Çeviri ve Düzenleme: Gin
"Puff! Sonunda bitti!"
Zhang Xuan öğleden beri kitaplara gömülmüştü ve saat çoktan gecenin onu olmuştu. Sonunda çalışmayı bitiren Zhang Xuan rahatlayarak derin bir nefes verdi.
Koleksiyon mahzeninde her çeşit temel seviye kitap bulunuyordu ve bunların hepsi hap üretimiyle ilgiliydi. Son dönemde gelişim alemi büyük bir hızla ilerlese de, bu büyük kitap yığınıyla uğraşmak onu yine de halsiz düşürmüştü.
Tüm kitaplara göz attıktan sonra, bu kitap koleksiyonu mahzeninde eşsiz bünyelerle ilgili bir kitap bulunmadığına emin olmuştu.
Doğal olarak sorusunun yanıtını burada bulamamıştı.
Bir başka deyişle, ileri seviye kitap koleksiyonu mahzenlerine erişip, hedefine ulaşabilmek için önce bir eczacı olmalıydı.
“Bu kadar bilgi eczacılık sınavı için yeterli olacaktır!”
Tianxuan Krallığındaki Eczacı Loncası, loncanın yalnızca küçük bir dalı olsa da, arkasında onu destekleyen güçlü bir karargah vardı. Öyle ki, krallık düşse bile lonca ayakta kalırdı. Birkaç yüz yıllık, hatta belki de bin yıllık bir süreç sonunda, temel seviyede bir kitap koleksiyon mahzeni bile büyük bir bilgi deposuna dönüşmüştü.
Gerçek bir eczacı bile mahzendeki tüm kitapları bitirip, içlerindeki tüm bilgiyi sindiremeyebilirdi.
Ancak, Zhang Xuan bunu yapabilmişti.
Edindiği bunca bilgiyle, Taixuan Krallığında hap üretimi konusunda en bilgili ikinci kişi olduğunu iddia ederse, kimse kendisinin en iyi olduğunu iddia etmeye cüret edemezdi.
Tabi ki bunların hepsi yalnızca teorideydi. İşi pratiğe dökecek olsaydı, bırakın hap üretimini, ateş yakmakta bile zorlanabilirdi.
“Gidip bir şeyler yesem iyi olacak!”
Guruldayan karnını ovuşturan Zhang Xuan, sırtını gerip kitap koleksiyon mahzeninden büyük adımlarla uzaklaştı.
Kahvaltısını bitirdikten sonra, derslerine gidip, Aydınlanmış Zihin Denemelerine katıldı ve çırak eczacı sınavına girdi… Yoğun geçen tüm bir günün ardından, karnı çoktan yüksek sesle guruldamaya başlamıştı. Gelişim alemindeki ilerlemesi ve gelişmiş fiziksel vücudu olmasaydı, bu kadar uzun süre bile dayanamayabilirdi.
Temel seviye kitap koleksiyon mahzeni, eczacı çıraklığı sınav salonunun içindeydi. Dışarıya çıktığında, Ouyang Cheng ve Du Man’ın orada oturduklarını gördü. Ellerinde fırçalarıyla, önlerindeki kağıtlara bir şeyler karalar gibiydiler. Yüzlerinde şaşkınlık, ikilem, derin bir odaklanma vardı…
“Neler karıştırıyorsunuz siz?”
İki eczacıyı bu halde gören Zhang Xuan merakla yanlarına yaklaştı.
“Ah…”
İkisi de Zhang Xuan’ın neler yaptığını çözmeye çalışıyordu. Gelenin kim olduğunu fark ettiklerinde paniklediler. Aceleyle masadaki kağıtların üzerini elleriyle örtmeye çalıştılar.
Zhang Xuan başını eğip kağıtlara şöyle bir baktı.
Yazılan birkaç cümleyi görebilmişti.
“Kitap koleksiyonu mahzenindeki kitapları incelemesi üzerine birkaç tahmin: Tahmin 1: Karizmatik görünme çabası (30 oy); Tahmin 2: Sıkıntı (1 Oy); Tahmin 3: Kitapların içeriğini araştırma (1 Oy)…”
İlk birkaç cümleyi okuduktan sonra, Zhang Xuan’in yüzünde soğuk hatlar belirdi.
[Bu benim hakkımda mı?]
Son zamanlarda kitap koleksiyonu mahzeninde kitaplara göz gezdiren yalnızca kendisi olabilirdi.
[Bu kesinlikle benimle ilgili, ancak… Şu oy meselesi de nedir?
Dahası, neden ‘karizmatik görünme çabası’ ilk sırada ve en çok oyu almış?]
“Öhöm, öhöm, yalnızca kitap koleksiyonu mahzenindeki kitaplara neden göz attığını merak ettik. Bu yüzden konu hakkında biraz fikir yürütmüş olabiliriz…”
Yakalandıklarını anlayan Ouyang Cheng utancını bastırmaya çalışıp gerçekleri itiraf etti.
Ouyang Cheng otoriter ve sert bir eczacı olmakla ünlüydü. Başka bir eczacıyla odanın birine saklanıp bir çırak eczacının kitap koleksiyonu mahzenindeki kitaplara göz atmasının ardındaki nedenler üzerine konuştukları, hatta bu konuda insanların oy topladıklarını düşünmek… Biri dışarıda bu durumu anlatsa bile kimse ona inanmazdı.
“Bir kitabı arıyordum… Ama bulamadım ve ben de mahzendeki tüm kitaplara bir göz attım!”
Zhang Xuan öylesine bir cevap verdi.
Semavi Yolun Kütüphanesi hakkındaki gerçeği açık edemezdi, ancak kitap koleksiyonu mahzenindeki kitaplara göz atması gerçekten de biraz garipti, doğal olarak diğerlerinin davranışlarından şüphelenmesi kaçınılmazdı. Görünüşe göre gelecekte daha dikkatli davranmalıydı.
Yine de yalnızca kitaplara göz atıyordu. Başkalarının onun davranışları hakkında şüphelenmesi normal olabilirdi, ancak gerçek niyeti hakkında en fazla tahmin yürütebilirlerdi. Zihninde devasa bir kütüphane bulundurması ihtimalinden şüphelenmeleri olanaksızdı.
“Böylesine basit bir cevap…”
Cevabı duyan Ouyang Chang ve Du Man garip görünüyorlardı.
Bu meseleyi tüm öğle boyu tartışmışlar, hatta öğle yemeklerini bile atlamışlardı. Bu davranışının ardında özel bir neden olduğunu düşünmüşlerdi. Nedenin bu kadar basit olabileceği akıllarına gelmemişti.
“Başka ne olacaktı ki?” Zhang Xuan sordu.
Semavi Yolun Kütüphanesi’nin varlığı ortaya çıkmadığı sürece sorun yoktu. En fazla bu konuda utanmadan bir yalan uyduruverirdi.
“Iıı… Oldu o zaman!”
Ouyang Cheng başını çaresizce salladı. Meseleyi tüm öğle boyu araştırıp inceledikten sonra, karşı tarafın cevabının bu kadar basit olabileceğini beklememişti. Bu yüzden ortamın garipliğini dağıtmak için tek yapabildiği konuyu değiştirmek oldu. “Çoktan on eczacıyı Hap Münazarası konusunda bilgilendirdim. Yarın burada olacaklar, bu yüzden hazırlığını yapsan iyi olur. Münazara yarın öğleden sonra burada yapılacak!”
“Harika!” Zhang Xuan başıyla onayladı. Hap Münazarasının nasıl yapılacağıyla ilgili birkaç soru daha sorduktan sonra arkasını dönüp oradan ayrıldı.
Odadan çıktığında, Du Man’ın çınlayan sesini duydu.
“Kaybettin, öde bakalım…”
“Kaybettim ama senin de kazandığın söylenemez. Paranın çoğunu onun karizmatik davranmaya çalışmasına yatırmıştın…” Ouyang Cheng hoşnutsuz bir tonla yanıt verdi.
Zhang Xuan şok olmuştu.
[Ne saygı değer eczacılar ama! Üzerime bahse tutuşuyorsunuz…
Dahası, karizmatik davranmaya çalışmak mı? Derdiniz ne sizin!]
Zhang Xuan içindeki sıkıntıyla Eczacı Loncasının girişine doğru yürüdü ve Zhao Ya ve diğerlerini gördü.
“Neden buradasınız?”
Gözlerinden şaşkın bir bakış geçti.
[Burası Eczacı Loncası, akademi değil ki. Neden Zhao Ya burada?]
“Muallim Zhang, teşekkür ederim!”
Onu gören Zhao Ya duygularını daha fazla bastıramayıp önünde diz çöktü. Gözlerinde minnet dolu bir bakış vardı.
“Ayağa kalk, ayağa kalk. Neden bana teşekkür ediyorsun ki?” Zhang Xuan kaşlarını çattı.
[Bu kızın nesi var böyle? Beni görür görmez diz çökmeler falan. Yoksa… ‘hastalığı’ iyileşmiş olabilir mi?]
Bu noktada sormadan edemedi, “Duygusuz Güneş Anne Otunu çoktan yedin mi? Etkisi nasıl oldu?”
Zhang Xuan’ın bu otu Zhao Ya’ya hediye ederken değerinden habersiz olduğunu düşünen Yao Han ‘Duygusuz Güneş Anne Otu’ nu duyduğunda titredi.
[Görünüşe göre ottan haberi varmış! Öyleyse değerinin ne olduğunu da biliyordur!
Sırf öğrencisinin eşsiz bünyesini uyandırmak uğruna böyle değerli bir otu hiçbir şeymiş gibi öğrencisine verip, kendisini eczacı sınavına girme belasına bulaştırması…]
Zhang Xuan’ın dersleri bir yana, yalnızca gösterdiği bu sorumluluk bile onu huşu içinde bırakmaya yetmişti.
“Muallim Zhang, merhametinizden şüphe duyduğum için ve önceki küstah davranışımdan dolayı özür dilerim. Lütfen beni bağışlayın!”
Yao Han öne çıkıp özür dileyerek önünde eğildi.
Önceki davranışı gerçekten uygunsuz olmuştu.
[Böyle sorumluluk sahibi bir öğretmen nasıl öğretilerinde yetersiz olabilir? Görünüşe göre söylentiler gerçek değilmiş.]
“Bu…”
İkisinin bu davranışı karşısında Zhang Xuan yalnızca gözlerini kırpıştırabildi.
[Biri bana neler döndüğünü açıklayabilir mi?
Yalnızca çırak eczacı sınavına girdim, neden bu ikisi birden böyle garip davranmaya başladı ki?]
Kısa süre sonra durumun farkına vardı.
Gerçekte, buraya gelme sebebe Zhao Ya’nın eşsiz bünyesi değil, daha çok Yuan Tao’yla ilgiliydi. Böyle basit bir hareketin kızda böyle minnet hissi uyandıracağını beklememişti.
Ancak, durumu şöyle bir düşününce olan biteni anladı. Diğerlerine göre Hap Münazarası büyük olasılıkla başarısızlıkla sonuçlanacaktı. Bu alması büyük bir riskti ancak yine de bunu kabul etmişti. Onlara göre her şeyinden vazgeçip, öğrencileri için tüm zorluklara göğüs gerecek bir öğretmen portresi çizmişti.
Yalnızca bu düşünce bile paha biçilmezdi!
Tüm bunları anladığında, Zhang Xuan ne diyeceğini bilemiyordu.
Yaptıkları Zhao Ya’yı etkilemişti. Ancak aynı şekilde, karşısındakiler tepkileri de onu etkiliyordu.
Geçmişte, bu öğrencilere yalnızca kovulmasını engelleyecek araçlar olarak bakmıştı. Ancak bu noktada, tüm insanların duyguları olduğu gerçeğini fark ediyordu. Onlara nasıl yaklaşırsan, onlar da sana o şekilde karşılık verirdi.
Çocukların bilgiye açlığı ve ona duydukları minnet bir öğretmen olmanın ona yüklediği ağır sorumluluğu anlamasına yardımcı olmuştu.
“Endişelenmeyin. Öğrencilerim olarak hepinizi yükseklere, dünyanın zirvesine taşıyacağım!”
Yumruklarını sıkan Zhang Yuan ciddi bir yemin etti.
Tam o anda, sınırları aşan birinden bir öğretmene olan dönüşümünü tamamlıyordu.
Boom!
Bu düşünce ortaya çıktığı anda, Semavi Yolun Kütüphanesi’nin en tepe noktasında yoğun bir çan sesi eşliğinde altın bir kitap şekillendi. Ancak Zhang Xuan bunu fark etmedi.