Tül tenine kül kelebekti dokunuşlarım..
Daha o zamanlar küçüktüm ve Olric de yoktu.. Sen ellerimden tutar atlıkarıncalara götürürdün beni; karıncaların kanatları olurdu: Mavi! Gelir ayaklarımı yerdiler; susardım. Ellerimde senin göz-oyukların. Çok şahane veda apoletleriydi onlar, gözlerin; bir artezyen çığlığı, bir koruma kalkanı, bir sallanan el daima bileğinden kesik.. Bütün temaslar bitti..
Gittim: Fotoğraflarımızdan sonbaharları çıkarmayı unutma e mi..