YENİ ÖZEL HİZMETLER
İngiltere'nin istihbarat faaliyetlerinde yüzyıllık bir deneyime sahip olmasına rağmen, Birinci Dünya Savaşı'ndan önceki yıllarda ve sonrasında da bazılarının özel hizmetlerinin oluşumunun bugünkü haliyle başladığı dönemde oldu. Bununla birlikte, İngiliz istihbarat memurları, Birinci Dünya Savaşı sırasında “efsanelerin” yaratılması dışında, olağanüstü zaferlerin kaydedilmesini başaramadılar.
Çoğunlukla çevre üzerinde veya radyo mesajlarının ve radyo mesajlarının ve telsiz mesajlarının kodunun çözülmesi gibi sıkıcı ve “kahraman olmayan” bir alanda başarılar elde ettiler.
Resmen, İngiliz istihbaratı Gizli Servis Bürosu olarak kuruldu. 26 Ağustos 1909 kaside kurmak için nasıl bir anlaşmayla sonuçlandı İstihbarat Navy, temsil Kaptan Tapınağı ile Sir Edward Henry, Metropolitan Polis Tümgeneral Ewart, Savaş Bakanlığı'ndan Yarbay Makdonohemom ve Albay Edmonds komiseri arasında Scotland Yard buluştu Deniz Kuvvetleri biriminin (Mansfield G. Smith Cumming önderliğinde) ve Güney Staffordshire Alayı'ndan Kaptan Vernon G. Kell liderliğindeki askeri departmanın bulunduğu Gizli Servis Bürosu. 1 / 3 KV'deki toplantı tutanaklarının bir kopyası ve FO 1093 ve WO 106 / 6292 serisindeki diğer yazışmaların yanı sıra Kell'in bu gönderiyi kabul ettiği ile ilgili bir bildiri ve biyografisinin bir kopyası 1 / 5 KV içinde bulunur.
Bazı kaynaklarda belirtildiği gibi, Kell'in babası Büyük Britanya'dan ve annesi Polonya'dandı. "Boksör İsyanı" sırasında istihbarat çalışması yaptı ve Rus-Japon Savaşı'nın kronolojisini yazdı. Fransızca, Almanca, Rusça, İtalyanca ve Çince biliyordu.
Cumming'in profesyonellik hala büyük bir gizemdir, ancak mekanik ve teknoloji konusunda uzman olmasına rağmen, bir araba kullandı, Royal Aeroclub'un kurucu üyesiydi ve 1913 yılında pilot oldu.
Kişisel çelişkiler de dahil olmak üzere birçok nedenden ötürü, Büro hızla istihbarat ve karşı istihbarat ayrılmaya başladı. Kell karşı istihbaratla meşguldü ve Smith Cumming (genellikle Cumming veya "C" olarak da bilinir) - yabancı istihbarat. Melvidd ve Dale Long, Kell'in ajanlarıydı ve Birleşik Krallık'ta şüpheli yabancılarla meşgullerdi. Kell, polis şefiyle temas kurdu, çalışmaları için hayati ve yavaş yavaş personel almaya başladı. İlk katibi Bay Westmacott, Mart 1910'ta görevlendirildi ve bir yıl sonra kızı onunla çalışmaya başladı. 1911’in sonunda, üç memur ve bir başka dedektif daha tuttu. Cumming, Thomas Leykok'un yardımcısı 1912'e atanana kadar yalnız çalıştı.
Kell ve Cumming birlikte çalışmadılar, ancak birlikte çalıştıkları anlaşıldı. Cumming, Whitehall Court'ta bir dairede yaşadı, ajanlarla tanışmak için kullandı ve yavaş yavaş karargahı oldu.
В 1919 году так называемая Комната 40 была объединена с Военной разведкой, и для прикрытия ее называли Правительственной школой кодов и шифров (GC&CS) под руководством директора Разведки ВМС. У школы была законная публичная роль: обучение военнослужащих и создание шифров для вооруженных сил и ведомств. Многие служащие Комнаты 40 поступили на службу в Правительственную школу кодов и шифров.
Bu kapsamda, Devlet Kodlar ve Şifreler Okulu, çoğu zaman kayda değer bir başarı ile şifreleri ele geçirmek ve kırmakla meşguldü. İlk Rus kodları özellikle savunmasızdı. Pek çok yabancı diplomatik kodda olduğu gibi Japon Donanması kodları da kırıldı.
Önemli bir hatanın sonucu olarak İngilizler, 1920-lerin sonlarında Sovyet şifrelerini tanıttı. Hükümet kodları ve şifreli okulu Komintern'in şifresini kırmada daha başarılı oldu. Materyal "MASK" adı altında dolaşıyor ve KV 2 ile Rus ve İngiliz Komünistlerinin raporlarında yer alıyor.
1922’te, Devlet Kodlar ve Şifreler Okulu Dışişleri Bakanlığına bağlıydı ve Amiral Sinclair SIS’in başına geçtiğinde, aynı zamanda Devlet Kodlar ve Şifreler Okulu’nun da yöneticisi oldu. Her iki kuruluş da Broadway'deki binalarda çalıştı. Devlet kodları ve şifreleri okulu, gizli hizmetin bir parçası olarak etkin bir şekilde işlev görmüştür, ancak bariz rolü nedeniyle, FO 366 serisinde ve HW ve FO 1093 serilerinde gelecek sürümlerde farklı personel programları bulunmaktadır. Bu, kim olduklarını ve ne yaptıklarını, radyo ve telgraf mesajlarının nasıl durdurulduğunu ve şifre çözme işleminin nasıl yürüdüğünü iyi bir şekilde anladığınız anlamına gelir.
PLANET RABASI
I. Dünya Savaşı'nın başlangıcında, İngiliz İmparatorluğu gezegende baskın bir konuma sahipti: toprakları, Fransız sömürge imparatorluğunun üç katı büyüklüğünde ve 10 kez Cermen, dünya topraklarının dörtte birini işgal ediyordu ve kraliyet konularının - yaklaşık 440 milyon insan gezegenin nüfusunun dörtte biri. Amerikalı yazar Kurt Vonnegut'un daha sonra "insanlığın intihar girişimi için ilk başarısız girişimi" olarak adlandırdığı savaşa giren Britanya, tüm kıtalarda ve istisnasız tüm ülkelerde gelişmiş bir temsilci ağına sahipti. Ve istihbarat ve karşı istihbarat içeren işlevleri içeren asıl Kraliyet Güvenlik Hizmeti'nin (Güvenlik Hizmeti) oluşturulması, yalnızca 1909 yılına kadar sürse de, casusluk, Orta Çağ'daki İngiliz hükümdarlarının çıkarları için yaygın olarak kullanılmıştır.
İngiltere'de zaten Henry VIII (XV - XVI. Yüzyıllar) döneminde, doğrudan kralın önderliğinde çalışan belli bir istihbarat subayı vardı. O zaman, casuslar zaten sakinleri, muhbirleri, katilleri ve diğerleri olarak uzmanlıklarına göre sınıflandırılmıştı. Bununla birlikte, İngiliz istihbaratının kurucusu, 16. yüzyılın sonunda Avrupa çapında geniş bir istihbarat ağına sahip olan Kraliyet Elizabeth I, Privy Council üyesi Francis Walsingham olarak kabul edilir.
Walsingham ve bir sürü casusunun yardımıyla İngiltere, Elizabeth'in saltanatında Katolik İspanya'yı yendi, nihayet papalık Roma'dan ayrıldı ve kendisini Avrupa'nın lider gücü olarak kurdu. Elizabeth bakanı ayrıca, posta yazışmalarını engelleyen ve kodlanmış yazışmaların şifresini çözen, perus servisinin ilk organizatörü olarak kabul edilir. Oliver Cromwell’in gizli servis şefi John Thurlow, Walsingham’ın çalışmalarına devam etti ve uzun yıllar Stuart monarşisini yeniden kurma girişimlerine karşı savaştı ve Lord Protector’un yaşamı üzerine düzinelerce girişimi engelledi.
“Gizli bir güç olarak, Büyük Britanya uzun zamandır geniş zekayı sürdürmek zorunda kaldı” diye yazdı. Uluslararası casusluk ve dünya savaşı sırasında buna karşı mücadele ve şimdi "1913’te Alman istihbaratının başı - 1919, Walter Nicolai - değerini takdir etti ve dünyaya hakim olma mücadelesinde takdir etti."
19. yüzyılın sonunda, İngiliz Savaş Dairesi ve Amirallikte özel istihbarat birimleri kuruldu. O zamanlar istihbarat ideologlarından biri, keşif hareketinin kurucusu Anglo-Boer Savaşı'nın kahramanı, bu konuda tanınmış Erkekler İçin İzcilik de dahil olmak üzere birkaç kitap yazan Sir Robert Baden-Powell idi. Baden-Powell birçok yönden İngilizlerin istihbarat ve casusluğu, özellikle bir subay olmak üzere gerçek bir beyefendi için kirli ve uygun olmayan bir iş olarak görme geleneğini kırdı.
20. yüzyılın ilk on yılında, İngiltere'nin askeri bölümünün istihbarat departmanı, Nikolai'ye göre, Kaptan Randmarth von Var-Stard'ın emrindeki Brüksel'deki en büyük casusluk bürosuna sahip olduğunu hatırlattı. Bu büronun Hollanda'da, çoğunlukla Amsterdam'da, casuslarla yapılan görüşmelerin çoğunun gerçekleştiği ofisleri vardı. Nikolai'ye göre, yeni ajanlar işe alırken, İngiliz istihbaratı o kadar ileri gitti ki, Alman subaylarını bile yurtdışında casusluk yapmaya ikna etmeye çalıştılar: “Bu, küresel casusluğu ve Almanya'nın dikkatini dağıtma şüphesini gizlemeyi amaçlayan son derece zekice bir oyundu”.
“İngiltere dahil tüm büyük devletlerin ajanları, bilgi aramak için farklı ülkelere seyahat ettiler” diyor 19. ve 20. yüzyılın kavşağında, Avrupa'daki “Birinci Dünya Savaşı Casusları” kitabında İngiliz James Morton. - İngilizler, Fransızlar için, daha sonra da Almanlar, Fransızlar için İtalyanlar, İtalyanlar için Fransızlar ve Almanlar, Almanlar için Ruslar ve gerekirse diğerlerine casusluk yaptı. Almanlar herkesi gözetledi. Tüm güzel sözlerine ve iyi niyetli düşüncelerine rağmen, Avrupa'daki politikacılar politik durumun gelişimini çok iyi biliyorlardı ve gerekirse casus kullanmaya oldukça hazırlardı. ”
MI5 (Güvenlik Servisi) ve MI6'nın (Gizli İstihbarat Servisi) daha sonra ortaya çıktığı bu büro için kapak, eski bir Scotland Yard çalışanı Edward Drew'a ait ve işletilen bir dedektiflik bürosuydu. Büronun kurucuları Güney Staffordshire Alayı Vernon Kell ve Kraliyet Kaptanı'nın kaptanıydı filo George mansfield smith cumming
ALMAN SPRİLERİ HUNTING
Yeni İngiliz istihbarat servisinin Birinci Dünya Savaşı arifesinde asıl görevi Alman casuslarına karşı savaşmaktı - Berlin'deki ajanların etrafındaki gerçek casusluk ateşi ve büronun doğumunun temeli oldu. Daha sonra ortaya çıktığı gibi, Alman ajanlarının Britanya'daki faaliyetlerinin ölçeğiyle ilgili endişeler büyük ölçüde abartıldı. Öyleyse, 4 Ağustos 1914, İngiltere’nin Almanya’ya yaptığı savaşı ilan ettiği gün, İçişleri Bakanlığı, 21’in binlerce Kaiser vatandaşının Foggy Albion’da yaşayan olmasına rağmen yetkililerin tüm 50 Alman casusunu tutukladığını söyledi. Ancak savaş yıllarında, MI5 ve MI6'in yapısının oluşması daha sonra tekrar tekrar etkinliklerini gösterdi.
1987'ta “20. Yüzyılın Casusları” kitabını yayınlayan İngiliz gazeteci Phillip Knightley'e göre, MI5, 1909'taki bir odadan ve iki personelden 14'taki 1914'taki 700'ta ve 1918'taki XNUMX'ta büyüdü. Birçok yönden, bu Kell ve Smith-Cumming'in örgütsel armağanı ile kolaylaştırıldı.
Savaş öncesi dönemdeki İngiliz istihbarat faaliyetlerinin bir başka alanı da Alman veya Danimarka sahillerinde asker çıkarma ihtimalinin araştırılmasıydı. Yani, 1910 ve 1911 yıl Almanlar İngiliz ajanlar tutuklandı - Londra Bertram Stewart City Kiel liman gözlemleri yanı sıra avukat-gönüllüler meşgul olanlar Kaptan Donanma Bernard Hendek ve Admiralty gelen hidrograf Binbaşı Vivian Brandon, Martin adında Alman filosunun durumu ile ilgileniyor. Hepsi savaşın başlamasından önce serbest bırakıldı.
Savaş öncesi yıllarda olduğu gibi, İngiliz istihbarat servislerinin öncelikli görevi düşmanın, başta Alman olmak üzere krallığın casusluğunu yakalamaktı. 1914 ve 1918 arasında, Birleşik Krallık'ta 30 Alman ajanları tutuklandı, ancak savaşın ilk iki haftasında casusluğun zirvesinde, sadece Londra'daki Scotland Yard, düşman ajanların tespiti hakkında daha fazla 400 sinyali aldı. Bunlardan 12 vuruldu, biri intihar etti, geri kalanı çeşitli hapis cezaları aldı.
İngiltere'de yakalanan en ünlü Alman casusu Karl Hans Lodi idi. Daha sonra, Naziler iktidara geldikten sonra, İkinci Dünya Savaşı sırasında Sovyet ve İngiliz gemileriyle savaşan bir filo avcısı bile onuruna seçildi.
Savaş yıllarında Lodi'nin ilk görevi, Edinburgh yakınlarında bulunan İngiliz filosunun tabanındaki verilerin toplanmasıyla ilgiliydi. Lodi, Amerikan Charles A. Inglis (pasaport Berlin'deki bir ABD vatandaşından çalındı) kılığına bürünmüş, Atlantik'te bir gemi bekliyordu, İngiliz gemilerinin gözetimini organize ediyordu. Toplanan bilgileri Stokholm'deki bir Alman sakini olan Adolf Burkhard'a gönderdi. Berlin’de elde edilen verilere dayanarak, denizaltıların yardımıyla İskoçya’da üssüne saldırmaya karar verdi. 5 Eylül 1914, denizaltı U-20, İngiliz kruvazörü Pathfinder'i batırdı ve St Ebbs Head limanının topçu mahzenlerine ateş etti.
Bundan sonra Lodi'nin telgrafları İngiliz karşı istihbarat tarafından ele geçirildi. Ekim ayı sonlarında Lodi tutuklandı ve Kasım 2'te mahkeme onu ölüme mahkum etti. Cümle ertesi gün gerçekleştirildi ve Lodi, Alman filosunda bir memur olarak yalnızca kendi topraklarında düşmanla savaştığını belirterek suçlamayı reddetti.
Phillip Knightley'in yazdığı gibi, Alman casuslarının geri kalanı, İngiliz metropolünün topraklarına yakalandı, gerçek istihbaratla çok az ortak noktaları vardı. Çoğunlukla bunlar maceracılar, suçlular veya serserilerdi. Vernon Kell'e göre, İngiltere'deki Birinci Dünya Savaşı'nın başında altı tür yabancı ajan vardı:
- bir seyahat satıcısı, gezgin, yatçı ya da gazeteci kapsamında çalışan bir seyahat acentesi;
- Garsonlar, fotoğrafçılar, yabancı dil öğretmenleri, kuaför ve pub sahipleri dahil sabit bir ajan;
- diğer ajanları finanse eden ajanlar-hazinedarlar;
- müfettişler veya ana sakinleri;
- ticari ajanlar;
- ve son olarak, İngiliz hainler.
Casus Muhasebesi
Aynı zamanda, casusluk için verilen ağır ceza nedeniyle, bir ajanın İngiltere’de Almanlar için korunmasının maliyeti, örneğin Fransa’da 3 kat daha yüksekti. Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcında İngiltere’deki bir Alman ajanının ortalama maaşı 10’ten 25’e ayda bir sterlin, bir yıl sonra 100’e, bir yıl 1918’e de 180’e kadardı. Knightley, “Kural olarak, bu casuslardan birinin tehlikeli olabileceği gerçeğine rağmen, Almanya için değerleri neredeyse sıfırdı” diyor. Aynı zamanda, eski İngiliz istihbarat subayı Ferdinand Tohay da The Secret Corps adlı kitabında yazdığı gibi, savaşın başlarında, İngiltere 50'in gizli servisine ve Almanya'ya 12'te binlerce kez sterlin harcıyordu.
RUSYA ÖN
İngiliz gizli servisi dünyadaki birçok ülkede çeşitli yapılara derinlemesine girdi ve Rusya'yı bir kenara bırakmadı. İngiliz istihbarat memurları, geniş bir acente ağı oluşturmak için düzenli çalışmalar yürüttüler ve Rus toplumunun çeşitli çevrelerinde acentalar işe aldılar. Doğal olarak, Nicholas II'ye yakın çevreler, İmparatoriçe ailesinin diğer üyeleri İmparatoriçe Alexandra Feodorovna ve Dışişleri Bakanlığı (örneğin, Rusya İmparatorluğu Dışişleri Bakanı, Sazonov SD) İngiliz gizli servisinin ilgisini çekti. Bakanlık, ordunun genel kurmayları, askeri bölgelerin komutanları ve ordunun ve ülkenin donanmasının en yüksek memurları. En değerli ajanlar, İngiltere’nin açık ve kalıcı destekçileri arasında, Londra’daki Rus elçiliğinin çalışanları arasında, İngiliz üniversitelerinin eski mezunları (örneğin, Oxford Üniversitesi’nden mezun olan F. Yusupov, çeşitli kolejler ve ticaret şirketleri ve İngiltere’yle sürekli iletişim halinde olan büyük ölçekli sanayi temsilcileri) tarafından satın alındı. .
İngiliz ajanlar, Rusya’nın savaştan çekilmesine izin vermemek ve Rusya’nın savaştan çekilmesine izin vermemek görevi ile, Rusya’da devrimci bir durum yaratmanın yanı sıra, büyük Rus şehirlerinde kitlelerin devrimci duygularının büyümesini kontrol etmek de dahil olmak üzere genel iç politik durumu incelemek ve kontrol etmek için çalıştı savaş partisi.
Savaşa giren ülkelerin her biri, kendine özgü görevler koymuş ve düşman topraklarının pahasına toprak mülklerinde değişiklikler yapmıştır. Böylece, Rusya’nın Avrupa’daki saldırgan görevlerinden biri, dökme bir bölgenin iktisabıydı. Müttefiklerimiz İngilizler, eğer İtilaf'ın kazanması halinde, Rusya'nın Türk boğazı olacağı gerçeğinden hareket etti. Fakat 200 yıllarında, İngiltere, Boğaz ve Çanakkale Boğazı'nın dar trafik sıkışıklığı yoluyla Akdeniz'in genişliğine girme girişimlerimizi engelledi. İngilizler, boğazları Ruslara vermenin imkansız olduğuna inanıyordu. Fakat eğer Rusya'da bir devrim olursa ya da savaşı kaybederse, o zaman Boğazlar geri verilmez.
İngiltere, Birinci Dünya Savaşı'na girmeden önce en büyük deniz gücü olarak kabul edildi ve savaş sırasında, her deniz savaşı tiyatrosundaki tüm rakiplerden kurtulmaya çalıştı. İngiliz istihbaratının potansiyel rakiplerinin savaş gücünü zayıflatmaya yönelik kuvvetli faaliyetlerinin bir örneği olarak, Ekim 7'taki Sevastopol'daki İmparatorluk Karadeniz Filosunun en büyük savaşlarından biri olan İmparator Maria'nın ölümü düşünülebilir. Gemi savaş sırasında tahrip edildikten ve bittikten hemen sonra Rusya'da bir iç savaşa girdikten sonra, geminin ölümüyle ilgili kapsamlı bir soruşturma yürütmek mümkün olmadı. Sadece Sovyet döneminde geminin ölümü ile ilgili iki versiyon formüle edildi. Bu versiyonlardan biri Sovyet uzun metrajlı filmi "Dirk" de vurgulandı. Filmde, en güçlü savaş gemisinin ölümünün nedeni basit bir açgözlülüktü. Ama hayat bir film değil. Karadeniz'deki en güçlü savaş gemisinin ölümü kime kârlıydı? Almanya ile savaş verildiğinde, savaş gemisinin sabotajı ve ölümü Almanya için faydalı oldu. Bu koşulsuz. Bununla birlikte, zamanla, savaş gemisinin ölümüyle ilgili Alman işaretini ciddiye alan bilgiler ortaya çıktı.
O zamanın arka planını biraz anlamak için, İngilizlerin 1915 yılında Karadeniz boğazlarını ele geçirme konusundaki başarısız girişimini hatırlamamız gerekiyor. Çanakkale operasyonu başarısız oldu. Bu arada, Rus Karadeniz Filosu hız kazandı ve Türklerin ve Almanların karşı çıkabileceğinden bir düzine kat fazla kaldı. En güçlü savaş gemisinin ortaya çıkması nihayet Karadeniz’de Rusya’yı onayladı.
1915 yılında Karadeniz Filosu düşman üzerindeki üstünlüğünü güçlendirdi ve denizi neredeyse tamamen kontrol etti. Üç tugay savaş gemisi kuruldu, muhrip güçleri aktifti, denizaltı kuvvetleri ve deniz kuvvetleri savaş güçlerini artırıyordu авиация. Boğaz operasyonu için şartlar yaratıldı. Yüzyıllar boyunca Rusya'nın Akdeniz'e girmesine izin vermeyen Büyük Britanya'nın denizlerinin metresi kıskançlıkla Rusya'nın hazırlıklarına baktı. İngiltere, Rusya'nın Konstantinopolis'in (sonra Konstantinopolis veya İstanbul) bir kez daha “kalkanı kapılarında dövmesine” izin veremedi.
GİZEMLİ KOLON
Devin ölümünden bir gece önce komutan Voronov ana görevdeydi cephanelik gemi kulesi. Sorumlulukları arasında topçu mahzeninin sıcaklığının denetlenmesi ve ölçülmesi vardı. Bu sabah, 2. rütbe Gorodysky'nin kaptanı da gemide savaş görevi yaptı. Şafak vakti, Gorodysky Komutan Voronov'a ana kulenin mahzenindeki sıcaklığı ölçmesini emretti. Voronov mahzene indi ve onu kimse görmedi. Ve bir süre sonra ilk patlama gürledi. Voronov’un cesedi asla ölülerin cesetleri arasında bulunmadı. Komisyonun onun hakkında şüpheleri vardı, ancak kanıt yoktu ve kayıp olduğu bildirildi.
Ancak son zamanlarda yeni bilgiler vardı. Önemli bir süre savaş gemisinin gizemli ölümüyle meşgul olan İngiliz yazar Robert Merid, kendi soruşturmasını başlattı. Ondan, Rus İmparatorluğu'nun "müttefiki" için çok ilginç ve utanç verici bilgiler öğrenebilirsiniz. Robert Merid ayağa kalktı tarih Denizcilik teğmenleri, İngiliz istihbaratı John Heaviland. Bir İngiliz deniz istihbaratından Teğmen Rusya'da, patlamadan bir hafta sonra 1914'ten 1916'e, Rusya'dan ayrıldı ve İngiltere'ye teğmen albay olarak geldi. Savaşın bitiminden sonra emekli oldu ve ülkeyi terk etti. Bir süre sonra, Kanada'da göründü, bir mülk satın aldı, donatmaya başladı, zengin bir beyefendinin sıradan hayatını yaşadı. Ve 1929'ta garip şartlar altında öldü: geceyi geçirdiği bir otelde yangın çıktı, küçük bir çocuğu olan bir kadın ve tekerlekli sandalyedeki felçli yaşlı bir adam da dahil olmak üzere herkes kurtarıldı ve savaş memuru 2'ten kaçamadı.
Bu şu soruyu akla getiriyor: Albay dünya süreçlerinin derin çevresine emekli olmak için kime müdahale etti? Fotoğraf arşivleri araştırması beklenmedik sonuçlara yol açtı - İngiliz istihbaratının teğmen albay'ı, John Haviland ve “İmparatoriçe Maria” savaş gemisi Ravens'in savaş gemisi aynı kişi. Aynı Kuzgunlar, "İmparatoriçe Maria" savaş gemisinin patlaması sırasında 7 Ekim 1916'i kaybettiler.
Öyleyse, patlamanın versiyonu, edebiyatta ve sinemada dile getirildi, gerçeklerden çok uzak değil. İşte, sadece savaş gemisinin imhasını motive eden, farklı ve hemen görünmeyen sebepler. “İmparatoriçe Maria” savaş gemisi Ivan Nazarin'in eski elektrik teknisyeni de dahil olmak üzere bazı Rus göçmenlerin ölümünden kısa bir süre önce John Heviland'a teşebbüs etmesi ilginç. Belki de izlerine gittiler ve bir şekilde gemilerinin intikamını almaya çalıştılar!
Rus İmparatorluğu'ndaki, dünyadaki ve Rus monarşisinin yaşamındaki en büyük rezonans, Gregory Rasputin'in kasıtlı cinayeti idi. Bu durumda, bir kez daha İngiliz istihbaratının Rasputin'i yok etmesinin ve böylece Rusya'yı Birinci Dünya Savaşı'nın Doğu Cephesi'nde savaşa devam etmesinin ne kadar önemli olduğunu görebileceğiz. Bu adamın cinayeti hakkında çok büyük kitaplar yazılmış, uzun metrajlı filmler ve kısa filmler var. Bu terör eylemi, Kraliyet ailesine karşı bir bütün olarak İngiliz istihbaratının ve İngiliz hükümetinin kasıtlı bir eylemi ve Rusya'nın Birinci Dünya Savaşı'nın Doğu Cephesinde savaştan çıkma olasılığı gibi görülmelidir.
Bu yeniden dağıtımın ardından Almanya'nın ve dünyanın çökmesi beklentisiyle, savaşa katılan ve kazanan olarak Rusya'nın önceden kararlaştırdığı temettüleri alması gerekecekti. Rusya'nın güçlenmesinin "müttefiklerden" çok memnun olduğunu sanmayın. 1917'in Rusya'daki olayları, modern renk devrimlerinin senaryosuna çok benziyor.