafında kalabalıklaştı. Sonra birkaç kişi onları gökyüzünde bile gördü, ama burada sihirli cihaza dokunmak, dokunmak mümkün oldu. Ve elbette, tüm kırsal çocuklar kesinlikle pilot olmaya karar verdiler. Alexander ve üvey kardeşi Konstantin o zamandan beri sadece “havacılar” oynadı. Ve yakında başka bir propaganda uçağı köyü ziyaret etti. Konuklar köylülere broşürler ve gazeteler verdi. hikayeleri hava hakkında donanma. Evde uçan modellerin nasıl yapılacağı konusunda özel tavsiyeler çocukların ellerinde yapıldı.
A.N. Yefimov: “Savaş sırasında sadece kara ceza taburları değil, havacılık da bulunduğunu belirten bir açıklama yaptım. Ve her zaman bana cevap verdiler: neden aldın, böyle bir ceza bahanesi yoktu. Ancak, saldırı uçaklarının arka arkaya havaya nasıl girdiklerini unutmadım. Şimdi hatırladığım gibi: filo komutanı Il-2 özel rütbesinde pilotu kapsıyor. Havacılık raglanını gördüm, “uyuyanlar” dan gelen işaretler iliklerinde kaldı. Bozulmadan önce, bir albaydı. ”
Yıllar geçtikçe, havacılık tutkusu, gökyüzünü ziyaret etme arzusu, İskender sadece arttı. Adalet, Nikolai Gerasimovich'in tutkusunu desteklediğine dikkat etmek gerekir. Belki de bunun İskender'in ana işi olacağını düşünüyordu. Otuz yedinci yılda, üvey baba tutuklandı. İki yıl boyunca nihayet beraat edene kadar hapishanede acı çekti. Aileye döndü, ama yakında öldü. Aynı zamanda, Efimovlar Kantemirovka'dan Rostov bölgesindeki Millerovo ilçe merkezindeki annelerinin akrabalarına taşınmışlardır. Ve en büyük oğlu Konstantin Voronej şehrinde çalışmaya başladı. Alexander çalışmalarına yerel 2 No'lu yedinci sınıfta devam etti ve 1940'ten mezun oldu.
Savaş sırasında, Efimov’un üvey kardeşi Konstantin, bir izci olacak. Çalışmaları kesinlikle gizliydi, aile onun hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Ancak savaştan sonra Konstantin Efimov'un yurtdışında çalıştığı, görevlerin başarıyla yürütülmesi için birçok emir verildiği bildirildi. Nikolai Efimov'un kızı Liza da işgalde Naziler tarafından öldürüldü. Yerli Kantemirovka'ya gömüldü.
Çalışmaları sırasında bile, Alexander, diğer erkeklerle birlikte elastik bantlarda motorlu en basit uçakları inşa ettiği bir okul havacılık çemberine katılmaya başladı. Millerovo, Osoaviakhim'de US-4 gibi çeşitli planörlerle donatılmış bir planör okuluna da sahipti. Lisede, Efimov orada çalıştı, teorik kısmına ilgi duyuyor, bağımsız uçuşlar bekliyor. Ve gün gerçekleştiğinde geldi. 18 Ağustos 1938, Alexander Nikolaevich ilk olarak hava aldı. Uçuş duygusu, alçaktan da olsa, tarif edilemezdi. Daha sonra pilot olacağını kesin olarak anladı.
On dersin bitiminden sonra, Efimov kendi yolunu seçmek zorunda kaldı. Diğer akranlarından farklı değildi. Ne bogatyr fiziği ne de devasa büyüme, ne de olağanüstü zeka. İlk başta, Alexander deniz havacılık okuluna girmeye çalıştı. Giriş sınavlarını “mükemmel” ile geçti, ancak komisyon ağırlığının göstergeleri tarafından öfkelendi. “Burada üç ila dört kilogram kazanacaksın, olgun olacaksın, genç adam, sonra bize gel” dediler. Hem hayal kırıklığı yarattı, hem de sinir bozucuydu, ancak Efimov 1941 Mayıs'ında kendisinin başardı, önce uçuş kulübüne, sonra da Voroshilovgrad'da (Lugansk) bulunan pilotlar için askeri okula girdi. Genç havacıların uçuş durumunun temelleri, ünlü U-2 uçağı - kontrplak "ördek" ile öğretildi. İşte o ilk Il-2 tanıştı. Seçkin tasarımcı Sergey Ilyushin'in zırh işlerinden biri, dağıtım yerini değiştirdi ve geçici olarak Voroshilovgrad okulundaki hava limanının uçuş şeridinde sergilendiği ortaya çıktı. Onun formu hemen İskender'i vurdu. Efimov, “Bana bir bozkır kartalı hatırlattı: güçlü kanatlar, yırtıcı bir burun ve ateşin tüm tahribat gücü,” dedi. Uçağın pilotu, toplanan öğrencilere yeni uçağın esası hakkında, bomba, füze, top ve makineli tüfek gösteremeyecek kadar tembel olmadığını söyledi. Ve en sonunda bir tabancayı çıkardı ve kabine ateş etti. Kurşun sadece zırhı çizdi.
22 Haziran 1941, pazar günü sabahın erken saatlerinde bir anne ve kız kardeşi Alexander'a geldi. Annem, Efimov kontrol noktasının askeri üniformalı kapıdan çıktığını gördüğünde, ne tür bir pilot bizimle birliktesiniz? Dedi. Konuşmanın sonunda, “Keşke savaş olmasaydı” dedi. Bununla birlikte, savaş sabah saat dörtte başlamıştı, ancak Voroshilovgrad sakinleri hala bunu bilmiyorlardı. İlk defa, Alexander Efimov bunu gerçekten siyah duydu haber, akraba evinde eşlik eden, tramvay durağında.
Alexander Nikolayevich ile söyleşisinden: “Savaşın başlangıcında, Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı, otuz savaş türüne yönelik uçaklara saldırmak için verildi. Düşmanlıkların seyri ile kayıplarımız düştüğünde, “standart” olarak adlandırdığımız, altmış uçuşa yükseldi. 1944'te Altın Yıldız'a zaten yüzün üzerinde sıralama yapıldı. Şahsen, Kahramanım için uzun bir süre yürüyordum: Otuz türete çok yaklaştım, altmışa değiştim, altmışa gittim - patlama ve yüz oldu! Bu unvanı almak için güçlü bir istek yoktu, pilotlar ileride bir şey düşünmediler. Bugün kim bir şey söylese söylesin, Anavatanımız için hayatımızı vermeye hazırdık ve mükemmel bir şekilde hepimizin er ya da geç öldürüleceğini çok iyi anladık. Bugün meslektaşını kaybettin dostum, yarın öleceksin. Bu nedenle, pilotların hiçbiri hiç günlük tutmadı. Ayrıca yakın ölüm veya kahramanca rütbelerin konuları hakkında da konuşmadık. Savaşta işimizi yaptık - savaştık. Ama zaten orada - ne kadar şanslı ... ".
İskender'in ilk isteği, diğer birçok öğrenci gibi, hemen öne çıkmaktı. Bununla birlikte, okulun liderliği, öğrencilerinin toplanması, ülkenin iyi eğitimli pilotlara ihtiyaç duyduğunu açıklayarak onları sakinleştirmeyi başardı. Ve yakında tüm Voroshilovgrad havacılık okulu Urallara boşaltıldı. Efimov'un çalışması devam etti, şimdi genç havacı acilen IL-2 üzerinde yeniden eğitildi. “Uçan tank” olarak adlandırılan bu saldırı uçağı, Nazi Almanyası üzerindeki “zafere en büyük katkıyı yapan” İkinci Dünya Savaşı uçaklarının onur listesine başkanlık ediyor. Dersler ancak Temmuz 1942'ta sona erdi, ardından Çavuş rütbeli Alexander Efimov hemen cepheye gönderildi. Aynı yıl, A. Novikov Stalin'e havacılığın birleşmesinin önemini ispatladı. Bununla birlikte, kara kuvvetlerinin komutanları bu yönde yapılan bütün reformların sadece yarısında yapılmasını sağladı. Uçak gerçekten hava ordularına monte edildi, ancak cephelerin komutanlarına bağlı kaldı, bu yüzden manevraları sınırladı. Yalnızca uzun menzilli havacılığa dönüşen bombardıman havacılığı doğrudan Genel Merkeze bağlıydı.
A.N. Yefimov: “Çift IL-2'te hayatınız büyük ölçüde hava topçusunun yeteneğine bağlı. Onun gibi - yeteneklerinden. Kulübede sana sırtını tutuyor ve birlikte savaşıyoruz. Çavuş George Dobrovy ile uzun süre savaştım, umutsuzca cesur küçük, güvenilir bir kalkandı. Ve şimdi sonsuza dek minnettar. Genel olarak, arkadaşlarımla dövüştüğüm için her zaman şanslıydım. Ve bu muazzam bir mutluluk. ”
İskender çok şanslıydı, taarruz havacılık bölümündeki taarruz havasının alaycı 198'in ikinci havacılık filosu 233'e atandı. Batı Cephesinde rol aldı ve haklı olarak zamanının en iyi komutanlarından biri olarak görülen Kaptan Viktor Malinkin tarafından yönetildi. Savaştan önce bile, Malinkin uçan kulüpte eğitmen olarak çalıştı, savaş uçağı uçtu ve ardından bir saldırı uçağı için yeniden eğitim aldı. Efimov'un hızla ayağa kalkar ve koşarken duyduğu duyarlı tavsiye ve talimatlar sayesinde oldu. On dokuz yaşındaki Alexander Nikolayevich'in ilk muharebe misyonu, Rzhev kenti yakınlarındaki Moskova bölgesinde, 30 Kasım 1942'te gerçekleşti. Osuga istasyonunda bir fırtına filosu grevdeydi ve yakınında düşman nakliye aracı duruyordu. Savaş görevi tamamlandı, takım bombalandı, demiryolu rayları döndü, düşman ağır kayıplara uğradı. Genç pilot ilk uçuşun başarısından o kadar mutluydu ki geri dönerken grubunun gerisinde kaldı ve yabancı arazide yolunu kaybetti. Efimov şanslıydı, yakındaki bir havaalanını buldu ve yakıtını yakıt olarak aldı. Ve sonra güvenli bir şekilde ünitesine uçtu. Orada çoktan ölmüş sayılırdı, çünkü tüm hesaplarda tanklardaki benzinin bitmesi gerekiyordu. Böyle bir suistimal için, filo komutanından ağır bir ceza aldı.
Her neyse, Kursk Savaşı'nın başında, Alexander Efimov çoktan deneyimli ve yetenekli bir pilot olmuştu. Rütbeye terfi etti, lider hava grubundaki misyonlarla mücadele etmek için gönderildi. Kısa süre sonra linkin emri ve biraz sonra (aynı 1943'te) saldırı uçağı filosuyla görevlendirildi.
Saldırı havacılığının temel amacı, Müttefik kara kuvvetlerini desteklemek ve düşman personeli, tankları, topçu ve harç pozisyonları, ekolar, hava alanları, köprüler ve tren istasyonlarına saldıran grevdir. Genel olarak, komutu belirleyecek herhangi bir yer hedefi. Savaşçı geri çekilme, savaştan çekilme veya düşmandan kopma fırsatı buldu, saldırı uçağı bundan mahrum, söylendiği yere vurmak zorunda. Dahası, hedefin bir uçakla, “saldırı uçağının kuvvetlerini düşmana yönelik ortak grevlerinde” “kısmak” her zaman mümkün değildir. Siltlerin güçlü silahları vardı: Alman T-III ve T-IV tipi orta tankların fındık gibi tıkladığı bombalar, füzeler ve bir top vardı. Ek olarak, saldırı filosu düşmana yalnızca ateşle değil, manzarayla da çalıştı. Her insandan uzakta, ona çok tonlu bir hulk dalışının gösterisine psikolojik olarak katlanabilir. Düşman propagandasının bütün güvencelerine rağmen, Almanlar süpermen değildi ve Sovyet saldırı uçaklarının bakışlarında farklı yönlere koştu.
Alexander Efimov, kitaplarının ilerleyen bölümlerinde, savaş sırasında Sovyet saldırı uçaklarının hava muhabbetini yürütme taktiklerini anlatıyor: “Hiç kimse, Il-2'in düşman savaşçılarının saldırısına direnme sorusunu doğrudan cevaplayamazsa, o zaman hayır olamaz. Böyle bir düello saldırısında, uçak neredeyse her zaman kaybolur. Ancak savaş uçağı daha manevra kabiliyetine sahip ve biz tam teşekküllü bir hava savaşına hazır değildik. Ve bu imkansız. Amaç Saldırı - Yere düşmanıdır. Tek savunmamız grup hareketi. Alman savaşçılara saldırırken, uçaklarımızdan bir çift “makas” yaptı. Grup büyükse, birbirlerini ördüler, taktiksel bir manevra “daire” kullandılar. Savaşın başlangıcında yeterli savaşçı yoktu ve eşlik etmeden hareket etmek zorunda kaldık. Grev gruplarını ele geçirmek için, sözde avcı saldırı uçağı, bomba silahlandırması olmayan tek IL-2 kullanıldı. Onları yalnızca deneyimli pilotlar uçurdu. Uçak ana gruptan biraz uzaklaştı. Düşman savaşçılarına saldırırken, görevi tam teşekküllü bir savaşa katılmak değil, Nazileri saldırı uçaklarından çıkan ateşle kesmekti. savaşçıydılar zaman daha fazla bu tür samoprikrytie çıkarıldı. Başka bir yöntem daha vardı - düşman hava savunma sistemlerinin imhası için özel çiftlerin oluşturulması. Örneğin, sekiz saldırı uçağının bir çifti yalnızca en tehlikeli uçaksavar silahları üzerinde çalıştı. Genel olarak, bizim strateji değişiklikleri, tüm savaşı geliştirir. Başlangıçta, biz sadece düşük seviyede uçtu. Çok kârsız olduğu ortaya çıktı: Hedefin açısal hareketi büyük, standart bir görüşün yardımıyla doğru bir şekilde nişan almak için vaktiniz yok. Düşük irtifa kapsamları yoktu, pilotlar "göze çarpmak" ya da dediğimiz gibi "önyüklemede" çalışmak zorunda kaldılar. Büyük kayıplar - bu irtifalarda uçuş başka olumsuz tarafı. Mecazi konuşursak, hepsinden bile olsa, tabancalarla vurulduk. Tabii ki, Il-2 zırhlı kapsül küçük kollara karşı korumak için tasarlandı оружияve kabuk parçalarından.
Zırhlı oniki milimetre kalınlığında, düşman savaşçılarının saldırılarından bile teorik olarak kurtarıldı. Ancak, uçaksavar zırhlarına doğrudan isabet eden saldırı zırhından kırıldı. Küçük kalibreli uçaksavar topçularının ateşinden kaçmak için - "Oerlikon" ve Nazilerin büyük kalibreli makineli tüfekleri, sekiz yüz bin metreye kadar çıktık. Kayıplar azaldı, verimlilik arttı. Usta, ama bu yükseklik bize uygun değildi. Sadece hedefi bulacaksın, dalışa başlayacaksın, nişan alacaksın ve artık zaman yok, bombalayıp ikinci bir aramaya başlaman gerek. Ve saldırılarda daha etkili olabilmek için, bir saldırı uçağının derhal tüm düşmanlarını düşmana düşürmesi gerekir. Sonra yüksekliği başka bir birine yükselttiler, savaşı sonlandırdıkları bir buçuk ila iki bin metre. Bir koşuda, bomba atmak, "eRES" (RS serisinin füzeleri) vurmak, düşmanı top ve makineli tüfekle öğütmek için zamanları vardı. Hedefin tamamen imhası için birkaç ziyaret gerçekleştirmeyi başardı. "
Alexander Efimov'un sözlerinden, “Ben doğası gereği meraklı bir insanım, her zaman dibe inmeye çalışıyorum… Her çatışmadan kendim için faydalı bir şeyler ortaya çıkarmaya çalıştım. Çoğu, “bombalandı, ateş edildi ve unuttu” ilkesiyle kendi havaalanına geri döndü, ancak ben de analiz ettim. Daha sonra, bir filonun komutanı olduğumda, komuta altında on iki uçak vardı ve emrim altında yaklaşık elli kişi daha vardı. O zamanlar sadece yirmi yaşımdaydım, ki alaydaki en genç komedyen dediği gibi, birkaç yaş büyük havacılara emretti. Dışarı fırladılar, konuştukları gibi ... Ve düşüncelerine dayanarak, her uçuş için ayrı bir filo hazırlamaya karar verdim. Görevden önce herkesi bir araya getirdi ve kalkış anından hava alanına geri dönüşüne kadarki gelecekteki uçuş hakkında bana ayrıntılı olarak anlattı. İlk başta pilotları çok rahatsız ediyordu. Özellikle astlarımı “ayaktayken” görevini yerine getirmeye zorladığımda. Aynı zamanda, diğer filoların yoldaşlarının güler yüzlü kahkahaları altında olan adamlarım, ellerinde ahşap uçaklar alaylarıyla tarlada koşuyorlardı. Ancak, buna dikkat etmedim ... Operasyondan döndükten sonra kesinlikle bir inceleme yaptım. Aynı zamanda, teknik personel de dikkat çekti, böylece pilotların silah yükleme, bomba erteleme, yakıt ikmali konusundaki tüm yorumlarının farkındaydı ... Bu uygulamayı sistematik hale getirdim. Sonuç, filomda kayıpların gözle görülür şekilde azaldığıydı. Ve pilotlar saygıyla bana bakmaya başladı ve siparişlerden bahsetmek yerine tüm önerileri koşulsuz olarak takip etmeye başladılar. ”
Alexander Nikolaevich Rzhev, Vyazma, Smolensk, Bryansk yakınındaki savaşlarda yer aldı ve Beyaz Rusya, Polonya ve Almanya hava sahasında savaştı. Temmuz ayına kadar, xVUMX, kıdemli Teğmen ve saldırı filosu 1944'in komutanı Volkovyssky hava alayı 198, dördüncü Hava Ordusu'nun saldırı hava bölümünün 233'i, AN Efimov, yüzlerce başarılı savaş ve keşif misyonu yaptı. Aynı yılın cesaret, cesaret, kahramanlık, askeri kahramanlık ve yetenek için verilen savaşta aynı yılın Ekim ayında düzenlenen 26, Kahraman unvanını aldı ve 18 Ağustos 1945 Altın Yıldız Emrini tekrar aldı. 1945'in baharında, Polonya'nın Gdansk şehri altındaki savaşlarda ikiinci yüzüncü uçuşunu gerçekleştirdi. Zaten Kaptan Efimov'un, Muhafızlar Havacılık Alayı'nın 62 denizcisi konumunda olan son savaş görevi, Mayıs ayında Baltık Denizi'ndeki Swinemünde limanına düzenlenen bir 5 saldırısıydı. Mayıs 9 Alexander Nikolaevich Berlin'de bir araya geldi, yoldaşlarıyla birlikte yıkılan Reichstag'ı imzaladı ve daha sonra Zafer Geçit Törenine katıldı.
1944’te Efimov, Mikhail Aleksandrovich Sholokhov ile bir araya geldi. Kısa tatilinde, pilot annesinin Millerovo'daki evinde kaldı. Bir tanıdık, ona büyük bir yazara tesadüfen sundu. O günden bu yana, iki kez Heroes, biri emek, diğeri savaşın sert bir şekilde tutuklandı. Barış zamanında, sıklıkla karşılaştılar. Alexander Nikolaevich, “Bir İnsanın Kaderi” yazısını ilk okuyanlardan biriydi. Daha sonra, pilotu savaş hakkında tüm hatıralarını kağıda koymaya zorlayan Sholokhov'du. Sık sık tekrarladı: “Şimdi sadece torunların hikayelerinize nasıl ihtiyaç duyacağını anlamıyorsunuz. Üniformanı unut. Basit bir ön hat pilotu olarak yazın. Gördüklerini kendi gözlerinle, yaşadıklarını, neler tanık olduğunu yaz. Her şey bellekte olduğu sürece, geleceği ertelemeyin. ” Efimov tavsiyesine uydu. Yakında Rostov-na-Don'unda, “Savaş alanının üzerinde” kitabı. Sholokhov'a verdiği ilk seçenek. Alexander Nikolaevich, bir okul çocuğu gibi endişelendiğini hatırlatırken, yazar elinde, elinde bir kalemle, anılarını okurken, anında onları değiştirdi. Sonunda, Mikhail Aleksandroviç, Moskova'da yeniden basılması için notlar hazırlarken Air Mareşal'in infaz için kabul ettiği yorum ve soruları yazdı.
Savaş sona erdi, ancak Alexander Nikolaevich havacılık olmadan kendini hayal bile edemedi. 1951'te Monino'daki Hava Harp Okulu'ndan ve birkaç yıl sonra Genelkurmay Askeri Akademisi 1957'ten başarıyla mezun oldu. Mükemmel dövüş deneyimine sahip eğitimli, yetkin bir memur, kariyer basamaklarını hızla yükseltmeye başladı. Yakında, IL-10'ten oluşan hava saldırısına komuta etti. Bir süre sonra, MiG-17 ve MiG-15'e, sonra da IL-28 ile donatılmış bombardıman bölgesine yönelik saldırı bölümünü yönetti. Genelkurmay Akademisi'nden mezun olduktan sonra, Baltık Askeri Bölgesi'nde görev alan otuzuncu hava ordusunun komutan yardımcılığına atandı. Ve 1964'ten 1969 yıllarına kadar, kendisi Karpat Askeri Bölgesi'ndeki hava ordusunu yönetti. Mart ayında, 1969, yeni artış Efimov - şimdi o Hava Kuvvetleri şefi ilk yardımcısı. Yetmişli yılların başında, "SSCB'nin Onurlu Askeri Pilotu" unvanıyla birlikte Alexander Nikolaevich, Mübarek'le savaşmak üzere Mısır'a gönderildi. Ancak kariyerindeki büyümesi burada bitmiyor, 1975'te Hava Mareşali oluyor ve sonunda 1984'te Efimov Hava Kuvvetleri Baş Komutanı - SSCB Savunma Bakan Yardımcısı olarak görev yapıyor. Aynı yıl, yeni silah türlerinin başarılı bir şekilde test edilmesi için Devlet Ödülü kazandı.
Nisan ayında, 1956, Savunma Bakanı Zhukov, ülkenin liderliğini saldırı uçaklarının daha da geliştirilmesi konusunda Genelkurmay'ın raporuna sundu. Belgenin sonunda, saldırı uçaklarının yayılması, savaş görevlerinin çözümlerinin kara kuvvetlerinin havacılık desteğindeki savaşçılara kaydırılması önerildi. Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki fırtına askerlerinin yüksek profilli zaferlerinin ardından, birçok kişi için bu sonuçlar açık bir gökyüzünün ortasında gökgürültüsü oldu. "En üstte" raporu tartıştı ve saldırı uçağının kaldırılmasıyla, yılın nisan 30660'inde 20'in 1956 numarası altında bir Yönerge yayınladı. Mevcut otomobiller kapatıldı, uçuş ekibi yeniden eğitildi. Ülkenin savaş havacılığı gelişmeye devam etti, ancak tatbikatlardan sonra, piyade ve tank birliklerinin komutanları zaman ve tekrar savaş uçağı uçaklarının birliklerini destekleme görevinin üstesinden gelemediğine ikna oldu. Farklı seviyelerde yapılan toplantılarda, savaş alanında daha etkili hava desteği talepleri daha ısrarcı geldi. Hava Kuvvetleri Komutan Yardımcısının pozisyonu A.N. Bu konuda Efimova her zaman aynıydı - taarruz hava birimlerini canlandırmak için. Ancak, Hava Kuvvetleri Baş Komutanı Kutakhov, bu soruna dokunmamasını emretti. Ancak, efsanevi tasarımcı P.O. ile kişisel konuşmalarda Kuru, hava marşı onu yeni saldırı uçağının taslağına yansıtmaya davet etti. Gönüllü olarak daha ileri çalışmalar yapıldı. Sukhoi Tasarım Bürosu, uçağın geleceği için seçenekler geliştirdi ve hesapladı. Bir sonraki toplantıdan sonra, komutanlar savaş alanlarındaki saldırı uçağının varlığında acil bir talepte bulunduklarında ve Savunma Bakanı Grechko bu yönde amaç ve hedefleri belirttiğinde, Efimov hazır bir maket önerdi. Bunun için Kutakhov'dan miras kaldı ve Sukhoi, Sovyetler Birliği'nin uçak endüstrisinin organizatörü Peter Dementiev tarafından azarlandı. Bununla birlikte, herkes gösterilen düzeni beğendi. Sonra resmen uçağın oluşturulması üzerinde çalışmak başladı. Sonuç, çeşitli “sıcak noktalarda” kendini kanıtlamış olan saldırı uçağı Su-25 ya da “Grach” idi.
Altı uzun yıl Alexander Efimov Hava Kuvvetleri Komutanı olarak çalıştı. 1990'te, hava trafik kontrolü ve hava taşımacılığının kullanımı konusunda hükümette özel Devlet Komisyonu başkanlığına atandı. Ayrıca, 1989-1991 yıllarında, SSCB Yüksek Sovyeti ve RSFSR’nin milletvekili olan SSCB’nin milletvekili seçildi. Air Mareşal Ağustos 1993'ta emekli oldu, ancak Anavatan'ın yararına verimli çalışmaya devam etti. Alexander Nikolayevich, Rusya Federasyonu Kamu Dairesi üyesiydi, savaş gazileri ve askerlik komitesine başkanlık etti, rezerv memurları ile gaziler arasında kamu kuruluşları ile etkileşim kurmak için komisyonda çalıştı.
Son yıllarda, Efimov Zafer Düzenleme Komitesi, Zafer 1945 Uluslararası Charitable Vakfı Başkanı ve Gazilerle İlgili Savunma Bakanlığı Merkez Konseyi üyesi olan Zafer Düzenleme Komitesi Başkan Vekili (Rusya Devlet Başkanı) idi. 2011’te, ülkemizdeki adli sisteme bilgi ortamında duyulan güvenin aşınmasına karşı kamu temsilcilerinin temyizinin imzalanmasına katıldı. 31 Ağustos 2012, Alexander Efimov gitti. Muhtemelen Mareşal S. Sokolov'un yakın bir dostunun ölümünü öğrendikten sonra yaşamın doksanlı yılında kalp krizinden öldü. Eylül 4 Hero, Novodevichy mezarlığına gömüldü.
Alexander Efimov’un modern havacılık üzerine görüşü: “Modern Silahlı Kuvvetler’in yeniden yapılandırılmasında, eski şablonlara rehberlik ediyoruz. Havacılık güçleri, Büyük Vatanseverlik Savaşı öncesi olduğu gibi, manevrada tekrar sınırlıydı. Mesele sadece uçak sayısında değil aynı zamanda onları nasıl kullanacağımızla da ilgilidir. Ülkemizin sınırı yaklaşık altmış bin kilometredir ve bundan manevra kabiliyetine sahip bir hava kuvvetine sahip olmanın gerekli olduğunu takip eder. Ne yapıldı? Hava Kuvvetleri'nin yapısı uçaksavar füzesi birimleri içermektedir. Hava ünitesi yer değiştirirse, arkasından mı uçacaklar? Hava ordusunun uzak doğu uçaklarına 24 saat içinde Moskova bölgesinden yeniden yerleştiriliyor. Uçaksavar topçuları bir ay boyunca yollarımıza girecek, çünkü tehlike altındaki dönemde demiryolu ağı diğer güçleri taşımakla meşgul olacak. ”
Hayatı boyunca, Alexander Nikolaevich Moskova'da yaşadı, evli ve dört çocuk babasıydı. Abartı olmadan Efimov havacılarının bütün bir hanedanının temelini attı - üç oğlu ve bir torunu (şimdiye kadar) hayatlarını gökyüzüne bağladı. Ayrıca, efsanevi mareşal, Havacılık ve Havacılık Bilimleri Akademisi'nin bir üyesi, bir profesör, bir askeri bilimler doktoru, Savaş Alanı ve Sovyet Hava Kuvvetleri'nin üzerindeki kitapların yazarıydı. Üç derece Lenin, 5 derece Kızıl Bayrak, iki derece birinci dereceden Vatanseverlik Savaşı olmak üzere, biri Alexander Nevsky'den olmak üzere birçok iç ve dış ödül kazandı. Efimov'un savaş sonrası dönemde hâkim olduğu uçuş araçlarının listesi gerçekten çok büyük, burada savaş uçakları (IL-28, IL-10, Yak-11, Yak-9, MiG-21, MiG-17, MiG-15) ve helikopterler var. (Mi-4, Mi-1) ve taşıma ve yolcu taşıtları (IL-18, IL-14, An-24, An-14, An-8, An-2, Tu-134, Tu-124, Tu 104). Efimov yakın rekor uçuş ömrünü ulaşmıştır. 1983'ten önce, ülke çapında ve hatta yurtdışında sayısız iş gezisi sırasında uçağı bağımsız olarak yönlendirdi. Koştuğu son araba Tu-134 oldu. Gazetecilerle yapılan konuşmalardan birinde, Alexander Nikolayevich sorulmuştu:
“Askerlerinize her zaman toplantılarda ne söylersiniz?”
- Savaşı hatırla!
Bilgi kaynakları:
http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=1241
http://nvo.ng.ru/forces/2008-02-01/1_efimov.html
http://old.redstar.ru/2006/05/06_05/3_01.html
http://bookre.org/reader?file=107702