Zengin ülkelerin ekonomisi konuşlandırılabilir bir durumda: hasta hala hayatta, ama her gün zayıflıyor.
Ayın başından beri kaygı semptomları arttı. Amerika, büyük derecelendirme kuruluşlarından biri kredi notunu düşürdüğünde sallanmaya başladı. Tüm dünyada borsalar çöktü, bazıları ise günlük maksimum düşüşü 2008 yılı endekslerinde kaydetti. Banka sistemindeki hisse senetleri özellikle etkilendi; O zaman merkez bankaları müdahale etti.
Borsadaki düşüş durdu, ancak Fransa yeni bir endişe kaynağı haline geldi. Ve genç ekonomiler gelişmeye devam etse ve küresel büyümeyi sağlayacak kadar güçlü olsalar da, Avrupa ve Amerika'daki durumdan ilham alan karamsar ruh halleri tüm dünyaya ağır bir yük getirdi.
Açıkçası, bu karamsarlığa, özellikle de denizaşırı ülkelerden gelen ekonomik veriler neden oldu. En iyi ihtimalle, çok yavaş bir toparlanma olduğunu gösterir. Fakat aynı zamanda politik riskin hayaleti de var. Üç yıl boyunca işlerine siyasetçilere güvenen yatırımcılar fikrini değiştirdiler. ABD Kongresi tarafından kabul edilen kamu borcunun üst sınırını artırmaya yönelik şüpheli anlaşma ve euro bölgesinin sorunlarını çözemediği kendi başlarına kötü değil. Onların ardında, durumu daha da fazla yardım edemeyen ya da kötüleştirmeyen politikacılar var.
Bu hayal kırıklığı aynı zamanda işletme duyarlılığını da etkiliyor. Küresel ekonominin yeni bir barometresi - The Economist tarafından dünyanın farklı ülkelerindeki yöneticilerin Financial Times'ları ile birlikte yapılan bir anket - 10,5'teki şüphecilerin% 2 oranında iyileşme bekleyenlere üstün geldiğini gösteriyor. Bu, Mayıs ayında yapılan bir anketin iyimser sonuçlarından çok farklı. Amerikan firmaları cömert nakit rezervlerini yatırmak için acele etmiyorlar. Bu devam ettiği sürece merkez bankaları, her şey yolunda giderse bile, sadece bir çeşit yumuşatıcı yarı tedbir önerebilecektir.
Ağustos ayının ilk yarısında borsadaki durumun bozulması, elbette paniğe gerek bırakmasa da, güven uyandırmıyor. Mali gerilemelerden sonra, özel sektör borçlarını ödediğinden geri kazanım süreci çok yavaş ilerliyor. Tahvil piyasası çok uzun zamandır böyle bir gerçeğe dönüşüyor. Ve ABD ekonomisi hala yaşam belirtileri gösteriyor: Temmuz ayında, 117 bin iş yaratıldı - yeterli değil, ancak bu hala bir durgunluk belirtisi değildir.
Ancak, Amerika ve zengin dünyanın diğer ülkeleri için durgunluğa yeni bir kayma tehdidi oldukça gerçektir. Atlantik'in her iki tarafındaki sorunun nedeni basittir: çok fazla borç ve sonuçlarıyla başa çıkmak için yeterli siyasi irade. Tehlikenin gizlendiği yer burası!
Euro bölgesinde, küçük çevre ülkelerden başlayan borç sıkıntıları şimdi İspanya, İtalya ve belki de Fransa'yı daha da etkiledi. Her zamanki gibi, kriz geçen ayki bir sonraki acil durum zirvesinden sonra durdu, ama daha da kötü bir biçimde devam etti, ancak politikacıların her şeyi yapmadığı ve bankacılık sistemini tehlikeye attığı açıkça ortaya çıktı. Aynı zamanda, Washington'da ihtilaflar ve kavgalar arasında, hâlâ temerrüde kaldılar, kamu borcunun üst sınırını iki dezavantajı olan bir yasa ile yükseltti: ekonominin paraya ihtiyacı olduğu ve orta vadeli açığı azaltamadığı zaman geçici vergi indirimlerini korudu. Buradan - Bir kredi notunda oldukça haklı bir düşüş.
Merkez bankaları ne yapabilir? Avrupa'da, ECB'nin müdahalesi elbette ihtiyaç duyulan etkiyi yarattı: İspanya ve İtalya tahvillerinin verimi yine% 5'e geriledi. Bu kurumun başkanı Jean-Claude Trichet, daha önce düşünülmeyen oranını düşürdüğü takdirde akıllıca davranacaktı: Euro bölgesinde enflasyon düşmeye başlamıştı, emtia fiyatlarındaki yavaşlamaya paralel olarak daha da yavaşlaması gerekiyordu. Ancak oranlar oldukça düşük ve ECB mali bütçeye daha derin müdahale etmek istemiyor, devlet bütçesinin pahasına tahvilleri satın alıyor. Okyanusun diğer tarafında, Federal Reserve başkanı Benu Bernanke, yeni çıkarılan para için tahvil almayı düşünmüş olmalıydı.
Barak, Angela and Co. sayfasına geri dön
Merkez bankasının faaliyetlerinden doğabilecek en büyük tehlike ahlakidir. Hükümetlerin rahatlamasına ve çok zor olduğunu düşündüğü işi başkalarının yapmasına izin verebilir. Bu hem tehlikeli bir sorumluluk reddi, hem de kaçırılmış bir fırsat.
ABD Kongresi, kısa vadede (bordro vergisinde ve işsizlik sigortasında geçici kesintilerin uzatılması) hem mali destek sağlamayı hem de vergi reformu ve sosyal yardımlardaki değişimler yoluyla orta vadeli bütçe açığını azaltmak için güvenilir bir plan sunmaya zorlamalıdır. Bunu yapmak için her iki tarafın temsilcileri tarafından hazırlanan projeler var. Obama ve Cumhuriyet muhalifleri daha önce bu kadar harika bir anlaşma için kapıyı çoktan açtılar. Açığı azaltmak için yeni bir komite başka bir fırsat sunuyor. Cynics, ABD'nin 2012 başkanlık seçimlerinden önce önemli bir şey ummanın saf olmadığını söylüyor; ve kamu borcunun üst sınırını yükseltme konusundaki yatırımcıların başarısız yasadan çıkarılmasının mümkün olduğunu düşünmek daha da ciddi.
Avrupalı liderler daha da zor bir seçimle karşı karşıya kalacak: ya euro bölgesinin çöküşü ya da daha yakın bir mali birlik. Tek para biriminin kaydedilmesi, bölgenin şu anda dayanabileceğinden çok daha fazla yedek stok gerektirecektir. En zeki, ekonomik açıdan, bir çıkış yolu, euro bölgesinin tüm üyelerinin topluca sağladığı Eurobond ihraç etmek olacaktır. Bu, Avrupalı seçmenlerden gizlice arka kapıdan çekilen bir sahtekarlık değil, çok büyük bir siyasi karar olurdu. Bunu yaptılarsa, destanı bitirmek için yardımcı olurdu. Yine, politika açısından, bu zor; ancak Almanya Başbakanı Angela Merkel ve Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy'nin çok az seçeneği var.
Düşük dolar standardı
“Yeşil” kredi güvenine olan inanç sarsıldı mı?
Eski Federal Rezerv başkanı Alan Greenspan, Standard & Poor's’un Amerika’nın kredi notunu düşürmesinin ardından “ABD her türlü borcu ödeyebiliyor, çünkü her zaman para basabiliriz. Genellikle, Zimbabwe bu tür ifadelerle bağlantılı olarak akla gelir. Kötü niyetli Afrika Cumhuriyeti’nin gösterdiği gibi, hükümetin banknot basabilmesinin bir sınırı var: ekonomi bir aşırı enflasyon kurbanı olana kadar.
Fakat Zimbabwe'de çoktan geçti. Ekonomist İstihbarat Birimi'ne göre, bu yıl ortalama olarak enflasyon sadece% 5,5. Böyle bir mucize nasıl mümkün oldu? Ana para olarak ABD dolarına geçiş nedeniyle. Amerika, 3 A'nın yüksek notunu kaybetmiş olabilir, ancak yayınladığı dolarlar “olayların gelişmesi için uluslararası rezerv para birimi olarak kalacak” diyor Standard & Poor's.
Zimbabwe, (en son IMF tahminlerine göre) dolara yasal bir araç olarak geçen ya da para birimlerinin oranına bağlı olan ya da döviz kuru için bir ölçüt olarak kullanan ABD dışında, 66 ülkelerinden biridir. Bugünün tek yeşil rakibi olan euro, bölgedeki gerçek 25 ülkelerinin dışında yalnızca 17 “hayranları” olan daha küçük bir etki alanına sahiptir.
66 dolar blok üyeleri, yaklaşık olarak 9 trilyon $ 'lık kümülatif GSYİH'ya veya kabaca küresel ekonominin% 14'ine sahiptir. Bu listede Saint Kitts ve Nevis gibi küçük bir yavru balık, Bangladeş gibi büyük nüfusa sahip birçok ülke ve Suudi Arabistan gibi ekonomik ortalıklar var. Bu grup, Katar gibi müttefikleri ve parasal egemenliğini Amerika Birleşik Devletleri merkez bankasına teslim ederken bile Amerikan emperyalizmini küçümseyen Venezuela gibi isyancıları içeriyor.
Fakat ne yazık ki, dolar bloğunda her şey o kadar iyi değil. Geçen yıl ülkeleri arasında ortalama enflasyon oranı% 5,6 idi. Bu yıl, ortalama olarak neredeyse% 8'e ulaşması bekleniyor.
Bloğun en büyük üyesi, elbette, yuanının "yeşil" ile ilgili keskin hareketler yapmasına izin vermeyen Çin'dir. Çin kendi para rezervini yaratma hayalini kuruyor. Pek çok ülke yuanı akılda tutuyor, çünkü böyle büyük bir ihracatçıya sahip olan rekabet gücünü kaybetmeyi göze alamazlar. Delhi'deki Ulusal Kamu Maliyesi ve Politikası Enstitüsü'nden üç iktisatçı tarafından yapılan bir analiz, Orta Krallık'ın para biriminin zaten 33 diğerleri üzerinde önemli bir etkiye sahip olduğunu göstermektedir.
Dolar bloğu ile potansiyel yuan arasında kalan bir başka ekonomi de Hong Kong. Yuan'a Amerikan parasıyla zincirlendiğinde "yeşil" (para birimi komitesinin yardımı ile) bağlantısı oldukça uygun görünüyordu. Fakat şimdi, dolara elveda derken, Hong Kong ikiye ayrılıyor. Hong Kong Doları ile birlikte yuanı yasal ihale olarak tanıma çağrıları zaten yapıldı. Ancak, ülkenin liderliği bu yönde herhangi bir adım atmakta aceleci değil. Amerikan parası için alternatifler hakkında konuşmanın güvenilirliğini zedeleyeceğinden korkuyor. Dolar doları "Hong Kong’a 1983’ten bu yana para ve finansal istikrar için iyi bir çapa" dedi. Yerel Para Otoritesi başkanı Norman Chan, S & P’nin ABD’nin kredi notunu düşürmesinin ardından.
Dolara olan sadakat, en çok hak ettiği yerde bile olsa alınmamalıdır. 10 August, Zimbabwe gazetesi Newsday sorusu üzerine büründü, Amerikan makroekonomik yaralarını almamak için “kurtulma” zamanı değil. Bazı insanlar Güney Afrika randının daha iyi bir alternatif olabileceğine inanıyor. ABD doları, dünyadaki kilit para birimi olmaya devam ediyor. Fakat Zimbabweans’ların bile bazı alternatifleri düşündüklerinin iyi bir işareti olmayabilir.
Tüm ödeyecek
Amerika'daki en zengin insanlardan biri olan Warren Buffett, bütçe açığı ve ABD kamu borcundaki sorunları gidermek için hükümetin zenginler için vergi topladığını gösteriyor. Buffett, Amerikan mali adaletsizliğinin “Yatırım işlemlerinden elde edilen gelirin büyük kısmını alan zengin ülkelerin çoğunluğunun% 15 tutarında gelir üzerinden eyalet vergisi ödemesi yapılırken, orta sınıf temsilcilerinin gelirlerinin% 15-25 oranını yeniden hesaplamaları gerekiyor” dedi.