RUmman İmparatoru Domitian sadece bir şakayla hatırlanır. “İmparator olmak korkunç bir şey,” dedi Domitian, “çünkü her şey senin suikasta uğrama konusundaki paranoyanın asılsız olduğunu düşünüyor – ta ki sen gerçekten öldürülene kadar!” Domitian suikasta kurban gittikten kısa bir süre sonra. Aşırı uyanıklık, tiranlığın esas ruh halidir; bu ruh hali, yalnızca devrilme tehlikesiyle karşı karşıya olduğu ve düşmanlarla çevrili olduğu için değil, aynı zamanda halkının korku dolu ve izole olmasını, dolayısıyla aşırı çözümlere koşullanmış olmasını gerektirdiği için bu durumda yaşaması gerekir. Başkan Vladimir Putin bu bilmecenin yaşayan kanıtı.
son drone saldırısı Kremlin’e saldırı, muhtemelen kendi daha geniş güvenlik organları içindeki Ukraynalı veya Rus iç hiziplerinin işi veya bizzat rejimin “sahte bayrak” operasyonu olabilirdi, ancak diktatörlüğün bunun bir suikast girişimi olduğunu iddia etmesi kaçınılmazdı. Putin. Bu çok saçma, çünkü başkanın Kremlin’de değil, Moskova’nın dışında yaldızlı malikanesi Novo-Ogaryovo’da yaşadığını herkes biliyor. Yine de Domitian, Putin’in suikastten korkmak için her türlü nedeni olduğu için sempati duyacaktır.
Klişeleşmiş Batı basınının Putin ve onun selefleri Stalin, Büyük Peter, Korkunç İvan hakkındaki bir klişesi, onların delilik derecesinde paranoyak oldukları. Özellikle Rusya’da diktatörlüğün doğasını görmezden gelen ve yanlış anlayan bir klişedir. Dünya tarihindeki tüm mutlak sistemler, muhalefeti ezmek ve iktidarı sürdürmek için zorlamaya dayanır, böylece yalnızca hükümdarı devirmek için şiddet kullanabilen iç düşmanlar yaratır. Bu tür sistemlerin tümü, başka bir düşman lejyonu yaratan kendi halkına ilham vermek ve onları kontrol etmek için savaş ve yabancı düşmanlığı kullanır. Batı basını, sınırsız bir sistemin liderin herhangi bir gerçek veya kalıcı güvenlik olmaksızın kalıcı bir etçil kaos halinde var olduğu anlamına geldiğini görmeden, otokratın sınırsız bir sistemde her şeye kadir olduğunu her zaman vurgular. Net halefiyet kurallarına sahip olmayan sistemler, hükümdara muazzam bir güç verir, ancak aynı zamanda emeklilik yollarının da olmadığı anlamına gelir. Rusya’da -ister Çar IV. İvan ve I. Peter, ister Stalin veya Putin altında olsun- yöneticiler haleflerini atayabilirdi, ancak bunu potansiyel bir mevcut tehdit yaratmadan asla yapamazdı.
Ekim 2011’de Arap Baharı devrimleri sırasında Putin saatlerce zaman harcadı. seyretme Vurulmadan önce süngü ile tecavüze uğrayan uzun süreli Rus müttefiki Albay Kaddafi’nin korkunç akıllı telefon görüntüleri. Putin, Suriye’deki müttefiki Beşar Esad’ı kurtarmaya karar verdi. Ve kendisi. Hiç şüphesiz Rus çarlığının doğası üzerine düşündü. Başından beri bunun farkındaydı: 1999’da Yeltsin kendisine cumhurbaşkanlığı teklif ettiğinde Putin tereddüt etti ve “ailemi nasıl koruyacağım?” Cevap? Bir diktatörlük kurmak ve bunu ömür boyu sürdürmek.
TIME’dan daha fazlası
Devamını Oku: Putin’in Ukrayna’da Savaşa Giden Yolu
Her bilge çar, sürekli duruşunun vahşi bir uyanıklık olması gerektiğini bilir. Büyük Peter, Putin’in – diğer tüm Rus hükümdarlarıyla birlikte – arzuladığı, yetenekli imparator ve baş komutan standardını belirledi, ancak binlerce isyancı silahşöre kişisel olarak işkence edip infaz ederek kendi hayatına karşı sürekli komplolarla karşı karşıya kaldı; hatta kendi isyanının oğlu Alexei’ye ölümüne işkence etti. Peter, yeni bir imparatorluk olarak modern Rusya’yı icat etti – Roosiya adını bile onun icat etti; imparator unvanını aldı. Devlet hiçbir zaman bu vizyondan gelişmedi. Ancak bu emperyal benlik imajı, Peter’ın hayranlık uyandıran halefleri için de tehlikeli bir standart belirliyor: ister başkan ister genel sekreter olsun, çar aynı zamanda bir askeri komutandır.
Bir Rus hükümdarı “Rus dünyasına” hakim olamazsa, tarihi hayal kırıklığına uğratır. Peter, savaşlarında ezici bir çoğunlukla başarılıydı – ama o bile Osmanlılar tarafından neredeyse yakalanıp yenilecekti. Yine de her Rus hükümdarının hayali fetihtir. 1904’te, II. Nicholas’ın İçişleri Bakanı VK Plehve, sözde, “Bu ülkenin ihtiyacı olan, kısa bir muzaffer savaştır” tavsiyesinde bulundu. Her hükümdar (bizim demokrasilerimizde bile) bunlardan birini arzular. Nicholas II bunun yerine Japonya’ya karşı feci bir yenilgiyle karşı karşıya kaldı; ancak Putin emperyal başkanlığını kurdu ve gösterişli aşırı güvenini Çeçenya, Gürcistan ve Suriye’de bir dizi ‘kısa muzaffer savaş’la süsledi. Ama bunlar küçük çatışmalardı; Ukrayna çok farklı olduğunu kanıtlıyor…
Son on iki Romanov imparatorundan altısı vahşice öldü. Korkunç İvan ve Stalin, kimse onları yok etmeye cesaret edemeyecek kadar ortalığı kasıp kavurarak yataklarında öldüler. Putin bir katil ama henüz onların ölçeğinde bir toplu katil değil.
1700 dolaylarında, Rusya Çarı Büyük Peter (1672 – 1725), soylularının önünde asi Streltsy’den (yarı profesyonel silahşörler) birinin kafasını keser.
Hulton Arşivi-Getty Images
Haziran 1762’de, Büyük Peter’in cılız torunu olan yeni genç İmparator III. Kendi Muhafızları ve karısı Büyük Katerina onu devirdi; Muhafızlar onu boğdu. Basın açıklaması onun hemoroidden öldüğünü duyurdu. Catherine daha sonra Fransız filozof d’Alembert’i Rusya’ya davet ettiğinde, “Reddetmeliyim çünkü Rusya’da ölümcül bir hastalık olan hemoroidim var” diye şaka yaptı. 11 Mart 1801’de gece yarısından sonra, Rus İmparatoru Catherine ve III. cinayet öncesi bir şampanyadan sonra biraz sarhoş olan komplocular yatak odasına girerken bir duvar halısının arkasına saklandı.
Komplocular güvenilir bir hizmetkar tarafından içeri alındı; başbakanı ve üst düzey generalleri tarafından yönetiliyordu; ve aşağıda bekleyen kendi oğlu tarafından destekleniyor. Bundan sonra olan, bir Rus otokratının tarihin en vahşi tasfiyesiydi.
Tutarsız ve tehditkar Paul, savaş ve kaprisli dış politika tarafından yok edildi – İngiliz Hindistan’a saldırmak için bir ordu göndermek de dahil. Komplocular, ayaklarının duvardaki asılı duran duvardan dışarı baktığını gördüler ve onu dışarı sürüklediler; komplocular ona altın bir enfiye kutusuyla vurdular, bir gözünü kırdılar, sonra kendilerini üzerine attılar, kafasını yerde parçaladılar, kemeriyle boğdular, sonra sarhoş bir şekilde kafasını ezerek ezdiler.
Bir asırdan biraz daha uzun bir süre sonra II. Nicholas generalleri tarafından öldürülmedi ama onlar tarafından devrildi. Evet kriz, başkent Petrograd’daki aç kalabalıklar tarafından hızlandırıldı, ancak popüler tarihin aksine, devrimi bastırmak için tren vagonunda tecrit edildiğinde generalleri tarafından tahttan çekilmeye zorlandı.
Putin tüm bu tarihi biliyor. “Tarih beni nasıl hatırlayacak?” son yıllarda tarihçilere sorup duruyordu. Covid sırasında izolasyonu onu tarihin en tehlikeli yaratıklarından biri yaptı: her şeye gücü yeten tarih tutkunu. Stalin takıntılı bir şekilde tarih okudu ve yarısı Putin’in Kremlin ofisinde olan devasa bir kütüphane topladı. Savaştan önce Putin, ziyaretçilerden bir kitap seçmelerini istemeyi severdi, sonra birlikte Stalin’in keskin marjinalini incelerlerdi. O, Stalin gibi bir entelektüel değil ama tarihi biyografiler okuyor – ünlü Rus biyografisi Pavlus ve kendi biyografim Büyük Katerina ve Potemkin. Tarih onun için önemlidir; on sekizinci yüzyıl Rus liderleri Peter, Catherine ve Prens Potemkin tarafından her zaman takıntılı olmuştur. Ukrayna’ya hakim olan üçlü onlardı; Lenin ve Stalin de dahil olmak üzere sonraki tüm Rus-Sovyet liderleri, Ukrayna’ya sahip olmayı Rus devleti vizyonları için gerekli gördüler.
St Petersburg’u kuran ve Baltık’ı kazanan Peter’dı. 1783’te Kırım’ı ve 1787-91’de güney Ukrayna’yı fetheden, bugünün savaş alanını oluşturan Sebastopol, Odessa, Herson şehirlerini kuran, parlak sevgilisi, eş hükümdarı ve gizli kocası Prens Potemkin ile ortaklaşa Catherine’di. 2ooo’da o ilk kitabı yazdığımda, çevrilmesini bekleyen Putin, Potemkin’in fetihleri ve şehirleri hakkında bir sayfalık bir kitap istedi. Ukrayna’yı işgal etmeden önceki konuşmalarında ve yazılarında Catherine ve Potemkin’den alıntı yaptı. Birlikleri Herson’u aldığında Potemkin’in mezarını da ele geçirdiler ve geçen yıl geri çekildiklerinde Prens’in cesedini çaldılar. Putin’in, Rusya’nın Ukrayna üzerindeki iddiasını kanıtlamak için Moskova’da Potemkin için muhteşem bir mezar yapacağını tahmin ediyorum.
Ancak tarih, çarlar başarısız olduğunda ne olduğunu da gösterir. 1964’te Kruşçev, ancak nükleer savaşı riske attıktan ve Küba Füze Krizi’nde benzeri görülmemiş bir ulusal aşağılanma yaşadıktan sonra devrildiği ve emekli olduğu için şanslıydı – ancak halefi Brejnev onun suikastını teklif etti.
Zafer, bir Rus hükümdarını yenilmez, neredeyse kutsal kılar. Yenilgi, bir Rus hükümdarını en yakın saray mensupları, bakanlar ve generaller tarafından tehlikeye atar. Kalabalıkların devirdiği çarlar düşünülürken, çoğu aslında en yakın meslektaşları tarafından kendi saraylarının derinliklerinde yok edilmektedir. Modern prototip, Haziran 1953’te güvendiği, biraz aşağı yoldaşları Kruşçev ve (Novo-Ogorovo’daki evi artık Putin’in evi olan) Malenkov tarafından iktidara gelmek isteyen bir başka gizli polis olan Lavrenti Beria olacaktır – ne küçük bir dünya ) sürpriz bir toplantıda. O vuruldu.
Rus liderler düştüğünde, düşman genellikle en yakınlarından gelir. “Koridorlarda yürürken,” diye düşündü Stalin, “geleceği zaman asla gitmezsin.” Putin paranoyak değil; uyanık olmak için her zaman bir nedeni vardır.
Domitian sempati duyardı.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gerekenler
Kaynak : https://time.com/6280869/vladimir-putin-russia-assassination/