Sadece film zevkimi değil, hayatımı da şekillendiren 20 film.
Başlamadan önce küçük bir feragatname: Bu liste özneldir, ancak aynı zamanda tamamen kaliteye dayalı değildir. Bu listedeki filmlerin% 90'ı benim ve çoğunun “meşru olarak iyi” olduğunu düşündüğüm şeydir, ancak bir tanesi daha çok suçlu bir zevk (tahmin edebilenlere bonus puan) ve gerçekten sizinki. Bu listeyi, Nostalji ya da temalarının beni olumlu yönde etkilediği farklı nedenlerle bu filmlerle kişisel olarak nasıl bağlantı kurduğuma göre sıraladım. Ayrıca, "Arabistanlı Lawrence", "Vatandaş Kane", "Malta Şahini" veya Paul Thomas Anderson'ın tüm filmografisi gibi filmler bekliyorsanız, üzgünüm ama muhtemelen benden nefret edeceksiniz. Tüm bunların dışında, hadi başlayalım!
Benim parçamı başlatmak, inanılmaz derecede bölücü bir savaş filmi. İzleyiciler, karakter eksikliğinden dolayı bu film üzerine bölünmüştü ve açıkçası bazılarının neden bu şekilde kapatılacağını anlayabiliyorum. Hala Dunkirk'ten zevk alacak çok şey bulmayı başarıyorum: yoğun, hızlı tempolu ve genel olarak eğlenceli bir gösteri. Aksiyonlar, bir PG-13 reytingi için bile kesinlikle ürkütücü olacak şekilde filme alındı, insanlar saniyeler içinde ve en rastgele zamanlarda uzaklaştırılıyor, böylece seyirciyi ayak parmaklarında tutuyor. Filmin gerçek yıldızı, filmde rol alan biri değil, Dunkirk'i yüksek bir aciliyet duygusuyla çeken yönetmen Christopher Nolan. Bu filmle ilgili tek pişmanlığım bunu IMAX'ta görmemek. Aksiyonun yanı sıra, oyuncu kadrosu harika (karakterler olmasa bile): Kenneth Branagh, Mark Rylance, Cillian Murphy, Tom Hardy, Hell, Harry Styles'ın bundan sonra daha fazla filmde rol aldığını görmek istiyorum.
Bu kesinlikle benim için çok kişisel bir paket: Ben otizm spektrumundan biriyim, bu filmden çıktığım için minnettarım. Ben Affleck'i otizm spektrumunda yer alan bir karakter olarak seçmenin arkasındaki tartışmayı ve bazılarının bu konuda nasıl üzülebileceğini anlıyorum. Bununla birlikte, rolü oynayarak gerçekten iyi bir iş çıkarabilir ve en çok zevkle sergilenen otizm karakterleri olabilir. Çok sık olarak beyaz perdede aşırı derecede kötü tasvir edilen otistik karakterler gördüm: 2009 filminde Hugh Dancy , 2019 filminde “Adam” ve John Travolta, “Fanatik” akla geliyor. Affleck'ten Christian Wolff, otizmini parodi noktasına kadar oynamayan veya onu trajik bir figür yapmayan ciddi bir şekilde tasvir ediliyor. Benim gibi birinin filmde doğru şekilde temsil edildiğini görmek de güzel. Kadronun geri kalanı: Anna Kendrick, JK Simmons, Jon Berenthal, John Lithgow ve Jeffrey Tambor da bu konuda harika. Bu kesinlikle buradaki en küçümsenen seçimlerimden biri.
2019'da "Dedektif Pikachu" ve 2020'de "Sonic The Hadgehog" a kadar video oyun filmlerinin sahip olduğunu biliyorum, çoğu zaman berbattı. Yaklaşık 30 yıldır Hollywood'un sunduğu en iyi ürünler 2002'de "Resident Evil" , 2001'de "Lara Croft: Tomb Raider" ve tabii ki Mortal Kombat idi. Paul WS Anderson'un yönettiği (yukarıda bahsedilen Resident Evil'i yönetecek olan) Mortal Kombat, saf sinematik Velveeta idi. Bununla birlikte, bu filmi benim için yapan şey, 90'ların kampçılığı ve çılgınca tarihli CGI'dan çok daha iyi olan dublör çalışması. Elbette, yazı harika değil, CGI oldukça yetersizdi ve bazı karakterler yanlış yayınlanmıştı, ancak kamp yapısındaki çekicilik onu benim için kurtarıyor. 2021 yeniden başlatmanın serbest kalmasını bekleyemiyorum.
Kampçılık bölümündeki bir başka giriş olan Beşinci Element bir bilim kurgu klasiğidir. Başrollerini Bruce Willis, Milla Jovovich, Chris Tucker ve Gary Oldman'ın paylaştığı, Bu filmde vurgulanacak çok fazla an var: "Multipass", Leloo'nun kaçışı, hem Korben Dallas'ı hem de seyirciyi rahatsız eden Ruby Rhod ve tabii ki kötü şöhretli uzaylı operası aşağı göster. Bu film eğlenceli, aptalca ve delice tuhaf. TBS Superstation'da çocukken hep bu filmi kablolu TV'de izleyerek büyüdüm. Bugüne kadar, iğrenç ve gösterişli Ruby'ye hala gülüyorum (Chris Tucker'ı bir daha asla aynı şekilde görmemiş olsam da) ve Milla sahne arkasında kıçını tekmelerken uzaylı diva sahneye çıktığında hala dikiş atıyorum.
Komediden bahsetmişken, 3 komedi oyuncusu izleyerek büyüdüm: Adam Sandler, Chris Rock ve Jim Carrey. Carrey'nin çoğu filmini sevdim: Dumb & Dumber, Ace Venture, Liar Liar, Me, Myself, & Irene, Bruce Almighty, The Grinch, cehennem, hatta Fun With Dick & Jane. Maske benim favorim olmaya devam ediyor. Kaynak malzemesi kadar şiddetli olmasa da (The Dark Horse çizgi romanı aslında oldukça berbattır), The Mask hala eğlenceli ve yandan bölünen bir klasik olmayı başarıyor. Tex Avery, karikatürize efektlerden ilham aldı, Carrey'in manik enerjisi ve ikonik "Küba Pete" sayısı, 5 yaşındayken olduğu kadar beni bugüne kadar çıldırtıyor.
İlk korku filmlerimden biri olan Scream, tam anlamıyla bir klasik. Benlik farkındalığı, hiciv tonu ve üç ana kahramanı: Sidney, Dewey ve Gail. Bu, tüm zamanların en sevdiğim yönetmenlerinden merhum Wes Craven'ın listemi oluşturan son filmi olmayacak. Aslına bakarsanız Craven, kurgu yazmak için benim ana ilham kaynağım. Çığlık, korku filmi mecazlarıyla ve daha spesifik olarak eğik kesik klişelerle dalga geçmesi açısından kolayca korku filmlerinin Deadpool'uydu. Aslında bu güne kadar Randy'nin kurallarını çiğneyen kaç film olması oldukça komik. Ayrıca oyuncular: Neve Campbell, Courtney Cox, David Arquette, Jaime Kennedy, Rose McGowan, Skeet Urlich, Drew Barrymore ve Matthew Lillard hepsi harika. Beşinci filmin 2022'de gösterime girmesini bekleyemiyorum.
O kadar çok film var ki, bu listeye Marvel Sinematik Evreni'nden ekleyebildim, bu yüzden en son filmlerden biri olan “Yenilmezler: Oyun Sonu” ile gittim . MCU'nun 11 yılı bu filme geldi ve 90 dakika gibi gelen 3 saatlik bir film için hayal kırıklığına uğratmadı. Kaybetme, keder ve depresyon temaları filmin önemli bir bölümünde işler başlamadan önce geçiyor ve bir kez başladıktan sonra film pes etmiyor. Oyunsonunu sevme nedenimin çoğu, inanılmaz derecede hak edilmiş doruk noktasına işaret edebilir. Herkes göründüğünde ve Thanos'a karşı son hesaplaşmaya hazırlandığında hala tüylerim diken diken oluyor. O finalin içinden seçim yapabileceğiniz o kadar çok an var: Örümcek Adam'ın Anında Öldürmesi etkinleştiriliyor, Pepper demirden bir takım elbise giyiyor, Scarlet Cadı'nın Thanos'a acımasızca çöp atması, cehennem, Kaptan Marvel bile onunla birlikte "menajerinizle konuşabilir miyim? ? " saç modeli, "Avengers: Endgame" bir finalin nasıl kazanıldığının mükemmel bir örneği ve ayrıca sinemalarda film izlemeyi tercih etmemin bir nedeni.
2007 bile (büyük - 2002 yayılan Sam Raimi Üçlemesi: Star Wars ile olduğundan daha Disney Marvel ile çok iyi sayılırdı olsa onların Örümcek Adam filmleri gelince, Sony Rollercoaster olmuştur Örümcek Adam 3 oldu Sorunlarla dolu), İlk Amazing Spider-Man filmi iyiydi, ancak iyileştirme için bolca yer vardı, " The Amazing Spider-Man 2" düpedüz korkunçtu ve Venom, Leigh Whannel filminin zayıf bir versiyonu gibi hissediyordu. , " Upgrade". 2018'de " Spider-Man: Into The Spider-Verse" beyazperdeye sıçradı ve dürüst görüşüme göre bugüne kadar izlediğim en iyi Örümcek Adam filmi oldu. Animasyon muhteşem, Ses kadrosu olağanüstü ve hikaye anlatıcılığı şaşırtıcı derecede duygusal olarak etkili anlarla donanmış durumda. Bu filmde çeşitli kültürleri ne kadar iyi yakaladıklarını seviyorum ve ayrıca alt-rock'ı çoğu müzik türüne tercih etmeme rağmen cehennemden kurtuldum film müziği. Ekim ayında piyasaya sürülecek devam filmini merakla bekliyorum. 2022 ober.
Bu listeyi yapan iki Rian Johnson filminden biri (Merak etmeyin, "The Last Jedi" bu listenin yakınında hiçbir yerde görünmeyecek), "Looper", Joseph Gordon-Levitt ve Bruce Willis başrollü yüksek konseptli bir Bilim Kurgu gerilim filmi. Ve Emily Blunt. Bu, lise son sınıfımdan beri en sevdiğim filmlerden biri oldu: Bunu birkaç arkadaşımla doğum günümde gördüğümü hatırlıyorum. Joseph Gordon-Levitt ve Emily Blunt, bugün çalışan en sevdiğim aktörlerden ikisi: ekranda sürekli olarak harika performanslar sergilediler ve özellikle JGL, hangi projelere imza atacağı konusunda akıllıca seçiciydi (2009'daki "GI Joe: The Kobranın Yükselişi ”bir hataydı). JGL ve Bruce Willis, "Face-Off" ve "Inception" ın bu harika melezinde ekranda birlikte olağanüstü bir şekilde çalışıyor. Akşam yemeği sahnesi bile bu filmi ne kadar iyi filme alınmış ve yazılmış olduğu için görülmeye değer kılıyor. Rian Johnson bu filmi mükemmel bir şekilde yazıp yönetiyor ve izleyicinin kare kare tahmin yürütmesini sağlıyor. Bu film, başlangıçta ne yazık ki günün soğuk ışığını görebileceğiniz en kötü Star Wars filmlerinden biri haline gelecek olan film için heyecanlanmamın nedeniydi. Yine de, Looper kesinlikle izlemeye değer ve Rian Johnson'ı tartışmasız en iyi kamera arkasında sergiliyor.
1993'ün Falling Down'u teknik olarak karanlık bir komedi olarak kabul ediliyor, ancak bugünlerde bunu bugünün dünyasında ortaya çıkan birçok olayı göz önüne alan bir belgesel olarak kabul ediyorum. İçimden bir ses bana, eğer bu film bugün çıkacak olsaydı, Michael Douglas'ın karakterinin, Atlanta'nın her yerinde, GA kargaşaya neden olan bir siyasi aşırılıkçı olacağını söylüyor. Gerçek dünya karşılaştırmalarını bir kenara bırakırsak Falling Down komik ve ürkütücü bir şaheserdir: Anlatı baştan sona mükemmel bir şekilde haritalandırılmıştır, Michael Douglas çılgın D-Fens olarak güçlü bir performans sergiler, Robert Duvall aynı zamanda kıdemli dedektif Prendergast olarak mükemmeldir ve bu (1987'deki The Lost Boys ve 2003'teki Phone Booth ile birlikte) Joel Schumacer'in en iyi filmlerinden biri olmaya devam ediyor.
HBO'da bu filmi ilk izlediğimde hayatımın çok düşük bir noktasındaydım: Antidepresan kullanıyordum, hayatımda ne yapmak istediğime dair hiçbir fikrim yoktu ve yaşamak zorunda olduğumu hissettim. hayatımın geri kalanı kıyamet ve sefalet içinde Bir gece Larry Crowne'u izledim çünkü uyumakta zorlandım. Tüm söylenenlerle birlikte, Larry Crowne'un hayata yeniden başlama mesajının benimle gerçekten yankı uyandırdığını söylemek güvenli: Tom Hanks, şirketin küçülmesi ve üniversite diplomasının olmaması nedeniyle işsiz kalan başrolü oynuyor. Yol boyunca gerçekten ne yapmak istediğini öğrenir: bir restoran işletmek. Larry Crowne, çok fazla vaaz vermeyen, gerçekten iyi bir mesaja sahip, her yönüyle sağlıklı ve canlandırıcı bir film. Ayrıca, Tom Hanks'in iyi bir performans sergilemek için kariyerinin bu noktasında denemesine bile gerek yok.
Listemdeki diğer Rian Johnson filmi "Knives Out" , son zamanlarda gördüğüm en komik evlerden biri. İyi bir whodunnit'ten hoşlanıyorum: ama örnekler arasında 1985'in “Clue” , 2009'un “A Perfect Getaway” ve 2003'ün “Identity” si var . Johnson'ın yönetmenliği ve filmin genel havalı tonu dışında bu filmi yapan şey, oyuncu kadrosu. Öne çıkan özellikler arasında Chris Evans, Daniel Craig, Ana de Armas, Jamie Lee Curtis ve Toni Colette yer alıyor. Tüm oyuncu kadrosu neredeyse imkansız olanı başardı : "Knives Out" daki ailenin çoğunluğu acımasız, kendini beğenmiş ve ikiyüzlü olduğu için korkunç insanları izlemekten zevk aldılar . Bazı kıvrımların ortaya çıkma şekli hem komik hem de zekicedir ve sembolizmin film boyunca kullanımı çok ince ve akıllıdır. Bunu bozmayacağım, henüz “Knives Out” u görmediyseniz , lütfen yapın. Rian, seni "Son Jedi" için affediyorum .
Listeye giren bir başka Christopher Nolan filmi olan “The Dark Knight” , hem DC hem de çizgi roman filmlerini genel olarak tartışmasız en iyi haliyle gösteriyor. Nolan'ın üçlemesinin en iyi oynayan ve en iyi yazılmışları arasındadır. Son Heath Ledger'ın Joker'i hala yenilmeli (Joaquin Phoenix, 2019'daki "Joker" için çok hak edilen bir Oscar almasına rağmen ), Aaron Eckhart, Harvey Dent olarak aşırı derecede göz ardı ediliyor ve Christian Bale, Bruce Wayne / Batman olarak parlıyor. Oyuncular, sinematografi ve pratik efektlerin kullanımı harika ama filmin ana teması "Kara Şövalye" yi tüm zamanların en iyi filmlerinden biri yapıyor: insanlığın varsayılan olarak iyi mi yoksa kötü mü olduğunu sorgulamak. İnanılmaz derecede karmaşık ve bugünün dünyasında hala ayakta kalan bir şey. Bu, insanlar hakkında acımasız bir gerçeği ve kahramanın büyük bir bedel karşılığında kazandığı bir film.
Bu listeyi yapmak için 80'lerin iki klasiğinden biri: "Geleceğe Dönüş" , moral veren, Neşeli ve zamansız bir film. Bunun hakkında söyleyeceğim pek bir şey olmayacak, bu yüzden kısaca anlatacağım: Michael J. Fox ve Christopher Lloyd, sırasıyla Doc Brown ve Marty McFly gibi çok çentikli kimyaya sahipler, Alan Silvestri'nin müziği (beste yapmaya devam edecek için “The Avengers” filmleri) ikonik ve ben sadece bu film boyunca kullanılan çağdışı mizah seviyorum .. ve ders arasında Delorian.
İkinci Wes Craven seçimim, "Kırmızı Göz" onun en az değer verilen filmiydi. Başrollerini Rachel McAdams ve Cillian Murphy'nin paylaştığı bu yavaş yanma geriliminde gerilim ve klostrofobi kullanımı inanılmaz derecede iyi çalışıyor. Film devam ederken her şeyin çözülmesine bayıldım: Cillian Murphy, aslında yönettiği otelde kalan birini öldürmek için tutulan bir suikastçı olan soğuk ve sevimli bir adam olarak başlıyor. Her iki karakter de ekranda dikkat çekiyor: Jackson Ripper (Murphy), zeki ve becerikli Lisa'ya (McAdams) metodik bir kötü adam oynuyor. Bu kesinlikle izlemenizi şiddetle tavsiye ettiğim radarın altında uçulanlardan biri.
Çocukluğundan bir başka 1980 klasiği olan “Ghostbusters” asla eskimez. Tıpkı "Geleceğe Dönüş" gibi , bunun hakkında da kısaca bilgi vereceğim: Oyuncu kadrosunu çok sevdim ve "onun sikini yok" dan Bay Stay Puft'a kadar tüm klasik anların tadını çıkardım. Tıpkı "Back To The Future" da olduğu gibi, çocukken "Ghostbusters" ile büyüdüm : Her iki filmden de keyif aldım ve diyorum ki, 2016'nın ağır şekilde iftira edilen yeniden çekiminden keyif aldım. Bu yaz sinemalarda (umarım) vizyona girmesi beklenen “Ghostbusters: Afterlife” adlı devam filmini heyecanla bekliyorum .
Daha tartışmalı ve belirsiz seçimlerimden biri olan 2002 gençlik komedisi "Orange County" , şimdiye kadar gördüğüm en küçümsenen film değil, aynı zamanda yazar olmam için bana ilham veren bir film. Colin Hanks (Tom oğlu), Jack Black ve Oyuncular Schitt en Creek ‘ın Catherine O'Hara, ‘Orange County’ o içten olduğu gibi komik olarak her bit. Nereden geldiğini asla unutmamak ve en önemlisi kendin olmakla ilgili bir film. Aptalca, aptalca ve aptalca ama kesinlikle izlemeye değer.
“The Invisible Man” in bu iki versiyonundan hangisini daha çok sevdiğime karar vermekte zorlandım, bu yüzden 3 numara için beraberlik yapmaya karar verdim. 1993 filmi (komik bir şekilde tarihli olsa da) çoğu insanın görünmez olma yeteneğine sahip olsaydı nasıl olacağını gösterdi: Muhtemelen gün boyunca diğer insanlarla uğraşacaklardı. Yaklaşık 90 yıllık film beni geceleri mutlaka uyutmasa da, günümüz korku filmlerinde ciddi şekilde eksik olan gizem kullanımını kesinlikle daha tedirgin edici hale getiriyor. 2020 versiyonuna gelince, nadiren orijinali kadar iyi veya hatta daha iyi bir yeniden yapımdır ve yine de Leigh Whannel'in "Görünmez Adam" ı ele alması kesinlikle budur. Elisabeth Moss'un Cecilia'sı, intihar eden ya da işlemeyen, istismarcı eski erkek arkadaşı tarafından takip edilen sempatik bir liderdir. Bazıları için taciz, intihar, taciz ve gasp etme temaları tetikleyici olabilirken, bu versiyonu ve 1933 orijinalini şiddetle tavsiye ediyorum.
Uzay filmleri için enayi olduğum gibi, sembolizm için de bir enayi. Hayatımın bir döneminde depresyondayken sinemalarda “Yerçekimi” gördüğümü hatırlıyorum . Ayrıca bu filmi çoğu insandan daha çok sevdiğimi hatırlıyorum. Seyircilerin çoğu, 90 dakika boyunca uzayda yaşamları için savaşan biri hakkında bir film izledi. Bir şey daha gördüm: Hayatının çok düşük bir noktasında olan ve her türlü cehennemle yüzleşmeye zorlanan duvara karşı bir köşeye itilmiş bir kişi. Sandra Bullock'tan Dr. Ryan Stone, her şeyi kaybeden bir astronot: kızı, kocası ve hayatındaki çoğu insan. George Clooney, film boyunca ona şefkat gösteren ve anlayışlı olan birkaç kişiden biri. Sonra, tüm cehennem dağılır ve ikisi, uzayın soğuk derinliklerinde canları için savaşmaya zorlanır. Film yoğun, heyecan verici ve kaygı uyandırıyor ama aynı zamanda anksiyete, depresyon ve intihar temalarına da değiniyor. Sandra Bullock'un bir Çin uzay istasyonunda radyo aracılığıyla iletişim kurmaya çalıştığı sahne, yaşadığı her şeye rağmen gerçekten duygusal olarak oturması en zor sahnelerden biri. “Yerçekimi” uzayda hayatta kalmak için savaşan birinin filminden daha fazlası, zorluklar karşısında hayatınızı takdir etmeyi öğrenmekle ilgili.
Sonunda, tüm zamanların en iyi filmim: "The Crow" . Bu filmde sevilmeyecek ne var? Gotik estetik, mükemmel film müziği, basit ama etkili intikam hikayesi veya onun usta sinematografisi. Bu filmde her şeyin bir karışımı var: Ernie Hudson'ın Çavuş Albrecht ve küçük kızla birlikte aksiyon, drama, korku ve hatta biraz mizah. Aşkın her şeyi fethetme teması klişe ve abartılı olsa da, bu film boyunca nasıl aktarıldığını seviyorum. Bu film aynı zamanda James O 'Barr'ın görsel tarzı ve filmin ana kahramanı Eric Draven'ın merhum ve büyük Brandon Lee tarafından mükemmel bir şekilde canlandırılan insancıllaştırılmış grafik romanının hakkını veriyor. Bir tavsiye: devam filmlerinden kaçının: Bu filmi ya da O 'Barr'ın çizgi romanını hiçbir şekilde yapmıyorlar.
Yaratıcılık en çok aranan niteliklerden biridir ve istediğimiz şeylerin çoğunun sadece Google'da arama ve kopyala/yapıştır veya sohbet GPT'si kullanılarak yapılabileceği yerlerde önemi daha uygun olamazdı. Ama önce önyargıyı belirlememe izin verin.
Bir süredir Cillian Murphy'nin çalışmalarının hayranıyım. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki popülaritesindeki patlamadan çok önce İngiliz ve İrlanda film sahnesinde bir isim yaptı.
Natalie Portman'ın (Celeste) başrolünü oynadığı Brady Corbet'in yönettiği film Vox Lux, huzursuz bir deja-vu hissi yaratıyor. Film korkunç bir toplu okul saldırısıyla başlıyor, 11 Eylül terörüne değiniyor ve bir turist sahiline yapılan terör saldırısının ardından sona eriyor.
1960'ların sonu ve 1970'lerin başı araba kovalamaca filmleri için harika zamanlardı. Korkunç anti-kahramanlar yüzünden mi yoksa kaslı arabalardan mı emin değilim.
Başkan Biden'in göreve başlamasına giden günlerde, o ve Capitol Hill'deki Demokrat liderler, rakibi eski Başkan Donald Trump'ın zaferini kabul etmeyi reddettiği çekişmeli bir başkanlık seçiminin ardından ülkeyi nasıl birleştirecekleri sorusuyla karşı karşıya kaldılar. Trump'ın görevdeki tek dönemi boyunca, liberaller benzer şekilde, ailelerinde, işte ve hatta flört hayatlarında Trump destekçileriyle iyi geçinmenin yollarını bulmakla görevlendirildi.
… Her biri kendi makalesini hak etmiyor gibi görünüyor, bu yüzden onları bir araya toplamak ve burada tartışmak istiyorum. * SPOILER UYARISI * (Ahem.