Tuz ile ilgili en eski yazılı materyal M.Ö. 800 yılına ait Çin kaynaklarındadır ve tuz vergisinden bahsetmektedir.
Et ve balığı tuzlayarak saklayan ilk uygarlık Mısırlılardır. Aynı zamanda tuzu mumyalama işlemlerinde de kullanmışlardır.
1350'li yıllarda seyyah İbn Battuta, yazılarında Afrika'da bulunan Taghaza tuz şehrini anlatır. Tek inşaat malzemesi tuz olan bu kentteki bütün yapılar tuzdandır. Ayrıca Taghaza halkının, 750 km. uzaklıktaki Timbuktu şehrine 100 kg. ağırlığında tuz tabletleri taşıdıklarını belirtilir.
İngilizce 'maaş' anlamına gelen 'salary' kelimesi Latince 'salarium' kelimesinden gelmektedir ve bu kelime maaşın tuz ile ödenmesi ile ilişkilendirilmiştir. Roma askerleri zaman zaman maaşlarını tuz olarak almışlardır.
Rönesans döneminde masada bir kase tuz bulunması zenginlik göstergesi olarak değerlendirilirdi.
Manas Destanı içerisinde tuz zenginlik ifade eder.
İnka Halkı tuz üreticisi olarak ün salmıştı.
Kuzey Amerika yerlileri tuzu dini törenlerinde kullanırlardı ve kültürlerinde tuzun önemi çok büyüktü.
Hititlerin, Çankırı civarlarında bulunan kaya tuzu mağaralarından tuz çıkararak, bu tuzun ticaretini yaptıkları dönemin çivi yazılı tabletlerde anlatılmaktadır. O dönemden beri kullanılan bu mağaralardan çıkarılan kaya tuzu, şimdi Safir Tuz markası ile hayatınıza taşınmaktadır.