Sistemin başlangıç koşulları biliniyorsa, doğanın kanunlarını kullanarak nihai halini tahmin etmek mümkündür.
Bilimsel yöntemin ana noktalarından biri, dünyanın tahmin edilebilir olduğu – yani, belirli bir koşul için, yalnızca bir olası (ve tahmin edilebilir) sonuç vardır. Bu felsefi doktrin “determinizm” olarak bilinir. Belki de deterministik bir sistemin en iyi örneği, Newton’un mekanik yasalarının ve Newton’un evrensel algı yasasının birleşiminden geliyor .Bu yasaları bir yıldızın yörüngesindeki tek bir gezegene uygularsanız ve gezegeni belirli bir hızda belirli bir hızda başlatırsanız, gelecekte herhangi bir zamanda nerede olacağını tahmin edebilirsiniz. Böylece “Evrenin saat mekanizması” fikri, yalnızca bilimin gelişmesinde değil, 18. yüzyılda zirveye ulaşan Aydınlanma gibi felsefi ve kültürel bir hareketin ortaya çıkması üzerinde de büyük bir etkisi olan ortaya çıktı.
Felsefi bir doktrin olarak determinizm bilimde önemli bir rol oynadı (ve oynamaya devam ediyor). Bununla birlikte, uygulamada, başlangıç koşulları bilinse bile, sistemin varlığının sonunda ne olacağını tahmin etmek her zaman kolay değildir (bilim adamları bunu sistemin son hali olarak adlandırırlar). Örneğin, yukarıdaki örnekte tek bir gezegenin yörüngesini hesaplamak oldukça kolaydır. Ancak sisteme iki veya üç gezegen daha girin ve her şey çok daha karmaşık hale gelecektir. Her gezegen, diğer tüm gezegenlerde yerçekimi kuvveti ile hareket eder ve etkilerini yaşar. Gökbilimciler tarafından adlandırıldığı gibi çok bedenli bir sorunun tam çözümünü bulmak neredeyse imkansız.
19. yüzyılda, Güneş Sisteminin istikrarlı olup olmadığına cevap veren ilkine bir ödül verildi. İstikrar sorunu şu şekilde yeniden şekillendirilebilir: uzak bir gelecekte olsaydınız, tüm gezegenleri tam olarak bugün bulundukları yerde, aynı zamanda birbirlerine göre konumlandırılmış ve aynı hızla hareket eder miydiniz? Bu son derece zor bir soru. Kesin olarak cevaplanamaz, çünkü güneş sisteminde bilinmeyen yörüngelere sahip kendi küçük uydularına sahip olan uydular, asteroitler ve kuyruklu yıldızlar sayılmaz, dokuz gezegen vardır. Güneş Sistemi, Evrenin saat mekanizmasının ve determinizm ilkesinin açıklayıcı bir örneği olarak sunulmasına rağmen, geleceği her zaman doğru bir şekilde tahmin edilemez.
20. yüzyılın ilk yarısında gezegenlerin hareketini etkileyen çok sayıda çeşitli faktörün bu varlığı, genel görelilik teorisinin deneysel olarak onaylanmasında önemli bir rol oynamıştır . Diğer tüm gezegenler gibi Merkür de eliptik bir yörüngeye sahiptir.
Güneş sistemi yalnızca Merkür ve Güneş’ten oluşuyorsa, Merkür her zaman aynı elips boyunca ilerlerdi. Bununla birlikte, diğer gezegenlerin etkisinden dolayı, Güneş’in etrafındaki gezegenin her devrimi ile bu elips biraz kıvrılır. Gezegen ilerledikçe, Güneş’e en yakın yörüngenin noktası – çevre – kademeli olarak kayar ve sadece hafifçe kayar: her yüz yılda Güneş etrafında yaklaşık 1000 açısal saniye, yani çeyrek dereceyle kayar. Bu değişimin hemen hemen tümü, diğer gezegenlerin çekim kuvveti sonucu – yüzyılda 43 ark saniye dışında açıklanabilir.
Einstein genel görelilik teorisini formüle etmeden önce, Merkür’ün sürekliliği ile ilgili fenomen, Evrenin açıklanamayan başka bir gizemiydi – hiç kimse bu değişime neyin sebep olduğunu bilemedi, ancak dürüst olmak gerekirse, birkaç astronom dikkat etmedi. Ancak Merkür’ün yörüngesi, genel görelilik teorisinin denklemlerine dayanarak hesaplandığında, gezegenin döneminin bu değişimini açıklamak için yeterli olduğu ortaya çıkan, dünyadaki Newton kanununa küçük bir düzeltme uygulandı. Dünya dahil tüm gezegenlerin yörüngeleri de, Merkür gibi periyodik yer değiştirmeyi tecrübe eder, sadece Merkür’ün ölçülmesi en belirgin ve kolaydır çünkü Merkür Güneş’e en yakındır ve bu nedenle en yüksek yörünge hızına sahiptir (Kepler yasalarına göre).
Bu yüzden, eğer riskler yeterince yüksekse, bilim adamları perihelion deplasmanları gibi şeylerin çekirdeğine ulaşmak için güneş sistemindeki dolaşma güçlerini aşacaklar. Ancak, istikrar sorunu çözülmedi. Belki de bu problem gerçekten çözümsüzdür ve çözümü için verilen ödülün mütevazı olduğu söylenebilir. Güneş Sistemi örneği, klasik Newton anlamında tamamen belirleyici olan sistemler için bile, tahmin yapma yeteneğinin açık olmadığını göstermektedir.