Sana bir hikaye anlatayım. Temmuz 2004’te bir günlük gezi için Belfast’tan Manchester’a uçtum. Resmi olarak hafif kıyafetler giymiş ve evrak çantası taşıyordum. Varışta, güvenlik kontrolünde durduruldu; Polis pasaportumu görmek istedi. Ona gösterdim İrlandalı birini şüpheli yaptı. Ziyaretimin amacını sordu ve ona İsviçre Konsolosluğu’ndan bir randevum olduğunu söyledim; bu onu derinden şüpheli hale getirdi. Sonra beni kuyruktan emretti. Evrak çantamda ilaç arandı ve temizlendi. Polis, yarım saat kadar bir ofiste kayboldu. Geri döndü ve çok ekşi bir yüzle gitmekte özgür olduğumu söyledi.
Randevum İsviçre vatandaşı olarak vatandaşlığa kabul sürecinin bir parçasıydı. İsviçre’de kalıcı olarak yaşıyorsanız, bölgenizden önce görünmeniz gerekecek komün veya Gemeindeve başvurunuzla ilgili sorularınızı yanıtlayın. Bu, üçüncü derece bir sorgulama seviyesine benzeyen şeyleri içerebilir. İyi bir izlenim bırakırsanız ve ein guter Kerl, iyi bir yumurta, başvurunuz onaylanacak ve daha sonra Bern’deki Federal hükümete iletecek olan Kanton’a iletilecektir. Yurt dışında yaşıyorsanız röportaj için yerel Konsolosluğa gidersiniz.
Randevu öğleden sonra oldu ve ben bir sandviç ve yakındaki bir barda birkaç pint ile röportaj (çile?) Hazırladı. (Sandviç dişlerini kırdı.)
Dakik olarak, Konsolos ve yardımcısı tarafından karşılandım. Onlara İsviçre’deki planlarımızla ilgili belgeleri gösterdim. Çok geçmeden İsviçre tarihi hakkında onlardan daha çok şey bildiğim ve geçtiğimiz birkaç yıl içinde İsviçre’de olduğundan çok daha sık olduğum anlaşıldı. Bu yüzden röportaj çok hoştu. Sonunda, raporlarını Bern’e ileteceklerini ve herhangi bir kararı dinlemeden önce bir yıl beklemeyi bekleyebileceğimizi söylediler. Başvurunun yazılı kısmında beni tanıyan ve kefil olabileceğim insanların isimlerini ve kasabalarını vermek zorunda kaldım; tam adresleri gerekli değildi. Kayınbabamın ismini dahil ettim ve yetkililerle temasa geçti. Bana, “hiçbir şey ona başvurumun başarılı olmasından daha fazla zevk vermeyeceğini” söylediğini söyledi.
Haziran 2005’te başvurumun başarılı olduğunu ve ücretin ödenmesi üzerine resmi sertifikanın iletileceğini teyit eden bir mektup aldım. (İsviçre’deki yetkililerle hemen hemen her temasta hizmet için bir ödeme yapılır.) Bunun için ve ayrıca pasaport ve kimlik kartı için gönderdim. Biraz sonra pasaport geldi ve içeride bu ayrıntıları gösterdi:
Slugger’daki önceki kimliğimi emekliye ayırmanın zamanı geldi. Ampelmann ve takma isim yıllar boyunca bana çok iyi hizmet etti. Bundan ziyade:
Gelecekte gerçek adımı ve bu kendi portresine dayanan bir avatarı göreceksiniz:
Anka kuşu gibi, eskisinin küllerinden yeni bir kimlik doğacak.
Robert Campbell emekli bir cerrah.