Eski günlerde -yani Meksika’nın kağıt fabrikası kasabası Maine’deki çocukluğumda- bir işçi grevi çirkin bir mesele gibi görünüyordu. Çelik burunlu çizmeler içindeki grevci adamlar, her vardiya değişiminde kısık sesle çığlık atıyor, haklı öfkeleri, kağıt yapımının kükürtlü bulutlarıyla kaplı bir gökyüzüne yükseliyordu. Kabuklar eve gidiyor! Kabuklar eve gidiyor! Kasaba küçük ve birbirine sıkı sıkıya bağlıydı ve işçilerin rüzgardan çatlamış yüzlerini görmemek, el yapımı tabelalarını okumak, gırtlaktan gelen çığlıklarını duymak mümkün değildi. Grev hattını aşanların vay haline, çünkü asla bağışlanamayacak bir iş arkadaşları, komşular, arkadaşlar ve kardeşlerle karşı karşıya kaldılar.
Haziran’da yayınlanması planlanan altıncı romanı olan bir yazar olarak artık farklı bir çalışma dünyasında, daha yüce, daha temiz, daha beyinsel bir dünyada yaşıyorum. Yayıncım, sendikalı çalışanları 10 Kasım’da işi bırakan HarperCollins’in bir baskısı olan Mariner Books. Kitap Nasıl Okunur?, bu benim son onayımı gerektirdi. İstek, romanı kendisinin en iyi versiyonuna getirmek için uzun süre ve çok çalıştığım editörüm dışında birinden geldi. Bu bir editörün işi ve kolay bir iş değil, çoğu zaman bu kadınların -çoğu kadın, çoğu genç kadın- on saatlik iş günleri gerektiriyor ve bu işi yapmaktan mutluluk ve onur duyuyorlar. insanlık durumu için empati ve farkındalık uyandırmak için yazılı sözün gücüne inanan insanlar için bir meslek. Bununla birlikte, empati yiyemezsiniz, bu nedenle, 26 yaşındaki editörüm de dahil olmak üzere sendikalı çalışanlar, yaklaşık bir yıllık müzakerelerin ardından, taban ücretin 45.000 $’dan 50.000 $’a yükseltilmesini talep ederek işi bırakmak için oy kullandı.
Yayıncılık artık büyük ölçüde sanal iletişime dayandığından, kendi saflarında bir grev tuhaf bir şekilde mülayim görünebilir. Picketers gerçekten de 195 Broadway’deki HarperCollins ofislerinin dışında konuşlandırılmış durumda, ancak bir zamanlar şantiyede çalışan sendika üyesi olmayanların çoğu artık evden çalışıyor. HarperCollins’in “geçici” çağrılarını hızlandırdığı bildiriliyor (Meksika, Maine’de geçicilere başka bir şey diyorduk), ki bu eski moda sendika bozmadır. Ancak bir grev sırasını duyamadığınızda veya göremediğinizde, işaret sallayan kızgın, kalbi kırık insanların arasından geçmek zorunda kalmadığınızda, karşıya geçmek çok daha kolay.
Bir tane görmediğimde bir grev hattı biliyorum. Yeni romanım için yayın öncesi görevlere herhangi bir şekilde katılmayı reddederek kapak onayı talebine yanıt verdim. Sanal bir grev hattını geçmeme kararı beni incitebilir. Gecikmeli kapak, gecikmiş üretim anlamına gelir, bu da gecikmeli yayın öncesi incelemeler, yani gecikmeli yayın anlamına gelir. En kötü durum: Kalbimi kıracak olan tamamen iptal. Geri ödemek için avans da olacaktı. Bunu anladım. Grevciler ister fabrika yazarları ister kitapseverler olsun, dokunulacak kadar yakında olsunlar veya bir gazete makalesindeki soyutlamalar olsun, tüm grevler gibi çirkindir.
Dayanışma, söyledikleriniz sizi ısırmak için geri gelemezse, sadece kelimelerdir. Bu roman benim için çok şey ifade ediyor, ancak uzun zaman önce bir sendika adamının çocuğu olarak bana aşılanan adalet ilkeleri çok daha fazlasını ifade ediyor. Umarım HarperCollins yazar arkadaşlarım da aynı şeyi hisseder.
Kaynak : https://lithub.com/im-a-harpercollins-author-heres-why-and-how-i-wont-cross-the-virtual-picket-line/