Bu sefer sonda değil, hemen başta söylemekte yarar var. 1 Ağustos tarihinde Evrensel'deki yazısında Kamil Tekin Sürek, "O kadar laf (alay, iğneleme, kinaye vb) yerine, ABD ve AB'nin AKP eliyle yürüttüğü projeye karşı böyle bir ittifakın içinde neden yer almıyorsunuz? Var mısınız yok musunuz? Siyasal müttefikleriniz hangi siyasal güçlerdir? (çünkü işçiler, emekçiler vb.
İki gündür liberal ve de doğal olarak gerici basında okuyoruz, meğer Sivas katliamınının da arkasında Ergenekon varmış... Derin devlet ya da işte onun bir kanadı, suçu dincilerin üzerine atmak için bu tezgahı tertiplemiş. Bu nedenle "gericilik" diye ayağa kalkmanın anlamı yokmuş. Asıl suçluların peşinden gidilmeliymiş.
Şöyle bir soluk alalım ve Ergenekonsuz, darbesiz bir yazıya başlayalım. Belki yine bağlantılı ama biraz daha kuşbakışı, sürecin biraz daha farklı bir boyutuna yoğunlaşarak...
Sırbistan, Ukrayna, Gürcistan, Kırgızistan... Emperyalistler türlü entrikalarla istedikleri dönüşümün önünü açacak iktidar değişikliklerine "devrim" adını verdiler. Darbeler dönemini kendilerince kapatmışlardı, "devrim" çok daha meşru bir sözcüktü, onu devralıp kirletmekte bir sakınca görmüyorlardı.
Solun mutlak desteği olmadan Ergenekon operasyonu "yarım" kalır. Sol çok önemli olduğu için değil. Yapılan işin "demokratikleşme" olduğu yalanının tescillenmesi için sola gereksinim var. Evet, burada noter sol. Çünkü kontrgerillanın, faşist saldırıların, darbelerin muhatabı sol.
Sanıyorum bilimsellik kattığı sanılıyor, sağına soluna bir şeyler koyup merkeze yerleştirmenin "İşin bu yönü var ama şu yönünü de asla unutmamak gerek." Değişik yönlere işaret edip, tehlikeler konusunda uyarmak ve bütün bunların uzağında sakin huzurlu bir noktada durmak...
Marksist teori ve pratiği daha başka hangi yöntemle kadükleştirebilirsiniz?
Emek vermeden kazanma, adalet duygusunun yitimi, haksızlıkları kanıksama... Bunlar Türkiye toplumun başına bela edilmiş hastalıklardı. Avrupa Futbol Şampiyonası denk geldi tam oldu. Yok, "emek vermemek" diyemeyeceğim, futbolda bunun karşılığı herhalde mücadele etmektir ve bu açıdan Türkiye turnuvanın en son eleştirilecek takımlarından biridir.
Sosyalist kuruluş mücadelesi verirken mülkiyet ilişkilerinde "özel"i işaret eden her adım can sıkıcıdır, sorgulanmalıdır. Yine, ücretlerde farklılaşmayı doğuracak uygulamalara hep kuşku ile bakmak gerekir.
Adalet ve Kalkınma Partisi'nden Egemen Bağış'ın, "ABD Türkiye'de laik-faşist bir seçenek peşinde" sözleri, son dönemlerde bu parti kaynaklı belli bir düzey tutturan neredeyse ilk çıkıştır. Kimi Amerikan gazetelerinde yer verilen değerlendirmelere işaret eden Bağış'ın niyeti elbette Vaşington'a kafa tutmak değildir.
Sosyalist Enternasyonal konusu geçtiğimiz hafta soL'da işlendi. O haberden öğrendik ki, 22 Temmuz seçimlerinden hemen önce solcusu, sağcısı, liberali üşenmemiş şikayet dilekçesi yazmış Sosyalist Enternasyonal'e... "Atın CHP'yi, size yakışmıyor" filan demişler...
AKP Genel Başkan Yardımcısı Dengir Mir Fırat boşa konuşmaz. İyi düşünülmüş denemeler yapar, sınırları ince hesaplanmış provokasyonlara imza atar. AKP'nin psikolojik savaş ustasıdır, gündem yaratmak, eğilim belirlemek, nabız ölçmek onun işidir.
İnsanın kendini "karşı" olarak tanımlaması kimi zaman işe yaramıyor, açıklayıcı olmuyor. Ancak siyaset biraz da taraflaştırma işlemiyse, karşı olacaksınız, karşıtlıklar kurarak yolunuza devam edeceksiniz.
Türkiye'de siyasetin kemalistlerle islamcılar arasındaki mücadelede şekillendiğini ileri sürmeyen batılı yorumcu nerdeyse yok. Bazıları bu mücadeleyi statüko ile reform arasındaki gerilimle tanımlar, bir bölümü çağdaşlıkla geleneklerin çatışmasına indirger, kent ve kırın karşı karşıya gelişini söz konusu mücadelenin altyapısı olarak görenlerin sayısı da az değildir.
Doğru adı kontr-gerilla faaliyetidir. Gayri nizami harp, özel savaş ya da özel harp kontr-gerilla faaliyeti kapsamında değerlendirilmelidir. Gladio, Ergenekon, bunların yasal ve toplumsal uzanımları kontr-gerilla faaliyetleri sürdüren oluşumlardır.