PKK “Biz çocukları geri cephede tutuyoruz” dese de gerçekler farklı. Taş ve molotofkokteyli atarak başlayan süreç Kandil’de sona eriyor.
Çocukluk durumu ile ilgili olarak Türkiye genelinde farklı sosyo ekonomik durumdaki çevrelerin hemen hepsinde bir kafa karışıklığı var. Son günlerde PKK’nın çocukları örgüt saflarına katması ile ilgili haberler de bunun örneği. Gerek Savunma Bakanı'nın açıklaması, gerek Murat Karayılan’ın açıklaması, gerekse 19.02.2012 tarihli Hürriyet yazarının konuyu ele alışı. Hepsi de çocuğa ve çocukluğa benzer biçimde bakmıyor mu?
- Karayılan, iki şey söylüyor açıklamasında: (1) küçük yaşta çocuk yok (2) 16-17 yaşlarındaki çocuklar geri cephede tutuluyor. Öncelikle, 16-17 yaşındaki de çocuk değil mi? Eğer siz bu çocukları saflara katmak üzere eğitilebilir görürseniz, bir başkası da cezalandırabilir görmez mi? 16-17 yaşındaki bir “ergen”, örgüt üyesi olarak eğitime alınabilir mi? Bu “ergenlerin” özel durumlarının istismarı değil midir? Şiddet içeren gösterilere katılmalarına neden olmak da aynı derece de sorumsuz bir davranış değil midir?
- Haberde ise, geri cephede tutuyoruz savunmasının doğru olmadığı söyleniyor. Sanki geri cephede tutma geçerli bir savunma imiş gibi. Tek sorun silah kullanılması mı? Gerekçe gösterilen uluslararası sözleşmeler, çocukların silahlı çatışmada asker/milis olarak kullanılmasını engellemeye yönelik olduğu için konuya ancak ve sadece bu perspektiften mi bakabiliyoruz?
- Örgüt çocukları sempatizan veya üye haline getirmeye çalışıyor ise, Devlet bunu engellemek için ne yapıyor?
- Haberlerde yer alan bilinen iki yöntem var: (1) Polisin çocukları ikna etmeye çalışması (2) Örgüt üyeliğinden yargılamak. Bir çocuğu örgüt üyesi haline getirmeye çalışmak da, örgüt üyeliğinden yargılamak da aynı bakış açısının ürünü değil mi?