K. Pierce, yeni süvarilerin Çin'de aynı IV. AD, ancak mızraklarla çarpışma uygulaması biraz sonra şekillendi. Ve ondan önce, Çin süvarileri aynı halterleri kullanmaya devam etti ve ayrıca Bizans süvarileri gibi, zırhları sayesinde oklara tamamen yenilmez hale gelen at okçusu gibi davrandı.
Avrupa'dan çerçeve kask. (Metropolitan Müzesi, New York)
O sırada, sürücünün zırhı genellikle yanlardan ve omuzlarından kayışlarla tutturulmuş göğüs ve sırt kısımlarından oluşuyordu. Bu durumda, dorsal kısma bazen düşük bir dikme bileziği tedarik edildi. Tabandaki zırh, lamel ayak koruyucuları ya da savaşçının bacaklarını dizlere örten bir "etek" ile desteklenirken, lamel omuz yastıkları dirseğe kadar uzanıyordu. Ancak, Japonya'nın aksine, onlar her zaman kullanılmaktan çok uzaktılar.
Bu zırh genellikle sert deriden yapılmış ve düşmanı korkutmak için canavarların yüzleriyle geleneksel Çin çizimleriyle boyanmıştır. Renkler en çok savaşan seçildi - siyah ve kırmızı.
Bir diğer Çin zırhı türüne “bağcıklı diskler” deniyordu. Karmaşık bir kablo sistemi ile birbirine bağlanmış iki büyük yuvarlak şekilli göğüs plakası ile diğerlerinden hemen ayırt edilebilirler. K. Pierce, bunun özellikle bu “disklerin” ağırlığını savaşçının gövdesine eşit şekilde dağıtmak için yapılabileceğini ya da bilmediğimiz bir şey olduğunu söyledi.
Çince el yazmaları ve kabukları "Zhong Kia" da bahsetti. "Rong", "genç geyik boynuzlarının yumuşak çekirdeği" olarak çevrilebilir. Yani, "Jun Kia" boynuz plakalarından gelen normal pul pullu zırh olabilir. Dahası, bu tür zırhlar bilinmektedir ve aynı Sarmatyalılarda, Roma yazarlarına göre at toynaklarından kesilmiş levhalar.
K. Pierce ayrıca, Çin mermilerinin plakalarının o kadar dikkatlice parlatıldığını not ediyor: parlaklıkları için özel isimler bile aldılar - “Zhey Kuang” (“siyah elmas”) ve “Ming Kuang” (“parlayan elmas”). Yani, ilk durumda, siyah lake plakalar ve ikinci sıradan cilalı çelik olabilir. Deri zırh da verniklenmiş veya desenli kumaşlarla kaplanmıştı. Kullanılan renkler çok farklıydı: yeşil, beyaz, kahverengi, ama tabii ki kırmızı, tabii ki, çünkü Çin'de savaşçıların rengi vardı.
Plaka Tibet zırhı XIV - XVI. Yüzyıllar. (Metropolitan Müzesi, New York)
Ancak Çin'deki zincirleme postası çok sınırlı kullanıldı ve çoğunlukla kupa edildi. Bu yüzden ortaçağ Çince belgelerde türkistan'dan kupa zinciri postalarından söz edilebilir. C. Pierce'e göre, onları doğru ölçekte üretmek için çok karmaşıklardı ve büyük Çin ordusuna uygun değildiler.
Deri ve metalden yapılmış kasklar. En ünlü kask türü, klips veya kayışla veya kablolarla bağlanmış, çeşitli dikey plakalardan bölümlere ayrılmıştır. Ayrıca deri bölümlerinin tutturulduğu metal bir çerçeveye sahip olan çerçeve kaskları da kullanılmıştır. Sahte kasklar biliniyordu ancak nadiren de kullanılıyordu. Miğferin alt kenarına tutturulmuş olan Barmitsa, lamel olabilir ve kapitone olabilir.
Orijinal Çin kaskları, MÖ 3. yy'dan beri Çin'de bilinen kayışlarla birbirine bağlanmış bir plaka başlığıydı. M.Ö. Dekorasyon kaskları üstüne sıçrayabilir. Daha önce belirtildiği gibi, zırh omuzlarla desteklenmiştir ve dik bir bileziğe sahip olabilir, ancak boru şeklindeki bilezikler kalın deriden yapılmış plakalardan yapılmıştır.
Tibet kamış kalkan XIV - XVI yüzyıllar. Çap 75,9, bkz. (Metropolitan Müzesi, New York)
K. Pierce'e göre Çin felaketlerinin kalkanları pratikte yoktu. Büyük olasılıkla, sürücünün uzun mızraklarıyla çalışmasını engellediler ve zırh, onsuz yeterli koruma sağladı. Ancak, Çin'den gelen binicilik kalkanları hala biliniyordu. Bu yüzden, British Museum'da Tang döneminin pişmiş toprak heykelciği var ve dışbükey bir orta kısmı olan yuvarlak bir kalkanla savaşçı betimliyor. Böyle bir kalkan sert deriden yapılabilir ve kenarda bir merkez ve diğeri hayali bir meydanın köşelerinde dört tane kelepçe ve beş tane daha yuvarlak umbron ile güçlendirilmiştir. Genellikle kalkanlar kırmızıya boyanmıştır (düşmanların kalbine korku aşılamak!), Ama siyah ve hatta boyalı kalkanlardan söz ediyorlar. Tibet’te, Çin’in yanı sıra Vietnam’da da, metal takviyeli takviyeli kamış kalkanları kullanıldı. Onları ve Çinlileri kullanabilirdi.
Hint kalkanı, kaya kristali şemsiyeleri ile dekore edilmiştir. Çinliler tarafından benzer bir şey kullanılabilir. (Metropolitan Müzesi, New York)
Atlıların battaniyelerinin birçok imgesi bize sağlam gösteriyor olsa da, bazı kesiklere ve parçalara ayırdıklarına dair hiçbir şüphe yoktur. Çin terazi atlı zırhın Suriye'deki Dura-Europos'ta bulunanlara benzer olması muhtemeldir. Fakat daha sonra onları, Çin el yazmaları arkeolojik buluntuları ve metinleri ile teyit edilen birkaç ayrı bölümden meydana getirmeye başladılar. Örneğin, V yüzyılda. kafalık veya maske, boyun, uyluk ve göğüste koruma, iki yan duvar ve bir boyun bandı içeriyorlardı - sadece beş ayrı parça. Yele, özel bir bez nibrivnik ile kapatıldı ve üzerine kayışları boyun korumasından tutturdu. Ve ilginç olan da bu. Batı Avrupa at zırhında, başlık genellikle metal plakalardan yapılmıştır, yani, boynu yukarıdan düşen oklardan korumaya hizmet ederken, Çinlilerin dekoratif bir unsuru vardır. Ve bu nedenle, yukarıdan düşen oklar, korkmuyorlardı! Zırhtaki bazı bölümler, örneğin, yan paneller eksik olabilir ve bazıları tek parça olabilir. Atın yumruğunda, geleneğe göre, tavus kuşu veya sülün tüylerinin görkemli bir sultanı güçlendirildi.
Sekizinci yüzyılın ortalarından itibaren. Tang hanedanlığının ordusunda ağır silah kullanan binici sayısı hızla düşüyor ve bu durumu IX yüzyılda düzeltiyor. başarısız oldu. Bununla birlikte, Çin’de Moğol istilasına kadar zırhlı süvariler vardı ve bundan sonra Moğol’ların Çin’den kovulmasına kadar hiçbir Çin süvarisi uygun değildi.
K. Pierce, Çin aristokrasisinin, silahlı cephanesinde neredeyse ortaçağ Avrupa şövalyeleri gibi olduğuna inanıyor, ancak doğal olarak aralarında birçok ayrıntı var. Mesela, Çin'de zaten Song Hanedanlığı döneminde, yani, XIII yüzyılda, zaten böyle bir egzotik kullanmış olan atlılardı. silâh“tu kho qiang” - içi boş bir silindir görünümünde olan “şiddetli yangının mızrakası” olarak uzun bir direğe. İçinde camla karıştırılmış toz kompozisyon vardı. “Süvari” nin “namlu” kısmından, Çin süvari adamının düşman binicilerini yaktığı alevler patladı. Çin kaynaklarında, bu tür bir silahın zaten 1276'taki Çin süvarileri tarafından kullanıldığından bahseder.
18. Yüzyılın Çin Yortusu (Metropolitan Müzesi, New York)
Böylece, Sui, Tang ve Song hanedanlarının atlılarının sadece ortaçağ Avrupa şövalyelerine aşağılık değil, aynı zamanda birçok yönden aştığını söyleyebilirsiniz. Örneğin, 1066’teki Fatih William’ın şövalyelerinin tabağından zırhları veya atlarındaki zırhlı örtüleri yoktu. Doğru, onlar damla şeklindeki kalkanlara sahipken, Çinli biniciler hala iki eliyle tuttukları mızraklarla eski haliyle hareket ediyorlardı.
Avrupa'da olduğu gibi, Çin’in atlıları en yüksek aristokrasiydi ve ordu da VI. Yüzyıldan beri “gönüllüler” konumundaydı. silahları kendi pahasına satın aldı. Ancak yalnızca Çin'deki gönüllülerden bir ordu toplanmasının düşünülemezdi, bu yüzden 21'tan 60 yıllarına kadar olan erkekler için, sadece 2-3'in hizmetine hizmet etmesine rağmen, askerlik vardı. En uzak garnizonlarda ve “barbarlar” arasında görev yapan suçlular bile orduya, genellikle süvari olarak kullanılan yardımcı birimlerden askere alındı. Eh, bu tür bir ayak okçusu ve yaylı tüfek ordusunu sürdürmenin daha güçlü süvarilere ve ağır silahlara pahalı süvariler için para harcamaktan daha kolay olduğu açıktır.
Çin'deki askeri ilişkilerin gelişmesinde önemli bir rol Konfüçyüs'ün etik standartları tarafından oynandı. Çinliler doğası gereği disiplinliydi, böylece atlılar bile istedikleri gibi değil, tek bir takım olarak savaştı - “Kuai-Teum” (binicilik takımı). Savaş alanında, keskin bir kama ile inşa edilmiş beş sıra binici, hancı ve üç sıra at okçusundan oluşuyordu. İlk sıralarda okçular düşman füzelerine karşı savundu ve saldırı sırasında onları desteklediler.
Bu yüzden, hem “o” hem de “Büyük Milletler Göçünün“ bu ”tarafında, binicilerin zırhlarını ve hatta atlarını“ kitaplarını ”yapan at okçularından kaynaklanan tehdit buydu. Eh, ve göçebelerin kendileri, Avrupa'ya yayılmaları sayesinde, buraya orta çağ Avrupa'sındaki şövalyelerin basitçe imkansız olacağı yüksek bir eyer ve eşleşmiş metal üzengi getirdi!