“Hari’nin (Krişna’nın) eylemlerine hürmet et, ama onları yapacağını düşünme. ”
Prem Sagar, c. 34.
“O bir karınca dağı olan Gobardan’ı yedi gün süresince korusa bile, bunu dikkate değer bir şey olarak görmem. ”
Mahabharata, II. 41 .9.
Meru dağı tepesinde tanrıların yaptığı bir toplantıda, toprak ana yalvaran olarak zuhur etti. Çok sayıda şeytanın üstünde fazlaca yük olduğunu söyledi. Şeytanlar kendi uygun yerlerinden ayrılmışlar ve ölümlülerin arasında yaşamaya, insanoğlunun başına bela kesilmeye başlamışlardı. Bazıları göksel varlıklar gibi giyinmişler, bazıları da insan olarak doğumu tercih etmişlerdi ve kralların oğulları olarak doğdular. Toprak ana çoğunluğunun isimlerini verdi fakat özellikle Kansa adındaki bir şeytandan bahsetti.
Bu güçlü şeytan, önceki yaşamında Vişnu tarafından öldürülmüştü ve şimdi babasını tahttan indirip hükümdarlığı aldığı Mutra kralıydı. Kendisi Şiva’nın inananlarından biri iken babası Rama’ya ibadet edenlerdendi. Babası yaratıcısına ve ızdırabını ortadan kaldırana kendini vermediği için onu tahttan indirdi ve Şiva’nın inananlarından biri oldu, ve hiç kimsenin Rama’nın adını bile anamayacağını ya da herhangi bir surette ibadet edemeyeceğini bildiren bir kanun ilan etti. Kanunun ilanından sonra, her şey daha da kötüye gitti; inekler ve Brahmanlar sıkıntı içindeydiler. Toprak ana, tanrıların yardıma gelmemesi halinde, kendinin daha da aşağı bölgelere batacağını bildirdi. Yalvarışının sonunda tanrıça, yalnız tanrıların değil, aynı şekilde şeytanların ve yılanların da Vişnu’nun parçaları olduğunu hatırlattı.
Durumun ciddiyetini fark eden Brahma, hep birlikte Vişnu’ya gidip ona toprak ananın söylediğini bildirmeleri gerektiğini önerdi. O kudretli tanrının daha önce sık sık yaptığı gibi öz varlığının küçük bir kısmı ile dünyaya ineceğinden ve bu dokunaklı hikayedeki şeytanları ortadan kaldıracağından emindi. Bu karara göre tanrılar, Vişnu’nun en gözde meskeni olan Süt Denizi’ne gittiler. Oraya vardıklarında tanrı uykudaydı, ama göksel varlıklar etrafına kümelenip onu öven ilahiler söylemeye başladılar. Hayranlıklarını belirten ilahileri içinde, onun ebedi ruh Brahma olduğunu, dört Veda’ları olduğunu, küçüğün en küçüğü ve büyüğün en büyüğü oluğunu, görülemez, tarif edilemez, tasavvur edilemez olduğunu, olmuş olan herşey ve olacak olan herşey olduğunu, dünyanın koruyucusu ve kurtarıcısı olduğunu söylediler.
Onlar övgülerini bitirmeden Vişnu uykusundan uyandı ve yaratıcıya hitap ederek, ona ne istediklerini sordu. Konuşmak için korkmasına gerek yoktu. Duası kesinlikle işitilecekti. Vişnu bunu söyledikten sonra, Brahma’yı dizleri üzerine çöktüren ve sadakat duygusunu yeniden uyandıran ebedi şeklini açığa vurdu. Brahma konuşabilecek hale geldiğinde, sonunu ağlayarak bitirdiği hikayesini anlattı, ve “lütfunu bize göster; dünyayı zulmedenlerden kurtar. Öğütlerini bize bildir ve bizde tevazu ile itaat edelim” dedi. Vişnu hemen karşılık verdi. İki kıl kopardı ve “Biri beyaz, diğeri siyah olan bu iki kıl dünyaya inecek ve toprak anayı zulmedenlerden kurtaracak. Kansa’nın kuzeni, Vasudeva’nın eşi Devaki’nin beyaz kıl yedinci, siyah kıl sekizinci oğlu olarak doğacaklar. Bunlardan şeytanları öldürecek olanı benim siyah kılım olacaktır.” Vişnu, bu beyanını yaptıktan sonra kayboldu, Vişnu’nun görünmez varlığının önünde eğilerek selam veren tanrılar Meru dağına geri döndüler.
Şimdi olayın geçtiği yer, kısa zamanda Kansa’nın kötü talihinin haberini aldığı dünyaya, Mutra kasabasına dönüşür. Hikayeyi nakleden birine göre, dedikoduculuğundan dolayı ‘fitnecilik eden’ unvanını kazanan ve sürekli olarak dünya ile cennet arasında yolculuk yapan çok seçkin bir bilge olan Narada, Kansa’ya gitti ve ona Vişnu’nun, Kansa’nın kuzeni Devaki’nin sekizinci oğlu olarak doğma niyetini bildirdi. Fakat diğer bir anlatımda bir gün Kansa kuzenini ve onun eşini araba gezintisine götürür. Bu rivayete göre, cennetten bir ses haykırdı ve, “Sen ne kadar aptalsın, Kansa. Bu kadının doğuracağı sekizinci çocuğun senin ölümüne neden olacağını bilmiyor musun?” dedi. Kral hemen kılıcını çekti ve tam kuzenini öldürecekti ki kuzeninin eşi araya girdi ve, “Onu öldürme. Arzuladığın şekilde davranman için doğurduğu her çocuğu anında sana vereceğim” dedi.
Vasudeva’nın sözünü tutacağından emin olan kral , kuzenine acıdı ve onu bağışladı. Fakat onu yakın gözetimi altında bulunan bir yere yerleştirdi. İlk altı çocuk sözkonusu olduğunda, Vasudeva sadakatle anlaşmaya bağlı kaldı. Onları, ölüme mahkum edilmelerine sebep olan Kansa’ya gönderdi. Yedinci çocuk Vişnu’nun beyaz kılının bedenleşmesi olacaktı. Ve doğmak üzere olduğunda, tanrı (Vişnu) uyku tanrıçasını, cenini Vasudeva’nın diğer eşlerinden birinin rahmine yerleştirmesi için gönderdi. Devaki ‘nin çocuğu düşürdüğüne dair bir söylentinin yayılmasını sağladı ve Kansa, gerçeğe dayanan bu söylentiyi kabul etti. Ancak sekizinci çocuk söz konusu olduğunda daha büyük önlemler alınması gerekliydi , çünkü Kansa’nın ölümüne neden olacak olan çocuk sekizinci çocuktu. Fakat, yine burada, büyük ve kudretli tanrı , tüm planlarını hazırlamıştı. Uyku tanrıçasına yapması gereken talimatları vermişti .
“Baba yeni doğan çocuğu alacak, onu kısa süre önce bir kız çocuğu doğurmuş olan bir sığır çobanının eşinin bulunduğu yere, Jumna nehrinin uzak kıyılarındaki bir yere götürecek, ve bebekleri değiştirip hemen evine dönecekti.” Bu planı bekleyen bir çok zorluk vardı. Kansa evin her tarafını muhafızlarla çevirmişti , ve şehrin her bir kapısına muhafızlar dikilmişti. Fakat tanrıça onların hepsinin uykuya dalmalarını sağladı, ve Vasudeva en ufak bir zorluk yaşamadan geldi ve bebekleri değiştirerek gitti. Elbette tanrıça başından sonuna kadar taahhüt ettiği işi bitirmek için ona eşlik etmişti, bu arada dünyayı başında tutan büyük yılan Şeşa, ikisinin üzerinde muhteşem başlığını genişleterek ve üzerlerine düşen sel gibi yağmura karşı kalkan olarak onları arkadan takip etti.
Vasudeva geri dönüp dişi bebeği karısının kolları arasına yerleştirdiğinde, bebek yüksek sesle ağlamaya başladı. Bu ses muhafızları uyandırdı, muhafızlardan biri hemen Kansa’nın sarayına gitti, ve Devaki’nin bebeği olduğu haberini verdi. Kansa hemen oraya gitti, bebeği aldı ve kafasını bir taşa vurarak parçaladı. Fakat bebek havaya yükseldi, muhteşem ve kudretli bir şekilde haykırarak, “Bütün çabaların boşunadır. Seni öldürecek olan bebek doğdu. Ayağını denk al. İnsanlarla ve şeytanlarla değil, tanrıların en muhteşemiyle savaşmak zorundasın” dedi. Aldatıldığını gören kral, buyruğu altındakilere dünyanın her köşesinde çok sıkı bir araştırma yapmaları , ve her nerede olağandışı sağlıklı ve kuvvetli bir erkek çocuğu bulurlarsa onu öldürmeleri için emir verdi. Kuzini ve onun eşine gelince, onları daha fazla tutsak tutmanın bir anlamı olmadığını anlayarak serbest bıraktı. Sekiz çocuk doğmuştu ve Kansa sabırsızlıkla yok etmeyi arzuladığı biri dışında hepsini öldürmüştü.
Vasudeva, özgürlüğünü elde eder etmez oğulları olduğuna sevinen sığır çobanıyla eşinin çadırına gitti. Amacı sığır çobanı ve beraberindekilerin hiç vakit kaybetmeden otlaklarına geri dönmeleri için onları ikna etmekti. Başkente yaptıkları ziyaretlerinde krala olan vergi ödemelerini yerine getirdikleri için bu zor bir iş değildi. Sığır çobanı ayrılmadan önce Vasudeva sığır çobanından yedinci çocuğuna da bakmasını ve onu kendi öz çocuğu gibi görmesini istedi. Böylece iki kardeşe bakacak bir aile bulunmuş oldu ve onlar orman otlaklarında hayat sürerek ve babalıklarının sığırlarına bakarak birlikte büyüdüler. Büyük çocuğun ismi Balarama, ve sekizinci çocuk olan küçüğünün ismi ise Krişna idi, anlamı siyahtır, varolduğu saç telinin renginden almıştır bu adı.
Krişna’nın çocukluğu ve gençliği sırasında oynadığı oyunların çoğunluğu gösterişli oyunlardı. Örneğin, bebekken dişi bir şeytan gece yarısı geldi ve onu uyuduğu yerden kollarına aldı ve onu kendi göğsünden emzirmeye çalıştı. Aynı şeytani davranışlarıyla bir çok bebeğin ölmesine neden olmuştu, fakat bu kez kendi gücüne denk birine rastlamıştı ve o Krişnaydı. Bebek Krişna iki eliyle göğsünü yakaladı ve onu öldürene kadar emmeye devam etti. Şeytanın acılı feryatları ve dehşeti bütün kampı ayağa kaldırdı , fakat Krişna ayakları altında onun ölümünü görene kadar onu bırakmadı. Anne ve babası dehşete düşmüştü ve inek dışkısını onun başına serpmeden ve kol bileğine Vişnu’nun muhtelif şekillerini içeren uygun dualar yazılmış bir muska bağlamadan, onu yük arabasının altındaki yatağına koymadılar.
Uzun süre geçmemişti ki annesi onu gücendirdi. Krişna uykudan kalkınca yiyecek istedi. Fakat öylesine sabırsızdı ki, ayaklarıyla her yöne doğru tekme atmaya başladı. Bunun sonucu olarak yük arabası devrildi ve su kapları kırıldı. Böylesine bir kuvvet gösterisi kamptakileri şaşkınlık içinde bıraktı. Fakat her şeyin yoluna girmesinden sonra bebeğin kendisini üstün gösteren diğer bir macerası için fazla zaman geçmedi. Nakledeceğimiz bu olay emeklemeyi öğrendikten bir kaç ay sonra oldu. Annesi onu hiç yaramazlıktan alıkoyamıyordu. Üzerini kül ve gübre ile örtmediğinde sığırların ayakları dibinde onların kuyruklarını çekerdi. Sonunda kardeşi ve kendisi annelerinin uyarı ve tehditlerine kulak asmayınca, anneleri ipin bir ucunu Krişna’nın beline diğer ucunu da tahtadan yapılmış bir havana bağladı. Böyle bir tertibatın onun hızını keseceğini düşünerek ev işlerini görmeye gitti.
Fakat Krişna böyle engellenemezdi. Kendi başına bırakılan Krişna, emekleyerek ve arkasındaki ağır havanı sürükleyerek gitti. Sonunda birbirine yakın olarak büyümüş iki ağaç arasından geçti. Havan bu iki ağaç arasında sıkıştı. Krişna ipi çekmeye devam etti ama havan sıkıştığı yerden kımıldamadı. Sonuç olarak iki ağaç kökünden söküldüler ve yere düştüler. Sığır çobanları olayın geçtiği yere acele ile geldiklerinde, çocuğu zarar görmemiş ve yaptıklarına gülerken buldular. Fakat kabile reisleri bu olaydan çok rahatsız olmuşlardı. Bunun kötü bir kehanet olduğunu söylediler ve bu ilk değildi. Dişi bir şeytanın ölümü, yük arabasının ters çevrilmesi ve şimdi de onları yere yıkacak hiçbir rüzgar yokken iki ağacın yere devrilmesi… Böylece kamplarından ayrılmaya ve bu kehanetin onları rahatsız etmeyeceği bir yer aramaya karar verdiler.
Yeni yerleşimleri için seçtikleri bölgenin adı Vrindhavan’dı ve orada Krişna ve Balarama daha önce deneyimlediklerinden çok daha harika maceralar yaşadılar. Bunlardan biri, Krişna’nın barınağı Jumna nehrinin derin ve durgun kısmında bulunan büyük su yılanı ile yaptığı karşılaşma idi. Ana babası ve sığır çobanları çocuğun öleceğinden emindiler. Ve gerçekte, Krişna da sonuçtan korkuyor gibi görünüyordu. Fakat kardeşi Balarama, ona kim olduğunu, yaradılışın en merkezi, ebedi Tanrı olduğunu hatırlaması için bağırdı. Böylece teşvik edilen Krişna, tanrısal gücünü biraraya getirerek yılanı ezdi ve yaratık acı içinde merhamet için haykırdı. Merhamet dileyen yılan Krişna’nın içinde tüm göksel varlıkların hayat sürdüğü ve evrenin onun yalnızca küçük bir parçası olduğu tanrıların tanrısı Ebedi Ruh olduğunu ilan etti. Şeytani hareketlerinden özür dileyerek, acımasız ve merhametsiz davranmakla sadece varoluşunun kanunlarını yerine getirdiğini ve doğanın bahşettiklerine itaat ettiği sürece hiç bir yaptığının günah olarak kabul edilemeyeceğini ve bunun dışında hareket etmesi halinde cezalandırılacağını söyledi.
Yılanın eşleri tarafından desteklenen bu yalvarışa karşılık olarak Krişna hayatını okyanusa gitmesi ve gelecekteki hayatını orada yaşaması şartıyla bağışladı. Diğer bir durumda Balarama, güçlü bir şeytanın ellerine düştüğünde ve şeytanın onu uzağa götüreceği korkusuna kapıldığında Krişna, onun da varolan her şeyin nedeni olduğunu, ve ikisi biraraya geldiklerinde oluşturdukları ikili biçimle evrenin ruhu olduklarını ve evren yok olduğunda bile varoluşa devam edeceklerini Balarama’ya hatırlatmak zorunda kaldı. Tüm ölümlülük düşüncelerini bir yana bırakması için uyarılan ve kim olduğunu hatırlayan Balarama düşmanını yok etti.
Ancak Krişna’nın en çok dikkate değer başarısı, tanrı İndra’ya oynadığı bir oyundu. Bu, inek çobanlarının İndra’ya kurban sunmak için biraraya geldikleri yağmurlu sezonu takip eden günlerdeydi. Krişna, İndra’yı kızdırmak için, bu kurbanın amacının ne olduğunu sordu inek çobanlarına. Çobanlar İndra’nın bulutların ve suyun tanrısı olduğunu, ve ona minnettarlıklarını göstermeyi ve ondan geleceklerini korumasını arzuladıklarını söylediler. Krişna, “Bu, geçimleri toprağa bağlı olan çiftçi ve tüccarlar için oldukça akıllı bir yol olabilir. Fakat bizim geçimimizin kaynağı ineklerimizdir, ve biz serbestçe ormanlarda ve dağlarda dolaşırız. Bizler ormanların ve dağların ruhlarına ibadet etmeliyiz. Eğer onların teveccühünü kazanmazsak bize kızarlar ve kaplan ve diğer vahşi hayvanların şekline girerek bizi ve ineklerimizi yok ederler. İndra’ya ibadet etmemizi gerektirecek neyimiz var? Onu çiftçilere ve geçimini topraktan sağlayanlara bırakın. Ama biz ineklerimize ve üzerinde dolaştığımız dağlara ibadet edelim” dedi. Ve önlerinde tüm ihtişamıyla yükselen Gobardan dağını işaret ederek, “Gelin bu dağ ibadetimizin amacı olsun. Gelin, bir hayvan kurban edelim ona ve et ve sütle besleyelim” dedi. İnek çobanları bu tekliften hoşlandılar. İndra’ya olan inançlarını bıraktılar.
Binlerce Brahman’ı davet ederek büyük bir şölen yaptılar ve dağa ibadet ederlerken ineklerini çelenkle süslediler ve vakarla çevresinde döndüler. Bu dinsel törenleri yerine getirmede, Krişna iki ayrı rol oynadı. Çünkü dağın tepesine çıktı ve orada oturdu, kendisinin dağ olduğunu söyledi ve sunulan yiyeceklerin büyük bölümünü tüketerek inek çobanlarının ibadetlerini kabul etti. Fakat bunu yaparken, aynı zamanda beraberindekilerle birlikte dağa tırmandı ve onlarla birlikte diğer özüne (fiziksel olmayan tarafı) ibadet etti.
Krişna’nın ümit ettiği ve beklediği gibi, tanrı İndra kendisine hakaret edildiğini ve alması gereken hakkından mahrum edildiğini görünce çok hiddetlendi. Ve intikam almaya karar verdi. Bulutları huzuruna çağırdı, ve yağmur mevsiminin bitmesine rağmen, sularını kafir ve nankör inek çobanlarının üzerine boşaltması için emir verdi. Bulutlar efendilerinin buyruğuna itaat ederek, yedi gün yedi gece durmaksızın bardaktan boşanırcasına yağmur yağdırdılar. Tufan öylesine büyüktü ki bütün dünya su altında kaldı. Fakat diğerlerine ne olursa olsun, Krişna ve yoldaşları hiç bir şekilde en ufak bir sorun bile yaşamadılar. Krişna bunu sağlamak için şöyle yaptı: Dağı havaya kaldırdı ve ineklerini sol elinin küçük parmağı üzerinde tutarak inek çobanlarına ineklerini ve yük arabalarını dağın altına getirmelerini ve fırtınadan sakınmalarını söyledi.
Bunu yaptılar, ve fırtına sona erene kadar eşleri , çocukları ve sığırları ile beraber yaşamları korundu. Bu kesinlikle görülecek harika bir manzaraydı. Ve Krişna’nın mucize kabilinden olan diğer eylemlerine alıştıkları gibi, en muhteşemi olan bu eylemi , onları şaşkınlık ve minnet ile doldurdu. Onun gerçekte, ölümlü bir doğumdan gelen bir insan olamayacağını söylediler. Bir tanrı veya bir şeytan ya da en azından tanrısal bir ozan olmalı idi. Krişna bu iddialara karşı önce cevap vermedi fakat bir süre sonra: “Benimle olan bu ilişkinizden dolayı ne yazık ki utanç duymalısnız. Ben ne bir tanrıyım, ne bir şeytanım, ne de tanrısal bir ozanım. Sizlerden biri olarak doğdum, ve sizin akrabanız olduğumu bilmekle yetinmelisiniz” dedi.
İndra, Krişna’nın kendisinden daha akıllı davranıp galip geldiğini görünce, dünyaya inmesinin ve yerini alan Krişna ile anlaşmaya varmasının uygun olacağını düşündü. İndra dünyaya varana kadar yağmur kesilmişti, güneş parlıyordu, ve Krişna dağı yerine oturtmuştu. İndra Vrindavan’a geldiğinde, köylü yoldaşları ile etrafı sarılmış Krişna’yı orman içinde inekleri sürerken buldu. Fakat, dünyanın destekleyicisi inek çobanı gibi görünmesine rağmen, İndra’nın kutsal gözleri, bedenleşmiş tanrının başı üzerinde kanatlarını yayan Vişnu’nun aracı Garuda’yı ayırt edebildi. Önceden ne hissetmiş olursa olsun, İndra, hiç bir surette kavga etmeyi düşünmedi. Gerçekte, ilk yaptığı şey, dünyayı su içinde boğmakla hata yaptığını itiraf etmek oldu. Krişna’nın ineklerin hayatını kurtardığı için aslında çok mutlu olduğunu söyledi ve bu kutsal hayvanlar adına Krişna’nın bundan sonra ineklerin İndra’sı olarak bilineceğini ilan etti.
Bu ifadenin teyidi olarak cennetin kralı, içinde kutsal su bulunan bir sürahiyi eline aldı ve kutsal suyu Krişna’nın üzerine serpti. Bu arada, inekler toplaştılar ve etrafa öylesine fazla süt saçtılar ki dünyanın etrafında bir ırmak gibi aktı. Böylece seyahat amacını başarı ile tamamlayan İndra kucaklaşarak ayrıldı, filinin üzerine bindi ve cennete geri döndü.
Krişna ve erkek kardeşi, kamptaki diğer çocuklar gibi, otlamaya giden ineklerin peşine takıldılar ve orada orman çiçeklerinden çelenk yaparak, tavus kuşlarının tüylerini kendi saçlarına bağlayarak, oyunlar oynayarak, atlayarak, sıçrayarak, gülerek ve diğer çocukların bağıramayacakları kadar bağırarak çok mutlu günler geçirdiler. Gün bittiğinde ve inekleri eve geri getirdiklerinde, akşam saatlerini oyun oynayarak geçiren sığır çobanları ile eğlenceye katıldılar. Fakat yıllar geçtikçe, Krişna’nın yüreğinde yeni arzular kabarmaya başladı. Ergenlik çağına yaklaşıyor ve karşı cinsin varlığını özlüyordu. Bu ilk olarak, sığır çobanlarının eşleri ve kızları Jumna nehrinde yıkanırken genç kadınlara olan davranışında kendini göstermiştir.
Giysilerini kıyıda bırakarak gizli bir köşeye çekilmişlerdi. Krişna da oradaydı ve onların gülme seslerini duyunca onları dinlemek ve gözlemek için sürünerek yaklaştı. Sık bir çalılığın arkasından onları izlerken elbiselerini çalmaya karar verdi. Çabucak elbiseleri aldı ve bir ağaç arkasına saklandı. Kadınlar sudan çıkıp giysilerinin yok olduğunu görünce korku ve dehşet içine düştüler. Ve Krişna’nın onları seyrettiğini gördüklerinde bu korkuları daha da arttı. Acele ile suya dönerek ve yapabildikleri kadar çıplaklıklarını gizleyerek Krişna’nın onlara acıması ve elbiselerini geri vermesi için yalvardılar. Fakat uzun süre yalvarmalarına ve onun bu şeytani davranışını babalarına ve eşlerine bildireceklerini söylemelerine rağmen Krişna onlara, elbiselerini bir tek şartla geri alabileceklerini söyledi, şartı, ellerini havaya kaldırarak tek tek sudan çıkmaları idi. Bu olay diğer eylemlerine bir başlangıç oldu, sığır çobanlarının eş ve kızları her ne zaman Krişna’yı flüt çalarken işitirlerse, ev işlerini bırakarak ve onu ormana kadar takip ederek tüm iffet ve çekinmelerini bir yana atarlardı. Ve bunu eşlerinin araya girmelerine ve gitmemelerini söylemelerine rağmen yaparlardı. Onlar karanlık çöktüğü zaman kaçarlardı ve tehlikeye karşı uyaran şafak sökene kadar evlerine dönmezlerdi.
Krişna, onları zaman zaman nefislerine hakim olamadıkları için azarlardı, ve onlara kocalarına geri dönmelerini söylerdi, çünkü bir kadın kocası her ne kadar çirkin ya da aptal da olsa, sahibini ve efendisini terk etmemeliydi. Fakat onun bu azarlaması kadınların ona karşı olan arzularını daha da derinleştirdi, ve ondan ayrı kalmaktansa her şeyi ve herkesi terk etmeye hazır olduklarını söylediler. Ve ödülünü aldılar. Böylesi bağlılıkla yalnız ruhlarını özgürleştirmekle kalmadılar, aynı zamanda çok istedikleri arzularını tatmin etmeyi de başardılar.
Bazı durumlarda, Krişna onlardan gelmelerini ve dans etmelerini isterdi. Ve bu alışılmış bir dans değildi. Seçtikleri yer, Jumna nehri kıyılarındaki bir düzlüktü ve ne kadar kadının orada bulunduğu önemli değildi; her bir kadın için kollarını boynuna doladığı bir Krişna vardı, ve öptükleri zaman her bir kadın aşığının tamamen kendisine ait olduğundan emin olurdu.
Yaklaşık olarak bu zamanlarda, rişi Narada bir kez daha Kansa’ya gitti ve ona Devaki’nin yedinci ve sekizinci çocuklarına ne olduğunu ve Vrindavan’da nasıl sığır çobanı olarak yaşadıklarını söyledi. Kansa çok kızgındı ve sert bir şekilde yalancılığı için Vasudeva’ya sitem etti. Fakat ümidini kaybetmedi. Onların tam olarak yetişkin olmadıklarını ve belki de meşhur güreşçilerinden bazılarının onları öldürmeye muktedir olabileceğini düşündü. Ve hiç vakit kaybedilmemeliydi, soylularından birini, iki genç adamı Mutra’ya getirmesi için inek çobanlarının kampına gönderdi. Bu soylu kişi efendisinden çok farklıydı.
Yakında tanrının bir kısmının huzurunda bulunacağını ve her şeyin ruhu olan ona dokunmasına izin verilebileceğini düşünerek sevindi. Oraya vardığı ve mesajını ilettiği zaman, Krişna ve Balarama meydan okumayı hemen kabul ettiler, ve başkente yola çıktılar. Bu arada bir nehirde yıkanırken, iki kardeş tanrısal şekillerini açığa vurdular. Bin tane başı ile yılanların şefi olarak gerçek ve öz karakteri içinde görünen Balarama özellikle harikaydı ve ırkının diğerleri ona iştirak etti. Başlarından oluşan bu görkemli biçimi Krişna’nın boylu boyunca uzandığı bir döşek gibiydi. Krişna, kardeşi kadar harika bir görünüme bürünmedi. Fakat soylu kişi, onun dört kolu olduğunu, sarı giysi giyindiğini, ve göğsünün ve kollarının Vişnu’nun gerçek taç ve ziynetleriyle süslendiğini gözlemledi.
Mutra surlarına yaklaştıklarında Krişna ve Balarama seyahat ettikleri iki tekerlekli arabalarından indiler ve kente yürüyerek girdiler. Kentin girişinde, efendisinin elbiselerini yıkamadan getiren Kansa’nın çamaşırcısı ile karşılaştılar. Krişna çamaşır yığınına hemen el koydu, ve çamaşırcı ona karşı koyduğu ve aşağılayıcı sözler söylemeye başladığı zaman, tek vuruşla onu öldürdü. Bu sırada çok sayıda inek çobanı oraya vardı, ve Krişna’ya eşlik etmek için ona katıldılar. Krişna bu elbiselerden kendisine ve kardeşine ayırdıktan sonra kalanlarını inek çobanları arasında bölüştürdü. Bu onların saraya varmadan önce yaşadıkları tek macera değildi, çünkü Kansa onlara karşı vahşi bir fil göndermişti ve filin sürücüsü Krişna’yı ve kardeşini filin ayakları altında ezmek için emir almıştı. Fakat Krişna hayvanı kuyruğundan, kardeşi de gövdesinden yakaladılar, ve daha önce çocukluklarında buzağılarla oynadıkları gibi, Krişna fili başı üzerinde en az yüz kez savurdu ve hayvanı yere çakarak beynini dağıttı.
Aynı derecede dikkate değer bu ve diğer olaylar, doğal olarak kentte büyük bir heyecana neden oldu, ve nerdeyse tüm kent sakinleri iki kardeşin düelloyu kabul ettikleri, Kansa’nın meşhur güreşçilerinin bulunduğu arenanın etrafında toplandılar. Halkın bir kısmı, genç erkekleri gördüklerinde sonuçtan endişe duydular, iki genç delikanlının böylesine tecrübeli düşmanlara karşı mücadele etmesini beklemek zalimlik olurdu. Fakat diğerleri Krişna ve B alarama’nın olağan kişiler olmadıklarını biliyorlardı, ve daha beşikteyken bile neleri başardıklarını komşularına hatırlattılar.
Anneleri Devaki seyircilerin arasındaydı, aynı karmaşık düşünceler zihnini karışlıyordu. Onlara doğru hasretle ve endişeyle bakıyordu ve oğullarının Vişnu’nun parçası olduklarını hatırlayarak kendisini rahatlattı. Ve şimdi alan hazırdı, güreş karşılaşması başladı. Çok geçmeden Kansa durumu kavradı ve bu yüzden müzisyenlerine müziği kesmelerini emretti. Fakat gökten onları seyreden tanrılar, hemen cennet ozanlarına müzik çalmaya başlamaları ve kardeşlere cesaret verici sözler söylemeleri için emir verdiler. Ve izleyiciler fazla beklemek zorunda kalmadılar. Genç inek çobanları file yaptıklarının aynısını hasımlarına yaptılar. Onları bellerinden yakaladılar ve başları üzerinde döndürüp savurarak kafaları üzerine yere çaktılar.
·
Kansa, en iyi iki şampiyonunun öldüğünü görünce mücadele için diğerlerini gönderdi ama onlar da aynı şekilde öldürüldü, ve kaçmaya vakit kalmadan şeytan kral kendini Krişna’nın elleri arasında buldu. Krişna, Kansa’nın oturduğu tahta doğru koşarak onu saçlarından yakaladı, tacını kafasından uçurdu, Kansa’yı yere attı ve üzerine çıktı. Onun evreni taşıyan ağırlığı Kansa için çok fazlaydı, ve hemen öldü. Krişna saçlarından tutarak ölü vücudunu arenanın ortasına doğru sürükledi. İzleyiciler, krallarına böylesine alçakça muamele edildiğini gördüklerinde şok oldular, fakat araya girme riskini alan az sayıda kişi ölü efendilerinin kaderini paylaştılar, ve kahramanlara direnmeyi deneyen başkası çıkmadı. Kısa zamanda, evlada yakışmaz bir biçimde oğlu tarafından haksız yere tahtından indirilen Kansa’nın babasına krallığı iade edildi, ve Krişna, “Sen bizim oğlumuz değilsin. Brahma’dan bir ağaca kadar tüm evren senin içinde ihtiva olmuştur.” diyen ebeveynlerinin tebrik ve ibadetlerini kabul etti.
Tüm Mutra halkı Krişna’nın müdahalesini memnuniyetle karşılıyor gibi görünseler de, bu tür bir hareketin cezasız kalmamasına karar veren diğerleri de vardı. Ve Kansa’nın kayınpederi, en az on sekiz kere Mutra’ya karşı bir ordu oluşturdu ve Mutra’yı kuşattı. Her seferinde çok kan akıtılarak geri püskürtüldü. Fakat savunma, halkı çok güçsüzleştirmişti ve Yunanlıların geldiğini ve onlara saldıracaklarını duydukları zaman, Krişna’nın tavsiyesi üzerine, halk eyaleti ve başkenti terk etmeye ve Hindistan’ın batı kıyılarında yeni bir yerleşim oluşturmaya karar verdi. Seçtikleri yer, Krişna’nın okyanustan aldığı topraklar üzerinde kendileri için bir kent inşa ettikleri Dvaraka idi. Kent güçlü bir konuma sahipti ve tüm düşmanlarından korunacak şekilde savunması düzenlendi. Bu yeni yerde Krişna ve kardeşi sihirli birçok eylemle kendilerini göstermeye devam ettiler. Örneğin, Balarama, sarhoş durumdayken, Jumna nehrine sularında yıkanabilmesi için gelmesini emretti. Nehir itaat etmeyi reddetti , fakat Balarama, onu saban demiri ile tutup yakalamakla ve huzuruna kadar sürüklemekle kalmadı aynı zamanda, kendisi nereye giderse gitsin nehri onun peşinden gelmeye mecbur bıraktı.
Krişna’ya gelince, göksel varlıkları çok ciddi bir yenilgiye uğrattığı kısa cennet yolculuğundan bahsedilmelidir. Krişna yukarı dünyaya giderken, büyük kuş Gamda üzerinde seyahat etti. Eşlerinden biri ona eşlik etti. Ancak eşi, İndra’nın bahçesinde güzel bir ağaç gördü ve ona göz koydu. Bu okyanusun dalgalarıyla korunan ürünlerden biriydi. Krişna, eşini mutlu etmek için, Dvaraka’ya geri getirmek niyeti ile ağacı kökünden söktü ve Garuda’nın sırtına yerleştirdi. Fakat İndra’nın eşi şiddetle buna karşı çıktı, ve göklerin hükümdarı, kardeş tanrıların eşlik etmeleri ile sopa ve kılıçlarla, topuzlarla ve oklarla silahlandılar ve Krişna’ya güçlü bir saldırı yaptılar. Krişna, onların tüm silahlarını diski ile parçaladı ve tanrıları kaçmaya mecbur etti.
Vişnu’nun aracı olan Gamda gagasını, kanatlarını, ve şiddetli biçimde pençelerini kullanarak efendisine çok yardımcı oldu. İndra’nın eşinin kocasının korkakça kaçmasına çok sinirlenmesine rağmen tanrılar, dünyanın yaratıcısı, koruyucusu ve yok edicisine yenik düşmenin onur kırıcı olmayacağını kabul ettiler, ve Krişna’ya ağacı dünyadaki evine geri götürme iyiliğini yapması için yalvardılar. Şu ana kadar öğrendiğimiz, onun hiç bir zaman arkadaşlarını, sütçü kızları, yeniden ziyaret etmediği ama aynı biçimde başka müttefikler oluşturduğudur. Çünkü bize, evliliğin yapılacağı andan hemen önce, düşmanlarından birinin nişanlısını güç kullanarak kaçırdığı ve başkalarının esir aldığı on altı bin prenses ile evlendiği söylendi. Bu kadar çok karısı olmasına rağmen, eşlerinin bir teki bile ihmal edildiğine dair en ufak bir şikayet getirmedi. Böylesine güçlü ve olağanüstü biri ancak kendini istediği sayıya kadar çoğaltabilirdi, ve bunun sonucu olarak binlerce eşin her biri onunla yalnız kendisinin evlendiğini düşündü. Ve gerçekten de o hepsini aynı anda, herbirine tahsis ettiği evlerde ziyaret etti. O, yüz seksen binden daha az olmayan oğlanın babası olarak, sayısız nesille kutsanmıştı. Bu arada, sayısız torunlara sahipti, ve bu torunların eğitilmeleri için otuz sekiz milyon okul inşa edilmişti.
Vişnu Purana, V. ,
Bagavata Purana (Prem Sagar).
AÇIKLAMALAR :
MUTRA (Mathura): Jumna Nehri kıyılarındadır. Krişna’nın doğum yeri olduğu için bugün hala bir hac yeridir.
NARADA: Maymun suratlı ve kötülük yapan olarak bilinir, çünkü kavgadan zevk alır. Yeryüzü ve cennet arasında sürekli yolculuk yapar. Yaratıcı tanrı ile bir kavgası sırasında Brahma onu şehvet düşkünü bir hayat yaşamakla cezalandırdı. Buna cevap olarak o da Brahma’yı ensest günahı işlemesi ve böylece insanların ona ibadet etmemesi için değersiz olmaya lanetledi.
İNEK DIŞKISl: Hala çok kutsal olarak kabul edilir.
YILAN VAROLUŞUNUN KANUNUNU YERiNE GETiREMEDi : Bkz. Bhagavadgita (xviii. 47): “Kendi görevini kötü olarak yerine getirmek başkasının görevini iyi olarak yerine getirmekten daha iyidir. Görevin nasıl yerine getirileceği doğa tarafından belirlenmiştir, günah işlememek gerekir. Doğal kanunlar terk edilmemelidir, kötülükle lekelense bile.”
SIĞIR ÇOBANLARININ KARILARI VE KIZLARI: PremSagar’da (c.34) şu alıntı bu olayı iyi yorumluyor. Prem Sagar Bhagavata Purana’nın onuncu kitabıdır. “Krişna sığır çobanlarının kadınlarını alarak Jumna kıyısına gitti ve suya girdi, yorgunluğunu attı, hepsinin arzusunu tatmin etti ve şöyle dedi: ” Bu gece için dört ghari kalsın, diğerleriniz eve dönün!” Bunun üzerine her biri kendi evine gitti, onların nehire gittiğini kimse duymadı ve bu bir sır olarak kaldı.” Dinleyicilerden biri hikayeyi aktarana şöyle sordu: ” Neden Krişna başkalarının kadınlarıyla dans ediyor ve eğleniyor? Başkasının karısından zevk almak ahlaksız bir adamın eylemi değil midir? ” Yanıt şöyleydi: “Hari’nin eylemlerine saygı göster, ama bunu yaparken zihnini eyleme verme.”
Kaynak: J.M. Macfie- Hint Efsaneleri.