George Segal Kimdir ?
George Segal Kimdir ?
George Segal Biyografi
AMERİKALI HEYKELTIRAŞ, FOTOĞRAFÇI VE RESSAM
Doğum: 26 Kasım 1924 – New York, New York
Ölüm: 9 Haziran 2000 – South Brunswick, New Jersey
George Segal’in Biyografisi
George Segal, 26 Kasım 1924’te New York’ta Polonya’dan gelen Yahudi göçmenlerin çocuğu olarak dünyaya geldi. 1922’de Amerika’ya gelen babası, tüm kardeşlerini Nazilerin elinde kaybedecekti. Segal’in ailesi Bronx’ta koşer bir kasap dükkânı işletir, uzun saatler çalışır ve oğulları için daha müreffeh bir hayat hayal ederdi.
Devlet okuluna devam ederken, Segal sanat için bir tutku geliştirdi. Resim öğretmeni çizim sevgisini besledi, ona sanat malzemeleri verdi ve onu Metropolitan Sanat Müzesi’ni keşfetmeye teşvik etti. Segal’in yüksek fen ve matematik puanları, şehrin en iyi devlet liselerinden biri olan Stuyvesant’a kabul edilmesini sağladı. Bir tavuk çiftliği işletmek için New Jersey’e taşınan ailesi, onun bir doktor ya da bilim adamı olmasını umuyordu. Segal, liseyi bitirirken Brooklyn’de teyzesiyle birlikte yaşayarak ve hafta sonlarını tavuk çiftliğinde çalışarak geçirerek sanata odaklanmaya devam etti.
1941’de liseden mezun olduktan sonra Segal, ara sıra bir dizi sanat okuluna gitti. Dünya Savaşı’nın patlak vermesi nedeniyle, ailesinin tavuk çiftliğinde bir ele ihtiyacı vardı ve bu da eğitimini kesintiye uğrattı. Yine de, New York’taki Cooper Union’da, New Jersey’deki Rutgers Üniversitesi’nde (gece kurslarına katıldığı) ve New York’taki Pratt Tasarım Enstitüsü’nde fırsat buldukça kurslar alarak sanatçı olma tutkusunu sürdürmeye devam etti. 1949’da nihayet New York Üniversitesi’nden sanat eğitimi alanında lisans derecesi ile mezun oldu. Daha sonra, 1963’te aldığı Güzel Sanatlar Yüksek Lisansını sürdürmek için Rutgers Üniversitesi’ne dönecekti.
1946’da Segal, komşu bir çiftlikte yaşayan ve ilk kez gençliğinde tanıştığı Helen Steinberg ile evlendi. Babasından yolun karşısındaki araziyi satın aldılar ve aile işi olan tavuk çiftçiliğine devam ettiler. Sanatta bir kariyer arayışı, kısmen onun sarsılmaz desteğinden kaynaklanıyordu ve 1957’de iflas tehdidi baş gösterdiğinde, Segal sanat eğitimi derecesini New Jersey lisesinde bir öğretmenlik işi bulmak için kullandı. Orada, kendisini ve ailesini yalnızca bir sanatçı olarak elde ettiği gelirle geçindirebilecek duruma gelene kadar sanat öğretti.
Segal, mücadelesinin ilk yıllarında sanat yapma arayışından asla vazgeçmedi ve resme erken bir ilgi gösterdi. O ve New Yorklu sanatçı arkadaşları, Soyut Dışavurumculuk döneminin büyük ölçekli, renk dolu resimlerinden etkilenmeden edemediler.New York sanat sahnesini kasıp kavuran hareket. Buna rağmen, Segal ve çevresindeki diğerleri bu tür eserler yaratmak için ilham almadılar, daha çok gerçek dünyadan görüntüleri betimleyen eserler yaratmayı seçtiler. Birçoğu ilhamını popüler kültür unsurlarından ve reklamlar, medya ve çizgi roman dünyasında görülen tüketici imajlarından aldı; Segal ise daha çok istasyonda beklemek veya telefonda konuşmak gibi günlük yaşam eylemlerini gerçekleştiren insan figürüne odaklandı. 1950’lerde Segal resimleriyle ilgi görmeye başladı ve 1956’da New York’ta bir sanatçı kooperatifi olan Hansa Gallery’de ilk kişisel sergisini açtı.
1961’de, yetişkinler için bir sanat dersi verirken Segal, birincil ortamı olacak maddeyi keşfetti. Öğrencilerinden birinin kocası Johnson & Johnson için çalıştı ve Segal’den yeni bir alçı bandaj malzemesini test etmesini ve malzemenin çocuklar için sanat projelerinde nasıl kullanılabileceği hakkında bir metin yazmasını istedi. Segal, alçı, bandaj ve su ile deneyler yaptı, bunları çeşitli nesnelerin şekillerine dönüştürdü ve kuruttu. Segal, malzemenin yalnızca birkaç dakika sertleşmesine izin verdikten sonra, bunun kendi vücudunun parçalarını kalıplamayı da içerdiğini fark etti. İlham alan Segal, vücudunun çeşitli yerlerinin alçı kalıplarını aldı ve işi tamamlamak için bir masa ve sandalye gibi nesneleri birleştirerek onları oturan bir figür şeklinde yeniden yarattı. İş, Masada Oturan Adam(1961), alçı heykellerinin ilki oldu.
Segal, kariyerinin geri kalanında bu heykelleri yaratırken, sürekli olarak farklı şekillerde yapılabilmeleri ve rafine edilebilmeleri için deneyler yaptı. Kendi vücudunun kalıplarından hareketle, eşi, arkadaşları ve nihayetinde kızı Rena da dahil olmak üzere başka insanları da model olarak kullandı. Segal ayrıca beyaz alçı kalıpları çeşitli renklere boyayarak renk eklemenin etkisini araştırdı ve ayrıca, Yatakta Oturan Kadın (1993) gibi bazı heykelleri siyaha boyayarak ışığın etkisine yeni bir şekilde odaklanmasını sağladı. Segal, heykellerini bronza dökmenin ve ardından eserleri beyaza boyamanın etkisini araştırdı ve ayrıca tam insan figürü tasvirleri yerine sadece vücut parçalarını kullanarak eserler yaptı.
Öncelikle bir lokantada oturan ve bir istasyonda bekleyen figürler gibi günlük yaşamdan sahneleri betimleyen bu alçı heykeller, Segal’in Pop art hareketinin önde gelen sanatçılarından biri olmasına yardımcı oldu. Denekler genellikle daha az heyecan verici olmakla birlikte günlük yaşamın gerekli işlevleriyle meşgul olurken, Segal popüler kültürden de ilham aldı. Sinemaya gitmenin sevilen Amerikan eğlencesine , sinemanın kayan yazı tahtasında bir film başlığını değiştirme eyleminde gerçek boyutlu alçıdan bir figür olan Cinema (1963) adlı heykelinde atıfta bulunulmuştur. Hollywood , ikonik film yıldızı Marilyn Monroe’nun siyah beyaz bir fotoğrafına bakan alçıdan yapılmış bir adamın yer aldığı The Movie Poster (1967) adlı heykelinde tekrar rol aldı.
Heykel çalışmalarına ek olarak, Segal boya, kurşun kalem, tükenmez kalem ve mürekkep ve pastel dahil olmak üzere çeşitli diğer ortamlarda çalışmaya devam etti. Yaratılan eserler, vücut bölümlerinin yakın plan çalışmaları, natürmortlar ve portreler gibi sayısız temayı içeriyordu.
İnsan figürlerini çok canlı bir şekilde yakalama yeteneği, onu açık hava heykelleri yaratmak için iyi bir seçim haline getirdi. Bu tür heykel Amerika Birleşik Devletleri’nde giderek daha popüler hale geliyordu ve Segal , New York, Buffalo’daki Federal Ofis Binası’na yerleştirilen The Restaurant (1976) adlı heykeli gibi eserlere katkıda bulundu. Ayrıca, komisyona, Holokost kurbanları için bir anıt ve Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Franklin Delano Roosevelt de dahil olmak üzere Amerikalı liderlere övgüler gibi önemli dünya olaylarını anan parçalar yaratması teklif edildi.
Segal, yaşamının sonraki yıllarında fotoğrafa yeniden ilgi gösterdi. Hem New Jersey hem de New York’taki insanların ve şehir manzaralarının fotoğraflarını daha sonraki bazı heykellerinin temeli ve çizimler için başlangıç noktası olarak kullandı. Son serilerinden biri olan Nightscapes , sanatçının US 1 otoyolundaki gece ışıklarından çektiği fotoğraflarla başladı. Stüdyosuna döndükten sonra, Segal bir fotoğrafı kontrplak üzerine büyüttü, sahneyi boyadı ve kontrplakta delikler açtıktan sonra, ışıkların fotoğrafta olduğu yerlere gerçek ampuller yerleştirerek, onun fotoğrafik yakalamalarının üç boyutlu bir yeniden yaratılmasını yarattı. geceleri otoyol. Segal, 9 Haziran 2000’de South Brunswick, New Jersey’deki ölümüne kadar bir sanatçı olarak aktif kaldı.
Segal’in İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra sanatta figürü yeniden canlandırması sayısız kariyere ilham verdi ve Amerikan kültürünün anlatılmaz trajedilerin ardından kendini değerlendirme hikayesinin bir parçası. Başlattığı geçiş, savaş sonrası neslin figüre geri dönmesine yardımcı oldu. Kentsel bir ortamda bir veya iki kişiye odaklanan Segal’in estetiğinin kökleri, 20. yüzyılın başlarındaki Amerikan Realist resimlerinde bulunur . Gerçekçilik ve Pop’un eşsiz sentezi, Ed Kienholz , Duane Hanson , Kiki Smith ve günümüzde çalışan diğer sanatçıların gerçek boyutlu formlarını ve enstalasyonlarını etkiledi.