Günümüzün Bölgesel Çatışmaları İkinci Dünya Savaşı’na Yol Açan Çatışmalara Ne Kadar Benziyor?
Bu yazı, 26 Ocak 2024 tarihinde Hal Brands imzasıyla Foreign Affairs’de yayınlanmış THE NEXT GLOBAL WAR başlıklı yazının Türkçe çevirisidir.
Soğuk Savaş sonrası dönem, 1990’ların başında küresel barış vizyonlarının yükselmesiyle başladı. Otuz yıl sonra artan küresel savaş riskleriyle sona eriyor. Bugün Avrupa nesillerdir en yıkıcı askeri çatışmasını yaşıyor. İsrail ile Hamas arasındaki acımasız mücadele, Orta Doğu’da şiddet ve istikrarsızlığın tohumlarını ekiyor. Neyse ki Doğu Asya savaşta değil. Ancak Çin komşularına baskı uyguladığı ve tarihi bir hızla askeri güç biriktirdiği için durum tam olarak barışçıl da değil. Eğer pek çok Amerikalı, dünyanın şiddetli, iç içe geçmiş çatışmalar tarafından tahrip edilmeye ne kadar yakın olduğunun farkında değilse, belki de bunun nedeni, son küresel savaşın nasıl ortaya çıktığını unutmuş olmalarıdır.
Amerikalılar küresel savaşı düşündüklerinde genellikle II. Dünya Savaşı’nı ya da savaşın Japonya’nın Aralık 1941’de Pearl Harbor’a saldırmasıyla başlayan kısmını düşünürler. Bu saldırıdan ve Adolf Hitler’in ABD’ye savaş ilan etmesinden sonra, Çatışma, küresel bir savaş alanında rakip ittifaklar arasındaki tek ve her şeyi kapsayan bir mücadeleydi. Ancak II. Dünya Savaşı, Avrupa’dan Asya-Pasifik’e kadar uzanan önemli bölgelerde üstünlük için birbiriyle gevşek bağlantılı üçlü rekabet olarak başladı; bu mücadeleler sonunda doruğa ulaştı ve küresel çapta tüketen şekillerde birleşti. Bu dönemin tarihi, savaşla yıpranmış bir dünyada stratejik karşılıklı bağımlılığın karanlık yönlerini ortaya koyuyor. Aynı zamanda Washington’un şu anda karşı karşıya olduğu durumla rahatsız edici paralellikler de gösteriyor.
Amerika Birleşik Devletleri, II. Dünya Savaşı sırasında olduğu gibi resmi bir düşman ittifakıyla karşı karşıya değil. Otokratik güçlerin, Avrasya’nın ve kıyı bölgelerinin büyük kısımlarını fethettiği bir senaryonun tekrarını muhtemelen görmeyecek. Ancak, Doğu Avrupa ve Ortadoğu’da zaten devam eden savaşlar ve revizyonist devletler arasındaki bağların daha belirgin hale gelmesiyle, Batı Pasifik’teki tartışmalı bir çatışmanın başka bir korkunç senaryoyu – yoğun, iç içe geçmiş bölgesel mücadelelerin uluslararası sistemi boğduğu ve 1945’ten bu yana görülmemiş bir küresel güvenlik krizi yarattığı bir durumu – tetiklemesi mümkün. Risk altındaki bir dünya, savaşta bir dünyaya dönüşebilir. Ve Amerika Birleşik Devletleri bu meydan okumaya hiç de hazır değil.
Savaş ve Hatıraları
Amerika’nın II. Dünya Savaşı’na ilişkin anıları, ABD deneyiminin iki benzersiz yönü tarafından silinmez bir şekilde işaretlenmiştir. Birincisi, Amerika Birleşik Devletleri savaşa çok geç girdi; Hitler’in Polonya’yı işgal ederek Avrupa’yı sarsmasından iki yıldan fazla bir süre ve Japonya’nın Çin’i işgal ederek Pasifik Savaşı’nı başlatmasının üzerinden dört yıldan uzun bir süre geçmişti. İkincisi, ABD her iki alanda da aynı anda mücadeleye katıldı. Dolayısıyla İkinci Dünya Savaşı, Amerika Birleşik Devletleri’nin savaşa girdiği andan itibaren küreselleşti; Aralık 1941’den itibaren çatışma, çok kıtalı bir koalisyon olan Büyük İttifak’ın, başka bir çok kıtalı koalisyon olan Mihver ile birden fazla cephede savaşmasını içeriyordu. (Sovyetler Birliği’nin 1941’den 1945’e kadar Japonya’yla barış içinde kalması bunun istisnasıydı.) Bu, tam ve en kapsamlı anlamıyla bir dünya savaşıydı. Ancak tarihin en korkunç çatışması bu şekilde başlamadı.
İkinci Dünya Savaşı üç bölgesel krizin birleşimiydi: Japonya’nın Çin’e ve Asya-Pasifik’e saldırması; İtalya’nın Afrika ve Akdeniz’de imparatorluk kurma çabası; ve Almanya’nın Avrupa’da ve ötesinde hegemonya kurma çabası. Bazı açılardan bu krizler her zaman birbiriyle bağlantılıydı. Her biri baskı ve şiddete eğilimli otokratik bir rejimin eseriydi. Her biri küresel olarak önemli bir bölgede hakimiyet kurma hamlesini içeriyordu. Her biri, ABD Başkanı Franklin Roosevelt’in 1937’de yayılan “dünya kanunsuzluk salgını” olarak adlandırdığı duruma katkıda bulundu. Öyle olsa bile, bu başından beri entegre bir mega çatışma değildi.
Faşist güçlerin başlangıçta liberal olmayan yönetim ve statükoyu yıkma arzusu dışında pek az ortak noktası vardı. Aslında faşist ideolojiye hakim olan şiddetli ırkçılık, bu grubun bütünlüğüne zarar verebilirdi: Hitler bir zamanlar Japonları “cilalı yarı maymunlar” olarak alaya almıştı. Her ne kadar bu ülkeler, 1936’dan itibaren bir dizi örtüşen güvenlik anlaşmasını imzalasa da, 1930’ların sonlarına doğru müttefik oldukları kadar rakip de oldular. Hitler’in Almanya’sı ile Başbakan Benito Mussolini’nin İtalya’sı, 1934’te Avusturya ve 1935’te Etiyopya’da yaşanan krizlerde farklı amaçlarla çalıştılar. 1938 gibi geç bir tarihte Almanya, Japonya’ya karşı verdiği hayatta kalma savaşında Çin’i destekliyordu; ertesi yıl Sovyetler Birliği ile zımni bir ittifak imzaladı ve ardından Asya’da Tokyo’ya karşı ilan edilmemiş bir çatışmaya girdi. (Moskova ve Tokyo daha sonra Nisan 1941’de, 1945’e kadar geçerli olan bir saldırmazlık paktı imzaladılar.) Bugün tanıdık gelebilecek faktörler nedeniyle, bölgesel krizler ancak yavaş yavaş birleşti ve rakip koalisyonlar bir araya geldi.
Birincisi, spesifik -ve bazen çatışan- amaçları ne olursa olsun, faşist güçler arasında daha temel bir amaç benzerliği vardı. Hepsi, “olmayan” güçlerin acımasız taktiklerle geniş imparatorluklar kurduğu ve acımasız rejimlerin, küçümsedikleri yozlaşmış demokrasileri geride bıraktığı, çarpıcı biçimde dönüşmüş bir küresel düzen arıyordu. Japonya dışişleri bakanı 1940’ta “Demokrasi ile totaliterlik arasındaki savaşta ikincisi… . . şüphesiz kazanacak ve dünyayı kontrol edecek.” Dünya otokrasileri arasında temel bir jeopolitik ve ideolojik dayanışma vardı ve bu da onları ve ektikleri çatışmaları zaman içinde birbirine yaklaştırıyordu.
İkincisi, bir bölgedeki istikrarsızlık diğer bölgedeki istikrarsızlığı şiddetlendirdiğinden, dünya ters bir karşılıklı bağımlılık biçimi geliştirdi. İtalya’nın 1935’te Etiyopya’ya saldırısı, Milletler Cemiyeti’ni küçük düşürerek ve saldırganlığın karşılığını alabileceğini göstererek, Hitler’in 1936’da Rheinland’ı yeniden askerileştirmesinin yolunu açtı. Almanya daha sonra 1940’ta Fransa’yı ezerek ve Birleşik Krallık’ı uçurumun eşiğine getirerek buna cevap verdi ve ve Japonya’nın Güneydoğu Asya’ya yayılması için altın bir fırsat yarattı. Belirli taktikler de bir tiyatrodan diğerine geçiş yaptı; örneğin, İtalyan kuvvetlerinin Etiyopya’da hava yoluyla terör kullanması, Alman kuvvetlerinin İspanya’da ve Japon kuvvetlerinin Çin’de benzer taktikleri kullanmalarının öncüsü oldu. En azından, mevcut düzene yönelik sayısız meydan okuma, savunucularını şaşırttı ve güçsüz bıraktı: Birleşik Krallık, 1938’de Avusturya ve Çekoslovakya üzerinden Hitler ile yaşanan krizlerde dikkatli davranmak zorundaydı, çünkü Japonya Asya’daki imparatorluk topraklarını tehdit ediyordu ve Akdeniz yaşam hatları İtalya’ya karşı savunmasızdı.
II. Dünya Savaşı, temel bölgelerde üstünlük için gevşek bir şekilde bağlantılı üç yarışma olarak başladı.
Bu iki faktör üçüncüsüne katkıda bulundu: Aşırı saldırganlık programları dünyayı kutuplaştırdı ve rakip kamplara böldü. 1930’ların sonlarında Almanya ve İtalya, kendi hırslarını boşa çıkarmaya çalışabilecek Batı demokrasilerine karşı, karşılıklı koruma sağlamak için bir araya geldi. 1940 yılında Japonya, ABD’yi Asya’daki genişlemesine müdahale etmekten caydırmak umuduyla onlara katıldı. Üç ülke, çok sayıda, karşılıklı olarak birbirini güçlendiren bölgesel revizyonizm programları aracılığıyla dünyada “yeni bir düzen” yaratacaklarını ilan etti.
Bu yeni Üçlü Pakt sonuçta Roosevelt‘i caydırmadı, ancak 1941’de yazdığı gibi onu “Avrupa, Afrika ve Asya’daki düşmanlıkların hepsinin tek bir dünya çatışmasının parçaları olduğuna” ikna etti. Gerçekten de, Mihver birleşip saldırganlığı yoğunlaştıkça, yavaş yavaş çok sayıda ülkeyi bu tasarımları boşa çıkarmaya adanmış rakip bir ittifaka girmeye zorladı. Japonya Pearl Harbor’a saldırdığında ve Hitler Washington’a savaş ilan ettiğinde, ABD’yi Avrupa ve Pasifik’te çatışmalarla karşı karşıya getirdiler ve bu bölgesel çatışmaları küresel bir mücadeleye dönüştürdüler.
Geçmiş, Şimdi’dir
Bu önceki dönem ile günümüz arasındaki paralellikler dikkat çekicidir. Bugün, 1930’larda olduğu gibi, uluslararası sistem üç keskin bölgesel zorlukla karşı karşıyadır. Çin, Amerika Birleşik Devletleri’ni Batı Pasifik’ten çıkarma ve belki de dünyanın önde gelen gücü olma kampanyasının bir parçası olarak hızla askeri güç topluyor. Rusya’nın Ukrayna’daki savaşı, onun Doğu Avrupa’da ve eski Sovyet bölgesinde üstünlüğü geri kazanmaya yönelik uzun süredir devam eden çabalarının kanlı merkezini oluşturuyor. Ortadoğu’da İran ve onun vekil zümreleri (Hamas, Hizbullah, Husiler ve diğerleri) İsrail’e, Körfez monarşilerine ve ABD’ye karşı bölgesel hakimiyet için kanlı bir mücadele yürütüyor. Bir kez daha revizyonist devletleri birbirine bağlayan temel ortak noktalar otokratik yönetim ve jeopolitik mağduriyettir; bu durumda, kendilerini arzuladıkları büyüklükten mahrum bırakan ABD öncülüğündeki düzeni bozma arzusuyla hareket ediyorlar. Pekin, Moskova ve Tahran “sahip olmayan” güçler olarak, “sahip olanlar” ile mücadele ediyor: Washington ve müttefikleri.
Bu zorluklardan ikisi şimdiden kızışmaya başladı. Ukrayna’daki savaş aynı zamanda Rusya ile Batı arasında amansız bir vekalet yarışıdır; Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, yıllarca sürebilecek uzun ve zorlu bir mücadeleye hazırlanıyor. Hamas’ın geçen Ekim ayında İsrail’e saldırısı -Tahran tarafından açıkça kutsanmasa da mümkün kılındı- bu hayati bölgede şiddet içeren bir yayılma yaratan yoğun bir çatışmayı tetikledi. Bu arada İran, rejimini İsrail veya ABD’nin tepkisine karşı tazmin ederek bölgesel revizyonizmini hızlandırabilecek nükleer silahlara doğru ilerliyor. Batı Pasifik’te ve Asya ana karasında Çin hâlâ çoğunlukla savaş dışında baskıya güveniyor. Ancak Tayvan Boğazı veya Güney Çin Denizi gibi hassas noktalarda askeri dengeler değiştikçe Pekin’in saldırganlık konusunda daha iyi seçenekleri ve belki de daha büyük bir iştahı olacak.
1930’larda olduğu gibi revizyonist güçler her zaman aynı fikirde olmuyor. Rusya ve Çin, Orta Asya’da üstünlük arayışında. Ayrıca bazen İran’ın buradaki çıkarlarına aykırı olacak şekilde Orta Doğu’ya da baskı yapıyorlar. Eğer revizyonistler sonunda ortak düşmanları ABD’yi Avrasya’nın dışına iterlerse, ganimetler için kendi aralarında kavga edebilirler; tıpkı Mihver güçlerinin rakiplerini bir şekilde yenmiş olsalardı, kesinlikle birbirlerine düşman olacakları gibi. . Ancak şimdilik revizyonist güçler arasındaki bağlar gelişiyor ve Avrasya’nın bölgesel çatışmaları birbirine daha sıkı bağlanıyor.
Rusya ve Çin, silah satışları, savunma-teknolojik işbirliğinin derinleştirilmesi ve küresel sıcak noktalarda askeri tatbikatlar gibi jeopolitik dayanışma gösterileri içeren “sınırsız” stratejik ortaklıklarıyla daha da yakınlaşıyor. Tıpkı 1939’daki Molotov-Ribbentrop Paktı’nın bir zamanlar Almanya ve Sovyetler Birliği’ne, birbirleriyle çatışma riski olmadan Doğu Avrupa’da sağa sola saldırma imkanı tanıdığı gibi, Çin-Rusya ortaklığı, bir zamanlar dünyanın en militarize edilmiş sınırını yatıştırdı ve her iki ülkenin de Washington ve müttefikleriyle olan mücadelelerine odaklanmalarını sağladı. Daha yakın zamanda, Ukrayna’daki savaş da diğer Avrasya ilişkilerini – Rusya ile İran ve Rusya ile Kuzey Kore arasında – güçlendirdi ve ilgili revizyonistlerin oluşturduğu meydan okumaları daha da yoğunlaştırdı ve iç içe geçirdi.
Avrasya’nın bölgesel çatışmaları daha sıkı bir şekilde iç içe geçmeye başlıyor.
Pekin’in sağladığı ekonomik yardımın yanı sıra Tahran ve Pyongyang tarafından sağlanan insansız hava araçları, topçu mühimmatı ve balistik füzeler, Moskova’nın Kiev ve Batılı destekçilerine karşı yürüttüğü çatışmada ayakta kalmasını sağladı. Buna karşılık Moskova daha hassas askeri teknoloji ve teknik bilgi transfer ediyor gibi görünüyor: İran’a gelişmiş uçaklar satıyor, bildirildiğine göre Kuzey Kore’nin gelişmiş silah programlarına yardım teklif ediyor, hatta belki de Çin’in yeni nesil saldırı denizaltısını inşa etmesine yardım ediyor. Diğer bölgesel mücadeleler de benzer dinamikleri ortaya koyuyor. Ortadoğu’da Hamas, yıllardır biriktirdiği Çin, Rusya, İran ve Kuzey Kore silahlarıyla İsrail’e karşı savaşıyor. Putin, 7 Ekim’den bu yana Ukrayna ve Orta Doğu’daki çatışmaların “Rusya’nın ve tüm dünyanın kaderini belirleyecek” tek ve daha büyük bir mücadelenin parçası olduğunu açıkladı. Ve geçmişin bir başka yankısı olarak, Avrasya’nın kilit sahalarındaki gerilimler, süper gücü aynı anda birden fazla ikilemle karşı karşıya bırakarak ABD kaynaklarını zayıflatıyor. Revizyonist güçler sadece kendi işlerini yaparak birbirlerine yardım ediyorlar.
1930’lu yıllar ile günümüz arasındaki en önemli farklardan biri revizyonizmin ölçeğidir. Putin ve İranlı Ayetullah Ali Hamaney ne kadar kötü olsalar da, kritik bölgelerin büyük bir kısmını yutmadılar. Bir diğer önemli fark ise Doğu Asya’nın hâlâ zayıf bir barışa sahip olmasıdır. Ancak ABD’li yetkililerin, Çin’in yetenekleri olgunlaştıkça (belki de bu on yılın ikinci yarısından itibaren) daha saldırgan hale gelebileceği konusunda uyarıda bulunması, bu bölgede patlama olması durumunda ne olacağını düşünmeye değer.
Böyle bir çatışma birçok açıdan felaket olur. Çin’in Tayvan’a yönelik saldırganlığı, dünyanın en güçlü iki ordusunu ve onların iki nükleer cephaneliğini karşı karşıya getirerek ABD ile bir savaşı tetikleyebilir. Bu, Ukrayna ve Gazze’deki savaşların yol açtığı altüst oluşları önemsiz gösterecek şekilde küresel ticareti sarsacaktır. ABD demokratik dünyayı Çin saldırganlığına karşı bir araya getirmeye çalışırken, bu durum küresel siyaseti daha da kutuplaştıracak ve Pekin’i Rusya ve diğer otokratik güçlerle daha sıkı bir kucaklaşmaya itecektir.
En önemlisi, Doğu Asya’daki bir savaş, başka yerlerde devam eden çatışmalarla birleştiğinde, 1940’lardan bu yana eşi benzeri olmayan, Avrasya’nın üç kilit bölgesinin aynı anda büyük ölçekli şiddete maruz kaldığı bir durum yaratabilir. Bu tek ve her şeyi kapsayan bir dünya savaşına dönüşmeyebilir. Ancak bu, Amerika Birleşik Devletleri ve mevcut düzenin diğer savunucularının Dünya üzerindeki en önemli stratejik alanlardan bazılarına yayılan çok sayıda, birbiriyle bağlantılı çatışmalarla karşı karşıya kaldığı bir çok savaşla boğuşan bir dünya anlamına gelebilir.
Fırtınalar Toplanıyor
Bu senaryonun gerçekleşmemesinin birçok nedeni var. Doğu Asya barış içinde kalabilir çünkü ABD ve Çin’in korkunç bir savaştan kaçınmak için muazzam teşvikleri var. Ukrayna ve Orta Doğu’daki çatışmalar azalabilir. Ancak kabus senaryosunu düşünmek hâlâ faydalı; çünkü dünya, yaygın Avrasya çatışmasından yanlış yönetilmiş bir kriz kadar uzakta olabilir ve ABD bu olasılığa karşı çok hazırlıksız.
Şu anda ABD, İsrail ve Ukrayna’yı aynı anda desteklemeye çalışıyor. Washington’un henüz ana savaşçı olmadığı bu iki savaşın talepleri, ABD’nin topçu ve füze savunması gibi alanlardaki yeteneklerini genişletiyor. İran’ı caydırmak ve kritik deniz yollarını açık tutmak amacıyla Orta Doğu çevresindeki sulara yapılan konuşlandırmalar, ABD Donanması’nın kaynaklarını zorluyor. Yemen’deki Husi hedeflerine yönelik saldırılar, Tomahawk füzeleri gibi ABD-Çin çatışmasında önemli olabilecek varlıkları tüketiyor. Bunların hepsi daha büyük bir sorunun belirtileridir: ABD ordusunun birbiriyle bağlantılı çok sayıdaki zorluğu karşısında küçülen yeteneği ve kapasitesi.
2010’lu yıllarda Pentagon yavaş yavaş iki haydut devleti aynı anda yenmeyi amaçlayan askeri stratejiden uzaklaştı ve bunun yerine tek bir büyük güç rakibi olan Çin’i yüksek yoğunluklu bir savaşta yenmeyi amaçlayan tek savaş stratejisini tercih etti. Bir bakıma bu, böyle bir çatışmanın gerektireceği aşırı taleplere karşı mantıklı bir yanıttı. Ancak bu aynı zamanda Pentagon’u, düşman büyük güçlerin ve ciddi bölgesel tehditlerin aynı anda birden fazla alanı tehdit ettiği bir dünya için yetersiz donanıma sahip hale getirdi. Bu aynı zamanda, belki de, aşırı derecede gerilmiş bir süper gücün (çaresiz bir şekilde Çin’e odaklanmaya çalışan bir orduya sahip) diğer meydan okumalara yanıt verme yeteneğinin sınırlı olduğunun kesinlikle farkında olan Rusya ve İran gibi ABD’nin daha saldırgan düşmanlarını da cesaretlendirdi.
Elbette, Amerika Birleşik Devletleri 1941’de küresel bir savaşa hazır değildi, ancak sonunda askeri ve endüstriyel gücün dünya çapında mobilizasyonu yoluyla galip geldi. Başkan Joe Biden geçen yılın sonlarında bu başarıyı hatırlatarak, Amerika Birleşik Devletleri’nin yeniden “demokrasinin cephaneliği” olması gerektiğini söyledi. Biden yönetimi, topçu mühimmatı, uzun menzilli füzeler ve diğer önemli silahların üretimini genişletme konusunda yatırım yaptı. Ancak acı gerçek şu ki, II. Dünya Savaşı’nı ve ardından Soğuk Savaş’ı kazanan savunma sanayii tabanı artık mevcut değil, bunun nedeni sürekli yetersiz yatırım ve ABD’nin genel olarak imalat sektöründeki gerilemesidir. Eksiklikler ve darboğazlar yaygındır; Pentagon, kriz sırasında “üretimi hızlı bir şekilde ölçeklendirebilme” yeteneğinde “maddi boşluklar” olduğunu yakın zamanda kabul etti. Birçok müttefikin savunma sanayi tabanı daha da zayıf.
Bu nedenle, ABD çok sahalı bir savaş için harekete geçmekte, hatta tek bir bölgede müttefiklerini tedarik ederken diğer bölgelerde uzun süreli çatışmalar için harekete geçmekte büyük zorluk yaşayacaktır. Büyük güçlerin çatışması için gerekli olan geniş cephane depolarını üretmede veya savaşta kaybedilen gemileri, uçakları ve denizaltıları yenilemede zorluk yaşayabilir. Batı Pasifik’teki potansiyel bir savaşta en güçlü rakibine ayak uydurmak kesinlikle zor olacaktır; Pentagon raporunun belirttiği gibi, Çin artık “gemi yapımından kritik minerallere ve mikroelektroniğe kadar pek çok alanda küresel endüstriyel güç merkezidir” ve bu da ona ABD ile rekabette çok önemli bir seferberlik avantajı sağlayabilir. Eğer savaş Avrasya’nın birçok alanını etkisi altına alırsa Washington ve müttefikleri kazanamayabilir.
Bu sorunlara açık ve kısa vadeli bir çözüm varmış gibi davranmanın faydası yok. Bazı analistlerin savunduğu gibi, ABD’nin askeri gücünü ve stratejik dikkatini ağırlıklı olarak Asya’ya odaklamak, her koşulda Amerika’nın küresel liderliğine zarar verecektir. Orta Doğu ve Avrupa’nın zaten bu kadar derin bir çalkantı içinde olduğu bir dönemde bu, süper güçlerin intiharıyla eşdeğer olabilir. Ancak küresel riski azaltmak için askeri harcamaları dramatik bir şekilde artırmak stratejik açıdan gerekli olsa da, en azından ABD daha sarsıcı bir jeopolitik şokla karşılaşıncaya kadar siyasi açıdan uygun görünmüyor. Her durumda, savunma harcamalarındaki büyük artışların bile somut bir askeri etkiye sahip olması zaman alacaktır. Biden yönetiminin yaklaşımı, Ukrayna ve Ortadoğu’da idare etmeyi, askeri harcamalarda sadece marjinal ve seçici artışlar yapmayı ve Çin’in daha savaşçı hale gelmemesi konusunda tüm riski almayı içeriyor – bu politika yeterince iyi işleyebilir, ancak felaketle de sonuçlanabilir.
Son yıllarda uluslararası sahne dramatik bir şekilde karardı. 2021’de Biden yönetimi, Rusya ile “istikrarlı ve öngörülebilir” bir ilişki hayal edebiliyordu – ta ki bu ülke 2022’de Ukrayna’yı işgal edene kadar. 2023’te, ABD yetkilileri, tam da yıkıcı, bölgesel olarak istikrarsızlaştırıcı bir çatışma patlak vermeden önce Ortadoğu’nun bu yüzyılın en sakin zamanında olduğunu düşünmekteydi. ABD-Çin gerilimleri şu anda özellikle yüksek değil, ancak keskinleşen rekabet ve değişen askeri denge tehlikeli bir karışım oluşturuyor. Büyük felaketler genellikle olası görünmez, ta ki gerçekleşene kadar. Stratejik çevre bozulurken, küresel çatışmanın ne kadar mümkün olduğunu anlamanın zamanı geldi.
HAL BRANDS
Hal Brands Amerikalı siyaset bilimci ve ABD dış politikası uzmanıdır. Johns Hopkins Üniversitesi İleri Uluslararası Çalışmalar Okulu’nda Henry A. Kissinger Küresel İlişkiler alanında Profesördür ve American Enterprise Institute’da yerleşik akademisyendir. ”The Danger Zone: The Coming Conflict with China” adlı kitabın ortak yazarıdır.