We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
1923'ün başlarında, İngiliz arkeolog Howard Carter ve finansör arkadaşı George Herbert, Lord Carnarvon, Mısır'ın Krallar Vadisi'ndeki çocuk firavun Tutankamon'un uzun zamandır gizlenmiş mezar odasını törenle açtı. İki ay sonra, Carnarvon öldü, yanağındaki enfekte bir sivrisinek ısırığından kan zehirlenmesi sonucu öldü. Gazeteler, onun vadiye gömülü kral ve kraliçelerin geri kalanını rahatsız eden herkese ölüm vaat eden “mumyanın laneti” veya “Firavunların laneti”nin kurbanı olduğunu iddia etti. Söylentiler, Tut'un mezarının kazılmasıyla bağlantılı birkaç kişinin ani ve erken ölümlerinden sonra arttı. Ama lanet gerçek mi?
2002 yılında Carter'ın mezarı incelerken Mısır'da olduğunu tespit ettiği 44 Batılının hayatta kalma oranları üzerine bir araştırma yapan British Medical Journal'a göre değil. (Lanetin yerli Mısırlıları etkilemediği söylendi.) Çalışma, mezarın açılışında veya incelemesinde bulunan 25 kişinin ortalama ölüm yaşını, olmayan diğerleriyle karşılaştırdı. Mumyanın lanetine potansiyel maruz kalma ile hayatta kalma arasında anlamlı bir ilişki bulunmadı ve maruz kalanların 10 yıl içinde ölme olasılığının daha yüksek olduğuna dair hiçbir işaret bulamadı.
Bilimsel bir açıklama arayan bazı teorisyenler, Carnarvon'un ölümünün Tut'un mezarındaki toksinlerle bağlantılı olabileceğini söylüyor. Bazı antik mumyaların potansiyel olarak tehlikeli küf türlerini taşıdığı gösterilmiş olsa da ve mezar duvarları solunum sistemine saldırdığı bilinen bakterilerle kaplanmış olabilir, ancak uzmanlar bu hipotezi reddediyor. Tut'un mezarının yanına ayak basmadan önce Carnarvon'un kronik olarak hasta olduğunu iddia ediyorlar. Ayrıca, ilk maruziyetinden aylar sonrasına kadar ölmedi ve toksinler onu çok daha erken öldürebilirdi.
Mısır Firavunu Kral Tut'un Gerçek Hayatı Hakkında 21 Tuhaflık
King Tut'un laneti hakkında gazete makalesi. Doğal Olmayan Tarih Müzesi.
6. Kral Tut'un Mezarı Lanetli Olabilir
Cani mumyaların hayata geri dönmeleri ve canice saldırılara devam etmeleriyle ilgili hikayeler, mumyaların mezarlarının lanetlenmesiyle ilgili hikayeler kadar ilgi çekici ve popülerdir. 1922'de King Tut'un mezarının açılmasının ardından, Sherlock Holmes'un yaratıcısı Sir Arthur Conan Doyle, çocuk kralın mezarını rahatsız edenlerin üzerine bir lanetin geldiği fikrinin yaygınlaşmasına yardımcı oldu. Mezar açıldıktan birkaç ay sonra, seferin finansörü Lord Carnarvon aniden öldü. Ekibin diğer üyeleri de gizemli ölümlerle öldüler, bu da mezarın gerçekten de lanetli olduğu fikrine güven verdi.
Sir Arthur Conan Doyle'un raporlayamadığı şey, Lord Carnarvon'un sivrisineklerin yol açtığı bir hastalıktan öldüğü ve son yirmi yıldır sağlıklarının kötü olduğudur. Keşif gezisinin diğer üyeleri toplu olarak, sosyal sınıflarının ortalama yaşam süresinden ortalama bir yıl daha uzun yaşadılar. Doyle kötü şöhretli bir düzenbazdı ve daha önce perilerin neden gerçek olduğunu açıklayan bir kitap yazmıştı. Howard Carter, muhtemelen insanları mezardan uzak tutmak için lanet fikriyle oynadı, böylece onu rahatsız etmeden kazmaya devam edebildi. Halk hikayeyi yedi ve anıtın lanetli olduğu fikri bugün de devam ediyor.
Yolculuklar Blogu. Dünyayı seyahat yoluyla birbirine bağlamak.
Krallar Vadisi'nden mezar resimleri
Hepimiz hikayeyi duyduk. "Firavunların Laneti", bir mumyayı veya Firavun'un mezarını rahatsız eden herkesin lanetleneceğine dair güçlü bir inançtır. Yaygın olarak bilinen bu inanış, mezar soyguncularını caydırmaktan ziyade Mısır'ın Krallar Vadisi'ndeki bu mezarların kutsallığını korumayı amaçlıyordu. Ancak geçtiğimiz yüzyılda, özellikle Kral Tut'un mezarı söz konusu olduğunda, lanet ciddi bir uyarıya dönüştü. Bazı insanlar lanetin canlı ve iyi olduğuna inanmayı tercih ederken, diğerleri bunun basit bilimle basitçe açıklanabileceğini düşünüyor.
Arkeolog ve Mısırbilimci Howard Carter'ın ekibi, Kral Tutankhamun'un mezarını açtıktan sonra mikroskop altına alındı, çünkü insanlar, 1922'de mezarın açılışına tanık olan insanları lanetin gerçekten etkileyip etkilemediğini merak ettiler. İşte o insanlardan birkaçı ve "lanet" ile bağlantılı evcil hayvanlar.
Kim: Howard Carter'ın evcil kanaryası. Ölüm sebebi: Bir kobra tarafından yenir. Açıklama: Kobra, Mısır Monarşisi için semboliktir ve Kraliyet Kobrasının, Kralın düşmanlarına nasıl saldırdığının bir sembolü olarak Carter'ın evinde serbest bırakıldığına inanılır. Bu, lanetin serbest bırakıldığına dair yerel söylentilere başladı.
Kim: Lord Carnarvon, King Tut kazısının sponsoru. Ölüm Nedeni: Kan zehirlenmesi. Açıklama: Carnarvon bir sivrisinek tarafından ısırıldı ve tıraş olurken kazara ısırığı kesti. Daha sonra enfekte oldu ve kan zehirlenmesinden öldü. Bazıları sivrisinek ısırığının King Tut'un yanağındaki lezyonla aynı yerde olduğuna inanıyordu, ancak Lord Carnarvon resmi bir otopsi yapılmadan gömüldüğü için kimse bunu doğrulayamadı.
Kim: Sir Bruce Ingham, Carter'ın arkadaşı. Malzeme İmhası: Ev iki kez yandı. Açıklama: Ingham mumyalanmış elden kağıt ağırlığı aldı ve bileğinde "Bedenimi hareket ettirene lanet olsun. Ateş, su ve veba ona gelecek" yazan bir bok böceği bileziğiyle süslenmişti. Bunun için şanssızlıktan başka bir açıklama yok.
Carter'ın kendisi lanete inanmadı ve lahit açıldığında orada bulunan 58 kişiden sadece sekizi on iki yıl içinde öldü. Carter, 1939'da 64 yaşında lenfomadan öldü ve sekiz kişiden biri değildi. Bilim adamları, mezarın yüzyıllar boyunca büyümüş ve mezar açıldığında salınan ölümcül bir mantarla dolu olabileceğini belirtiyorlar.' Hava kalitesini test etmek için açılmamış bir lahit içinden, delinmiş bir delikten hava örnekleri alındı. ve yüksek seviyelerde amonyak, formaldehit ve hidrojen sülfür hepsi bulundu. Ancak bunların hepsinin güçlü bir kokusu olurdu ve insanlar bu kokudan iğrenirdi.
Sonunda, lanet söylentilerini besleyenin bu özel durumlar değil, dünya gazetelerinin korkunç bir lanetin serbest bırakıldığını söyleyen daha fazla gazete sattığını bulan dünya gazeteleri olduğuna inanılıyor. #160Tut'un mezarı açıldı.
Kral Tut'un mezarındaki Firavun'un Lanetine inanıyor musunuz?
Bölge hakkında daha fazla bilgi edinmek ister misiniz? Jordan'ın 160Antiquities of Jordan'160turumuza göz atın!
Kral Tut'un mezarının keşfi
1922'de Mısır'a hayran olan zengin bir İngiliz işadamı olan Lord Carnavon, Krallar Vadisi'nde kazı yapmak için fonları açar.
Dokunulmaz mezarların henüz keşfedilmediğini onaylayan ünlü Mısırbilimci Howard Carter'ı görevlendiriyor.
Howard Carter işe gidiyor, ancak seferi başarısız olmaya mahkum görünüyor, çünkü iki yıllık kazılardan sonra hala hiçbir şey bulamadı.
Daha sonra, 1922'nin sonunda, bir işçi yanlışlıkla Ramses V'in mezarının girişinin hemen altında bir dizi basamak keşfeder.
Howard Carter çok sevinir, ancak mühürlü bir kapıya ulaşmak için çok sayıda molozu temizlemesi gerekir. O zamanlar neredeyse bilinmeyen bir kral olan Tutankhamun'un mezarı.
Howard Carter, kırılgan sağlığına rağmen cenazenin açılışına katılmak için yolculuğa çıkmaya karar veren Lord Carnavon'u uyarır.
Ön kapıda bir cümle okuduklarını söyleyen bazı işçilerin "Firavun'u rahatsız edene ölüm kanatlarıyla dokunacak" iddiaları üzerine gergin bir atmosfer hakimdir.
Biraz batıl inançlı Howard Carter, havanın nüfuz etmesi ve biraz arındırması için önce kapıya bir delik açar ve burası uzun yıllar kapalı kalır.
Sonunda lahdin odasına ve Kral Tut'un hazine odasına ulaşması yaklaşık iki ay sürecektir. Ama ne hazine!
Howard Carter'ın her şeyi son derece titiz bir şekilde kaydetmesi ve tüm eşyaları Kahire Müzesi'ne taşıması neredeyse dört yıl sürecek.
Lanetin Doğuşu
Merhum Mısırbilimci Dominic Montserrat kapsamlı bir araştırma yaptı ve konseptin 19. yüzyıl Londra'sında garip bir "striptiz" ile başladığı sonucuna vardı.
Montserrat, "Çalışmalarım oldukça açık bir şekilde mumyanın lanet kavramının Carnarvon'un Tutankamon keşfinden ve onun ölümünden yüz yıl önceye dayandığını gösteriyor" dedi. Bağımsız (İngiltere) kendi ölümünden birkaç yıl önce bir röportajda.
İLGİLİ: Eski Mısır 101
Montserrat, gerçek Mısırlı mumyaların paketlerinin açıldığı canlı bir sahne gösterisinin, önce bir yazara, ardından diğer birkaç yazara, mumya intikamı hikayeleri kaleme alma konusunda ilham verdiğine inanıyordu.
Konu bile alındı Küçük Kadınlar yazar Louisa May Alcott neredeyse bilinmeyen cildinde Bir Piramidin İçinde Kaybolmak veya Mumyanın Laneti.
"Araştırmam, elbette, mumyanın laneti kavramının eski Mısır kökenli olmadığını doğrulamakla kalmadı, daha da önemlisi, bunun Tutankamon'un mezarının keşfiyle ilgili 1923 tarihli basın açıklamasında da ortaya çıkmadığını ortaya koyuyor. ," Montserrat vurguladı Bağımsız.
Ancak Kahire'deki Amerikan Üniversitesi'nde Mısırbilimci ve National Geographic Society'den burs alan Salima Ikram, lanet kavramının eski Mısır'da ilkel bir güvenlik sisteminin parçası olarak var olduğuna inanıyor.
Giza ve Saqqara'daki bazı mastaba (piramit olmayan erken mezar) duvarlarının aslında kraliyetin dinlenme yerine saygısızlık eden veya soyanları korkutmak için "lanetler" ile yazıldığını belirtiyor.
İkram, "Onlar, aşağılayıcıları tanrılar konseyi tarafından ilahi cezayla tehdit etme eğilimindeler" dedi. "Ya da timsahlar, aslanlar, akrepler ya da yılanlar tarafından ölüm."
Howard Carter 1922'de King Tut'un mezarını keşfettiğinde bu şekilde görünüyordu.
Küçüklüğümden beri Mısır'ı ziyaret etmeyi çok istemiştim. Kral Tutankhamun'dan ve onun muhteşem, iyi korunmuş eserlerden oluşan zenginliğiyle, çoğunlukla bozulmamış mezarının keşfi beni büyüledi.
Yeni başlayanlar için Boy King'in mirası büyüleyici. Siyasi yolsuzluk, ensest, dini kargaşa ve olası bir cinayetle dolu tarihi, George R.R. Martin'in Game of Thrones sekiz sezonu kadar destansı - ve bağımlılık yaratan HBO uyarlaması gibi, sonunda hepsi çöktü.
MÖ 1341'de doğdu, adı Tutankhaten, Aten'in Sevgilisi, Aten'i Mısırlılar için tek yüce varlık olarak benimseyen devrimci sapkın kral babası Akhenaten tarafından kurulan başkent Amarna'da tapılan güneşin güneş diski idi. tapmak.
Luksor Müzesi'nde Tutankhamun'un başını taşıyan bir sfenks
Oğlan Kral
Tut'a, 8-9 yaşlarında tahta çıktığı için Boy Kral lakabı verildi. Bazı tarihçiler, Ay'ın yeni başkent Amarna'yı terk etme kararı olduğunu öne sürerek, veziri Ay'ın tahtın arkasındaki gerçek güç olduğunu öne sürdüler. ve rahiplerin otoritesini ve Teb'in çok tanrılı panteonunu geri yükleyin. Durum ne olursa olsun, Tut bir varis olmadan öldüğünde, Ay kısaca kral oldu.
Diğer firavunlar gibi, Tutankhamun da beş kraliyet ismi aldı ve çoğumuz onu eski tanrılar arasında şef olan -amun lehine -aten son ekini attıktan sonra beşinci adı Tutankhamun ile tanıyoruz. Yine de eski Mısırlılar, onu başka bir güneş tanrısını onurlandırmak için esasen Ra Tezahürlerin Efendisi anlamına gelen Nebkheperure adındaki prenomen veya taht adıyla çağırırlardı.
Tut'un gölgelik tapınağını bir tanrıça koruyor
Ensest En İyisi mi?
Tutankhamun, üvey kız kardeşi Ankhesenamun ile evliydi. Kraliyet soyunu saf tutmak için ensest uygulaması, Eski Mısır'ın yönetici sınıfı arasında yaygındı. Kendilerini ilahi olanın yeryüzündeki temsilcileri olarak görüyorlardı. Yaratılış tanrısı Atum, çocukları Shu ve Tefnut'u kendi eliyle (yani mastürbasyon yaparak) doğurmuştur. Kızı Tefnut, ikiz kardeşi Shu ile evlendi ve işte! Nut ve Geb, sürekli genişleyen ensest ilişkiler panteonuna eklendi.
Tut ve Ankesenamun'un iki ölü doğan kızı vardı, muhtemelen nesiller boyu akrabalı yetiştirmeden kaynaklanan genetik eksikliklerden zayiat verdiler. Minik mumyalanmış fetüsleri Tutankhamun'un mezarına gömüldü. Bir DNA çalışması, birinin 5 ila 6 aylık ve diğerinin 9 aylık olduğunu ortaya çıkardı.
Skandal Akhenaten ile olan bağlantısı nedeniyle, Tut'un saltanatı sonunda halefleri tarafından kayıtlardan silindi. Sürekli değişen çöl kumları ile Eski Mısırlıların “Amarna sapkınlığının” tüm izlerini silme girişimleri arasında Tutankhamun, kelimenin tam anlamıyla gözden ve akıldan uzaktı. Bu muhtemelen mezarının korunmasına yardımcı oldu.
Tutankhamun, Akhenaten (aka Amenhotep IV), Ay, Hatshepsut ve Meryneith, resmi kayıtlardan etkilenen yöneticilerden bazılarıydı.
Lord Carnarvon, kızı Evelyn ve Howard Carter
El değmemiş mezar
Antik çağda (genellikle onları inşa eden işçiler tarafından) yağmalanan diğer kraliyet mezarlarının aksine, Kral Tut'un mezarında 5.000'den fazla eşya bulundu.
İngiliz arkeolog Howard Carter, Krallar Vadisi'ne yabancı değildi ve yıllardır Tutankhamun'un bulunması zor mezar alanını saplantılı bir şekilde arıyordu. 1914'te finansörü, Carnarvon'un 5. Kontu George Herbert, VI. Carter, mezarı bulmak için bir işçi ekibi tuttu, ancak I. Dünya Savaşı tarafından durduruldu.
1922'ye gelindiğinde, ilerleme eksikliğinden bıkmış ve mali açıdan zayıflamış olan Lord Carnarvon, Carter'a, Carter ödeme yapmadığı sürece finansmanı yalnızca bir sezon daha uzatacağını bildirdi. Bir kum saatindeki kum gibi, zaman daralıyordu, 4 Kasım'da en son arsayı kazarken, mürettebatın su çocuğu bir mezarın parçası gibi görünen bir adım keşfetti. Carter hemen işverenine telgraf çekti ve heyecanlı Lord Carnarvon iki buçuk hafta sonra kızı Leydi Evelyn Herbert ile birlikte geldi.
Carter alçıyla kapatılmış girişte küçük bir delik açtı. Bir mum ışığında gördükleri karşısında şaşkına döndü ve günlüğüne şunları yazdı:
O anda, gözlerim ışığa alıştıkça, sis, garip hayvanlar, heykeller ve altın - her yerde altın parıltısı - içindeki odanın ayrıntıları yavaşça ortaya çıktı. Bir an için - yanında duran diğerlerine bir sonsuzluk gibi görünmüş olmalı - şaşkınlıkla dilsiz kaldım ve daha fazla gerginliğe dayanamayan Lord Carnarvon endişeyle sordu, "Bir şey görebiliyor musun?" "Evet, harika şeyler" sözlerini ağzımdan çıkarmak için yapabileceğim tek şey buydu.
Carter ve bir asistan Tutankhamum'un kalıntılarını açıkladı
Daha sonra, giriş odasından başlayarak, her bir eseri mezardan çıkarmak ve kataloglamak gibi zahmetli bir görev geldi. Carter, Metropolitan Sanat Müzesi'nin yakınlardaki Deir el-Bahari bölgesinde çalışan Mısır keşif ekibinden biri olan yetenekli arkeoloji fotoğrafçısı Harry Burton'ı aradı. Burton mezarın içeriğini buldukları gibi ele geçirdi. Daha sonra ahşap sedyeler üzerinde nesne yapılmadan önce numaralı kartlar üzerinde eskiz ve betimleme yapılmıştır. Carter sonunda mezardan binlerce eseri kataloglayacaktı. Nihai içerik 11 yıl sonra, 10 Kasım 1933'te kaldırıldı.
Bu mührü kırmak, orada bulunan herkesin üzerine bir lanet mi saldı?!
Kral Tut'un Mezarının Laneti
Mezar odası açıldıktan kısa bir süre sonra efsanevi mumyanın lanetine dair hikayeler su yüzüne çıkmaya başladı. Carter'ın mezarın girişinde "Firavun'un mezarına dokunana ölüm hızlı kanatlarla gelecek" yazan bir kil tablet bulduğuna dair söylentiler hızla yayıldı.
Şubat 1923'ün sonlarına doğru, Carnarvon bir sivrisinek tarafından yanağından ısırıldı. Tıraş olurken ısırığı yeniden açtı, görünüşte zararsız bir olaydı ki bu ölümcül olacaktı. Carnarvon iki hafta sonra Kahire'de sepsis kaynaklı zatürreden öldü.
Bu zamana kadar popüler Sherlock Holmes gizemlerini maneviyatçı eğilimler lehine yazmayı bırakmış olan Sir Arthur Conan Doyle'un benzerleri bile, basına “Lord Carnavon'un ölümcül hastalığına kötü bir elementin neden olabileceğini” ilan ederek ağırlığını koydu. O günlerde hangi elementallerin var olduğu ve biçimlerinin ne olduğu bilinmiyor. Mısırlılar bu konularda bizden çok daha fazlasını biliyorlardı.”
Ancak Carter, mumyanın lanetinden kurtulmuş ve 64 yaşında lenfomadan öldüğü 1939 yılına kadar yaşamış görünüyor.
King Tut'un mumyasını ve mezarını görmek için fazladan 15 dolar ödemeniz gerekecek.
King Tut'un Mezarını Ziyaret Etmek
Krallar Vadisi'ni keşfederken, Wally ve ben Tutankhamun'un mezarı KV62'yi görmek için 250 Mısır poundu (yaklaşık 15 $) ekstra ücret ödemeye karar verdik. Site, 200 L.E.'nin parçası olan üç mezara dahil değildir. kraliyet nekropolü için ücret. Bu maliyetin, Eski Eserler Dairesi tarafından mezara giren ziyaretçi miktarını sınırlamak için alınan bir önlem olduğunu düşünüyorum. Nefes ve terden gelen nem, yeraltındaki kayalara oyulmuş odalarda nemi artırır ve bu da duvarları kaplayan kireç sıvalı duvar resimlerine zarar verir.
Küçük mezar, Krallar Vadisi'nde ziyaret edeceğiniz diğerlerinden daha az etkileyicidir ve ağırlıklı olarak Yeni Krallık firavunları tarafından kullanılan ayrıntılı doğrusal tasarımdan yoksundur - güneş tanrısı Ra, bazı kıvrımları ve dönüşleri takip etmek zorunda kaldığı için kendine meydan okuyacaktır. gece inişini gün batımında yapar.
Resimlerle kaplı diğer mezarlardan farklı olarak sadece Tut'un mezar odası dekore edilmiştir.
Tut'un mumyalanmış kalıntıları, mezarın ön odasında iklim kontrollü bir cam kutuda sergileniyor. O sırada içeride sadece biz vardık ve muhtemelen fotoğraf çekmediğimizden emin olmak için bir gardiyan tarafından takip edildik. Yanlışlıkla fotoğraf kartımın geçerli olacağını ve içerideyken flaşsız fotoğraf çekebileceğimi varsaydım. Boy King'in kalıntılarını çekmeye çalıştığımda durumun böyle olmadığını öğrendim. -Dük
İçindekiler
Mezarlarla ilgili lanetler son derece nadirdir, çünkü muhtemelen bu tür bir saygısızlık fikri düşünülemez ve hatta yazılı olarak kaydedilmesi tehlikelidir. [2] En sık olarak Eski Krallık döneminin özel mezarlarında bulunurlar. [4] Ankhtifi'nin mezarı (9-10. hanedan) şu uyarıyı içerir: "Bu tabuta kötülük veya kötülük yapacak herhangi bir hükümdar. Hemen ([yerel bir tanrı]) onun sunduğu hiçbir malı kabul etmeyebilir ve onun mirasçı değil". Khentika Ikhekhi'nin (9-10. hanedan) mezarı bir yazıt içerir: "Buna girecek olan tüm erkekler benim mezarım. murdar. Yargılanacak. Onun için bir son verilecek. Boynunu bir kuş gibi yakalayacağım. . Kendi korkumu onun içine atacağım". [2]
Eski Krallık döneminden sonraki lanetler daha az yaygın olsa da daha şiddetlidir, bazen Thoth'un öfkesini veya Sekhemet'in yıkımını çağrıştırır. [4] Zahi Hawass bir lanet örneğini aktarır: "Firavunun geri kalanını rahatsız edenlere lanet olsun. Bu mezarın mührünü kıranlar, hiçbir doktorun teşhis edemediği bir hastalıkla ölümle karşılaşacaklar." [5]
Hiyeroglifler 19. yüzyılın başlarına kadar Jean-François Champollion tarafından deşifre edilmedi, bu nedenle bundan önceki lanet raporları, mumyaların ve mezarlardaki diğer eserlerin işlenmesiyle ilgili kötü şans olarak algılandı. 1699'da Louis Penicher, Polonyalı bir gezginin İskenderiye'de nasıl iki mumya satın aldığını ve mumyalarla kargo ambarında bir deniz yolculuğuna çıktığını kaydettiği bir hesap yazdı. Gezgin, iki hayaletin tekrar eden görüntüleri tarafından alarma geçirildi ve fırtınalı denizler, mumyalar denize atılana kadar azalmadı. [2]
Zahi Hawass, Kom Abu Billo'da kazı yapan genç bir arkeolog olarak, Greko-Romen bölgesinden birkaç eseri taşımak zorunda kaldığını hatırladı. O gün kuzeni, birinci yıl dönümünde amcası ve üçüncü yıl dönümünde halası öldü. Yıllar sonra, Giza'daki piramitleri yapanların mezarlarını kazdığında, lanetle karşılaştı: "Bu mezara giren ve bu mezara kötülük yapacak ve onu yok edecek olan herkes, suda timsah ve yılan karşılarına çıksın. karada onlara karşı. Su aygırı suda, akrep karada onlara karşı olsun." [5]
Batıl inançlı olmasa da Hawass mumyaları rahatsız etmemeye karar verdi. Ancak daha sonra Bahariya Vahası'ndan iki çocuk mumyanın bir müzeye götürülmesine karıştı ve rüyalarında çocuklar tarafından musallat olduğunu bildirdi. Olay, babanın mumyası müzedeki çocuklarla yeniden bir araya gelene kadar durmadı. Genel halkın mezarlara girmesine izin vermekten daha az kötülük olsa da, mumyaların sergilenmemesi gerektiği sonucuna vardı. [5] Hawass ayrıca, Eski Mısır'ı seven ve Mısır Müzesi'nde Kral I. Ahmose'nin mumyasının gözlerine baktığında "mucize" bir tedaviye tabi tutulan hasta bir gencin olayını da kaydetmiştir.[6]
Birçok mumya laneti masalının temel bir unsuru olan ölümden dirilen bir mumya fikri, M.Ö. Mumya!: Veya Yirmi İkinci Yüzyılın Hikayesi, Jane C. Loudon tarafından yazılan ve 1827'de anonim olarak yayınlanan bilim kurgu ve korkuyu birleştiren erken bir çalışma. Louisa May Alcott'un Dominic Montserrat tarafından 1869 hikayesinde tam olarak oluşturulmuş bir "mumya laneti" planını kullanan ilk kişi olduğu düşünülüyordu. Bir Piramidin İçinde Kaybolmak veya Mumyanın Laneti1990'ların sonlarında yeniden keşfettiği, şimdiye kadar unutulmuş bir mumya kurgu parçası. [7] Ancak, daha sonra S. J. Wolfe, Robert Singerman ve Jasmine Day tarafından keşfedilen iki hikaye – Mumyanın Ruhu (Anonim, 1862) ve Üç Bin Yıl Sonra (Jane G. Austin, 1868) – bir kadın mumyanın, erkeğe hakaret edeninden sihirli bir şekilde intikam aldığı benzer olaylar var. Jasmine Day, bu nedenle, modern Avrupa lanet kavramının, erken lanet kurgusunu kadınlar tarafından yazılan proto-feminist anlatılar olarak yorumlayarak, mezarlara saygısızlık ve tecavüz arasındaki analojiye dayandığını savunuyor. Anonim ve Austin hikayeleri, Alcott'un eserinden önce gelir ve daha önceki "kayıp" mumya laneti prototip kurgusunun yeniden keşfedilmeyi bekleme olasılığını artırır. [8]
Bir lanete olan inanç, Howard Carter'ın ekibinin birkaç üyesinin ve mezarın diğer önde gelen ziyaretçilerinin kısa bir süre sonra ölümü nedeniyle birçok insanın dikkatine sunuldu. Carter'ın ekibi 1923'te Tutankhamun'un (KV62) mezarını açarak Mısırbilimin modern çağını başlattı.
Ünlü Mısırbilimci James Henry Breasted, mezarın ilk açılışından kısa bir süre sonra Carter ile çalıştı. Carter'ın bir iş için evine nasıl bir haberci gönderdiğini anlattı. Haberci evine yaklaşırken "hafif, neredeyse insan çığlığı" duyduğunu düşündü. Girişe ulaştığında, Mısır monarşisinin sembolü olan bir kobra tarafından işgal edilen kuş kafesini gördü. Carter'ın kanaryası ağzında ölmüştü ve bu, yerel bir lanet söylentilerini körükledi. [9] Mısır Hükümeti Eski Eserler Genel Müfettişi Arthur Weigall, bunun Carter'ın evinin Kraliyet Kobrası tarafından kırıldığı şeklinde yorumlandığını bildirdi; , tam o gün kralın mezarına girildi. [10] Olayın bir hesabı tarafından bildirildi New York Times 22 Aralık 1922. [11]
Ölümlerden ilki, kazıyı finanse eden Lord Carnarvon'a aitti. Bir sivrisinek tarafından ısırılmıştı ve daha sonra tıraş olurken yanlışlıkla ısırığı kesti. Enfekte oldu ve bu da kan zehirlenmesine neden oldu. Carnarvon ölmeden iki hafta önce, Marie Corelli, gazetede yayınlanan yaratıcı bir mektup yazdı. New York Dünyası Mühürlü bir mezara herhangi bir izinsiz girişin ardından "korkunç ceza"nın geleceğini güvenle iddia eden anlaşılması güç bir kitaptan alıntı yaptığı dergi. Bunu, kralın mezarında bir lanet bulunduğuna dair haberlerle birlikte bir medya çılgınlığı izledi, ancak bu doğru değildi. [4] Bir zamanlar Mısırlı bir mumyayı hediye olarak kabul eden batıl inançlı Benito Mussolini, onun Palazzo Chigi'den derhal kaldırılmasını emretti. [12]
Sherlock Holmes'un yaratıcısı Sir Arthur Conan Doyle, Lord Carnarvon'un ölümüne Tutankhamun'un rahipleri tarafından kraliyet mezarını korumak için yaratılan "elementler"in neden olduğunu öne sürdü ve bu medyanın ilgisini daha da artırdı. [13] Arthur Weigall, Carnarvon'un ölümünden altı hafta önce, Kont'un Kral'ın mezarına girerken gülmesini ve şaka yapmasını izlediğini ve yakındaki bir muhabire (H. V. Morton), "Ona yaşaması için altı hafta veriyorum" dediğini bildirdi. [14] Tutankhamun'un cesedi üzerinde Dr. Derry tarafından yapılan ilk otopsi, sol yanağında iyileşmiş bir lezyon buldu, ancak Carnarvon altı ay önce gömüldüğü için yaranın Kral'daki yerini belirlemek mümkün değildi. Carnarvon'daki ölümcül sivrisinek ısırığına denk geldi. [15]
Belgelerin ve bilimsel kaynakların incelenmesi, Neşter Carnarvon'un ölümünün Tutankhamun'un mezarıyla bir ilgisi olmadığı sonucuna varmak, toksik mantarlara (mikotoksinler) maruz kalmanın ölümüne katkıda bulunduğuna dair başka bir teoriyi çürütmek. Rapor, Kont'un birkaç kez mezara giren birçok kişiden yalnızca biri olduğuna ve diğerlerinden hiçbirinin etkilenmediğine dikkat çekiyor. Carnarvon'un ölüm nedeni "'[yüz] erizipellerin üzerinde seyreden pnömoni" (deride ve alttaki yumuşak dokuda streptokok enfeksiyonu) olarak rapor edildi. bu da sonunda çoklu organ yetmezliği ile sonuçlandı." The Lancet'e göre Kont "sık ve şiddetli akciğer enfeksiyonlarına eğilimliydi" ve "genel bir inanış vardı. Akut bir bronşit atağının onu öldürebileceğine dair bir inanç vardı. Böyle zayıflamış bir durumda, Earl'ün bağışıklık sistemi kolayca yenilmişti. erizipel tarafından." [16]
1925'te antropolog Henry Field, Breasted ile birlikte mezarı ziyaret etti ve Carter'ın nezaketini ve dostluğunu hatırladı. Ayrıca Carter'ın arkadaşı Sir Bruce Ingram'a verilen bir kağıt ağırlığının mumyalanmış bir elden oluştuğunu ve bileğinde "Bedenimi hareket ettirene lanet olsun. Ateş, su ve veba ona gelecek. " Hediyeyi aldıktan kısa bir süre sonra, Ingram'ın evi yandı, ardından yeniden inşa edildiğinde sel oldu. [17]
Howard Carter, bu tür lanetlere tamamen şüpheyle yaklaşıyordu,[18] onları 'tommy-rot' olarak reddediyor ve "Egyptologist'in duyguları korku değil, saygı ve huşu duygusudur. Aptalca hurafelere tamamen karşıdır". [19] Mayıs 1926'da günlüğünde, otuz beş yıldan fazla bir süredir çölde çalışan Anubis ile aynı tipte bir çakal gördüğünü bildirdi. bu doğaüstü nedenlere. [20] [21]
Tutankamon'un Lanetinin Arkasındaki Gerçekler: Mezar Ötesinden Gelen Yalan Haber
Mısırbilimin altın çağının son büyük keşfi ve kitle iletişim araçlarının yeni çağında ilk kez çocuk kralın mezarının ortaya çıkarılması bir sansasyon yarattı, popüler basında konuşuldu ve titrek haber filmlerinde yakalandı . İç oda, 16 Şubat 1923'te arkeolog Howard Carter tarafından ihlal edildi ve Nisan ayında, Carter'ın tuhaf finansörü George Herbert, Carnarvon'un 5. Kontu (genellikle 'Lord Carnarvon' olarak anılır) öldü. Nedeni korkunçtu ve Carnarvon, tıraş olurken enfekte bir sivrisinek ısırığını dilimleyerek açarak kan zehirlenmesine ve zatürreye yol açtı.
‘curse’'nin izini sürmek cezbedicidir. Günlük posta Carnarvon'a rakibe özel erişim sağlayan muhabir Arthur Weigall Zamanlar. Mezara girememekten dolayı hüsrana uğrayan Weigall ve eylemden atılan diğer haberciler, hikayelerini Carnarvon'un kanaryasının ölümü gibi ellerine gelen herhangi bir şeyle doldurmaya başladılar. mezarın açıldığı gün bir kobra tarafından yakalandı. Tutankhamun'un ikonik altın ve mavi başlığının, rolü firavunları korumak olan tanrıça Wadjet'in sembolü olan tüküren bir kobra ile taçlandırılmış olması kötü bir alametti.
Tutankhamun'un mumyalanmış kalıntıları
Tutkulu (tartışmalıysa da) bir Mısırbilimci olan ve konuyu Britanya'da popüler hale getirmek için çok şey yapan Weigall, batıl inançların dostu değildi, ancak bildirecek başka bir şey olmadığı için pastasını alıp yemeye çalıştı. Profesyonellik – ve akıl sağlığı –, onu antik büyülü güçleri suçlamaktan alıkoysa da, okuyucularının tam olarak ne istediklerini görmeleri için konuya kesinlikle yeterince muğlaklık masajı yaptı. İçinde Tutankhamun ve Diğer Denemeler (1923), açılan mezarın ciddiyetinden dehşete düştüğünü ve Carnarvon'un yararsız bir şekilde “peygamberlik ifadesi” olarak tanımladığı şeyi yayınladığı glib tutumundan dehşete düştüğünü hatırladı:
"Yanımdaki adama döndüm ve dedim ki: 'O ruhla [mezara] inerse, ona altı hafta ömrü veririm."
Weigall'ın teatral yüksek drama için el ve zevki az bildiğinin mükemmel bir örneği, başka bir denemede mumyalanmış hükümdarın mezardan çıkarılmasında bir melankoli duygusu uyandırıyor, ancak onun yaşayan ölülerden biri olduğunu öne sürüyor:
Bu mezarın açılması hala uyuyan bir adamın rahatsız edilişi gibi geliyordu aklıma ve saygıyla değil merakla dolu binlerce bakan gözle yüzleşmek için uyandırılan kişi.
Yukarı Mısır Eski Eserler Başmüfettişi Rex Engelbach, karım ve ben Weigall'ı protesto ettiğimizde, Weigall'ın Mısır mezarlarından gelen kötü şansla ilgili eski hikayeyi ortadan kaldırdığını iddia etti. halk onu kucaklayacak.'' 8221 Weigall'ın erken katkısı olmasa bile, ruhçulardan, dedikoduculardan ve dolandırıcılardan oluşan bir haydutlar listesi, uhrevi dünyanın 'elini görmek için çok hevesliydi ve basında onları destekleyenler sadece çok fazlaydı. ayık ölüm ilanlarını gıdıklayıcı saçmalıklarla takip etmekten mutlular.
Sherlock Holmes yaratıcısı ve her türlü tommyrot Sir Arthur Conan Doyle'un daimi yoldaşı, New York'ta gazetecilere konuşan Batı Günlük Basın 6 Nisan), "şeytani bir elemental"i suçladı ve Press Association'ın uzun menzili, iddialarını dünya çapında neşeyle dağıttı. Yazar, doğaüstü şeylere olan artan takıntısı, savunması, hikaye kitabı perilerini gösteren bir dizi sahte fotoğraf ve BFF'den eski-kem-debunker Harry Houdini ile alenen ağız kavgası yoluyla uzun zamandır herhangi bir saygınlığı boşa harcamıştı, ancak Conan Doyle'un tuhaf ifadeleri iyi kopya.
Conan Doyle, gerçek bir inananın inancıyla, bu elementin yapay, yapay bir şey olduğunu, ruh yoluyla ya da doğa tarafından yaratılabilecek bir güç olduğunu açıkladı.
Howard Carter, büyüteçle, mumya sargılarında ilk kesi yapılırken Kral Tutankamon'un mumyasına yaslanmış, 1925
Bir zamanlar British Museum'da [#8230] bu elementallerden biri tarafından korunduğuna inanılan bir mumya vardı, çünkü onunla temas eden herkes kederlendi. This was the mummy of a Queen, and even one of my dear friends, a journalist, who investigated the misfortunes that befell those who handled the mummy, was himself stricken with typhoid fever and died.
For their part The British Museum attempted a rebuttal quoted in the Hull Daily Mail (7 April):
None of the officials of the Egyptian department of the British Museum is aware of the existence of any such mummy. There is in the department, and has been for many years, the portion of a wooden mummy case about which various foolish stories have long been current, but to which the officials of the department attach no credence whatever.
By way of shoring up his authority on the matter noted that spiritualists were frequently in contact with spectres from Ancient Egypt and beyond, adding that “through my wife, who is a medium, I often get advice from one such [being] on spiritual matters. He lived 3,000 or 1,000 years ago in Arabia.”
As if the credulous Conan Doyle weren’t enough, Marie Corelli, wrote to the New York World to warn that:
Sir Arthur Conan Doyle pictured in 1913
I cannot but think some risks are run by breaking into the last resting place of a King of Egypt, whose tomb is specially and solemnly guarded, and robbing him of his possessions. According to a rare book I possess entitled The Egyptian History of the Pyramids, the most dire punishment follows and rash intruded into the sealed tomb. The book names ‘secret poisons enclosed in boxes in such wise that those who touch them shall not know how they come to suffer’. That is why I ask, Was it a mosquito bite that has so seriously infected Lord Carnarvon?
Corelli’s intervention carried as much weight as Conan Doyle’s. Although her name has been largely forgotten today, the novelist – a sort of softcore Stephanie Meyer – was a sensation who had counted amongst her fans Queen Victoria. That her “rare book” said nothing about Ancient Egyptian spiritual beliefs and everything about the superstitions of later Arabic chroniclers, was overlooked. Indeed, Conan Doyle’s “elemental” has more in common with the djinn of Arabic folklore than anything native to the time of the Pharaohs.
Soberly – and pointlessly given the plentiful spiritualists willing to churn out doom on demand – the Western Daily Press (6 April) observed:
Egyptologists not only discredit the idea of any supernatural factor in the death of Lord Carnarvon, but they regard the suggestion with impatience […] Sir Ernest A Wallis Budge, Keeper of Egyptian and Assyrian Antiquities at the British Museum in an interview yesterday described such theories as “bunkum”.
Budge concluded archly in the same report that if curses were real “there would not be any archaeologists left today.”
Out of nowhere, claims of a foreboding warning inscription – “Death shall come on swift wings to him that toucheth the tomb of a Pharaoh” – adorning the burial chamber began to appear in the newspapers, a spontaneously manifesting smoking gun that Howard Carter insisted did not exist and no first hand accounts recall. That this inscription can’t be found at the site, then or now, has done nothing to dislodge it from the mythology of of ‘the Curse of the Pharaohs’.
Soon every death with even the thinnest connection to the dig (up to and including the sinking of the Titanic) was being blamed on the curse, while ignoring those at the heart of the excavation who lived to a ripe old age. Among the “victims’ was the tabloid-pleasing fate of Captain Richard Bethell and his father, Lord Westbury, as dreary case study in hysteria, rumour and outright fabrication as there ever was.
The iconic coffin of Tutankhamun (c) D. Denisenkov
Bethell was Howard Carter’s secretary at the time of the dig and had even named his daughter Nefertari after Tutankhamen’s queen. He had been found dead in his bedroom at the Bath Club in Mayfair, suddenly and suspiciously, causing the likes of the Nottingham Evening Post (16 November 1929) to re-examine his recent history with their flimflam goggles on:
The suggestion that the Hon. Richard Bethell had come under the ‘curse’ was raised last year, when there was a series of mysterious fires at it home, where some of the priceless finds from Tutankhamen’s tomb were stored.
The same article admits that a footman – rather than a long dead king of Egypt – was charged with arson, but not every account was so honest. Three months later the orgy of mysticism continued as his father flung himself from the window of his seventh-floor flat, leaving a suicide note on black-edged which – as so enthusiastically reported by the usual suspects – began ominously: “I really cannot stand any more horrors.”
The newspapers referenced vague claims that “Lord Westbury was frequently heard to mutter ‘the curse of the pharaohs’, as though this preyed on his mind” and kept in his room a relic of dig conveniently inscribed with that familiar fabricated warning: “Death shall come on swift wings to him that toucheth the tomb of a Pharaoh.”
It would be stuff of gothic fiction, were it not for the accounts of the Coroner’s inquest. Placed back into context, Westbury’s suicide note paints an altogether less enigmatic portrait of a man whose ailing health had been met with deep despair at the death of his son. The nearest to full account of his suicide note, according to the Yorkshire Evening Post of 21 February 1930, reads:
“I really cannot stand any more horrors. I hardly see what good I am going to do here, so I am going to make my exit. Goodbye, and if you are right all will be well.” […] the rest of the letter, the Coroner said, was difficult to make out, but his lordship wrote something about Sister Catherine, a nurse, having a hundred pounds, and thanking his housekeeper for her overwhelming kindness. The letter ended up with: “I am off.”
Not the words of a man haunted by ancient curses, but a sick man haunted by grief as the Coroner concluded:
No doubt this poor Lord Westbury had been suffering very much and had great difficulty in sleeping. He also was old and depressed, and lost his son not very long ago. He appears to have kept his feelings very much to himself, as one would have expected.
Sobriety and sympathy, however, wasn’t on the menu. To add to the froth, Westbury’s hearse hit two young boys en route to the cemetary, killing one, which further fed the mania. Though how this blameless eight-year-old was somehow a fitting target for Tutankhamen’s revenge was never fully explained.
Arthur Weigall at the Temple of Edfu, sometime before 1913
In January 1934 the curse claimed its patient zero as Günlük posta stringer Arthur Weigall’s passed away, with the press rushing to remind its readers that “the death of Mr Weigall recalls the story of a curse on the violators of the tomb of King Tutankhamen…” A bitter irony for the man whose desperation for good copy gave wings to the myth in the first place, but to see the sum total of the proud Egyptologist’s life reduced to a few paragraphs of breathless pulp fiction distressed his family then and galls the reader still.
Weigall was certainly known to Herbert Eustice Wicklock, curator of the Egyptology department of the Metropolitan Museum in New York and close friend of Howard Carter, who weeks after the death examined the ‘curse’ in detail. Winlock noted in the New York Times that of the 26 people present at the opening of Tutankhamun’s burial chamber, six had died within ten years while 20 were still alive. Of the 22 people present for the opening of his sarcophagus, only two had died, and of the 10 present at the unwrapping of the mummy… all we still alive.
Winlock scrupulously logged falsehoods and hearsay, debunking the more outrageous claims and issuing corrections to the newspapers. Ultimately it was all in vain. The stories kept coming and with them silver screen shockers like Boris Karloff’s The Mummy (1932) – inspired in no small part by the Curse – burying the details under the shifting sands of gothic romance, and ensuring fiction’s footfalls would be forever heard in truth’s shadow.
To give the final word to Howard Carter himself, writing in the preface to The Tomb of Tut-Ankh-Amen (1923):
The sentiment of the Egyptologist, however, is not one of fear but of respect and awe. It is entirely opposed to the foolish superstitions which are far too prevalent among emotional people in search of “psychic” excitement […] yet mischievous people have attributed many deaths, illnesses, and disasters to alleged mysterious and noxious influences in the tomb.
Unpardonable and mendacious statements of this nature have been published and repeated in various quarters with the sort of malicious satisfaction. It is indeed difficult to speak of this form of ‘ghostly’ calumny with calm. If it be not actually libellous it points in that spiteful direction, and all sane people should dismiss such inventions with contempt.
- The Mummy’s Curse: The True History of a Dark Fantasy by Roger Luckhurst
- A Passion for Egypt: Arthur Weigall, Tutankhamun and the ‘Curse of the Pharaohs’ by Julie Hankey
- Howard Carter: The Path to Tutankhamun by TGH. James
All About History is part of Future plc, an international media group and leading digital publisher. Visit our corporate site.
© Future Publishing Limited Quay House, The Ambury , Bath BA1 1UA . Her hakkı saklıdır. England and Wales company registration number 2008885.
The Mummy's Curse: Tutankhamun's Tomb & the Modern-Day Media
Howard Carter's 1922 CE discovery of the tomb of Tutankhamun was world-wide news but, following fast upon it, the story of the mummy's curse (also known as The Curse of the Pharaoh) became even more popular and continues to be in the present day. Tombs, pharaohs, and mummies attracted significant attention before Carter's find but that was nowhere near the level of interest the public showed afterwards. The world's fascination with ancient Egyptian culture began with the earliest excavations and travelogues published in the 17th and 18th centuries CE but gained considerable momentum in the 19th after Jean-Francois Champollion (1790-1832 CE), building upon the work of Thomas Young (1773-1829 CE), deciphered ancient Egyptian hieroglyphics through the Rosetta Stone and published his findings in 1824 CE.
Champollion opened the ancient world of Egypt to the modern world because, after his work, scholars could read the texts on the monuments and inscriptions, wrote on their discoveries, and peaked greater interest in the civilization. More and more expeditions were launched to discover ancient artifacts for museums and private collections. Mummies and exotic artifacts were shipped out of Egypt to all parts of the world. Some of these found a home in museums while others were used as coffee tables and conversation curios by the wealthy. This interest in all things Egyptian spilled over into popular culture and it was not long before the young film industry capitalized on it.
Reklamcılık
The Mummy Films
The first film dealing with the subject was Cleopatra's Tomb in 1899 , produced and directed by George Melies. The film is now lost but, reportedly, told the story of Cleopatra's mummy which, after its accidental discovery, comes to life and terrorizes the living. In 1911 the Thanhouser Company released The Mummy which tells the story of the mummy of an Egyptian princess who is revived through charges of electrical current the scientist who brings her back to life eventually calms, controls, and marries her.
These early films dealt with Egypt generally and the concept of mummies as a kind of zombie, an animated corpse, but one retaining the person's character and memory. There was no curse involved in these early films but, after 1922, there has hardly been a popular work of film or fiction dealing with Egyptian mummies which does not rely on that plot device to some degree.
Reklamcılık
The first film on the subject to be a major success was The Mummy (1932) released by Universal Pictures. In the 1932 film, Boris Karloff plays Imhotep, an ancient priest who was buried alive, as well as the resurrected Imhotep who goes by the name of Ardath Bey. Bey is trying to murder Helen Grosvenor (played by Zita Johann) who is the reincarnation of Imhotep's love-interest, Ankesenamun. In the end, Bey's plans to murder and then resurrect Helen as Ankesenamun are thwarted but, before that happens, an audience is made well aware of the curse attached to Egyptian mummies and the serious consequences of disturbing the dead.
This film's great box-office success guaranteed sequels which were produced throughout the 1940's (The Mummy's Hand, The Mummy's Tomb, The Mummy's Ghost, ve The Mummy's Curse, 1940-1944) spoofed in the 1950's (Abbot and Costello Meet the Mummy, 1955), continued in the 1960's (The Curse of the Mummy's Tomb in `64 and The Mummy's Shroud in `67), and on to the 1971 Blood From the Mummy's Tomb. The mummy horror genre was revived with the remake of The Mummy in 1999 which was a re-make of the 1932 film and just as popular. This film inspired the sequel The Mummy Returns in 2001 and the films on the Scorpion King (2002-2012) which were equally well received for the most part. Film Gods of Egypt (2016) shifted the focus from mummies to Egyptian gods but, according to reports, the latest mummy film to appear in June 2017 returns audiences to the plot of Melies' 1899 film.
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
The Tomb & the Press
Whether a specific curse is central to the plot of all of these films, the concept of the dark arts of the Egyptians and their ability to transcend death always is. There is no doubt that the Egyptians were interested in the world after death and made ample provision for their continued journey there but they were not interested in cursing or terrorizing future generations. The execration texts which are found inscribed on tombs are simple warnings against grave-robbers and supernatural threats of what will happen to those who disturb the dead the abundant evidence of tombs looted over the past few thousand years show just how effective these threats were. None of these were able to protect the tomb of its owner as effectively as the one generated and proliferated by the press corps in the 1920's and none will ever be as famous.
Carter became a celebrity overnight when he discovered the tomb of Tutankhamun and, by his own admission, he did not appreciate it much at all. He writes:
Reklamcılık
Archaeology under the limelight is a new and rather bewildering experience for most of us. In the past we have gone about our business happily enough, intensely interested in it ourselves, but not expecting other folk to be more than tepidly polite about it, and now all of a sudden we find the world takes an interest in us, an interest so intense and so avid for details that special correspondents at large salaries have to be sent to interview us, report our every movement, and hide round corners to surprise a secret out of us. (Carter,63)
Carter had located the tomb in early November 1922 but needed to wait until his sponsor and financial backer, Lord Carnavon, arrived from England to open it. The tomb was opened by Carter, in the presence of Carnavon and his daughter Lady Evelyn on 26 November 1922 and, within a month, the site was attracting visitors from around the world and was already on itineraries for high-priced tours of Egypt.
The press descended on the tomb and its crew within a week and, since the tomb remained a high priority, would not leave. Further complicating the work of the excavation was the insistence of many of these visitors that they should have access to the tomb, guided tours, which caused disruptions in the daily schedule and started to seriously interfere with the scholarly identification and cataloging of the contents.
Lord Carnavon was presented with another unexpected surprise. Although Carter believed Tutankhamun's tomb existed intact and could contain great riches, there was no way he could have predicted the incredible cache of treasures it held. When Carter first looked through the hole he made in the door, his only light a candle, Carnavon asked if he could see anything and he famously replied, "Yes, wonderful things" and would later remark that everywhere was the glint of gold (Carter, 35). The magnitude of the find and value of the artifacts precluded the authorities from allowing it to be divided between Egypt and Carnavon the contents of the tomb belonged to the Egyptian government.
Reklamcılık
Carnavon, at least publicly, had no problem with this but needed not only a return on his investment but the necessary funds to continue to pay Carter and his team to clear and catalog the tomb's contents. He decided to solve his financial problems and the difficulties caused by the press in a single move: he sold exclusive rights to coverage of the tomb to the London Times for 5,000 English Pounds Sterling up front and 75% of the profits of world-wide sales of their articles to other outlets.
This decision enraged the press corps but was a great relief to Carter and his crew. Carter writes, "we in Egypt were delighted when we heard Lord Carnavon's decision to place the whole matter of publicity in the hands of The Times" (64). There would now be only a small contingent of press at the tomb at any given time instead of an army of them and the team could continue with the excavation without the former interruptions.
The news may have been welcomed by Carter and the others but not so warmly by the press corps. Many remained in Egypt hoping to get a scoop somehow or trying to find some other angle on the event they could exploit for a story they did not have to wait very long. Lord Carnavon died in Cairo on 5 April 1923 - less than six months after the tomb was opened - and the mummy's curse was born.
Reklamcılık
The Curse of Tutankhamun
In March of 1923 the best-selling novelist and short story writer Marie Corelli (1855-1924 CE) sent a letter to New York World magazine warning of dire consequences for anyone who disturbed an ancient tomb like Tutankhamun's. She "quoted" from an obscure book she claimed to own to support her claim. Since the publication of her first novel, A Romance of Two Worlds, in 1886 Corelli had been a celebrity and her letter was widely read. Her long-standing dislike for the press and for critics (who panned her books in spite of their popularity) added weight to the letter in that she must have felt her claim important enough to break with her custom of ignoring print publications. No one knows why Corelli sent the letter she died the next year offering no explanation.
This letter, however, was gold for the media. It was used to support the claim that Carnavon was killed by a curse and Corelli's fame gave it weight in the popular imagination but she was not the only "authority" on the subject cited by the media. In the United States, the newspaper The Austin American published an article on 9 April 1923 with the headline "Pharaoh Discoverer Killed By Old Curse?" which alludes to the Corelli letter but focuses on the testimony of one Miss Leyla Bakarat who, though having no training in Egyptology or history or curses, confirmed the truth behind Carnavon's death on the basis of her Egyptian heritage: Tutankhamun killed him with a curse through the bite of a spider.
The Australian newspaper, The Argus, reported that Carnavon's death was caused by "the malign influence of the dead pharaoh" and quoted Sir Arthur Conan Doyle (famed as the creator of Sherlock Holmes) and a French spiritualist identified only as M. Lancelin for support. Conan Doyle was himself a spiritualist and a member of the Theosophical Society, as was Marie Corelli, and under other circumstances their religious views would have been handled by the mainstream press with considerably more skepticism. Since only the London Times had access to any news on developments at the tomb, however, other newspaper outlets had to make the most of whatever they had and so the mummy's curse blossomed in articles and editorials in newspapers around the world and those papers sold in record numbers. Egyptologist David P. Silverman describes the situation:
Some of the reporters had the aid of disgruntled Egyptologists, who had not only been denied access to the tomb, but also any information about it. Since there was no love lost between Carter and Carnavon and some of their scholarly colleagues, there was always someone who was willing to provide information about certain objects or inscriptions in the tomb, based solely on published photographs. In this manner, many inscriptions could be construed as curses by the public, especially after a "re-translation" by the press. For example, an innocuous text inscribed on mud plaster before the Anubis shrine in the Treasury stated: "I am the one who prevents the sand from blocking the secret chamber." In the newspaper, it metamorphized into: ". I will kill all of those who cross this threshold into the sacred precincts of the royal king who lives forever."
Such misrepresentation proliferated, and soon curses were being found in all of the inscriptions. Since few people could read the texts and thereby check the original, the reporters were safe. They could (and did) publish a photograph of the large golden shrine in the Burial Chamber, together with a "translation" of the accompanying inscription: "They who enter this sacred tomb shall swift be visited by wings of death." The carved figure of a winged goddess that accompanied the shrine would no doubt reinforce the "translated" threat. In reality, the texts on this shrine come from The Book of the Dead - a collection of spells intended to ensure eternal life, not shorten it! (Curse, 3)
Papers reported mysterious events surrounding Carnavon's death: the lights went out in Cairo when he died and, his son claimed, Carnavon's dog howled longingly when his master died and then fell over dead. Quite quickly, anyone who died who had any association with the tomb was linked to the curse. George Jay Gould I, who had visited the tomb, died a little over a month after Carnavon. In July of 1923 the Egyptian prince Bey was murdered by his wife in London and his death was also attributed to the curse. Carnavon's half-brother died in September of the same year and, though elderly and in poor health for some time, he was also a victim of the curse.
The Non-Curse & its Legacy
Carnavon actually died of blood poisoning from a mosquito bite which became infected after he sliced it open while shaving. Although his son gave a detailed first-hand report of the howling dog's death, he was nowhere near the dog when it died but away in India. Whether the lights actually went out in Cairo when Carnavon died has never been confirmed but, if they did, it would have been nothing unusual since that was quite a common occurrence in the 1920's.
The other deaths which have since been associated with the curse also have quite logical and natural explanations. The majority of those who participated in the opening and excavation of Tutankhamun's tomb lived for many years after. Egyptologist Arthur Mace, a member of Carter's crew, died in 1928 after a long illness but most went on to lead healthy, successful, and productive lives. Egyptologist Percy E. Newberry, who encouraged Carter to search for the tomb and was active in identifying and cataloging the contents, lived until 1949. Carnavon's daughter, who was present at the tomb's opening, lived until 1980. Carter himself, the man who first opened and entered the tomb and so would be considered the prime candidate to suffer from the curse, lived until 1939.
Carter never mentions the curse in his reports on the work of excavating the tomb but privately considered it nonsense. He did nothing to prevent the press from continuing to develop the story, however, because it had the most wonderful effect of keeping the public away from the tomb. Further, people who had taken artifacts from Egypt in the past for private collections were now sending them back or donating them to institutions because they feared the curse. Silverman notes how "nervous people began cleaning out their basements and attics and sending their Egyptian relics to museums in order to avoid being the next victim" (Curse, 3). Carter would work on the contents of the tomb of Tutankhamun for the next decade without the intrusions of the public or the press thanks to the mummy's curse.
However much good the curse may have done for Carter, and continues to do for the entertainment industry, it has had the unfortunate effect of obscuring the accomplishments of the pharaoh Tutankhamun (1336-c. 1327 BCE) which were quite significant. Tutankhamun's father was the famous "heretic king" Akhenaten (1353-c.1336 BCE) who abolished the traditional religious beliefs and practices of Egypt and instituted his own brand of monotheism. While many in the present day continue to admire Akhenaten as a "religious visionary" his actions were most likely prompted by the growing power, wealth, and prestige of the Cult of Amun and its priests which rivaled that of the king his vision of a "one true god" effectively nullified the cult and diverted its wealth and property to the crown.
Tutankhamun reinstated the former religion - well over 2,000 years old at the time Akhenaten abolished it - and was working on other initiatives to repair the damage his father had done to Egypt's standing among foreign nations, its military, and its economy, when he died before the age of 20. It was left to the general Horemheb (1320-1292 BCE) to complete Tutankhamun's initiatives and restore Egypt to her former glory.
However intriguing the concept of an ancient Egyptian curse may be, there is no basis for it in reality. The tale of the curse took on a life of its own so that, now, people who know nothing of the discovery of Tutankhamun's tomb or the origin of the curse associate Egypt with mystical rites, an obsession with death, and curses. Public fascination with the mummy's curse has not lessened in the almost 100 years since it was created by the media and, since such stories and films continue to do well, it will most likely live on for centuries to come it is hardly the legacy, however, that Tutankhamun would have chosen for himself.