Zeytin ağacının tarihi tam bilinemez, yüzyıllar boyunca insanlığın kaderini yöneten ve batı kültürüne iz bırakan Akdeniz medeniyetlerinin genişlemesi ile çakışır ve karışır.
İtalya’daki Mongardino’daki Pliyosen yataklarında zeytin yaprağı fosilleri bulunmuştur. Kuzey Afrika’daki Relilai salyangoz kuluçkahanesinde Üst Paleolitik tabakadan fosilleşmiş kalıntılar bulunmuştur ve Kalkolitik dönem ve İspanya’daki Tunç Çağı kazılarında yabani zeytin ağaçları ve taş parçaları bulunmuştur. Zeytin ağacının varlığı bu nedenle M.Ö. 12. bin yıla kadar uzanmaktadır.
Yabani zeytin ağacı, son derece bol olduğu ve kalın ormanlarda yetiştiği Küçük Asya’dan kaynaklanmıştır. Diğer hipotezlerin Mısır, Nubia, Etiyopya, Atlas Dağları veya Avrupa’nın belirli bölgelerini kaynak bölgesi olarak düşürmesine işaret ettiği halde Suriye’den Yunanistan’a (De Candolle, 1883) yayıldığı görülmektedir. Bu nedenle Caruso, tüm Akdeniz Havzası’na yerli olduğuna inanıyordu ve Küçük Asya’yı altı bin yıl önce ekili zeytinin doğum yeri olarak görüyor. Asurlular ve Babiller bölgedeki zeytin ağacına aşina olmayan eski medeniyetlerdi.
Güney Kafkasya’dan İran platosuna ve Suriye ile Filistin (Acerbo) Akdeniz kıyılarına kadar uzanan alanı zeytin ağacının orijinal evi olarak alarak, son iki bölgede ekimi önemli ölçüde gelişti ve oradan adaya yayıldı. Kıbrıs’a ve Anadolu’ya ya da Girit Adası’ndan Mısır’a doğru.
MÖ 16. yüzyılda Fenikeller zeytini Yunan adaları boyunca yaymaya başladılar, daha sonra MÖ 14. ve 12. yüzyıllar arasında Yunan anakarasına tanıtıldılar.
M.Ö. 6. yüzyıldan itibaren zeytin Akdeniz ülkelerine yayılarak Trablusgarp, Tunus ve Sicilya adasına ulaştı. Oradan güney İtalya’ya taşındı. Ancak Presto, İtalya’daki zeytin ağacının Troya’nın (M.Ö. 1200) yıkılmasından üç yüz yıl öncesine kadar gittiğini iddia etti. Bir başka Romalı annalist (Penestrello), ilk zeytin ağacının İtalya’ya getirilen geleneksel görüşünü savunuyor, muhtemelen Lucoli Tarquinius Yaşlı Prizma (MÖ 616 – 578), muhtemelen Trablusgarp veya Gabes’ten (Tunus). Yetiştirme güneyden kuzeye, Calabria’dan Liguria’ya yükseldi. Romalılar Kuzey Afrika’ya vardıklarında, Berberler yabani zeytinlerin nasıl aşılacağını biliyorlardı ve işgal ettikleri topraklarda zeytincilik uygulamasını gerçekten geliştirmişlerdi.
Romalılar, zeytin ağacının Akdeniz’i çevreleyen ülkelere genişlemesine devam ederek, fetihlerinde halkı halletmek için barışçıl bir silah olarak kullandılar. Marsilya’da MÖ 600 civarında tanıtıldı ve oradan Galya’nın tamamına yayıldı. Zeytin ağacı Roma döneminde Sardunya’da ortaya çıkarken, Korsika’ya Roma İmparatorluğu’nun yıkılmasından sonra Cenevizliler tarafından getirildiği söyleniyor.
Zeytin yetiştiriciliği, Fenikelilerin (M.Ö. 1050) deniz hakimiyeti sırasında İspanya’ya getirildi, ancak Scipio (MÖ 212) ve Roma egemenliğine (MÖ 45) kadar önemli bir gelişme göstermedi. Üçüncü Punic Savaşı’ndan sonra, zeytinler Baetica vadisinin büyük bir kısmını işgal etti ve Portekiz de dahil olmak üzere İber Penisula’nın orta ve Akdeniz kıyı bölgelerine yayıldı. Araplar çeşitlerini yanlarına İspanya’nın güneyine getirdi ve ekimin yayılmasını o kadar çok etkiledi ki, zeytin (aseituna), yağ (aseit) ve yabani zeytin ağacı (acebuche) ve Portekizce zeytin (azeitona) kelimeleri ) ve zeytinyağı (azeit) için Arapça kökleri vardır.
Amerika’nın keşfiyle (1492) zeytin tarımı Akdeniz sınırlarının ötesine yayıldı. İlk zeytin ağaçları Sevilla’dan Batı Hint Adaları’na ve daha sonra Amerika Kıtası’na taşındı. 1560 yılında Meksika’da zeytin bahçeleri, daha sonra Conquest (eski Arauco zeytin ağacı) sırasında getirilen bitkilerden birinin bugüne kadar yaşadığı Peru, California, Şili ve Arjantin’de yetiştiriliyordu.
Daha modern zamanlarda zeytin ağacı Akdeniz’in dışına yayılmaya devam etti ve bugün Güney Afrika, Avustralya, Japonya ve Çin gibi kökenlerinden uzak yerlerde yetiştiriliyor. Duhamel’in dediği gibi, “Akdeniz, zeytin ağacının artık yetişmediği yerde biter”, “Güneşin izin verdiği yerde, zeytin ağacının ve zeytinyağının kök salması ve toprak kazanması” diyerek kapatılabilir.