Faydacılığın Kökeni, Özellikleri, Temsilcileri
faydacılık veya faydacı etik mutluluğu teşvik etmek istiyorsa, sadece yürütenleri değil, aynı zamanda bu tür bir eylemden etkilenenleri de, bir eylemin ahlaki olarak doğru olduğuna dair etik bir teoridir. Aksine, mutsuzluk yaratırsa eylem yanlıştır.
Faydacı ahlak, İngiltere’de 18. yüzyılın sonlarına doğru Jeremy Bentham tarafından açıkça ifade edildi ve John Stuart Mill tarafından devam ettirildi..
Ayrıca, “en büyük sayı için en büyük miktarda iyi” elde etmek için, iyiliğin en yüksek seviyeye veya formüle edildiği gibi alınması gerektiğini söylediler..
Faydacılık, 19. yüzyılın sonunda, Cambridge filozofu Henry Sidgwick tarafından revize edildi ve daha sonra yirminci yüzyılın sonunda, George Edward Moore, doğru amacın, bunu yapıp yapmadığına bakılmaksızın, her şeyi değerli kılmak olduğunu ileri sürdü. insan.
Yüzyıllar boyunca, faydacılık, sadece felsefe alanında değil, aynı zamanda yasalarda uygulanacak bir temel olarak hizmet veren normatif bir etik teori olmuştur. Sadece Bentham yazdı Ahlak ve yasa ilkelerine giriş 1789 yılında bir ceza kanunu planına giriş olarak.
Halen, hayvan etiği ve veganlığı savunucuları tarafından kullanılan teorilerden biridir. Onunla, hayvanı koruyan ve aynı işçiliği kınayan aynı Bentham'ı belirlediği üzerine bir hayvanı koruyan bir yasa çıkarmaya çalışıyor..
Bentham, eşitlik ilkesine göre, bir atın ya da köpeğin acı çekmesinin, bütün bir insanın çektiği acı olarak kabul edilmesi gerektiği düşünülmelidir..
[toc [
kaynak
Faydacılığın yaratıcısı Jeremy Bentham olmasına rağmen, teorisinde diğer filozofların etkilerinin tespit edilebileceği düşünülmektedir..
Öğretmen ve Doktora Felsefede Julia Divers, klasik faydacıların ilk öncüllerinin İngiliz ahlakçıları olduğunu savunuyor. Böylece, on yedinci yüzyılın piskopos ve filozofu Richard Cumberland'ı numaralandırır. Ayrıca Shaftesbury, Gay, Hutcheson ve Hume'tan bahseder..
Teolojik odak
Faydacı kavramlara sahip ilk filozoflar arasında Richard Cumberland (1631-1718) ve John Gay (1699-1745) sayılabilir. Her ikisi de insanın mutluluğu olduğunu savunur, çünkü Tanrı tarafından onaylanmıştır..
John Gay, erkeğin tabi olduğu yükümlülükleri sıraladı. Bunlar: şeylerin doğal sonuçlarını ayırt etmek; erdemli olma yükümlülüğü; kanunlardan ve Tanrı'dan türetilen hukuka ilişkin yükümlülükler.
Ayrıca eylemi onaylama ve onaylamama uygulamalarını açıklamaya çalıştı. Ayrıca, insanın bazı şeyleri etkileri ile ilişkilendirdiğini de sözlerine ekledi. Bu dernek, verilen ahlaki yargıda da görülenleri olumlu veya olumsuz olabilir..
Ahlaki anlamda yaklaşım
Ahlaki anlamda ilk teorisyenlerden biri, 3. Shaftesbury'nin Earl'sü (1671-1713) Anthony Ashley Cooper'dı..
Shaftesbury, insanın ahlaki ayrımcılık yapabileceğini savundu. Bu, doğuştan gelen doğru ya da yanlış duygularının yanı sıra ahlaki güzelliği ve deformasyonu nedeniyledir..
Sonuç olarak, erdemli insan, eğilimi, nedeni ve sevgisi doğru tipte olan bir kişidir. Yani, sadece halka açık davranmakla kalmaz, ahlaki açıdan takdire değer, doğru veya yanlış, iyi veya kötü olanı ayırt edebilir..
İnsan doğasına yaklaşım
Francis Hutcheson (1694-1746), bir yandan insanın doğasına sahip olan hayırseverlik eğilimi ile ilgili olarak, diğer yandan da ahlaki görevdeki eylemlerdeki izdüşümü ile ilgili olarak tanımlayan erdemin değerlendirilmesiyle ilgilenmiştir. kim diğerinin mutluluğunu istiyor.
Bu şekilde ahlaki duyu erdemli davranışlarla ilgilenir, çünkü onlara değer verme fakültesine sahiptir. Bu fakülte, sonuçları dikkate aldığında gözlemcide görünen duyguyu birleştirir..
David Hume'un (1711-1776) adil ya da haksız, iyi ya da kötü, erdemli ya da kısır bir şeyi yakalaması için bir sebeple değil, bir onaylama, reddetme, beğenme ya da beğenmeme hissi ile yakalanamaz. Bu duygu, ahlaki nesne, insana uygun özelliklere göre gözlendiğinde ortaya çıkar..
Aynı şekilde, insanın doğası da sabit ve yaygın olduğu gibi, duyguların düzenlendiği normların da belirli bir uyumu vardır. Bunun unsurlarından biri, sırasıyla yardımseverlik ve adalet temelinde bulunan yarardır..
Genel özellikler
Faydacılığın en dikkat çekici özellikleri arasında:
-Mutluluğu zevkle tanımlayın.
-Zevk doğasına göre insanın doğru davranışını düşünün ve acı çekmekten kaçının.
-Bireysel düzeyde en önemli değer olarak mutluluk önerin. Ancak, sempati veya iyi niyet gibi belirli erdemler aracılığıyla diğerleriyle uyumlu olması gerekir..
-Adamı yeteneklerini gerçekleştirebilecek ve geliştirebilecek bir varlık olarak değerlendirin.
-Toplumun en büyük mutluluğunun, en çok sayıda insanın tezahür ettiği olduğunu kabul edin.
Jeremy Bentham'ın faydacılığı
Jeremy Bentham (1748-1832), insan doğasının zevk ve acı ile yönetildiğini, böylece insanın zevk aldığını ve acıyı yok etmeye çalıştığını savundu..
Bu nedenle, hem özel hem de kamu faaliyetlerinde en büyük mutluluk ilkesini savundu. Bir eylemin, mümkün olan maksimum mutluluğun sona ermesine göre kar veya fayda üretmesi halinde, özünde doğası dikkate alınmadan doğru olduğu kabul edilir..
Bireysel zevk arayışı ile sosyal Bentham arasında ortaya çıkabilecek çelişkiyi önlemek için, kişinin mutluluğunun belirleyici olduğunu savundu..
Bununla birlikte, başkalarının yararı, yalnızca bireyin yardımseverlik, başkalarının iyi niyetine veya görüşüne ilgi duyması veya sempati duymasıyla motive olduğu ölçüde yönetir..
Fayda prensibi
Bentham için faydalılık ilkesi hem bireylerin hem de hükümetlerin bir tür doğru eylem standardıdır..
Bahsedilen ilke, eylemlerin mutluluğu ya da zevki teşvik ettiklerinde onaylandığını ve acı ya da mutsuzluk eğilimi gösterdiklerinde onaylamadıklarını iddia eder..
Bu kavramlardan, fayda ilkesi, üretilen acı ya da haz miktarına dayalı bir eylemin onaylanıp onaylanmamasına izin verir. Yani, böyle bir eylemin sonuçları.
Öte yandan, mutluluk ve zevkle bağlantılı iyilik ile acı ve hoşnutsuzluk ile kötü arasındaki bir denklik belirtilmiştir. Birini ve diğerini ölçebilme veya ölçebilmenin yanı sıra.
Zevk veya acının ölçülmesi veya ölçülmesi
Hem zevk hem de acıyı ölçmek için Bentham, kişi tarafından dikkate alınması gereken değişkenleri listeler:
-Yoğunluğu
-Süresi
-Kesinlik veya belirsizlik
-Yakınlık veya mesafe
Bireysel düzeyde ele alınan öncekilere, zevk ve acının başka bir eylemin gerçekleştirilebileceği yönünden değerlendirilmesi gerektiği zaman diğerleri eklenir. Bunlar:
-Verimlilik veya benzer duyumlarla devam etme eğilimi. Mesela zevk hissetmişseniz, zevk için bakarsınız, örneğin.
-Saflık ya da ters duyumlarla takip etmeme eğilimi. Örneğin, bir zevk ise acı ya da bir acı ise zevk.
-Uzantısı. Uzattığı veya faydacılık yönünden etkilediği kişi sayısı hakkında.
Fayda ilkesinin etkileri
Bentham sosyal bir reformcuydu ve bu prensibi özellikle suç ve ceza ile ilgili alanlarda, İngiltere yasalarına uyguladı. Ona göre, bu eylemi tekrar yapmaktan caydırabilecek birine zarar veren birine ceza verilmesi gerekiyordu..
Ayrıca, bu ilkenin hayvanlarla tedaviye uygulanabileceğini düşünüyordu. Sorulması gereken soru, mantıklı olup olmadıklarını ya da konuşabileceklerini değil, acı çekebileceklerini söyledi. Ve bu ıstırap, onlara yönelik muamelede dikkate alınmalıdır.
Yukarıdakilerden, hayvanlara zulmü önleyen herhangi bir yasanın ahlaki temeli ortaya çıkmaktadır.
Diğer temsilciler
John Stuart Mill (1806-1873)
Bentham işbirlikçisi, öğretmenin faydacılığının doktrininin devamıydı.
Mutluluk arayışı Mill için geçerli olsa da, Bentham ile önemli olan şeyin nicelik değil kalite olduğu konusunda hemfikir değildi. Niteliksel olarak farklı olan zevkler vardır ve bu niteliksel farklılık, üstün zevklere ve aşağı değerlere yansıtılır..
Bu nedenle, örneğin, ahlaki veya entelektüel zevkler fiziksel zevkten üstündür. Argümanı, her ikisini de deneyimleyen insanların, üstünleri aşağıdakinden daha iyi gördükleridir..
Öte yandan, faydacı ilke savunması, insanlar onu gördüklerinde bir nesnenin görünür olduğu düşüncesine dayanıyordu. Aynı şekilde, istenen bir şeyin üretilebileceğinin kesinliği, insanların onu istemesidir. Ve bu nedenle, arzu edilen iyi olandır.
Öyleyse, faydacı son olan her insanın mutluluğu arzulanır. Ve bütün insanların iyiliği genel mutluluktur.
Oradan memnuniyetin mutluluğunu ayırt etti, böylece mutluluğun memnuniyetten daha değerli olması için.
İç yaptırımlar
Bentham ile bir başka fark, Mill için iç yaptırımların mevcut olmasıdır. Hem suçluluk hem de pişmanlık, insanların eylemlerinin düzenleyicileridir..
Kişi bir zarar ajanı olarak algılandığında, olumsuz duygular, yapılanlar için suçluluk olarak görünür. Mill için, dış ceza eylemleri önemli olduğu için, bunlar da uygun eylemin uygulanmasına yardımcı olduğu için iç yaptırımlar önemlidir..
Mill faydacılığı hukuk ve sosyal politika lehine kullandı. Mutluluğu arttırma önerisi, ifade özgürlüğü ve kadınların oy hakkı lehine olan argümanlarının temelidir. Ayrıca, toplumun veya devletin, başkalarına zarar vermeyen bireysel davranışlara müdahale etmediği konusunda.
Henry Sidgwick (1838-1900)
Henry Sidgwick onun sundu Etik Yöntemleri faydacılığın ve ahlak felsefesinin savunulduğu 1874 yılında yayınlandı..
Bu şekilde, temel ahlak teorisinin, ahlakın bir parçası olan kuralları tanımlamak için teorik olarak açık ve yeterli olmasının yanı sıra, değer ve kural arasındaki çatışmayı aydınlatmak için daha yüksek bir ilkeye sahip olduğunu düşündü..
Aynı şekilde, belirli bir eylemin önünde bir teoride, kuralda veya belirlenen politikada değerlendirilenler önerildi. İnsanların gerçekte ne yapacaklarını veya bu insanların yansıtıcı ve makul şekilde yapmaları gerektiğini düşündüklerini dikkate alırsanız.
Bu problem göz önüne alındığında, Sidgwick, tüm verilerin hesaplanmasının bir parçası olarak en iyi sonuç olarak öngörülen kursun takip edilmesini tavsiye etti..
Toplam yardımcı program
Sidgwick, önceki faydacıların faydayı nasıl tanımladığını analiz etti. Bu nedenle, onun için, insan sayısı arttıkça faydalanma seviyesinin arttırılması arasında bir sorun var. Aslında, bir toplumdaki insan sayısını arttırma olasılığı ortalama mutluluğun azalması anlamına gelir..
Akıl yürütmesinde, faydacılığın nihai hedefi olarak genel olarak mutluluğun eylemi olduğunu ve toplam nüfusun tüm olumlu mutluluklara sahip olduğunu belirtti. Kalanlara karşı ekstra insan sayısı kazandıran mutluluk miktarı.
Bu nedenle, yalnızca daha yüksek bir ortalama kar elde etmeye çalışmamamız gerektiği, aynı zamanda, ortalama mutluluk miktarının ve o dönemde yaşayan insan sayısının maksimum ürününe ulaşana kadar nüfusu artırmamız gerektiği sonucuna varmıştır..
George Edward Moore (1873-1958)
Bu İngiliz filozofu “ideal” olarak adlandırdığı, Bentham ve Mill'i aştığı faydacı tezi koruyor, ona göre zevk, mutluluğun tek unsuru değil, eşsiz bir değerli deneyim ya da elde etmek için tek amaç değil..
Bu nedenle, ahlaki açıdan doğru olan son, sadece erkeğin mutluluğunu sağlamakla kalmaz, aynı zamanda onu mutlu edip etmemesine bakmaksızın değerli olanı teşvik eder. Kişisel olarak veya başkaları için, insanda veya doğada, mümkün olan en yüksek değeri sağlamaya çalıştığı şey budur..
Moore, hem içsel iyiliğin hem de değerin doğal olmadığını, hem de basit özelliklerin yanı sıra tanımlanamaz olduğunu iddia eder. Bu şekilde değerli, yalnızca sezgi ile yakalanır ve mantıklı bir indüksiyon veya rasyonel çıkarım ile yakalanmaz..
John C. Harsanyi (1920-2000) - Peter Singer (1946)
Her ikisi de, tercih faydacılığı olarak adlandırılan şeyi temsil eder. Bu, faydacılığın kökeninde sahip olduğu bireysel ve ampirik prensibiyle tutarlılık bulmakla ilgilidir..
Tüm insanların zevk almasına rağmen, tek bir amacı olan ortak bir yapıya sahip olduklarını düşünmüyorlar, ancak objektif referans olmadan, ilgili kişilerin bireysel tercihlerine odaklandıklarını düşünüyorlar. Buna ek olarak, her bir insanın, özgürce devam eden bir mutluluk anlayışına sahip olduğunu kabul etmek..
referanslar
- Beauchamp, Tom L. ve Childress, James F. (2012). Biyomedikal Etiği İlkeleri. Yedinci Baskı. Oxford Üniversitesi Yayınları.
- Cavalier, Robert (2002). II. Bölümde Yardımcı Kuramlar ve Etik ve Ahlak Felsefesi Çevrimiçi Rehberinde Etik Tarihi. Caee.phil.cmu.edu adresinden alındı.
- Cavalier, Robert (2002). II. Bölümdeki İngiliz Faydacı Etik ve Ahlak Felsefesi Çevrimiçi Rehberinde Etik Tarihi. Caee.phil.cmu.edu adresinden alındı.
- Suçlular, James E.; Long, Douglas G. (değiştir) (2012). Faydacılığın Ansiklopedisi.
- Şoför, Julia (2014). Faydacılığın Tarihi. Stanford Felsefe Ansiklopedisi. Zalta, Edward N. (ed). plato.stanford.edu.
- Duignam, Brian; Batı Henry R. (2015). Britannica Ansiklopedisinde Faydacılık Kuramı. britannica.com.
- Martin, Lawrence L. (1997). Jeremy Bentham: faydacılık, kamu politikası ve idari devlet. Yönetim Tarihi Dergisi, Cilt 3 Sayı: 3, s. 272-282. Esmeraldinsight.com adresinden alındı.
- Matheny, Gaverick (2002). Beklenen Fayda, Katkı Nedeni ve Vejetaryenlik. Uygulamalı Felsefe Dergisi. Cilt 19, No. 3; pp.293-297. Jstor.org sitesinden alındı.
- Matheny, Gaverick (2006). Faydacılık ve hayvanlar. Singer, P. (ed). In: Hayvanların savunmasında: İkinci dalga, Malden: MA; Blackwell Pub Pp. 13-25.
- Plamenatz, John (1950). İngiliz Yardımcıları. Üç Aylık Siyaset Bilimi. Cilt 65 No. 2, s. 309-311. Jstor.org sitesinden alındı.
- Sánchez-Migallón Granados, Sergio. Fernández Labasstida, Francisco-Mercado, Juan Andrés (editörler), Felsefe: Felsefe Ansiklopedisinde çevrimiçi faydacılık. Philosophica.info/voces/utilitarismo.
- Sidgwick, H (2000). Faydacılık. Utilitas, Cilt 12 (3), s. 253-260 (pdf). cambridge.org.