Kışlık buğday ekim alanı ağırlıklı olarak ülkenin Avrupa kısmında olup kışlar nispeten ılıman ve kar yağışlı geçmekte, bu da kış mahsullerinin sonbahar ve ilkbahar neminden en iyi şekilde faydalanarak verimi artırmasına olanak sağlamaktadır.
Genel olarak, kışlık buğdayın Rus tarla üretimindeki payı oldukça önemlidir: tahıl ürünlerine tahsis edilen tüm ekilebilir arazinin yaklaşık yüzde 4'ünü oluşturmaktadır. Örneğin, Orta Kara Olmayan Toprak Bölgesi'nde ve Urallar'ın bazı bölgelerinde yetiştirilir, ancak en yüksek kış buğdayı verimi ülkenin güney ve güneybatı bölgelerinde elde edilir: Orta Kara Toprak bölgesi, Kuban ve Kuzey Kafkasya, Rostov bölgesi ve Krasnodar Krai, Orta ve Aşağı Volga bölgeleri, nispeten kuru ve sıcak yaz ilkbahar mahsullerinin tam büyümesini engellerken, sonbahar-ilkbahar döneminde biriken nemin kullanımı nedeniyle kış mahsullerinin güçlenmesi ve yürürlüğe girmesi için zamanları vardır.
Bu bölgelerde kış buğdayı verimi bahar buğdayı veriminden birkaç kat daha yüksektir, bu da ekilebilir arazilerin çoğunun kış mahsullerine ayrılmasını uygun hale getirir. Ancak Rusya'nın bu bölgeleri bile erken donlar ve sabit eksi sıcaklıklarla karakterize olduğundan, kışlık buğday yetiştirmek için yalnızca dona dayanıklı çeşitler uygundur ve yazın nem eksikliği kısa saplı buğday çeşitlerinin yetiştirilmesi ihtiyacını doğurur.
Kışlık buğday çeşitlerinin yetiştirilmesine uygun verimli arazilerin çoğu bozkırda olduğundan, kışlık tahıl çeşitlerinin yatmaya karşı dirençli olması gerekir. Bu tür çeşitlerin uygun hava koşullarında kullanılması, kurak yaz aylarında bile 50-60 c/ha'a kadar yüksek kışlık buğday verimi elde edilmesini sağlar.
Orta Rusya bölgesine gelince, oldukça serin bir yaz ve sert bir kış mevsiminde bol yağış, Volgo-Vyatsky bölgesinde, Tataristan'da ve Aşağı Volga ile Kara Toprak sınırındaki bölgelerde iyi bir kış mahsulü hasadı getiriyor.
Ürünün yetiştirilmesi için en uygun koşullar
Kışlık buğdayın ısı ihtiyacı, vejetasyon dönemine bağlı olarak değişir. Tohumların çimlenmesi için en uygun sıcaklık +15+ 1 °С'dir: yeterli neme sahip bu sıcaklık rejimi, ekimden sonra 8-10 gün içinde dost tohum filizlenmesi için koşullar yaratır.
Yaklaşık 2 hafta sonra, aynı sıcaklık korunursa, kış buğdayı sürgünleri yaklaşık 1-1,5 ay boyunca gelişen toprak üstü sürgünler oluşturmaya başlar. Bitkinin toprak üstü kısmının gelişimi için en uygun sıcaklık rejimi - +12-15 ° C; +10 ° C'nin altındaki düşük sıcaklıklar (ancak +5-6 ° C'nin altında değil) daha yavaş bitki büyümesine yol açar, ancak aynı zamanda kardeşlenmeyi artırır ve yatmaya karşı dirençli güçlü alçak gövdelerin oluşmasına yardımcı olur.
Sıcaklık rejimine bağlı olarak, kışlık buğday kardeşlenmesi hem sonbaharda hem de ilkbaharda gerçekleşebilir; kardeşlenmeyi artırmak için toprağa azotlu gübreler uygulanır ve ekim için en büyük tohumlar seçilir.
Kışın, kışlık buğday çeşitleri yoğun gelişim için günün saatine bağlı olarak sıcaklık dalgalanmalarına ihtiyaç duyar. Bu nedenle, gündüzleri bol güneş ışığı ile 10-12 ° C arasında oldukça yüksek pozitif sıcaklıklar ve geceleri önemsiz eksi sıcaklıklar buğday sürgünlerinin sertleşmesini olumlu yönde etkiler ve bitkilerin büyüme karbonhidratları için gerekli olan aktif birikimine katkıda bulunur ve bu da donlara ve kışa dayanmalarına yardımcı olur.
Sonbaharda hava sıcaklığının +5°C'ye düşmesi bitki büyümesinin tamamen durmasına yol açarken, modern buğday çeşitleri uzun süreli soğuğa ve -30°C'ye kadar donlara ürün için fark edilebilir sonuçlar doğurmadan, ancak yalnızca yeterli kar örtüsü koşullarında tahammül edebilir.
İlkbaharda, hava +5-6 °C'nin üzerine çıktıktan sonra, kış buğdayı yeni toprak üstü sürgünlerin oluşumuyla yeniden gelişmeye başlar. Bu dönemde, Volga ve Kara Toprak bölgelerinde 15-20 °C'ye ulaşabilen gündüz ve gece sıcaklıkları arasındaki keskin sıcaklık artışları, sürgün kardeşlenmesini olumsuz etkilediğinden bitkiler için en tehlikeli olanıdır.
Kış buğdayı yüksek sıcaklıklara ve topraktaki nem eksikliğine karşı oldukça dayanıklıdır, ancak başak olgunlaşması döneminde en iyi gelişme için gündüz sıcaklığı 40 ° C'yi geçmemelidir, çünkü çok yüksek sıcaklıklar metabolik bozukluklara yol açar ve başağın büyümesini ve oluşumunu geciktirir, bitmiş tahıldaki glüten seviyesini azaltır. Buğday kuru rüzgarları sevmez - çok rüzgarlı havalar tam tane oluşumunu olumsuz etkileyebilir ve topraktaki nem eksikliği, cılızlığına yol açan faktörlerden biridir, bu nedenle iyi bir kış buğdayı hasadı elde etmek için nem koruma önlemlerinin alınması önemlidir.
Kışlık buğday ekim rotasyonunun özellikleri
Kışlık ürünler hem temiz nadasa hem de yem otları, mısır, kolza, arpa, erken hasat tarihli baklagiller için bir önceki yıl işgal edilen tarlalara ekilebilir. Bununla birlikte, işgal edilmiş nadasa kış bitkileri ekerken, temiz nadasa ekime kıyasla veriminin 25-50% azalabileceği dikkate alınmalıdır, ancak yalnızca bir önceki yıl temiz nadasta topraktaki nemi korumak için tüm önlemler kompleksi, soro-saflaştırma ve mineral gübreler uygulandıysa.
Ayrıca, bir çiftlikte temiz nadasa bırakılan geniş alanların kullanılması, dolu nadasa kış mahsulü ekmekten ekonomik olarak daha az uygulanabilir olabilir.
Bu nedenle, bitkisel üretim için tahsis edilen tüm arazide en ekonomik ürün rotasyonu varyantını bulmak için alanın özellikleri, tahıl maliyeti ve belirli bir tohum çeşidinin verimi dikkate alınarak en uygun ürün rotasyonu varyantı geliştirilmelidir.
Tohum ekimi
Önceki mahsullerin hasadından sonra kış mahsullerinin ekilmesi için tahsis edilen işgal edilmiş nadasa bırakılan alanlar, hasattan sonraki ilk 4 gün içinde 6-10 cm derinliğe kadar işlenir, aksi takdirde toprak nem kaybeder ve daha yoğun hale gelir, bu da tohum ekimine hazırlık için sonraki işlem maliyetlerinin artmasına neden olur. Çok derin sürme (10 cm'den fazla derinliğe kadar) de toprağın daha fazla kümelenmesine ve üst tabakasının kurumasına yol açtığı için istenmeyen bir durumdur. https://grain.st/
Sığ nadas ekiminin bir sonucu olarak, yabancı ot vejetasyonu bastırılır, ekili topraktaki nem içeriği artar ve yabancı otların öldürülmesi ve daha sonra arazinin ekim için işlenmesi için uygun koşullar yaratılır. Ekilmemiş arazinin ekim için kullanılması ise ekimden hemen sonra ve kış mahsullerinin filizlenmesinden önce toprağa genel yok edici herbisitlerin zorunlu olarak uygulanmasını gerektirecektir.
Kış mahsullerinin olumlu gelişimi için, üst toprak bitki köklerinin erişebileceği formda en az 30 mm nem içermelidir; daha azı, halihazırda yetiştirilen mahsullerin yağış yokluğunda ölmesine neden olabilir.
Tohumların yeterince nemlendirilmemiş toprağa ekilmesi filizlerin gelişimi için elverişsizdir, özellikle nadasa ekim yapıldığında, geç sonbahar yağışlarından sonra tohumların ara sıra filizlenmesine yol açar ve bunun sonucunda ekinlerin bulunduğu tarlada kuraklığa daha dayanıklı yabani otlar hızla büyür.
Kış bitkilerinin ekim tarihinin seçimi bölgeye bağlıdır, çünkü kış çeşitlerinin kış altında 3-4 kardeşlenme sürgünü kazanması için zamana sahip olması gerekir; bitkilerin bu şekilde gelişmesi, ekim döneminde ortalama günlük hava sıcaklığının 15-18 ° C'de tutulmasıyla mümkündür. Volga'nın sağ kıyı bölgesinin çernozem alanlarında, optimum nem ve pozitif sıcaklık rejimi 8-14 Eylül'e kadar kurulur, kara toprak olmayan bölgelerde ve Altay'da, topraktaki optimum nem oranı ve hava sıcaklığı Eylül başlarına kayabilir.
Kış mahsullerinin çok erken ekilmesi, bitkilerin çeşitli çürüklük türleri tarafından kök hasarına yol açar ve toprak üstü kısımları külleme ve kahverengi pas hastalıklarına maruz kalır, çünkü bu durumda erken filizler, tohum ekmeden önce yetiştirilen önceki mahsullerin veya otların çürüyen kalıntıları üzerinde hastalıkların maksimum gelişme dönemine gelecektir.
Çok geç ekim, pozitif sıcaklıkların olmaması nedeniyle bitkilerin gelişiminin gecikmesine neden olacak, bunun sonucunda kış bitkilerinin gerekli sayıda yanal sürgün biriktirmek için zamanı olmayacak ve karsız dönemde sıcaklıklarda güçlü bir düşüş olması durumunda donabilecektir. Bu nedenle, ekim tarihlerinin daha fazla gecikmesi tahıl ürünlerinin verimini olumsuz etkileyeceğinden ve ortalama 20-40% azalmasına yol açacağından, Orta Kara Toprak Bölgesi ve Volga bölgesindeki tüm kışlık ürünlerin ekimi 20 Eylül'e kadar tamamlanmalıdır.
Kestane topraklarında, tohum ekimi için en uygun zaman 20 Ağustos - 1 Eylül'dür, sonbahar ekiminin daha da geciktirilmesi 30-45%'ye kadar verime neden olur.