Amerika Konfedere Devletleri -Confederate States of America
Genel olarak Konfederasyon Devletleri , Konfederasyon veya "Güney" olarak anılan Amerika Konfedere Devletleri ( CSA ), Kuzey Amerika'da 8 Şubat 1861'den 9 Mayıs 1865'e kadar var olan tanınmayan bir ayrılıkçı cumhuriyetti . Amerikan İç Savaşı sırasında ayrılık ilan eden ve Amerika Birleşik Devletleri'ne ( Birlik ) karşı savaşan ABD eyaletlerinden oluşuyor . Dixie lakaplı on bir ABD eyaleti ayrılık ilan etti ve CSA'nın ana bölümünü oluşturdu. Güney Carolina , Mississippi , Florida , Alabama , Georgia , Louisiana , Texas , Virginia , Arkansas , Tennessee ve Kuzey Carolina idi . Kentucky ve Missouri , Birlik ordusu işgali sırasında ayrılma ve Konfederasyon Kongresinde tam temsil beyanlarına da sahipti .
Konfederasyon 8 Şubat 1861'de yedi köle eyaleti tarafından kuruldu : Güney Karolina , Mississippi , Florida , Alabama , Georgia , Louisiana ve Teksas . Yedi eyaletin tamamı , ekonomisi büyük ölçüde tarıma, özellikle de pamuğa ve emek için köleleştirilmiş Afrika kökenli Amerikalılara dayanan bir plantasyon sistemine bağlı olan Amerika Birleşik Devletleri'nin Derin Güney bölgesinde bulunuyordu . Beyaz üstünlüğünün ve köleliğin , köleliğin batı topraklarına yayılmasına karşı çıkan bir platformda , Kasım 1860'ta Cumhuriyetçi aday Abraham Lincoln'ün ABD başkanlığına seçilmesiyle tehdit edildiğine ikna olan Konfederasyon, sadıklarla birlikte ABD'den ayrıldığını ilan etti. takip eden Amerikan İç Savaşı sırasında Birlik olarak bilinen eyaletler . Köşe Taşı Konuşmasında , Konfederasyon Başkan Yardımcısı Alexander H. Stephens , ideolojisini merkezi olarak " zencinin beyaz adama eşit olmadığı şeklindeki büyük gerçeğe ; köleliğin , üstün ırka boyun eğmenin onun doğal ve normal koşulu olduğuna" dayandığını tanımladı. "
Lincoln, 4 Mart 1861'de göreve başlamadan önce, 8 Şubat 1861'de geçici bir Konfederasyon hükümeti kuruldu. Birleşik Devletler federal hükümeti tarafından yasadışı kabul edildi ve Kuzeyliler, Konfederasyonları hain olarak gördü. Nisan ayında savaş başladıktan sonra, Yukarı Güney'deki dört köle eyaleti -Virginia , Arkansas , Tennessee ve Kuzey Carolina- da Konfederasyon'a katıldı. Konfederasyon daha sonra Missouri ve Kentucky'nin köle eyaletlerini üye olarak kabul etti ve Konfederasyon Kongresi'ndeki tam temsilci ve senatör delegasyonları için yetki olarak eyalet meclisinin ayrılma beyanlarını kabul etti; sonunda sınır dışı edilen Konfederasyon gölge hükümetlerinin çabalarına rağmen, hiçbir zaman Konfederasyon güçleri tarafından büyük ölçüde kontrol edilmediler . Birlik, ayrılma iddialarını gayri meşru olarak reddetti.
İç Savaş, 12 Nisan 1861'de Konfederasyonların Güney Carolina , Charleston limanındaki bir Birlik kalesi olan Fort Sumter'a saldırmasıyla başladı . Hiçbir yabancı hükümet Konfederasyonu bağımsız bir ülke olarak tanımadı, ancak Büyük Britanya ve Fransa Konfederasyon ajanlarının silahlar ve diğer malzemeler için özel kaygılarla sözleşme yapmasına izin veren savaşan bir statü verdi . 1865'e gelindiğinde, Konfederasyonun sivil hükümeti kaosa dönüştü: Konfederasyon Devletleri Kongresi , sine die'yi erteledi ve 18 Mart'ta bir yasama organı olarak varlığını fiilen sona erdirdi. Dört yıllık yoğun çatışmalardan sonra, neredeyse tüm Konfederasyon kara ve deniz kuvvetleri ya teslim oldu ya da başka bir şekilde durduruldu. Mayıs 1865'e kadar düşmanlıklar. Konfederasyon güçlerinin 1865'in büyük bir bölümünde ara sıra teslim olması veya dağılmasıyla savaşın temiz bir sonu yoktu . Konfederasyon generali Joseph E. Johnston komutasındaki başka bir büyük ordu 26 Nisan'a kadar William T. Sherman'a resmen teslim olmamasına rağmen, savaşın sonucu veya Konfederasyonun hayatta kalmasıyla ilgili herhangi bir şüphe ortadan kalktı . Aynı zamanda, Başkan Lincoln, Konfederasyon sempatizanı John Wilkes Booth tarafından öldürüldü . 15 Nisan'da. Konfederasyon Başkanı Jefferson Davis'in yönetimi Konfederasyon ilan etti müstehcen 5 Mayıs'ta feshedildi ve sonraki yazılarında Konfederasyonun 1865'te "ortadan kaybolduğunu" kabul etti. 9 Mayıs 1865'te ABD başkanı Andrew Johnson , Güney'deki silahlı direnişe resmen son verilmesi çağrısında bulundu.
Savaştan sonra, Konfederasyon devletleri, her biri ABD Anayasası'nın köleliği yasaklayan 13. Değişikliğini onayladıktan sonra , Yeniden Yapılanma döneminde Kongre'ye yeniden kabul edildi. Konfederasyonun haklı bir amaç için yiğitçe savaştığı idealize edilmiş bir görüş olan Lost Cause ideolojisi , savaştan sonraki yıllarda eski Konfederasyon generalleri ve politikacılarının yanı sıra United Daughters of the Confederacy ve Sons of Confederate Veterans gibi kuruluşlar arasında ortaya çıktı . Lost Cause faaliyetinin yoğun dönemleri, I. Dünya Savaşı sırasında ve 1950'lerin ve 1960'ların sivil haklar hareketi sırasında, ırksal eşitliğe artan desteğe tepki olarak gelişti . Avukatlar, Güneyli beyazların gelecek nesillerinin, Konfederasyon anıtları inşa etmek ve ders kitaplarını Konfederasyonu olumlu bir şekilde tasvir edecek şekilde etkilemek gibi faaliyetler yoluyla Jim Crow yasaları gibi beyaz üstünlükçü politikaları desteklemeye devam etmesini sağlamaya çalıştılar. Konfederasyon bayraklarının modern gösterimi öncelikle 1948 başkanlık seçimleri sırasında, savaş bayrağının Sivil Haklar Hareketi'ne karşı çıkan Dixiecrats tarafından kullanıldığı zaman başladı ; daha yakın zamanlarda, ayrımcılar bunu gösteriler için kullanarak uygulamaya devam ettiler.
Kontrol aralığı
22 Şubat 1862'de, yedi eyalet imzacısından ( Mississippi , Güney Karolina , Florida , Alabama , Georgia , Louisiana ve Teksas ) oluşan Konfederasyon Devletleri Anayasası, 8 Şubat 1861 tarihli Geçici Anayasa'nın yerini aldı ve biri önsözünde şunu belirtti: "kalıcı bir federal hükümet". Köle sahibi dört ek eyalet - Virginia , Arkansas , Tennessee ve Kuzey Carolina - ABD Başkanı Abraham Lincoln'ün her eyaletten Sumter'ı ve Güney'de ele geçirilen diğer federal mülkleri yeniden ele geçirmesi için birlik çağrısı yapmasının ardından ayrılmalarını ilan ettiler ve Konfederasyon'a katıldılar .
Missouri ve Kentucky , her iki durumda da önemli toprak veya nüfus kontrolü olmaksızın eyalet hükümetleri biçimlerini benimseyen partizan gruplar tarafından temsil ediliyordu. Her ikisinde de antebellum eyalet hükümetleri Birlik'teki temsillerini sürdürdüler . Ayrıca Kızılderili Bölgesi'ndeki " Beş Uygar Kabile " den ikisi - Choctaw ve Chickasaw - ve yeni, ancak kontrolsüz bir Arizona Konfederasyon Bölgesi Konfederasyon için savaşıyordu . Maryland'deki bazı grupların ayrılma çabaları, federal sıkıyönetim dayatmasıyla durduruldu ; Delaware , sadakati bölünmüş olsa da buna teşebbüs etmedi. Richmond'daki ayrılıkçı eyalet hükümetine karşı bir İttihatçı hükümet kuruldu ve Virginia'nın Federal birlikler tarafından işgal edilen batı bölgelerini yönetti. Geri Getirilen Virginia Hükümeti daha sonra , 20 Haziran 1863'teki savaş sırasında Birliğe kabul edilen ve savaşın geri kalanında İskenderiye'ye taşınan yeni Batı Virginia eyaletini tanıdı .
Konfederasyonun iddia ettiği bölge ve kongre bölgelerindeki nüfus üzerindeki kontrolü , Birliğin başarılı kara seferleri, Güney'e giden iç su yollarının kontrolü ve güney kıyılarını abluka altına alması nedeniyle Amerikan İç Savaşı sırasında sürekli olarak dörtte üçten üçte bire düştü . 1 Ocak 1863 tarihli Kurtuluş Beyannamesi ile Birlik, köleliğin kaldırılmasını (yeniden birleşmeye ek olarak) bir savaş hedefi haline getirdi. Birlik güçleri güneye doğru ilerlerken, çok sayıda plantasyon kölesi serbest bırakıldı. Birçoğu Birlik hatlarına katıldı ve asker, nakliyeci ve işçi olarak hizmete girdi. En dikkate değer ilerleme, Sherman'ın 1864'ün sonlarında " Denize Yürüyüşü " idi. Konfederasyonun telgraflar, demiryolları ve köprüler dahil altyapısının çoğu yok edildi. Sherman'ın güçlerinin yolundaki tarlalar ciddi şekilde hasar gördü. Konfederasyon içindeki iç hareket giderek zorlaştı, ekonomisini zayıflattı ve ordu hareketliliğini sınırladı.
Bu kayıplar insan, malzeme ve finansta aşılmaz bir dezavantaj yarattı . Konfederasyon Başkanı Jefferson Davis'in yönetimine yönelik halk desteği , tekrarlanan askeri geri dönüşler, ekonomik zorluklar ve otokratik hükümet iddiaları nedeniyle zamanla aşındı. Dört yıllık kampanyanın ardından Richmond, Nisan 1865'te Birlik güçleri tarafından ele geçirildi. Birkaç gün sonra General Robert E. Lee , Birlik Generali Ulysses S. Grant'e teslim oldu ve Konfederasyonun çöküşünün etkin bir şekilde sinyalini verdi. Başkan Davis, 10 Mayıs 1865'te yakalandı ve vatana ihanetten hapse atıldı, ancak hiçbir duruşma yapılmadı.
Tarih
Konfederasyon, Şubat 1861'de Montgomery Konvansiyonu tarafından yedi eyalet ( Güney Karolina , Mississippi , Alabama , Florida , Georgia , Louisiana , Lincoln'ün açılışından önce Mart ayında Teksas'ı ekleyerek ) tarafından kuruldu ve Mayıs-Temmuz 1861'de genişletildi ( Virginia , Arkansas , Tennessee ile) , Kuzey Carolina ) ve Nisan-Mayıs 1865'te dağıldı. Aşağı Güney'in yedi köle eyaletinden Birlik'ten ayrıldıklarını ilan eden delegasyonlar tarafından oluşturuldu . Nisan ayında çatışmalar başladıktan sonra, dört köle devleti daha ayrıldı ve kabul edildi. Daha sonra iki köle eyaleti ( Missouri ve Kentucky ) ve iki bölgeye Konfederasyon Kongresi'nde koltuk verildi.
Güney milliyetçiliği yükseliyordu ve gurur yeni kuruluşu destekliyordu. Konfederasyon milliyetçiliği, erkekleri "Güney Davası" için savaşmaya hazırladı. Konfederasyon, var olduğu süre boyunca savaş yoluyla yargılandı. Güney Davası, eyalet hakları ideolojisini , tarife politikasını ve iç iyileştirmeleri aştı. Bu "Dava", Güney'in köleliğe dayalı ekonomisine kültürel ve finansal bağımlılığı destekledi veya bundan türetildi. Irk ve köleliğin, siyasetin ve ekonominin yakınsaması, Güneyle ilgili neredeyse tüm politika sorularını, Güneydeki şeylere olan sevgiyi ve Kuzeydeki şeylere olan nefreti birleştirerek, yaşam biçimiyle ilgili ahlaki sorular durumuna yükseltti. Savaş yaklaşırken yalnızca siyasi partiler bölünmekle kalmadı, aynı zamanda ulusal kiliseler ve eyaletler arası aileler de bölgesel hatlar boyunca bölündü. Tarihçi John M. Coski'ye göre,
Ayrılık hareketine önderlik eden devlet adamları, köleliğin savunulmasını ana nedenleri olarak açıkça belirtmekten çekinmediler ... Konfederasyon için köleliğin merkeziliğini kabul etmek, Konfederasyonu anlamak için çok önemlidir.
Güney Demokratlar , 1860 ABD başkanlık seçimleri sırasında adayları olarak John Breckinridge'i seçmişlerdi, ancak hiçbir Güney eyaletinde (yasama organının seçmenleri seçtiği Güney Carolina dışında), diğer tüm eyaletlerin en azından kaydettiği gibi, ona oybirliğiyle destek verilmedi. diğer üç adaydan (Abraham Lincoln, Stephen A. Douglas ve John Bell ) biri veya daha fazlası için bazı popüler oylar . Bu adaylara verilen destek, toplu olarak, Teksas'ta %25'ten Missouri'de %81'e kadar uzanan uç noktalarla, önemliden mutlak çoğunluğa kadar değişiyordu. Her yerde, özellikle de Batı Virginia ve Doğu Tennessee'de yoğunlaşan Güney'in yayla ve plato bölgelerinde azınlık görüşleri vardı.
Güney Carolina'nın 1860'ta oybirliğiyle aldığı ayrılık oylamasının ardından, başka hiçbir Güney eyaleti sorunu 1861'e kadar değerlendirmedi ve dikkate almadıklarında hiçbiri oybirliğiyle oy kullanmadı. Hepsinin, yasama meclisinde, kongrelerde, halk referandumlarında veya üçünde de önemli sayıda Birlikçi oy kullanan sakinleri vardı. Birlik içinde kalmak için oy kullanmak, bireylerin Kuzey'e sempati duyduğu anlamına gelmiyordu. Çatışma başladığında, Birlik'te, özellikle Derin Güney'de kalmaya oy verenlerin çoğu, çoğunluk kararını kabul etti ve Konfederasyonu destekledi.
Pek çok yazar, İç Savaşı bir Amerikan trajedisi olarak değerlendirdi - "kardeşi kardeşe, babayı oğula, akrabayı her dereceden akrabaya karşı" karşı karşıya getiren bir "Kardeşler Savaşı".
Ayrılıkta bir devrim
Tarihçi Avery O. Craven'e göre 1950'de Amerika Konfedere Devletleri ulusu, bir devlet gücü olarak, federal hükümetin onları ikinci sınıf vatandaş yaptığına inanan Güney köle eyaletlerindeki ayrılıkçılar tarafından yaratıldı. Değişim ajanlarının, kendilerini dayanılmaz "aşağılama ve aşağılamaya" maruz bırakmak için tekrar tekrar hakaret ve yaralama kullandığına inandıkları Cumhuriyetçi Parti'deki kölelik karşıtı ve kölelik karşıtı unsurlar olarak yargıladılar . "Siyah Cumhuriyetçiler" (Güneylilerin onlara verdiği adla) ve müttefikleri kısa sürede ABD Meclisine, Senatosuna ve Başkanlığına hakim oldular. ABD Yüksek Mahkemesinde, Baş Yargıç Roger B. Taney (köleliğin varsayılan bir destekçisi) 83 yaşında ve hastaydı.
1860'taki başkanlık kampanyası sırasında , William L. Yancey de dahil olmak üzere , bazı ayrılıkçılar Lincoln'ün (köleliğin bölgelere yayılmasına karşı çıkan ) seçilmesi durumunda bölünme tehdidinde bulundular . Yancey, Stephen A. Douglas , Lincoln seçilirse birlik çağrısında bulunarak Güney'i gezerken, ayrılma çağrısıyla Kuzey'i gezdi. Ayrılıkçılar için Cumhuriyetçilerin niyeti açıktı: köleliği mevcut sınırları içinde tutmak ve nihayetinde onu tamamen ortadan kaldırmak. Bir Lincoln zaferi, onlara (gördükleri gibi) çok önemli bir seçim sundu - daha göreve başlamadan önce - "köleliksiz Birlik veya Birliksiz kölelik".
ayrılma nedenleri
Yeni [Konfederasyon] Anayasası, tuhaf kurumlarımızla ilgili tüm kışkırtıcı soruları sonsuza dek ortadan kaldırdı - aramızda var olduğu şekliyle Afrika köleliği - zencinin uygarlığımız içindeki uygun statüsü. Geç kopuşun ve şimdiki devrimin dolaysız nedeni buydu. Jefferson , tahmininde bunu "eski Birliğin üzerinde bölüneceği kaya" olarak tahmin etmişti. Haklıydı. Onunla ilgili varsayım, şimdi gerçekleşmiş bir gerçektir. Ama o kayanın üzerinde durduğu ve durduğu büyük gerçeği tam olarak anlayıp anlamadığı şüpheli olabilir.
Eski Anayasa'nın oluşturulması sırasında kendisi ve önde gelen devlet adamlarının çoğu tarafından benimsenen hakim fikirler, Afrikalıların köleleştirilmesinin doğa yasalarına aykırı olduğu; prensipte, sosyal, ahlaki ve politik olarak yanlış olduğunu. Nasıl başa çıkacaklarını iyi bilmedikleri bir kötülüktü; ama o günün insanlarının genel kanısı şuydu: Öyle ya da böyle, Tanrı'nın düzenine göre, kurum yok olup gidecekti... Ancak bu fikirler temelde yanlıştı. Irkların eşitliği varsayımına dayandılar. Bu bir hataydı. Kumlu bir temeldi ve üzerine bir Hükümet fikri inşa edildi - "fırtına gelip rüzgar estiğinde düştü."
Yeni hükümetimiz tam tersi fikirler üzerine kurulu; temelleri zencinin beyaz adama eşit olmadığı şeklindeki büyük gerçeğe dayanmaktadır ; kölelik , üstün ırka boyun eğme onun doğal ve normal durumudur. Bu, yeni hükümetimiz dünya tarihinde bu büyük fiziksel, felsefi ve ahlaki gerçeğe dayanan ilk hükümettir.
Alexander H. Stephens , The Savannah Theatre'da konuşma . (21 Mart 1861)
Ayrılma için ani katalizör, Cumhuriyetçi Parti'nin zaferi ve 1860 seçimlerinde Abraham Lincoln'ün başkan seçilmesiydi. Amerikan İç Savaşı tarihçisi James M. McPherson , Güneyliler için 1860 kongre ve başkanlık seçimlerindeki Cumhuriyetçi zaferlerin en uğursuz özelliğinin bu zaferlerin büyüklüğü olduğunu öne sürdü: Cumhuriyetçiler Kuzey oylarının yüzde 60'ından fazlasını ve dörtte üçünü ele geçirdi. Kongre delegasyonlarından. Güney basını, bu tür Cumhuriyetçilerin Kuzey'in kölelik karşıtı bölümünü temsil ettiğini, "Afrika köleliğine karşı tek bir nefret duygusu üzerine kurulmuş bir parti" ve şimdi ulusal meselelerde kontrol gücü olduğunu söyledi. "Siyah Cumhuriyetçi parti" muhafazakar Yankees'i ezebilir. New Orleans Deltası , Cumhuriyetçiler hakkında köleliği devirmek için "Aslında esasen devrimci bir partidir" dedi.
1860'a gelindiğinde, Kuzey ve Güney arasındaki bölgesel anlaşmazlıklar, öncelikle Amerika Birleşik Devletleri'ndeki köleliğin sürdürülmesi veya genişletilmesiyle ilgiliydi . Tarihçi Drew Gilpin Faust , "Güney'deki ayrılık hareketinin liderlerinin köleliği güneyin bağımsızlığının en ikna edici nedeni olarak gösterdiğini" gözlemledi. Beyaz Güneylilerin çoğunun köle sahibi olmamasına rağmen, çoğunluk kölelik kurumunu destekledi ve köle toplumundan dolaylı olarak yararlandı. Mücadele eden çiftçiler ve geçimlik çiftçiler için köle toplumu, sosyal ölçekte kendilerinden daha alt sıralarda yer alan geniş bir insan sınıfı sağladı. İfade özgürlüğü, kaçak köleler, Küba'ya yayılma ve eyalet hakları konularıyla ilgili ikincil farklılıklar .
Tarihçi Emory Thomas , Konfederasyon hükümeti tarafından 1861-62'de yabancı hükümetlere gönderilen yazışmaları inceleyerek Konfederasyonun öz imajını değerlendirdi. Konfederasyon diplomasisinin birden çok çelişkili öz imaj yansıttığını buldu:
Güney ulusu sırayla doymak bilmez bir komşunun saldırısına uğrayan suçsuz bir halk, geçici bir güçlükle karşı karşıya olan "yerleşik" bir ulus, endüstriyel demokrasinin bayağılıklarına karşı romantik bir tavır sergileyen pastoral aristokratlar topluluğu , ticaret yapmak isteyen bir ticari çiftçiler çetesiydi. King Cotton'un piyonu, ondokuzuncu yüzyıl milliyetçiliğinin ve devrimci liberalizmin yüceltilmesi ya da toplumsal ve ekonomik gericiliğin nihai ifadesi.
Daha sonra Köşe Taşı Konuşması olarak bilinen konuşmada , Konfederasyon Başkan Yardımcısı Alexander H. Stephens , yeni hükümetin "temel taşının" "zencinin beyaz adama eşit olmadığı şeklindeki büyük gerçeğe" dayandığını açıkladı; bu kölelik - üstün ırka itaat - onun doğal ve normal durumudur. Bu, yeni hükümetimiz, dünya tarihinde bu büyük fiziksel, felsefi ve ahlaki gerçeğe dayanan ilk hükümettir". Savaştan sonra Stephens, doğaçlama, mecazi olduklarını ve "yeni Hükümetin bu konudaki ilkelerinden" çok halkın duyarlılığına atıfta bulunmayı amaçladıklarını iddia ederek sözlerini nitelemeye çalıştı.
Ayrılan eyaletlerden dördü, Güney Karolina'nın Derin Güney eyaletleri, Mississippi, Georgia ve Texas, kararlarının nedenlerine ilişkin resmi beyanlar yayınladılar; her biri, köle sahiplerinin haklarına yönelik tehdidi, ayrılmanın nedeni veya ana nedeni olarak tanımladı. Georgia ayrıca, Kuzey'i Güney'in ekonomik çıkarlarına tercih eden genel bir Federal politika iddia etti. Texas, kölelikten 21 kez bahsetti, ancak aynı zamanda federal hükümetin, orijinal ilhak anlaşmasında, açığa çıkan batı sınırındaki yerleşimcileri koruma yükümlülüklerini yerine getirmediğini de listeledi. Teksas kararları ayrıca, eyaletlerin ve ulusun hükümetlerinin "yalnızca beyaz ırk tarafından, kendileri ve gelecekleri için" kurulduğunu belirtiyordu. Ayrıca, tüm beyaz erkeklere eşit medeni ve siyasi hakların uygulanmasına rağmen, bunların "Afrika ırkı" için geçerli olmadığını belirterek, ırksal köleliğin sona ermesinin "her iki [ırk] üzerine kaçınılmaz felaketler ve ıssızlık getireceğini" belirttiler. on beş köle sahibi devlet".
Alabama ayrı bir sebep beyanı sağlamadı. Bunun yerine, Alabama kararnamesi "Abraham Lincoln'ün yerel kurumlara ve Alabama Eyaleti halkının barış ve güvenliğine açıkça düşman olan bölgesel bir parti tarafından seçilmesini, ardından gelen birçok ve tehlikeli Anayasa ihlalini" belirtiyordu. Amerika Birleşik Devletleri'nin kuzey kesiminin birçok eyaleti ve halkı tarafından, Alabama Eyaleti halkını gelecekteki barışları için hızlı ve kararlı önlemler almalarını haklı çıkaracak kadar aşağılayıcı ve tehdit edici bir karaktere sahip siyasi bir yanlıştır. güvenlik". Kararname, "Birleşik Devletler Anayasası ilkelerine göre geçici ve kalıcı bir Hükümet oluşturmak için böyle bir amacı onaylayabilecek olan Güney'in köle sahibi Devletlerini" 4 Şubat 1861 tarihli bir sözleşmeye katılmaya davet etti . Montgomery , Alabama
Kalan iki eyaletin, Florida ve Louisiana'nın ayrılma kararnameleri, herhangi bir neden belirtmeden federal Birlik ile bağlarını kopardıklarını ilan ettiler. Daha sonra, Florida ayrılık konvansiyonu bir neden beyanı taslağı hazırlamak için bir komite kurdu, ancak komite görev tamamlanmadan görevden alındı. Geriye sadece tarihsiz, isimsiz bir taslak kaldı.
Yukarı Güney eyaletlerinden dördü (Virginia, Arkansas, Tennessee ve Kuzey Carolina), Ft. yaz Virginia'nın kararnamesi, Aşağı Güney'in köle sahibi eyaletleriyle bir akrabalık olduğunu belirtti, ancak kurumun kendisini gidişatının birincil nedeni olarak adlandırmadı.
Arkansas'ın ayrılma yönetmeliği, motive edici nedeni olarak Birliği korumak için askeri güç kullanımına güçlü bir itirazı kapsıyordu. Savaşın patlak vermesinden önce, Arkansas Konvansiyonu 20 Mart'ta ilk kararlarını şu şekilde vermişti: "Kuzey Eyaletleri halkı, tamamen bölgesel nitelikte, merkezi ve denetleyici fikri kuruma düşmanlık olan bir siyasi parti örgütledi. Afrika köleliğinin Güney Eyaletlerinde var olduğu şekliyle ve bu parti bir Başkan seçti ... Güney Eyaletlerinin haklarına aykırı ve çıkarlarını sarsan ilkelere göre Hükümeti yönetme sözü verdi."
Kuzey Carolina ve Tennessee, kararnamelerini basitçe geri çekilmekle sınırladılar, ancak Tennessee, "soyut ayrılma doktrini" hakkında hiçbir yorum yapmak istemediklerini açıkça belirtecek kadar ileri gitti.
29 Nisan 1861'de Konfederasyon Kongresi'ne gönderdiği bir mesajda Jefferson Davis , Güney'in ayrılması için hem gümrük vergisine hem de köleliğe atıfta bulundu.
Ayrılıkçılar ve sözleşmeler
Derhal ayrılma çağrısı yapan Güney Demokratların kölelik yanlısı " Ateş Yiyenler " grubuna iki grup karşı çıktı. Derin Güney'deki " işbirlikçiler ", belki bir Güney Konvansiyonu'nda birkaç eyalet birlikten ayrılana kadar ayrılmayı erteleyeceklerdi. Texas Valisi Sam Houston gibi adamların etkisi altında , gecikme Birliği sürdürme etkisine sahip olacaktı. "Birlikçiler", özellikle Güney Sınırında, genellikle eski Whigler , Amerika Birleşik Devletleri'ne duygusal bağlılık çağrısında bulundular. Güneyli Birlikçilerin favori başkan adayı , bazen bir "Muhalefet Partisi" bayrağı altında yarışan Tennessee'li John Bell'di.
William L. Yancey , Alabama Ateş Yiyen, "Ayrılığın Hatibi"
Güney Karolina Valisi William Henry Gist , Ayrılıkçı Konvansiyonu çağırdı
Birçok ayrılıkçı siyasi olarak aktifti. Güney Carolina Valisi William Henry Gist , diğer Derin Güney valileriyle gizlice yazıştı ve çoğu güney valisi, gizli komisyon üyelerini değiş tokuş etti. Charleston'ın ayrılıkçı "1860 Derneği", Güney'in gençliğini ikna etmek için 200.000'den fazla broşür yayınladı. En etkili olanları şunlardı: Her ikisi de Güney Carolina'dan John Townsend tarafından yazılan "The Doom of Slavery" ve "Güney Tek Başına Güney Güneyi Yönetmeli"; ve James DB De Bow'un "Köle sahibi olmayan Güneyli Köleliğin Çıkarı".
Güney Carolina'daki gelişmeler bir olaylar zincirini başlattı. Jüri başkanı federal mahkemelerin meşruiyetini reddetti, bu nedenle Federal Yargıç Andrew Magrath , Güney Carolina'daki ABD yargı yetkisinin boşaltıldığına karar verdi. Charleston'da Charleston ve Savannah demiryolu ve eyalet işbirliğini kutlayan kitlesel bir toplantı, Güney Carolina yasama meclisinin bir Ayrılık Sözleşmesi çağrısı yapmasına yol açtı. ABD Senatörü James Chesnut, Jr. , Senatör James Henry Hammond gibi istifa etti .
Tarihçi William W. Freehling'e göre, Ayrılıkçı sözleşmeler için yapılan seçimler "neredeyse çılgın bir seviyeye ulaştı, kimse karşı çıkmaya cesaret edemedi" . Güney Karolina Başyargıcı John Belton O'Neall da dahil olmak üzere bir zamanlar saygı duyulan sesler bile, İşbirlikçi bir listeyle Ayrılık Sözleşmesi seçimini kaybetti. Güneyde çeteler Yankees'i kovdu ve (Teksas'ta) Amerika Birleşik Devletleri'ne sadakatlerinden şüphelenilen Alman-Amerikalıları idam etti. Genel olarak, ardından gelen ayrılma sözleşmeleri, Teksas, Arkansas ve Tennessee'nin yanı sıra Virginia'nın ikinci sözleşmesi olmasına rağmen, onaylamak için bir referandum çağrısı yapmadı. Kentucky tarafsızlığını ilan ederken, Missouri, İttihatçılar iktidarı ele geçirip Konfederasyon yasa koyucularını eyalet dışına çıkarana kadar kendi iç savaşını yaşadı.
Bölünmeyi engelleme girişimleri
Savaş öncesi aylarda, Corwin Değişikliği , Kongre'nin ayrılan devletleri Birliğe geri getirme ve sınırdaki köle devletleri kalmaya ikna etme yönündeki başarısız bir girişimiydi . Bu, Ohio Kongre Üyesi Thomas Corwin tarafından Amerika Birleşik Devletleri Anayasasında , eyaletlerin "yerli kurumlarını" (1861'de köleliği de içeren) anayasa değişikliği sürecinden ve Kongre'nin yürürlükten kaldırılmasından veya müdahalesinden koruyacak önerilen bir değişiklikti.
2 Mart 1861'de 36. Kongre tarafından kabul edildi. Meclis 133'e karşı 65 oyla onayladı ve Birleşik Devletler Senatosu 24'e karşı 12 oyla hiçbir değişiklik yapmadan kabul etti. onay için eyalet yasama organları. Açılış konuşmasında Lincoln önerilen değişikliği onayladı.
Metin şu şekildeydi:
Kongre'ye, söz konusu Devletin kanunlarına göre çalıştırılan veya hizmet verilen kişiler de dahil olmak üzere, herhangi bir Devletin iç kurumlarını ortadan kaldırma veya bunlara müdahale etme yetkisi veya yetkisi verecek Anayasada hiçbir değişiklik yapılmayacaktır.
1865'ten önce gerekli sayıda devlet tarafından onaylanmış olsaydı, kurumsallaşmış köleliği anayasa değişikliği prosedürlerine ve Kongre'nin müdahalesine karşı bağışık hale getirecekti.
Açılış ve yanıt
Derin Güney'den ilk ayrılma devleti sözleşmeleri, 4 Şubat 1861'de Alabama, Montgomery'deki Montgomery Sözleşmesinde toplanmak üzere temsilciler gönderdi. Orada hükümetin temel belgeleri ilan edildi, geçici bir hükümet kuruldu ve temsili bir Kongre toplandı. Amerika Konfedere Devletleri.
Yeni 'geçici' Konfederasyon Başkanı Jefferson Davis , yeni kurulan Konfederasyonu savunmak için çeşitli eyaletlerin milislerinden 100.000 adama çağrıda bulundu. Kuzey Carolina, Charlotte'daki ABD darphanelerinde külçe altın ve madeni paralarla birlikte tüm Federal mallara el konuldu ; Dahlonega , Gürcistan; ve New Orleans . Konfederasyon başkenti, Mayıs 1861'de Montgomery'den Richmond, Virginia'ya taşındı. 22 Şubat 1862'de Davis, altı yıllık bir dönemle başkan olarak göreve başladı.
Yeni göreve başlayan Konfederasyon yönetimi, 1860'ta ve 1861'in başlarında ABD hükümetinin varlığını kendi sınırları içinden çıkarmak için daha önceki devlet çabalarını sürdürerek, bir ulusal toprak bütünlüğü politikası izledi. Bu çabalar, ABD mahkemelerinin, gümrük evlerinin, postanelerin ve en önemlisi cephaneliklerin ve kalelerin ele geçirilmesini içeriyordu. Ancak Nisan 1861'de Konfederasyon saldırısı ve Fort Sumter'ın ele geçirilmesinden sonra Lincoln , komutası altında toplanmak üzere eyaletlerin 75.000 milisini çağırdı . Belirtilen amaç, ABD Kongresi onların terk edilmesine izin vermediğinden, Güney'deki ABD mülklerini yeniden işgal etmekti. Fort Sumter'daki direniş, politikasını Buchanan Yönetiminden değiştirdiğinin sinyalini verdi. Lincoln'ün tepkisi bir duygu fırtınasını ateşledi. Hem Kuzey hem de Güney halkı, yüz binlerce asker renklerine koşarken savaş talep etti. Kentucky huzursuz bir "tarafsızlık" sürdürürken, dört eyalet daha (Virginia, Kuzey Carolina, Tennessee ve Arkansas) Lincoln'ün asker çağrısını reddetti ve ayrılma ilan etti.
ayrılık
Ayrılıkçılar, Birleşik Devletler Anayasasının egemen devletler arasında istişare olmaksızın herhangi bir zamanda terk edilebilecek bir sözleşme olduğunu ve her devletin ayrılma hakkına sahip olduğunu savundu. Yoğun tartışmalar ve eyalet çapındaki oylamalardan sonra, yedi Deep South pamuk eyaleti Şubat 1861'de (Abraham Lincoln başkan olarak göreve başlamadan önce) ayrılma kararnamelerini çıkarırken, diğer sekiz köle eyaletinde ayrılma çabaları başarısız oldu. Bu yedi kişiden delegeler, Şubat 1861'de geçici başkan olarak Jefferson Davis'i seçerek CSA'yı oluşturdu. Sendikacı yeniden birleşme konuşması başarısız oldu ve Davis 100.000 kişilik bir ordu kurmaya başladı.
eyaletler
Başlangıçta, bazı ayrılıkçılar barışçıl bir ayrılmayı ummuş olabilirler. Konfederasyon Anayasa Konvansiyonundaki ılımlılar, Yukarı Güney'e itiraz etmek için Afrika'dan köle ithal edilmesine karşı bir hüküm içeriyordu. Köle olmayan devletler katılabilir, ancak radikaller Kongre'nin her iki meclisinde de onları kabul etmek için üçte ikilik bir şart sağladı.
Lincoln 4 Mart 1861'de göreve başlamadan önce yedi eyalet Amerika Birleşik Devletleri'nden ayrıldığını ilan etti. 12 Nisan 1861'de Fort Sumter'a yapılan Konfederasyon saldırısından ve ardından Lincoln'ün 15 Nisan'da asker çağrısından sonra, dört eyalet daha ayrılmalarını ilan etti:
Kentucky tarafsızlığını ilan etti, ancak Konfederasyon birlikleri içeri girdikten sonra, eyalet hükümeti Birlik birliklerinden onları kovmasını istedi. Parçalanmış Konfederasyon eyalet hükümeti , batı Konfederasyon ordularına eşlik etmek için yeniden yerleştirildi ve eyalet nüfusunu asla kontrol etmedi. Savaşın sonunda, Konfederasyon Devletleri için 35.000'e kıyasla 90.000 Kentuckyalı, Birlik tarafında savaşmıştı.
Missouri'de bir anayasal kurultay onaylandı ve delegeler seçmenler tarafından seçildi . Kongre, 19 Mart 1861'de 89-1 ayrılığını reddetti. Vali, St. Louis Arsenal'in kontrolünü ele geçirmek ve Federal hareketleri kısıtlamak için manevra yaptı. Bu, çatışmaya yol açtı ve Haziran ayında Federal güçler onu ve Genel Kurulu Jefferson City'den sürdü. Anayasa konvansiyonunun yürütme kurulu, üyeleri Temmuz ayında bir araya çağırdı. Kongre, devlet dairelerinin boş olduğunu ilan etti ve İttihatçı bir geçici eyalet hükümeti atadı. Sürgündeki vali, Neosho'da eski Genel Kurulu bir araya topladı ve 31 Ekim 1861'de bir ayrılma kararnamesi çıkardı . Bu oylama için yeter sayının bulunup bulunmadığı ise halen tartışma konusudur. Konfederasyon eyalet hükümeti, Missouri topraklarının çoğunu kontrol edemedi. Başkenti önce Neosho'da, ardından eyalet dışına atılmadan önce Cassville'deydi . Savaşın geri kalanında Teksas, Marshall'da sürgünde bir hükümet olarak faaliyet gösterdi .
Ne Kentucky ne de Missouri, Lincoln'ün Kurtuluş Beyannamesi'nde isyan ilan edilmedi . Konfederasyon, hem Kentucky'de (10 Aralık 1861) hem de Missouri'de (28 Kasım 1861) Konfederasyon yanlısı davacıları tanıdı ve bu eyaletlerde hak iddia ederek onlara Kongre'de temsil hakkı verdi ve Konfederasyon bayrağına iki yıldız ekledi. Temsilciler için oylama çoğunlukla Kentucky ve Missouri'den Konfederasyon askerleri tarafından yapıldı.
Ayrılma kararlarının sırası ve tarihleri şöyle:
- 1. Güney Karolina (20 Aralık 1860)
- 2. Mississippi (9 Ocak 1861)
- 3. Florida (10 Ocak)
- 4. Alabama (11 Ocak)
- 5. Gürcistan (19 Ocak)
- 6. Louisiana (26 Ocak)
- 7. Teksas (1 Şubat; 23 Şubat referandum)
- Başkan Lincoln'ün göreve başlama töreni, 4 Mart
- Fort Sumter'ın bombardımanı (12 Nisan) ve Başkan Lincoln'ün göreve çağrılması (15 Nisan)
- 8. Virginia (17 Nisan; referandum 23 Mayıs 1861)
- 9. Arkansas (6 Mayıs)
- 10. Tennessee (7 Mayıs; 8 Haziran referandum)
- 11. Kuzey Karolina (20 Mayıs)
Virginia'da, Ohio ve Pensilvanya sınırları boyunca uzanan kalabalık ilçeler, Konfederasyon'u reddetti. Sendikacılar, Haziran 1861'de Wheeling'de bir Konvansiyon düzenleyerek , sağır bir yasama meclisiyle "yeniden kurulmuş bir hükümet" kurdular , ancak bölgedeki duygu derinden bölünmüş durumda kaldı. Batı Virginia eyaletini oluşturacak 50 ilçede, 24 ilçeden seçmenler, Virginia'nın 23 Mayıs'ta ayrılma kararnamesine ilişkin yaptığı referandumda bölünme lehinde oy kullanmıştı. 1860 Başkanlık seçimlerinde "Anayasal Demokrat" Breckenridge, 50 ilçede "Anayasal Birlikçi" Bell'i 1.900 oyla, %44'e karşı %42 oranında geride bıraktı. İlçe ilçe seçim prosedürleri ve sonuçlarıyla ilgili bilimsel tartışmalara bakılmaksızın, çatışmanın her iki tarafına aynı anda 20.000'den fazla asker tedarik ettiler. Bölgelerin çoğunun temsilcileri, savaş süresince Wheeling ve Richmond'daki her iki eyalet yasama meclisinde oturuyordu.
Doğu Tennessee'deki bazı ilçelerin Konfederasyondan ayrılma girişimleri sıkıyönetim tarafından kontrol edildi. Köle sahibi Delaware ve Maryland ayrılmasa da, bu eyaletlerin vatandaşları bölünmüş sadakatler sergilediler. Maryland'lilerin alayları, Lee'nin Kuzey Virginia Ordusunda savaştı . Ancak genel olarak, Maryland'den 24.000 erkek, Birlik kuvvetlerine katılan 63.000 kişiye kıyasla Konfederasyon silahlı kuvvetlerine katıldı.
Delaware, Konfederasyon için hiçbir zaman tam bir alay üretmedi, ancak Missouri ve West Virginia'nın yaptığı gibi köleleri de özgürleştirmedi. Columbia Bölgesi vatandaşları ayrılma girişiminde bulunmadı ve savaş yılları boyunca, Başkan Lincoln'ün sponsor olduğu referandumlar, "sadakatsiz vatandaşlardan" tazmin edilmiş özgürleştirme ve köle müsadere sistemlerini onayladı.
bölgeler
New Mexico Bölgesi'nin güneyindeki Mesilla ve Tucson'daki vatandaşlar, 16 Mart 1861'de Konfederasyona katılmak için oy kullanan ve Dr. Lewis S. Owings'i yeni bölge valisi olarak atayan bir ayrılma kongresi oluşturdu. Mesilla Savaşı'nı kazandılar ve başkenti Mesilla olan bölgesel bir hükümet kurdular. Konfederasyon , 14 Şubat 1862'de Konfederasyon Arizona Bölgesi'ni 34. paralelin kuzeyinde ilan etti . Marcus H. MacWillie , her iki Konfederasyon Kongresinde de Arizona delegesi olarak görev yaptı. 1862'de ABD topraklarının kuzey yarısını almaya yönelik Konfederasyon New Mexico Kampanyası başarısız oldu ve sürgündeki Konfederasyon bölgesel hükümeti San Antonio, Teksas'a taşındı.
Mississippi'nin batısındaki konfederasyon destekçileri , Amerika Birleşik Devletleri'nin federal kaleleri ve tesisleri boşaltmasının ardından Kızılderili Bölgesi'nin bazı kısımlarını da talep etti. Kızılderili Bölgesinden İç Savaşa katılan Amerikan Kızılderili birliklerinin yarısından fazlası Konfederasyonu destekledi; her kabileden birlikler ve bir general askere alındı. 12 Temmuz 1861'de Konfederasyon hükümeti hem Choctaw hem de Chickasaw Kızılderili uluslarıyla bir anlaşma imzaladı. Birkaç savaştan sonra Birlik orduları bölgenin kontrolünü ele geçirdi.
Kızılderili Bölgesi , Konfederasyona hiçbir zaman resmi olarak katılmadı, ancak Konfederasyon Kongresinde temsil edildi. Bölgeden birçok Kızılderili, düzenli Konfederasyon Ordusu birimlerine entegre edildi. 1863'ten sonra kabile hükümetleri Konfederasyon Kongresi'ne temsilciler gönderdiler : Cherokee'yi temsilen Elias Cornelius Boudinot ve Seminole ve Creek halkını temsilen Samuel Benton Callahan . Cherokee Nation , Konfederasyon ile uyumlu hale geldi. Köleliği uyguladılar ve desteklediler, köleliğin kaldırılmasına karşı çıktılar ve topraklarının Birlik tarafından ele geçirileceğinden korktular. Savaştan sonra Hint toprakları kaldırıldı, siyah köleleri serbest bırakıldı ve kabileler topraklarının bir kısmını kaybetti.
Başkentler
Montgomery, Alabama , Alabama Eyaleti Meclis Binası'nda 4 Şubat'tan 29 Mayıs 1861'e kadar Amerika Konfedere Devletleri'nin başkenti olarak görev yaptı . Altı eyalet, 8 Şubat 1861'de orada Amerika Konfedere Devletlerini kurdu. O sırada Teksas delegasyonu oturuyordu, bu nedenle Konfederasyonun "orijinal yedi" eyaleti arasında sayılıyor; referandum ayrılığı "etkin" hale getirene kadar yoklama oyu yoktu. Geçici Kongre'nin iki oturumu, 21 Mayıs'ı erteleyen Montgomery'de yapıldı. Daimi Anayasa, 12 Mart 1861'de burada kabul edildi.
Konfederasyon Anayasasında sağlanan kalıcı sermaye, on mil karelik (100 mil kare) bir bölgenin merkezi hükümete devlet tarafından bırakılması çağrısında bulundu. Henüz eyalet başkenti olarak Georgia, Milledgeville'in yerini almamış olan Atlanta, stratejik olarak iç durumunu, demiryolu bağlantılarını ve yakındaki kömür ve demir yataklarını belirterek Alabama, Opelika gibi merkezi konumunu ve demiryolu bağlantılarını belirterek bir teklif verdi .
Richmond, Virginia , Virginia Eyaleti Meclis Binası'nda geçici başkent olarak seçildi . Hareket, Başkan Yardımcısı Stephens ve diğerleri tarafından, diğer sınır eyaletlerini Virginia'yı Konfederasyon'a kadar takip etmeye teşvik etmek için kullanıldı. Siyasi anda bir "meydan okuma ve güç" gösterisiydi. Güney'in bağımsızlığı için verilen savaş kesinlikle Virginia'da verilecekti, ama aynı zamanda bir savaşı sürdürmek için gereken altyapı, kaynaklar ve malzemelerle Güney'in askerlik çağındaki en büyük beyaz nüfusuna sahipti. Davis Yönetiminin politikası şuydu: "Her ne pahasına olursa olsun tutulmalı."
Richmond'un yeni başkent olarak adlandırılması 30 Mayıs 1861'de gerçekleşti ve Geçici Kongre'nin son iki oturumu yeni başkentte yapıldı. Daimi Konfederasyon Kongresi ve Başkanı, 6 Kasım 1861'de eyaletlerde ve ordu kamplarında seçildi. Birinci Kongre, 18 Şubat 1862'den 17 Şubat 1864'e kadar Richmond'da dört oturumda toplandı. İkinci Kongre, orada iki oturumda toplandı. 2 Mayıs 1864'ten 18 Mart 1865'e kadar.
Savaş uzadıkça, Richmond eğitim ve transferler, lojistik ve hastanelerle dolup taştı. Fiyatlar, hükümetin fiyat düzenleme çabalarına rağmen önemli ölçüde arttı. Tennessee'den Henry S. Foote liderliğindeki Kongre'de bir hareket, başkentin Richmond'dan taşınmasını savundu. 1862 ortalarında Federal orduların yaklaşmasıyla, hükümetin arşivleri kaldırılmak üzere hazırlandı. Vahşi Yaşam Kampanyası ilerledikçe Kongre, Davis'e yürütme departmanını görevden alması ve Kongre'yi 1864'te ve tekrar 1865'te başka bir yerde oturuma çağırması için yetki verdi. Savaşın bitiminden kısa bir süre önce, Konfederasyon hükümeti daha güneye taşınmayı planlayarak Richmond'u tahliye etti. Lee'nin 9 Nisan 1865'te Appomattox Adliyesi, Virginia'da teslim olmasından önce bu planlardan çok az şey çıktı. Davis ve kabinesinin çoğu, sekiz gün boyunca karargahları olarak hizmet veren Danville, Virginia'ya kaçtı.
Güney Sendikacılığı
Sendikacılık - Konfederasyona muhalefet - Appalachia ve Ozarks'ın dağlık bölgelerinde yaygındı . Parson Brownlow ve Senatör Andrew Johnson liderliğindeki sendikacılar , 1863'te doğu Tennessee'nin kontrolünü ele geçirdiler . Birlik güçleri, Kuzey Carolina kıyılarının bazı kısımlarını ele geçirdi ve ilk başta yerel sendikacılar tarafından memnuniyetle karşılandı. İşgalciler baskıcı, duygusuz, radikal ve Azatlılar lehine algılandıkça bu durum değişti. İşgalciler yağmaladı, köleleri serbest bıraktı ve Birliğe sadakat yemini etmeyi reddedenleri tahliye etti.
Konfederasyona verilen destek Teksas'ta belki de en zayıftı; Claude Elliott, nüfusun yalnızca üçte birinin Konfederasyonu aktif olarak desteklediğini tahmin ediyor. Pek çok İttihatçı, savaş başladıktan sonra Konfederasyonu destekledi, ancak birçoğu savaş boyunca, özellikle kuzey ilçelerinde, Alman ilçelerinde ve Meksika bölgelerinde, Birlikçiliklerine sarıldı. Ernest Wallace'a göre: "Tatminsiz bir İttihatçı azınlığın bu açıklaması, tarihsel olarak gerekli olmasına rağmen, uygun perspektifinde tutulmalıdır, çünkü savaş boyunca halkın ezici çoğunluğu Konfederasyonu şevkle destekledi ..." Randolph B. Campbell, "Korkunç kayıplara ve zorluklara rağmen, Teksaslıların çoğu, ayrılığı destekledikleri için savaş boyunca Konfederasyonu desteklemeye devam etti". Dale Baum, dönemin Teksas siyasetine ilişkin analizinde şöyle karşı çıkıyor: "Kuzeyli düşmanlara karşı siyasi olarak birleşmiş bir Teksas Konfedere fikri, savaş zamanı gerçeklerinden çok nostaljik fanteziler tarafından şekillendirildi." Teksas İç Savaşı tarihini "eyalet savaş zamanı politikalarının etkili bir şekilde uygulanmasını engelleyen geniş kapsamlı hoşnutsuzlukla birleşen hükümet içi rekabetlerin asık suratlı bir hikayesi" olarak nitelendiriyor.
Teksas'ta yerel yetkililer, Birlikçileri ve Almanları taciz etti ve öldürdü. Cooke County'de 150 şüpheli Sendikacı tutuklandı; 25 kişi yargılanmadan linç edildi ve 40 kişi daha yargılanmadan asıldı. Taslak direnişi, özellikle Alman veya Meksika kökenli Teksaslılar arasında yaygındı; ikincisinin çoğu Meksika'ya gitti. Konfederasyon yetkilileri, saklanan potansiyel askerleri yakaladı ve öldürdü.
Sivil özgürlükler hem Kuzey'de hem de Güney'de küçük bir endişe kaynağıydı. Lincoln ve Davis, muhalefete karşı sert bir tavır aldı. Neely, Konfederasyonun her yerde muhafızlar ve devriyelerle nasıl sanal bir polis devleti haline geldiğini ve herkesin her seyahat etmek istediğinde resmi izne ihtiyaç duyduğu bir yerel pasaport sistemine dönüştüğünü araştırıyor. 4.000'den fazla şüpheli İttihatçı yargılanmadan hapse atıldı.
diplomasi
Amerika Birleşik Devletleri, yabancı bir güç
Amerika Konfederasyon Devletleri, savaşla yargılanan dört yıllık varlığı boyunca bağımsızlığını ilan etti ve yurtdışında düzinelerce diplomatik ajan atadı. Hiçbiri yabancı bir hükümet tarafından resmen tanınmadı. Amerika Birleşik Devletleri hükümeti, Güney eyaletlerini isyan veya ayaklanma halinde olarak gördü ve bu nedenle statülerinin herhangi bir resmi olarak tanınmasını reddetti.
Fort Sumter'dan önce bile ABD Dışişleri Bakanı William H. Seward , Amerika'nın İngiltere bakanı Charles Francis Adams'a resmi talimatlar verdi :
Ayrılan Devletlere, temsilcilerine veya halklarına karşı hiçbir sertlik veya saygısızlık ifadesi [yapmayın] ve hatta sabırsızlık [bu Devletler] her zaman bu Federal Birliğin eşit ve onurlu üyeleri olmaya devam etmelidir, [vatandaşları] hala ve her zaman soydaşlarımız ve hemşerilerimiz olmalıdır.
Seward, Adams'a, İngiliz hükümetinin Konfederasyonu tanımaya meyilli görünmesi veya hatta bu konuda tereddüt etmesi durumunda, güçlü bir savaş ipucu ile keskin bir uyarı alması talimatını verdi:
[Eğer Britanya] sözde ayrılan Devletlerin başvurusuna müsamaha gösteriyorsa veya bu konuda tereddüt ediyorsa, ABD ile dost [olamazlar] ... [Konfederasyonu] tanımaya karar verirlerse, [Britanya] aynı zamanda bu cumhuriyetin düşmanlarıyla ittifak yapmaya hazırlanın.
Amerika Birleşik Devletleri hükümeti, Konfederasyondaki bu "akraba ve vatandaşlara" asla savaş ilan etmedi, ancak askeri çabalarını 15 Nisan 1861'de yayınlanan bir başkanlık bildirisiyle başlattı. Askerleri kaleleri yeniden ele geçirmeye ve Lincoln'ün daha sonra "ayaklanma" olarak adlandırdığı şeyi bastırmaya çağırdı. ve isyan".
İki taraf arasındaki savaş ortasında müzakereler, resmi olarak siyasi tanınma olmadan gerçekleşti, ancak savaş yasaları ağırlıklı olarak üniformalı çatışmanın her iki tarafındaki askeri ilişkileri yönetti.
Konfederasyon adına, Fort Sumter'ın hemen ardından Konfederasyon Kongresi, "Konfederasyon Devletleri ile Birleşik Devletler Hükümeti ve bunların Eyaletleri ve Bölgeleri arasında savaş olduğunu" ilan etti. Konfederasyon ile Amerika Birleşik Devletleri'nde köleliğe izin veren eyaletler ve bölgeler arasında resmi olarak bir savaş durumu olmayacaktı, ancak Konfederasyon Korucularına savaş boyunca orada yaratabilecekleri yıkım için tazmin edilmişti.
Amerika Konfedere Devletleri'nin uluslararası statüsü ve milliyeti ile ilgili olarak, 1869'da Texas v. White davasındaki Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi , 74 U.S. (7 Wall. ) 700 (1869), Texas'ın ayrılma beyanının yasal olarak hükümsüz olduğuna karar verdi . Konfederasyonun eski Başkanı Jefferson Davis ve eski başkan yardımcısı Alexander H. Stephens , ayrılığın yasallığı ve Amerika Konfederasyon Devletleri Hükümeti'nin uluslararası meşruiyeti lehinde, en önemlisi Davis'in The Rise olmak üzere, savaş sonrası argümanlar yazdılar. ve Konfederasyon Hükümetinin Düşüşü .
Uluslararası diplomasi
Amerika Birleşik Devletleri ile savaş başladığında, Konfederasyon hayatta kalma umutlarını Büyük Britanya ve/veya Fransa'nın askeri müdahalesine bağladı . Konfederasyon hükümeti James M. Mason'ı Londra'ya ve John Slidell'ı Paris'e gönderdi. 1861'de Avrupa'ya giderken, ABD Donanması gemileri Trent'i durdurdu ve onları Trent Affair olarak bilinen uluslararası bir bölüm olan zorla Boston'a götürdü . Diplomatlar sonunda serbest bırakıldı ve Avrupa'ya yolculuklarına devam ettiler. Ancak görevleri başarısız oldu; tarihçiler, zayıf diplomasileri nedeniyle onlara düşük notlar veriyor. Hiçbiri Konfederasyon için diplomatik tanınma sağlamadı, askeri yardım çok daha azdı.
" Pamuğun kral olduğuna ", yani İngiltere'nin pamuk elde etmek için Konfederasyonu desteklemek zorunda olduğuna inanan Konfederasyonlar yanıldılar. İngilizlerin bir yıldan fazla yetecek stokları vardı ve en başta Hindistan ve Mısır olmak üzere alternatif pamuk kaynakları geliştiriyorlardı. İngiltere'nin o kadar çok pamuğu vardı ki, bir kısmını Fransa'ya ihraç ediyordu. İngiltere, Kuzey'den ithal edilen büyük miktarlarda gıdayı kaybetme riskini göze alarak daha fazla pamuk elde etmek için ABD ile savaşa girecek değildi.
Tamamen ekonomik soruların yanı sıra, gürültülü etik tartışmalar da vardı. Büyük Britanya, köleliği bastırmada lider olmaktan gurur duydu, 1833'te imparatorluğunda köleliği sona erdirdi ve Atlantik köle ticaretinin sona ermesi İngiliz gemileri tarafından uygulandı. Konfederasyon diplomatları, Amerikan köleliği, pamuk ticareti için çok az destek buldu ya da bulmadı. Londra'da Amerikan köleliği hakkında bir dizi köle anlatısı yayınlanıyordu. İlk Dünya Kölelik Karşıtı Kongre 1840'ta Londra'da toplanmıştı; bunu düzenli küçük konferanslar izledi. Bir dizi belagatli ve bazen iyi eğitimli zenci kölelik karşıtı konuşmacılar sadece İngiltere'yi değil, İskoçya ve İrlanda'yı da çapraz olarak geçti. Amerika'nın utanç verici ve günahkâr menkul kıymet köleliğinin gerçekliğini ifşa etmenin yanı sıra - bazıları kaçak kölelerdi - zencilerin "entelektüel olmayan, çekingen ve bağımlı" ve "beyaz adama ... üstün ırka eşit olmadığı" şeklindeki Konfederasyon pozisyonunu çürüttüler. ," Konfederasyon Başkan Yardımcısı Alexander H. Stephens'ın ünlü Köşe Taşı Konuşmasında belirttiği gibi . Frederick Douglass , Henry Highland Garnet , Sarah Parker Remond , kardeşi Charles Lenox Remond , James WC Pennington , Martin Delany , Samuel Ringgold Ward ve William G. Allen , kaçak kölelerin güvende olduğu ve Allen'ın dediği gibi, Britanya'da yıllar geçirdiler. "renkle ilgili bir önyargı yoktu. Burada zenci kendini düşmanlar arasında değil dostlar arasında hissediyor". Tek bir konuşmacı, William Wells Brown , Amerikan menkul kıymet köleliğinin utancı üzerine 1.000'den fazla konferans verdi.
Savaşın ilk yıllarında, İngiliz dışişleri bakanı Lord John Russell , Fransa İmparatoru III . İngiltere Maliye Bakanı William Gladstone , Avusturya'ya karşı İkinci İtalyan Bağımsızlık Savaşı'ndaki başarılı diplomatik müdahaleye dayanarak Konfederasyon tarafında müdahalenin gerekliliğine ikna oldu , başarısız bir şekilde Lord Palmerston'u müdahale etmeye ikna etmeye çalıştı. Eylül 1862'de Birliğin Antietam Muharebesi'ndeki zaferi , Lincoln'ün ön Kurtuluş Bildirgesi ve Britanya'daki kölelik karşıtı muhalefet bu olasılıklara son verdi. ABD ile bir savaşın İngiltere'ye maliyeti yüksek olurdu: Amerikan tahıl sevkiyatlarının derhal kaybedilmesi, İngiltere'nin ABD'ye ihracatının sona ermesi ve Amerikan menkul kıymetlerine yatırılan milyarlarca sterline el konulması. Savaş, Britanya'da daha yüksek vergiler, Kanada'nın bir başka işgali ve İngiliz ticaret filosuna dünya çapında tam ölçekli saldırılar anlamına gelirdi. Kesin tanıma, Amerika Birleşik Devletleri ile kesin bir savaş anlamına gelirdi; 1862'nin ortalarında ırk savaşı korkusu ( 1791-1804 Haiti Devrimi'nde ortaya çıktığı gibi) İngilizlerin insani nedenlerle müdahaleyi düşünmesine yol açtı. Lincoln'ün Kurtuluş Bildirgesi , bırakın kan gölünü, ırklar arası şiddete yol açmadı, ancak Britanya'yı kasıp kavuran tartışmalarda Birliğin dostlarına güçlü konuşma noktaları sağladı.
Konfederasyon Devletlerinin Fransa elçisi John Slidell , Erlanger ve diğer Fransız kapitalistlerinden 15.000.000 $'lık bir krediyi müzakere etmeyi başardı . Para, zırhlı savaş gemilerinin yanı sıra abluka koşucularıyla gelen askeri malzemeleri almaya gitti. İngiliz hükümeti, Britanya'da abluka koşucularının inşasına izin verdi ; İngiliz finansörler ve gemi sahipleri tarafından sahiplenildi ve işletildi; birkaçı Konfederasyon tarafından sahiplenildi ve işletildi. İngiliz yatırımcıların hedefi oldukça karlı pamuk elde etmekti.
Birkaç Avrupa ülkesi, ABD'ye atanmış diplomatları yerinde tuttu, ancak hiçbir ülke Konfederasyona herhangi bir diplomat atamadı. Bu ülkeler, Birlik ve Konfederasyon taraflarını savaşan taraf olarak kabul ettiler . 1863'te Konfederasyon, yerleşik tebaalarına Konfederasyon ordusunda hizmet etmeyi reddetmelerini tavsiye ettikleri için Avrupa diplomatik misyonlarını sınır dışı etti. Hem Konfederasyon hem de Birlik ajanlarının Britanya topraklarında açıkça çalışmasına izin verildi. Kuzey Meksika'daki bazı eyalet hükümetleri, Teksas sınırındaki ticareti kapsayacak yerel anlaşmalar müzakere etti. Konfederasyon, Ambrose Dudley Mann'ı 24 Eylül 1863'te Vatikan'ın özel ajanı olarak atadı. Ancak Vatikan , Konfederasyonu destekleyen veya tanıyan resmi bir açıklama asla yayınlamadı. Kasım 1863'te Mann, Papa Pius IX ile şahsen görüştü ve sözde "Amerika Konfederasyon Devletleri Başkanı Şanlı ve Saygıdeğer Jefferson Davis'e" hitaben yazılmış bir mektup aldı; Mann adresi yanlış çevirmişti. Mann, Richmond'a verdiği raporunda, mektubun "Hükümetimizin olumlu bir şekilde tanınması" olduğunu iddia ederek kendisi için büyük bir diplomatik başarı olduğunu iddia etti. Mektup gerçekten propaganda için kullanıldı, ancak Konfederasyon Dışişleri Bakanı Judah P. Benjamin , Mann'a bunun "siyasi eylemle veya düzenli diplomatik ilişkilerin kurulmasıyla bağlantısı olmayan, yalnızca dolaylı bir tanıma" olduğunu söyledi ve bu nedenle ona resmi tanımanın ağırlığını atfetmedi. .
Bununla birlikte, Konfederasyon uluslararası alanda ciddi bir ulus olma girişimi olarak görüldü ve Avrupa hükümetleri, fiilen bir bağımsızlık tesisi olup olmadığını değerlendirmek için hem resmi hem de gayri resmi askeri gözlemciler gönderdi . Bu gözlemciler arasında Meksika üzerinden Konfederasyona giren İngiliz Coldstream Muhafızlarından Arthur Lyon Fremantle , Avusturya Süvarilerinden Fitzgerald Ross ve Prusya Ordusundan Justus Scheibert vardı . Avrupalı gezginler ziyaret etti ve yayınlanmak üzere hesaplar yazdı. Daha da önemlisi, 1862'de, Fransız Charles Girard'ın Kuzey Amerika Savaşı sırasında isyancı eyaletlerde geçirdiği yedi ay, " bu hükümetin ... artık bir deneme hükümeti değil ... gerçekten normal bir hükümet, halkın iradesinin ifadesi" olduğuna tanıklık etti. Fremantle Güney Eyaletlerinde Üç Ay adlı kitabında yazmaya devam etti .
Güney halkının hiçbir özelliğini veya kusurunu gizlemeye çalışmadı. Pek çok kişi, ülkenin daha vahşi kesimindeki bazı gelenek ve alışkanlıklarını şüphesiz son derece onaylamayacaktır; ama bence hiçbir cömert adam, siyasi görüşleri ne olursa olsun, büyük zorluklara rağmen bu mücadelede tüm nüfusun cesaretine, enerjisine ve vatanseverliğine ve liderlerinin becerisine hayran olmaktan başka bir şey yapamaz. Ayrıca, her kademeden ve her iki cinsiyetten bir halkın birlik ve dünya tarihinde asla aşılamayacak bir kahramanlık sergilediği bir halkın er ya da geç kaderinde olacağı konusunda birçok kişinin benimle aynı fikirde olacağı kanısındayım. büyük ve bağımsız bir ulus olmak.
Fransız İmparatoru III. Napolyon, Konfederasyon diplomatı John Slidell'e ortak tanınma için İngiltere'ye "doğrudan teklif" yapacağına dair güvence verdi. İmparator aynı güvenceyi İngiliz Parlamento Üyeleri John A. Roebuck ve John A. Lindsay'e de verdi. Buna karşılık Roebuck, Konfederasyonun İngiliz-Fransız ortak tanınmasını destekleyen 30 Haziran'da Parlamentoya sunmak üzere bir yasa tasarısı hazırladı. "Güneylilerin, devrimlerinin galip geleceği veya en azından devam edeceği konusunda iyimser veya en azından umutlu olma hakları vardı." Temmuz 1863'te Vicksburg ve Gettysburg'daki çifte felaketin ardından, Konfederasyonlar "kendilerine ciddi bir güven kaybı yaşadılar" ve bir iç savunma pozisyonuna çekildiler. Avrupalılardan yardım gelmezdi.
Aralık 1864'te Davis, Paris ve Londra'dan tanınma ve yardım almak için köleliği feda etmeyi düşündü; Duncan F. Kenner'ı , savaşın yalnızca "özyönetim ve bağımsızlık haklarımızın savunulması" için verildiği ve "onur dışında hiçbir fedakarlığın çok büyük olmadığı" mesajıyla gizlice Avrupa'ya gönderdi . Mesajda, Fransız veya İngiliz hükümetlerinin tanınmalarını herhangi bir şarta bağlaması halinde, Konfederasyonun bu tür şartlara rıza göstereceği belirtiliyordu. Davis'in mesajı, zenginler ve politik olarak etkili olanlar arasında köleliğe yönelik hâlâ güçlü yerel destek nedeniyle köleliğin pazarlık masasında olduğunu açıkça kabul edemiyordu. Avrupalı liderlerin hepsi, Konfederasyonun tam bir yenilginin eşiğinde olduğunu gördü.
Küba ve Brezilya
Konfederasyonun en büyük dış politika başarıları Küba ve Brezilya'da oldu. Askeri olarak bu, savaş sırasında çok az şey ifade ediyordu. Brezilya, köleliğin 1880'lere kadar yasal kaldığı "Kurumlarda bize en çok benzeyen halkları" temsil ediyordu. Küba bir İspanyol kolonisiydi ve Küba Başkomutanı, Konfederasyon gemilerinin hoş karşılanacağını ve Küba limanlarında korunacağını yazılı olarak ilan etti. Brezilya limanlarında da ağırlandılar; kölelik tüm Brezilya'da yasaldı ve kölelik karşıtı hareket küçüktü. Savaşın sona ermesinden sonra Brezilya, bir göçmenin belirttiği gibi kölelerin ucuz olduğu bir köle toplumunda yaşamaya devam etmek isteyen Güneylilerin birincil varış noktasıydı ( bkz . Tarihçiler, Konfederasyon bağımsızlığını kazanmış olsaydı, muhtemelen genişleme üssü olarak Küba'yı almaya çalışacağını düşünüyor.
Savaşta konfederasyon
askerlerin motivasyonları
Konfederasyon ulusal veya eyalet askeri birimlerine katılan askerlerin çoğu gönüllü olarak katıldı. Perman (2010), tarihçilerin milyonlarca askerin neden dört yıl boyunca savaşmaya, acı çekmeye ve ölmeye bu kadar istekli göründüğü konusunda iki fikirde olduğunu söylüyor:
Bazı tarihçiler, İç Savaş askerlerinin siyasi ideoloji tarafından yönlendirildiğini, özgürlüğün, Birliğin veya devlet haklarının önemi veya köleliği koruma veya yok etme ihtiyacı hakkında kesin inançlara sahip olduklarını vurguluyor. Diğerleri, kişinin evini ve ailesini savunması veya diğer erkeklerle birlikte savaşırken korunması gereken onur ve kardeşlik gibi, savaşmak için daha az açık siyasi nedenlere işaret ediyor. Çoğu tarihçi, savaşa girdiğinde ne düşünürse düşünsün, savaş deneyiminin onu derinden etkilediğini ve bazen savaşmaya devam etme nedenlerini etkilediği konusunda hemfikirdir.
askeri strateji
İç Savaş tarihçisi E. Merton Coulter , bağımsızlığını güvence altına alacak olanlar için, "Konfederasyonun tüm savaş için genel bir strateji geliştirememesi nedeniyle talihsiz olduğunu" yazdı. Saldırgan strateji, saldırgan kuvvet yoğunlaşmasını gerektiriyordu. Savunma stratejisi, yerel düşünen valilerin taleplerini karşılamak için dağılma arayışındaydı. Kontrol etme felsefesi, "Richmond çevresinde savunma amaçlı bir yoğunlaşma ile dağılma" kombinasyonuna dönüştü. Davis yönetimi, savaşı tamamen savunma olarak değerlendirdi, "Amerika Birleşik Devletleri halkının bize karşı savaşı bırakması için basit bir talep". Tarihçi James M. McPherson , Lee'nin saldırı stratejisinin bir eleştirmenidir: "Lee, Konfederasyonun yenilgisini sağlayan hatalı bir askeri strateji izledi".
Konfederasyon hükümeti, birbiri ardına kampanyalarda bölgenin kontrolünü kaybettiği için, "Konfederasyonun muazzam boyutunun fethini imkansız kılacağı" söylendi. Düşman, Güney'deki ziyaretçileri ve nakilleri sık sık zayıflatan veya yok eden aynı unsurlar tarafından vurulacaktı. Sıcak bitkinliği, güneş çarpması, sıtma ve tifo gibi endemik hastalıklar, Moskova kışının Napolyon'un işgalci orduları üzerindeki yıkıcı etkisine eşdeğerdi.
Savaşın başlarında her iki taraf da büyük bir savaşın çatışmayı çözeceğine inanıyordu; Konfederasyonlar, First Manassas olarak da bilinen First Battle of Bull Run'da (Konfederasyon güçleri tarafından kullanılan isim) sürpriz bir zafer kazandı . Konfederasyon halkını "sevinçten delirtti"; halk, Washington'u ele geçirmek, Konfederasyon başkentini oraya taşımak ve Maryland'i Konfederasyona kabul etmek için ileri bir hareket talep etti. Muzaffer Konfederasyon generalleri tarafından hazırlanan bir savaş konseyi, savunma pozisyonlarındaki daha fazla sayıda yeni Federal birliğe karşı ilerlememeye karar verdi. Davis buna karşı çıkmadı. Ekim 1862'de Antietam Muharebesi'nde durdurulan Maryland'e Konfederasyon saldırısının ardından generaller, kuzeyi yeniden işgal etmek için eyalet komutanlıklarından güçlerin yoğunlaştırılmasını önerdiler. Ondan hiçbir şey çıkmadı. Yine 1863'ün ortalarında Pennsylvania'ya yaptığı saldırıda Lee, Davis Beauregard'dan Carolinas'tan alınan birliklerle aynı anda Washington'a saldırmasını istedi. Ancak oradaki birlikler, Gettysburg Seferi sırasında yerlerinde kaldı .
Konfederasyonun on bir eyaleti, askeri insan gücü bakımından Kuzey tarafından yaklaşık dörde bir sayıca üstündü. Askeri teçhizatta, endüstriyel tesislerde, ulaşım için demiryollarında ve cepheyi besleyen vagonlarda çok daha üstündü.
Konfederasyonlar, Güney altyapısına ağır bir maliyetle Yankee işgalcilerini yavaşlattı. Konfederasyonlar köprüleri yaktı , yollara kara mayınları döşedi ve liman girişlerini ve iç su yollarını batık mayınlarla (o sırada "torpido" olarak adlandırılır) kullanılamaz hale getirdi. Coulter'ın raporları:
Yirmi ila elli kişilik birliklerdeki koruculara, konumları veya bağlılıkları ne olursa olsun, Birlik hatlarının gerisinde yok edilen mülkler için %50 değer biçme hakkı verildi. Federaller Güney'i işgal ederken, sadık Konfederasyon tarafından Korucu at hırsızlığı ve Birlik hatlarının gerisinde gelişigüzel yakılmış toprak taktikleriyle ilgili itirazlar, Kongre'nin iki yıl sonra Korucu hizmetini kaldırmasına yol açtı.
Konfederasyon, savaş malzemeleri için dış kaynaklara güveniyordu. Birincisi düşmanla ticaretten geldi. Kentucky'den "büyük miktarda savaş malzemesi" geldi ve bundan sonra, batı ordularına Federal ajanlar ve kuzeyli özel tüccarlar aracılığıyla "çok önemli ölçüde" yasadışı ticaret sağlandı. Ancak bu ticaret, savaşın ilk yılında, kuzey-güney ve doğu-batı yönünde gezilebilir nehirler boyunca hakimiyet kazandıkça , Amiral Porter'ın nehir savaş gemileri tarafından kesintiye uğradı. Denizaşırı abluka o zaman "olağanüstü bir öneme" sahip oldu. 17 Nisan'da Başkan Davis, "deniz milisleri" olan özel akıncıları ABD deniz ticaretine savaş açmaya çağırdı. Kayda değer çabalara rağmen, savaş boyunca Konfederasyonun gemi ve denizcilik, malzeme ve deniz inşaatı konularında Birlik ile boy ölçüşemeyeceği görüldü.
Kitle ordularının savaşında başarının önündeki kaçınılmaz bir engel, Konfederasyon'un insan gücü eksikliği ve düşmanla temas noktasında sahada yeterli sayıda disiplinli, donanımlı birlik olmamasıydı. 1862-63 kışında Lee, ünlü zaferlerinin hiçbirinin karşı ordunun yok edilmesiyle sonuçlanmadığını gözlemledi. Napolyon'un yaptığı gibi, savaş alanında bir avantajdan yararlanmak için yedek birliklerden yoksundu. Lee, "Birçok kez en umut verici fırsatlar, adamların onlardan yararlanamaması nedeniyle kaybedildi ve zaferin kendisi, yenilgi görüntüsü vermek için yapıldı, çünkü azalan ve bitkin birliklerimiz başarılı bir şekilde yenilenemedi. düşmanın yeni sayılarına karşı mücadele."
Silahlı Kuvvetler
Konfederasyonun askeri silahlı kuvvetleri üç şubeden oluşuyordu: Ordu , Deniz Kuvvetleri ve Deniz Piyadeleri .
Konfederasyon askeri liderliği , Federal komisyonlarından istifa eden ve üst düzey pozisyonlara atanan Birleşik Devletler Ordusu ve Birleşik Devletler Donanması'ndan birçok gaziyi içeriyordu . Birçoğu Meksika-Amerika Savaşı'nda görev yapmıştı (Robert E. Lee ve Jefferson Davis dahil), ancak ( West Point'ten mezun olan ancak Orduda hizmet etmeyen) Leonidas Polk gibi bazılarının çok az deneyimi vardı veya hiç yoktu.
Konfederasyon subayları, hem köle sahibi hem de köle sahibi olmayan ailelerden gelen erkeklerden oluşuyordu. Konfederasyon, askere alınmış saflardan seçimle küçük ve saha sınıfı subayları atadı. Konfederasyon için bir Ordu hizmet akademisi kurulmamış olsa da, bazı kolejler ( The Citadel ve Virginia Military Institute gibi ), Konfederasyon askeri liderliğini eğiten öğrenci birliklerini sürdürdü. Drewry's Bluff , Virginia'da 1863'te bir deniz akademisi kuruldu , ancak Konfederasyonun sona ermesinden önce hiçbir deniz subayı mezun olmadı.
Askerlerin çoğu 16 ile 28 yaşları arasındaki beyaz erkeklerdi. Ortalama doğum yılı 1838'di, bu nedenle 1861'de askerlerin yarısı 23 yaşında veya daha büyüktü. 1862'nin başlarında, Konfederasyon Ordusu'nun kısa süreli sona ermesinin ardından iki ay boyunca dağılmasına izin verildi. kayıtlar. Üniformalıların çoğu, bir yıllık taahhütlerinin ardından yeniden askere alınmadı, bu nedenle 16 Nisan 1862'de Konfederasyon Kongresi , Kuzey Amerika kıtasındaki ilk toplu askere alma yasasını çıkardı. (ABD Kongresi bunu bir yıl sonra 3 Mart 1863'te Kayıt Yasası ile takip etti .) Evrensel bir taslaktan ziyade, ilk program fiziksel, dini, profesyonel ve endüstriyel muafiyetleri olan seçici bir hizmetti. Savaş ilerledikçe bunlar daraltıldı. Başlangıçta ikamelere izin verildi, ancak Aralık 1863'te bunlara izin verilmedi. Eylül 1862'de yaş sınırı 35'ten 45'e çıkarıldı ve Şubat 1864'te 18 yaşın altındaki ve 45 yaşın üzerindeki tüm erkekler, eyalet sınırları içinde devlet savunması için bir yedek oluşturmak üzere askere alındı. Mart 1864'e gelindiğinde, Zorunlu Askerlik Müfettişi, Konfederasyonun tamamında, oluşturulmuş otoritedeki her memurun, kadın ve erkek, "görevlerini yerine getirirken kaydolan memura karşı çıktığını" bildirdi. Eyalet mahkemelerinde itiraz edilmesine rağmen, Konfederasyon Eyalet Yüksek Mahkemeleri rutin olarak askere alınmaya yönelik yasal itirazları reddetti.
Binlerce köle, sahiplerinin kişisel hizmetçisi olarak hizmet etti veya işçi, aşçı ve öncü olarak işe alındı. Bazı serbest bırakılan siyahlar ve beyaz olmayan erkekler, Konfederasyonun yerel eyalet milis birimlerinde, özellikle Louisiana ve Güney Carolina'da görev yaptı, ancak memurları onları "savaş için değil, yerel savunma" için konuşlandırdı. Kayıplar ve firarlarla tükenen ordu, kronik insan gücü kıtlığı yaşadı. 1865'in başlarında, General Lee'nin halk desteğinden etkilenen Konfederasyon Kongresi, siyah piyade birimlerinin askere alınmasını onayladı. Lee ve Davis'in tavsiyelerinin aksine, Kongre "siyah gönüllülerin özgürlüğünü garanti etmeyi" reddetti. Şimdiye kadar iki yüzden fazla siyah savaş birliği toplanmadı.
Asker yetiştirmek
Savaşın hemen başlaması, "Geçici" veya "Gönüllü Ordu" tarafından savaşıldığı anlamına geliyordu. Eyalet valileri, ulusal bir çabayı yoğunlaştırmaya direndiler. Birçoğu nefsi müdafaa için güçlü bir devlet ordusu istiyordu. Diğerleri, yalnızca Davis'e cevap veren büyük "Geçici" ordulardan korkuyordu. Konfederasyon hükümetinin 100.000 kişilik çağrısını doldururken, yalnızca "süre için" askere alınanları veya kendi silahlarını veya atlarını getiren on iki aylık gönüllüleri kabul ederek 200.000 kişi daha geri çevrildi.
Birlik toplamak önemliydi; onlara komuta edecek yetenekli subaylar sağlamak da aynı derecede önemliydi. Birkaç istisna dışında, Konfederasyon mükemmel genel subayları güvence altına aldı. Alt subaylardaki verimlilik "makul olarak beklenenden daha büyüktü". Federallerde olduğu gibi, siyasi olarak atananlar kayıtsız olabilir. Aksi takdirde, subay birlikleri, askere alınan birim tarafından vali tarafından atanır veya seçilirdi. Boş kadroları doldurmak için terfi, daha iyi memurlar hemen bulunsa bile, liyakata bakılmaksızın dahili olarak yapıldı.
Ocak 1862'de daha fazla "süreli" adama ihtiyaç duyulacağını öngören Kongre, şirket düzeyindeki işe alım görevlilerinin iki aylığına evlerine dönmelerini sağladı, ancak çabaları, Şubat ayında Konfederasyon savaş alanı yenilgilerinin hemen ardından çok az başarılı oldu. Kongre, Davis'in gönüllü eksikliğini gidermek için her validen çok sayıda asker talep etmesine izin verdi. Devletler buna kendi yasa tasarılarını geçirerek karşılık verdi.
1862'nin başlarındaki kıdemli Konfederasyon ordusu, süreleri dolmak üzere olan, çoğunlukla on iki aylık gönüllülerden oluşuyordu. Kayıtlı yeniden yapılanma seçimleri orduyu iki aylığına dağıttı. Memurlar, saflara yeniden askere alınmaları için yalvardı, ancak çoğunluk bunu yapmadı. Performansları Ekim ayında subay inceleme kurullarına götüren seçilmiş binbaşılar ve albaylar. Kurullar, 1.700 beceriksiz memurun "hızlı ve yaygın" bir şekilde incelmesine neden oldu. Bundan sonra birlikler yalnızca ikinci teğmenleri seçecekti.
1862'nin başlarında, popüler basın, Konfederasyonun silahlı bir milyon adama ihtiyaç duyduğunu öne sürdü. Ancak kıdemli askerler yeniden askere gitmiyordu ve daha önceki ayrılıkçı gönüllüler savaşta hizmet etmek için yeniden ortaya çıkmadılar. Bir Macon, Georgia gazetesi, Güney'in iki milyon cesur savaşçısının, korkak oldukları söylenen dört milyon kuzeyli tarafından nasıl alt edilmek üzere olduğunu sordu.
zorunlu askerlik
Konfederasyon, 16 Nisan 1862'de ilk Amerikan ulusal zorunlu askerlik yasasını kabul etti. Konfederasyon Devletlerinin 18 ila 35 yaşlarındaki beyaz erkekleri, üç yıllığına Konfederasyon ordusunun üyesi ilan edildi ve daha sonra askere alınan tüm erkekler üç yıla uzatıldı. terim. Sadece birliklerde ve devletlerinin memurları altında görev yapacaklardı. 18 yaşından küçükler ve 35 yaşından büyükler askere alınanların yerine geçebilir, Eylül ayında 35 ila 45 olanlar askere alındı. "Zengin adamın savaşı ve fakir adamın kavgası" çığlığı, Kongre'nin ikame sistemini Aralık 1863'te tamamen kaldırmasına yol açtı. Daha önce yararlanan tüm müdürler hizmet için uygun hale getirildi. Şubat 1864'e gelindiğinde, yaş aralığı 17'den 50'ye, on sekizin altındakiler ve kırk beşin üzerindekiler devlet içi görevle sınırlandırılacak şekilde yapıldı.
Konfederasyon askerliği evrensel değildi; seçici bir hizmetti. Nisan 1862 tarihli Birinci Askerlik Yasası, ulaşım, iletişim, sanayi, bakanlar, öğretim ve fiziksel uygunluk ile ilgili meslekleri muaf tuttu. Ekim 1862 tarihli İkinci Zorunlu Askerlik Yasası, sanayi, tarım ve vicdani ret alanındaki muafiyetleri genişletti. Muafiyet dolandırıcılığı tıbbi muayenelerde, ordu izinlerinde, kiliselerde, okullarda, eczanelerde ve gazetelerde çoğaldı.
Zengin erkeklerin oğulları toplum tarafından dışlanan "gözetmen" mesleğine atandı, ancak önlem ülkede "evrensel nefret" ile karşılandı. Yasama aracı, en az 20 köleye sahip her plantasyon için bir beyaz gözetmeni veya mal sahibini özellikle muaf tutan tartışmalı Yirmi Zenci Yasasıydı. Altı ay sonra geri adım atan Kongre, 45 yaşın altındaki gözetmenlerin ancak ilk Askerlik Yasası'ndan önce işgali sürdürmeleri halinde muaf tutulabilmelerini sağladı. Eyalet Valisi himayesi ile atanan eyalet muafiyetleri kapsamındaki görevlilerin sayısı önemli ölçüde arttı. Yasaya göre, yedekler zorunlu askere alınamadı, ancak Konfederasyon insan gücüne eklemek yerine, sahadaki birim görevlileri, firarların% 90'ını 50 yaş üstü ve 17 yaş altı yedeklerin oluşturduğunu bildirdi.
General Gabriel J. Rains , Askerlik Bürosu şefi, Nisan 1862 - Mayıs 1863
Gen. Gideon J. Cushion , Bragg altında asker toplama görevlisi, ardından JE Johnston
Şubat 1864 tarihli Zorunlu Askerlik Yasası, seçimin "tüm sistemini kökten değiştirdi". Başkan Davis'e detay yetkisi vererek endüstriyel muafiyetleri kaldırdı. Askere almanın utancı ağır bir mahkumiyetten daha büyük olduğu için, sistem "askere alınanlar kadar gönüllü" getirdi. Aksi takdirde "bombaya dayanıklı" pozisyonlardaki pek çok erkek, şu ya da bu şekilde askere alındı, yaklaşık 160.000 ek gönüllü ve üniformalı askere alındı. Yine de kaytarma vardı. Taslağı yönetmek için, eyalet Valilerinin izin vereceği şekilde, eyalet görevlilerini kullanmak üzere bir Askerlik Bürosu kuruldu. "Tartışma, muhalefet ve beyhudelik" ile damalı bir kariyere sahipti. Ordular, üniformasız 17-50 yaşındaki askere alınanları ve asker kaçaklarını getirmek için alternatif askeri "askere alım görevlileri" atadı. Bu işle yaklaşık 3.000 memur görevlendirildi. 1864'ün sonlarına doğru Lee daha fazla asker çağırıyordu. "Sıralarımız savaş ve hastalık nedeniyle sürekli olarak azalıyor ve çok az asker alınıyor; bunun sonuçları kaçınılmaz." Mart 1865'te zorunlu askerlik, 45 yaş üstü ve 18 yaş altı erkekleri çağıran eyalet rezervlerinin generalleri tarafından yönetilecekti. Tüm muafiyetler kaldırıldı. Bu alaylar, 17-50 yaşları arasındaki askere alınanları toplamak, asker kaçaklarını kurtarmak ve düşman süvari baskınlarını püskürtmekle görevlendirildi. Servis, ev muhafızlarında bir kolunu veya bir bacağını kaybetmiş adamları tuttu. Nihayetinde zorunlu askerlik bir başarısızlıktı ve asıl değeri erkekleri gönüllü olmaya teşvik etmekti.
Konfederasyonun hayatta kalması, kendilerini zafere adamış güçlü bir sivil ve asker tabanına bağlıydı. Savaşların son yılında artan sayıda asker firar etse de askerler iyi performans gösterdi ve Konfederasyon, Birlik'in yapabildiği gibi kayıpları değiştirmeyi asla başaramadı. Siviller, 1861-62'de hevesli olmalarına rağmen, 1864'te Konfederasyonun geleceğine olan inançlarını kaybetmiş görünüyorlar ve bunun yerine evlerini ve topluluklarını korumaya bakıyorlardı. Rable'ın açıkladığı gibi, "Sivil vizyonun bu daralması, huysuz bir liberteryenizmden daha fazlasıydı ; Konfederasyon deneyine karşı giderek yaygınlaşan bir hayal kırıklığını temsil ediyordu."
Zaferler: 1861
Amerikan İç Savaşı, Nisan 1861'de Charleston'daki Fort Sumter Savaşı'nda bir Konfederasyon zaferiyle patlak verdi .
Ocak ayında, Başkan James Buchanan garnizona buharlı gemi Star of the West ile ikmal yapmaya çalıştı , ancak Konfederasyon topçuları onu uzaklaştırdı. Mart ayında, Başkan Lincoln, Güney Karolina Valisi Pickens'e , Konfederasyon'un ikmala karşı direnişi olmadan, başka bir bildirimde bulunulmaksızın askeri takviye olmayacağını bildirdi, ancak Lincoln, izin verilmezse ikmali zorlamaya hazırlandı. Kabinedeki Konfederasyon Başkanı Davis, yardım filosu gelmeden önce Fort Sumter'ı ele geçirmeye karar verdi ve 12 Nisan 1861'de General Beauregard teslim olmaya zorladı.
Sumter'ın ardından Lincoln , Charleston Limanı kalelerini ve diğer tüm federal mülkleri yeniden ele geçirmek için eyaletlere üç ay boyunca 75.000 asker sağlama talimatı verdi. Bu, Virginia, Arkansas, Tennessee ve Kuzey Carolina'daki ayrılıkçıları, komşu Güney eyaletlerine yürümek için asker sağlamaktansa ayrılmaya teşvik etti. Mayıs ayında Federal birlikler, Chesapeake Körfezi'nden New Mexico'ya kadar tüm sınır boyunca Konfederasyon bölgesine geçti. İlk savaşlar, Temmuz ayında Virginia'da Big Bethel'de ( Bethel Church, Virginia ), First Bull Run'da ( First Manassas ) ve Missouri'de Wilson's Creek'te ( Oak Hills ) Konfederasyon zaferleriydi . Üçünde de, Konfederasyon güçleri, başarılarından yararlanmak için yetersiz tedarik ve yeni asker kıtlığı nedeniyle zaferlerini takip edemedi. Her savaşın ardından, Federaller askeri varlığını sürdürdü ve Washington, DC'yi işgal etti; Fort Monroe, Virjinya; ve Springfield, Missouri. Hem Kuzey hem de Güney, gelecek yıl büyük çatışmalar için orduları eğitmeye başladı. Birlik Generali George B. McClellan'ın kuvvetleri, 1861'in ortalarında, kasabalara ve yollara odaklanarak kuzeybatı Virginia'nın büyük bir kısmını ele geçirdi; iç kısım kontrol edilemeyecek kadar büyüktü ve gerilla faaliyetinin merkezi haline geldi. General Robert E. Lee , Eylül ayında Cheat Mountain'da yenildi ve gelecek yıla kadar Batı Virginia'da ciddi bir Konfederasyon ilerlemesi olmadı.
Bu arada, Birlik Donanması, Virginia'dan Güney Carolina'ya kadar Konfederasyon kıyı şeridinin çoğunun kontrolünü ele geçirdi. Tarlaları ve terk edilmiş köleleri devraldı. Oradaki federaller, işgal edemeyecekleri her yerde nehirlerdeki tahıl stoklarını iç kısımlara yakmak için savaş boyu sürecek bir politika başlattılar. Birlik Donanması, büyük güney limanlarını ablukaya aldı ve 1862'nin başlarında New Orleans'ı ele geçirmek için Louisiana'yı işgal etmeye hazırlandı.
Saldırılar: 1862
1861 zaferlerini 1862'nin başlarında doğuda ve batıda bir dizi yenilgi izledi. Birliği askeri güçle yeniden kurmak için Federal strateji (1) Mississippi Nehri'ni güvence altına almak, (2) Konfederasyon limanlarını ele geçirmek veya kapatmak ve ( 3) Richmond'a yürüyüş. Bağımsızlığı güvence altına almak için, Konfederasyonun amacı (1) işgalciyi kanına ve hazinesine mal olacak şekilde tüm cephelerde püskürtmek ve (2) ara seçimleri etkilemek için savaşı zamanında iki saldırı ile Kuzey'e taşımaktı.
Kuzeybatı Virginia'nın çoğu Federal kontrol altındaydı. Şubat ve Mart aylarında, Missouri ve Kentucky'nin çoğu, Birlik "işgal altındaydı, konsolide edildi ve daha güneydeki ilerlemeler için hazırlık alanları olarak kullanıldı". Tennessee, Shiloh Muharebesi'nde Konfederasyon karşı saldırısının püskürtülmesinin ardından , kalıcı Federal işgal batıya, güneye ve doğuya doğru genişledi. Konfederasyon güçleri, Mississippi Nehri boyunca güneyde, Memphis Deniz Savaşı'nda Nehir Savunma Filosunun battığı Memphis, Tennessee'ye yeniden konumlandı. Konfederasyonlar kuzey Mississippi ve kuzey Alabama'dan çekildi. New Orleans , 29 Nisan'da ABD Amirali David Farragut komutasındaki birleşik bir Ordu-Donanma kuvveti tarafından ele geçirildi ve Konfederasyon, Mississippi Nehri ağzının kontrolünü kaybetti. Birliğin denizden tedarik edilen lojistik üssünü destekleyen kapsamlı tarımsal kaynakları kabul etmek zorunda kaldı.
Konfederasyonlar her yerde büyük geri dönüşler yaşamış olsalar da, Nisan sonu itibarıyla Konfederasyon, nüfusunun %72'sini elinde tutan bölgeyi hâlâ kontrol ediyordu. Federal güçler Missouri ve Arkansas'ı bozdu; batı Virginia, Kentucky, Tennessee ve Louisiana'da yarıp geçmişlerdi. Konfederasyon kıyıları boyunca, Birlik güçleri limanları kapattı ve Alabama ve Teksas dışındaki her kıyı Konfederasyon eyaletinde garnizon yerleşimleri kurdu. Akademisyenler bazen Birlik ablukasını uluslararası hukuka göre savaşın son birkaç ayına kadar etkisiz olarak değerlendirse de, ilk aylardan itibaren Konfederasyon korsanlarını rahatsız ederek "ödüllerini Konfederasyon limanlarına getirmeyi neredeyse imkansız hale getirdi". İngiliz firmaları, John Fraser and Company ve S. Isaac, Campbell & Company gibi küçük abluka çalışan şirketler filoları geliştirirken , Mühimmat Departmanı, özel mühimmat kargoları için kendi abluka koşucularını güvence altına aldı.
İç Savaş sırasında, zırhlı savaş gemilerinden oluşan filolar ilk kez denizde uzun süreli ablukalarda konuşlandırıldı. Birlik ablukasına karşı bir miktar başarı elde ettikten sonra, Mart ayında zırhlı CSS Virginia limana girmeye zorlandı ve Konfederasyonlar tarafından geri çekilirken yakıldı. Liman şehirlerinden yapılan birkaç girişime rağmen, CSA deniz kuvvetleri Birlik ablukasını kıramadı. Komutan Josiah Tattnall III'ün Savannah'lı zırhlıları tarafından 1862'de CSS Atlanta ile girişimlerde bulunuldu . Donanma Bakanı Stephen Mallory , Avrupa yapımı zırhlı bir filoya umut bağladı, ancak hiçbir zaman gerçekleşmedi. Öte yandan, İngiliz yapımı dört yeni ticaret akıncısı Konfederasyona hizmet etti ve Konfederasyon limanlarında birkaç hızlı abluka koşucusu satıldı. Ticaret baskın kruvazörlerine dönüştürüldüler ve İngiliz mürettebatı tarafından yönetildiler.
Doğuda, Birlik güçleri Richmond'a yaklaşamadı. General McClellan ordusunu Virginia'nın Aşağı Yarımadası'na çıkardı . Lee daha sonra doğudan gelen bu tehdidi sona erdirdi, ardından Birlik Generali John Pope kuzeyden karadan saldırdı ve yalnızca Second Bull Run'da ( Second Manassas ) püskürtüldü. Lee'nin kuzeye yaptığı saldırı Antietam MD'de geri döndü, ardından Birlik Tümgenerali Ambrose Burnside'ın saldırısı Aralık ayında Fredericksburg VA'da feci bir şekilde sona erdi. Her iki ordu da daha sonra asker toplamak ve önümüzdeki bahar için eğitim almak üzere kışlık bölgelere döndü.
Büyüme mevsiminin ortasında inisiyatifi ele geçirmek, azarlamak, çiftlikleri korumak ve ABD Kongre seçimlerini etkilemek amacıyla, Ağustos ve Eylül 1862'de Birlik topraklarına iki büyük Konfederasyon saldırısı başlatıldı. Hem Braxton Bragg'ın Kentucky'yi işgali hem de Lee'nin işgali Maryland'in büyük bir kısmı kesin bir şekilde geri püskürtüldü ve Konfederasyonların nüfusunun ancak% 63'ünün kontrolünde kalmasına neden oldu. İç Savaş bilgini Allan Nevins , 1862'nin Konfederasyonun stratejik doruk noktası olduğunu savunuyor . İki işgalin başarısızlıkları, aynı onarılamaz eksikliklere atfedildi: cephede insan gücü eksikliği, kullanışlı ayakkabılar dahil erzak eksikliği ve yeterli yiyecek olmadan uzun yürüyüşlerden sonra yorgunluk. Yine Eylül ayında Konfederasyon Generali William W. Loring , Federal güçleri Charleston, Virginia'dan ve batı Virginia'daki Kanawha Vadisi'nden itti, ancak takviye kuvvetleri eksik olan Loring konumunu terk etti ve Kasım ayına kadar bölge tekrar Federal kontrole girdi.
Anakonda: 1863–64
Başarısız olan Orta Tennessee harekatı, 2 Ocak 1863'te sonuçsuz olan Stones River Muharebesi'nde ( Murfreesboro ) sona erdi ve her iki taraf da savaş sırasında uğradığı en büyük zayiat yüzdesini kaybetti. Bunu, Konfederasyon güçleri tarafından başka bir stratejik geri çekilme izledi. Konfederasyon, Nisan 1863'te Chancellorsville'de Richmond'daki Federal ilerlemeyi püskürterek önemli bir zafer kazandı , ancak Birlik, Virginia kıyısı ve Chesapeake Körfezi boyunca konumlarını pekiştirdi.
Federal silahlı teknelere, nehir taşımacılığına ve ikmaline etkili bir yanıt vermeyen Konfederasyon , Temmuz ayında Vicksburg , Mississippi ve Port Hudson'ın ele geçirilmesinin ardından Mississippi Nehri'ni kaybetti ve Güney'in Mississippi Batısına erişimini sona erdirdi. Temmuz, kısa ömürlü karşı koymalar, Morgan'ın Ohio'ya Baskını ve New York City askere alma isyanları getirdi . Robert E. Lee'nin Pennsylvania'ya saldırısı , Pickett'in ünlü suçlamasına ve diğer cesaret eylemlerine rağmen Pennsylvania , Gettysburg'da püskürtüldü. Güney gazeteleri kampanyayı "Konfederasyonlar zafer kazanmadı, düşman da kazanmadı" şeklinde değerlendirdi.
Eylül ve Kasım, Konfederasyonların aşağı güneye açılan kapı olan Tennessee, Chattanooga'yı teslim etmesine neden oldu. Savaşın geri kalanında, çatışmalar Güney'de sınırlı kaldı ve bu da yavaş ama sürekli bir toprak kaybına neden oldu. 1864'ün başlarında, Konfederasyon hala nüfusunun% 53'ünü kontrol ediyordu, ancak savunma pozisyonlarını yeniden kurmak için daha da geri çekildi. Birlik saldırıları, Sherman'ın Savannah ve Grant'in Richmond'u kuşatmak ve Lee'nin Petersburg'daki ordusunu kuşatmak için Vahşi Yaşam Kampanyasını ele geçirmek için Denize Yürüyüşü ile devam etti .
Nisan 1863'te CS Kongresi, çoğu İngiliz olan üniformalı bir Gönüllü Donanmaya izin verdi. Konfederasyon, denizde Federal ticareti ciddi şekilde kesintiye uğratan ve nakliye sigortası oranlarını% 900 artıran, ticareti yok eden toplam on sekiz kruvazöre sahipti. Commodore Tattnall, 1863'te Georgia'daki Savannah Nehri üzerindeki Birlik ablukasını bir zırhlıyla kırmaya yine başarısız bir şekilde teşebbüs etti . Federaller , Ağustos ayında deniz tabanlı amfibi saldırı ile Mobile Bay'i kapattı ve Mississippi Nehri'nin doğusundaki Körfez kıyısı ticaretini sona erdirdi. Aralık ayında Nashville Muharebesi , batı tiyatrosundaki Konfederasyon operasyonlarını sona erdirdi.
Çok sayıda aile, varsa ev kölelerini yanlarında getirerek daha güvenli yerlere, genellikle uzak kırsal alanlara taşındı. Mary Massey, bu seçkin sürgünlerin güney görünümüne bir bozgunculuk unsuru kattığını savunuyor.
Çöküş: 1865
1865'in ilk üç ayında , kalan Konfederasyon merkezinin geniş bir bölümünü harap eden Federal Carolinas Harekatı görüldü. Büyük Virginia Vadisi'ndeki "Konfederasyonun ekmek sepeti" Philip Sheridan tarafından işgal edildi . Union Blockade , Kuzey Carolina'da Fort Fisher'ı ele geçirdi ve Sherman nihayet kara saldırısıyla Güney Carolina, Charleston'ı aldı .
Konfederasyon hiçbir limanı, limanı veya gezilebilir nehri kontrol etmiyordu. Demiryolları ele geçirildi veya işletimi durduruldu. Başlıca gıda üreten bölgeleri savaşla harap edilmiş veya işgal edilmişti. Yönetimi, nüfusunun yalnızca üçte birini tutan yalnızca üç cepte hayatta kaldı. Orduları yenildi veya dağıldı. Lincoln ile Şubat 1865 Hampton Roads Konferansında , üst düzey Konfederasyon yetkilileri, azat edilmiş köleler için tazminatla Birliği yeniden kurma davetini reddetti. Üç boş Konfederasyon cebi güney Virginia - Kuzey Karolina, orta Alabama - Florida ve Teksas'tı; son iki bölge, herhangi bir direniş fikrinden çok Federal güçlerin onları işgal etme ilgisizliğinden kaynaklanıyordu. Davis'in politikası bağımsızlık ya da hiçbir şeydi, Lee'nin ordusu hastalık ve firarla harap olmuştu ve Jefferson Davis'in başkentini savunan siperleri zar zor tutuyordu.
Konfederasyonun abluka altında kalan son limanı olan Wilmington, Kuzey Karolina kaybedildi . Birlik, Lee'nin Petersburg'daki hatlarını aştığında, Richmond hemen düştü. Lee , 9 Nisan 1865'te Virginia'daki Appomattox Adliye Binası'nda Kuzey Virginia Ordusu'ndan kalan 50.000 kişiyi teslim etti. "Teslimiyet", Konfederasyonun sonunu işaret etti. CSS Stonewall , Mart ayında Birlik ablukasını kırmak için Avrupa'dan yola çıktı; Küba Havana'yı yaparken teslim oldu. Bazı üst düzey yetkililer Avrupa'ya kaçtı, ancak Başkan Davis 10 Mayıs'ta yakalandı; geri kalan tüm Konfederasyon kara kuvvetleri Haziran 1865'e kadar teslim oldu. ABD Ordusu, teslim sonrası isyan veya onlara karşı gerilla savaşı olmaksızın Konfederasyon bölgelerinin kontrolünü ele geçirdi , ancak daha sonra barış, büyük miktarda yerel şiddet, kan davası ve intikam cinayetleriyle gölgelendi. Son konfederasyon askeri birimi, ticaret akıncısı CSS Shenandoah , 6 Kasım 1865'te Liverpool'da teslim oldu .
Tarihçi Gary Gallagher , Konfederasyonun 1865'in başlarında kuzey ordularının "organize güney askeri direnişini" ezmesi nedeniyle teslim olduğu sonucuna vardı. Konfederasyonun asker ve sivil nüfusu, maddi sıkıntı ve sosyal bozulma yaşadı. Çökene kadar çok miktarda kan ve hazine harcadılar ve çıkardılar; "son gelmişti". Jefferson Davis'in 1890'daki değerlendirmesi, "Başkentin ele geçirilmesi, sivil yetkililerin dağılması, orduların sahada teslim olması ve Başkanın tutuklanmasıyla Amerika Konfedere Devletleri ortadan kayboldu ... bundan böyle Amerika Birleşik Devletleri tarihinin bir parçası oldu."
Savaş sonrası tarih
Af ve ihanet sorunu
Savaş sona erdiğinde 14.000'den fazla Konfederasyon, af için Başkan Johnson'a dilekçe verdi; onları dağıtma konusunda cömertti. 1868'de "Geç İç Savaş" ta tüm Konfederasyon katılımcılarına genel bir af çıkardı. Kongre, Mayıs 1866'da, görevde bulunma kısıtlamaları içeren ek Af Yasaları ve Mayıs 1872'de bu kısıtlamaları kaldıran Af Yasası çıkardı. 1865'te, özellikle Jefferson Davis'e karşı vatana ihanet davaları açma konusunda çok tartışma vardı. Başkan Johnson'ın kabinesinde bir fikir birliği yoktu ve hiç kimse vatana ihanetle suçlanmadı. Davis'in beraat etmesi hükümet için küçük düşürücü olurdu.
Davis vatana ihanetle suçlandı ama asla yargılanmadı; Mayıs 1867'de kefaletle hapisten serbest bırakıldı. 25 Aralık 1868'de Başkan Johnson tarafından çıkarılan af, Jefferson Davis'in (veya Konfederasyonla bağlantılı herhangi birinin) vatana ihanetten yargılanma olasılığını ortadan kaldırdı.
Georgia, Andersonville yakınlarındaki kötü şöhretli bir savaş esiri kampının komutanı Henry Wirz , bir askeri mahkeme tarafından yargılandı ve mahkum edildi ve 10 Kasım 1865'te idam edildi. Kendisine yöneltilen suçlamalar vatana ihanet değil, komplo ve zulüm içeriyordu.
ABD hükümeti , İç Savaş'ın siyasi ve anayasal sorunlarını çözmeye çalışan ve Yeniden Yapılanma olarak bilinen on yıllık bir süreci başlattı . Öncelikler şunlardı: Konfederasyon milliyetçiliğinin ve köleliğin sona erdirilmesini garanti etmek, köleliği yasaklayan On Üçüncü Değişikliği onaylamak ve uygulamak; Irkı ne olursa olsun, yerli doğumlu tüm sakinlere ikili ABD ve eyalet vatandaşlığını garanti eden On Dördüncü ; ve ırk nedeniyle oy kullanma hakkının reddedilmesini yasa dışı kılan On Beşinci .
1877'de, 1877 Uzlaşması eski Konfederasyon eyaletlerinde Yeniden Yapılanmayı sona erdirdi. Federal birlikler, muhafazakar beyaz Demokratların, siyahların oy kullanmasını bastırmak için genellikle aşırı şiddet ve dolandırıcılık yoluyla eyalet hükümetlerinin siyasi kontrolünü çoktan yeniden ele geçirdikleri Güney'den çekildi. Savaş öncesi Güney'in birçok zengin bölgesi vardı; savaş, askeri harekat, harap olmuş altyapı ve tükenen kaynaklar nedeniyle tüm bölgeyi ekonomik olarak harap etti. Hâlâ bir tarım ekonomisine bağlı ve altyapı yatırımlarına direnen bölge, sonraki yüzyıla kadar ekici seçkinlerin hakimiyetinde kaldı. Konfederasyon gazileri, Yeniden Yapılanma politikası nedeniyle geçici olarak haklarından mahrum edilmişti ve Demokratların çoğunlukta olduğu yasama meclisleri , artık çoğu siyahı ve birçok fakir beyazı dışlamak için yeni anayasalar ve değişiklikler geçirdi. Bu dışlama ve zayıflamış bir Cumhuriyetçi Parti , 1965 Oy Hakları Yasası'na kadar norm olarak kaldı . 20. yüzyılın başlarındaki Katı Güney , II. Dünya Savaşı'ndan çok sonrasına kadar ulusal düzeyde refah düzeyine ulaşamadı .
Teksas - Beyaz
Texas v. White davasında , 74 U.S. 700 ( 1869), Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi - 5-3 çoğunlukla - Teksas'ın Amerika Konfedere Devletleri'ne katıldığı iddialarına rağmen Birliğe ilk katıldığından beri bir eyalet olarak kaldığına karar verdi. . Bu davada mahkeme, Anayasa'nın bir devletin ABD'den tek taraflı olarak ayrılmasına izin vermediğine karar verdi. Ayrıca, ayrılma kararnameleri ve ayrılan eyaletlerdeki yasama organlarının bu tür kararnameleri yürürlüğe koymayı amaçlayan tüm eylemleri, Anayasa uyarınca "kesinlikle geçersiz " idi. Bu dava, savaş sırasında devlet mevzuatına ilişkin tüm sorulara uygulanan yasayı çözdü. Ayrıca, İç Savaşın "temel anayasal sorularından" birine karar verdi: Birlik, anayasa hukuku gereği kalıcı ve yok edilemez. "Devrim veya Devletlerin rızası dışında" hiçbir devletin Birlikten ayrılamayacağını ilan ederken, "Konfederasyon devletlerinin Birleşik Devletler'in egemen devletler arasında gönüllü bir anlaşma olduğu şeklindeki konumunu açıkça reddediyordu".
Konfederasyonun ölümüyle ilgili teoriler
"Devletlerin haklarından öldü"
Tarihçi Frank Lawrence Owsley , Konfederasyonun "eyaletlerin haklarından öldüğünü" savundu. Merkezi hükümet, Richmond'un eyaletlerin haklarına tecavüz edeceğinden korktukları için valiler ve eyalet yasama organları tarafından el konulan askerlere ve paraya izin verilmedi. Georgia valisi Joseph Brown , Jefferson Davis'in eyaletlerin haklarını ve bireysel özgürlükleri yok etmeye yönelik gizli bir komplo kurduğu konusunda uyarıda bulundu. Davis'e asker toplama yetkisi veren Kuzey Amerika'daki ilk zorunlu askerlik yasasının "askeri despotizmin özü" olduğu söylendi.
Joseph E. Brown , Gürcistan valisi
Pendleton Murrah , Teksas valisi
Başkan Yardımcısı Alexander H. Stephens, cumhuriyetçi hükümetin biçimini kaybetmekten korkuyordu. Başkan Davis'in vali tarafından atanan yüzlerce "bombaya dayanıklı" bürokratın "keyfi tutuklamalarla" tehdit etmesine izin vermek, "İngiliz Parlamentosunun krala şimdiye kadar bahşettiğinden daha fazla güç verdi. Tarih, bu tür kontrolsüz otoritenin tehlikelerini kanıtladı." Gazete editörleri için taslak muafiyetlerin kaldırılması, Konfederasyon hükümetinin Raleigh NC Standardı gibi baskıları susturma, seçimleri kontrol etme ve oradaki barış toplantılarını bastırma girişimi olarak yorumlandı. Rable'ın şu sonuca vardığı gibi, "Stephens için, Konfederasyon davasının kalbi olan vatanseverliğin özü, askeri gereklilik, pragmatizm veya uzlaşma düşünceleri olmaksızın, geleneksel haklara boyun eğmez bir bağlılığa dayanıyordu".
1863'te Teksas valisi Pendleton Murrah , Kansas'tan saldırabilecek Plains Kızılderililerine ve Birlik güçlerine karşı savunma için eyalet birliklerinin gerekli olduğuna karar verdi. Askerlerini doğuya göndermeyi reddetti. Kuzey Karolina Valisi Zebulon Vance , askere alma başarısını sınırlayarak zorunlu askerliğe yoğun bir muhalefet gösterdi. Vance'in eyaletlerin haklarına olan inancı, onu Davis yönetimine karşı tekrar tekrar inatçı muhalefete itti.
Konfederasyon içindeki siyasi farklılıklara rağmen, gayri meşru görüldükleri için hiçbir ulusal siyasi parti kurulmadı. "Parti karşıtlığı, siyasi inancın bir maddesi haline geldi." Alternatif ulusal lider grupları oluşturan bir siyasi partiler sistemi olmadan, seçim protestoları dar anlamda devlet temelli, "olumsuz, umursamaz ve önemsiz" olma eğilimindeydi. 1863 ara seçimleri , yalnızca beyhude ve hüsrana uğramış memnuniyetsizliğin ifadeleri haline geldi . Tarihçi David M. Potter'a göre, işleyen bir iki partili sistemin olmaması, Davis yönetimi tarafından savaşın yürütülmesine herhangi bir etkili alternatifin formüle edilmesini engellediği için, Konfederasyon savaş çabalarına "gerçek ve doğrudan zarar" verdi.
"Davis'ten öldü"
Başkan Davis'in düşmanları, Konfederasyonun "Davis'ten öldüğünü" öne sürdüler. Konfederasyonun en etkili gazetesi Richmond (Virginia) Examiner'ın editörü Edward Alfred Pollard gibi eleştirmenler tarafından George Washington ile olumsuz bir şekilde karşılaştırıldı . E. Merton Coulter, "Amerikan Devrimi'nin Washington'u vardı; Güney Devrimi'nin Davis'i vardı ... biri başarılı, diğeri başarısız oldu" diye özetliyor. Erken balayı döneminin ötesinde, Davis hiçbir zaman popüler olmadı. O, farkında olmadan erken yaşlardan itibaren çok fazla iç anlaşmazlığa neden oldu. Hastalığı ve geçici körlük nöbetleri onu günlerce etkisiz hale getirdi.
Günümüz tarihçileri tarafından bir Konfederasyon savunucusu olarak görülen Coulter, Davis'in kahraman olduğunu ve iradesinin boyun eğmez olduğunu söylüyor. Ancak "azim, kararlılık ve irade gücü", Davis'in sallayamadığı düşmanların kalıcı muhalefetini kışkırttı. "Konfederasyon" terimini tiranlık ve baskı için bir etiket haline getiren, " Yıldızlar ve Çubuklar " ın daha büyük vatansever hizmet ve fedakarlığın sembolü haline gelmesini engelleyen "eyaletlerin küçük liderlerini" alt etmeyi başaramadı . Milliyetçiliği geliştirmek ve yönetimi için destek kazanmak için kampanya yürütmek yerine, "neredeyse bir Adams gibi" mesafeli davranarak nadiren kamuoyuna kur yaptı .
Escott, Davis'in hükümetini desteklemek için Konfederasyon milliyetçiliğini etkili bir şekilde seferber edemediğini ve özellikle nüfusun büyük bölümünü oluşturan küçük çiftçilere hitap etmekte başarısız olduğunu savunuyor. Escott, eyalet haklarının neden olduğu sorunlara ek olarak, herhangi bir güçlü merkezi hükümete karşı yaygın muhalefetin, köle sahibi sınıf ile küçük çiftçiler arasındaki büyük servet farkıyla birleştiğinde, Konfederasyon'un hayatta kalması güçlü bir merkezi yönetim gerektirdiğinde, çözülemez ikilemler yarattığını da vurgular. birleşik bir halk tarafından desteklenen hükümet. Savaş öncesi, beyaz dayanışmanın Washington'da birleşik bir Güney sesi sağlamak için gerekli olduğu iddiası artık geçerliliğini yitirdi. Davis, eleştiriye uğradığında sesini yükseltecek bir destekçi ağı kurmayı başaramadı ve savaş çabalarının merkezileştirilmiş kontrolünü talep ederek defalarca valileri ve diğer devlet temelli liderleri yabancılaştırdı.
Coulter'a göre Davis, çok fazla ayrıntıyla ilgilendiği, başarısızlıkları aşikar olan arkadaşlarını koruduğu ve yurttaşlık sorumluluklarına karşı askeri işlere çok fazla zaman harcadığı için verimli bir yönetici değildi. Coulter, Güney Devrimi için ideal lider olmadığı sonucuna varıyor, ancak rol için mevcut olan "diğer tüm çağdaş karakterlerden daha az zayıflık" gösterdi.
Robert E. Lee'nin Davis'i başkan olarak değerlendirmesi şuydu: "Bu kadar iyi olabilecek hiçbir şey bilmiyordum."
Hükümet ve politika
Siyasi bölünmeler
anayasa
Güneyli liderler anayasalarını yazmak için Alabama, Montgomery'de bir araya geldiler. Konfederasyon Devletleri Anayasasının çoğu, Amerika Birleşik Devletleri Anayasasını aynen kopyaladı, ancak Konfederasyonun herhangi bir bölgesinde köleliğin tanınması ve korunmasına ilişkin hükümler dahil olmak üzere kölelik kurumunun birkaç açık korumasını içeriyordu. Uluslararası köle ticareti yasağını sürdürdü , ancak yasağın uygulanmasını ABD Anayasasının "şu anda var olan herhangi bir Eyaletin kabul etmeyi uygun göreceği Kişilere" atıfta bulunmasının aksine "Afrika ırkından Zenciler" için açık hale getirdi. Köle sahibi devletler arasındaki mevcut iç köle ticaretini korudu .
Belirli alanlarda, Konfederasyon Anayasası eyaletlere zamanın ABD Anayasasından daha fazla yetki verdi (veya merkezi hükümetin yetkilerini daha fazla kısıtladı), ancak diğer alanlarda eyaletler ABD Anayasası kapsamında sahip oldukları hakları kaybetti. ABD Anayasası gibi Konfederasyon Anayasası da bir ticaret maddesi içermesine rağmen , Konfederasyon versiyonu, merkezi hükümetin bir eyalette toplanan gelirleri başka bir eyaletteki iç iyileştirmeleri finanse etmek için kullanmasını yasakladı . Konfederasyon Anayasasının ABD Anayasasının genel refah hükmüne eşdeğeri, koruyucu tarifeleri yasakladı (ancak yerel gelir sağlamak için tarifelere izin verdi) ve "genel refahı" sağlamak yerine "Konfederasyon Devletleri Hükümetini sürdürmekten" söz etti. Eyalet yasama organları , bazı durumlarda Konfederasyon hükümetinin yetkililerini görevden alma yetkisine sahipti . Öte yandan, Konfederasyon Anayasası , ABD Anayasasının ilgili maddelerini esasen kopyalayan Gerekli ve Uygun bir Madde ve bir Üstünlük Maddesi içeriyordu. Konfederasyon Anayasası, ABD Anayasasında o ana kadar onaylanan 12 değişikliğin her birini de bünyesine kattı.
Konfederasyon Anayasası, eyaletlerin ayrılmasına izin veren bir hükmü özel olarak içermiyordu; Başlangıç, her eyaletin "egemen ve bağımsız karakteriyle hareket etmesinden" ve aynı zamanda "kalıcı bir federal hükümet" kurulmasından söz ediyordu. Konfederasyon Anayasasının taslağının hazırlanmasına ilişkin tartışmalar sırasında, bir teklif eyaletlerin Konfederasyondan ayrılmasına izin verecekti. Teklif, yalnızca Güney Carolina delegelerinin önergenin değerlendirilmesi lehinde oy kullanması ile masaya yatırıldı. Konfederasyon Anayasası ayrıca Devletlerin, Konfederasyonun diğer bölümlerinden köle sahiplerinin kölelerini Konfederasyonun herhangi bir eyaletine getirmelerini engelleme veya Konfederasyonun farklı bölümleri arasında seyahat eden köle sahiplerinin mülkiyet haklarına müdahale etme yetkisini açıkça reddetti. Amerika Birleşik Devletleri Anayasasının laik dilinin aksine, Konfederasyon Anayasası açıkça Tanrı'nın kutsamasını istedi ("... Yüce Tanrı'nın lütfuna ve rehberliğine başvurmak ...").
Bazı tarihçiler Konfederasyondan Herrenvolk demokrasisinin bir biçimi olarak söz ettiler .
Yönetici
Konfederasyonu ve yürütmeyi kuran Montgomery Konvansiyonu 4 Şubat 1861'de toplandı. Egemenlik olarak her eyaletin, ABD Kongresi'ndekiyle aynı delegasyon büyüklüğünde bir oyu vardı ve genellikle 41 ila 50 üye katıldı. Ofisler, bir yılı geçmeyecek bir süre ile sınırlı, "geçici" idi. Bir isim başkan, bir isim de başkan yardımcılığına aday gösterildi. Her ikisi de oybirliğiyle 6-0 seçildi.
Jefferson Davis geçici başkan seçildi. ABD Senatosundaki istifa konuşması, ayrılmanın açık gerekçesi ve Birlik'ten bağımsızlığa barışçıl bir şekilde ayrılması için yalvarması ile büyük ölçüde etkiledi. Konfederasyon ordularının başkomutanı olmak istediğini belirtmesine rağmen, seçildiğinde Geçici Başkanlık görevini üstlendi. Geçici Başkan Yardımcılığı için üç aday, 9 Şubat seçimlerinden önceki gece değerlendiriliyordu. Hepsi Gürcistan'dandı ve farklı yerlerde toplanan çeşitli delegasyonlar ikisinin işe yaramayacağına karar verdi, bu nedenle Alexander H. Stephens, bazı özel çekinceler olsa da, oybirliğiyle geçici Başkan Yardımcısı seçildi. Stephens 11 Şubat'ta, Davis 18 Şubat'ta açıldı.
Davis ve Stephens, 6 Kasım 1861'de rakipsiz olarak başkan ve başkan yardımcılığına seçildiler . 22 Şubat 1862'de açıldılar.
Coulter, "ABD'nin hiçbir başkanı bundan daha zor bir göreve sahip olmamıştı" dedi. Washington barış zamanında açıldı. Lincoln, uzun süredir yerleşik bir hükümeti miras aldı. Konfederasyonun yaratılması, kendilerini temelde muhafazakar olarak gören erkekler tarafından gerçekleştirildi. Kendilerinden "Devrim" olarak söz etseler de, onların gözünde bu, ABD'nin kuruluş belgeleri anlayışından çok, değişimlere karşı bir karşı-devrimdi. Davis'in göreve başlama konuşmasında, Konfederasyonun Fransız benzeri bir devrim değil, bir yönetim devri olduğunu açıkladı. Montgomery Konvansiyonu, Konfederasyon Kongresi tarafından değiştirilene kadar Amerika Birleşik Devletleri'nin tüm yasalarını üstlenmişti.
Daimi Anayasa, Amerika Konfederasyon Devletleri Başkanı'nın altı yıllık bir süre için görev yapmak üzere seçilmesini, ancak yeniden seçilme olasılığı olmadan sağladı. Amerika Birleşik Devletleri Anayasasından farklı olarak, Konfederasyon Anayasası, başkana bir yasa tasarısını bir satır maddesini veto etme yetkisi verdi , bu da bazı eyalet valilerinin elinde bulunan bir güç.
Konfederasyon Kongresi, ABD Kongresi'nde gerekli olan aynı üçte iki oyla genel ya da münferit vetoları bozabilir . Ayrıca, yürütme organı tarafından özel olarak talep edilmeyen ödenekler, Kongre'nin her iki meclisinde de üçte iki oyla kabul edilmesini gerektiriyordu. Başkan olarak görev yapacak tek kişi , Konfederasyon görev süresi dolmadan yenildiği için Jefferson Davis'ti .
Yönetim ve kabine
|Davis Kabinesi|
|OFİS _||İSİM _||SÜRE _|
|Başkan||jefferson davis||1861–65|
|Başkan Vekili||Alexander H Stephens||1861–65|
|Dışişleri Bakanı||Robert Toombs||1861|
|Robert MT Avcısı||1861–62|
|Yahuda P. Benjamin||1862–65|
|Hazine Sekreteri||Christopher Memminger||1861–64|
|George Trenholm||1864–65|
|John H.Reagan||1865|
|Savaş Bakanı||Leroy Papa Walker||1861|
|Yahuda P. Benjamin||1861–62|
|George W. Randolph||1862|
|James Seddon||1862–65|
|John C.Breckinridge||1865|
|Donanma Sekreteri||Stephen Mallory||1861–65|
|posta bakanı||John H.Reagan||1861–65|
|Başsavcı||Yahuda P. Benjamin||1861|
|Thomas Bragg||1861–62|
|Thomas H. Watts||1862–63|
|George Davis||1864–65|
yasama
Güney İç Savaş'taki yalnızca iki "resmi, ulusal, işleyen, sivil idari organ" Jefferson Davis yönetimi ve Konfederasyon Kongreleriydi. Konfederasyon, 28 Şubat 1861'de Alabama, Montgomery'deki Geçici Kongre Kongresi tarafından başlatıldı. Geçici Konfederasyon Kongresi tek kamaralı bir meclisti, her eyalet bir oy aldı.
Daimi Konfederasyon Kongresi seçildi ve ilk oturumuna 18 Şubat 1862'de başladı. Konfederasyon Daimi Kongresi, iki meclisli bir yasama organı ile Amerika Birleşik Devletleri biçimlerini izledi. Senato eyalet başına iki, yirmi altı Senatöre sahipti. Meclis, her eyaletteki özgür ve köle nüfusa göre paylaştırılan 106 temsilciden oluşuyordu. İki Kongre 18 Mart 1865'e kadar altı oturumda toplandı.
Sivil, asker oyları ve atanmış temsilcilerin siyasi etkileri, çeşitli Güney'in siyasi coğrafyasının bölünmelerini yansıtıyordu. Bunlar da, Birlik işgali ve bozulmasına, savaşın yerel ekonomi üzerindeki etkisine ve savaşın gidişatına göre zaman içinde değişti. Siyasi partiler olmadan, Lincoln'ün gönüllüleri Federal mülkü geri alma çağrısından önce veya sonra ayrılığın benimsenmesiyle ilgili kilit aday kimliği. Önceki parti üyeliği, ağırlıklı olarak ayrılıkçı Demokrat veya sendikacı Whig olmak üzere seçmen seçiminde rol oynadı.
Siyasi partilerin yokluğu, bireysel yoklamayla oylamayı daha da önemli hale getirdi, çünkü Konfederasyon "yoklayarak oylama özgürlüğü Amerikan yasama tarihinde eşi benzeri görülmemişti." Konfederasyonun yaşamı boyunca (1) habeas corpus'un askıya alınması, (2) eyalet milislerinin kontrolü, zorunlu askerlik ve muafiyet gibi askeri kaygılar, (3) kölelerin, malların ve yakılmış toprağın baskısını içeren ekonomik ve maliye politikasıyla ilgili temel konular ve (4) dışişlerinde ve barış görüşmelerinde Jefferson Davis yönetiminin desteklenmesi.


İlk yıl, tek kamaralı Geçici Konfederasyon Kongresi , Konfederasyonun yasama organı olarak işlev gördü.


adli
Jesse J. Finley
Florida Bölgesi
Henry R. Jackson
Georgia Bölgesi
Asa Biggs
Kuzey Karolina Bölgesi
Andrew Magrath
Güney Karolina Bölgesi
Konfederasyon Anayasası, hükümetin bir yargı organının ana hatlarını çizdi, ancak devam eden savaş ve devlet hakları savunucularının, özellikle eyalet mahkemeleri üzerinde temyiz yetkisine sahip olup olmayacağı sorusu üzerine direnişi, "Yüksek Mahkemenin kurulmasını veya oturmasını engelledi. Konfederasyon Devletleri;" eyalet mahkemeleri genellikle Konfederasyon Devletlerini ulusal hükümet olarak tanıyarak eskisi gibi işlemeye devam etti.
Konfederasyon bölge mahkemeleri, Konfederasyon Anayasasının III. Çoğu durumda, aynı ABD Federal Bölge Yargıçları, Konfederasyon Devletleri Bölge Yargıçları olarak atanmıştır. Konfederasyon bölge mahkemeleri, 1861'in başlarında yeniden açılmaya başladı ve daha önce yapıldığı gibi aynı tip davaların çoğunu ele aldı. Birlik gemilerinin Konfederasyon Donanması veya akıncılar tarafından ele geçirildiği ve mahkeme işlemleri yoluyla satıldığı ödül davaları, güney limanlarının ablukası bunu imkansız kılana kadar görüldü. Konfederasyon Kongresi tarafından bir Müsadere Yasası kabul edildikten sonra, Konfederasyon bölge mahkemeleri, düşman uzaylıların (genellikle Güney'de mülk sahibi olan Kuzeyli ev sahipleri) mülklerine Konfederasyon Alıcıları tarafından el konulduğu (el konulduğu) birçok davaya baktı.
Konu Konfederasyon mahkemesine geldiğinde, mülk sahibi, Birlik ve Konfederasyon güçleri arasındaki ön cepheleri geçemediği için görünemedi . Böylece, Bölge Savcısı varsayılan olarak davayı kazandı, mülk tipik olarak satıldı ve para Güney savaş çabalarını ilerletmek için kullanıldı. Sonunda, Konfederasyon Yüksek Mahkemesi olmadığı için, Güney Carolina'dan Edward McCrady gibi keskin avukatlar temyiz başvurusunda bulunmaya başladı. Bu, müvekkillerinin mülklerinin, hiçbir zaman gerçekleşmeyen temyizi dinlemek için bir yüksek mahkeme kurulana kadar satılmasını engelledi. Federal birliklerin Konfederasyonun bazı bölümleri üzerinde kontrolü ele geçirdiği ve sivil hükümeti yeniden kurduğu yerlerde, ABD bölge mahkemeleri bazen yargı yetkisini geri aldı.
Yargıtay - kurulmadı.
Bölge Mahkemeleri – hakimler


Postane
John H. Reagan
Postmaster General
Jefferson Davis , 5 cent
İlk pul , 1861
Andrew Jackson
2 cent, 1862
George Washington
20 cent, 1863
Konfederasyon kurulduğunda ve ayrılan devletler Birlikten ayrıldığında, vatandaşlarına bir posta dağıtım sistemi sağlamak gibi zorlu bir görevle hemen karşı karşıya kaldı ve Amerikan İç Savaşı'nın ortasında yeni kurulan Konfederasyon ve Konfederasyon Postanesini kurdu. Postanenin kurulmasındaki ilk girişimlerden biri, John H. Reagan'ın 1861'de Jefferson Davis tarafından Genel Müdür pozisyonuna atanmasıydı ve bu onu Konfederasyon Postanesinin ilk Genel Müdürü ve Davis'in bir üyesi yaptı. başkanlık kabinesi 1906'da yazan tarihçi Walter Flavius McCaleb, Reagan'ın "enerjisini ve zekasını ... herhangi bir arkadaşının neredeyse hiç eşleşmediği bir derecede" övdü.
Savaş başladığında, ABD Postanesi kısa bir süre için ayrılıkçı eyaletlerden gelen postaları teslim etmeye devam etti. Bir eyaletin Konfederasyona kabul tarihinden sonra 31 Mayıs 1861'e kadar damgalanmış ve ABD posta ücretini taşıyan postalar hala teslim ediliyordu. Bu süreden sonra, özel ekspres şirketleri hala postanın bir kısmını düşman hatlarından geçirmeyi başardı. Daha sonra, çizgileri aşan postaların 'Ateşkes Bayrağı' ile gönderilmesi gerekti ve yalnızca iki belirli noktadan geçmesine izin verildi. Konfederasyondan ABD'ye gönderilen postalar, ABD posta akışına aktarılmadan önce Virginia kıyısındaki Fortress Monroe'da alındı, açıldı ve incelendi. Kuzeyden Güneye gönderilen posta , yine Virginia'da bulunan ve gönderilmeden önce incelendiği City Point'ten geçti.
Savaşın kaosuyla, çalışan bir posta sistemi Konfederasyon için her zamankinden daha önemliydi. İç Savaş, aile üyelerini ve arkadaşları böldü ve sonuç olarak, bölünmüş ulusun tamamında, özellikle bir orduda görev yapan erkeklere ve onlardan gelen mektup yazma önemli ölçüde arttı. Posta teslimi, sayısız ticari ve askeri nedenden dolayı Konfederasyon için de önemliydi. Birlik ablukası nedeniyle, temel malzemeler her zaman talep görüyordu ve bu nedenle, Konfederasyonun başarılı bir şekilde işletilmesi için ülke dışından tedarikçilere postalanan yazışmaların yapılması zorunluydu. Genellikle geceleri abluka devriyesinde Birlik gemilerinden kaçan ve savaş boyunca Konfederasyon Devletlerine kargo ve posta taşıyan Abluka koşucuları hakkında ciltler dolusu materyal yazıldı . Amerikan İç Savaşı öğrencileri ve tarihçileri için özellikle ilgi çekici olan, Savaş Esirleri postası ve Abluka postasıdır , çünkü bu öğeler genellikle çeşitli askeri ve diğer savaş zamanı etkinlikleriyle ilgiliydi. Konfederasyonun posta tarihi ve hayatta kalan Konfederasyon postası , tarihçilerin Amerikan İç Savaşı'na dahil olan çeşitli insanları, yerleri ve olayları belgelemesine yardımcı oldu.
Sivil özgürlükler
Konfederasyon, ABD'ye sadakatinden şüphelenilen kişileri tutuklamak için orduyu aktif olarak kullandı. Tarihçi Mark Neely , tutuklanan 4.108 erkek ismi buldu ve çok daha büyük bir toplam tahmin etti. Konfederasyon, Güney'de Birlik yanlısı sivilleri, Birliğin Kuzey'de Konfederasyon yanlısı sivilleri tutuklaması ile hemen hemen aynı oranda tutukladı. Neely tartışıyor:
Konfederasyon vatandaşı, Birlik vatandaşından daha özgür değildi ve belki de askeri yetkililer tarafından tutuklanma olasılığı daha düşük değildi. Aslında, Konfederasyon vatandaşı bazı açılardan Kuzeyli muadilinden daha az özgür olabilir. Örneğin, Konfederasyon devletleri içinde seyahat etme özgürlüğü, yerel bir pasaport sistemi tarafından ciddi şekilde sınırlandırılmıştı.
Ekonomi
Köleler
Güneyde yaygın söylentiler, kölelerin bir tür ayaklanma planladıklarını tahmin ederek beyazları alarma geçirdi. Devriyeler artırıldı. Köleler giderek daha bağımsız hale geldi ve cezaya karşı dirençli hale geldi, ancak tarihçiler ayaklanma olmadığı konusunda hemfikir. İstila edilen bölgelerde, eski efendiye sadakatten çok itaatsizlik normdu; Bell Wiley , "Sadakatsizlik değil, özgürlüğün cazibesiydi" diyor. Pek çok köle Kuzey için casus oldu ve çok sayıda köle federal hatlara kaçtı.
1 Ocak 1863'te ABD hükümetinin bir yürütme emri olan Lincoln'ün Kurtuluş Bildirgesi , Konfederasyonun belirlenmiş bölgelerindeki üç milyon kölenin yasal statüsünü "köle"den "özgür"e çevirdi. Uzun vadeli etki, Konfederasyonun kölelik kurumunu koruyamaması ve plantasyon işgücünün temel unsurunun kullanımını kaybetmesiydi. Köleler Bildiri ile yasal olarak serbest bırakıldı ve federal hatlara kaçarak veya federal birliklerin ilerleyişiyle özgür hale geldi. 200.000'den fazla serbest bırakılan köle, federal ordu tarafından nakliyeci, aşçı, çamaşırcı ve işçi olarak ve sonunda asker olarak işe alındı. Kurtuluşun ekonomik sistemlerini yok edeceğini anlayan plantasyon sahipleri, bazen kölelerini Birlik ordusunun ulaşamayacağı kadar uzağa taşıdılar. " Juneteenth " (19 Haziran 1865, Teksas'ta) ile Birlik Ordusu, Konfederasyonun tamamını kontrol etti ve tüm kölelerini özgürleştirdi. Eski köleler hiçbir zaman tazminat almadı ve İngiliz politikasının aksine, sahipleri de almadı.
Politik ekonomi
Beyazların çoğu, fazlalarını yerel olarak takas eden geçimlik çiftçilerdi. Beyaz mülkiyeti ve köleleştirilmiş bir işgücü ile Güney'in tarlaları, nakit mahsullerden önemli bir zenginlik üretti. Tütün, şeker ve denizcilik depolarının ( terebentin gibi) yanı sıra tekstil ürünleri için yüksek talep gören dünya pamuğunun üçte ikisini sağlıyordu . Bu hammaddeler Avrupa ve Kuzeydoğu'daki fabrikalara ihraç edildi. Pamuk ve tütün toprağı tüketirken, yetiştiriciler karlarını daha fazla köleye ve taze toprağa yeniden yatırdılar. Çok az imalat veya madencilik vardı; nakliye güneyli olmayanlar tarafından kontrol ediliyordu.
Üç milyondan fazla siyahi köleleştiren tarlalar, başlıca zenginlik kaynağıydı. Çoğu " kara kuşak " plantasyon alanlarında yoğunlaşmıştı (çünkü yoksul bölgelerde çok az beyaz aile köle sahibiydi). Onlarca yıldır köle isyanlarına dair yaygın bir korku vardı. Savaş sırasında, "ev muhafızı" devriye görevine fazladan adamlar atandı ve valiler, milis birimlerini koruma için evde tutmaya çalıştı. Tarihçi William Barney, "İç Savaş sırasında hiçbir büyük köle isyanı patlak vermediğini" bildirdi. Bununla birlikte, köleler bağımsızlık alanlarını genişletme fırsatını değerlendirdi ve sendika güçleri yakındayken birçoğu onlara katılmak için kaçtı.
Köle emeği, Yukarı Güney'de ve birkaç liman kentinde sınırlı bir şekilde sanayide uygulandı. Sınai gelişmedeki bölgesel gecikmenin bir nedeni, en yüksek gelir dağılımıydı. Kitlesel üretim, kitlesel pazarlar gerektirir ve küçük kabinlerde yaşayan, kendi kendine yapılan aletler kullanan ve her yıl düşük kaliteli kumaştan bir takım elbise giyen köleler , herhangi bir tanımdaki yerel imalatçıları aynı şekilde sürdürmek için tüketici talebi yaratmadı. Kuzeyde mekanize bir ücretsiz emek aile çiftliği . Güney ekonomisi, kölelerin serbest işgücü piyasalarında değil, en büyük gelir getiren işletmelerde çalıştırıldığı için "kapitalizm öncesi" idi. Güney Amerika'da uygulanan bu emek sistemi, ister taciz edici ister hoşgörülü olsun, ataerkilliği kapsıyordu ve bu, üretkenlikten ayrı emek yönetimi hususları anlamına geliyordu.
Hem Kuzey hem de Güney beyaz popülasyonlarının yaklaşık% 85'i aile çiftliklerinde yaşıyordu, her iki bölge de ağırlıklı olarak tarımsaldı ve her ikisinde de yüzyıl ortası endüstrisi çoğunlukla ev içiydi. Ancak, çiftçilerin büyük çoğunluğu kendi kendine beslenip küçük bir yerel pazar sağlarken, Güney ekonomisi servet üretmek için nakit mahsul tarımına ezici bir şekilde bel bağladığı için kapitalizm öncesiydi. Güney şehirleri ve endüstrileri her zamankinden daha hızlı büyüdü, ancak ülkenin geri kalanının başka yerlerdeki katlanarak büyümesinin itici gücü, kanallar ve demiryolları ulaşım sistemleri boyunca kentsel endüstriyel gelişmeye yönelikti. Güney, Amerikan ekonomik ana akımının baskın akımlarını takip ediyordu, ancak daha ucuz, daha hızlı yük sevkiyatı getiren ve yeni, genişleyen bölgeler arası pazarlar oluşturan her türlü hava koşuluna uygun ulaşım modlarında geride kaldığı için "büyük bir mesafe" içindeydi.
Kapitalizm öncesi Güney ekonomisinin üçüncü bir sayısı, kültürel ortamla ilgilidir. Güneyliler ve güneyliler ne bir iş ahlakı ne de ülkenin geri kalanına damgasını vuran tutumluluk alışkanlıklarını benimsemediler. Kapitalizmin araçlarına erişimi vardı ama kültürünü benimsemedi. Konfederasyonda ulusal bir ekonomi olarak Güney Davası, "kölelik ve ırk, ekiciler ve soylular, sade halk ve halk kültürü, pamuk ve tarlalara" dayanıyordu.
milli üretim
Konfederasyon, bir dünya pazarına pamuk ve daha az ölçüde tütün ve şeker kamışı ihracatıyla bir tarım ekonomisi olarak varlığına başladı . Yerel gıda üretimi arasında tahıllar, domuzlar, sığırlar ve bahçeler vardı. Nakit ihracattan geliyordu, ancak Güney halkı , pamuk ihracatı yoluyla Konfederasyona uluslararası desteği zorlamak için başarısız bir strateji olan " King Cotton " un etkisini hızlandırmak için 1861'in başlarında ihracatı kendiliğinden durdurdu . Abluka ilan edildiğinde, ticari nakliye fiilen sona erdi (gemiler sigorta alamıyordu) ve abluka koşucuları aracılığıyla yalnızca bir miktar erzak geldi. İhracatın kesilmesi, Güney için ekonomik bir felaketti ve en değerli mülklerini, tarlalarını ve köleleştirilmiş işçilerini işe yaramaz hale getirdi. Pek çok yetiştirici, her yerde birikmiş olan ancak çoğu gıda üretimine yönelen pamuk yetiştirmeye devam etti. Tüm bölgede, onarım ve bakım eksikliği, fiziksel varlıkları boşa harcadı.
On bir eyalet, 1860 yılında, esas olarak yerel değirmenlerden ve kereste, işlenmiş tütün, pamuklu ürünler ve terebentin gibi denizcilik depolarından 155 milyon dolarlık mamul mal üretmişti . Ana sanayi bölgeleri, hiçbir zaman Konfederasyon kontrolü altında olmayan Baltimore, Wheeling, Louisville ve St. Louis gibi sınır şehirleriydi. Hükümet Derin Güney'de mühimmat fabrikaları kurdu. Ele geçirilen mühimmat ve abluka koşucularından gelenlerle birleştiğinde, ordulara asgari düzeyde silah sağlandı. Askerler, azalan tayınlardan, ilaç eksikliğinden ve artan üniforma, ayakkabı ve bot kıtlığından muzdaripti. Kıtlıklar siviller için çok daha kötüydü ve ihtiyaç maddelerinin fiyatları istikrarlı bir şekilde arttı.
Konfederasyon, ithalatta %15'lik bir tarife veya vergi kabul etti ve bunu Amerika Birleşik Devletleri de dahil olmak üzere diğer ülkelerden yapılan tüm ithalatlara uyguladı. Tarife pek önemli değildi; Birlik ablukası, Konfederasyonun limanlarından geçen ticari trafiği en aza indirdi ve çok az kişi Kuzey'den kaçırılan mallar için vergi ödedi. Konfederasyon hükümeti tüm tarihi boyunca yalnızca 3,5 milyon dolarlık tarife geliri topladı. Yeterli mali kaynakların olmaması, Konfederasyonun savaşı para basarak finanse etmesine yol açtı ve bu da yüksek enflasyona yol açtı. Konfederasyon, merkezileşme ve standardizasyon yoluyla ekonomik bir devrim geçirdi, ancak ekonomisi sistematik olarak abluka ve baskınlarla boğulduğu için çok geç değildi.
Ulaşım sistemleri
Barış zamanında, Güney'in geniş ve bağlantılı gezilebilir nehir sistemleri ve kıyı erişimi, tarım ürünlerinin ucuz ve kolay taşınmasına izin verdi. Güneydeki demiryolu sistemi, nakit mahsullerin pazara her türlü hava koşulunda sevkiyatını iyileştirmek için gezilebilir nehirlere ek olarak geliştirildi. Demiryolları, ekim alanlarını en yakın nehir veya limana bağladı ve böylece arzı daha güvenilir hale getirdi, maliyetleri düşürdü ve karı artırdı. İstila durumunda, Konfederasyonun geniş coğrafyası, Birlik için lojistiği zorlaştırıyordu. Birlik orduları nerede işgal ederse etsin, askerlerinin çoğunu ele geçirilen bölgelere garnizon yapmak ve demiryolu hatlarını korumak için görevlendirdiler.
İç Savaşın başlangıcında, Güney, parçalanmış bir demiryolu ağına sahipti ve hat açıklığındaki değişikliklerin yanı sıra kavşak eksikliğinden rahatsız oldu. Lokomotifler ve yük vagonlarının sabit dingilleri vardı ve farklı ölçülerde (genişliklerde) palet kullanamıyorlardı. Aynı şehre giden farklı ölçülerdeki demiryolları, ilerlemeden önce yük vagonlarını ve bir lokomotifi beklemek zorunda olduğu bağlantı tren istasyonuna taşınmak üzere tüm yüklerin vagonlara boşaltılmasını gerektiriyordu . Boşaltma gerektiren merkezler arasında Vicksburg, New Orleans, Montgomery, Wilmington ve Richmond vardı. Ek olarak, çoğu demiryolu hattı, kıyı veya nehir limanlarından iç şehirlere, birkaç yan demiryolu ile gidiyordu. Bu tasarım sınırlaması nedeniyle, Konfederasyonun nispeten ilkel demiryolları, Güney'in önemli kıyı içi ve nehir yollarına yönelik Birlik deniz ablukasının üstesinden gelemedi.
Konfederasyonun demiryollarını genişletme, koruma veya teşvik etme planı yoktu. Güneylilerin 1861'de pamuk mahsulünü ihraç etmeyi reddetmesi, demiryollarını ana gelir kaynaklarından mahrum bıraktı. Birçok şirket çalışanları işten çıkarmak zorunda kaldı; birçok kritik vasıflı teknisyen ve mühendis askerlik hizmetinde kalıcı olarak kaybedildi. Savaşın ilk yıllarında, Konfederasyon hükümeti demiryollarına müdahalesiz bir yaklaşım sergiledi. Konfederasyon hükümeti ancak 1863'ün ortalarında ulusal bir politika başlattı ve bu yalnızca savaş çabalarına yardım etmekle sınırlıydı. Demiryolları fiilen ordunun kontrolü altına girdi. Buna karşılık, ABD Kongresi, Ocak 1862'de Birlik kontrolündeki demiryolu ve telgraf sistemlerinin askeri yönetimine izin verdi, standart bir ölçü koydu ve bu ölçüyü kullanarak Güney'e demiryolları inşa etti. Bölgeyi başarıyla yeniden işgal eden Konfederasyon orduları, ilerledikçe doğrudan demiryolu ile ikmal edilemedi. CS Kongresi, Şubat 1865'te demiryollarının askeri yönetimine resmen izin verdi.
Savaşın bitiminden önceki son yılda, Konfederasyon demiryolu sistemi kalıcı olarak çöküşün eşiğindeydi. Yeni ekipman yoktu ve her iki tarafta da baskınlar, lokomotifler ve yük vagonlarının yanı sıra önemli köprüleri sistematik olarak yok etti. Yedek parçalar yamyamlaştırıldı; ana hatlar için yedek raylar almak için besleme hatları parçalandı ve vagonlar yoğun kullanım nedeniyle yıprandı.
Atlar ve katır
Konfederasyon ordusu, sürekli bir at ve katır kıtlığı yaşadı ve yerel çiftçilere ve yetiştiricilere verilen şüpheli senetlerle onlara el koydu. Sendika güçleri gerçek parayla ödeme yaptı ve Güney'de hazır satıcılar buldu. Her iki ordunun da süvari ve topçu için atlara ihtiyacı vardı. Katırlar vagonları çekti. Arz, veteriner hekimleri şaşırtan ölümcül bir hastalık olan benzeri görülmemiş bir ruam salgını nedeniyle baltalandı. 1863'ten sonra işgalci Birlik güçleri, ihtiyaç duymadıkları tüm yerel atları ve katırları Konfederasyonun elinden uzak tutmak için vurma politikasına sahipti. Konfederasyon orduları ve çiftçiler, Güney ekonomisine ve savaş çabalarına zarar veren, artan bir at ve katır kıtlığı yaşadı. Güney, 2,5 milyon atının ve katırının yarısını kaybetti; birçok çiftçi savaşı hiçbiri kalmadan bitirdi. Ordu atları ağır çalışma, yetersiz beslenme, hastalık ve savaş yaraları nedeniyle tükendi; yaklaşık yedi aylık bir ömür beklentileri vardı.
Finansal araçlar
Hem bireysel Konfederasyon devletleri hem de daha sonra Konfederasyon hükümeti , Amerika Konfederasyon Devletleri dolarlarını , toplam nominal değeri 1,5 milyar dolar olan çeşitli mezheplerde kağıt para olarak bastı. Çoğu, Sayman Edward C. Elmore tarafından imzalandı . Kağıt para değer kaybettikçe ve sonunda değersiz hale geldikçe enflasyon yaygınlaştı. Eyalet hükümetleri ve bazı yerel yönetimler kendi kağıt paralarını bastı ve bu da kontrolden çıkmış enflasyona katkıda bulundu. Son yıllarda sahte kopyaların çoğalmasına rağmen, birçok fatura hala mevcuttur.
Konfederasyon hükümeti başlangıçta savaşını çoğunlukla ithalat vergileri, ihracat vergileri ve gönüllü altın bağışları yoluyla finanse etmek istedi. 1861'de Avrupa'ya pamuk satışına kendiliğinden ambargo uygulanmasından sonra, bu gelir kaynakları kurudu ve Konfederasyon, savaş masraflarını ödemek için giderek daha fazla borç çıkarmaya ve para basmaya yöneldi. Konfederasyon Devletleri politikacıları, ağır vergilerle genel nüfusu kızdırmaktan endişe duyuyorlardı. Bir vergi artışı birçok Güneyliyi hayal kırıklığına uğratabilir, bu nedenle Konfederasyon daha fazla para basmaya başvurdu. Sonuç olarak, enflasyon arttı ve savaşın geri kalanında güney eyaletleri için bir sorun olmaya devam etti. Örneğin, Nisan 1863'te Richmond'da unun maliyeti varil başına 100 dolara yükseldi ve ev kadınları ayaklandı.
Konfederasyon hükümeti, kendi topraklarındaki üç ulusal darphaneyi devraldı: Kuzey Karolina'daki Charlotte Darphanesi , Georgia'daki Dahlonega Darphanesi ve Louisiana'daki New Orleans Darphanesi . 1861'de tüm bu tesisler küçük miktarlarda altın madeni para ve ikinci yarısı da dolar üretti. Darphaneler eldeki mevcut kalıpları kullandığından, hepsi ABD sorunları gibi görünüyor. Bununla birlikte, kalıplardaki küçük farklılıkları karşılaştıran uzmanlar, ya ABD hükümeti, Louisiana Eyaleti ya da son olarak Konfederasyon Devletlerinin yetkisi altında basılan 1861-O yarım dolarını ayırt edebilirler. Altın madeni paraların aksine, bu basım önemli sayıda (2,5 milyonun üzerinde) üretildi ve halka satış için sahte yapılmış olmasına rağmen, düşük derecelerde ucuzdur. Bununla birlikte, New Orleans Darphanesi Mayıs 1861'de faaliyetini durdurmadan önce, Konfederasyon hükümeti dört yarım doları vurmak için kendi ters tasarımını kullandı. Bu, Amerikan nümizmatiğinin en büyük enderliklerinden birini yaptı. Gümüş ve altının olmaması, daha fazla madeni para basılmasını engelledi. Konfederasyon görünüşe göre bir sentlik madeni para basmayı da denedi, ancak Philadelphia'daki bir kuyumcu tarafından Güney'e göndermekten korkan yalnızca 12 tane üretildi. Yarım dolar gibi, daha sonra hatıra olarak kopyaları yapıldı.
ABD parası istiflendi ve herhangi bir genel tirajı yoktu. ABD madeni parası, İngiliz hükümdarları, Fransız Napolyonları ve sabit bir döviz kuru üzerinden İspanyol ve Meksika doblonları gibi 10 dolara kadar yasal ödeme aracı olarak kabul edildi . Konfederasyon parası kağıt ve posta pullarıydı.
Gıda kıtlığı ve isyanlar
1861'in ortalarında, Birlik deniz ablukası pamuk ihracatını ve mamul mal ithalatını fiilen durdurdu. Daha önce karadan gelen yiyecekler kesildi.
Evde kalanlar kadınlar olduğu için yiyecek ve erzak sıkıntısıyla yetinmek zorunda kaldılar. Alımları kıstılar, eski malzemeleri kullandılar ve giyecek ve yiyecek sağlamak için daha fazla keten ve bezelye ektiler. Mümkün olduğunda ersatz muadili kullandılar ama gerçek kahve yoktu, sadece bamya ve hindiba muadilleri vardı. Haneler, un gibi günlük ihtiyaçların maliyetindeki enflasyondan ve yiyecek, hayvanlar için yem ve yaralılar için tıbbi malzeme kıtlığından ciddi şekilde zarar gördü.
Eyalet hükümetleri, ekicilerin daha az pamuk ve daha fazla yiyecek yetiştirmesini talep etti, ancak çoğu reddetti. Avrupa'da pamuk fiyatları yükseldiğinde, Avrupa'nın ablukayı kırmak ve onları zengin etmek için yakında müdahale edeceği yönünde beklentiler vardı, ancak Avrupa tarafsız kaldı. Gürcistan yasama organı pamuk kotaları koydu ve fazla büyümeyi suç haline getirdi. Ancak gıda kıtlığı, özellikle kasabalarda daha da kötüleşti.
Yetersiz ulaşım sistemiyle daha da kötüleşen gıda arzındaki genel düşüş, kentsel alanlarda ciddi kıtlıklara ve yüksek fiyatlara yol açtı. Pastırma 1863'te pound başına bir dolara ulaştığında, Richmond, Atlanta ve diğer birçok şehrin fakir kadınları isyan etmeye başladı; etkisiz devlet yardım çabalarına, spekülatörlere ve tüccarlara kızdıkları için yiyecek ele geçirmek için dükkanlara ve depolara girdiler. Askerlerin eşleri ve dulları olarak, yetersiz refah sisteminden zarar gördüler.
1865'e kadar yıkım
Savaşın sonunda Güney altyapısındaki bozulma yaygındı. Sivil ölümlerin sayısı bilinmiyor. Her Konfederasyon devleti etkilendi, ancak savaşın çoğu Virginia ve Tennessee'de yapıldı, Teksas ve Florida ise en az askeri harekatı gördü. Hasarın çoğuna doğrudan askeri müdahale neden oldu, ancak çoğu onarım ve bakım eksikliğinden ve kaynakların kasıtlı olarak kullanılmasından kaynaklandı. Tarihçiler son zamanlarda yıkımın ne kadarının askeri harekattan kaynaklandığını tahmin ettiler. Paul Paskoff, Birlik askeri operasyonlarının dokuz Konfederasyon eyaletindeki (Teksas ve Florida hariç) 645 ilçenin %56'sında yürütüldüğünü hesaplıyor. Bu ilçeler 1860 beyaz nüfusunun %63'ünü ve kölelerin %64'ünü içeriyordu. Çatışma gerçekleştiğinde, şüphesiz bazı insanlar daha güvenli bölgelere kaçmıştı, bu nedenle savaşa maruz kalan kesin nüfus bilinmiyor.
1860 Amerika Birleşik Devletleri Sayımındaki on bir Konfederasyon Devleti, 835.000 nüfuslu 297 kasaba ve şehre sahipti; 681.000 kişiyle bu 162 kişiden bir noktada Birlik güçleri tarafından işgal edildi. Atlanta (1860 nüfusu 9.600), Charleston, Columbia ve Richmond (sırasıyla 40.500, 8.100 ve 37.900 nüfuslu); 1860 nüfus sayımında on bir kişi 115.900 kişiyi veya Güney kentsel nüfusun% 14'ünü içeriyordu. Tarihçiler, Birlik güçleri geldiğinde gerçek nüfuslarının ne olduğunu tahmin etmediler. Yıkılan kasabalarda yaşayan insan sayısı (1860 itibariyle), Konfederasyonun 1860 nüfusunun% 1'inden biraz fazlasını temsil ediyordu. Ayrıca 45 adliye binası yakıldı (830'dan). Güney'in tarımı yüksek düzeyde mekanize değildi. 1860 Sayımında çiftlik aletlerinin ve makinelerinin değeri 81 milyon dolardı; 1870'e gelindiğinde, sadece 48 milyon dolar değerinde %40 daha azdı. Birçok eski alet, yoğun kullanım nedeniyle kırılmıştı; yeni araçlar nadiren mevcuttu; onarımlar bile zordu.
Ekonomik kayıplar herkesi etkiledi. Bankalar ve sigorta şirketleri çoğunlukla iflas etti. Konfederasyon para birimi ve tahvilleri değersizdi. Kölelere yatırılan milyarlarca dolar yok oldu. Borçların çoğu da geride kaldı. Çiftliklerin çoğu sağlamdı ama çoğu atlarını, katırlarını ve sığırlarını kaybetmişti; çitler ve ahırlar bakıma muhtaç durumdaydı. Paskoff, yakınlarda çatışma olsa da olmasa da, çiftlik altyapısındaki kaybın hemen hemen aynı olduğunu gösteriyor. Altyapının ve üretken kapasitenin kaybı, bölgedeki kırsal dul kadınların yalnızca sağlıklı erkeklerin yokluğuyla değil, aynı zamanda kendilerini yönetebilecekleri ve işletebilecekleri tükenmiş bir maddi kaynak stoğuyla karşı karşıya kalması anlamına geliyordu. Dört yıllık savaş, aksama ve ablukalar sırasında Güney, sermaye stokunun yaklaşık yarısını kullandı. Buna karşılık Kuzey, maddi kayıplarını o kadar zahmetsizce karşıladı ki, savaşın sonunda başlangıçtakinden daha zengin göründü.
Yeniden inşası yıllar sürdü ve savaştan sonra pamuğun düşük fiyatı nedeniyle engellendi. Özellikle demiryollarında dış yatırım çok önemliydi. Bir tarihçi, ekonomik iyileşme için gerekli ulaşım altyapısının çöküşünü şöyle özetledi:
Güneylilerin karşı karşıya kaldığı en büyük felaketlerden biri, ulaşım sistemine yapılan tahribattı. Yollar geçilmezdi ya da yoktu ve köprüler yıkıldı ya da sular altında kaldı. Önemli nehir trafiği durma noktasındaydı: setler kırıldı, kanallar kapatıldı, ele geçirilmemiş veya imha edilmemiş birkaç vapur bakıma muhtaç durumdaydı, rıhtımlar çürümüş veya kayıptı ve eğitimli personel ölmüş veya dağılmıştı. Atlar, katırlar, öküzler, arabalar, yük arabaları ve yük arabalarının neredeyse tamamı zaman zaman çatışan orduların eline geçmişti. Demiryolları felç oldu, şirketlerin çoğu iflas etti. Bu hatlar düşmanın özel hedefi olmuştu. Alabama'da 114 millik bir alanda, her köprü ve sehpa yıkıldı, çapraz bağlar çürüdü, binalar yandı, su depoları gitti, hendekler doldu ve yabani otlarla çalıların arasında büyümüş yollar ... Columbia ve Atlanta gibi iletişim merkezleri harabe halindeydi; dükkanlar ve dökümhaneler harap veya bakıma muhtaç durumdaydı. Savaş tarafından atlanan bu alanlar bile, savaş cephesinde ihtiyaç duyulan ekipman için korsandı ve yeterli onarım veya değiştirme yapılmadan savaş zamanı kullanımının aşınması ve yıpranması, her şeyi bir parçalanma durumuna getirdi.
Kadınlar ve aileler üzerindeki etkisi
Savaş sırasında 250.000'den fazla Konfederasyon askeri öldü. Bazı dul kadınlar, aile çiftliklerini terk edip akrabalarının evlerine karışmış, hatta yüksek hastalık ve ölüm oranlarına sahip kamplarda yaşayan mülteciler haline gelmiştir. Eski Güney'de " yaşlı kız " olmak kadın ve ailesi için bir tür utanç kaynağıydı, ancak savaştan sonra neredeyse bir norm haline geldi. Bazı kadınlar evlenmek zorunda olmama özgürlüğünü memnuniyetle karşıladılar. Boşanma hiçbir zaman tamamen kabul edilmese de daha yaygın hale geldi. "Yeni Kadın" kavramı ortaya çıktı - kendi kendine yeten ve bağımsızdı ve savaş öncesi ilmin "Güney Güzeli" ile keskin bir tezat oluşturuyordu.
Ulusal bayraklar
Amerika Konfederasyon Devletleri'nin "Yıldızlar ve Çubuklar" olarak adlandırılan ilk resmi bayrağı, başlangıçta Konfederasyonu oluşturan ilk yedi eyaleti temsil eden yedi yıldıza sahipti. Daha fazla eyalet katıldıkça, toplam 13 olana kadar daha fazla yıldız eklendi (bölünmüş Kentucky ve Missouri eyaletleri için iki yıldız eklendi). Birinci Boğa Koşusu Muharebesi ( Birinci Manassas ) sırasında Yıldızları ve Çubukları Birlik bayrağından ayırmak bazen zor oldu . Durumu düzeltmek için, sahadaki birlikler tarafından kullanılmak üzere ayrı bir "Savaş Bayrağı" tasarlandı. "Güney Haçı" olarak da bilinen birçok varyasyon, orijinal kare konfigürasyondan çıktı.
Konfederasyon hükümeti tarafından hiçbir zaman resmi olarak kabul edilmemiş olsa da, Güney Haçı'nın hem askerler hem de sivil halk arasındaki popülaritesi, 1863'te yeni bir ulusal bayrak kabul edildiğinde ana renk özelliği haline getirilmesinin birincil nedeniydi. Bu yeni standart - "Paslanmaz Afiş" olarak bilinen - bir Savaş Bayrağı kantonu ile uzatılmış beyaz bir alandan oluşuyordu . Bu bayrağın da askeri operasyonlarda kullanıldığında sorunları vardı, çünkü rüzgarsız bir günde kolayca bir ateşkes veya teslim bayrağıyla karıştırılabilirdi. Böylece, 1865'te Paslanmaz Afiş'in değiştirilmiş bir versiyonu kabul edildi. Konfederasyonun bu son ulusal bayrağı, Savaş Bayrağı kantonunu korudu, ancak beyaz alanı kısalttı ve uç uca dikey bir kırmızı çubuk ekledi.
20. yüzyıl ve popüler medyadaki tasviri nedeniyle, birçok kişi lacivert çubuklu dikdörtgen savaş bayrağını "Konfederasyon Bayrağı" ile eşanlamlı olarak görüyor, ancak bu bayrak hiçbir zaman bir Konfederasyon ulusal bayrağı olarak kabul edilmedi.
"Konfederasyon Bayrağı", en yaygın Savaş Bayrağı tasarımına benzer bir renk şemasına sahiptir, ancak kare değil dikdörtgendir. "Konfederasyon Bayrağı", bugün Amerika Birleşik Devletleri'nde Güney'in oldukça tanınan bir sembolüdür ve tartışmalı bir simge olmaya devam etmektedir.
Coğrafya
Bölge ve iklim
Amerika Konfederasyon Devletleri toplam 2.919 mil (4.698 km) kıyı şeridi talep etti, bu nedenle topraklarının büyük bir kısmı deniz kıyısında düz ve genellikle kumlu veya bataklık zeminde bulunuyordu. İç kısmın çoğu ekilebilir tarım arazilerinden oluşuyordu, ancak çoğu da engebeli ve dağlıktı ve uzak batı bölgeleri çöllerdi. Mississippi Nehri'nin alt kısımları ülkeyi ikiye böldü ve batı yarısı genellikle Trans-Mississippi olarak anıldı . En yüksek nokta (Arizona ve New Mexico hariç) Teksas'ta 8,750 fit (2,670 m) ile Guadalupe Zirvesi idi.
İklim
Amerika Konfedere Devletleri tarafından talep edilen bölgenin çoğu, ılıman kışlar ve uzun, sıcak, nemli yazlar ile nemli subtropikal bir iklime sahipti. İklim ve arazi, geniş bataklıklardan (Florida ve Louisiana'dakiler gibi) yarı kurak bozkırlara ve 100 derece batı boylamının batısındaki kurak çöllere kadar değişiyordu. Subtropikal iklim, kışları ılıman hale getirdi, ancak bulaşıcı hastalıkların gelişmesine izin verdi. Sonuç olarak, her iki tarafta da savaşta ölenlerden daha fazla asker hastalıktan öldü; bu, Birinci Dünya Savaşı öncesi çatışmalardan pek de alışılmadık bir gerçektir.
demografi
Nüfus
Amerika Birleşik Devletleri 1860 Nüfus Sayımı , Konfederasyona katılan bölgeler için 1860 genel nüfusunun bir resmini verir. Nüfus sayılarının asimile olmamış Kızılderili kabilelerini hariç tuttuğuna dikkat edin.
|Durum||Toplam


nüfus
|Toplam köle


sayısı
|Toplam hane


sayısı
|Toplam


serbest
nüfus
|Toplam


köle sahibi sayısı
|Köle
sahibi olan Hür


nüfusun yüzdesi
|Köle
sahibi özgür


ailelerin yüzdesi
|Nüfusun


yüzdesi olarak köleler
|Toplam


ücretsiz
renkli
|Alabama||964.201||435.080||96.603||529.121||33.730||%6||%35||%45||2.690|
|Arkansas||435.450||111.115||57.244||324.335||11.481||%4||%20||%26||144|
|Florida||140.424||61.745||15.090||78.679||5.152||%7||%34||%44||932|
|Gürcistan||1.057.286||462.198||109.919||595.088||41.084||%7||%37||%44||3.500|
|Louisiana||708.002||331.726||74.725||376.276||22.033||%6||%29||%47||18.647|
|Mississippi||791.305||436.631||63.015||354.674||30.943||%9||%49||%55||773|
|kuzey Carolina||992.622||331.059||125.090||661.563||34.658||%5||%28||%33||30.463|
|Güney Carolina||703.708||402.406||58.642||301.302||26.701||%9||%46||%57||9.914|
|Tennessee||1.109.801||275.719||149.335||834.082||36.844||%4||%25||%25||7.300|
|Teksas||604.215||182.566||76.781||421.649||21.878||%5||%28||%30||355|
|Virjinya||1.596.318||490.865||201.523||1.105.453||52.128||%5||%26||%31||58.042|
|Toplam||9.103.332||3.521.110||1.027.967||5.582.222||316.632||%6||%30,8||%39||132.760|
|Yaş yapısı||0–14 yaş||15–59 yaş||60 yaş ve üstü|
|Beyaz erkekler||%43||%52||%4|
|Beyaz dişiler||%44||%52||%4|
|Erkek köleler||%44||%51||%4|
|kadın köleler||%45||%51||%3|
|ücretsiz siyah erkekler||%45||%50||%5|
|ücretsiz siyah dişiler||%40||%54||%6|
|Toplam nüfus||%44||%52||%4|
1860 yılında, daha sonra on bir Konfederasyon eyaletini oluşturan bölgelerde (ve gelecekteki Batı Virginia dahil) 132.760 (% 1.46) özgür siyah vardı. Toplam nüfusun %49,2'sini erkekler ve %50,8'ini kadınlar oluşturuyordu (beyazlar: %48,60 erkek, %51,40 kadın; köleler: %50,15 erkek, %49,85 kadın; özgür siyahlar: %47,43 erkek, %52,57 kadın).
Kırsal ve kentsel nüfus
CSA ezici bir çoğunlukla kırsaldı. Birkaç kasabanın nüfusu 1.000'den fazlaydı - tipik ilçe merkezinin nüfusu 500'den azdı. Şehirler nadirdi; 1860 nüfus sayımındaki en büyük yirmi ABD şehrinden yalnızca New Orleans , Konfederasyon topraklarında bulunuyordu ve Birlik, 1862'de New Orleans'ı ele geçirdi. Birlik ablukasında faaliyetler kayboldu veya ciddi şekilde zarar gördü . Richmond'un nüfusu, Konfederasyon başkenti olduktan sonra arttı ve 1864'te tahmini 128.000'e ulaştı. Baltimore , Washington , DC , Wheeling , İskenderiye , Louisville ve St. Konfederasyon hükümetinin kontrolü.
Konfederasyonun şehirleri, nüfus büyüklüğü sırasına göre en belirgin şekilde şunları içeriyordu:
|#||Şehir||1860 nüfusu||1860 ABD sıralaması||ABD kontrolüne dön|
|1.||New Orleans , Louisiana||168.675||6||1862|
|2.||Charleston , Güney Karolina||40.522||22||1865|
|3.||Richmond , Virjinya||37.910||25||1865|
|4.||Mobil , Alabama||29.258||27||1865|
|5.||Memphis , Tennessee||22.623||38||1862|
|6.||Savannah , Gürcistan||22.619||41||1864|
|7.||Petersburg , Virjinya||18.266||50||1865|
|8.||Nashville , Tennessee||16.988||54||1862|
|9.||Norfolk , Virjinya||14.620||61||1862|
|10.||İskenderiye , Virjinya||12.652||75||1861|
|11.||Augusta , Gürcistan||12.493||77||1865|
|12.||Kolomb , Gürcistan||9.621||97||1865|
|13.||Atlanta , Gürcistan||9.554||99||1864|
|14.||Wilmington , Kuzey Karolina||9.553||100||1865|
(Ayrıca bkz . İç Savaşta Atlanta , İç Savaşta Charleston , South Carolina , İç Savaşta Nashville , İç Savaşta New Orleans , Amerikan İç Savaşında Wilmington , Kuzey Carolina , ve İç Savaşta Richmond ) .
Din
CSA ezici bir çoğunlukla Protestandı . Hem özgür hem de köleleştirilmiş nüfus, Evanjelik Protestanlıkla özdeşleşti . Baptistler ve Metodistler birlikte hem beyaz hem de köle nüfusun çoğunluğunu oluşturdular (bkz . Siyah kilisesi ). Din özgürlüğü ve kilise ile devletin ayrılması tamamen Konfederasyon yasalarıyla sağlandı. Kiliseye katılım çok yüksekti ve papazlar Ordu'da önemli bir rol oynadılar.
Çoğu büyük mezhep, savaş öncesi dönemde kölelik konusunda bir Kuzey-Güney ayrımı yaşadı . Yeni bir ülkenin yaratılması bağımsız yapıları gerekli kıldı. Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Presbiteryen Kilisesi, Joseph Ruggles Wilson (Başkan Woodrow Wilson'ın babası) tarafından sağlanan yeni liderliğin çoğuyla bölündü . 1861'de Güney Presbiteryen Kilisesi'nin Genel Kurulu'nu oluşturan toplantıyı düzenledi ve 37 yıl onun genel başkanlığını yaptı. Baptistler ve Metodistler , sırasıyla Güney Baptist Konvansiyonu ve Güney Metodist Piskoposluk Kilisesi'ni oluşturarak kölelik sorunu nedeniyle Kuzeyli dindaşlarından koptular . Güneydoğudaki seçkinler, 1861'de Piskoposluk Kilisesi'nden gönülsüzce ayrılan Amerika Konfederasyon Devletleri'ndeki Protestan Piskoposluk Kilisesi'ni desteklediler . Diğer seçkinler , Amerika Birleşik Devletleri'nde 1861'de kurulan Presbiteryen Kilisesi'ne mensup Presbiteryenlerdi . Katolikler, kıyı kentlerinde İrlandalı bir işçi sınıfı unsurunu ve güney Louisiana'da eski bir Fransız unsurunu içeriyordu. Diğer önemsiz ve dağınık dini topluluklar arasında Lutherciler , Kutsallık hareketi , diğer Reformcular , diğer Hıristiyan köktendinciler , Stone-Campbell Restorasyon Hareketi , Mesih Kiliseleri , Son Gün Azizleri hareketi , Adventistler , Müslümanlar , Yahudiler , Kızılderili animistler , deistler ve dinsiz insanlar
Güney kiliseleri, misyonerler göndererek Ordu papazlarının eksikliğini karşıladı. Güneyli Baptistler 1862'de başladı ve toplam 78 misyoneri vardı. Presbiteryenler, Ocak 1865'te 112 misyonerle daha da aktifti. Diğer misyonerler, Episkopalyanlar, Metodistler ve Lutherciler tarafından finanse edildi ve desteklendi. Bunun bir sonucu, Ordu'da art arda canlanma dalgalarıydı.
Askeri liderler
Konfederasyonun askeri liderleri (eyaletleri veya doğdukları ülke ve en yüksek rütbeleri ile):
- Robert E. Lee (Virginia) - Genel ve Baş General
- PGT Beauregard (Louisiana) - Genel
- Braxton Bragg (Kuzey Karolina) – Genel
- Samuel Cooper (New York) – Genel
- Albert Sidney Johnston (Kentucky) - Genel
- Joseph E. Johnston (Virginia) - Genel
- Edmund Kirby Smith (Florida) – Genel
- Simon Bolivar Buckner, Sr. (Kentucky) - Korgeneral
- Jubal Early (Virginia) - Korgeneral
- Richard S. Ewell (Virginia) - Korgeneral
- Nathan Bedford Forrest (Tennessee) - Korgeneral
- Wade Hampton III (Güney Karolina) - Korgeneral
- William J. Hardee (Gürcistan) - Korgeneral
- AP Hill (Virginia) - Korgeneral
- Theophilus H. Holmes (Kuzey Karolina) - Korgeneral
- John Bell Hood (Kentucky) - Korgeneral (geçici General)
- Thomas J. "Stonewall" Jackson (Virginia) - Korgeneral
- Stephen D. Lee (Güney Karolina) - Korgeneral
- James Longstreet (Güney Karolina) - Korgeneral
- John C. Pemberton (Pennsylvania) - Korgeneral
- Leonidas Polk (Kuzey Karolina) - Korgeneral
- Alexander P. Stewart (Kuzey Karolina) - Korgeneral
- Richard Taylor (Kentucky) - Korgeneral (ABD Başkanı Zachary Taylor'ın oğlu )
- Joseph Wheeler (Gürcistan) - Korgeneral
- John C. Breckinridge (Kentucky) - Tümgeneral ve Savaş Bakanı
- Richard H. Anderson (Güney Karolina) - Tümgeneral (geçici Korgeneral)
- Patrick Cleburne (County Cork, İrlanda) - Tümgeneral
- John Brown Gordon (Gürcistan) - Tümgeneral
- Henry Heth (Virginia) - Tümgeneral
- Daniel Harvey Hill (Güney Karolina) - Tümgeneral
- Edward Johnson (Virginia) - Tümgeneral
- Joseph B.Kershaw (Güney Karolina) - Tümgeneral
- Fitzhugh Lee (Virginia) - Tümgeneral
- George Washington Custis Lee (Virginia) - Tümgeneral
- William Henry Fitzhugh Lee (Virginia) - Tümgeneral
- William Mahone (Virginia) - Tümgeneral
- George Pickett (Virginia) - Tümgeneral
- Camillus J. Polignac (Fransa) - Tümgeneral
- Sterling Fiyatı (Missouri) - Tümgeneral
- Stephen Dodson Ramseur (Kuzey Karolina) - Tümgeneral
- Thomas L. Rosser (Virginia) - Tümgeneral
- JEB Stuart (Virginia) - Tümgeneral
- Earl Van Dorn (Mississippi) - Tümgeneral
- John A. Wharton (Tennessee) - Tümgeneral
- Edward Porter Alexander (Gürcistan) - Tuğgeneral
- Francis Marion Cockrell (Missouri) - Tuğgeneral
- Clement A. Evans (Gürcistan) - Tuğgeneral
- John Hunt Morgan (Kentucky) - Tuğgeneral
- William N. Pendleton (Virginia) - Tuğgeneral
- Stand Watie (Gürcistan) - Tuğgeneral (teslim olan son kişi)
- Lawrence Sullivan Ross (Teksas) - Tuğgeneral
- John S. Mosby , "Konfederasyonun Gri Hayaleti" (Virginia) - Albay
- Franklin Buchanan (Maryland) - Amiral
- Raphael Semmes (Maryland) - Tuğamiral
Ayrıca bakınız
- Amerikan İç Savaşı esir kampları
- Amerika Konfedere Devletleri Kabinesi
- Amerikan İç Savaşı anısına
- Posta pullarında Amerikan İç Savaşı anısına
- konfederasyon kolonileri
- Konfederasyon Patent Ofisi
- Konfederasyon savaş finansmanı
- CSA: Amerika Konfedere Devletleri
- Güney Amerika Birleşik Devletleri Tarihi
- Altın Çember Şövalyeleri
- Konfederasyon silah üreticilerinin listesi
- Konfederasyon cephanelikleri ve cephaneliklerinin listesi
- Konfederasyon anıtlarının ve anıtlarının listesi
- Amerika Konfedere Devletleri antlaşmalarının listesi
- Tarihsel ayrılıkçı hareketlerin listesi
- iç savaşların listesi
- Ulusal İç Savaş Deniz Müzesi
notlar
Referanslar
- Bowman, John S. (ed), The Civil War Almanac , New York: Bison Books, 1983
- Eicher, John H., & Eicher, David J., İç Savaş Yüksek Komutanlıkları , Stanford University Press , 2001, ISBN 0-8047-3641-3
- Martis, Kenneth C. Amerika Konfedere Devletleri Kongrelerinin Tarihsel Atlası 1861–1865 (1994) ISBN 0-13-389115-1
daha fazla okuma
Genel bakış ve referans
- American Annual Cyclopaedia for 1861 (NY: Appleton's, 1864) , ABD ve CSA'daki (ve diğer ülkelerdeki) olayların bir ansiklopedisi; her durumu ayrıntılı olarak kapsar
- Appletons'un yıllık siklopedisi ve önemli olayların kaydı: Siyasi, askeri ve dini meseleleri kucaklamak; kamu belgeleri; biyografi, istatistik, ticaret, finans, edebiyat, bilim, tarım ve makine endüstrisi, Cilt 3 1863 (1864) , 1863 olaylarının kapsamlı kapsamı
- Beringer, Richard E., Herman Hattaway, Archer Jones ve William N. Still Jr. Güney Neden İç Savaşı Kaybetti ? Atina: University of Georgia Press, 1986. ISBN 0-8203-0815-3 .
- Boritt, Gabor S. ve diğerleri., Why the Confederacy Lost , (1992)
- Coulter, E. Merton Amerika Konfederasyon Devletleri, 1861–1865 , 1950
- Güncel, Richard N., ed. Konfederasyon Ansiklopedisi (4 cilt), 1993. 1900 sayfa, akademisyenlerin makaleleri.
- Davis, William C. (2003). Gözlerini başka yöne çevirmek! Amerika Konfedere Devletleri Tarihi . New York: Özgür Basın. ISBN 0-684-86585-8.
- Eaton, Clement A History of the Southern Confederacy , 1954
- Faust, Patricia L., ed. Tarihsel Zamanlar Resimli İç Savaş Tarihi . New York: Harper & Row, 1986. ISBN 978-0-06-273116-6 .
- Gallagher, Gary W. Konfederasyon Savaşı . Cambridge, MA: Harvard University Press, 1997. ISBN 978-0-674-16056-9 .
- Heidler, David S. ve Jeanne T. Heidler, editörler. Amerikan İç Savaşı Ansiklopedisi: Siyasi, Sosyal ve Askeri Bir Tarih . New York: WW Norton & Company, 2000. ISBN 978-0-393-04758-5 . 2740 sayfa.
- McPherson, James M. Savaş Özgürlük Çığlığı: İç Savaş Dönemi . Amerika Birleşik Devletleri Oxford Tarihi. New York: Oxford University Press, 1988. ISBN 978-0-19-503863-7 . savaşın standart askeri tarihi; Pulitzer Ödülü
- Nevin, Alan . Birlik için Savaş . cilt 1, Doğaçlama Savaş 1861–1862 . New York: Charles Scribner'ın Oğulları, 1959. ISBN 0-684-10426-1 ; Birlik için Savaş . cilt 2, Savaş Devrim Oluyor 1862–1863 . New York: Charles Scribner'ın Oğulları, 1960. ISBN 1-56852-297-5 ; Birlik için Savaş . cilt 3, Organize Savaş 1863–1864 . New York: Charles Scribner'ın Oğulları, 1971. ISBN 0-684-10428-8 ; Birlik için Savaş . cilt 4, Zafere Giden Organize Savaş 1864–1865 . New York: Charles Scribner'ın Oğulları, 1971. ISBN 1-56852-299-1 . Savaşın en detaylı tarihi.
- Roland, Charles P. The Confederacy , (1960) kısa anket
- Rubin, Anne Sarah (2005). Parçalanmış Bir Ulus . doi : 10.5149/9780807888957_rubin . ISBN 9780807829288.
- Thomas, Emory M. Konfederasyon Ulusu, 1861–1865 . New York: Harper & Row, 1979. ISBN 978-0-06-014252-0 . Standart politik-ekonomik-sosyal tarih
- Wakelyn, Jon L. Konfederasyon Greenwood Press'in Biyografik Sözlüğü ISBN 0-8371-6124-X
- Weigley, Russell F. Büyük Bir İç Savaş: Askeri ve Siyasi Bir Tarih, 1861–1865 . Bloomington ve Indianapolis: Indiana University Press, 2000. ISBN 0-253-33738-0 .
tarihçilik
- Bailey, Anne J.; Sutherland, Daniel E. (1999). "Arkansas İç Savaşı Tarihi ve Tarihçileri". Arkansas Tarihi Üç Aylık . 58 (3): 233. doi : 10.2307/40026228 . JSTOR 40026228 .
- Boles, John B. ve Evelyn Thomas Nolen, editörler. Güney Tarihini Yorumlamak: Sanford W. Higginbotham Onuruna Tarih Yazımı Denemeleri (1987)
- Decredico, Mary (2007). "Konfederasyon Ev Cephesi". İç Savaş ve Yeniden Yapılanma Arkadaşı . sayfa 258–276. doi : 10.1002/9780470998717.ch15 . ISBN 9780470998717.
- Ayak, Lorien. "Konfederasyon iç cephesini yeniden düşünmek." Journal of the Civil War Era 7.3 (2017): 446-465 çevrimiçi .
- Gary w. Gallagher (2009). "Hoşnutsuzluk, Sebat ve Ulus: Konfederasyon Üzerine Son Bursta Bazı Yönergeler". İç Savaş Tarihi . 55 (3): 329–353. doi : 10.1353/cwh.0.0065 .
- Grant, Susan-Mary ve Brian Holden Reid, der. Amerikan iç savaşı: keşifler ve yeniden değerlendirmeler (Longman, 2000.)
- Hettle, Wallace. Stonewall Jackson'ı İcat Etmek: Tarih ve Hafızada Bir İç Savaş Kahramanı (LSU Press, 2011).
- Link, Arthur S. ve Rembert W. Patrick, editörler. Güney Tarihi Yazmak: Fletcher M. Green Onuruna Tarih Yazımında Denemeler (1965)
- Sternhell, Yael A. "Revizyonizm Yeniden Keşfedildi mi? İç Savaş Bursunda Savaş Karşıtı Dönüş." Journal of the Civil War Era 3.2 (2013): 239–256 çevrimiçi .
- Woodworth, Steven E. ed. Amerikan İç Savaşı: Edebiyat ve Araştırma El Kitabı (1996), 750 sayfalık tarih yazımı ve bibliyografya
Devlet çalışmaları
- Tucker, Spencer, ed. Amerikan İç Savaşı: Eyalet Devlet Ansiklopedisi (2 cilt 2015) 1019 pp
Sınır durumları
- Ash, Stephen V. Orta Tennessee toplumu dönüştü, 1860–1870: Yukarı Güney'de savaş ve barış (2006)
- Soğutma, Benjamin Franklin. Fort Donelson'ın Mirası: Kentucky ve Tennessee'de Savaş ve Toplum, 1862–1863 (1997)
- Cottrell, Steve. Tennessee'de İç Savaş (2001) 142pp
- Crofts, Daniel W. İsteksiz Konfederasyonlar: Ayrılık Krizinde Yukarı Güney Birlikçiler . (1989) ISBN 0-8078-1809-7 .
- Dolar, Kent ve diğerleri. Kardeş Devletler, Düşman Devletler: Kentucky ve Tennessee'deki İç Savaş (2009)
- Durham, Walter T. Nashville: İşgal Altındaki Şehir, 1862–1863 (1985); İsteksiz Ortaklar: Nashville ve Birlik, 1863–1865 (1987)
- Mackey, Robert R. Sivil Savaş: Yukarı Güneyde Düzensiz Savaş, 1861–1865 (Oklahoma Üniversitesi Yayınları, 2014)
- Temple, Oliver P. East Tennessee ve iç savaş (1899) 588 s çevrimiçi baskı
Alabama ve Mississippi
- Fleming, Walter L. Alabama'da İç Savaş ve Yeniden Yapılanma (1905). en detaylı çalışma; Dunning School tam metni Project Gutenberg'den çevrimiçi
- Yağmur suyu, Percy Lee. Mississippi: ayrılmanın fırtına merkezi, 1856–1861 (1938)
- Rigdon, John. Alabama İç Savaşı Araştırma Rehberi (2011)
- Smith, Timothy B. Mississippi in the Civil War: The Home Front University Press of Mississippi, (2010) 265 sayfa; Kapsamlı bir yıkıma tanık olduklarında ve zaferi giderek daha olası olmayan bir şey olarak görmeye başladıklarında Mississippians'ın düşen moralini inceler.
- Sterkx, HE Partners in Rebellion: Alabama Women in the Civil War (Fairleigh Dickinson University Press, 1970)
- Storey, Margaret M. "İç Savaş Sendikacıları ve Alabama'da Siyasi Sadakat Kültürü, 1860–1861". Güney Tarihi Dergisi (2003): 71–106. JSTOR'da
- Storey, Margaret M., Sadakat ve Kayıp: İç Savaş ve Yeniden Yapılanmada Alabama'nın Birlikçileri . Baton Rouge: Louisiana State University Press , 2004.
- Kasabalar, Peggy Allen. Görev Odaklı: İç Savaş Sırasında Kuzey Alabama'nın Afrikalı Amerikalılarının Durumu (2012)
Florida ve Gürcistan
- DeCredico, Mary A. Kâr için Vatanseverlik: Georgia'nın Kentsel Girişimcileri ve Konfederasyon Savaş Çabası (1990)
- Fowler, John D. ve David B. Parker, editörler. Heartland'i Kırmak: Gürcistan'daki İç Savaş (2011)
- Hill, Louise Biles. Joseph E. Brown ve Konfederasyon . (1972); o valiydi
- Inscoe, John C. (2011). Gürcistan'daki İç Savaş: Yeni Bir Gürcistan Ansiklopedisi Rehberi . Georgia Üniversitesi Yayınları. ISBN 9780820341828.
- Johns, John Edwin. İç Savaş Sırasında Florida (University of Florida Press, 1963)
- Johnson, Michael P. Ataerkil Bir Cumhuriyete Doğru: Gürcistan'ın Ayrılması (1977)
- Mohr, Clarence L. Özgürlüğün Eşiğinde: Georgia İç Savaşında Efendiler ve Köleler (1986)
- Nulty, William H. Confederate Florida: Olustee'ye Giden Yol (University of Alabama Press, 1994)
- Parks, Joseph H. Joseph E. Brown of Georgia (LSU Press, 1977) 612 sayfa; Vali
- Wetherington, Mark V. Plain Folk's Fight: The Civil War and Reconstruction in Piney Woods Georgia (2009)
Louisiana, Teksas, Arkansas ve Batı
- Bailey, Anne J. ve Daniel E. Sutherland, editörler. İç Savaş Arkansas: savaşların ve liderlerin ötesinde (Univ of Arkansas Pr, 2000)
- Ferguson, John Lewis, ed. Arkansas ve İç Savaş (Pioneer Press, 1965)
- Ripley, C.Peter. Louisiana İç Savaşında Köleler ve Azat Edilmiş Kişiler (LSU Press, 1976)
- Snyder, Perry Anderson. Shreveport, Louisiana, İç Savaş ve Yeniden Yapılanma sırasında (1979)
- Underwood, Rodman L. Waters of Discord: The Union Blockade of Texas Sırasında İç Savaş (McFarland, 2003)
- Winters, John D. Louisiana'daki İç Savaş (LSU Press, 1991)
- Woods, James M. İsyan ve Yeniden Düzenleme: Arkansas'ın Ayrılmaya Giden Yolu . (1987)
- Wooster, Ralph A. Civil War Texas (Texas A&M University Press, 2014)
Kuzey ve Güney Karolina
- Barrett, John G. Kuzey Karolina'daki İç Savaş (1995)
- Carbone, John S.Kuzey Karolina Kıyısındaki İç Savaş (2001)
- Cauthen, Charles Edward; Güç, J. Tracy. Güney Karolina savaşa gidiyor, 1860–1865 (1950)
- Hardy, Michael C. İç Savaşta Kuzey Karolina (2011)
- Inscoe, John C. The Heart of Confederate Appalachia: İç Savaşta Batı Kuzey Carolina (2003)
- Lee, Edward J. ve Ron Chepesiuk, editörler. İç Savaşta Güney Karolina: Mektuplarda ve Günlüklerde Konfederasyon Deneyimi (2004), birincil kaynaklar
- Miller, Richard F., ed. Savaşta Devletler, Cilt 6: Konfederasyon Devletleri Kronolojisi ve İç Savaşta Güney Karolina için Referans Kılavuzu (UP of New England, 2018).
Virjinya
- Ash, Stephen V. Rebel Richmond: Konfederasyon Başkentinde Yaşam ve Ölüm (UNC Press, 2019).
- Ayers, Edward L. ve diğerleri. İç Savaşın Potası: Ayrılıktan Anmaya Virginia (2008)
- Bryan, T. Conn. Confederate Georgia (1953), standart bilimsel araştırma
- Davis, William C. ve James I. Robertson, Jr. , ed. Savaşta Virginia 1861 . Lexington, KY: University of Kentucky Press, 2005. ISBN 978-0-8131-2372-1 ; Virginia Savaşta 1862 (2007); Virginia Savaşta 1863 (2009); Virginia Savaşta 1864 (2009); Virginia Savaşta 1865 (2012)
- Snell, Mark A. Batı Virginia ve İç Savaş, Dağcılar Her Zaman Özgürdür , (2011) ISBN 978-1-59629-888-0 .
- Wallenstein, Peter ve Bertram Wyatt-Brown, der. Virginia İç Savaşı (2008)
- Furgurson, Ernest B. Ashes of Glory: Richmond at War (1997) ISBN 978-0679746607
Sosyal tarih, cinsiyet
- Bever, Megan L. "Konfederasyon Devletlerinde Yasak, Kurban ve Ahlak, 1861–1865." Journal of Southern History 85.2 (2019): 251–284 çevrimiçi .
- Brown, Alexis Girardin. "Geride Kalan Kadınlar: Güney Belle'nin Dönüşümü, 1840–1880" (2000) Tarihçi 62 # 4 s 759–778.
- Cashin, Joan E. "Yırtık Boneler ve Çalınan İpekler: Güney Savaş Zamanında Moda, Cinsiyet, Irk ve Tehlike." İç Savaş Tarihi 61#4 (2015): 338–361. internet üzerinden
- Chesson, Michael B. "Fahişeler mi yoksa Kadın Kahramanlar mı? Richmond Ekmek İsyanına Yeni Bir Bakış." Virginia Tarih ve Biyografi Dergisi 92 # 2 (1984): 131–175. JSTOR'da
- Clinton, Catherine ve Silber, Nina, der. Bölünmüş Evler: Cinsiyet ve İç Savaş (1992)
- Davis, William C. ve James I. Robertson Jr., editörler. Savaşta Virginia, 1865 (2012).
- Elliot, Jane Evans . Bayan Jane Evans Elliot'ın Günlüğü, 1837–1882 (1908)
- Faust, Drew Gilpin. Buluşun Anneleri: Amerikan İç Savaşında Güney Köle Sahibi Kadınlar (1996)
- Faust, Drew Gilpin. Bu Acı Çeken Cumhuriyet: Ölüm ve Amerikan İç Savaşı (2008)
- Frank, Lisa Tendrich, ed. Amerikan İç Savaşında Kadınlar (2008)
- Frank, Lisa Tendrich. İç Savaş: Sherman Yürüyüşü Sırasında Konfederasyon Kadınları ve Birlik Askerleri (LSU Press, 2015).
- Gleeson. David T. Yeşil ve Gri: Amerika Konfederasyon Devletlerindeki İrlandalılar (U of North Carolina Press, 2013); çevrimiçi inceleme
- Glymph, Thavolia. Kadınların Dövüşü: İç Savaş'ın Ev, Özgürlük ve Ulus Savaşları (UNC Press, 2019).
- Hilde, Terazi Gülü. Bir Düzine Erkeğe Değer: Güney İç Savaşta Kadın ve Hemşirelik (U of Virginia Press, 2012).
- Levine, Bruce. Dixie Evi'nin Düşüşü: İç Savaş ve Güney'i Dönüştüren Sosyal Devrim (2013)
- Lowry, Thomas P. Askerlerin Anlatmayacağı Hikaye: İç Savaşta Seks (Stackpole Books, 1994).
- Massey, Mary. Bonnet Brigades: American Women and the Civil War (1966), Kuzey ve Güney'e mükemmel bir genel bakış; İç Savaşta Kadınlar olarak yeniden yayınlandı (1994)
- "Elli Yaşındaki Bonnet Tugayları: İç Savaş Tarihinde Mary Elizabeth Massey ve Cinsiyet Üzerine Düşünceler," İç Savaş Tarihi (2015) 61 # 4 s 400–444.
- Massey, Mary Elizabeth. Konfederasyonda Mülteci Hayatı , (1964)
- Mobley, Joe A. (2008). Savaştan bıkmış: Konfederasyon ana cephesinde yaşam . Praeger. ISBN 9780275992026.
- Rable, George C. İç Savaşlar: Kadınlar ve Güney Milliyetçiliğinin Krizi (1989)
- Tokat, Andrew L. ve Frank Towers, editörler. Konfederasyon Şehirleri: İç Savaş Döneminde Kentsel Güney (U of Chicago Press, 2015). 302 s.
- Stokes, Karen. Sherman'ın Yolunda Güney Karolina Sivilleri: İç Savaş Yıkımının Ortasında Cesaret Hikayeleri (The History Press, 2012).
- Strong, Melissa J. "'The Finest Kind of Lady': Amerikan Kadın İç Savaşı Anlatılarında Hegemonik Kadınlık." Kadın Çalışmaları 46.1 (2017): 1–21 çevrimiçi .
- Swanson, David A. ve Richard R. Verdugo. "On Bir Konfederasyon Devletinde İç Savaşın Beyaz Erkekler Üzerindeki Demografik Etkisi: Eyalet ve Seçilmiş Yaş Gruplarına Göre Bir Analiz." Siyaset ve Askeri Sosyoloji Dergisi 46.1 (2019): 1–26.
- Beyazlar, LeeAnn. Toplumsal Cinsiyette Bir Kriz Olarak İç Savaş: Augusta, Georgia, 1860–1890 (1995)
- Wiley, Bell Irwin Konfederasyon Kadınları (1975) çevrimiçi
- Wiley, Bell Irwin Konfederasyonun Sıradan İnsanları (1944) çevrimiçi
- Woodward, C. Vann, ed. Mary Chesnut's Civil War , 1981, ayrıntılı günlük; birincil kaynak
Afrika kökenli Amerikalılar
- Andrews, William L. Güney Amerika'da Kölelik ve Sınıf: Bir Nesil Köle Anlatı Tanıklığı, 1840–1865 (Oxford UP, 2019).
- Ash, Stephen V. Güney İç Savaşta Siyah Deneyim (2010).
- Bartek, James M. "Yıkım Retoriği: İç Savaş Döneminde Irksal Kimlik ve Muharebe Dışı Bağışıklık." (Doktora Tezi, Kentucky Üniversitesi, 2010). çevrimiçi ; Kaynakça s. 515–52.
- Frankel, Noralee. Freedom's Women: Mississippi İç Savaş Döneminde Siyah Kadınlar ve Aileler (1999).
- Lang, Andrew F. Savaşın Ardından: Askeri Meslek, Kurtuluş ve İç Savaş Amerika (LSU Press, 2017).
- Levin, Kevin M. Siyah Konfederasyonları Arıyor: İç Savaşın En Kalıcı Efsanesi (UNC Press, 2019).
- Litwack, Leon F. Been in the Storm So Long: The Aftermath of Slavery (1979), serbest bırakılan köleler üzerine
- Reidy, Joseph P. Kurtuluş Yanılsamaları: Köleliğin Alacakaranlığında Özgürlük ve Eşitlik Peşinde (UNC Press, 2019).
- Wiley, Bell Irwin Güney Zenciler: 1861–1865 (1938)
askerler
- Broomall, James J. Özel Konfederasyonlar: Vatandaşlar ve Askerler Olarak Güneyli İnsanların Duygusal Dünyaları (UNC Press, 2019).
- Donald, David. "Dövüşen Bir Adam Olarak Konfederasyon." Journal of Southern History 25.2 (1959): 178–193. internet üzerinden
- Faust, Drew Gilpin. "Hıristiyan Askerler: Konfederasyon Ordusunda Dirilişin Anlamı." Journal of Southern History 53.1 (1987): 63–90 çevrimiçi .
- McNeill, William J. "Sherman'ın Georgia ve Carolinas Üzerinden Seferi Sırasında Konfederasyon Askerlerinin Moral Durumu Üzerine Bir Araştırma." Georgia Historical Quarterly 55.1 (1971): 1–25.
- Scheiber, Harry N. "Konfederasyon Birliklerinin Ücreti ve Moral Bozukluğu Sorunları: Bir İdari Başarısızlık Örneği." İç Savaş Tarihi 15.3 (1969): 226–236 çevrimiçi .
- Sheehan-Dean, Aaron. Konfederasyonlar Neden Savaştı: Virginia İç Savaşında Aile ve Ulus (U of North Carolina Press, 2009).
- Watson, Samuel J. "Konfederasyon ordularında din ve savaş motivasyonu." Askeri Tarih Dergisi 58.1 (1994): 29+.
- Wiley, Bell Irwin. Johnny Reb'in hayatı; Konfederasyonun sıradan askeri (1971) çevrimiçi
- Wooster, Ralph A. ve Robert Wooster. "'Rarin'for a Fight': Konfederasyon Ordusundaki Teksaslılar." Southwestern Historical Quarterly 84.4 (1981): 387–426 çevrimiçi .
Entelektüel tarih
- Bernath, Michael T. Confederate Minds: Güney İç Savaşta Entelektüel Bağımsızlık Mücadelesi (University of North Carolina Press; 2010) 412 sayfa. Yazarların, editörlerin ve diğer "kültürel milliyetçilerin" Güney'i Kuzey'in basılı kültür ve eğitim sistemlerine bağımlılıktan kurtarma çabalarını inceler.
- Bonner, Robert E., "Proslavery Extremism War'a Gidiyor: Karşı Devrimci Konfederasyon ve Gerici Militarizm", Modern Entelektüel Tarih , 6 (Ağustos 2009), 261–85.
- Downing, David C. Bölünmüş Bir Güney: Konfederasyondaki Muhalefet Portreleri . (2007). ISBN 978-1-58182-587-9
- Faust, Drew Gilpin. Konfederasyon Milliyetçiliğinin Yaratılması: Güney İç Savaşta İdeoloji ve Kimlik . (1988)
- Hutchinson, Coleman. Elmalar ve Küller: Edebiyat, Milliyetçilik ve Amerika Konfedere Devletleri . Atina, Gürcistan: Georgia Üniversitesi Yayınları, 2012.
- Lentz, Perry Carlton Our Missing Epic: A Study in the Novels about the American Civil War , 1970
- Rubin, Anne Sarah. Parçalanmış Bir Ulus: Konfederasyonun Yükselişi ve Düşüşü, 1861–1868 , 2005 Konfederasyonların öz imajlarına dair kültürel bir çalışma
siyasi tarih
- Alexander, Thomas B. ve Beringer, Richard E. Konfederasyon Kongresinin Anatomisi: Üye Özelliklerinin Yasama Oylama Davranışı Üzerindeki Etkilerinin İncelenmesi, 1861–1865 , (1972)
- Cooper, William J, Jefferson Davis, Amerikan (2000), standart biyografi
- Davis, William C. Kendimize Ait Bir Hükümet: Konfederasyonun Oluşumu . New York: The Free Press, Macmillan, Inc.'in bir bölümü, 1994. ISBN 978-0-02-907735-1 .
- Eckenrode, HJ, Jefferson Davis: Güney Başkanı , 1923
- Levine, Bruce. Konfederasyon Kurtuluşu: Güney, İç Savaş Sırasında Köleleri Serbest Bırakmayı ve Silahlandırmayı Planlıyor . (2006)
- Martis, Kenneth C., "Amerika Konfedere Devletleri Kongrelerinin Tarihsel Atlası 1861–1865" (1994) ISBN 0-13-389115-1
- Neely, Mark E. Jr., Konfederasyon Bastille: Jefferson Davis ve Sivil Özgürlükler (1993)
- Neely, Mark E. Jr. Güney Hakları: Siyasi Mahkumlar ve Konfederasyon Anayasacılığı Efsanesi . (1999) ISBN 0-8139-1894-4
- George C. Rable Konfederasyon Cumhuriyeti: Politikaya Karşı Bir Devrim , 1994
- Rembert, W. Patrick Jefferson Davis ve Kabinesi (1944).
- Williams, William M. Justice in Grey: Amerika Konfedere Devletleri Yargı Sisteminin Tarihi (1941)
- Hasret, Wilfred Buck Konfederasyon Kongresi (1960)
Dışişleri
- Blumenthal, Henry. "Konfederasyon Diplomasisi: Popüler Kavramlar ve Uluslararası Gerçekler", Journal of Southern History , Cilt. 32, No. 2 (Mayıs 1966), s. 151–171 , JSTOR'da
- Cleland, Beau. "Amerika Konfederasyon Devletleri ve Britanya İmparatorluğu: Tarafsız Bölge ve İç Savaşlar." Askeri ve Stratejik Çalışmalar Dergisi 16.4 (2016): 171–181. internet üzerinden
- Daddysman, James W. Matamoros Ticareti: Konfederasyon Ticareti, Diplomasi ve Entrika . (1984) çevrimiçi
- Ustabaşı, Amanda. A World on Fire: İngiltere'nin Amerikan İç Savaşı'ndaki Önemli Rolü (2011), özellikle Konfederasyon içindeki İngilizler üzerinde;
- Hubbard, Charles M. Konfederasyon Diplomasisinin Yükü (1998)
- Jones, Howard. Mavi ve Gri Diplomasi: Birlik ve Konfederasyon Dış İlişkiler Tarihi (2009) çevrimiçi
- Jones, Howard. Tehlikede Birlik: İç Savaşta İngiliz Müdahalesi Üzerine Kriz . Lincoln, NE: University of Nebraska Press, Bison Books, 1997. ISBN 978-0-8032-7597-3 . Orijinal yayın tarihi: Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1992.
- Mahin, Dean B. Her Seferde Bir Savaş: Amerikan İç Savaşının Uluslararası Boyutları . Washington, DC: Brassey's, 2000. ISBN 978-1-57488-301-5 . İlk yayın tarihi: Washington, DC: Brassey's, 1999.
- Merli, Frank J. Alabama, İngiliz Tarafsızlığı ve Amerikan İç Savaşı (2004). 225 sayfa.
- Owsley, Frank. King Cotton Diplomacy: Amerika Konfederasyon Devletlerinin Dış İlişkileri (2. baskı 1959) çevrimiçi
- Saylaude, Steve. Fransa ve Amerikan İç Savaşı: Diplomatik Bir Tarih (2019) alıntısı
Ekonomi tarihi
- Black, III, Robert C. Konfederasyonun Demiryolları . Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1952, 1988. OCLC 445590 .
- Bonner, Michael Brem. "Uygun Korporatizm ve Konfederasyon Politik Ekonomisi", İç Savaş Tarihi , 56 (Mart 2010), 33–65.
- Dabney, Virginius Richmond: Bir Şehrin Hikayesi . Charlottesville: Virginia Üniversitesi Yayınları, 1990 ISBN 0-8139-1274-1
- Grimsley, Mark The Hard Hand of War: Güney Sivillere Yönelik Birlik Askeri Politikası, 1861–1865 , 1995
- Acı, R. Douglas. Tarım ve Konfederasyon: Güney İç Savaşta Politika, Verimlilik ve Güç (2015)
- Massey, Mary Elizabeth Ersatz, Konfederasyonda: Güney Ana Cephesinde Kıtlıklar ve İkameler (1952)
- Paskoff, Paul F. "Savaş Tedbirleri: Konfederasyonda İç Savaşın Yıkıcılığının Kantitatif Bir İncelemesi", İç Savaş Tarihi (2008) 54#1 s. 35–62 , Project MUSE
- Ramsdell, Charles. Güney Konfederasyonunda Çizgilerin Arkasında , 1994.
- Roark, James L. Kölesiz Ustalar: İç Savaş ve Yeniden Yapılanmada Güney Ekiciler , 1977.
- Thomas, Emory M. Devrimci Bir Deneyim Olarak Konfederasyon , 1992
Birincil kaynaklar
- Carter, Susan B., ed. Amerika Birleşik Devletleri Tarihsel İstatistikleri: Millennial Edition (5 cilt), 2006
- Komutan, Henry Steele . Mavi ve Gri: Katılımcılar Tarafından Anlatılan İç Savaş Hikayesi . 2 cilt Indianapolis ve New York: The Bobbs-Merrill Company, Inc., 1950. OCLC 633931399 . Birçok yeniden baskı.
- Davis, Jefferson . Konfederasyon Hükümetinin Yükselişi . New York: Barnes & Noble, 2010. Orijinal baskı: 1881. ISBN 978-1-4351-2066-2 .
- Davis, Jefferson . Konfederasyon Hükümetinin Düşüşü . New York: Barnes & Noble, 2010. Orijinal baskı: 1881. ISBN 978-1-4351-2067-9 .
- Harwell, Richard B., Konfederasyon Okuyucusu (1957)
- Hettle, Wallace, ed. The Confederate Homefront: A History in Documents (LSU Press, 2017) 214 sayfa
- Jones, John B. Konfederasyon Devletleri Başkentinde Bir Asi Savaş Kâtibinin Günlüğü , düzenleyen Howard Swiggert, [1935] 1993. 2 cilt.
- Richardson, James D., ed. Diplomatik Yazışmalar 1861–1865 Dahil Konfederasyonun Mesajlarının ve Belgelerinin Bir Derlemesi , 2 cilt, 1906.
- Yearns, W. Buck ve Barret, John G., editörler. Kuzey Carolina İç Savaş Belgeseli , 1980.
- Konfederasyon resmi hükümeti belgeleri , Kuzey Karolina Üniversitesi'nden HTML biçiminde eksiksiz metinlerin büyük çevrimiçi koleksiyonunu
- Journal of the Congress of the Congress of the Confederate States of America, 1861–1865 (7 cilt), 1904. Kongre Kütüphanesi'nde çevrimiçi olarak mevcuttur 0
Dış bağlantılar
- Konfederasyon ofisleri Tutulan veya Aranan Görevlere Göre Politikacılar Dizini
- İç Savaş Araştırma ve Tartışma Grubu -* Am Konfederasyon Devletleri. Ordu ve Donanma Üniformaları , 1861
- The Countryman , 1862–1866 , Turnwold, Ga. tarafından haftalık olarak yayınlandı, JA Turner tarafından düzenlendi
- Federal ve Konfederasyon Anayasası Karşılaştırıldı
-
" Konfederasyon Para Birimi " . 19 Temmuz 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi . Erişim tarihi: 8 Mart 2008 .
{{cite web}}: CS1 bakımlı: uygun olmayan URL ( bağlantı )
- Konfederasyon Posta Pulları
- Orijinal Konfederasyon Anayasasının fotoğrafları 3 Mart 2012'de Wayback Machine'de arşivlendi ve Hargrett Nadir Kitap ve El Yazmaları Kütüphanesi'ne ait diğer İç Savaş belgeleri 29 Nisan 2012'de Georgia Üniversitesi Kütüphaneleri'ndeki Wayback Machine'de arşivlendi .
- İç Savaşın Fotoğraf Tarihi , 10 cilt, 1912.
- DocSouth: Güney Amerika'yı Belgelemek - çok sayıda çevrimiçi metin, resim ve ses koleksiyonu.
- Boston Athenæum'da korunmuş ve sayısallaştırılmış nadir kitaplar, broşürler, hükümet belgeleri, el yazmaları, diziler, geniş kenarlar, haritalar ve notalar dahil olmak üzere 4000'den fazla Konfederasyon baskısı vardır.
- Oklahoma Dijital Haritaları: Oklahoma ve Kızılderili Bölgesinin Dijital Koleksiyonları
- Kongre Kütüphanesi'ndeki Amerika Konfedere Devletleri Koleksiyonu
- CSA'da Din: Confederate Veteran Magazine , Mayıs 1922
- Amerika Konfedere Devletleri tarafından veya bunlarla ilgili çalışmalar İnternet Arşivinde
- LibriVox'ta Amerika Konfedere Devletleri tarafından yapılan çalışmalar (kamuya açık sesli kitaplar)
- LibriVox'ta Amerika Konfedere Devletleri tarafından yapılan çalışmalar (kamuya açık sesli kitaplar)