Bugün kontürleri hala oldukça modern görünen bu muhteşem makine kesinlikle zamanının en “devrimci” uçağına atfedilebilir. "Volcano" - "uçan kanat" altında yapılan, dünyanın ilk üretim jet uçaklarından biri.
İngiliz Hava Kuvvetleri için yeni bir uzun menzilli bombardıman uçağı yaratma çalışmaları, 1947 kışın Baş Tasarımcısı R. Chadwick gözetiminde Avro'da başladı. Tıpkı V serisinin diğer makineleri gibi - Kulp ve Sayfa "Victor" - Avro uçağının gereklilikleri karşılaması gerekiyordu. 35 / 46’te, 9’ta 1947’ta başlatılan İngiliz Hava Kuvvetleri karargahının işletilmesi mümkündü. sıradan İngiliz hava limanlarından (“geniş” Amerika ve Rusya’nın aksine, küçük ada pek çok devasa pist inşa edemedi: sonuçta, İkinci Dünya Savaşı’nın sonunda, İngiltere’nin toplam alanının% 1’ini oluşturduğu hava limanları). Aerodinamik sürüklenmeyi azaltmak için yeni uçağın güçlü bomba silahlandırması sadece yüksek kapasiteli bomba bölmesine yerleştirilmelidir (dış süspansiyon tertibatları sağlanmamıştır). Maksimum kalkış ağırlığı, 100 000 pound (45 360 kg) ile sınırlandırılmıştır. Yeni bombacının taktik konseptinin temeli, savunma makinalı tüfek ve top silahlanmasından kaçınmak için yüksek irtifalarda yüksek manevra kabiliyetine sahip yüksek sesaltı hız ve tavanın bir araya gelmesiydi.
Avro şirketi yeni bombardıman üzerinde çalışmaya başladığında, yeni arabanın görünüşünü şekillendirmede yaygın olarak kullanılan yüksek hızda aerodinamikte Alman kupa materyalleri onların emrinde idi (bu bakımdan Avro, kendisinden daha az vatansever görünüyordu. (çalışmalarında ulusal araştırmaların sonuçlarına daha fazla dayanan yarışmacı, Handley Page).
Başlangıçta, normal aerodinamik yapılandırmaya göre yapılmış ve geniş bir açılma açısına (45 / 1 akorlarında 4 °) sahip bir kanatla donatılmış bir bombardıman düzeneği göz önüne alındı. Bununla birlikte, bu konfigürasyonla, belirlenen kütle ve hız sınırlarını karşılamak mümkün değildi. Yatay kuyruğun terk edilmesine ve gövdenin bir şekilde kısaltılmasına karar verilmiştir. Evrimin bir sonraki aşaması, kalın bir profilin üçgen kanadı ve temel olarak kabul edilen nispeten küçük bir uzama (2,4) ile bir kuyruksuzluk düzenlemesinin ortaya çıkmasına neden oldu. Üçgen kanat, yüksek aerodinamik özellikleri korurken motorları, şasiyi ve yakıtı yerleştirmek için yeterli kapasite sağlamıştır. Geniş kanat alanı, belirli yükü azalttı ve böylece makinenin mükemmel yükseklik ve manevra kabiliyeti özelliklerini elde etti. Ek olarak, kabul edilebilir kalkış ve iniş özellikleri (ilk jet bombardıman uçaklarının tasarımcılarının sürekli baş ağrısı olan bir görev) kaldı.
Mart 1947'de iki ay süren yeni uçak projesinin ön çalışmaları tamamlandı ve o yılın Mayıs ayında Avro, İngiltere'den havacılık Bir bombardıman uçağı inşa etme teklifi ile ekipman "tip 689" adını aldı. Aynı zamanda şirket, üst düzey hükümet ve askeri yetkililere, zamanı için çok egzotik bir görünüme sahip yeni bir araba modeli yaptı ve gösterdi: "uçan kanat" a yakın bir düzen, kalın gövdenin kenarlarında iki yuvarlak hava girişi, ikisi de delta kanadının uçlarında dümen ile küçük salma.
27, 1947, Kasım ayında yapılan Maliye Bakanlığı’nın uzun bir tartışmadan sonra yaptığı toplantıda, Avro’nun teklifleri, şirketin uçak yapımı için tam kapsamlı bir çalışma başlatmasına olanak tanıyan nihai onay aldı. Yeni bir bombardıman yapma kararının, Northrop'un Amerikan eserlerinin “uçan kanat” şeması olan XB-35 ve YB-49 bombardıman üzerindeki etkisi olmadan alınmadığı varsayılabilir. Bununla birlikte, yüksek hızlarda delta kanadının özellikleri teorik olarak teorik olarak incelenmek için yeterliyse, o zaman delta kalkış ve iniş sırasında düşük hızlarda nasıl davranacakları kabul edilemezdi. Bu nedenle, “büyük” bir uçağın yaratılmasını finanse etme kararıyla aynı anda, bir turbojet motorla donatılmış aerodinamik olarak benzer bir küçük analog uçak inşa edilmesine karar verildi (başlangıçta elektrik santrali olmadan deneysel bir planör üretilmesi önerildi).
698'un daha fazla tasarımı sırasında, uçak gövdesi konfigürasyonu bir şekilde revize edildi: dikey omurgalar tamamen dönmeye başladı, hava girişleri yuvarlaktan ovaleye dönüştü; ek olarak, kanat açısı değiştirildi. Eylül ayında 1948, şirket listelenen tüm iyileştirmelerle birlikte yeni bir bombardıman modeli yaptı.
1948 sırasında, rüzgar tünellerinde büyük miktarda test yapıldı: bombardıman uçağının tam modeli ve yarı modeli (örneğin, düşey düzlem tarafından yarıya indirilmiş gibi) uçağın modeli, Kraliyet Araştırma Havacılık Enstitüsü'nün (RAE) yüksek hızlı ADT'sine üflendi. Düşük hızlı tüpte, hava girişli tam bir model araştırıldı. Avro'nun düşük hızlı ADT'si, hava girişi olmayan bir uçağın modelini test etmek için de kullanıldı. Son olarak, Ulusal Fiziksel Laboratuarın rüzgar tünelinde, diğer ADT'lerden daha geniş bir Re sayısı aralığında çalışmalar yapıldı. Sonunda, RAE, aerodinamik özellikleri "Victor" düzleminde kullanılan hilal kanadına karşılık gelen kanat olarak tasarlandı, ancak ikincisinin aksine, üçgen şeklinden dolayı daha büyük bir iç hacme ve daha basit bir tasarıma sahipti.
Bombacının yaratılmasıyla eş zamanlı olarak, uçak tasarımı yapıldı, analog, "707" tipinin üç kez azaltılmış bir kopyası olan "698 tip" ismini aldı. Analogın elektrik santrali, arka gövdeye monte edilmiş bir TRD Rolls-Royce "Dervent" den (1 x 1630 kgf) oluşuyordu. Hava girişi, gövdenin yukarısına yerleştirildi. “707” in ilk uçuşu 4’ta Eylül 1949’ta yapıldı, ancak beşinci uçuşun ardından elektrik sorunları nedeniyle araç düştü ve tamamen tahrip oldu. 6 Eylül 1950 Deneyimli bir 707В uçağı, ilk uçaktan önemsiz farklılıkları olan havaya uçtu. Bu makinenin denenmesi sırasında tespit edilen üçgen kanatlı şemanın özelliklerinden biri, kalkış sırasında hızın kalkışa yaklaşırken burun tekerleğinin geç ayrılmasıydı. Bu, makinenin keskin bir "kalkmasına" yol açtı. Sorun, kalkış sırasındaki saldırı açısında artışa yol açan burun gerginliğinin uzatılmasıyla çözüldü (eğer 707В uçağı olmasaydı, bombardıman kasası tasarımının yeniden yapılması için pahalı bir çalışma gerekli olurdu). İki yıl boyunca "707В", toplam 380 saat uçmuş olan 130 uçuşlarını gerçekleştirdi.
Delta kanadının yüksek hızlarda davranışı hakkında daha fazla araştırma yapılması ve hava girişlerinin yapılandırılmasında "giriş yapılması" nihayet yapılması, nihayet yalnızca Şubat 1951'te rüzgar tünellerinde yapılan testler dizisinden sonra üçüncü uçak analogu "XNUMHA" nın ortaya çıkmasına yol açtı. kanat kökünde bir hava girişi ile sağlanır. Bu araba Temmuz 707'te hava aldı (araba 1951 saatlerinde uçuyor, 197 uçuşları gerçekleştirdi). Sonunda, 92 Temmuz 1, dördüncü eşdeğeri olan “1953” i çıkardı, “707” uçağına yakındı, ancak çift kontrollü bir çift kabini vardı. Aracın temel amacı, pilotları delta kanatlı araçlara yapılan uçuşlara hazırlamaktı.
“Büyük” bir uçağın uçuş testlerinin başlamasından sonra bile, deneysel analog uçaklar değerlerini kaybetmedi, çünkü gerekli verileri daha hızlı ve daha düşük maliyetlerle elde etmeyi mümkün kıldılar. Minyatür "Vulcan" ın bir başka özelliği de, İngiliz basınında geniş çapta bildirilen başarılı uçuşlarının, nihayet, Tedarik ve Hava Kuvvetleri Bakanlığı'ndan (ve Avro şirketinin kendisinde) seçilen aerodinamik planın doğruluğuna kuşku uyandırmasıydı.
698'in teknik tasarımı, 1949'in sonbaharında temelde tamamlandı: Bombacının görünümü, orijinal tasarımdan bu yana önemli ölçüde değişti. İki döner omurga yerine, her zamanki tipte bir omurga monte edilmesine karar verilmiştir, hava girişleri kanadın ön kenarına "boğulmuştur", hava çerçevesinin orijinal hesaplanan ağırlığına kıyasla artmıştır. İlk aracın yapımı VX-770, Nisan 1950'ta başladı ve ilk uçuşu Ağustos 30 1952'ta Woodford yakınlarındaki Avro havaalanında gerçekleşti. Yeni bombardıman uçağı için tasarlanan Olimp motorları henüz hazır olmadığından, uçakta dört adet Rolls-Royce Evon RA3 TRD (4 x 2950 kgf) bulunuyordu. Test başlangıcını hızlandırmak için deneysel bir makine, bomba bölmesinde bulunan bir yakıt deposuyla basitleştirilmiş bir yakıt sistemi ile donatıldı. Yakında, Kraliyet Hava Kuvvetleri, "Vulcan" adını 698 uçağına atadı.
İlk altı ay boyunca, uçak yüksek irtifalardaki kontrol edilebilirliği değerlendirmek için kullanıldı. Vulcan'da 32 test uçuşları gerçekleştirdikten sonra, yeni Armstrong Sidley Sapphire (Sa6) motorları, 3640 kgf itişli motorların yanı sıra, ilk uçuş test aşamasının başlangıcına “geç” olan bazı sistem ve ekipmanlarla kuruldu. Değiştirilen uçağın uçuşları Temmuz 1953'te yeniden başladı ve aynı ayda “tam ölçekli” Vulcan bombacısı Mk.1'in teknik tasarımı başladı. Eylül 3 1953 İkinci Vulcan prototipi VX-777, Bristol 0-100 TRD'den (4 x 4300 kgf) çıktı. Ancak, Temmuz 27 1954’te Farnborough havaalanına inerken kaza yaptı. Onarım sürecinde, zaman zaman gelmiş olan “normal” motorlar - TRD “Olymp-101” - aklı başında geldi, üstelik uçak gövdesi tasarımını da biraz artırdılar.
Temmuz ayında, 1955 uçağı VX-777 yeniden yükseltildi: testleri sırasında, aynı zamanda "707" uçak serisinin uçuşları sırasında, yüksek irtifada manevra yaparken bir tamponlamanın olduğu tespit edildi. Diğer çalışmalar, parlatma modunun Vulkan'ın seri üretimli uçağının daha güçlü motorlara sahip olan tahmini seyir moduna yakın olduğunu göstermiştir. Sonuç olarak, prototip düzleminin kanadının elden geçirilmesi gerekiyordu: akorda maksimum% 20 artışla bir akıntı yapıldı (süpürme açısı kökte 52 °, ortada 42 ° ve terminaldeki 56 ° 'de ve 1,56'tan 1,3 °' de önemli ölçüde azaldı); Bufalo başlangıç çizgisini saldırı açısına getirin.
İlk üretim bombacısı "Vulkan" Mk.1’te Şubat 1955’ta havaya uçtu Uçakta TRD "Olympus-100" ve düz bir ön kenarı olan, deneyimli bir VX-770 kanadıyla aynı kanat olan bir kanat takıldı. Ancak, bir dizi test yaptıktan sonra, Kasım 1955’te, otomobil revizyon için yükseldi, ardından yeni bir kanat aldı (modernize VX-777’te olduğu gibi), Olimp-U2 motorları (daha sonra Olimp-104’un yerini aldı), otomatik sistem stabiliteyi ve araç radarını arttırın H2S. Takip eden seri otomobiller montaj dükkanının kapılarını zaten modernize edilmiş bir kanat ve “normal” aviyonikle terk etti. Üçüncü seri bombacısında, kanat parmağı hafifçe değiştirildi ve yakıt deposu dolum sistemi nötr gazla kuruldu. Dördüncü uçağın, ana uçuş testlerinin ana kompleksinden geçtiği tam bir silah seti vardı. 29 Mayıs 1965 bombacısı uçabilirlik sertifikası aldı. Mk.45'te toplam 1 Vulkan uçağı yapıldı.
Vulca'lar Eylül ayında hizmete girmeye başladı 1956, yeni bombardımanla donatılmış ilk filo, 1957 yazında operasyonel durumuna ulaştı ve programın başlangıcından bombardıman askerlerine tedarik edilmesine kadar, 8,5 yıllarını aldı (B- 52 bu süre 9 yıldı ve Tu-16 - 6 yıl). Avro’nun yeni uçağı ve Handley Page’in Victor uçağı, o zamanlar muhtemelen dünyadaki en gelişmiş orta bombardıman uçağıydı.
Tu-16 ve Botoing B-47 “Stratodzhet” in pratik tavan, menzil ve manevra kabiliyetinde, yüksek irtifalarda, B-47 öncesinde ve aynı zamanda hız özelliklerinde üstündeydiler. M = 0,8 olduğunda, 8-10% 'deki Vulcan aerodinamik düzeni, B-47 uçağının düzeninden daha yüksek bir mükemmellik seviyesine sahipti. Vulkan'ın ağırlık mükemmelliği seviyesi de uçağa daha fazla menzil sağlayan B-47 seviyesini aştı (bu parametrede Vulcan, Lockheed L-1011 ve Airbus A-300-600 gibi modern makinelerle oldukça karşılaştırılabilir). Bununla birlikte, bu, yalnızca aerodinamik ve powerplant'ın yüksek derecedeki mükemmellikten dolayı değil, büyük ölçüde, 1950-ler'in ortası için biraz erken gibi görünen savunma top silahlanmasının tamamen terk edilmesinin bir sonucu olarak gerçekleşti.
1958’te, Volcanoes filoları (ilk kez Büyük Britanya’da) Serbest düşen Yellowusan füzyon bombalarını aldı.
Ekim ayında, birkaç yanardağ bombacısı, Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'deki stratejik bombardıman ekipleri arasında yapılan navigasyon ve bombalamanın doğruluğuna ilişkin yarışmalarda yer alan ABD'deki 1957'i ziyaret etti. Orada, ilk kez, bir İngiliz bombacısının çok önemli bir avantajı, benzer sınıftaki Amerikan uçaklarından olumlu bir şekilde ayrılarak ortaya çıkarıldı. "Volcano" - gömme motorlu, nispeten küçük bir omurgalı, planörde neredeyse dik açı bulunmayan, köşe yansıtıcı olarak çalışan, aynı zamanda aerodinamik olarak temiz, iyi "yaladı" bir yüzeye sahip, altında kalın ve mükemmel bir boya tabakası ile kaplanmış olan "uçan kanat" Radarlar için göreceli olarak farkedilmeyen perçinler (stratejik havacılık komuta uçaklarının çok sağlam EPR'sine alışmış Amerikan operatörleri - B-36, B-47 ve B-52, - başlangıçta “Vulk” destroyer bir işareti) için onların radar ekranlarında" konulu. Belki de bu bir dereceye kadar ABD Hava Kuvvetleri'nin, daha sonra Stealth teknolojisi olarak adlandırılan uçağın radar imzasını azaltma önlemlerine olan ilgisinin uyanmasına katkıda bulundu.
Daha zengin olanlarla karşılaştırıldığında bir miktar gecikmeyle, Büyük Britanya'daki SSCB ve ABD, uzun menzilli bombardıman uçaklarını havaya güdümlü füzelerle donatma çalışmalarına başladı (Blue Steel füzelerinin pilot uçuşları Vulcan uçağından X.UMNXX, Woomera'da yapıldı. Avustralya). İngilizler ayrıca alternatif bir seçenek olarak değerlendirdiler - füzeler yerine "Volcanoes" ı dış süspansiyonda üç minyatür Folland "Nat" savaşçısı (iki kanat altında diğeri gövde altında) ile donatmak. Savaşçılar, küçük çaplı nükleer mühimmatlı hedeflere karşı yüksek hassasiyetli grevler yapmak zorunda kaldılar ve ardından bağımsız bir şekilde hava limanlarına döneceklerdi. Bununla birlikte, İngilizlerin bağlantı uçakları konusundaki deneyim eksikliği, benzer Amerikan programlarının başarısızlığı ve füzelerin hızla ilerlemesi, Vakhmistrov'un bu “oyulmuş” bağlantısı fikrinden vazgeçti.
1960-1963 içinde Mk.1’teki tüm “Volcanoes”, yeni bir aktif ve pasif REP ekipmanı aldı (bundan sonra Mk.1 A’daki makinelerin adı “Vulkan” olarak değiştirildi).
Vulkan uçağının uçuş testlerinin sonuçları, muhtemel TRV Olympus V016'in potansiyelini daha iyi kullanabilmek için uçağın kanat bölgesinde daha fazla bir artış gerektiğini belirtti. Sonuç olarak, 1955'un sonunda şirket, Mk.2'taki bombacı "Vulkan" adlı yeni bir değişiklik yapmaya başladı. Yeni uçağın kanadını test etmek için, eski “iş atı” tekrar kullanıldı - Ağustos 777’te “hayatında” üçüncü kanat (Vulcan’a yönelik ileri aviyonik) alan prototip VX-1957. başka bir prototip üzerinde - VX-2).
İlk uçak "Vulkan" Mk.2’te Temmuz 1958’te yapıldı. Kanatında belirgin bir konik bükülme vardı. Yarım açıklığın ortasından başlayarak arka kenara küçük bir süpürme yapıldı, uzama 2,78'ten 3,1'e yükseldi. Ayrı aileronlar ve asansörler yerine, yükseltiler kullanıldı. Yeni kanat ve turbojet motoruna ek olarak, uçakta ek donanımın (özellikle REB ekipmanı), geliştirilmiş bir elektrik sisteminin, güçlendirilmiş bir şasinin ve artan alandaki hava girişlerinin (yeni motorların artan hava tüketiminin artmasından kaynaklandığını) içeren uzun bir kuyruk bölümü vardı. Kraliyet hava kuvvetlerinin önünde bombardıman uçağı 1960 yazında gelmeye başladı.
Yeni Vulcan’ın silahı, Blue Steel kruvaziyer füzesi ya da tadilatı, gövde altında askıya alınan Blue Steel Mk.1 oldu. Ancak, kaprisli ve karmaşık bir roket motoruyla donatılmış bu füzeler, hedefe ulaşma konusunda yetersiz menzil, hız ve doğruluğa sahipti ve hizmete girinceye kadar geçici bir önlem olarak kabul edildi. оружия. Gelecekte, uçağın, hem ABD bombardımanlarını hem de NATO müttefik uçaklarını silahlandırmak için, 87 ile oluşturulan iki ABD havacılık balistik füzesi (ADB) GAM-1956A Sky Bolt ile donatılması planlandı. ADB'nin iki kademesi, katı bir yakıt motoru, 2 Mt kapasiteli bir monoblok savaş başlığı, 1600 km'ye kadar maksimum kalkış aralığı ve bir 5100 kg başlangıç kütlesi vardı.
Bununla birlikte, ilk başarılara rağmen, Aralık 1962’te ADB Skybolt’ta yapılan çalışma beklenmedik bir şekilde azaldı: ABD Savunma Bakanlığı’nın yeni liderliği, bu havacılık silah sınıfının “maliyet etkinliği” kriterini tam olarak karşılamadığını düşündü. Sonuç olarak, İngiliz Hava Kuvvetleri füze silahları vaat etmeden kaldı.
Mavi Çelik füzeleri 1970'e kadar “Volkanlar” ın “ana kalibresi” olarak kaldı. İngilizlerin silahlandırılmasından sonra filo balistik füzeleri "Polaris" A3 ile nükleer denizaltılar, İngiltere'de uzun menzilli bombardıman uçağı giderek Avrupa operasyon tiyatrosunda operasyonel-taktik sorunları çözmek için kendilerini yeniden yönlendirmeye başladı. Yine nükleer serbest düşen bombalarla donatılmış bombacılar "Volkan" düşük irtifalarda uçuşlar geliştirmeye başladı. Bu, uçağın rengine yansıdı: 1979'da beyaz parlak bir nükleer anti-kaplama yerine, bombardıman uçakları benekli gri-yeşil kamuflajla kaplandı. Biraz sonra, uçağın burnunda bir yüksük ortaya çıktı - araziyi saran sistemin bir radarı (yalan alanının önündeki konturlar hakkında bilgi kokpitteki bir göstergede gösterildi). Nükleer bombalara ek olarak, Vulcan mürettebatı geleneksel serbest düşen bombalarla düşük irtifa bombalamaya başlamaya başladı (uçak, 21 kg kalibrelik 450 bombaya binebiliyordu).
Anglo-Argentine 1982 çatışması sırasında, altı Vulcan bombacısı MK.2’te MK.2’e Vulcan yakıt ikmali uçaklarına dönüştürüldü: Makinelerde tek bir hortum konisi alt araç yakıt ikmali ünitesi vardı. Aynı zamanda birkaç uçakta, Shrike anti-radar füzeleri (Skybolt füzeleri için zamanlarında PU'lar kullanılmış olan PU elemanlarının imalatında kanat altı rampaları (PU) askıya alındı.
Falkland çatışması "Volcanoes" ın "kuğu şarkısı" dır: Aralık 21 1982 Bu bombardıman uçaklarının son filosu hizmet dışı bırakıldı. Büyük Britanya, ABD ve SSCB kadar zengin değil, stratejik bir “dyad” sürdürmeyi göze alamadı ve uzun menzilli bombardıman uçaklarını tamamen terk etti.
Operasyon süresince, diğer V serisi uçaklardan daha fazla kaza ve felaket sonucu yedi “Volkan” kaybedildi.
TASARIM. "Volcano" uçakları, dört TDP ve üç yataklı iniş takımlarıyla donatılmış "uçan kanat" planına göre yapılmıştır. Diğer ağır bombardıman uçaklarının aksine, pahalı monolitik yapıları terk etmek ve değişken bir bölümle kaplama yapmak mümkündü. İşleme, döküm ve dövme ile üretilen az sayıda parçaların yanı sıra, kullanımları esas olarak kontrol yüzeyleri ve rögar kapakları ile sınırlı olan lamine yapıların yanı sıra, tüm gövde gövdesi sıradan sac malzemeden ve diğer yarı bitmiş ürünlerden hafif alaşımlardan yapılır. Uçağın hemen hemen tüm parçaları Avro’nun fabrikalarında üretildi.
Kanat ("Volcano" In Mk.2) - Üçgensel olarak yakın. Kök kısmındaki ön kenardaki süpürme açısı 52 °, orta kısımda - 52 ° ve son kısımda - 56 ° 'dir. Uçağın kanadı "Volcano" Mc.2’te artırılmış bir kapsama alanı vardır ve arka kenarı süpürür. Kanat uzantısı (Mk.1) 2,75, 10 daraltma. Kök 12,5 göreceli kalınlığı, uçlarında - 5-6%. Enine V'nin açısı negatiftir. Sarkma yerlerinde, kanadın burnu keskin bir ön kenara sahiptir ve aşağı doğru bükülür.
Kanat tasarımı - iki kanatlı. Yan elemanların konumu, kanat kökünün ön kenarına (ön taraf elemanı) ve kontrol yüzeylerinin menteşe eksenine (arka taraf elemanı) paraleldir. Arka spar dik dik kaburga.
Aileronlar, kanadın uç kısımlarına, aralarındaki asansörlere ve orta bölüme monte edilir (aileron ve asansör, her bölümün ayrı kontrolü ile iki bölümden oluşur. Asansörlerin alanı 20 ve 2, aileronlar - 10 ve 2, sekiz dikdörtgen panelin hava frenleri çiftler halinde düzenlenmiştir. Kanatın alt ve üst yüzeylerinde iki kayar braket üzerinde, verimleri oldukça yüksektir: frenlerin tamamen serbest bırakılmasıyla, uçağın direnci 2,5 sürelerini arttırır, frenler açıkken, kanat ve fren panellerinin kenarı arasında boşluklar. Panellerin yüksekliği ve montaj açıları değişebilir .. Frenlerin maksimum sapma açısı 90 ° 'dir.
Kanatın üst yüzeyinde, sınır tabakasının muhtemel ayrılma çizgisinin önünde, 36 akış türbüratörleri yerleştirilmiştir. Kanadın alt yüzeyinde, motorlara erişimi kolaylaştıran çıkarılabilir paneller vardır.
Gövde, kayda değer bir uzunlukta (yaklaşık 3 m) sabit bir çapa sahip dairesel bir kesite sahiptir. Gövde uzunluğu 29,8 m, uzama - 10.
Pruvada, kokpitin önünde, onboard radarın bir bölmesidir. Kabinin altında bir optik bombardıman görme kabarcığı ve bir erişim kapağı var. Bomba bölmesi uzunluğu 8,5 m uçağın ortasında, iç kanat kaburgalarının arasına yerleştirilerek duvarlarını oluşturur. Silahın ana yükü, kemerli tipteki enine elemanlar tarafından taşınır. Gövde, anteni bir radyo şeffaf kaplamasıyla kaplanmış olan bir kuyruk koruma radar bölmesi ile sona erer. Arka gövdenin altında, dümenin altında, bir fren paraşütü kabı var.
VOLCAN BOMBERİN ÖZELLİKLERİ
Uçak tipi e
Volcano "Mk.1 yılında
MK.2'ta "Volcano"
kanat genişliği м
30,15
33,83
Uçak uzunluğu м
29,61
30,45
Uçak yüksekliği м
7,93
8,28
Kanat alanı m2
340,00
368,30
Boş kütle kg
-
-
Yakıt kütlesi kg
-
-
Hedef yük kütlesi kg
9500
9500
Normal kalkış ağırlığı kg
86 000
86 000
Maksimum kalkış ağırlığı kg
91 000
105 000
Maksimum hız km / s
980
1100
Pratik tavan м
16 000
17 000
Normal aralık km
(4500 kg bomba ile)
-
9200
Maksimum aralık km
9000
11 600
Savaş yarıçapı olmadan
havada yakıt ikmali,km
3700
4500
Gerekli pist uzunluğu m:
normal kalkış kitlesinde
1830
1830
maksimum kalkış kütlesinde
2100
3050
Maksimum operasyonel
aşırı yük
2,63
2,63
Beş kişiden oluşan mürettebat (iki pilot, seyirci-golcü, seyirci ve memur REP), düzenini Vickers uçağı kokpitinin yerleşimine yakın olan tek bir kapalı kokpitte barındırıyor. Optik görüş gezgini kullanmak için, golcü puanlayıcı gövdenin altına yerleştirilmiş olan kabarcığa hareket eder. Pilotlar fırlatma koltuklarıyla donatılmıştır (fırlatmadan önce ve “Valiant” ta kokpit topu tamamen kapatılmalıdır). Pilotların arkasında ve altında oturan mürettebatın geri kalanı, sırtları uçuş yönünde, fırlatma koltuğuna sahip değildir ve bir kaza durumunda, erişim kapağından dışarı fırlatılmaktadır. Arka yarımküreyi gözlemlemek için özel hazne cihazları vardır.
Dikey tüyler ok şeklinde, yamuk şeklindedir. Kök profilinin nispi kalınlığı% 12,5'tir. Kuyruğun alanı 23,7 m2, dümen 6,0 m2.
Şasi üç tekerlekli bisiklet. Ana şasi arabaları - sekiz tekerlekli, sıvı sönümlemeli. Raflar magnezyum-zirkonyum alaşımından yapılmıştır. Tüm 16 jantlar otomatik frenleme ile donatılmıştır.
Önden iki tekerlekli araba, kontrollü.
GÜÇ TESİSATI. "Vulcan" B.MkI uçağı dört adet TRD Bristol "Olympus 102" (4 x 5450 kgf) veya Olympus 104 (4 x 5900 kgf) ile donatılmıştır. Vulkan V.Mk2 bombacısına, 21 kg / kg.ch belirli bir yakıt tüketimi ile Olympus 301 MK.4 TRD (7710 x 0,8 kgf) kuruldu. Diğer V serisi bombardıman uçaklarının yanı sıra Tu-16 ve M-4 uçakları gibi, motorlar kanatta gömüldü. Böyle bir düzen, uçağın aerodinamiğini arttırır, ağırlık mükemmelliklerini iyileştirir (Amerikalılarda olduğu gibi dikmelerdeki motorlarla karşılaştırıldığında), ancak operasyonel zorluklara yol açar. Ek olarak, değiştirilmiş boyutlara ve diğer belirli hava akışına sahip yeni motorların düzlemine montaj yapmak neredeyse imkansızdır. Her bir TRD ayrı bir yangın yalıtımlı bölmeye yerleştirilmiştir. İki motorda ortak olan hava girişi, ön kenardan biraz uzakta bir bölümle ayrılır. Hava girişi ve gövde arasında bir sınır tabakası temizleme sistemi vardır.
Yakıt depoları kanatta ve gövdede bulunur.
UÇAK SİSTEMLERİ. Kontrol sistemi - güçlendirici. Direksiyon sisteminde bir yaw damperi bulunur.
Buzlanmayı önleyici sistem - termal. İlk ve ikinci pilotlar, Martin-Baker Mk.ZK veya KS ejeksiyon koltuklarıyla donatılmıştır (minimum ejeksiyon yüksekliği - 75 m).
HEDEF EKİPMANLARI (Mk.2 içindeki "Volcano"). Panoramik Bombacı Radarı H2S; tüfek uçları T.4; Bombacı bilgisayarı NBC Mk.2; Doppler navigasyon radarı ARI 5851; Mk.5848'in sanık ARI 10 telsiz arkadaş-yabancı sistemi; enstrümantasyon ARI 18011 enstrüman iniş sistemi; VHF ve HF telsizleri ARI 18124 ve ARI 5874.
Elektronik karşı önlemler arasında ARI 18105 radar keşif istasyonu, ARI 58000 radar uyarı istasyonu, ARI 18076, ARI 18075 ve ARI 18105 radar vericileri ile pasif girişim yayma cihazı (dipol reflektörler) bulunmaktadır.
SİLAHLAR. 9500 kg'ye kadar bomba yükü (normal - 4500 kg), 21'a kadar serbest düşme bomba kalibresi dahil 450 kg.
Bir SD "Mavi Çelik" Mk.1 veya Mk.1 A, gövde altına yarı batırılmış.
Falkland (Malvinas) Adaları'ndaki düşmanlıklarda yer alan uçağın bir kısmı, iki iç içe geçirme meclisindeki AGM-45 Shrike anti-radar füzeleri ile donanmıştır.
ASKERİ UYGULAMA Kraliyet Hava Kuvvetleri bombacısı "U" serisinin silahlanmasına kabul edilmesi, dolaylı olarak İngiliz silahlı kuvvetlerinin çeşitli kollarındaki hizmetin "prestij derecesinde" bir değişiklik gerektiriyordu. En soylu ve kapatılmadan önce deniz subaylarının, özellikle de savaş gemilerinde görev yapan subayların - imparatorluğun askeri gücünün kalesiyse, o zaman ordu gitti ve pilotlar benzin kokulu, kayıtsızca giyinen halkı “beyler değil, sersemlemiş” masasını kapattı. Daha sonra, İngiliz İmparatorluğu’nun çöküşü gibi, hızlı bir şekilde, filosunun (son İngiliz savaş gemisi - Vanguard) savaş rolünün düşmesi, stratejik ordunun temeli olan 1960’ta metal kesmek için kepçeye çekildi İngiltere'nin kalıntıları, nükleer silahlarla donanmış uzun menzilli bombardıman uçakları - uçak "V" serisi yapmaya başladı.
Gerçek bir İngiliz’in kalbi, Scapa Flow yolunda donmuş Grand Fleet’in gri zırhlı toplulukları nezdinde gururla doluyken, şimdi onların yerini kar beyazı bombardıman uçaklarının geçit töreni çizgisi aldı: “Valenientes”, “Volcanoes” ve “Viktorov”, Farnborough Havaalanı - Havacılık sergileri ve geçit törenleri için geleneksel mekan. Winston Churchill’in dediği gibi, "şu anda hava üstünlüğü en üst düzey askeri gücün ifadesidir ve tüm filo ve orduların kendilerini ikincil konumlarına bağdaştırması gerekir." Buna göre, Hava Kuvvetleri statüsündeki değişim İngiliz pilotunun "imajını" değiştirdi. Gösterişli bir erkekten, deri ceketli bir “pilot” (1930-40 aviator'ın “uluslararası” görüntüsü: “Cennetsel Yavaş Mover” filminin kahramanlarını hatırlamak yeterlidir, en popüler Disney çizgi filmlerinin kahramanı Mac-Dhak'ı seçti) ve zamanında sofistike bir teknik, eğitimi vergi mükelleflerine milyonlarca lira harcayan süper bir profesyonel.
Stratejik bombardıman ekipleri, Hava Kuvvetleri'nin özel bir birimlerinde eğitildi. En az 1750 saatlik uçuşa sahip pilotların, geminin komutanları olarak eğitilmesine izin verildi (doğru pilotun yerini almak için en az 700 uçuş saatleri gerekliydi). Pilotlar ve her iki gezgin, Canberra bombacısını pilotluk konusunda deneyimlemiş olmalıydı. Navigator bombardımanının özel kurslar tamamlandıktan sonra uçmasına izin verildi ve REP memurunun, Hava Kuvvetleri teknik kolejinden mezun olan kişilerin kabul edildiği özel okulları vardı.
Pilotlar için "Volcano" ile yeniden eğitimin toplam süresi üç aydı, bu süre zarfında 14 uçuşlarının uçması gerekiyordu (gece ve uzun mesafedeki uçuşlar dahil olmak üzere - toplam Atlantik ve Akdeniz'e) ve toplam 55 saatlerini uçuyordu.
Vulkan pilotlarını hazırlamak için özel bir karmaşık simülatör oluşturuldu (bir "uçuşun maliyeti", gerçek uçuşun maliyetinin% 10'iydi).
Bununla birlikte, “Volcanoes” ekibinin yüksek uçuş becerileri Arjantin, Nisan 1982’ta İngiltere’ye ait Falkland Adaları’nı ele geçirmediyse talep edilmeden kalabilirdi. Çatışmanın başlamasından sonra, Falkland'dan 5800 km (daha yakın havaalanı bulmak mümkün değildi), Atlantik'te kaybolan küçük bir hava üssü, Ascension Adası'na geldi, Vulcan bombardıman uçaklarının XMNUMX'i V.Mk10 geldi. Bu sayıdaki araçlardan altı uçağı tankerlere dönüştürüldü (yeterli “standart” uçan tanker yoktu, “Victor”) ve geri kalan makineler perküsyon görevlerini çözmek için kullanıldı.
Hafif uçağın kurulu olduğu Port Stanley'deki Arjantin hava sahasını etkisiz hale getirmek için (özellikle, planlanan İngiliz inişine en büyük tehdidi oluşturan Pukar saldırı uçağı), pistin devre dışı bırakılması gerekiyordu. Bu sorunu çözmek için, her biri altında 21 bomba kalibresi 450 kg askıya alınmış olan "Volcanoes" kullanıldı. Arjantinli bir hava limanının bombalanması üzerine beş tek savaş görevi yapıldı. Uçuş süresi, birkaç havada yakıt ikmali yapılan 15 saattir. Bombalama, Arjantinli Roland ve Tigerket sistemlerinin etkilenen bölgesi dışındaki orta irtifaların yanı sıra adalara yerleştirilmiş küçük kalibreli uçaksavar topçularıyla gerçekleştirildi. "Volkanlar" 'dan biri, yerel yetkililer tarafından geçici olarak staj yapıldığı Brezilya' ya inmek zorunda kaldı. Bununla birlikte, saldırılar genellikle yeterince etkili değildi: sadece birkaç bomba piste çarptı, sadece kısmen kaldırarak (Arjantin Pucaras, MB.326 ve Hercules hava sahasını kullanma yeteneğini korudu). İlk baskınlardan sonra, keşif fotoğraflarında havadan gelen bombaların kraterleri gibi görünen pistin ayakta kalan kısmına birkaç kum ve toprak çemberi atıldı. İngilizler, havaalanının tamamen tahrip olduğuna karar verdi ve "Volkanların" bombalamasını durdurdu.
İki sıralamada “Volcanoes”, Port Stanley'deki otoparklarda ve depolarda uçağa çarptı. Sonunda, başka bir türküste, V serisi uçaklar için olağandışı bir görevi çözmek için getirildiler - Shrayk radar karşıtı füzesinin yardımı ile düşmanın radarıyla savaşın. Vulkan uçağı, adalardaki Arjantin hava savunma sisteminin temelini oluşturan AN / TPS-43 radarının devre dışı bırakılması gerektiğinde, düşmanlık sırasında zaten bir füze taşıyıcısına dönüştürüldü. Başlangıçta uçağı İngiliz radar anti-radar füzeleri "Martel" ile donatması gerekiyordu, ancak düşük irtifa taktik uçaklarını yerleştirmek için tasarlanan bu tip SD'nin düşük sıcaklıklarda yüksek irtifada uzun bir uçuştan sonra savaşma kabiliyetini koruyamadığı ortaya çıktı. Ardından uçağı, Vietnam ve Orta Doğu'da test edilen daha az kaprisli American Shrike füzeleriyle donatmaya karar verildi. Füzenin uçak altında askıya alınması için (iş savaşın başlamasından sonra, akut “zaman baskısı” koşullarında gerçekleştirildi) yıllar önce 20'ten daha fazla yapılmış ve Skybolt füzelerinin Vulcan'a monte edilmesi amaçlanan mucizevi bir şekilde korunan direkler kullanıldı.
Baskın sırasında roket, radar antenine hasar verdi, geçici olarak devre dışı bıraktı, ancak radar onarıldı ve çalışmalarına devam etti (bu sefer Arjantinliler daha tehlikeli bir mesafeye yaklaşırken Arjantin daha temkinli ve ana radarlarını kapattılar). Vulcan roketinin üssüne geri dönüşü tamamen başarılı değildi: havada yakıt ikmali sürecinde, yakıt ikmali çubuğunu kırdı ve gerekli yakıt miktarını kabul etmeden savaşın sonuna kadar stajyer olduğu Brezilya'ya inmek zorunda kaldı.
Genel olarak, “Volcanoes” savaş sırasında, savaşın rolünden daha propaganda yaptı ve (özellikle çatışmanın ilk aşamasında) Britanya'nın “uzun kolunu”, dünyanın herhangi bir yerindeki düşmana ulaşma yeteneğini gösterdi.
Savaşın son aşamasında, Vulkan uçağı, Nimrod üs devriyesi uçağıyla birlikte, güçlü H2S radarlarını kullanarak deniz keşifleri yapmak için kullanıldı.