İlk defa burda çok yalnız kaldım sanırım.
Her zamankinden yalnızdım. Bavulunu toplayıp başka bir ülkeye gitmek gibi. Ama ne o kadar özgürüm ne de arada çaktırmadan sözlüğe bakıyorum.
Ama ihtiyacım vardı İstanbuldan uzak kalmaya. Özlenmesi gerekenleri özlemeye. Düşünmemeye. Boş boş tavana bakmaya. Eski tahta kaplı yüksek tavanlara bakmaya. Rutubet koklamaya.
Ne televizyonum vardı ne bilgisayarım. Tam 4 gün, eski Rum evinde, her şeyden uzakta.
Hayır depresif ya da sıkıcı değildi. Anlamadım günler nasıl geçti.
Benim için üzülmeyiniz, aksine sevininiz. Ama çok üzldüyseniz, bir dahaki sefere siz de bana eşlik ediniz.
Burda birlikte ama yalnız olmak çok kolay.
Uzun bir yazı yazayım dedim, yapamadım. Bu aralar yazamıyorum zaten. Ama aklımda bir okuduğum kitaptan cümle var ki gitmiyor. Son iki haftamı özetliyor.
Tam da hatırlayamıyorum ama az çok şöyle,
"Bazen bir şeyler oluyor. Onun dışında günleri, haftaları, kalemler gibi düğmeler gibi kaybediyoruz."