Akla gelen ilk soru Kürtlerin kökenleridir. Onlar kim? Nerden geliyorlar? Tarihçiler genellikle onları Hint-Avrupa ırklarının geniş ailesinin İran şubesine ait olarak kabul etmekte hemfikirdir. Tarih öncesi çağlarda, İran platosu ile Fırat arasında yer alan bu dağlık bölgelerde Mitanni, Kassitler ve Hurriler adlı krallıklar hüküm sürdü. MÖ VII’de, Kürtlerin Fransızlar için Galyalıların eşdeğeri olan Medler, MÖ 612’de güçlü Asur’u fetheden ve egemenliğini tüm İran’ın yanı sıra Orta Anadolu’ya yayan bir imparatorluk kurdu. Ayrıca 612 tarihi Kürt milliyetçileri tarafından 1. Kürt yılının başlangıcı olarak kabul edilir; onlar için şu anda 2601’deyiz!
Medlerin siyasi saltanatı MÖ 6’nın sonlarına doğru sona erecekti, ancak dinleri ve medeniyetleri Büyük İskender zamanına kadar İran’a hakim olacaktı. Bu tarihten itibaren İslam’ın gelişine kadar, coğrafyacıların ve Yunan tarihçilerin Karduchoi olarak adlandırdıkları Kürtlerin kaderi, İran sahnesinde birbirini izleyen imparatorlukların diğer halklarının, Selçuklular, Partlar ve Sasaniler. Arap-Müslüman istilalarına karşı şiddetli bir direniş sergileyen Kürtler, sonuç olarak Araplaşmadan İslam’a katıldılar. Bu direniş yaklaşık bir asır devam etti. Kürt aşiretleri, Arap aşiretlerine dini değil, sosyal nedenlerle direndi. Kürtleri ikna etmek ve onları İslam’a dönüştürmek için tüm yöntemler kullanıldı, örneğin son Emevi halifesi Marwan Hakim’in annesi olan evlilik stratejisi bile Kürttür.
Halihazırda sanat, tarih ve felsefe alanlarında kilit bir role sahip olan Kürtler, halifelerin gücünün zayıflaması nedeniyle IX. yüzyılın ortalarından itibaren kendi siyasi güçlerini ortaya koymaya başlarlar. 837’de Rozeguite adındaki bir Kürt lordu, Van Gölü kıyısında Akhlat kasabasını kurar ve burayı teorik olarak halifenin vassalı, ama gerçekte fiilen bağımsız olan prensliğinin başkenti yapar. X. yüzyılın ikinci yarısında Kürdistan, 4 büyük Kürt beyliği arasında paylaşılıyor. Kuzeyde Şeddadiler (951-1174), doğuda Hasnaviler (959-1015) ve Banu Annaz (990-1116) ve batıda Diyarbakır Mervaniler (990-1096). Bu hanedanlardan biri, onlarca yıl boyunca, Orta Asya bozkırlarından çıkan kitlesel aşiret istilaları tarihin akışını bozmamış olsaydı, diğerlerine kendi üstünlüğünü dayatmak ve tüm Kürt ülkesini içine alan bir devlet inşa etmekti. İran’ı fetheden ve Bağdat halifesine boyun eğdiren Selçuklu Türkleri, Kürt beyliklerini birer birer ilhak ettiler. 1150 civarında, büyük Selçuklu hükümdarlarının sonuncusu olan padişah Sancar, Kürdistan’dan bir eyalet yarattı.
O zamana kadar Kürtlerin toprakları, Medya’nın başını çektiği Yunan coğrafyacılar tarafından Araplar için dağ anlamına gelen “Cibal” olarak adlandırılıyordu. Bu nedenle, Kürt ülkesinin kendine özgü kişiliğine saygıyla ona Kürdistan adını veren bir Türk padişahıdır. Sancar tarafından kurulan Kürdistan eyaletinin başkenti, Medlerin başkenti olan eski Ekbatan yakınlarındaki Bahâr (yani bahar anlamına gelir) köyüne sahipti. Zagros masifinin batısındaki Sincar ve Shahrazur vilayetlerini ve bu dağ silsilesinin doğusundaki Hemedan, Dinaver ve Kirmanşah vilayetlerini içeriyordu.
XV. yüzyılın ikinci yarısında Kürt ülkesi, Türk-Moğol istilalarının etkilerinden kurtularak ve dili, kültürü ve uygarlığı ile birleşmiş, ancak siyasi olarak bir diziye bölünmüş özerk bir varlık şeklini alarak sona erer. beyliklerden. Ancak, en azından iyi okunanlar arasında, tek bir ülkeye ait olma konusunda keskin bir farkındalık var. Kürt Ronsard’ı olarak kabul edilen Bohtan Prensliği’nden XVI. yüzyıl şairi Melaye Cezirî kendini şu terimlerle tanıtıyor:
“Gulê baxê Îremê Bohtan im / Şebçeraxê şevê Kurdistan im” (Botan’ın İrem Bağı’nın gülüyüm, Kürdistan gecesinin şebçerağıyım)
XVII. yüzyılın büyük Kürt şairi Ehmede Xanî gibi bazı vizyoner ruhlar dışında, iyi okunan Kürtler ve Kürt prensleri, statülerinin sonsuza dek süreceğine inanıyor ve bunu değiştirmeye ihtiyaç duymuyorlar. 1675’te, ulus ve devlet-millet fikrini Batı’da yayan Fransız İhtilali’nden bir asırdan fazla bir süre önce, şair Xanî, “Mem û Zin” mısrasındaki destanında Kürtleri birleşmeye çağırır. ve kendi birleşik devletlerini yaratırlar.
Ne aristokrasi ne de halk onu pek dinlemeyecek. Hıristiyanlığın aynı döneminde başka yerlerde olduğu gibi, İslami zeminde de dini vicdan genellikle ulusal vicdana üstün gelir. Her prens kendi hanedanının çıkarlarıyla meşguldür ve aile, klan veya hanedan dinamikleri çoğu zaman diğer tüm hususlardan daha önemlidir. Kürt hanedanlarının Kürt olmayan halklar üzerinde hüküm sürdüğünü görmek nadir değildi. Örneğin, XI. yüzyılda, mükemmel bir Pers eyaleti olan Farsistan, bir Kürt hanedanı tarafından yönetiliyordu; 1242’den 1378’e kadar Kuzey-Doğu’da bir İran eyaleti olan Horasan’da da bir Kürt hanedanı vardı ve 1747’den 1859’a kadar bu, günümüzde Pakistan’ın bir parçası olan uzak Belucistan için geçerliydi. Dolayısıyla, Kürt topraklarının belirli bir bölümünün yabancı hanedanlar tarafından yönetilmesi, çağdaş insanlar için kabul edilemez görünmemelidir.
Kürt toplumunda köklü bir şekilde yerleşik olan ve ağırlıklı olarak dini liderlerin egemen olduğu Kürt hareketinin geleneksel kanadı ise, “Doğu ve Batı’da Hıristiyan tehlikesinden kaçınmaya” ve “bir Türk ve Kürt devleti” yaratmaya çalıştı. yabancı işgalinden kurtarılan Müslüman topraklarında. Fikir cömert ve kardeşçeydi. İşgal altındaki Anadolu’yu kurtarmak için Kürt liderlerden yardım istemek üzere Kürdistan’a gelen Türk milliyetçisi lider Mustafa Kemal ve Hıristiyanların adeta tutsağı olan halife sultan ile ittifak yapıldı. Türkiye’nin bağımsızlık savaşının ilk güçleri aslında Kürt vilayetlerinden toplanmıştı.
1922’de Yunanlılar üzerindeki kesin zaferine kadar Mustafa Kemal, Türkler ve Kürtlerden oluşan bir Müslüman devleti yaratma vaadini sürdürdü. Sovyetler tarafından açıkça, Fransızlar ve İtalyanlar tarafından daha ihtiyatlı bir şekilde destekleniyordu, bölgedeki İngiliz sömürgeciliğinin aşırı iştahından memnun değildi. Zaferden sonra Türk delegeleri, Lozan’daki barış konferansında Kürt ve Türk kardeş milletleri adına konuştuklarını teyit edeceklerdi. 24 Temmuz 1923’te Ankara Kemalist hükümeti ile İtilaf Devletleri arasında bu kapsamda yeni bir antlaşma imzalandı. Sevr Antlaşması’nı geçersiz kıldı ve Kürtlerin haklarına saygı konusunda hiçbir garanti vermeden Kürdistan’ın büyük bir bölümünün yeni Türk devletine ilhak edilmesini sağladı. Önceden, Fransa, 20 Ekim 192 1 tarihli Fransız-Türk anlaşmasına göre, kendi mandası altındaki Kürt vilayetleri Cezire ve Kürt-Dağ’ı Suriye’ye ilhak etmişti. Büyük bir kısmı Kürt lider Simko tarafından kontrol edilen İran Kürdistanı, İran merkezi hükümetiyle ilgili olarak yakın bir muhalif durumda yaşıyordu. Ve bu bölgelerde Kürtlerin elinde alınmıştır. Sonuç olarak Kürtler devletsiz kalmıştır. Bugün günümüzde yoğunluk olarak Türkiye, Suriye, Irak ve İran bölgesinde yaşamaktadırlar.
Bu arada Kürtler Var Mı? diye başlık açtık. Kimilerine göre Kürtler kart-kurt seslerinden türemiş, kimilerine göre gökten inmiştir. Kimilerine göre ise Kürt hiç var olmamıştır. Dağ Türkleri diyenlerde vardır. Fakat yukarıda yazanları okuyunca Kürtlerin tarih sahnesinde nasıl yer aldığını göreceksiniz. Kürtler Var Mı? sorusunun tüm cevaplarıdır.