İnsan haklarına insan olmayan kişilere izin vermemiz gerekip gerekmediğine dair kaynayan bir tartışma var. "Kişi" kelimesinin kendisi çoğu kez araya girer.
Bugün, eko-psikoloji bakış açısıyla, yani doğayı benlikten daha büyük bir şey olarak görmekten, ancak hayırsever, dengeli veya mükemmel bir organizma olarak görmekten tartışmak istiyorum.
Gaia, “kişi-benzeri” olarak, ona diyeceğim adıyla, ne yardımsever, dengeli ya da mükemmeldir. Mükemmel insan yok. (İşin garibi, insanın çaresizliğine rağmen, mükemmel olan hiçbir organizma yoktur ve özellikle de araçları dahilinde yaşayacak sağduyuya sahip olmayan hiçbir tür yoktur.)
Ama bu, Gaia'nın bizim gibi olmasının pek çok yolundan sadece biri olsa da, onun bizim gibi olmadığı kadar çok yolu var. Gaia tarafsızdır .
Bazı insanlar Gaia'nın ve onu yaratan Doğa'nın haklara, korumalara ve yardıma layık olduğu gerçeğiyle karşılaştıklarında (garip bir şekilde savunmacılık bile gelir) sorun çıkar. Primatlara ve hatta gezegenlere insan olarak nasıl davranabiliriz ? İnsan değiller.
Haklar bir insan kavramıdır. Sonunda onları mülk sahibi olmayan yurttaşlara, sonra farklı renkteki insanlara, sonra cinsiyetlere verdik. Sonra, umarım onları yaşamı sürdüren biyosfere veririz.
"Haklar" kavramı, geçici terimler dışında asla gerçek olmayan, doğanın kendisinin kontrolü gibidir. Bir nehrin akışını baraj yapabilir veya değiştirebilirsiniz , ancak siz - ve o nehre bağlı tüm yaşam - sonunda doğanın her şey üzerindeki gücünün sonuçlarına düşeceksiniz.
İnsanlar doğanın güzel, mükemmel, harikulade ya da kazanmamız gerekenin çok ötesinde olduğu konusunda lirik yazdıklarında, haklılar. Bu doğru. İnsanlar doğanın ne kadar yıkıcı, umursamaz, gaddar ve kötü olduğu konusunda öfkelendiklerinde haklıdırlar. Bu doğru.
Ancak bu gerçek - aslında herhangi bir insan hakikati - öznel duyulara dayanacaktır. Doğanın gerçeği daha güvenilirdir, çünkü Gaia doğanın kanunlarını harfiyen takip eder. Biz insanlar kendimize izin verdiğimiz için kıpır kıpır bir yer yok.
İnsanlar, insan cesetleri de dahil olmak üzere toprak malzemeleri kullanarak yeşil soya yeşili yarattıklarında, rahatsız edici bir gerçeği yansıtan tam bir "kişilik" çemberi elde etmiş olacaklardır.
Yıllar önce, ekopsikoloji sayesinde, favorileri çalan bir yaratıcının ibadetlerimize pek de layık olmadığını öğrendim. "Seçilmiş üstün hayvanı " seçen bu tür bir yaratıcı, çok açık bir şekilde önyargılıdır.
BİZ , şu anda bile dünyadaki çoğu insanın zihninde seçilmiş hayvanız.
Benim için, her neyse, önyargılı bir yaratıcıyı tercih etmenin bir yolu yok, bunu yapmak sadece kendi önyargımı yansıtıyor. İnsan yansıtma yeteneğimiz ay kadar büyüktür, ancak ay yalnızca güneşimiz olan gerçek ışığı yansıtır.
Ay için fotosenteze izin veren güneşin gücünü yanıltmak oldukça insancıl bir kibirdir. Gezegeni kendi geçici kullanımlarımız için jeo-mühendislikten geçiren türümüzün, diğer organizmalardan daha iyi olduğumuzun bir tür kanıtı olduğunu düşünmek, kusurlu bir fikirdir.
Bunun hiçbir kanıtı yok.
Öyleyse, "büyüklüğümüzün" çoğunluğunun görüşü neden bu kadar yaygın? Bunun bir hayatta kalma mekanizması olduğunu düşünüyorum. Biz edilir kablolu olduğunu bize doğru seven bir bilerek yaratıcısı, onaylanmasını gerektiren bir maneviyat için, biz bir grup içi ait getirmemiz yeterlidir.
Ancak Dünya'ya ait olmak, endüstriyel medeniyetimiz bizi doğadan ayırdığından beri doğanlar için “yeni” bir kavramdır.
Aksini bilsek bile nehrin bizim için yapıldığına inanmaya başladık. Minnettarlığımız bu sezgisel duyguyu korumaya yardımcı olur. Bununla birlikte, minnettarlık hakkaniyete dönüşebilir ve kayar.
Bir zamanlar ve kesinlikle Dünya'daki sapiens zamanının büyük bir kısmı için, Dünya Ana'mızı ve tüm sistemlerini, kenlerimizin ötesinde bir Yaratıcı olarak gördük. Sonra, ormanlık alanlarda, çöllerde, çayırlarda ve kıyılarda yaşayarak, onları tanımaya ve onlara şu anda olduğundan daha fazla saygı göstermeye başladık.
Nehirden içenler, nehrin bizim kimliğimizin bir parçası olmasına izin veririz. Suçluluk dolu bir şişeden içerseniz (belki bir albatros öldürmeye mahkumdur ) ve kim olduğunuzu kolayca gözden kaçırabilirsiniz. Bilişsel uyumsuzluk türümüz için rahatsız edicidir, inkarda kalmamızın bir nedeni de budur.
Yerli bir kişi size hemen "Ben nehirdenim" veya "Dağ ve bizon bizim halkımızdır" diyecektir. Burada Hawaii'de okyanus ve yanardağlar var, ama çok daha doğrusu: aralarında değiş tokuş yapan ve akan sistemler. Biz o sistemlerdeniz.
İlk atalarımız sosyal medyadan ziyade yiyecek, mevsimler, hava durumu vb. İle bağlantı kurarak aidiyetlerine daha kolay ulaştılar. Ayrıca diş ve pençe ile daha bağlantılıydılar.
Yaratılış hikayelerine ihtiyacımız var. Bizim - ve evrenin - burada olmasının nedeni, kavrayışımızın ötesindedir. En azından şu anda öyle kalıyor.
Dindar veya bilimsel eğilimli birçok insan, doğal varlıklar olarak çok sömürücü olduğumuzu iddia edecek. Paylaşmadan önce kullanacağız, "insan doğası" diyorlar. "Asil vahşi" diye bir şey yok. Doğru.
Bununla birlikte, kaynakları sonsuza kadar korumayı amaçlayanlar bunu her zaman hem saygı ve hem de sağduyu için yapmışlardır ve her zaman da yapacaklardır.
Her iki kabilenin de insanız. Doğası gereği bencil ama aynı zamanda doğası gereği koruyucudur.
İnsan doğası hakkında bilmemiz gereken en kritik şey, bir "bize" ve bir "onlara" ihtiyacımız olmasıdır. Bazı çevrelerde, kendi alçakgönüllülüğünü görmeyen, bilgisiz, istismar eden "yerlileri" ezmek ya da tam tersi, insanlığın gelişmesi için manzarayı iyileştirmek isteyen ve orayı yemeye çalışan bilgisiz, sömürücü mühendislere vurmak popülerdir. .
İlk gerçek, hepimizin ikimiz olduğumuzdur .
İşin aslı, 21. yüzyılda insanlar - her yönden ve her kabile - Dünya'yı kullanıyor. Sadece çoğumuz var. İşletmemiz için zehirli yakıt yolunu ve sözde refahımız için yaşam alanlarını yutmayı seçtik. Gözlemlemek ve daha geniş doğanın bilgeliğini yakından takip etmek yerine hiyerarşik sistemleri seçtik, işbirliği ağ kurma, rekabetle noktalanmış, itlaf etmek ve evrimi yönlendirmek.
Doğal sistemleri haklara layık görmeyi zorlaştıran insan kimliğimizle ilgili bir başka gerçek de güvensizliğimizdir.
Belirsizlik ve "bilinemezlik" ten hoşlanmıyoruz, bu yüzden bizi güvence altına alan ve rahatlatan ideoloji ve din yaratıyoruz - "Sorun değil, hala diğer varlıklardan daha iyisin."
Hala insanların hayvan bile olmadığında ısrar eden insanlar var. Kendimizi diğer hayvanlar olarak tanımlayamazsak - oldukça bariz bir şekilde DNA ve RNA'yı paylaşırsak - diğer organizmalar için doğuştan gelen ihtiyacımızı ve arzumuzu nasıl anlayacağız?
Bana göre, kapsayıcı bir gerçeklik hepsini odak noktasına getiriyor. Saf zihni bulup indirene kadar varlığımızı doğadan ve onun sistemlerinden ayıramayız. Bilincimizi, evrenin diğer maddelerine - materyallerine - bağlı olmayan bir şekilde indirmemiz gerekirdi. Bunu hayal etmek biraz zor.
Sadece malzemelere değil, sistemlere de bağımlı olduğumuzu fark ettiğimizde , ne kadar daha iyi olduğumuzu, Gaia'nın ne kadar daha büyük olduğunu veya başka herhangi bir şeyi kabul etmeye başlayabiliriz. Yakında bunun yanlış olduğunu anlarız.
Kişiliğiniz bedeniniz değil, içinden akan nefes ve kan, değil mi? Kan ve nefes , Dünya üzerinde ortak bir sistemdir ve kanımızı canlandıran nefesi yaratan tüm bunları (oksijen üretimi durumunda algler ve ormanlar - ve onları sürdüren sistemler) korumak için iyi yapardık. düşünceler.
İnsan haklarını insan olmayanlara atfetmeye çalışmanın en büyük kusuru, insanları tam yurttaşlar olarak görme kapasitemizin (bunun üzerinde çalışıyoruz!) Bile olmamasıdır. Sistemlerin üzerinde "kişilere" değer veriyoruz ve Gaia ve / veya evrim gibi sistemlerin aracılık, özgür irade ve hatta anladığımız kadarıyla düşünceye ihtiyaç duymadığını tam olarak anlamıyoruz.
Bu tür sistemleri hava durumu gibi kişileştiririz , sonra onları insani gazap veya yardımseverlik özellikleriyle yükleriz!
Neredeyse kişilik talep ediyoruz, ancak bunu paylaşmaktan hoşlanmıyoruz. Belki bu zamanla değişebilir. Ya da belki “kişilik” in sadece inekler laboratuvarda yetişene kadar üzerinde savaşabileceğimiz bir etiket olduğunu görebiliriz. Umuyorum.
Bu arada, Gaia gibi sistemler bizim kadar akıllı oldukları için değil, bizim kadar kişiliğe layık oldukları için değil, bizden daha büyük, daha iyi ve daha cesur oldukları için çalışıyorlar.
Doğa kanunları, bizden daha uzun süredir burada. Onların sahip olduğu bilgeliği yakalamalıyız.
Bu kapitalist dev içinde kaybolmak o kadar kolay ki, bir yapılacaklar listesinden başka bir şey olmayan bu hayatta teması kaybetmek o kadar kolay ki Hayat oyunları o kadar ilgi çekici ki Hayattaki uğraşlar o kadar iyi tanımlanmış ki merak ediyorum , neden bu cennetsel dürtüye dokunulmadan hayatlarımızdan geçmek zorundayız ? Çünkü gerçekten ayaklarımızı yerden kesen bu sihirden neden etkilenmemek zorundayız ki, bu muhteşem büyünün neredeyse hepimizi etkilediği bir dünyada neden yaşayamıyoruz! Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisinden veya tüm hissettiklerimizde öznellikten alıntı yapılabilir Ama bunu bir süreliğine unutalım ve biraz daha düşünelim Doğduk ve bize bir senaryo verildi. ebeveynler ve ebeveynleri, insan kabilesinin kökenine gidene kadar, ancak kökleri, herhangi bir insanın tasarladığı ilk düşünceden gelir. Senaryo, doğanın oyunlarının özü etrafında döner ve döner. İnsan ihtiyaçları karşılandığında, sadece oynamaya meyilli olduğumuz söylendi! Ama bizi temelinde tam bir BS olan endişe döngülerine ve sarmallarına iten hangi hikayeyi kendimize anlattık!
Yoğunluk fonksiyonel teorisi, hidrojenden daha karmaşık olan birçok vücut sistemlerinde elektronların dağılımını anlamanın bir yoludur. Kimya, fizik ve malzeme bilimi çalışmalarında çok değerli modern bir mucizedir.
Bu makalenin bir okumasını dinleyin: ❖ Tüm yaşamları boyunca çok önemli bir şey hakkında yanlış yönlendirilmiş kahramanlar hakkında hikayeler nesillerdir kültürümüzde ortaya çıkıyor ve bu güne kadar gişede izleyicileri memnun etmeye devam ediyor. Yoksul gerçekten bir prensti.
Sathya Krishnan Suresh, Shunmupapriya P Bu yazıda, stili ve içeriği iki ayrı görüntüden gelen yeni görüntüler oluşturmak için kullanılabilecek bir yöntem olan “Nöral Stil Transferi” adlı ilginç bir konuyu tartışacağız. Bu makale Leon A Gatys ve arkadaşlarının A Neural Algorithm of Artistic Style (Sanatsal Stilin Sinirsel Algoritması) temel alınarak hazırlanmıştır; burada yazar, Evrişimsel Sinir Ağı (CNN) katmanlarını kullanarak yeni bir görüntünün oluşturulması hakkında ayrıntılı bir açıklama sunar.
Amerikalı koşucu Athing Mu, profesyonel kariyerinde ilk kez 800 metrelik bir yarışı kaybedebilirmiş gibi görünüyordu. Mu, tipik olarak, az kol hareketi ve görünüşte az enerji içeren benzersiz ve zahmetsiz bir adımla yarışlarına hükmeder.
"Merhaba, bir kişilik masanız var mı?" Birkaç müşteriyi oturttuktan sonra hostesin hostes standına ne zaman döndüğünü sordum. "Merhaba, rezervasyon yapılmadıysa barımız var," diye cevapladı hostes, kulağının arkasından gelen başka bir hostes ile konuşmamızı böldü.