Yapışkanların Tarihi
Yapışkanların Tarihi
Yapıştırıcıyı günümüzde karşılaştığımız gibi düşünmek kolaydır: Kitap raflarından çiçek sanat ve zanaat projelerine kadar yapıştırıcıyı başka şeyleri onarmak için bir nesne olarak düşünüyoruz.
Yapıştırıcılar, yalnızca üç boyutlu mekânın sofistike bir anlayışını değil, aslında malzemeyi yapmak için kullanılan teknolojisini de ima eder. Dahası, onları yapmak bir ortamın özellikleri hakkında iyi bir çalışma bilgisi gerektirir. Bir başka deyişle, bir kişi birbirine yapıştıklarını bilmek ve iki nesneyi cimraksız bir şekilde bağlayacak bir şey yaratmak zorundadır. Günümüzde yapıştırıcı yapım süreci çoğu insanın deneyiminin dışındadır ancak her şeyin yapışkan ve yapışkan olması teknoloji tarihinde önemli bir dönüm noktası olmuştur.
Yapışkan teknolojisi, öne çıkan bir bakıştan çok, insanlığın tarihinde geriye uzanıyor. Arkeolojik kayıttaki kanıtlardan biliyoruz ki, Güney Afrika’daki Pleistosen atalarımız, Ortadoğu Çağından (280.000-25.000 yıl önce) yapıştırıcı benzeri yapıştırıcılar yapmış ve kullanmışlardır. Pleistosen’de yapıştırıcı kullanımı ile ilgili kanıtlar, İtalya’daki Taş Devri bölgelerinde (huş ağacı katranı kullanılmıştır) ve doğu Afrika’da (taş dışkılarda kırmızı lekeler lekeleri) bulunabilir. Güney Afrika’daki Sibudu Mağarası ve Rose Cottage’daki arkeolojik alanlar, ancak yapışkan maddeler tarihi açısından özellikle ilginç bir bölüm sunmaktadır.
Yaklaşık 70.000 yıl önce insanlar, arkeologların “bileşik yapıştırıcılar” dediği şeyleri yapıyorlardı-taş aletlerini hafts (tutamaklar) üzerine bağlamak için araçlar. Arkeologlar “farklı materyallerden tutkal karıştırıp, parçaları döndürerek ve yangın sıcaklığını koru” özelliklerini gerektirecek bir teknoloji olduğunu belirtti. Sibudu Mağarası ve Rose Cottage’taki eserler arkeologları düşündüren bir bitki sakızı reçinesi izlerini gösteriyor. bitki bazlı yapıştırıcılar, sicim ile birlikte mızrak noktaları gibi gelişmiş aletlerin oluşturulmasına izin verdiler. Wadley ve arkeolog ekibi, bu yerlerde bulunan çeşitli tutkalların farklı yapıştırıcıların farklı amaçlar için yapılmış olabileceğini gösterdiğini savunuyorlar. Örneğin, elde tutulan bir mızraklar kırılmadan pek çok itme kuvvetine dayanabilecek bir yapıştırıcıya ihtiyaç duyuyordu. Buna karşılık, mermi benzeri bir alet, yani taş uçlu bir cirit cebiri, Pleistosen avcısı avı vurduktan sonra ucu hafifçe kopararak avlanmayı kesen bir yapıştırıcıya ihtiyaç duyacaktı.
Orta Çağ Çağ insanlarının ne tür kaynakları kullandıklarını bulmak için Wadley kalıntıya dayalı birtakım deneysel yapıştırıcılar hazırladı. Raporda , ” Denemelerim doğal yapıştırıcı kullanarak tahta kulplara taş aletlerin monte edilmesi ve bunların hepsinde Acacia karroo’nun bitki sakızının temelini oluşturduğu” “Basit yapışkan Acacia zamkı; bileşik yapıştırıcılar, Acacia zamkı ile toz haline getirilmiş kek ve bazen az miktarda balmumu karışımı. ” Tutkal reçinesi gibi “basit” bir şey bile bir alet haline getirildiğinde karmaşık hale gelir. Sakızın tutarlılığı değişkendir; Kuru sakızlar, yapışkan olanlardan daha kolay çalışırlar. Oldukça kuru olan bir sakız, bir aletin etrafında kalıplanabilir ve daha fazla işlem yapılmaksızın havayla kurutulabilir. Islak sakızın kontrol edilmesi zordur ve taş aletin hortumundan düşmesine neden olacak şekilde, hortumun su damlamasını önlemek için yangın nedeniyle kurutulması gerekir.
Bugünkü bol miktardaki yapışkan süspansiyonları, teknolojik üstünlüğümüzün ve kültürel gelişmişliğimizin göstergesi olarak görebiliriz. Fakat çoğu teknolojideki gibi tutkallar da yeni bir şey değildir ve gerçekte bir dizi diğer teknolojiyi birleştiren bir araçtır. Yapışkanlar, görünüşe göre hiçbir yere gitmiyor: 70.000 yılı aşkın süredir yapışkan yaparak sıkıştık.