Teknoloji Müzesi'nin kurucusu ve sahibi Vadim Zadorozhny: Sadece şahinler savaşa gidiyor
Alacak insanlar var ve verenler var. Vadim Zadorozhny - belki de Rusya'daki eski araba ve nadir askeri teçhizatın en eksiksiz özel koleksiyonunun sahibi. Başkalarıyla paylaşmak için topladı.
2003 yılından bu yana, Arkingelsk, Moskova Bölgesi'nde, Stalin'in zırhlı ZIS-115'ini, Beria Cabrio'yu, Cadillac-61 Kruşçev'i ve ayrıca tanklar, silahlar, uçaklar, motosikletler ve çok daha fazlası. Dedikleri gibi, geçmeyin!
"Doğru ülkede büyüdüm"
- Muhtemelen, çocuklukta yeterince araba çalmadılar, Vadim?
- Hayır, farklı. Doğru ülkede ve doğru ailede büyüdüm, zamanında doğru değerleri aldım. Müzem, ortak tarihsel geçmişimize bir çeşit haraç.
Çocukluğumda öncü askerler ile çok konuştum, ancak o zamanlar, geçen yüzyılın yetmişli yıllarında, gazisi görünmüyordu. Güçlü, Ukrayna’da söyledikleri gibi, yaklaşık elli kadar fairanslı adam, babamla aynı yaşta. Bir çok zorlukla hayatta kaldılar, ancak iç dünyayı korudu, insanlar kaldı. Onların örnekleri, görünüşe göre yaşam görüşümü, buna yönelik tutumumu geliştirmeme yardımcı oldu.
Uzhgorod'da doğdum ve büyüdüm. Transcarpathia'daki küçük, temiz bir kasaba. Annem bir hemşireydi, babam tüm hayatı boyunca şoför olarak çalıştı.
- Yani bu kalıtsal mı? "Direksiyon simidi için sıkı tut, şoför!"
- Bunu söyleyebilirsin. Vinnitsa bölgesindeki Batya partizanı, Büyük Vatanseverlik Savaşı cephesinde düzenli ordularda savaş yapmayı başardı, demobilizasyondan sonra direksiyon simidini "kamyon" ve ardından ZiS-5’i bükdü. 50'lerin sonunda, kendisini bir sivil olarak kabul edilen Almanya'da buldu, Magdeburg'daki istihbarat garajına komuta etti. 1961'te doğduğum Uzhgorod'da bir eşek olan Ukrayna'ma geri döndüm. Babam yerel taksi filosunda çalıştı, Almanlardan kalan BMW'ye gitti, sonra Zafer vardı ...
- Arabanızın bir ailesi var mıydı?
- Arabasız ne tür bir sürücü? Yalınayak kunduracı ... Volga-21 1959 piyasaya sürüldüğü bir yıl vardı. Mütevazı yaşadık, dördümüz iki odalı Kruşçev'i işgal ettik - anne ve baba, ağabey Nikolay ve ben. Yine de, ebeveynler arabayı kurtardılar, GDR'den getirdiler.
- Sen ne zaman direksiyona geçtin?
- Doğuştan geliyor. İlk önce babasının kucağında oturan beyaz ebonitin direksiyon simidine varabildi, sonra pedallara ulaştı. Çok seyahat ettik. Her yaz Kırım'a gittiler, güney kıyısında bir yere çadır kurdular ve harika zaman geçirdiler. Gerçek Sovyet "vahşileri" gibi. Ateşe yiyecekler, kayalara banyo yapmak ...
Okuldan mezun olduktan sonra, belgeleri Lviv Yüksek Askeri-Politik Okulu'na götürdüm, ancak giriş sınavlarında fikrimi değiştirdim, sonsuza dek orduyla kaderi bağlamaya hazır olmadığımı fark ettim. Yine de, insancıl bir zihniyetim var, okulda edebiyat meraklısıyım, Gümüş Çağ şairleri tarafından okundu - Anninsky, Bely, Severyanin, Gumilyov, Akhmatova. En ilginç katman! Fransızları severdi - Baudelaire, Apollinaire, Sandrar, Rambo ...
- Nereden geliyor?
- Evde güzel bir kütüphanemiz vardı. Her ne kadar annem ve babam dedikleri gibi, "basitten". Ve belki de "olsa" olmadan. Bu Sovyet zamanı! O zaman, kitaplar gerçekten sevildi ve takdir edildi, iç mekanların dekorasyonu için değil, okuma için satın alındı. En azından köylü entelijensiyası ailemizdeki durum tam olarak buydu ...
Kısacası, 1978'te bir askeri okula kaydolmamaya karar verdim ve orduya hizmet etmeye gittim. Romanya sınırında neredeyse bir yıl geçirdim ve Olimpiyatlar-80'ten önce Kiev'e transfer olduk. Anavatan sınırlarını Borispol havaalanında savundu. Hizmet hakkında en güzel anıları sakladım. Sakınlık yok ya da öyle bir şey yok. Hala bazı meslektaşlarımla ilişkileri sürdürüyorum. Mikhail Malts ile elli yıldan fazla arkadaş. Anaokulundan. Ve bu bir abartı değil. Birlikte servise çağrıldılar, bir eğitim kursuna gittiler, ama daha sonra Misha Polonya sınırına gönderildi. Demontajdan sonra, tanıştık ve hayatta kaybolmadık ...
81’te Krupskaya Pedagoji Enstitüsü’ne girdim. Ayrıca “işçi okulunda” genç Moskova şairleri ve yazarları ile tanıştı, kendisi de pek çok hikaye ve şiir yazdı.
- yayınlandı mı?
- Onsuz yap. Neler yapabileceğimi kontrol etmek istedim ve yayın başka. Zaten bir öğrenci olarak çok çalışmaya başladım - hademe, itfaiyeci, bekçi, yükleyici olarak ... Mel Malaya Bronnaya, başkentin tüm istasyonlarını ve buzdolaplarını geçtim. Dondurulmuş dana eti karkaslarının yarı yarıya doğradığını hatırlıyorum. Dünyadaki en kolay şey değil! Bütün gece bir arkadaşınızla birlikte buzlu et yığınlarını yuvarlarsınız, mola vermezsiniz ve sigara molası vermezsiniz, sabahları yorgunluktan düşersiniz, ama cebinizde - kırk dürüstçe kazanılan ruble. Bu zamanlar için büyük miktarda!
İkinci el kitabevinden nadir bir kitap satın alabilir miyiz? Belki de Girolamo Savonarola'ya ve zamanına ithaf edilmiş San Marco Heretic'in devrim öncesi baskısını ilk edinen kişi oldu. Orta Çağ dönemi ilginç bir şekilde tanımlanmış, resimler güzel. Hafıza hizmet ederse iki cilt için elli ruble ödedim.
İyi çalıştım, daha fazla burs aldım, iki yıl boyunca ayda yüz ruble olan Lenin bursuydum. Bir öğrenci mutlu bir zamandır. Neşeli, bereketli, kaygısız. Yaşadık, derin nefes aldık, okuduk, düşündük, Anavatan'a nasıl hizmet edeceğimizi hayal ettik ...
Kenzaburo Oe, "Geç Gençlik" adlı romanında, Japon eğitim sisteminin uzun zamandır Japonya'ya hayatını vermeye hazır olan bir savaşçı adamı ve vatandaşı eğitmek için uzun süre "hapsedildiğini" söylüyor. Bu samurayların kodu olan bushido fikri. Fakat savaş sona erdi, çocuklar imparator için ölmek için geç kaldılar. Anlaşılan ve sevinecek gibi görünüyor, ancak bir tıklamayla psikolojiyi yeniden yapılandıramazsınız, kafanıza yeni bir dünya görüşü koymazsınız. Böylece "geç kalanlar" ideolojisi ortaya çıktı. Büyük Vatanseverlik Savaşı kahramanlarının örnekleri üzerinde büyüyen biz, bazı yönlerden benzeriz. Bize yüksek standartlarda yaşamamız öğretildi ve sonra vatanseverlik gerçekti, icat edilmedi. Sonra kurallar değişti, ama bir şekilde aynı kaldık. Kendim için anıtları korumak için elimden geleni yaparak bir çıkış yolu buldum - tarihsel, teknik, atalarımızın kuşakları tarafından yaratılanlar ...
Bir keresinde, Koruyucuları Alexander Bobrikov'la tanıştığım Paris'teki Majesteleri Alayını Ajanlar Koruma Müzesi'ni ziyaret ettim. Versailles'deki askeri harekat mezunu ve Binbaşı General Stepan Bobrikov'un torunu.
Alexander Pavlovich'den slogan gibi bir cümle duydum: "Büyükbabalar yaratıldı, babalar kurtuldu ve biz kurtaracağız." Aynen aynı prensip ve hayatta rehberlik edilmek için gayret gösteriyorum.
"Uçak bir ideoloji değil, mühendislik düşüncesinin bir başarısıdır"
- Okul öğretmeni olarak mı başladın Vadim?
- Neredeyse beş yıl boyunca çocuklara modern ve antik tarihi anlattı, eğitim çalışmalarının baş öğretmeni olarak çalıştı. Ve sonra başka bir hayat başladı. Sovyetler Birliği çöktü; yeni gerçeklerde kendini aramak gerekiyordu. Her zaman antikalara düşkündüm, ama sonra bir meslek yapmaya karar verdim. Açıldı, Moskova'da bir salon açtı, ikincisi, üçüncüsü ... Yavaş yavaş, kapalı ve açık.
- Özel bir konuda mı?
- Aramızda söyledikleri gibi, Adam'dan Potsdam'a. Her şeyi üstlendi - kitaplar, gravürler, resimler, porselen ... Bir antika eşyayı hissetmeli, zevkli olmalı ve en azından çeşitli şeyleri anlamalıdır. Ancak bu, kısaca tanımlanamayan ayrı, özel bir dünyadır. Başlamaması daha iyi. Fikri güvenilir olan yetkin ve nitelikli bir antika olmak için, bu alanda en az on ila on beş yıl çalışmanız, sistematik olarak ve doğru danışmanlardan bilgi almanız gerekir. O zaman belki bir profesyonel için büyür. Gerçi bir gerçek değil. Çok fazla nüans var. Tekrar ediyorum: işler çok karmaşık.
Ne de olsa çeşitli dersler denedim. Açılan ve başlayan işletmeler, arsa satın aldı ...
- Teknoloji Müzesi nereden geldi?
- Geçen yüzyılın makineleri koleksiyonundan 30-40-ler. Askerler de dahil olmak üzere retrotekniği uzaklaştırdım ve işte sonuç.
- Her şey nasıl başladı?
- DIXI adında küçük bir arabadan. Artık böyle bir şirket artık yok, 1928 yılında daha önce sadece motorlar üreten BMW tarafından yutuldu. Aslında, seçimim büyük ölçüde rastlantısaldı, başka herhangi bir eski model araba DIXI'nin yerine geçebilirdi, ama oldu.
- Bu DIXI'yi ne zaman aldın?
- 90'in sonunda. Biraz sonra bir müze inşa etme düşüncesine geldi. Arkhangelsk'teki ilk bina 2003'te ortaya çıktı. Bu andan itibaren raporumuzu yürütüyoruz.
Saklanmayacağım, tanıdık işadamları ve arkadaşlar başlangıçta bana güldüler. Mesela, siz, Vadim ve eksantrik bir şirket, hurda metalin restorasyonunda ne kadar yatırım yapmanız gerektiğini buldu. Asla kazanamazsın.
Kabul ediyorum: bu doğru. Bir eksantrik ve kazanmadığınız anlamda değil. Herhangi bir müze pahalı bir hikaye. Özellikle müze özel ise. Devlet bize yardım etmiyor, fayda sağlamıyor. Sıfır! Ancak hiçbir şey beklemiyoruz. Karışmayın - ve bunun için teşekkürler. Her şey için tam olarak öderiz. Vergiler, elektrik, gaz, su, iletişim ... Ayrıca, büyük bir kadro. Bazı binaları kiralamak olmasaydı, masrafları karşılayamazdım, sona erdirmezdim.
Hala bir uçak koleksiyonum var. Artık yetmiş otomobil artık havaya kalkmıyor ve onbeş uçan uçak var: dördüncü Dünya Savaşı'ndan ve onbiri Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndan. Dövüşçüler I-153 "Martı", I-16, DIT, iki MiG-3, saldırı uçağı IL-2, gece bombacısı On-2 ... Onları "savaş" biçiminde tutmak büyük harcamalar gerektiriyor.
Uçan bir koleksiyon yaratma fikri uzun zaman önce, yaklaşık otuz yıl önce ortaya çıktı, daha sonra projeye "Zaferin Kanatlı Hafızası" adı verildi.
Özetle arka plan. II. Dünya Savaşı yıllarında Sovyetler Birliği'nde yaklaşık 108 bin askeri uçak üretildi, 30 bin kişi Lend-Lease tarafından alındı. Savaş sona erdiğinde 65-67 bin muharebe aracı hizmette kaldı. Jet çağının başlamasıyla birlikte eski uçaklar yok edilmeye başlandı. Ve ellili yılların ortalarında zaten güvenli bir şekilde yok edildi. Büyük Vatanseverlik Savaşı katılımcıları, ülkede uçan uçak yoktu. Neredeyse her şeyi temizledik. Ne IL-2, ne LaGG-3, ne MiG-3, ne de La-5 korunmadı ... Yakovlev Tasarım Bürosunda hayatta kalan minimum sayı, Ivan Kozhedub La-7'yi kurtardı, şimdi Monino'daki müzede sergileniyor. Kısacası, birkaç birim. Aslında, kaybettik havacılık tarih, sanki yokmuş gibi.
Anlamak için: İngiltere'de 180 havacılık müzesi var, her hafta hava gösterileri var (ve bu bir abartı değil!), Retro-uçan uçağın katılımı da dahil olmak üzere. Sekiz yüzden fazlası hala uçuyor. Bu, İkinci Dünya Savaşı dönemi ile ilgili olanlardan biridir.
90’lerin başından beri savaşı kaybetmiş ve benzer konularda takılmaktan uzun süre korkmuş olan Almanya bile Luftwaffe’ye sadık bir şekilde hizmet veren ekipmanı restore etmeye başladı. Messerschmitt, Focke-Wulf, Junkers ... Elbette, uçaklarda gamalı haç yoktur, faşizm ve Nazizm propagandası kesinlikle yasaktır. Ama kuyruklarda ve kanatlarda haçlar çizilir, öyle - lütfen. Almanlar der ki: uçak bir ideoloji değil, mühendislik düşüncesinin en yüksek başarısıdır.
Ayrıca, ne savaştığımızı ve düşmanı yeneceğimizi gösterecek hiçbir şeyimiz yoktu.
- Ne engellendi?
- Uçağın restorasyon sürecinin hala Rusya'da yasal bir temeli yok. Yeni uçak inşası için, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı'ndan bir lisans ve tamiratlar için bir onarım lisansı gerekir. Ve restorasyon için? Cevap yok. Bu nedenle akarsuların arasında manevra yapmak gereklidir ...
Paradoksal olarak, İkinci Dünya Savaşı'nın Sovyet uçağının yeniden yaratılmasındaki ilk ilgi bir yabancı tarafından gösterildi. Yeni Zelanda'dan Tim Wallace. Profesyonel bir koleksiyonerdi ve ticari bir ilgi duydu: kimsenin sahip olmadığı bir şeye sahip olmak iyidir. Boris Osyatinsky'den Tim'i öğrendim. Bu, hayatını ulusal havacılık tarihine adayan gerçek bir meraklı. Detaylı bir röportaj yapman gereken kişi bu! Aslında, tüm restore edilmiş Sovyet askeri uçakları elinden geçti, Boris çok şey söyleyebilir ...
Wallace koleksiyonunu satmaya karar verdiğinde, X-NUMX'i, Martıyı ondan satın aldım ... Aynı zamanda, Karelya, Murmansk, Novgorod, Pskov bölgesindeki uçakların geride kalan bölgelerinde göllerin dibinden kaldırmaya başladık. ve arşivlerde korunan teknik bilgi parçaları üzerinde bunları toplayın. Yavaş yavaş
Restorasyon süreci bir buçuk ila beş yıl sürer. 9 Mayıs 2017, Arkhangelsk'teki Teknoloji Müzesini ziyaret edenlere Sovyet havacılığındaki jet dönemi başlangıcına kadar ayrı bir bölüm açmayı bekliyorum. Sovyetler Birliği'nin ödünç verme kapsamında aldığı İngiliz avcı Hawker Hurricane sunulacak. Z-5252 parlak kader numarasına sahip araba. Bir yıldan kısa bir süre içinde çeşitli pilotlar on iki zafere imza attı. 6 Haziran 1942, Messerschmitt ile olan savaştan sonra Teğmen Markov, Vaenga havaalanına ulaşamadı ve Severomorsk yakınlarındaki isimsiz bir gölün buzunda uçtu. Pilot onun yanına gitti ve tahliye tugayını çağırdı. Kurtarma ekipleri bölgeye varırken, uçak suya düştü - sonuçta, Haziran ayına rağmen, kutupsal da olsa.
Doksanlı yılların sonlarında, bu yerleri aşağı yukarı taradık, üç ya da dört yıl boyunca Kasırga aradık. Kesin bir koordinat yoktu. Sonunda, yerel balıkçılar, ağın göllerinden birinde bazı nesneler hakkında yırtıldığını söyledi. Uçak sonbaharda büyüdü. Uzun süre onu yüzeye çekmek imkansızdı, dalgalar, rüzgâr müdahale etti. Zaten ve gölü yatıştırmak için votka döktü, hiçbir şey yardımcı olmadı. Sonra Boris Osyatinsky bir şişe viskiyi devirmeyi düşündü: Bu bir İngiliz arabası! İşte her şey yerine oturdu ...
Z-5252 Kasırgası Restorasyonu uzun ve zor devam etti, restorasyon çalışmaları tamamlandı. Bu bizim için tarihi bir olay. Yakında yerli uçak olacak - Yak-1, Yak-3, Yak-9 ...
"Teknolojinin gerçekliği - tarihin gerçekliği"
- Sırada başka neler var Vadim?
- Medyn’in altındaki Kaluga bölgesinde üç yüz hektarlık bir toprağım var. Moskova'dan 156 kilometre, bugünün standartlarına göre değil. Gazete, okul çocukları, öğrenciler, araştırmacılar, Birinci Dünya ve Büyük Vatanseverlik Savaşı konusunu inceleyen tarihçilerin düzenli olarak yer alacağı, tüm alandaki askeri-tarihsel olayların gazi, okul çocukları, öğrenciler, katılımcılar ile katıldığı bir alan ve bir tankodrom donatmak, ekipman için bir hangar koymak, güçlü bir müze alanı oluşturmak istiyorum.
Ayrıca yerel çatışmalar müzesi açmayı, unutulmuş ve rapor edilmemiş savaşları anlatmayı hayal ediyorum. silah vatandaşlarımız ellerinde katıldı. Bunlar Cumhuriyet İspanya, Halkin-Gol, Finlandiya kampanyası, Vietnam, Angola, Mısır, Afganistan ...
İsimsiz kahramanlar yoktur, haksız yere unutulmuşlardır.
50’lerin başlangıcında, Kore Yarımadası’nın savaşı sırasında, 159 Sovyet pilotlarının öldürüldüğünü ve biz de binden fazla Amerikan uçağının imha edildiğini biliyoruz. Bu konuda neredeyse söyleme. Boşuna. En üretken as, Evgeny Pepelyaev şahsen "Golden Star" ödülünü aldığı yirmi üç jet F-80, F-84, F-94'i düşürdü. Sergey Kramarenko, Amerikan pilotlarına karşı on üç zafere imza attı ve aynı zamanda Sovyetler Birliği'nin Kahramanı oldu. Neyse ki, doksan dört yaşındaki Sergei Makarovich hatıralarını paylaşmaya hazır, hala hayatta. Böyle anlar kaçırılamaz!
Belleği onurlandırın çünkü farklı şekillerde yapabilirsiniz. Kızıl Meydan'daki Geçit Törenine elli altı teçhizat koymakla, 7 Kasım Rus Askeri Tarih Kurumu ile beşinci kez aktif olarak işbirliği yapıyoruz. T-37, T-38, T-60, T-70 tanklar, GAZ-AA kamyonlar ve üç ton ZIS-5 tank, zırhlı araçlar, Katyusha, ZIS-2 silah ve kırk-kapit ... Umarız ... yılın 9 mayısının Zafer Geçidi 2020'inde yer almak için, Büyük Vatanseverlik Savaşı zamanlarının en fazla Sovyet askeri teçhizatını tatile hazırlamak için her şeyi yapıyoruz.
- Senin yanında, Rusya'da bunu yapan başka biri var mı? Özel olarak mı?
- Tabii ki. Büyük koleksiyonerler var. Örneğin, UMMC şirketinin genel müdürü Andrei Kozitsyn, Urallar'da güzel bir müze yarattı. Muhtemelen Avrupa'da en iyisi, uçak parkının sergilendiği, birçok başka ekipman ve silah var. Oleg Titberia, St. Petersburg yakınlarındaki Vsevolozhsk'ta Ulusal Otomobil Müzesi'ni açtı. Yerli otomotiv endüstrisinden daha fazla 260 örneği içerir.
Meraklıları, neyse ki, tercüme edilmez.
- Ama müzenizde, Stalin ve Hitler'in kişisel arabalarını içerdiğine övünebilirsiniz.
- Ben palavra hakkında konuşmuyorum. Bu kesin! Coquetry olmadan konuşuyorum: Herhangi bir sergiyi düzenlemeye hazır değilim. Her biri kendi yolunda sevgilidir. Kolyedeki inciler gibi: Birini çekip çıkardığınızda her şey parçalanır.
Stalin'in arabasını doksanlı yılların sonlarında satın aldım, altı yıl kadar uzun bir süre geri almak zorunda kaldım. Zordu. Kalay, lehimleme ... Her şeyden önce, zırhlı bir cisim var, aslında sağlam bir kapsül, hatta aşılmaz bir cam. Bu ZIS-115 serisi en iyi Sovyet liderliği için üretildi. Bazen, özel bir konumun işareti olarak, sosyalist ülkelerin liderlerini verebilirler.
Ve Hitler'in üstü açılır zırhlı. Yılın Mercedes-770 1939. Führer Nürnberg’de Nazi geçitlerini aldı. Sadece dört tane araba üretildi. Şu an sahip olduğumuzun korkunç bir teknik durumda olmasına rağmen korunmuş olması bir mucize. On yıldan beri geri yüklüyoruz ve en az iki yıl daha taşıyoruz. Hitler, cabrioleti faşist Hırvatistan Paveliç'in diktatörüne verdi, sonra da bir kupa olarak Stalin'e hediye veren Yugoslav lideri Broz Tito'ya gitti. Vatansever olmayan bir araba değil, mağlup edilmiş bir düşmanın arabasını kullanmanın değersiz olduğunu belirtti. Sonuç olarak, araç, Özbekistan Komünist Partisi Merkez Komitesi'nin ilk sekreterinin garajına taşındı. Onu orada buldum. Son yıllarda arabayı acımasızca işleten, sebze ve meyve hasadı piyasaya taşımak için kullanılır. Nasıl göründüğünü hayal edebiliyor musun ...
Ve Beria'nın üstü açılır bir arabası vardı. Doğru, yerli, ama aynı zamanda zırhın içine dikilir. Başka nasıl Bu ZIL-110 Sukhumi'de bulundu ... Kruşçev, Brejnev, Gorbaçov, Yeltsin limuzinleri, çatıda bir sunroof ve makineli tüfek ile bir nükleer valiz ve özel bir iletişim aracı olan bir başkan muhafızımız bile var.
- Çekimler için ekipman veriyor musunuz?
- Bazen. Kime ve nasıl ateş edileceğine bağlı. Yönetmenler ve aktörler bağımlısı olan insanlardır, muhteşem bir çekim için neler yapmaya hazırlar? Yıllar boyunca nadir görülen araba örneklerini geri alıyoruz ve bir saniyede onları kırabiliriz. En azından bir şey durumunda tamir edilebilecek kamyonlar veya hafif tanklar sağlamaya çalışıyoruz ... Belki de sonunda bir askeri teçhizat filosu oluşturacağız, stüdyoları kiralayacağız. Böyle, bilirsin, "Voyenfilm." En az bir düzine buçuk kamyon - GAZ-AA'dan ZIS-5'e, çalışan traktör VTZ ve "Stalinets", tanklar, kendinden tahrikli silahlar, topçu teçhizatları ... Her şey hareket etmeli, sürmeli, ateş etmelidir. Birinci Dünya Savaşı ve Büyük Vatanseverlik Savaşı ile ilgili sanatsal resimlerle ve maksimum kalite ve güvenilirlikle çekilmesi hayati öneme sahip. Çerçevede bir yanlışlık varsa, yaratıcılar için garip hissediyorum. Ancak, bu sadece sinema ile ilgili değildir. İki yıl önce, Zafer Bayramı'ndan önce Moskova'nın karşısına geçiyordum ve yakınlarda bir uçak ve bir oğlanı gösteren büyük bir poster gördüm. Başlık: "Pilot olmak istiyorum." Bakıyorum ve bunun Messerschmitt-109 olduğunu biliyorum. Haçlar yerine sadece yıldızlarla. Bu nasıl olabilir?
- İlginç ve savaşla ilgili filmde gerçek savaş uçakları vuruyorlar mı?
- Çok nadir görülür. Yerde, statikte prototipler kullanılır ve daha sonra bilgisayar grafikleri yardımıyla gerekli resmi içerirler, ancak uçabilmek için sadece birkaç vaka. "Gökyüzü yanıyor" dizisinde otantik uçaklarımızdan ikisi var ve başka örneklerden bahsetmeyeceğim. Bu teknik olarak zor, özel beceriler olmadan başarılı olmanız mümkün değildir. Zor bir görev - bir başkasının havadaki bir uçaktan ateş etmeye çalışın!
Ama bu o kadar da kötü değil. Doğru fikirleri olan iyi filmlerde, kaba hatalara, açıkçası sahte olmasına izin vermek çok üzücü. I-1941 yılın 16 yazında, ekranda olan her şeye olan güvenini kaybetmek için yalnızca 190'ta görünecek olan Kırım Focke-Wulf-43 üzerinde gökyüzünde nasıl savaştığını ve kazandığını görmek yeterli. Bu "Sivastopol Savaşı" filmi. Veya, örneğin, IL-2 bir "ölü döngü" yapar ve Messerschmitt'in kuyruğunda yürür ... Konuşacak bir şey olmayan saçmalık. Ilyushin mükemmel bir saldırı uçağı yaptı, ancak böyle akrobasi onun için çok fazlaydı. Ve teknolojinin özgünlüğü, tarihin özgünlüğüdür. Deliyorlar çünkü genellikle küçük şeyler oluyor. Gerçekten hayal kırıklığına uğramak istemiyorum ...
Ancak, yönetmenleri ve senaryo yazarlarını mahkum etmiyorum, 2. Dünya Savaşı uçaklarını havada görmediler, sadece bakacakları bir yerleri yoktu.
- Kırk yıldan fazla yaşadığım efsaneyi yok etme riski altındayım ve yine de soruyorum ... Peki ya “Sadece“ yaşlı adamlar ”filmindeki tarihsel gerçek? Savaşa gitmek için her şey yolunda mı?”
- Sana çok üzülmediğini nasıl söylersin? Filmdeki tek gerçek uçak, Po-2, kızlar da uçtu. La-5 savaş uçağı yerine Yak-52 sporu yaptılar. Maestro'nun Alman oyuncularına adil bir kavgaya meydan okuduğu Messerschmitt-109, aslında Çek motorlu tek motorlu ZlIn'dir. Ancak bu, güzel bir fotoğraf çeken Leonid Bykov'un hiçbir şeyden suçlu olmadığı durumdur. SSCB'de doğada bulunmasaydı savaş uçaklarını nereye götürdü?
Bugün bugün artık tıkanmak değil. Dikkatle hikayeyi ele almak gerekir, dikkatli olun. Yüzeyselliği sevmiyor.
“Macera olmadan yaşamak sıkıcı”
- Ama titizlik için ödemek zorundasın. Ve çok düşünüyorum. Bir makineyi geri yüklemek ortalama olarak ne kadar?
- Para çok büyük. Tabi vicdani olmadıkça. Sonuçta biz çalışan modelleri topluyoruz, ancak modelleri değil.
Tankın restorasyonu genellikle beş ila on iki milyon ruble arasındadır. Bu bir ortalama. Ve diyelim ki, "yarı" ile milyon ile biraz tanışabilirsin. Duruma bağlı.
- Peki ya lüks segment?
- Yaklaşık olarak, tanklarda olduğu gibi - beş ila on beş milyon ruble. Çok daha pahalı projeler var. Bazen aşınmış köprülere sahip, dişli kutusuz ve cihazsız araçlar vardır. Donör satın almak için bile dünyanın her yerinde otantik parçalara bakmak gerekiyor. Örneğin, Hitler cabriolet için arka aksın bir elemanını bulamadık ve bunun için özellikle Mercedes'in kapalı pulmanını satın aldım.
İş çok zaman alıyor. Ve gerçekten de çok pahalı. Bu nedenle, tekrar ediyorum, diğer makineler on yıllarca tamamlandı.
- Fakat her şey bittiğinde, “ilk gece doğru” sizindir, Vadim?
- Hangi anlamda? Önce direksiyona geçmem gerekiyor mu? Her zaman değil. Arabanın gittiğine sevindim. Benim kibarım yok, başkalarının önüne geçmek arzum. O zaman, elbette, ben süreceğim, ama bu başlı başına bir amaç değil.
Dürüst olmak gerekirse, babamın 21 Volga'sına oturduğumda daha fazla zevk hissediyorum.
- Korunmuş mu?
- Hayal et! Babam bir noktada arabayı sattı, yıllar sonra bir alıcı buldum ve aileyi yadigarı eve geri getirdim. O kendi. Hala sert fren yaparken kendi kafamı biraz kestiğim bir radyo alıcısı duruyor ... Ve çok hoş hikayeler var. Kendini bulduğunuz bir zaman makinesinde sanki kendi çocukluğunuzdan ve gençliğinizden geliyor!
Bu retrocar'ı kurtarmamda büyük şans. Nesiller arasında bir cop gibi.
- Şimdi ne sürüyorsun?
- Şu anda Land Rover'da. Ben hala bir avcıyım, bu yüzden büyük ciplere, arazi araçlarına ihtiyacım var. Onlara huşu olmadan davranıyorum, kuyruğa ve yele sürüyorum. Bataklıklarda, çamurda ...
Altı yaşında avlanmaya başladım. Babası Karpatlar'da bir yaban domuzu, karaca, geyik, tavşan, sülün, keklik için yürüdü ... Babam tetiğe yalnızca kesinlikle ateş ettiğinden emin olduğumda basılması gerektiğini öğretti. Avcılık - Büyümeniz gereken megakültür ve felsefe. İnsan özgürlüğünün derecesini belirler, doğaya, silahlara, madenciliğe, kendisine doğru tutum öğretir. Ayrıca, modern kentleşmiş dünyada kaybedilmesi kolay geleneklerin gerçek erkek eğitimi ve bakımı.
Babamın yaptığı gibi ben de bir oğlumu yanımda götürürüm. Arseny, avcılık ve balıkçılık gezilerine sıklıkla eşlik eder. Dokuz yaşından önce, oğul yedi kez Kamçatka'yı ziyaret etmeyi başardı, Kouk Yarımadası Chukotka, Koryakia benimle geçti. Ve yürüyüş turu değildi. Çadırlarda ve kabinlerde yaşadık, kamp yürüyüşünde yedik ... Gelecekteki insan için hayatta kalma ve olgunluk okulu.
Oğluna ek olarak dört kızım var - Maria, Xenia, Lukerya ve Taisiya. En küçük henüz dört yaşında değil, ama bir şey ister: büyüyecek ve benimle seyahat edecek. Ve binmeyi seviyorum. 2005'te arkadaşlarımla birlikte Petropavlovsk-Kamchatsky'den Anadyr'e bir sefer yaptık. Yolda otuz bir gün, kar motorlarında 3600 kilometre. Sıcaklık, -53'e düştüğünde otuz ila kırk derece arasındaydı. Ciddi sınav! Arkadaşım zar zor görüşünü kaybetti, kornea yanığı kazandı, sırtımı çarptım, yoldan atladım. Yolun sonunda, bankanın gövdesinde yer alan yoğunlaştırılmış süt kavanozu bir top haline geldi, çarpma ve çarpmalarda deforme oldu ve toz haline gelen bir paket kurabiye. Omurganın yaşadığı yükü hayal edebiliyor musunuz?
- Neden onunla birliktesin?
- Olay olmadan sıkıldım. Kozma Prutkov uzun zaman önce şöyle dedi: "Mutlu olmak istiyorsan, öyle olsun."
- Demek Vadim?
- Tamamen. Teknoloji Müzem var. Hiç sıkılmana izin vermiyor. Umarım doğru ve gerekli şeylerle meşgulüm.
- Bir süredir Arkhangelskoe emlak müzesinin müdürü oldunuz mu?
- Evet, bu dünyada bir kanca ile elli yıl yaşadım, beklenmedik bir şekilde devlet memuru oldum, ancak umarım bir memura dönüşmedim. Bu eşsiz tarihsel nesneyi yönetmem teklif edildi, beş yıllık bir sözleşmeyi reddetmenin ve imzalamanın mümkün olmadığını düşündüm. 2019'ten önce, Prens Nikolai Yusupov tarafından işaretlenen müzenin yüzüncü yılının kutlanacağı zaman, ana restorasyon çalışmasını tamamlamak, sarayı toparlamak, parkı berraklaştırmak ve yenilemek için gerekli. Her şey uyumlu ve orantılı olmalıdır. Hala yapacak çok şey var, ancak görevle baş edeceğimiz konusunda hiç şüphem yok.
İş zor ve ilginç. Sevinci paylaşmak istiyorum. Kasım ayının sonunda Paris’te, Felix Felixsovich Yusupov’un hayatı ve sürgündeki tutumu ile ilgili kişisel eşya, nesne, belge müzayedesinde satın aldım. Bunları Arkhangelskoe Müzesi'ne hediye olarak vereceğim.
- Yine kendileri için mi satın aldın, Vadim?
- Tabii ki.
- Neden "elbette"? Müze bir devlettir.
- Doğru. Restorasyon kamu fonlarına gidiyor, geri kalanı mütevelli heyeti ekliyor, ellerinden geldiğince yardım ediyorlar. Bence öyle olmalı. Yatlar ve özel jetlere para harcamak hiç mantıklı değil, ülke için, insanlar için bir şeyler yapmak daha iyidir. Pathos olmadan derim, gerçekten öyle düşünüyorum.
- Yani yatınız yok mu?
- Ama çok fazla uçak. Doğru, retro. Ve onlar sadece benim için değil, herkes için ...
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter