XXI. yüzyıl devrimlerinden, başkaldırılarından söz etmek, Haziran İsyanı ardından daha sık terennüm edilen bir meseleye dönüştü(rüldü).
Bu elbette iyi bir şey; ancak Karl Marx’ın, “Diyalektik; tarihsel olarak gelişmiş her toplumsal biçimi akışkan bir hareket içinde görür. Bu nedenle onun geçici doğasını, onun anlık varlığından daha az olmamak üzere hesaba katar. Çünkü hiçbir şeyin dayatmasına izin vermez, özünde eleştirici ve devrimcidir”; V. İ. Lenin’in, “Tek bir bütünün parçalanması ve onun çelişkili parçalarının kavranması, diyalektiğin özüdür,” diye tarif ettiği devrimci eleştiriyle pek tabii.
“Nasıl” mı?
Örneğin “Yunanistan’daki protestolar solun iktidarsızlığını gösterdi,” vurgusuyla, “Yunanistan’dan Fransa’ya gösterilerin birleştiği nokta, net bir stratejiden yoksun olmaları. Komünizmin dilini yeniden keşfetmemiz lazım,”2 diyen Alain Badiou’nun eleştirel saptaması gibi...
Badiou’nun, “Bütün bir felsefe, felsefenin tamamı militan olmak zorunda,” önermesi de bu durumda önem kazanıyor.