Geçenlerde Facebook'ta , evcil hayvanların ölümüyle ilgili olarak “ gökkuşağı köprüsü ” terimini kullanmanın neden her zaman tavsiye edilmediğinden bahseden ilginç bir makale okudum .
Bunun bir nedeni, evcil hayvanı ölen kişinin, insanlar veya hayvanlar için hiçbir ölümden sonraki hayata inanmayabilmesiydi. Ve bazı insanlar Cennete (veya Cehenneme) inanır, ama sadece biz insanlar için.
Benim için daha ilginç olan, o Facebook gönderisindeki yorumlardı.
Kısacası, bazıları önemli olan düşünce olduğunu söyledi ve ben bunu anlıyorum - bir dereceye kadar.
Bir başka nokta da, önemli olan kişinin o kişiyle konuşan herhangi birinin görüşleri değil, kederiydi. Tanıdığınız biri sevdiği birini (evcil hayvan dahil) kaybetmişse ve o da bir mümin ise, sözlerinizi onlar için önemli olan terimlerle ifade etmek mantıklıdır.
Şahsen, ömür boyu sürecek bir ateist olarak, kişi Hristiyan olsa bile Cennet hakkında asla konuşmam. Bunun yerine, "Kaybınız için üzgünüm" gibi daha tarafsız bir şey kullanırdım.
Ama "şimdi daha iyi bir yerdeler" gibi kelimeler kullanırlarsa, inançlarını reddetmek veya inancıyla çelişmek için hiçbir şey söylemezdim çünkü bu kaba olurdu.
Ancak bu her iki şekilde de çalışır.
Bir ateist, yas tutan bir Hıristiyan'a Cennet için hiçbir kanıt olmadığını ve sevdiklerinin sonsuza dek gittiğini söylediği için haklı olarak eleştirilir. Benzer şekilde, bir Hristiyan kederli bir ateiste Cennet'e atıfta bulunmamalıdır, çünkü bu onların inançlarına saygı duymamaktadır (veya bu durumda inanç eksikliğine).
Platin Kuralın öğrettiği budur: Başkalarına kendilerine davranılmasını istedikleri gibi davranın . (Bence bu Altın Kuralı geride bırakıyor .)
“Daha iyi bir yer” kelimesi, ölümden sonraki hayata inanmayanlar için de bir şekilde aşağılayıcı olabilir. Bu evcil hayvanın dünyadaki olası en iyi yaşama sahip olmadığına dair bir ima var.
Bu da, "gökkuşağı köprüsü" gibi ifadelerin en ufak bir rahatlatıcı olmadığı anlamına gelir. Aslında tam tersi. Cennet kavramını bir arzulu düşünme durumundan başka bir şey bulmadığım için, bu tür sözler kaybı önemsizleştiriyor olarak karşıma çıkıyor.
Bunun muhtemelen kişinin niyeti olmadığını biliyorum - ancak Platin Kuralı hatırlayın. Diğer kişinin neyi tercih edeceği ile ilgili.
2007'de "gökkuşağı köprüsü" terimini ilk duyduğumdan beri, bir örtmece olması dışında hiçbir sebepten dolayı beğenmedim. Benzer şekilde, insanlara uygulandığında "vefat" gibi ifadeleri de sevmiyorum.
Kelimeler sadece kavramlara eklediğimiz etiketlerdir ve uzun zamandır aynı anlama gelen iki kelimenin bu kadar farklı çağrışımlara sahip olmasını tuhaf buldum. "Ölmek" ve "vefat etmek" kelimeleri aynı fikre işaret eder - bir şeyin veya birisinin artık yaşaması sona erer. Yine de "ölmek" kelimesini kullanmak genellikle uygunsuz veya duyarsız kabul edilir.
İngiltere'de bir keresinde birisinin radyoda bir kişinin “olumsuz bir ölümle iyileşme durumunda” olduğunu söylediğini duymuştum. "Öldü" nün nesi yanlış? Fazla mı açık? Ve eğer öyleyse, neden?
Bu "yumuşak" sözcükler gerçekten yardımcı oluyor mu? Sanırım bazılarına yapmaları gerekiyor, ama benim için genellikle bu kelimelerin arkasındaki anlam ve kavramı düşünüyorum. Öyleyse, ölümü nasıl tarif ederseniz edin, temel fikir aynıdır.
Belki pek çok insan için, örtmeceler gerçeklik ile duyguları arasında bir tampon görevi görür. Ama bu benim için işe yaramıyor. Belki de otizmimden veya afantazimden veya ikisinin birleşiminden kaynaklanmaktadır.
Olduğu gibi, bugün erken saatlerde egzersiz yaparken George Carlin'in bir videosunu izledim ve teması üstü kapalı sözlerdi (ölüm için olanlar dahil). Her zaman olduğu gibi, sosyal yorumu mizahla güçlü bir şekilde birleştirmeyi başarıyor.
Kendisinin de belirttiği gibi, kullandığımız örtmece kelimelerin çoğunun söylenmesi veya yazılması daha uzun sürüyor ve aynı zamanda insan unsurunu da ortadan kaldırıyor. Belki de mesele budur?
İnsanların ölüm korkusu göz önüne alındığında, bazı açılardan bu çok da şaşırtıcı değil. Bunu söyledikten sonra, beni hiç rahatsız eden bir şey olmadı. Acı içinde ölmek istemiyorum, ama ölme eylemi ya da artık var olmama düşüncesi her şeyin böyle olduğu ve ondan korkmanın anlamsız.
Her kültürün kendi mitleri ve inançları vardır ve bunların birçoğu, dünyadaki yaşamınızın sonlu olma korkusunu yatıştırmak için bir ölümden sonra yaşamı varsayar. Bütün dinler bu kavram etrafında inşa edilmiştir - süreksizliğimizin etrafını sarmaktan aciz olan veya istemeyenlere rahatlık sunar.
Ölümden sonraki hayata (Hıristiyan versiyonu veya diğerlerinden biri olabilir) ancak varlığına dair yeterli kanıt gösterildiğinde inanacağım. O zamana kadar, bedenim hayaletten vazgeçtikten sonra sonsuza kadar yaşamaya devam edeceğim umuduyla zamanımı harcamak yerine, sahip olduğum tek şeyin bu olduğunu varsayarak hayatımı yaşayacağım.
Aynı şey evcil hayvanlarım için de geçerli. Fırsatım varken arkadaşlıklarından zevk alacağım ve onlar gittikten sonra onları özleyeceğim ve hatıralarını yaşayacağım.
Hayvanların (veya insanların) ruhları olduğunu sanmıyorum. En azından bu sözcüğü birçok dinin kullandığı anlamda değil. Yine, kim olduğumuzun herhangi bir yönünün bedenlerimizin ölümünden sağ kaldığına dair çok az kanıt var veya hiç yok.
Dahası, öldükten sonra hiçbirimizin bir yere gideceğini düşünmüyorum - toprağa gömüldük ya da yakıldık ya da ne seçersek yapalım, işte bu. Nihayetinde doğal dünyaya yeniden entegre oluyoruz.
Nihayetinde, uygun gördüğünüz şekilde kayıpla başa çıkmalısınız. Ancak, kendi inanç sistemlerinizi denkleme enjekte etmeden başkalarının da aynısını yapmasına izin vermelisiniz.
İsa - o gerçek bir insandı, değil mi? Dönemin çağdaşlarının çoğu ihtiyatlı olma eğilimindeyken ve muhtemelen yaptığı konusunda hemfikir olsa da, kanıtlarda büyük boşluklar var. Aslında, varlığına dair bu kadar az doğrudan kanıt olmasına şaşırdım.
Güç ne kadar geriye gider? Güçlü insanların herhangi bir hiyerarşisinin ne kadar geriye gittiği ya da güçlü kurumların erişimlerinin ne kadar geriye gittiği değil; İktidar fikrinin kökeni tarihin ne kadar gerisindedir? En güçlü figürlerimizin çoğunun tamamen delirdiği, ideolojik noktalar için kendi öznelerinin çıkarlarını aktif olarak baltaladığı, intihar gibi yaklaşık 80 yıllık barışları bozduğu ve tüm gezegenin ikliminin geleceğini nakit için tehlikeye attığı bir zamanda - birkaç soru daha acil olabilir. Cevap, elbette, o kadar uzak bir geçmişte yatar ki, tarihin kendisinden önce gelir.
Sathya Krishnan Suresh, Shunmupapriya P Bu yazıda, stili ve içeriği iki ayrı görüntüden gelen yeni görüntüler oluşturmak için kullanılabilecek bir yöntem olan “Nöral Stil Transferi” adlı ilginç bir konuyu tartışacağız. Bu makale Leon A Gatys ve arkadaşlarının A Neural Algorithm of Artistic Style (Sanatsal Stilin Sinirsel Algoritması) temel alınarak hazırlanmıştır; burada yazar, Evrişimsel Sinir Ağı (CNN) katmanlarını kullanarak yeni bir görüntünün oluşturulması hakkında ayrıntılı bir açıklama sunar.
1.Nörogenez, sinirsel düzenleyici gibi davranabilir mi?(biorXiv) Yazar : Lina M.
asla kırılmayan, kendi yolunu bulan, ateşle şıngırdayan, her zaman inanmak isteyen, başka her şey neden önemli olsun ki, her şey bir yolunu bulup dururken, yavaş yavaş kalbimi veren türden. Bir yabancıya, hiç ayrılmak istemeyeceklerini umarak, umarım yeterli olur, her şey zorlaştığında ve umarım bir gün, o kadar da sert olmadığımı bilerek, kendimi yeterli bulurum. gerçekten blöf dediğim bu 'korkusuz Varlık'ta.
Angular uygulamanızın bazı bölümlerinin neden hala yavaş olduğunu merak ediyor musunuz? Bu makale, uygulama performansınızı nasıl artırabileceğinizi size gösterecek. Angular uygulamalarınızı gecikmeli ve yavaş buluyor ancak bunları nasıl geliştireceğiniz konusunda hiçbir fikriniz yok mu? Uygulamanızın performansını artırmanın yaklaşık 5 yolunu öğrenmek için doğrudan bu makaleye dalalım.