bir evlat düşünün.
annesi ile babasının şiddetli geçimsizliğinin farkında, annesi ile babası çoktaaan boşanma seviyesine gelmiş ancak, böyle bir şey yapmaya cesaret edemiyorlar. ama boşanmadıkları her bir gün huzursuz, tartışma dolu geçiyor. anne ve baba gerçeğin farkında değil, boşanmaları gerektiğini bilmiyorlar, ancak hergün, başka evli çiftlerin boşanma sebebi olarak gösterilebilen şeyleri yaşıyorlar, "boşanma" fikri akıllarına dahi gelmiyor, öyle bir şeyin olabileceğini bile düşünmeyi dahi beceremiyorlar. çünkü durup, sorgulamıyorlar. bu şiddetli tartışmalar, gereksiz olaylar ne kadar devam edecek ve çözümü nedir? karı-koca her geçen gün birbirlerinden uzaklaşıyor ama bundan kendilerinin dahi haberi yok. ve tüm bunları objektif bir şekilde gözlemleyip, analiz eden ve yorumlayan evlat var. ve bu yaptığı gözlemin sonucunda boşanmaları gerektiğini düşünüp bu durumu ailesine anlatıyor. ailesi de bu evlada hak veriyor, boşanmaları gerektiğinin kısmen onlar da farkına varıyorlar, "aslında haklısın" deyip işi geçiştiriyorlar, ancak bir türlü boşanamıyorlar. neden? çünkü tipik yurdum insanı. "hayır!" diyemiyor, baş kaldıramıyor, "artık yeter!" diyemiyor, eninde sonunda gerçekleşecek olan bir durumu geciktirmekle yetiniyorlar. olayların kendiliğinden çözülebileceğini, düzelebileceğini düşünüyorlar ancak yıllardır düzelen bir şeyin olmadığını, bu yüzden de kalkıp bir şeyler yapmazlarsa da asla düzelmeyeceğini göremiyorlar...
ha bu arada; "evlat" kim mi? benim.
liseli
7 ay