Collins’in deneyi ve sonuçları, kendimizi başkalarıyla karşılaştırmanın sonuçlarından bahseder. Çoğu kişinin düşündüğünün aksine, bu zihinsel davranışın her zaman olumsuz sonuçları olmaz. Collins bunun her zaman böyle olmadığını gösteriyor.
Bu deney 1990 yılında gerçekleştirildi ve Journal of Personality and Social Psychology’de yayınlandı. Karşılaştırmaların sonuçları hakkında daha fazla bilgi edinmek istedim. Yazar, farklı etkileri bilmek istedi kendini biriyle kıyasla yani üstünlük veya aşağılık durumundadır.
Benzer şekilde, Collins deneyi bize bu durumlarda ortaya çıkan duygusal tepkilerin tipini ve ayrıca onları etkileyen değişkenleri anlatır. Sonuç harika bir araştırmaydı. Bunun ne hakkında olduğunu görelim.
“Karşılaştırma ile ilgili sorun, kendinizi her zaman bir başkasından daha iyi hissetmeniz veya bir başkasına kıyasla değersiz olmanızdır.”.
-Dillon Burroughs-
nefret dolu karşılaştırmalar
Collins ve ekibi şu fikirden yola çıktı: insanlar bireysel durumlarını değerlendirmek için kendilerini başkalarıyla karşılaştırırlar.. Bu, özellikle kişinin kendi fikirleri veya yetenekleri hakkında şüpheleri olduğunda geçerlidir.
İnsanlar iki tür karşılaştırma yapabilir. Yukarıdaki biriyle karşılaştırıldığında yukarı veya artan; veya azalan, referans aşağıdaki biri olduğunda. Genel olarak, artan karşılaştırmalar olumsuz duyguları ortaya çıkarırken, azalan karşılaştırmalar olumludur.
Ancak, ayrıca bir dizi nüans bulmaya başladı. Daha önceki çalışmalardan yola çıkılarak, genel olarak korkan bir kişinin, kendisininkine benzer yoğunlukta başkalarından korkmasını beklediği ve ondan sonra karşılaştırmalar yaptığı tespit edilmiştir. Önce değil.
Ek olarak, biri tehdit altındaykeninsanlar azalan karşılaştırmalar yapma eğilimindedir, yani aşağı. Öte yandan, biri kendini iyi hissettiğinde, ancak tam olarak olmadığında veya durumundan şüphe duyduğunda, yukarı doğru veya yukarı doğru karşılaştırmalar yapma eğilimindedir.
collins deneyi
Collins’in deneyinde 632 gönüllü yer aldı. -304 erkek ve 328 kadın-. Hepsi evliydi. %79’unun çocuğu vardı ve katılımcıların yaş ortalaması 40.6 idi.
Araştırmacılar gönüllülere bir anket gönderdi.. Evlilik ilişkileriyle ilgiliydi. Bu soruya isimsiz olarak cevap vermeleri ve ortaklarıyla tartışmamaları istendi. Sorular, üç tür önlem oluşturan katılımcılara yönelikti:
- Bir tanesi, katılımcıların kendilerinden daha mutlu ya da daha az mutlu olan ortaklarla karşılaştırma yaparken ne sıklıkla mutlu ya da üzgün hissettikleriyle ilgili. Bu, sosyal karşılaştırmanın ortaya çıkardığı duyguyu değerlendirdi..
- İkinci önlemde, çiftin ilişkisine ilişkin olumlu ya da olumsuz bir dizi olumlama önerildi. Gönüllüler, bu ifadelerin durumlarına nasıl uyduğunu belirtmek zorunda kaldı. Fikir, evlilikten memnuniyetsizliğin derecesinin bir göstergesini elde etmekti..
- Üçüncü önlem, her bir katılımcının evlilik ilişkilerinden ne beklediğini belirlemeye çalıştı. Bu belirsizliğin ölçüsüydü..
İlk ölçekte, “evli ilişkinizi daha kötü olduğunu düşündüğünüz kişilerle karşılaştırdığınızda ne sıklıkla mutlu ve memnun hissediyorsunuz?” gibi sorular sorulmuştur. İkinci ölçekte ise “aramız iyi gidiyor” veya “partnerim beni rahatsız ediyor” gibi cümleler önerilmiştir. Üçüncü ölçü sadece ilişkinin geleceği hakkında bir soru vardı.
Sonuçlar
Collins’in deneyinin sonuçları çarpıcıydı. Gönüllüler grubu içinde, diğer çiftlerle karşılaştırıldığında, olumlu duygular baskındı. Ancak, önemli derecede evlilik memnuniyetsizliği bildiren çiftler de karşılaştırıldığında olumsuz duygularda bir artış gösterdi. diğer çiftlerle, daha iyi veya daha kötü.
Aynı şekilde gözlemlendi ki belirsizlik derecesi ne kadar yüksekse (çiftin geleceğine verilen cevaba göre), karşılaştırma yaparken o kadar olumsuz duygular ortaya çıktı diğer çiftlerle. Bu ve önceki paragrafta açıklanan sonuç, artan karşılaştırmaların her zaman olumsuz değerlik duyguları üretmediğini ve azalan karşılaştırmaların olumlu değerlik üretmediğini gösterdi.
Araştırmacılar, daha önceki deneylerin sonuçlarının da aynı fikri desteklediğine dair vardıkları sonuçların altını çizdiler. Kanserli insanlar, daha kötü durumda olan diğer hastalara kıyasla daha üzgün hissediyorlar. Aynı zamanda, diğer hastalar kanseri yenmeyi başardıklarında da mutluluk yaşarlar.
Benliğin tutarsızlıkları üzerine ilginç bir deney
Ego uyuşmazlığı deneyi 1986’da ET Higgins tarafından yapıldı ve benlik kavramının duygusal tepkilerde belirleyici bir faktör olduğunu gösterdi. Daha fazla oku “
Collins Deneyi: Kendinizi Başkalarıyla Kıyaslamanın Duygusal Sonuçları girişi ilk olarak 1ipucu.net Uzmanlardan İpuçları Blog’da yayınlandı.