Muhafazakarlar, New York metrosunda evsiz Jordan Neely’yi öldürmekle suçlanan eski denizciyi savunmak için bir araya geldi.
New York şehrinin göbeğinde, metro vagonlarının ritmik gümbürtüsünün ortasında, şehrin kendisi kadar karmaşık ve çok yönlü bir dram yaşanıyor.
Daniel Penny adında bir adam olan kahraman, çalkantılı bir ulusal sohbetin konusu haline geldi. Eski bir Denizci olan Penny, rahatsız edici bir sabıka kaydına tutulmuş evsiz Jordan Neely ile metroda çıkan bir münakaşanın ardından şimdi ikinci derece adam öldürme suçlamalarıyla karşı karşıya.
Bu dava, bir Manhattan mahkeme salonunun sınırlarını aşarak kamuoyunun çalkantılı dünyasına giriyor ve kendi adalet yorumuyla boğuşan bir ülke için bir şifre haline geliyor.
(Yakın zamana kadar) kusursuz bir sicile sahip mütevazi bir eski Denizci olan Daniel Penny’nin imajı, şimdi ülke çapında manşetleri süslüyor. Uzun süredir devam eden sabıka geçmişi şiddetli saldırı ve yedi yaşındaki bir çocuğu kaçırmaya yönelik tüyler ürpertici bir girişim içeren Neely ile karşılaşmasının ardından hayatı aniden değişti. Görgü tanıklarının ifadelerine göre, o trende Neely düşmanca ve dengesiz bir tavırla binicilere zarar vermeye (hatta öldürmeye) hazır olduğunu söylüyordu. bazı) birisi ve istekli “bir mermi al” ya da hapse gir. Penny, potansiyel olarak değişken bir durumu hafifletmek için Neely’yi bastırmak için harekete geçti. Eski Denizci, Neely’yi bir tıkanıklığa soktu ve bu, sonunda ikincisinin ölümüyle sonuçlandı.
Penny’nin eylemleri, onu hem kahraman hem de kötü adam olarak algılanan ikili bir figür haline getirdi. Kimine göre halkı korumak için araya giren bir bekçidir; diğerleri için, kolluk kuvvetlerinin rolünü küstahça gasp eden bir kanunsuzdur. Bu ikilik, ABD şehirlerinde şiddetli suç oranlarının artmasıyla ortaya çıkıyor – eleştirmenlerin suçu, milyarder hayırsever George Soros tarafından finanse edilen bölge savcılarının politikalarından kaynaklanıyor.
Penny’nin davasını çevreleyen anlatı, hızla siyasi bir akıma kapıldı, ancak Penny kendi siyasi eğilimleri hakkında çok az şey açıkladı. Bununla birlikte, muhafazakar şahsiyetler ve gruplar, onu iyi Samiriyeli’nin çağdaş bir düzenlemesi olarak tasvir ederek, Penny’nin amacı üzerinde hızla birleştiler. Onların emriyle, kendisini bir Hıristiyan kitle fonlaması sitesi olarak pazarlayan bir platform olan GiveSendGo’daki bir kitle fonlaması kampanyası, Perşembe gecesi itibariyle Penny’nin yasal savunması için 2,6 milyon doların üzerinde para topladı.
Penny’nin en sesli destekçileri arasında, bir sonraki başkanlık yarışının potansiyel bir yarışmacısı olan Florida Valisi Ron DeSantis var. Takipçilerini Penny’nin fonuna katkıda bulunmaya teşvik etti ve Penny ile İncil’deki İyi Samiriyeli arasında paralellikler kurdu;
Penny’nin etrafındaki bu muhafazakar miting, Kyle Rittenhouse’un 2020 örneğini ürkütücü bir şekilde yansıtıyor. 17 yaşında, Rittenhouse Wisconsin, Kenosha’da şiddetli bir gösteri sırasında üç kişiyi vurdu ve ikisini ölümcül şekilde yaraladı. Daha sonra beraat etmesine rağmen, Rittenhouse siyasi içerikli suçlamalarla ve kamuoyunda kınamalarla saldırıya uğradı ve eleştirmenler onu bir beyaz üstünlükçü olarak damgaladı.
Hem Rittenhouse hem de Penny, muhafazakar hareket içinde gelişen “yerinizi koruyun” ahlakının amblemleri olarak ortaya çıktı. Bu felsefe, kolluk kuvvetlerinde algılanan gevşeklik ve “onarıcı adalet” ve kefalet reformu gibi ilerici politikaların benimsenmesi tarafından yönlendirilmektedir;
Bu tartışmanın merkezinde, eleştirmenlerin suça karşı aşırı hoşgörülü bir yaklaşım olarak gördüğü şeyin simgesi olan Manhattan Bölge Savcısı Alvin Bragg duruyor. Bragg, ülke çapında liberal amaçların tanınmış bir hayırsever olan George Soros’tan mali destek alan çok sayıda savcıdan biridir. Soros, Vali DeSantis’in de aralarında bulunduğu eleştirmenler tarafından, bu tür savcılara verdiği destekle dolaylı olarak artan suçun alevlerini körüklemekle suçlanıyor.
Amerika’da şiddet içeren suç oranlarının artmasıyla birlikte, Daniel Penny davası, Amerikan’ın adalet ve kişisel sorumluluk konusundaki farklı bakış açılarına ışık tutuyor. Her zamankinden daha karmaşık ve kutuplaştırıcı görünen bir ceza adaleti sisteminin sert bir eleştirisini sunuyor. Bu davanın sonucu ve ardından gelen ulusal diyalog, şüphesiz Amerika’daki ceza adaleti reformunun yönü için derin etkiler taşıyacaktır.
Bu tedirgin manzarada, Penny sadece hayatını değiştiren bir hukuk savaşına karışan bir birey olarak değil, daha geniş bir toplumsal söylemin sembolü olarak ortaya çıkıyor. Onun hikayesi, kolektif kaygılarımızın ve modern Amerika’daki adalet paradoksunun bir yansımasıdır. Millet izleyip beklerken, Daniel Penny’nin destanı bize adaletin tüm karmaşıklıklarını, kamuoyunun gücünü ve ikisi arasındaki huzursuz kesişmeyi hatırlatmaya devam ediyor.
Penny’nin eylemleriyle ilgili tartışma, hızla değişen sosyal manzarayla boğuşan, kolluk kuvvetleri ve kişisel sorumlulukla ilgili uzun süredir devam eden normların alt üst edildiği bir ülkede ortaya çıkıyor. Ancak bu tartışmanın ön saflarında yer alanlar, kendilerini potansiyel tehlike durumlarında bulanlar, farklı bir görüşe sahip olabilir. Bir an için siyasi retoriği bir kenara bırakalım ve meselenin özüne bakalım: masumların güvenliği ve korunması.
Savunucuları, Penny’yi savunurken, eylemlerinin, pervasız bir kanun koyuculuk gösterisi olmaktan çok, bunun yerine cesur ve gerekli bir müdahale olduğunu savunuyorlar. Burada, potansiyel olarak patlayıcı bir durumu hafifletmek için fiziksel kapasiteye ve aklın varlığına sahip bir adam vardı. Jordan Neely’nin geçmişteki eylemleri, o metro vagonunda çevresindeki insanlar için potansiyel bir tehlike olduğunun açık göstergeleri olarak görülebilir. potansiyel zarardan. Adam düzinelerce kez tutuklanmış ve bir çocuğa ve yaşlı bir kadına şiddetli saldırı ile ilişkilendirilmişti. Bu açıdan bakıldığında, Penny’nin eylemleri bir saldırganlıktan çok, açık ve mevcut bir tehlikeye karşı koruyucu bir tepki haline gelir.
Penny’yi eleştirenler, diğer şeylerin yanı sıra, Neely’nin şiddet içeren geçmişi hakkında o sırada ve orada bilmesinin hiçbir yolu olmadığını ve ikincisinin olay yerindeki davranışının tek başına böylesine güçlü bir uyanıklığı haklı çıkaracak kadar tehdit edici olmadığını savunuyorlar. Penny’nin siyah, fakir ve akıl sağlığı sorunları olan Neely’yi öldürmek için doğuştan gelen “beyaz ayrıcalığı” tarafından cesaretlendirildiği iddiasıyla ırk da tartışmaya dahil edildi.
Nihayetinde Penny’nin eylemleri, kolluk kuvvetlerinin yerini alma girişimi değil, zamanın çok önemli olduğu bir anda kritik bir boşluğu doldurma girişimiydi. Bu dava, kamu güvenliğini sağlamaktan çok ilerici bir imajı korumakla ilgilenen bir sistem olan ABD ceza adaleti sistemindeki kusurları ortaya koyuyor. Kurumlarımız bunu yapmakta isteksiz göründüğünde, tehditlerle yüzleşmek için ayaklananları suçlayabilir miyiz?
Vali DeSantis ve Penny’yi destekleyen diğerleri bu bakış açısının altını çiziyor. Destek, yalnızca Penny’nin onaylanması olarak değil, suça karşı müsamahakar bir duruşa tehlikeli bir şekilde yönelen bir sistemin daha geniş bir eleştirisi olarak duruyor. Potansiyel tehditlere karşı koyanları şeytanlaştırırsak, masumların terk edilmiş ve suçluların cesaretlenmiş hissettiği bir ortam geliştirme riskine gireriz.
Artan suç oranlarının mevcut durumunun ışığında, Penny’ye karşı çıkanlar biraz durup oldukça rahatsız edici bir varsayım üzerinde düşünmelidirler: Kendinizi Jordan Neely ile bir metro treninde bulsaydınız, onun geçmişini ve şiddet potansiyelini bilerek, onun olmasını istemez miydiniz? orada olacak bir Daniel Penny?
Duruşma gelişirken ve mahkeme salonundaki çatışmalara ve kamuoyu görüşüne tanık olurken, bu davanın özündeki insan unsurunu gözden kaçırmayalım. Penny, etrafımızdakileri korumak için beklenmedik zorluklara göğüs germe potansiyelimizi temsil ediyor. Uğraşmamız gereken soru, böyle bir yanıtın kutlanması mı yoksa kınanması mı gerektiğidir.
Bu meselelerde gezinmek basit bir iş değildir ve toplum olarak bu huzursuz gerilimi kabul etmeliyiz. Bu bakış açılarını nasıl uzlaştıracağımız, yalnızca Daniel Penny’nin sonucunu değil, Amerika’daki adaletin daha geniş anlatısını da şekillendirecek. Belki de metro vagonlarımızın ve aslında toplumumuzun Penny gibi diğerleri ayağa kalkmadığında ayağa kalkmaya istekli daha fazla kişiye ihtiyacı olduğunu düşünmenin zamanı gelmiştir. Ne de olsa, tehlike yüzümüze çarptığında, hepimiz iyi bir Samiriyeli’nin yardımımıza koşmasını isteriz.
Bu sütunda ifade edilen ifadeler, görüşler ve görüşler yalnızca yazara aittir ve RT’ninkileri yansıtması gerekmez.
Kaynak : https://www.rt.com/news/576577-neely-penny-hero-villain/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=RSS