Kadınlar haftanın ilk günü, sabah çok erkenden, hazırlamış oldukları baharatı alıp mezara gittiler.
Taşı mezarın girişinden yuvarlanmış buldular.
Ama içeri girince Rab İsanın cesedini bulamadılar.
Onlar bu durum karşısında şaşırıp kalmışken, şimşek gibi parıldayan giysilere bürünmüş iki kişi yanlarında belirdi.
Korkuya kapılan kadınlar başlarını yere eğdiler. Adamlar ise onlara, «Diri olanı neden ölüler arasında arıyorsunuz?» dediler.
«O burada yok, dirildi. Daha Celiledeyken size söylediğini anımsayın.
İnsanoğlunun günahlı insanların eline verilmesi, çarmıha gerilmesi ve üçüncü gün dirilmesi gerektiğini bildirmişti.»
O zaman İsanın sözlerini anımsadılar.
Mezardan dönen kadınlar bütün bunları Onbirlere ve ötekilerin hepsine bildirdiler.
Bunları elçilere anlatanlar, Mecdelli Meryem, Yohanna, Yakupun annesi Meryem ve bunlarla birlikte bulunan öbür kadınlardı.
Ne var ki, bu sözler elçilere saçma geldi ve kadınlara inanmadılar.
Yine de, Petrus kalkıp mezara koştu. Eğilip içeri baktığında keten bezlerden başka bir şey görmedi. Olay karşısında şaşkına dönmüş bir halde oradan uzaklaştı.
Aynı gün öğrencilerden ikisi, Yeruşalimden altmış ok atımı uzaklıkta bulunan ve Emmaus denilen bir köye gitmekteydiler.
Bütün bu olup bitenleri kendi aralarında konuşuyorlardı.
Bunları konuşup tartışırlarken İsa yanlarına geldi ve onlarla birlikte yürümeye başladı.
Ama onların gözleri Onu tanıma gücünden yoksun bırakılmıştı.
İsa, «Yolda birbirinizle ne tartışıp duruyorsunuz?» dedi. Üzgün bir halde, oldukları yerde durdular.
Bunlardan adı Kleopas olan Ona, «Yeruşalimde bulunup da bu günlerde orada olup bitenleri bilmeyen tek yabancı sen misin?» diye karşılık verdi.
İsa onlara, «Hangi olup bitenleri?» dedi. Ona, «Nasıralı İsayla ilgili olayları» dediler. «O adam, Tanrının ve bütün halkın önünde gerek söz, gerek eylemde güçlü bir peygamberdi.
Bizimle birlikte olanlardan bazıları mezara gitmiş ve durumu, tam kadınların anlatmış olduğu gibi bulmuşlar. Ama Onu görmemişler.»
İsa onlara, «Sizi akılsızlar! Peygamberlerin bütün söylediklerine inanmakta ağır davranan kişiler!
Mesihin bu acıları çekmesi ve yüceliğine kavuşması gerekli değil miydi?» dedi.
Sonra Musanın ve bütün peygamberlerin yazılarından başlayarak, Kutsal Yazıların hepsinde kendisiyle ilgili olanları onlara açıkladı.
Gitmekte oldukları köye yaklaştıkları sırada İsa, yoluna devam edecekmiş gibi davrandı. Ama onlar, «Bizimle kal. Neredeyse akşam olacak, gün batmak üzere» diyerek Onu zorladılar. Böylece İsa onlarla birlikte kalmak üzere içeri girdi.
Onlarla sofrada otururken İsa ekmek aldı, şükretti ve ekmeği bölüp onlara verdi.
O zaman onların gözleri açıldı ve kendisini tanıdılar. İsa ise gözlerinin önünden kayboldu.
Onlar birbirine, «Yolda kendisi bizimle konuşurken ve Kutsal Yazıları bize açıklarken yüreklerimiz nasıl da sevinçle çarpıyordu, değil mi?» dediler.
Kalkıp hemen Yeruşalime döndüler. Onbirleri ve onlarla birlikte olanları toplanmış buldular.
Bunlar, «Rab gerçekten dirildi, Simuna görünmüş!» diyorlardı.
Kendileri de yolda olup bitenleri ve ekmeği böldüğü zaman İsayı nasıl tanıdıklarını anlattılar.
Bunları anlatırlarken İsa gelip aralarında durdu. Onlara, «Size esenlik olsun!» dedi.
Ürktüler, bir hayalet gördüklerini sanarak korkuya kapıldılar.
İsa onlara, «Neden telaşlanıyorsunuz? Neden kuşkular doğuyor içinizde?» dedi.
«Ellerime, ayaklarıma bakın; işte benim! Dokunun da görün. Hayaletin eti kemiği olmaz, ama görüyorsunuz, benim var.»
Bunu söyledikten sonra onlara ellerini ve ayaklarını gösterdi.
Sevinçten hâlâ inanamayan, şaşkınlık içindeki öğrencilerine, «Sizde yiyecek bir şey var mı?» diye sordu.
Kendisine bir parça kızarmış balık verdiler.
İsa onu alıp gözlerinin önünde yedi.
Sonra onlara şöyle dedi: «Daha sizlerle birlikteyken, ‹Musanın Yasasında, peygamberlerin yazılarında ve Mezmurlarda benimle ilgili yazılmış olanların tümünün gerçekleşmesi gerektir› demiştim.»
Bundan sonra Kutsal Yazıları anlayabilmeleri için zihinlerini açtı.
Onlara dedi ki, «Şöyle yazılmıştır: Mesih acı çekecek ve üçüncü gün ölümden dirilecek; günahların bağışlanması için tövbe çağrısı da Yeruşalimden başlayarak bütün uluslara Onun adıyla duyurulacak.
Sizler bu olayların tanıklarısınız.
Ben de Babamın vaat ettiğini size göndereceğim. Ama siz, yücelerden gelecek güçle kuşanıncaya dek kentte kalın.»
İsa onları kentin dışına, Beytanyanın yakınlarına kadar götürdü. Ellerini kaldırarak onları kutsadı.
Ve onları kutsarken yanlarından ayrıldı, göğe alındı.
Öğrencileri Ona tapındılar ve büyük sevinç içinde Yeruşalime döndüler.
Sürekli tapınakta bulunuyor, Tanrı'yı övüyorlardı.