İskender'in arkadaşları vücudunun üzerinde. "Büyük İskender" (2010) filminden bir kare
“... çoğalmasın diye onu alt edelim; yoksa savaş çıktığı zaman düşmanlarımızla birleşip bize karşı silahlanacak ve topraklarımızdan çıkacaktır.
Çıkış 1: 10
Çıkış 1: 10
Öykü ve kültür. Babil, antik dünyanın en büyük şehridir. Şehir yasta ve bunun bir nedeni var: tanrısal İskender, Helen kralı, dünyanın fatihi ve hükümdarı ölüyor. Ölmekte olan adamın başucunda arkadaşları-komutanları var. Arkalarında Makedonya, Mısır, Pontus, Bithynia, Bergama, Achaean ve Etolia birlikleri var. Topraklar ve insanlar, zenginlik ve yoksulluk, kervan yolları ve ticaret alanları. Tanrıların ve rahiplerinin tapınakları. Askerler ve yetkililer. Savaş ağalarının hemen yanıtlanmasını istedikleri sadece iki soruları vardır. "Krallığını kime bırakıyorsun?" - "En iyisine!" kısa cevaptır. - "Senin yerine mezar kurbanı kim olacak?" - "Sen!" - krala son sözünü söyler [1]. Sonra, savaş alanında birbirleriyle çarpışarak, hepsi onun bu sözlerini bir kereden fazla hatırlayacaklar. İskender'in askeri liderlerinin iktidar için birbirleriyle savaştığı dönem, özel bir isim bile aldı: "Diadochi Savaşları". Ve bu dönem MÖ 30'da Roma'nın fethine kadar sürdü. e. Kraliçe Kleopatra'nın hüküm sürdüğü Mısır İskenderiye...
Ondan önce Yunanistan, büyük bir ordu toplayan Xerxes'in işgalini püskürttü ... "00 Spartalı" filminden kare
Ve şimdi, yazarımız V. Ryzhov'un, sadece Diadochi'nin savaşlarının anlatıldığı makale dizisini gerçekten beğendiğimi belirtmek isterim. Ve orada her şeyi o kadar güzel ve ilginç bir şekilde anlattı ki, onun bu konusuna girip bir şeyler eklemeye çalışmam benim için çok iğrenç bir şey olurdu. Ancak Valery'nin hikayesinin kapsamını aştığı için değinmediği konular da var. Ve işte bunlardan birini, üstelik bugünün olaylarıyla doğrudan ilgili olarak ele alacağız.
Roma'dayken M.Ö. 27'de müdürlüğünü kurdu. e. Octavianus Augustus, ne Makedonya ne de Yunanistan bir bütün olarak yüzyılı aşkın süredir bağımsız devletler değildi. MÖ 148'de. e. Makedonya ve MÖ 146'da. e. Yunanistan, genç ve enerjik bir Roma'nın egemenliği altına girdi. Ve bu artık, Thermopylae'de Perslerle karşılaşan 300 Spartalı gibi savaşçılarının "Lacedaemonluların ilkelerini" izleyerek hayatlarını bağışlamayan Yunanistan değildi.
"300 Spartalı" (1966) filminde Kral Xerxes kinci ama aptal bir hükümdar olarak gösterilir. Yine de, o olması mümkün ...
MÖ II. Yüzyılda. e. kendisi de eski bir Yunan askeri lideri ve Akha Birliği'nden bir stratejistin oğlu olan antik Yunan tarihçisi Polybius (210/200-120), "Genel Tarih"ini yazmaya başladıktan sonra kendi kendine şu soruyu sordu: O zamanlar neredeyse tüm dünya nasıl oldu? Yaklaşık elli yıl boyunca Romalıların yönetimi altına girdiği biliniyor mu? Ve aynı zamanda çağdaşlarının geleneklerini aşağılayıcı bir eleştiri haline gelen bir cevap buldu.
Ona göre insanlar yozlaşmış, bencil çıkarlar, açgözlülük ve açgözlülük, lüks ve ahlaksızlık egemen olmuştur. Yozlaşma Hellas'ı öyle bir sardı ki, kimseye boşuna bir şey yapmama alışkanlığı kök saldı. Polybius, kamu parasından sorumlu yetkililerin dikkatsizliğini kınadı. Ama hepsinden önemlisi, Leonidas'ın kahraman Sparta'sı Sparta'da, beş efora dağıtılan beş yetenek karşılığında Herkül'den kraliyet haysiyeti ve soyağacı almanın artık mümkün olmasına öfkeliydi.
"Sonunda," diye yazdı, "neredeyse sürekli savaşlara ve iç çekişmelere katlandılar, mülklerin ve sürgünlerin çok sık yeniden dağıtılmasından bunalıma girdiler, en nefret edilen köleliği ve hatta Nabis'in zulmünü tattılar."
Ve bunlar, daha önce tiranlığı ve tiranları kınayan aynı Yunanlılardı. Ve Polybius'a göre Boiotialılar o kadar cesaretleri kırılmıştı ki, oburluğa ve sarhoşluğa tamamen kapıldılar ve hem kendilerinin hem de diğer insanların parasını ödemeyi tercih ederek diğer devletlerin savaşlarına hiç katılmadılar. Ve birçoğu o kadar sık ziyafet çekiyordu ki ... aydaki günlerden daha fazla yemek yiyorlardı [2].
Aynı tunikler, aynı kalkanlar, pahalı mor boyayla boyanmış aynı pelerinler, Chalcis'in aynı miğferleri. İşte o zaman ilk üniforma ortaya çıkmaya başladı.
Ancak en çarpıcı değişiklikler MÖ XNUMX. yüzyılın sonları - XNUMX. yüzyılın başlarında Helenlerde meydana geldi. e., Atinalıların kaderini gösterir. Herodot onları cesur, iradeli, özverili vatandaşlar olarak tanımlar. Ona göre Helenler, Perslere karşı mücadeleye ancak cesaretleri sayesinde dayanabildiler. Herodot'un daha genç bir çağdaşı olan Thucydides, onlardan görevlerini yapmaktan başka zevk bilmeyenler olarak bahseder. Ona göre doğanın kendisi, Atinalıların barışa sahip olmamalarını ve bunu başkalarına vermemelerini sağlamayı amaçlıyordu.
Bu tür özellikler artık Polybius'ta bulunmuyor. Zamanının Atinalıları, atalarının görkeminden ve yiğitliğinden hiçbir şey kaybetmediler. Onlara ekmek getiren ve en önemlisi gözlük sağlayan Makedonya ve Mısır krallarının önünde diz çökmeyi tercih ettiler. Hellas'ın özgürlüğünü savaş alanında savunmak istemediler ve doğru düzgün savaşmayı unuttukları için savunamadılar. Ve MÖ 229'da elde ettikleri bağımsızlık. Örneğin, Atinalılar, Attika'daki Makedon garnizonlarının başı olan Diogenes'e ödenen 150 yetenek karşılığında satın aldılar. Polybius'a göre özgürlüklerini bu kadar utanç verici bir şekilde iade eden Atinalılar sevindiler ve Diogenes'e birçok onur verildi: hem bir Atina vatandaşının haklarını hem de "hayırsever" unvanını aldı ve son olarak yıllık şenlikler yapıldı. onuruna bile kuruldu - Diogenes.
Ana silah Spartalılar tam olarak mızraktı! "300 Spartalı" (1966) filminden bir kare
Yani artık Atinalılar da diğer tüm Yunanlılar gibi anavatanlarının özgürlüğünü para karşılığında satın almayı tercih ediyorlardı. Ve savaş alanlarında onun uğruna hayatlarını feda etmek istemediler. Atina, Sparta, Thebes'in büyüklüğünü ve ihtişamını şekillendiren kahramanların zamanları geri dönüşü olmadan gitti. Şimdi, her şeyden önce, yalnızca rahatlık, sakin ve iyi beslenmiş bir yaşam ve maddi refah isteyen sıradan sakinlerin çıkarlarına sahiptiler.
Bu, A. Tolstoy'un aynı Aelita romanında hakkında yazdığı, etnik grup, medeniyet için potansiyel bir tehditti:
"Altın çağ yozlaşıyordu, Atlantis'in kentlerinde doyma başladı. Hiçbir şey bundan daha dizginlenmemiş bir fanteziyi, sapkınlığa susamışlığı, harap olmuş bir zihnin deliliğini engelleyemezdi.
Askeri kamptaki generaller "kızlarla eğlenmeye" başlar başlamaz, bu, toplumun er ya da geç yozlaşacağının ve tokluktan ve her türlü aşırılıktan öleceğinin ilk işareti oldu. "Ducky" (1966) filminden bir kare
Sonuçta, güç ve enerji dolu bir gençle çarpışma durumunda, Yunanlılar kaçınılmaz olarak yenilirdi. Ve MÖ III.Yüzyılın sonundan itibaren. e. Hellas topraklarına önce Romalılar girmiş, bu iki halk arasındaki çatışma tam da bu senaryoya göre gelişmiştir. E. Bickerman'ın yazdığı gibi, sessiz ve pasif sakinlerin yaşadığı bir ülke haline geldiği için neden şaşırasınız ki,
“devletin demokratik yönetimine katılmaktansa bir hükümdara itaat etmek daha kolaydır; bir yargıca rüşvet vermek, bir jüriyi ikna etmekten daha kolaydır; ordunun bakımı için ödeme yapmak, orduda kendiniz hizmet etmekten daha kolaydır; spor salonunda antrenman yapmaktansa banyoda hoş bir aylaklığa kapılmak daha kolaydır; spor izlemek, onlara katılmaktan daha kolaydır; makul bir rejimi takip etmektense bir tür sihirli tedavi ummak daha kolaydır; bir trajedinin olay örgüsünü bırakın, üzerinde düşünmek şöyle dursun, bir maskaralığa gülmek daha kolaydır; kurtuluşunuza inanmak, felsefi bir argümanı analiz edip bu analizin sonuçlarına göre hareket etmekten daha kolaydır.
Bu tür Hellas, Roma için kolay bir av haline geldi ki bu hiç de şaşırtıcı değil!
Bu arada, tüm bunlar tamamen olmasa da en azından kısmen bizi ilgilendiriyor. Ve şimdiki konumumuz. "Güçlü el" sevgisi, her düzeyde aynı seçmeli kurumların seçimleri ve yeniden seçimleri ... Şiş karınlı erkeklerin kanepede yatarken izlemeyi çok sevdikleri "Rus biberleri". Ekrandan geçişler ve yüklü suyuyla Kashpirovsky, Rusların kendi idrarlarını tedavi etme konusundaki kitlesel takıntısı, "amip düşüncesinin" egemenliği - "Ben de dikildim, peki, karşılık olarak ben de dikeceğim" - tüm bunlar hiç iyi değil Ve bunun ülkemizde tam da doğal-coğrafi nedenlerle henüz bu kadar ileri gitmediği gerçeğiyle kendimizi ancak avutabiliriz. Tüm bunlara sahip biri nedir ... daha da kötüsü!
Ve Romalı, “Kapıyı açın! Önünüzde dünyanın hükümdarlarısınız!”
Şimdi, yalnızca yabancı değil, aynı zamanda yerli araştırmacıların çoğunluğunun, Hellas'ın Roma tarafından fethini neden ve her şeyden önce Yunanlılar için bir nimet olarak gördüğü anlaşılıyor. Böylece, V.V. Latyshev, Aetolia Birliği'nin kalıntılarının önlendiğini yazıyor.
“Genel moral bozukluğu, Yunan halkının manevi ve maddi güçlerinin zayıflaması ve münferit devletler arasındaki anlaşmazlıkları ve çekişmeleri sürekli olarak destekleyen doğuştan gelen tikelcilik (tecrit arzusu), Helenler için Makedon veya daha sonra boyun eğmeyi çok daha katlanılabilir hale getirdi. Kabile arkadaşlarına göre Roma gücü [3]. »
Tarihçi Yu V. Andreev, o zamanlar Yunan dünyasının içinde bulunduğu kronik "herkesin herkese karşı savaşı" durumunun ancak Romalıların gelişiyle sona erdiğine inanıyor. Böylece Romalı fatihlerin kelimenin tam anlamıyla "Yunanlıları kendilerinden kurtardıkları" ortaya çıktı. G. A. Koshelenko için açıktır ki
"Hellas'ın göreli birliği, ancak büyük Roma'ya, yani Helenizm dünyasının kendisinin dışında bir güce boyun eğmesinden sonra geldi [4].
Ve Daçyalıların lideri cevap verdi: “Henüz değil! Önce bizimle savaşın!"
Bu nedenle MÖ XNUMX. yüzyılın ortalarında ortaya çıkan ifade. e., Polybius tarafından alıntılanmıştır: "Çabuk ezilmeseydik kurtulamazdık» [5] çok yaygınlaştı. Kısa, öz ve... mevcut durumu tarif etmede son derece doğruydu.
Ve şimdi bunun neden olduğu hakkında biraz. O zamanlar genlerin varlığından şüphelenilmiyordu bile, ancak en cüretkar, güçlü ve diğerlerinin “+” işaretiyle savaşa gitmesini sağlamaya çalıştılar. Sağlıksız, korkak, "aklı başında", yani zıt burçlu insanlar, savaşçılara erzak, silah, gemi sağlamalarına rağmen savaştan kaçınmaya çalıştılar ... Bu tür insanlara da ihtiyaç vardı, kimse tartışmıyor . Ancak ilki, temelde oldukça hızlı bir şekilde öldü ve çoğalmak için zamanları yoktu, bu da onların "artı" niteliklerini çocuklarına aktarabilecekleri anlamına geliyor. Ama hiç kimse ve hiçbir şey diğerlerinin çoğalmasını engellemedi. Ve kahramanlar aynı Büyük İskender için Babil'e giden yolu kemikleriyle döşerken, görüşlerini ve ahlaklarını çocuklarına başarıyla aktardılar. Kadınlar “anti-kahramanlıktan” paylarına düşeni her zaman almışlardır. Yine de, yaşayan bir adamın karısı olmak, kendinizi fildişi bir fallusla eğlendirmekten çok daha keyifli - savaşmak için ayrılan bir eşin hediyesi vb. Memleketi Attika'ya yaptığı bir geziden geri dönmeyen.
Dolayısıyla, milenyumun başında talihsiz durumlarına neden olan Yunanlıların muzaffer savaşlarıydı ve o zaman bir zamanlar güçlü ve büyük Roma da onların kaderini yaşayacaktı.
Yüzyıllar geçti, ancak ancak bugün, XNUMX. yüzyılda, savaşlar nihayet hem uzak hem de çok uzak olmayan geçmişte "zafer" ve "mağlubiyet" kavramlarının belirleyici olduğu bir karakter kazanmaya başladı. Yani, XX-XXI yüzyılların askeri operasyonları ne kadar güzel olursa olsun. insanlar örtbas etmedi, savaşın tek bir makul amacı var - en ihtiyatlı, hoşgörülü ve ... saldırganlığa eğilimli olmayan insanların hayatta kalmasını sağlamak için düşmanın tutkulu gen havuzunun yok edilmesi. Örneğin, neden ne biz ne de Amerikalılar Kuzey Irak'taki "hilafete" son veremiyoruz? Yeterli değil, bombalar, uçaklar, askerler ya da ... kimse onu gerçekten yok etmek istemiyor mu? Şüphesiz, ikincisi. Ve hepsi, bir elektrikli süpürge gibi, Müslüman dünyasının tüm radikallerini kendine çektiği için, kendilerinin sürekli bir kayıp olduğu ve orada ... orada ölüyorlar ve çoğalmıyorlar! Yani ana hasar, yok edilen fabrikalar ve fabrikalar değil, yeniden inşa edilebilirler, ancak hiçbir yavru bırakmamış ölü insanlar (iyi insanlar!). Buna göre, üreme yeteneğine sahip düşman askerlerinin imhası, mevcut düşmanlık seviyesinin birincil görevidir ve diğer her şey buna zamanla eklenecektir. Dahası, mağlup devletin vatandaşları, eğer insan düşmanı bir ideolojiyi benimserlerse, sadece kendi yenilgilerinden faydalanırlar. SSCB'nin faşist Almanya tarafından yenilgiye uğratılması bir felaket olurdu, çünkü o zaman faşizmin ahlaksız ideolojisi kazanırdı. Ve tam tersi - Alman halkının katlandığı tüm fedakarlıklara rağmen, Nazi Almanyası'nın yenilgisi onun için bir nimet oldu. Bununla birlikte, şunu da anladık: Sonuçta, aramızda kaç tane değerli insan öldü, "pek değerli olmayanlar" sessizce arkada oturdu ve aynı yakalanan Bandera, Sibirya kamplarında genlerini yıkımdan kurtardı. Orada elbette sanatoryum da yoktu ama eti parçalara ayıran mermiler ve mermiler hala ıslık çalmıyordu. Ve bunu hatırlamak ve tüm bunları anlamak bugün çok çok önemli!
İşte Sparta'nın eski cesaretinden geriye kalan tek şey - bir taş levha ve üzerine şu çizgiler kazınmış: "Gezgin, git ve Lakedaemon'daki vatandaşlarımıza söyle, burada antlaşmalarımıza uyarak hepimiz kemiklerimizle öldük.". "300 Spartalı" filminden kare
1. Alıntı. ed .: Diodorus Siculus. Tarihi Kütüphane / Per. eski Yunancadan BEN. Sergienko. http://fanread.ru/book/10858833/?page=235, 2012
2. Alıntı. bundan böyle ed.: Polybius'a göre. Genel tarih / Per. ve com. F.G. Mişçenko. M., 2004. Bölüm 1. S. 5-6
3. Latyshev V.V. Yunan antikaları üzerine deneme. Bölüm 2. S. 311
4. Koshelenko G.A. Helenistik Çağda Yunanistan // Helenizm: Ekonomi, Politika, Kültür / Ed. E.Ş. Golubtsova. M., 1990. S. 143
5. Alıntı. yazan: Polybios. Genel tarih / Per. ve com. F.G. Mişçenko