Elody, Caville’in yüzünü okşadı, kalbi bir gururla doldu.
Kalın ve parlak siyah saçları vardı. Anlaşılmaz, pembe gözleri, bir gül rengine aitti. Elody onun çok çekici bir ortağı oldugunu hayal edebiliyordu.
Hizmetçinin besleyici diyetini sürdürme çabaları sayesinde, Caville’in bozulmuş cildi beyaz ve kar gibi pürüzsüz hale geldi. Dudakları artık çatlamamıştı. Pembe gözleri yuvarlaktı ve sürekli gençliğin zevki ve canlılığıyla parıldıyordu. Elody, onun için bu kadar iyi geliştiğini görmekten memnundu.
“Sorun ne, eşim?”
“Hiçbir şey değil. Çok güzelsin Caville.”
“Ben güzelim mi?”
“Evet, Caville. Sen yakışıklısın. Bebeğim. ”
“Bebeğim?”
“Evet, bu benim için değerli olduğun bildiriliyor.” dedi Elody, Caville’i kollarında kucaklayarak.
Caville daha sonra kolunu Elody’nin beline uzattı. Kolları kısa olmasına rağmen, Elody, ona ne kadar sıkı sarıldığına şaşırdı.
“Büyüdüğümde, sana daha çok sarılacağım.”
“Evet, evet. Büyü bebeğim.”
Elody, Caville’in kararlı gözlerini görünce güldü. Çocukça sözlerine aldırış yumuşak saçlarını nazikçe okşadı.
‘Gelecekte, prenses yetişkin Caville’i kollarında tutan kişi olacak. Güzel bir kadına dönüştüğünde, onun yerine sana sarılacak kişi olacak. ‘
Elody, yıllar içinde duvara oyulacak izleri hayal ederek gülümsedi. Ama yine de derin bir iç çekti.
Birkaç yıl içinde Caville savaşa girecek ve Elody tamamen yanlız kalacak.
Artık duvarda boyunu işaretleyemeyeceği için düşüncesi kalbini üzüyordu.
Romanda savaş on yıl sürdü.
Savaş, Friar Kıtası’nın doğusunda bulunan Urta İmparatorluğu’na karşıydı. Güçlü askeri güçleriyle komşu ülkeleri sömürgeleştirdiler. Ancak Urta İmparatorluğu’nun acımasız ve katı olduğu biliniyordu. Her sivil ve masum çocuğu acımasızca katlettiler. Onlar için, Heklos İmparatorluğu’nu fethedebildikleri sürece hiçbir şeyin önemi yok.
İlk herkes Urta İmparatorluğu’nun galip geleceğinden emindi, çünkü savaşın ilk birkaç kez hükmediyorlardı. Ne yazık ki, Caville savaş girdiğinde gelgitler değişti.
Caville, Heklos İmparatorluğu’nun zaferinin arkasındaki ana güç oldu.
Aşırı zekaya sahipti, liderlik yetenekleri askerlerinin güvenini kazandı ve tatbikat yöntemleri vatansever güçlerin başarılı bir savaş gücüne dönüşmesine yardımcı oldu.
Kıtanın en iyi kılıç ustası olarak etiketlendi ve İmparatorluğu zafere taşıdı.
Söylemeye gerek yok, o bir kahramandı.
‘Bebeğim harika.’
Elody gurur duyuyordu ama aynı zamanda biraz tedirgin de hissediyordu. Sanki ayakları çamura batmış ve boğuluyormuş gibi hissetti.
Urta’nın kolonileştirdiği imparatorluklardan biri, romandaki kahramanların ülkesi olan Dayev İmparatorluğu idi.
Kahraman, Dayev İmparatorluğu’nun prensesiydi. Urta Ordusu tarafından rehin alındı ve prensesi kurtaran kişi Caville’den başkası değildi.
İlk görüşte aşktı. Kader, daha önce herhangi bir kişiden benzersiz bir iletişim hissettiği için onları bir araya getirdi.
“Koşullar olursa olsun, birbirlerine çekilecekler …”
Ancak bu hikaye hala uzak bir gelecekteydi.
“Büyüdüğünü ve aşık olduğunu görmek istiyorum … Ne kadar harika olurdu …”
Elody, Caville’i bu kadar uzun süre görmeyeceği, onun iyi bir genç adam olarak büyümesini izleyemeyeceği düşüncesiyle kederlenmişti.
Kalbi ağrıyordu. Caville ile birçok anı paylaşmak istedi. Onunla daha fazla zaman geçirmek istedi. Yine de Elody, kalbindeki zonk ü görmezden geldi.
‘Endişelenmemeliyim. Bunun için de geçecek.’
* * *
Bir kaç gün sonra ….
“Doğum günü?”
Elody gözlerini genişletti ve Norman’a baktı.
“… Evet Madam.”
“Hmm …….”
Elody’nin cesaret kırıcı tepkisiyle Norman tereddüt etti.
Caville’in doğum günü hemen köşede.
Geçmişte, Caville’in annesi ile ilgili bilgi Norman, bir hizmetçinin babasından bir mektup aldı. Hizmetçi, Caville’in biyolojik annesi olduğu kadar dükün metresiydi.
Maalesef mektup Caville hakkında hiçbir şey söylemedi. Sadece ” Caville ” adını ve doğum tarihini belirtmişti.
O zamandan beri Norman, efendinin doğum gününün yakın bir kaydını tuttu.
İşler ilerledikçe, Caville artıklardan o kadar da korkmuyordu. Bu yüzden Norman, dükün doğum gününün harika olacağını düşündü.
Norman, genç lordun evliliğini hazırlarken, Kont McClaire’den aldığı belgeleri kontrol etti. Tesadüfen, Norman, Caville ile Elody’nin doğum günü arasında sadece iki günlük bir fark olduğunu öğrendi.
Bu yüzden teklifini tartışmak için düşese geldi. Her iki doğum gününü de aynı anda kutlamak istedi.
Olaydan bahsettiğinde tepkisi pek iyi değil.
‘Doğum günüyle ilgili kötü anıları mı var?’
Fikir aklına geldiğinde, Norman aynı anda hem kızgın hem de çaresiz tıslıyordu. Kont McClaire, açgözlü ve istismarcı davranışlarıyla kötü bir şöhrete sahipti ve iyilik dolu bir baba değildi. Norman, Elody’nin önceki doğum günlerinde neler olduğunu hayal bile edemezdi.
‘Kont ona uygun bir doğum günü partisi vermemiş olmalı. Doğum gününü bile kutlamadı mı …? ‘
“Madam, üzgünüm, bir hata yaptım …”
“Tamam!”
Uzun zamandır kaşlarını çatan Elody, parlak bir şekilde gülümsedi ve başını salladı. Norman beklenmedik yanıt karşısında şaşkına döndü.
“Evet?”
“Doğum günü partilerini seviyorum! Caville’in doğum günü için bir tane ayarlayalım.”
“Şey, ikinizin doğum günü partisini ayarlayabilir miyim? Görünüşe göre ikinizin doğum günü tarihleri yakın, bu yüzden onları birlikte kutlamayı düşündüm…”
“Peki!”
Elody’nin cevabı Norman’ı temin etti ve onun cevabını duyunca ifadesi parladı.
“Anlaşıldı madam! Hemen halledeceğim. ”
Kendini eğerken odadan çıktı.
‘Hah … Düşesi bir şekilde ikna etmeyi başardım.’
Hâlâ oturan Elody, Norman’ın söylediklerini hatırladı. “Doğum günü” kelimesinden bahsettiğinde, istemeden küçük Elody’nin anılarından birine rastladı.
Anıların ışıltılarıyla doğum günlerinden birini hatırlayabiliyordu.
Hafıza çok zayıftı, tıpkı yırtık ve parçalanmış bir kağıt parçası gibi.
Elody’nin babası olan Kont McClaire’in birçok çocuğu vardı. Karısının çocuklarından metreslerinden gayri meşru çocuklarına ve hatta ellerini uzattığa hizmetçilere kadar ….
Bu şartlar altında, Elody’nin doğum gününü kutlaması imkansızdı. İki durumda da çocuklarını daha az umursayamazdı.
Elody asaletten doğmuş olabilir, ancak ne yazık ki anne babasından hiçbir zaman sevgi ya da herhangi bir şefkat alamadı. Kardeşleri de.
“Ağabeylerimden birinin beni doğum günümde sadece bir kez tebrik etiğini hatırladım.”
Elody’nin reenkarne olmadan önceki hayatı daha da kötüydü.
Tam doğum tarihiyle ilgili hiçbir fikri olmayan bir öksüzdü. Dahası, yalnızlıkla dolu bir hayat yaşadı ve onu kutlayacak kimsesi yoktu. Sonuç olarak, Elody için hiçbir zaman düzgün bir doğum günü partisi yapılmadı.
‘Düşününce, bu benim iki hayatta da ilk doğum günü partim değil mi?’
Bilinçsizce kalbi beklenti ve heyecanla doldu.
“Doğum günü nedir?” Caville, Elody’nin yanında mektupları öğrenirken sordu.
“Caville’in bu dünyada doğduğu gün doğum günüdür.”
“İyi mi?”
“Tabii ki iyi. Pek çok hediye aldığınız ve lezzetli yemekler yediğiniz gün. ”
“O zaman, atıştırmalık yiyebilir miyim?”
“Evet, o gün istediğin kadar yiyebilirsin.”
“Vay …. Gerçekten mi?” Caville neşeyle ellerini çırparken dedi.
‘Caville ayrıca bir yetimhanede büyüdü, bu yüzden hiçbir zaman uygun bir doğum günü partisi de yapılmamış olmalı.’
Elody, ilk doğum günü kutlaması için Caville’e hangi hediyeyi vermesi düşündü.
‘Hâlâ çocuk olduğu için ona oyuncak vermeli miyim?’
Elody kafasındaki ıstıraba rağmen Caville’in gazetesine baktı.
“Caville, burada bir hata yaptın.”
Elody’nin yorumunu duyan Caville’in yüzü, huysuz ve somurtkan bir hal aldı.
‘Surat astığında çok tatlı oluyor.’
Elody Caville’in kafasını okşadı ve işaret etti.
“Ah, ama bu doğru! Aferin Caville. ”
Elody ona iltifat eder etmez, Caville’in somurtkan ifadesini parladı.
Caville’in çalışmalarındaki ilerlemesi, travması nedeniyle yavaştı. İstismarın etkileri o kadar kapsayıcı olabilirdi ki bir çocuğun gelişimi yavaşlardı.
Bununla birlikte, eski dili öğrenme hızı oldukça muazzamdı.
‘Erkek başrolden beklendiği gibi …’
Elody’de eski dillerde yetenekliydi ve yıllarca süren çalışmaları onu akıcı hale getirdi. Ona eski dilleri öğretmekten sorumluydu. Çalışmada ilerledikçe Elody yardım edemedi ancak Caville’in öğrenme hızının normal insanlardan daha hızlı olduğunu fark etti.
Ancak eski dili öğrenmek kolay bir iş değildi.
Doğuştan gelen yeteneklere benzer şekilde, manaya güçlü bir yakınlığı olan bireylerin eski dilleri öğrenmesi daha kolaydı. Aynı zamanda, hiçbir manası olmayan insanlar da aynı hızda öğrenmekten yoksundu.
Belki de Caville, birçok dili öğrenebileceğini açıklayacak şekilde manayı idare etme kapasitesine sahipti.
Erkek başrol rolünü düşünmek şaşırtıcı değildi. Efsanevi bir kılıç ustası olacaktı. Manayı kullanarak aurasını yaratabiliyordu.
Elody şu anda Caville’e ders verirken sert davrandı, çünkü ona iyi öğretirse daha sonra çok yardımcı olaçağını umuyordu.
Küçük çocuklarına geleceğe hazırlanmalarına yardımcı olmayı öğreten bir ebeveyn gibi.
* * *
Bir süre sonra kutlama günü geldi.
Elody, Caville için bir oyuncak bebek yaptı.
Elody ilk başta heyecanla sersemlemiş bir şekilde iç çekti. Bu Caville’in ilk doğum günü partisiydi. Bu yüzden kendi başına bir şeyler yapmak istedi.
Ne yazık ki işler pek iyi gitmedi. Bu yüzden bebeği kurtarmak için hizmetçilerden yardım istedi. Yine de, sonunda, biraz özensiz görünüyordu.
“Bir şey satın almalıydım …”
Bununla birlikte, Elody ona hediyeyi olduğu gibi vermeye karar verdi. Kişiselleştirilmiş bir hediye, ne tür bir hediye olsun her zaman daha iyi bir fikirdir. Sonuçta, el yapımı malzeme vermenin asıl amacı fiyatla ilgili değil, alıcıya kendini özel hissettirmekle ilgilidir.
“Parmağınız iyi mi hanımefendi?”
Marie endişeyle sorguladı.
Elody, iğneli parmağına baktı ve başını salladı.
“Tamam.”
“İyi tarafından bak! Bebek güzel çıktı! Eminim Dük bundan hoşlanacaktır.”
‘Hoşlanacak mı?’
‘Biraz çirkin ….’
‘Tavşanın kulaklarının uzunluğu biraz farklıydı. Gözleri de biraz çarpık görünüyordu ama olan oldu. Başka ne yapabilirim?’
Elody bebeği sarmaya başladı. Çaresizce tavşanın kusurlarını örtmeye çalıştı ama pek işe yaramadı. Sonunda içini çekti ve her şeyi Marie’ye bıraktı.
Caville’in hediyesini paketledikten sonra Elody’nin kıyafetini değiştirme zamanı gelmişti.
Marie elbiseyi topladı ve onun içine girmesine yardım etti. Elody doğruldu, cüppeyi düzgünce yerine oturtdu ve beceriksiz bir piruette ve ardından acımasız bir reverans yaptı.
“Bu güzel.” dedi Elody etrafta dönerken.
Elbise pastel pembeydi ve etek, ayak bileğinin hemen üzerinde biten pembe tüllerin fırfırlı katmanlarından oluşuyordu. Elbisenin etrafına sarılan bir kuşak yay topluluğu tamamladı.
“Bu elbiseyi nereden aldın, Marie?”
“Hizmetçiler tarafından yapıldı. Bu sizin için bir doğum günü hediyesi! ”
“Bunu hizmetçiler mi yaptı? İnanılmaz becerilere sahipsin! ”
‘Hizmetçiler için konakta dikiş odası yapmalı mıyım?’
Elody’nin cevabına, Marie yüksek övgüye aldırış etmeden güldü.
“Teşekkür ederim Marie. Elbiseye gerçekten bayıldım. Diğer hizmetçilere ne kadar minnettar olduğumu söyleyin. ”
“Çok rica ederim madam. Diğerlerine de anlatacağım. ”
Daha sonra Marie, Elody’nin pembe buklelerini kıvırdı ve makyajını yaptı. Çok geçmeden hazırlıklar yapıldı.
“Tamamlandı, madam. Şimdi Dük’e yeni elbiseni gösterelim.” Marie, Elody’ye elini uzatırken dedi.
Elody ele tuhaf bir hisle baktı.
Bir çocuk gibi davranılması onu biraz bilinçli yaptı, ama vücudu bir çocuk olduğu için, sadece garipliği silkeleyebilirdi.
Koridorun kapısı açıldığında, Caville endişeyle girişte dolaşıyordu.
“Caville.”
Elody seslendi, kaygısına hapsolmuş Caville ani çağrı ile irkildi. Onu arayanın Elody olduğunu görünce, hızla yaklaştı ve uzanmış elini tuttu.
Etkileşimimlerini izleyen Norman, Marie ile gururlu bir bakış attı.
Elody, Caville’in elini tuttu ve nazikçe merdivenlerden aşağı indi.
“Tebrikler, efendim ve hanımefendi!”
“Cernoir Dükü ve Düşesi’ne mutlu yıllar!”
Odanın kapısı açılır açılmaz, toplanan hizmetkarlar neşeli olayı kutlamak için tezahürat şarkı söylemeye başladılar.
Aniden, ağlayan bir çocuğun sesi odaya yayıldı.
“… Waahh!”
Caville gözyaşlarına boğulurken oda içindeki tüm hizmetkarları şaşırttı. Sürpriz partinin neşe ve mutlulukla dolu olması gerekiyordu, ancak bunun yerine olayın ana yıldızlarından biri ağlayarak patladı.
Hizmetkarlar dehşet içinde fısıldadılar. Elody, Caville’in tepkisini ve onu hemen sakinleştirdi.
“Caville, oraya bak. Pastaları var! ”
“……”
” Kek ” kelimesi Caville’in ağlamasını engelledi. Gözyaşları geldiği kadar hızlı kayboldu. Şimdi bakışları Elody’nin sivri parmağına dönüktü.
Ortada çok uzun bir masa kocaman bir pastaydı. Kırmızı kadife sünger katmanları ve ardından üzerine pembe şeker tozu serpilmiş bir ombré pastaydı.
Caville’in gözleri hevesle parıldadı. Onun için böylesine büyük bir pasta görmek bir yenilikti. Kısa süre sonra gözyaşıyla lekelenmiş gözlerinde bir gülümseme belirdi ve hizmetçilerin uzun, rahat bir iç çekişi bırakmasına izin verdi.
Elody, Caville’in alamayı kestiğini görünce rahatladı. Caville’in kutlamanın ortasında ağlamasını beklemiyordu. Doğrusu, hizmetçilerin planını birkaç gün önce bildiği için olaydan kendisi de şaşırmamıştı. Partiyi düzenlemede çok açıktılar.
Birkaç gün önce, hizmetkarlar sık sık kendi aralarında toplanır ve sohbet ederdi.
Yine de Elody göründüğünde rüzgar kadar hızlı dağıldılar. Havuzdaki sazan balığı gibi ….
İlk başta ciddi bir şeyler olup olmadığını merak etti ama onları gizlice dinlediğinde duyabildiği tek kelime pastalar, peri masalları, özel doğum günleri vb. oldu.
Bu sabah da Elody, toplantılarına kulak misafiri olmak için yaklaşmaya çalıştı, ancak hizmetkarlar onu engellemek için kitaptaki her numarayı kullanarak onu uzaklaştırdı.
Elody planlarını anladığında, çocukça coşkuyla dalga geçmek istedi, ancak hizmetçilerin çabalarına minnettarlık duyarak umutsuzca bu hissi içinde tuttu.
Doğum günü partisi kısa süre sonra malikanedeki tüm hizmetkarların birlikte kutlamaları ile başladı.
Yanan ılık mumlar, gümüş mum standlarına yerleştirildi ve masanın her tarafına dağıtıldı. Şöminede yanan odunun çıtırtı sesi duyulabiliyordu. Basit ama iç açıcı bir ortam yaratmak içindi.
“Lütfen herkesi sakinleştirin. Şimdi dük ve düşes için hazırladığım tüm özel yemekleri sunacağım! “