This essay is a case study of the self-destruction that occurs in the work of a social-constructionist historian of science who embraces a radical philosophy of science. It focuses on Thomas Laqueur's Making Sex: Body and Gender from the Greeks to Freud in arguing that a history of science committed to the social construction of science and to the central theses of Kuhnian, Duhemian, and Quinean philosophy of science is incoherent through self-reference. Laqueur's text is examined in detail in order (...) to make the main point; a similar phenomenon in the work of the feminist historian of science Evelyn Fox Keller is then briefly discussed. (shrink)
This article discusses the views of Immanuel Kant on sexual perversion (what he calls "carnal crimes against nature"), as found in his Vorlesung (Lectures on Ethics) and the Metaphysics of Morals (both the Rechtslehre and Tugendlehre). Kant criticizes sexual perversion by appealing to Natural Law and to his Formula of Humanity. Neither argument for the immorality of sexual perversion succeeds.
Feminist science critics, in particular Sandra Harding, Carolyn Merchant, and Evelyn Fox Keller, claim that misogynous sexual metaphors played an important role in the rise of modern science. The writings of Francis Bacon have been singled out as an especially egregious instance of the use of misogynous metaphors in scientific philosophy. This paper offers a defense of Bacon.
Deception of subjects is used frequently in the social sciences. Examples are provided. The ethics of experimental deception are discussed, in particular various maneuvers to solve the problem. The results have implications for the use of deception in the biomedical sciences.
I begin by describing the hideous nature of sexuality, that which makes sexual desire and activity morally suspicious, or at least what we have been told about the moral foulness of sex by, in particular, Immanuel Kant, but also by some of his predecessors and by some contemporary philosophers.2 A problem arises because acting on sexual desire, given this Kantian account of sex, apparently conflicts with the Categorical Imperative. I then propose a typology of possible solutions to this sex problem (...) and critically discuss recent philosophical ethics of sex that fall into the typology's various categories. (shrink)
This best-selling volume examines the nature, morality, and social meanings of contemporary sexual phenomena. Updated and new discussion questions offer students starting points for debate in both the classroom and the bedroom.
I examine three common beliefs about love: constancy, exclusivity, and the claim that love is a response to the properties of the beloved. Following a discussion of their relative consistency, I argue that neither the constancy nor the exclusivity of love are saved by the contrary belief, that love is not (entirely) a response to the properties of the beloved.
Some exceptional and surprising mistakes of scholarship made in the writings of a number of feminist academics are examined in detail. This essay offers the psychological hypothesis that these mistakes were the result of political passion and concludes with some remarks about the ability of the social sciences to study the effect of the politics of the researcher on the quality of his or her research.
This encyclopedia article on the philosophy of sexuality discusses the main themes, concepts, and debates in the field, including the metaphysics (or philosophical anthropology) of sex, the morality of sexual behavior, pragmatic and utilitarian evaluations of sexuality, and sexual perversion.
The current prevailing view is that participation in biomedical research is above and beyond the call of duty. While some commentators have offered reasons against this, we propose a novel public goods argument for an obligation to participate in biomedical research. Biomedical knowledge is a public good, available to any individual even if that individual does not contribute to it. Participation in research is a critical way to support an important public good. Consequently, all have a duty to participate. The (...) current social norm is that individuals participate only if they have a good reason to do so. The public goods argument implies that individuals should participate unless they have a good reason not to. Such a shift would be of great aid to the progress of biomedical research, eventually making society significantly healthier and longer lived. (shrink)
The right to withdraw from participation in research is recognized in virtually all national and international guidelines for research on human subjects. It is therefore surprising that there has been little justification for that right in the literature. We argue that the right to withdraw should protect research participants from information imbalance, inability to hedge, inherent uncertainty, and untoward bodily invasion, and it serves to bolster public trust in the research enterprise. Although this argument is not radical, it provides a (...) useful way to determine how the right should be applied in various cases. (shrink)
In recent years, educational institutions have started using the tools of commercial data analytics in higher education. By gathering information about students as they navigate campus information systems, learning analytics “uses analytic techniques to help target instructional, curricular, and support resources” to examine student learning behaviors and change students’ learning environments. As a result, the information educators and educational institutions have at their disposal is no longer demarcated by course content and assessments, and old boundaries between information used for assessment (...) and information about how students live and work are blurring. Our goal in this paper is to provide a systematic discussion of the ways in which privacy and learning analytics conflict and to provide a framework for understanding those conflicts. -/- We argue that there are five crucial issues about student privacy that we must address in order to ensure that whatever the laudable goals and gains of learning analytics, they are commensurate with respecting students’ privacy and associated rights, including (but not limited to) autonomy interests. First, we argue that we must distinguish among different entities with respect to whom students have, or lack, privacy. Second, we argue that we need clear criteria for what information may justifiably be collected in the name of learning analytics. Third, we need to address whether purported consequences of learning analytics (e.g., better learning outcomes) are justified and what the distributions of those consequences are. Fourth, we argue that regardless of how robust the benefits of learning analytics turn out to be, students have important autonomy interests in how information about them is collected. Finally, we argue that it is an open question whether the goods that justify higher education are advanced by learning analytics, or whether collection of information actually runs counter to those goods. (shrink)
Reduction and reductionism have been central philosophical topics in analytic philosophy of science for more than six decades. Together they encompass a diversity of issues from metaphysics and epistemology. This article provides an introduction to the topic that illuminates how contemporary epistemological discussions took their shape historically and limns the contours of concrete cases of reduction in specific natural sciences. The unity of science and the impulse to accomplish compositional reduction in accord with a layer-cake vision of the sciences, the (...) seminal contributions of Ernest Nagel on theory reduction and how they strongly conditioned subsequent philosophical discussions, and the detailed issues pertaining to different accounts of reduction that arise in both physical and biological science (e.g., limit-case and part-whole reduction in physics, the difference-making principle in genetics, and mechanisms in molecular biology) are explored. The conclusion argues that the epistemological heterogeneity and patchwork organization of the natural sciences encourages a pluralist stance about reduction. (shrink)
Towards the end of 1911, Russell complains that philosophy has unfortunately not produced a set of religious beliefs that he can rely on in his personal life. Early in his career philosophy had appeared very promising. But the adoption of G.E. Moores's philosophical views put paid to the "last hope of getting any creed out of philosophy". My paper is an attempt to show that Russell ought to celebrate, and not complain about the products of his philosophical endeavours. His correspondence (...) with Lady Ottoline Morrell contains a fascinating methodological hypothesis on the relationship between emotions and understanding: an hypothesis that can be used to produce the religion that Russell is after in 1911. This view will later form the basis of some of Russell's most obscure writings on religion - namely, his work on mysticism. (shrink)
Abstract Philosophical discussion of Alan Turing’s writings on intelligence has mostly revolved around a single point made in a paper published in the journal Mind in 1950. This is unfortunate, for Turing’s reflections on machine (artificial) intelligence, human intelligence, and the relation between them were more extensive and sophisticated. They are seen to be extremely well-considered and sound in retrospect. Recently, IBM developed a question-answering computer (Watson) that could compete against humans on the game show Jeopardy! There are hopes (...) it can be adapted to other contexts besides that game show, in the role of a collaborator of, rather than a competitor to, humans. Another, different, research project --- an artificial intelligence program put into operation in 2010 --- is the machine learning program NELL (Never Ending Language Learning), which continuously ‘learns’ by ‘reading’ massive amounts of material on millions of web pages. Both of these recent endeavors in artificial intelligence rely to some extent on the integration of human guidance and feedback at various points in the machine’s learning process. In this paper, I examine Turing’s remarks on the development of intelligence used in various kinds of search, in light of the experience gained to date on these projects. (shrink)
The Kantian ethical position, especially as represented in Alan Donagan, rejects the possibility of unavoidable blameworthiness. Donagan also holds that morality is learned by participation. But consider: there must be some first instance of an agent’s being held blameworthy. To hold the agent blameworthy in that instance supposes that the agent could have known what morality required so as to be able to avoid blameworthiness. But before experiencing blameworthiness the agent can have no real understanding of the significance of (...) morality’s requiring anything, if morality is learned by participation. Hence the agent could not have known to avoid violating morality’s requirement. The agent could not have knowingly avoided being blameworthy in the first instance of blameworthiness, as he or she would not understand the significance of doing so. This is unavoidable blameworthiness. (shrink)
This is one of the best popular cosmology books ever written and Guth is now (2016) a top physics Professor at MIT. He tells the extremely complex story of inflation and related areas of particle physics in such an absorbing style that it reads like a detective novel-in fact, it is a detective novel-how he and others found out how the universe started! The interweaving of his personal story and that of many colleagues along with their photos and many wonderfully (...) clear diagrams allows just the right amount of relaxation from the intensity of the physics. In places the style reminds one of Watson´s famous book ``The Double Helix``. He tells how his work on magnetic monopoles and spontaneous symmetry breaking led to the discovery of the inflationary theory of the very early universe (ca. 10 to minus 35 seconds!). -/- Along the way you will learn many gems that should stay with you a long time such as: the observed universe(e.g., everything the Hubble telescope etc. can see out to ca. 15 billion light years when the universe began) is likely just a vanishingly tiny part of the entire inhomogeneous universe which is about 10 to the 23rd times larger; the big bang probably took place simultaneously and homogeneously in our observed universe; there probably have been and will continue to be an infinite number of big bangs in an infinite number of universes for an infinite time; when a bang happens, everything(space, time, all the elements) from the previous universe are destroyed; the stretching of space can happen at speeds much greater than the speed of light; our entire observed universe lies in a single bubble out of an endless number so there may be trillions of trillions just in our own entire(pocket) universe(and there may be an endless number of such); none of these infinite number of universes interact-i.e., we can never find out anything about the others; each universe started with its own big bang and will eventually collapse to create a new big bang; all this implies that the whole universe is fractal in nature and thus infinitely regresses to ever more universes(which can lead one to thinking of it as a giant hologram); disagreements between the endless(hundreds at least) variations of inflation are sometimes due to lack of awareness that different definitions of time are being used; some theories suggest that there was a first big bang but we can never find out what happened before it; nevertheless it appears increasingly plausible that there was no beginning but rather an eternal cycle of the destruction and creation, each being the beginning of spacetime for that universe; to start a universe you need about 25g of matter in a 10 to minus 26cm diameter sphere with a false vacuum and a singularity(white hole). -/- He deliberately spends little time on the endless variants of inflation such as chaotic, expanded and supernatural inflation or on dark matter´, supersymmetry and string theory, though they were well known at the time as you can find by reading other books such as Michio Kaku´s `Hyperspace` (see my review) and countless others. Of course much has happened since this book appeared but it still serves as an excellent background volume so cheap now it’s free for the cost of mailing. -/- Those wishing a comprehensive up to date framework for human behavior from the modern two systems view may consult my book ‘The Logical Structure of Philosophy, Psychology, Mind and Language in Ludwig Wittgenstein and John Searle’ 2nd ed (2019). Those interested in more of my writings may see ‘Talking Monkeys--Philosophy, Psychology, Science, Religion and Politics on a Doomed Planet--Articles and Reviews 2006-2019 3rd ed (2019), The Logical Structure of Human Behavior (2019), and Suicidal Utopian Delusions in the 21st Century 4th ed (2019). (shrink)
Our digital society increasingly relies in the power of others’ aggregated judgments to make decisions. Questions as diverse as which film we will watch, what scientific news we will decide to read, which path we will follow to find a place, or what political candidate we will vote for are usually associated to a rating that influences our final decisions.
Modern politika tanımlarında hâkim kavramlardan söz etmek olasıdır. Bu kavramlar arasında; iktidar, şiddet, hiyerarşi, güvenlik, kaynak dağıtımı öne çıkanlardır. Politika, birçoklarına göre, iktidarın ve gücün nasıl dağıtıldığı ve kullanıldığıyla ilgilidir. Politika, salt iktidarla ilişkili bir biçimde tanımlandığında, şiddet, politikanın etkili araçlarından birisi gibi görünür. Hatta daha ileriye gidilerek, şiddet, iktidarın dışavurumu olarak görülür. C. W. Mills’in, “siyaset iktidar mücadelesinden ibarettir; iktidarın nihai biçimi ise şiddettir” ya da Mao Zedong’un “siyaset, kan dökülmeyen savaş; savaş ise kan dökülen siyasettir” sözleri, siyaset ile (...) şiddetin birlikte düşünülmesinin en tipik örnekleridir. Hükmetme sanatı, iktidar elde etmek ve iktidarı azamileştirme biçiminde tanımlanan siyasetin, şiddeti meşru görmesi kaçınılmaz görünmektedir. Bu tanımdan hareket edenler, en iyi ihtimalle, meşru ve gayrı-meşru şiddet arasında bir ayrıma yönelirler. Bu ayrım da şiddetin politik bir etkinlik olarak meşrulaştırılmasını onaylar. Siyaseti, iktidar ve şiddet üzerinden tanımlayan hâkim yaklaşıma dönük eleştiriler de vardır. Siyaseti başka türlü tanımlamanın imkânı olup olmadığı sorusundan hareket eden bu yaklaşımlar, alternatif bir politika anlayışı ortaya koymaya çalışırlar. Bu tip politika anlayışına sahip düşünürlerin başında Hannah Arendt gelmektedir. Sahte ve sahici politika ayrımından hareket eden Arendt, sahici politikanın merkezine eylemi yerleştirir. Eylem, insanların kendilerini gerçekleştirmesini, sahici kılmasını, diğer insanlarla birlikte yaşamasını sağlayan süreçleri başlatma ve kesintiye uğratma yetisidir. Bu bakımdan politika, birlikte yaşama, kamusal meseleler hakkında tartışma ve ortak dünya için eylemde bulunma etkinliğidir. Kamusal alanda, eşitlerinin gözü önünde eylemde bulunma kişinin benzersizliğini göstermesine neden olur. Bu bakımdan, eşitlik ve çoğulluk politikanın koşuludur. Arendt, sadece eylemi değil, “söz”ü de politikanın merkezine yerleştirir. Arendt için politik yaşam, eyleme dökülmüş söz üzerine kuruludur. Politikanın söz ile ilişkilendirilmesi, açıktır ki, şiddeti dışlar. Arendt’e göre şiddet dilsizdir ve hiçbir zaman politikanın merkezi olan eyleme dökülmüş sözün neden olduğu süreç başlatma ve yaratıcı olma özelliğine sahip değildir. Bu çalışmanın amacı, politikayı Arendt’le birlikte yeniden düşünmenin, yeni bir politika tanımı için sağlayacağı imkânları tartışmaktır. (shrink)
Dinî tecrübe Friedrich Schleiermacher (ö.1768) ile önem kazanan ve William James’in (ö.1842) eserleriyle din felsefesinde teistik delillerin içine dahil olan bir delildir. Dini tecrübelerin birçok şekilde meydana geldiği iddia edilmektedir. Bunlardan biri de sezgidir. Bu bildirinin amacı sezgisel bilginin Tanrı’nın varlığına delil olup olmadığını ortaya koymaktır. Sezgisel yetenek, insanın fiziksel gelişimine (yani beyin) paralel olarak gelişen bir yetidir ve zihnin gelişmesiyle birlikte kapasitesi artmaktadır. Önce çocukta duygusal bir sezgi hakim iken (4-7 yaş), daha sonra çocuğun somut işlemlere geçmesiyle sezgisel yetenek (...) somutla ilişkili hale gelir. (7-11 yaş) Ve somut nesne ve durumlar (deney ve pratikler) çocuğun sezgisel yeteneğinin gelişmesine yol açar. En son aşamada yani soyut işlemler döneminde (11-17 yaş) çocuğun beyninde prefrontal lobun gelişmesine bağlı olarak akli muhakeme gelişir ve bunun etkisiyle sezgisel yetenek, akli verileri kullanarak soyut sezgiye yönelir. Sezgisel yetenek böylece üç dönemin özelliklerini gösterebilir; çocukluktan aldığı duygusal sezgi ve somut/nesnenin çağrıştırdığı somut sezgi ve aklın dış dünyadan aldığı bilgileri zihinsel süreçlerden geçirerek işlemesi sonucu gelişen akılcı sezgi. O nedenle insanlarda tek bir sezgiden bahsetmek yanlıştır. Sezginin üç türü birbiriyle eş güdümlü olarak bilgiyi elde etmek için çalışır. Bu üç sezgi türünden akılcı sezgiye önem veren İbn Sina, sezgi bilgisini rasyonel, epistemolojik alana dahil eder. Yaptığı ilim sınıflamasında sezgi bilgisini deneye dayalı bilgi türü olarak görür ve akla/deneye dayalı bir sezgi anlayışı geliştirir. Bu sezgi anlayışı, peygamberliği rasyonel bir temele oturtmak ve irrasyonel olmadığın açıklamak için de kullanır. Kudsi akla sahip peygamberler üstün zekalarının etkisiyle güçlü sezgiye sahip olurlar ve vahiy alırlar. Vahiy alan sezgisel yetenek diğer insanlarda ortaya çıkıp dini tecrübeleri şekillendirebilir mi? Peygamberlerin vahiy tecrübesini taklit ederek kendilerinde yüksek sezgisel yeti olduğunu savunan bazı kişiler (veli) ilham yoluyla bilgi elde ettiklerini iddia etmişlerdir. Dini tecrübe delilinde bu tür tecrübeler dini delil olarak sayılmaktadır. Fakat bu sezgisel bilginin kaynağı duygu mudur, somut bir gösterge (deney) midir yoksa akıl mıdır? İlham ürünü olan eserlerde her zaman duygu vardır ve bu tür ifadeler insanı duygunun hakim olduğu zihinsel bir duruma götürür. Fakat vahiy tecrübesinde duygunun yanında, somut dünyanın varlığı ve akla dayalı bir sezginin olduğu da vurgulanmaktadır. O nedenle sezgisel bilgi ürünü vahiy üç tür sezgi bilgisine dayalı iken, ilham ürünü olan sezgisel bilgi sadece duyguya dayalıdır. O nedenle ‘dini’ bir delil olarak değil ‘mistik’ bir delil olarak değerlendirmeyi hak eder. (shrink)
Felsefe Optiğinden Aşkın Renkleri kitabı Senail Özkan’ın bir takdim yazısı, giriş ve yedi bölümden oluşmaktadır. Kitapta kaynakçaya yer verilmemiştir. Halilov, kitabın giriş kısmında ‘aşk’ın ne olduğunu ve hangi ilim dalı tarafından ele alınması gerektiğini açıklamıştır. Ona göre aşk insanın manevi âleminin en derin katmanlarında ortaya çıktığı için temel itibariyle bilinçdışı alana aittir. İlim onu irdeleyemez, aşk, ilim için muğlak bir alandır ve mantıki düzlemde değerlendirilmesi oldukça zordur. İlim açısından incelenemediği için bu işi felsefe ve şiir üstlenmektedir.(s.16, s. 55) Şiir ve (...) aşk ilişkisine değinen Halilov, şiirin aşk ile büyük bir ilgisi olduğunu Doğu’da ve Batı’da aşk konusunun şiir sanatının kapsamı içinde değerlendirildiğini söyler. Doğu’da Nizami, İbn Arabi, Mevlana, Fuzuli, İkbal ve Cavid’e kadar Doğu şairlerinin aşk konusunu ele aldığı ve bununla ilgili eserler verdiğini ekler. Halilov’a göre Doğu’da aşk, ‘ilahi nitelikte’ ele alınmaktadır. Bütün kitap boyunca ‘ilahi aşk’ meselesi üzerinde duran Halilov bazen bu görüşü savunmuş bazen de tutarsız ve gerçek hayattan uzak olduğunu anlatmaya çalışmıştır. Ona göre aşk, ilahi olmaktan ziyade ferdi, bireysel veya insanidir. Aşk, ‘yerle gök arasında’ olması gerekmektedir. Bu açıdan Halilov aşkı, rasyonel bir düzlemde alan Batı öğretisini tercih ettiğini söylemektedir.(s.18) Fakat kitabına baktığımızda aslında Halilov’un bazı gerekçeler nedeniyle bu konuda biraz tereddütte kaldığını göreceğiz. (s.25). (shrink)
Her din ve mistik kültürde ortaya çıkan dinî tecrübelerin felsefe, kelam ve fıkıh gibi bilim alanlarında farklı açıklamaları yapılmış, akli olup olmadığı sorgulanmıştır. Vahiy, keramet, vecd, hulul, tecelli gibi kavramlara açıklamalar getirilmiştir. Fakat bu tür tecrübelerin insanın fizyolojik ve psikolojik mekanizmalarıyla ne tür bir bağlantısı olduğu İslam düşünce geleneğinde pek tartışılmamıştır. Bu tür tecrübe yaşayan kişilerin sorunlu olup olmadığı tıbbi açıdan değerlendirilmemiştir. Dini tecrübeleri tıbbî bir sorun olarak ele alıp bu tecrübeleri ‘deney’ konusu yaparak inceleyen ilk düşünür William James’tir (ö.1910). (...) O, The Varieties of Religious Experience adlı kitabında her türlü ‘dini’ olarak ifade edilen tecrübeleri ele alıp açıkladığı gibi, dini olmayan ama dini tecrübelere benzer mistik tecrübeleri de araştırıp, incelemiştir. Fakat James, araştırmasında dini ve mistik tecrübe ayırımı yapmamıştır. İkili bir ayırma tabi tutulmadan bütün tecrübelerin tek bir başlık altında incelenip ‘psikolojik durum’ olarak kabul edilmesi bu bildirinin ele aldığı ana sorundur. Bütün tecrübeler tek bir başlık altında ele alınırsa peygamberlerin tecrübeleri (vahiy) ile bunun dışında yer alan mistik tecrübelerin (vecd, keramet) bir farkı kalmayacaktır. Bu ikisini ayırmak için akli kriterleri ve tecrübelerinin ana iddialarını değerlendirip ele almak gerekir. Vahiy tecrübelerinin temel iddialarıyla mistik tecrübelerin iddialarını karşılaştırdığımızda vahiy tecrübelerinin akli kriterlere uygun olduğu ve tıbbi açıdan hastalıklı bir insanın tecrübesi olmadığı görülecektir. Mistik tecrübeler de ise durum bunun tersi görünmektedir. Mistik tecrübeler geçirenlerin çoğu zaman depresyon, manik ve çoğu zaman da uyuşturucu ile ortaya çıktığı, bunalımlı ve savaş dönemlerinde bu tür tecrübelerin arttığı görülür. Bu şekilde vahiy tecrübesinin doğruluğu ortaya konduğunda toplumu etkileyen dini inançların doğru kaynağına yönelmek mümkün olur. Mistik tecrübelerin ise hastalıklı zihnin ürünü olması nedeniyle insanları saptırıcı, dinden çıkarıcı ve akıl dışı olduğu ortaya çıkar. Bu şekilde dini inançların istikameti doğru bir şekilde çizilmiş olur. (shrink)
Gözlemlenenlerden gözlemlen(e)meyenlere diğer bir deyişle genel yasalara ulaşma imkânı veren çıkarım yöntemi olarak tümevarımsal ya da endüktif akıl yürütmenin rasyonel olarak temellendirilmesinin imkanına yönelik soruşturma tarih içerisinde tümevarım sorunu ya da endüksiyon problemi olarak tezahür etmiştir. Bu sorunun temel argümanı tarihsel okumalara baktığımızda İskoç ampirist filozof David Hume tarafından öne sürülmüştür. Hume, tümevarımsal çıkarımlar temelinde, gözlenmeyen meseleler hakkındaki inançlarımıza hangi gerekçelerle ulaştığımızı soruşturmaktadır. Hume soruşturmasının sonucunda gözlemlenenden gözlemlen(e)meyen durumlara ilişkin yapılan olgu meseleleri ile ilgili bütün tümevarımsal akıl yürütmelerin dolaylı ya (...) da dolaysız olarak nedensellik ilişkisine ve bu ilişkinin temelinde yer alan doğanın düzenliliği ilkesi ya da “gelecek her zaman geçmişe benzer” önermesine dayandığını ifade ederek bütün tümevarımsal akıl yürütmelerde ortak olan geleceğin her zaman geçmişe benzeyeceği ifadesinin rasyonel olarak temellendirilmesinin mümkün olmadığını belirtmektedir. Bu bağlamda, çalışmada tümevarımsal akıl yürütme sonucunda ulaşılan sonuca inanmanın hiçbir rasyonel temelinin olamayacağı yönündeki Hume’un görüşü argüman formunda yeniden yapılandırılarak ortaya konulacaktır. (shrink)
Hermeneutik tarihsel süreç içerisinde hukuk, teoloji, tarih, sanat ve felsefe gibi çeşitli alanlarda farklı şekillerde tanımlanmış ve kullanılmış bir kavramdır. Bu doğrultuda, hermeneutiğin tam olarak belirlenebilmesi amacıyla, hermeneutik kelimesinin kökenine ve bu disiplinin tarihine mümkün olduğunca öz bir şekilde bakma gereksinimi ortaya çıkmaktadır. Çünkü hermeneutik disiplinini tek bir perspektiften değerlendirmek, onun temel gerçekliğini anlamamıza engel olacak çarpıtmaların gün yüzüne çıkmasına sebep olabilir. Genel anlamda bir ifadenin, anlamın, metnin ya da sanat eserinin belirli bir çerçeve içerisinde yorumlanması olarak değerlendirilen hermeneutik, felsefe (...) açısından varlığın oluş tarzı, sosyoloji açısından metodolojik problemlere yönelik bir çözüm, dini açıdan ise anlaşılması güç metinlerin anlamını gün yüzüne çıkaran yorum kuralları bütünü olarak tanımlanabilir (Audi, 1999: 377). Webster’in Uluslararası İngilizce sözlüğünde hermeneutik kavramı genel ifadesiyle yorumlama ve açıklamanın metodolojik ilkelerinin soruşturulması olarak tanımlanmakta iken, daha özel anlamda ise İncil’in çevirisinin yapılabilmesi için belirlenen genel prensiplerin incelenmesi olarak belirtilmiştir (Gove, 1971: 1059). Bu çalışmada, Auguste Comte’un öncülük ettiği pozitivist anlayışın öne sürdüğü ve desteklediği doğa bilimci yöntemin ve pozitivist tarih anlayışının, insanı ve yaşantısını doğru bir kavrayışla değerlendirme noktasında etkili olamadığı vurgulanacaktır. Pozitivist düşünce doğa bilimlerinin elde etmiş olduğu başarı ve kazanımlardan yola çıkarak dönemin bilim anlayışı konusunda belirleyici olmakla birlikte, ön plana çıkardığı bilimsellik modelinin ya da kriterinin bir sonucu olarak tinsel bilimlerin ya da beşerî bilimlerin doğasına uygun olmayan yöntemleri benimsemesi hususunda belirleyici bir unsur olmuştur. Böylece, doğa bilimleri söz sahibi olmadığı bir alan içerisinde parlatılarak, bilimsellik statüsü kazanabilme kaygısıyla tinsel bilimleri yöntemsel bir kriz içerisine sürüklemiştir. Bu çerçevede, hermeneutiğin zaman içerisindeki dönüşümünün zirve noktasında yer alan düşünürlerden biri olan Wilhelm Dilthey’in tinsel bilimleri yöntemsel açıdan karşı karşıya kaldıkları kriz durumundan çıkarmak amacıyla ileri sürdüğü hermeneutik yönteme ilişkin savlarını, hermeneutiğin tarihsel süreç içerisindeki kazanımlarından yola çıkarak tartışmak gerekmektedir. (shrink)
[...] Rousseau bir yandan çağının yükselen değerlerinden yararlanırken diğer yandan bu değerlerin içeriden eleştirisini yapmayı başarabilen düşünürlerden biri olduğu için fikirleri ölümünden asırlar sonra bile önemini yitirmemiştir. Demokratik devletlerin meşruiyet krizinin giderek derinleştiği ve çoğunlukçu, majoritarian, ideolojilerin etraflıca sorgulanmaya başlandığı çağımızda, demokrasiyi çoğunluk kararına ek olarak “rıza”, “Yurttaşlık”, “sivil özgürlük”, “kamusal uzlaşı” ve “Genel İrade” kavramlarıyla birlikte ele alan Rousseau’yu yeniden okumak önemlidir [...] Rousseau-demokrasi ilişkisinin kazılıp ortaya çıkartılacağı bu metinde uğranılacak olan kavramsal duraklar sırasıyla: Eşitsizlik (doğal ve toplumsal), (...) özgürlük (doğal ve sivil), politik bütün (bodypolitic), Genel İrade, ortak iyi (common good) ve Egemen olmalıdır. Söz konusu kavramlar, Rousseau’nun onlara yüklediği özgün anlamları gözden kaçırılmadan sanki ilk defa karşılaşılıyormuşçasına bir zihin açıklığı ile okundukları zaman, onun demokrasi görüşü de gün ışığına çıkartılabilir. (shrink)
Ölümcül Hastalık Umutsuzluk adlı eserinde umutsuzluğu, ben’in bir hastalığı ve kendine yönelen bir ilişkinin sonucu olarak ele alan Danimarkalı filozof Søren Aabye Kierkegaard, bu hastalığın kişide üç farklı şekilde görülebileceğini öne sürmüştür: “(a) bir ben’i olduğunun farkında olmayan umutsuz kişi, (b) kendisi olmak isteyen umutsuz kişi ve (c) kendisi olmak istemeyen umutsuz kişi.” Kierkegaard’a göre kendi ben’ininden kurtulmak isteyen kişi, “olmak istediği ben” hâline gelemediği için olduğu ben’ine katlanamamakta ve bu nedenle umutsuzluk yaşamaktadır. Bu çalışma kapsamında Kierkegaard’ın benlik ve (...) umutsuzluk ilişkisi üzerine yaptığı bu tespitin, sosyal psikoloji alanının önde gelen araştırmacılarından biri olan Edward Tory Higgins’ın Benlik Uyuşmazlıkları Kuramı üzerinden okunabileceği öngörülmektedir. Higgins, geliştirdiği kuramda çoklu bir benlik ayrımına gitmekte ve benliği gerçek benlik, ideal benlik ve olması gereken benlik olmak üzere üç alana ayırmaktadır. Bu ayrıma göre gerçek benlik, kişinin sahip olduğunu düşündüğü özelliklerin; ideal benlik, kişinin kendisi olmak için idealde sahip olmayı arzu ettiği özelliklerin; olması gereken benlik ise kişinin taşımak zorunda olduğunu düşündüğü özelliklerin bir bütününü temsil etmektedir. Söz konusu özellikler, kişinin kendi kişisel bakış açısına dayalı olabileceği gibi başkalarının bakış açısından da kaynaklanabilmektedir. Higgins’a göre ikili benlik durumları arasındaki uyuşmazlık (örneğin gerçek benlik-ideal benlik ya da gerçek benlik-olması gereken benlik) kişide, kendi beklentilerini ya da başkalarının beklentilerini karşılamada yetersiz kaldığı yönünde negatif duyuşlar yaratmaktadır. Bu duyuşlar arasında depresyonun bir parçası olan umutsuzluk da yer almaktadır. Şimdiki çalışma Kierkegaard’ın tasvir ettiği “olmak istediği ben hâline gelemediği için olduğu ben’ine katlanamayıp umutsuzluğa yakalanan” kişinin içinde bulunduğu durumu, Higgins’ın öne sürdüğü “gerçek benlik-ideal benlik uyuşmazlığının depresyonla (dolayısıyla umutsuzlukla) ilişkili olabileceği” argümanıyla ilişkili bir biçimde ele almayı ve bu yolla benlik ve umutsuzluk ilişkisini felsefe ve psikoloji disiplinlerinin kesişiminde incelemeyi amaçlamaktadır. (shrink)
In this essay, I look at some extraordinary actors who never got their due—actors who had distinguished careers, but never won an Academy Award for acting. I review the work of: Joseph Cotten; Orson Welles; Edward G. Robinson; Cary Grant; James Mason; Richard Burton; Claude Rains; Alan Ladd: Robert Mitchum; and Fred MacMurray. In each case, I explore the actor’s best work, what made his acting outstanding, and offer possible explanations why he was not so honored.
Michel Foucault’nun çalışmalarının merkezi noktalarından birisini, Batı kültüründe insanların, özneye dönüştürülmesinin tarihini ortaya çıkarmak oluşturmaktadır. Diğerini ise, özneye dönüştürme tekniklerine karşı verilen mücadeleler, çeşitli iktidar tekniklerinin dayattığı bireysellik ve kimlikten kurtulmanın, özgürleşmenin imkânı oluşturmaktadır. İnsanları, öznelere dönüştüren süreçleri bir bütün olarak ele almak yerine, çeşitli nesneleştirme kipleri üzerinden incelemenin daha akıllıca bir yol olduğunu düşünen Foucault, çalışmalarında insanı özneye dönüştüren üç ayrı nesneleştirme kipine yoğunlaşır. Bunlar; kendilerine bilim statüsü kazandırmaya çalışan filoloji gibi araştırma kipleri, deli ile akıllı, hasta ile sağlıklı, (...) suçlular ile “iyi çocuklar” gibi “bölücü pratikler” olarak adlandırılan pratiklerde ortaya çıkan nesneleştirilme kipleri ve son olarak cinsellik gibi alanlarda bir insanın kendini özneye dönüştürme biçimindeki nesneleştirme kipleridir. İnsan, özneye dönüştürme süreçlerine girerken, iktidar ilişkilerine de dâhil olur. Çünkü bireyleri özne yapan iktidar teknikleridir. Özne sözcüğünün taşıdığı bütün anlamlar, boyun eğdiren ve tabi kılan bir iktidar biçimi telkin etmektedir. Bundan dolayı, özneye dönüşme süreçlerine karşı mücadeleler söz konusudur. Özne, iktidar ve şiddet arasındaki ilişkinin nasıl kurulduğuna dair düşünen Foucault, öznesi olarak tanıtıldığımız deneyimlerin kurulmasını gerçekleştiren bir iktidar alanı olduğunu, şiddetin de modern iktidarın kurumsal ağı içerisinde gelişen öznellik deneyimleri çerçevesinde her yere sirayet ettiğini belirtmektedir. İktidarın kurumsal düzeyde, düzenleyici ve denetleyici mekanizmalar sayesinde toplumsal ağın en uç yerlerine kadar sirayet etmesiyle birlikte şiddet, normlar, tüzükler ve prosedürler aracılığıyla belirli bir kapatma içinde gelişmektedir. Ancak, Foucault, şiddetin, iktidarın etkili bir aracı olduğunu kabul etse de, iktidarın esasını oluşturmadığını belirtmektedir. Bu çalışmada, Foucault’nun kuramsal çözümlemelerinden hareketle, özne, iktidar ve şiddet arasındaki ilişkiyi nasıl ele aldığı tartışılacak, onun düşünsel serüveni açısından önemli olan bu kavramların kendi tarih anlayışı bağlamında bir çözümlemesi yapılacaktır. Ayrıca, modern iktidar ilişkilerinin dayatmış olduğu öznellik deneyimlerine ve inceltilmiş şiddet araçlarına karşı verilecek direnişin imkânları sorgulanacaktır. -/- . (shrink)
Michel Foucault’nun çalışmalarının merkezi noktalarından birisini, Batı kültüründe insanların, özneye dönüştürülmesinin tarihini ortaya çıkarmak oluşturmaktadır. Diğerini ise, özneye dönüştürme tekniklerine karşı verilen mücadeleler, çeşitli iktidar tekniklerinin dayattığı bireysellik ve kimlikten kurtulmanın, özgürleşmenin imkânı oluşturmaktadır. İnsanları, öznelere dönüştüren süreçleri bir bütün olarak ele almak yerine, çeşitli nesneleştirme kipleri üzerinden incelemenin daha akıllıca bir yol olduğunu düşünen Foucault, çalışmalarında insanı özneye dönüştüren üç ayrı nesneleştirme kipine yoğunlaşır. Bunlar; kendilerine bilim statüsü kazandırmaya çalışan filoloji gibi araştırma kipleri, deli ile akıllı, hasta ile sağlıklı, (...) suçlular ile “iyi çocuklar” gibi “bölücü pratikler” olarak adlandırılan pratiklerde ortaya çıkan nesneleştirilme kipleri ve son olarak cinsellik gibi alanlarda bir insanın kendini özneye dönüştürme biçimindeki nesneleştirme kipleridir. İnsan, özneye dönüştürme süreçlerine girerken, iktidar ilişkilerine de dâhil olur. Çünkü bireyleri özne yapan iktidar teknikleridir. Özne sözcüğünün taşıdığı bütün anlamlar, boyun eğdiren ve tabi kılan bir iktidar biçimi telkin etmektedir. Bundan dolayı, özneye dönüşme süreçlerine karşı mücadeleler söz konusudur. Özne, iktidar ve şiddet arasındaki ilişkinin nasıl kurulduğuna dair düşünen Foucault, öznesi olarak tanıtıldığımız deneyimlerin kurulmasını gerçekleştiren bir iktidar alanı olduğunu, şiddetin de modern iktidarın kurumsal ağı içerisinde gelişen öznellik deneyimleri çerçevesinde her yere sirayet ettiğini belirtmektedir. İktidarın kurumsal düzeyde, düzenleyici ve denetleyici mekanizmalar sayesinde toplumsal ağın en uç yerlerine kadar sirayet etmesiyle birlikte şiddet, normlar, tüzükler ve prosedürler aracılığıyla belirli bir kapatma içinde gelişmektedir. Ancak, Foucault, şiddetin, iktidarın etkili bir aracı olduğunu kabul etse de, iktidarın esasını oluşturmadığını belirtmektedir. Bu çalışmada, Foucault’nun kuramsal çözümlemelerinden hareketle, özne, iktidar ve şiddet arasındaki ilişkiyi nasıl ele aldığı tartışılacak, onun düşünsel serüveni açısından önemli olan bu kavramların kendi tarih anlayışı bağlamında bir çözümlemesi yapılacaktır. Ayrıca, modern iktidar ilişkilerinin dayatmış olduğu öznellik deneyimlerine ve inceltilmiş şiddet araçlarına karşı verilecek direnişin imkânları sorgulanacaktır. (shrink)
I argue that metaphysical views of material objects should be understood as 'packages', rather than individual claims, where the other parts of the package include how the theory addresses 'recalcitant data', and that when the packages meet certain general desiderata - which all of the currently competing views *can* meet - there is nothing in the world that could make one of the theories true as opposed to any of the others.
So-called “traditional epistemology” and “Bayesian epistemology” share a word, but it may often seem that the enterprises hardly share a subject matter. They differ in their central concepts. They differ in their main concerns. They differ in their main theoretical moves. And they often differ in their methodology.However, in the last decade or so, there have been a number of attempts to build bridges between the two epistemologies. Indeed, many would say that there is just one branch of philosophy here—epistemology. (...) There is a common subject matter after all.In this paper, we begin by playing the role of a “bad cop,” emphasizing many apparent points of disconnection, and even conflict, between the approaches to epistemology. We then switch role, playing a “good cop” who insists that the approaches are engaged in common projects after all. We look at various ways in which the gaps between them have been bridged, and we consider the prospects for bridging them further. We conclude that this is an exciting time for epistemology, as the two traditions can learn, and have started learning, from each other. (shrink)
A comprehensive introduction to the ways in which meaning is conveyed in language. Alan Cruse covers semantic matters, but also deals with topics that are usually considered to fall under pragmatics. A major aim is to highlight the richness and subtlety of meaning phenomena, rather than to expound any particular theory.
Bayesianism is our leading theory of uncertainty. Epistemology is defined as the theory of knowledge. So “Bayesian Epistemology” may sound like an oxymoron. Bayesianism, after all, studies the properties and dynamics of degrees of belief, understood to be probabilities. Traditional epistemology, on the other hand, places the singularly non-probabilistic notion of knowledge at centre stage, and to the extent that it traffics in belief, that notion does not come in degrees. So how can there be a Bayesian epistemology?
This paper defends the traditional view that the laws of nature are contingent, or, if some of them are necessary, this is due to analytic principles for the individuation of the law-governed properties. Fundamentally, I argue that the supposed explanatory purposes served by taking the laws to be necessary --showing how laws support counterfactuals, how properties are individuated, or how we have knowledge of properties--are in fact undermined by the continued possibility of the imagined scenarios--this time, described neutrally--which seemed to (...) disprove the claim to necessity in the first place. I speculate that this will be true for any proposed necessary a posteriori truths, and is a basis for rejecting their supposed metaphysical significance. (shrink)
Human social intelligence comprises a wide range of complex cognitive and affective processes that appear to be selectively impaired in autistic spectrum disorders. The study of these neuro- developmental disorders and the study of canonical social intelligence have advanced rapidly over the last twenty years by investigating the two together. Specifically, studies of autism have provided important insights into the nature of ‘theory of mind’ abilities, their normal development and underlying neural systems. At the same time, the idea of impaired (...) development of the neurocognitive mechanisms underlying ‘theory of mind’ has shed new light on the nature of autistic disorders. This general approach is not restricted to the study of impairments but extends to mapping areas of social intelligence that are spared in autism. Here we investigate basic moral judgment and find that it appears to be substantially intact in children with autism who are severely impaired in ‘theory of mind’. At the same time, we extend studies of moral reasoning in normal development by way of a new control task, the ‘cry baby’ task. Cry baby scenarios, in which the distress of the victim is ‘unreasonable’ or ‘unjustified,’ do not elicit moral condemnation from normally developing preschoolers or from children with autism. Judgments of moral transgressions in which the victim displays distress are therefore not likely the result of a simple automatic reaction to the distress and more likely involve moral reasoning. Mapping the cognitive co-morbidity patterns of disordered development should encompass both impairments and sparings because both will be needed to make sense of the neural and genetic levels. (shrink)
When agents insert technological systems into their decision-making processes, they can obscure moral responsibility for the results. This can give rise to a distinct moral wrong, which we call “agency laundering.” At root, agency laundering involves obfuscating one’s moral responsibility by enlisting a technology or process to take some action and letting it forestall others from demanding an account for bad outcomes that result. We argue that the concept of agency laundering helps in understanding important moral problems in a number (...) of recent cases involving automated, or algorithmic, decision-systems. We apply our conception of agency laundering to a series of examples, including Facebook’s automated advertising suggestions, Uber’s driver interfaces, algorithmic evaluation of K-12 teachers, and risk assessment in criminal sentencing. We distinguish agency laundering from several other critiques of information technology, including the so-called “responsibility gap,” “bias laundering,” and masking. (shrink)
Allocation of very scarce medical interventions such as organs and vaccines is a persistent ethical challenge. We evaluate eight simple allocation principles that can be classiﬁed into four categories: treating people equally, favouring the worst-oﬀ, maximising total beneﬁts, and promoting and rewarding social usefulness. No single principle is suﬃcient to incorporate all morally relevant considerations and therefore individual principles must be combined into multiprinciple allocation systems. We evaluate three systems: the United Network for Organ Sharing points systems, quality-adjusted life-years, and (...) disability-adjusted life-years. We recommend an alternative system—the complete lives system—which prioritises younger people who have not yet lived a complete life, and also incorporates prognosis, save the most lives, lottery, and instrumental value principles. (shrink)
In this article we revisit the concept of a profession. Definitions of the concept are readily encountered in the literature on professions and we have collected a sample of such definitions. From this sample we distil frequently occurring elements and ask whether a synthesis of these elements adequately explains the concept. We find that bringing the most frequently occurring elements together does not adequately address the reason that society differentiates professions from other occupations or activities -- why there is a (...) concept of ‘profession’ at all. We suggest an alternative approach that attempts to make sense of the concept at a more general level. This more philosophical approach employs analytical tools from Julius Kovesi, Patricia Hanna and Bernard Harrison to address the question of what is the point of the concept. (shrink)
In this paper we suggest a revisionist perspective on two significant figures in early modern life science and philosophy: William Harvey and John Locke. Harvey, the discoverer of the circulation of the blood, is often named as one of the rare representatives of the ‘life sciences’ who was a major figure in the Scientific Revolution. While this status itself is problematic, we would like to call attention to a different kind of problem: Harvey dislikes abstraction and controlled experiments (aside from (...) the ligature experiment in De Motu Cordis), tends to dismiss the value of instruments such as the microscope, and emphasizes instead the privileged status of ‘observed experience’. To use a contemporary term, Harvey appears to rely on, and chiefly value, ‘tacit knowledge’. Secondly, Locke’s project is often explained with reference to the image he uses in the Epistle to the Reader of his Essay, that he was an “underlabourer” of the sciences. In fact, despite the significant medical phase of his career, Locke’s ‘empiricism’ turns out to be above all a practical (i.e. ‘moral’) project, which focuses on the delimitation of our powers in order to achieve happiness, and rejects the possibility of naturalizing knowledge. When combined, these two cases suggest a different view of some canonical moments in early modern natural philosophy. (shrink)
Questions of privacy have become particularly salient in recent years due, in part, to information-gathering initiatives precipitated by the 2001 World Trade Center attacks, increasing power of surveillance and computing technologies, and massive data collection about individuals for commercial purposes. While privacy is not new to the philosophical and legal literature, there is much to say about the nature and value of privacy. My focus here is on the nature of informational privacy. I argue that the predominant accounts of privacy (...) are unsatisfactory and offer an alternative: for a person to have informational privacy is for there to be limits on the particularized judgments that others are able to reasonably make about that person. (shrink)
Robert Wilson’s The Eugenic Mind Project is a major achievement of engaged scholarship and socially relevant philosophy and history of science. It exemplifies the virtues of interdisciplinarity. As principal investigator of the Living Archives on Eugenics in Western Canada project, while employed in the Department of Philosophy at the University of Alberta, Wilson encountered a proverbial big ball of mud with questions and issues that involved local individuals living through a painful set of memories and implicated his institutional home in (...) outstanding moral obligations. It is engaged scholarship because it required building relationships with affected persons and taking responsibility for his institution’s legacy, as well as transforming Wilson’s own outlook along the way. It is socially relevant philosophy and history of science because it brings to light issues that remain salient today, especially how eugenic themes are ubiquitous in societal discourse and evinced in everyday decisions. It is interdisciplinary because to accomplish this type of analysis requires intellectual gymnastics that range over diverse domains of research: from standpoint theory and disability studies to oral history and governmental policy; from the evolutionary biology of prosociality and variation to conceptual questions about the categorization of human traits and types. (shrink)
Create an account to enable off-campus access through your institution's proxy server.
Monitor this page
Be alerted of all new items appearing on this page. Choose how you want to monitor it:
Email
RSS feed
About us
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.