Siyonizm - Zionism
Siyonizm ( İbranice : צִיּוֹנוּת Tsiyyonut [tsijonut] sonra Zion ) bir hem ideoloji ve milliyetçi arasındaki hareketi Yahudi halkının bir için yeniden kurulmasını ve destek espouses Yahudi devleti kabaca karşılık gelen alanda merkezli Canaan , Kutsal Topraklar , veya bölgesinde Filistin . Modern Siyonizm, 19. yüzyılın sonlarında Orta ve Doğu Avrupa'da ulusal bir canlanma hareketi olarak, hem yeni antisemitizm dalgalarına tepki olarak hem de Haskalah'a veya Yahudi Aydınlanmasına bir yanıt olarak ortaya çıktı . Bundan kısa bir süre sonra, hareketin liderlerinin çoğu ana hedefi Filistin'de istenen devleti, ardından Osmanlı İmparatorluğu tarafından kontrol edilen bir bölgeyi yaratmakla ilişkilendirdi .
Siyonizm , diasporadaki Yahudi yaşamının yadsınmasını öne sürdü ve 1948 yılına kadar birincil hedefini , Yahudi halkının eski merkezinde sürgünlerin ideal bir şekilde toplanması ( kibbutz galuyot ) ve bir devletin kurulması yoluyla Yahudilerin kurtuluşu olarak algıladı . zulüm , aşağılamalar, ayrımcılık ve antisemitizm onlar tabi olmuştu. İsrail Devleti'nin 1948'de kurulmasından bu yana , Siyonizm, öncelikle İsrail adına savunma yapmaya ve onun varlığına ve güvenliğine yönelik tehditleri ele almaya devam etti.
Siyonizmin dini bir çeşidi, Yahudilerin dini Yahudiliğe bağlılık olarak tanımlanan Yahudi kimliklerini desteklemesini destekler, Yahudilerin diğer toplumlara asimilasyonuna karşı çıkar ve Yahudilerin kendi devletlerinde çoğunluk milleti olmasının bir yolu olarak Yahudilerin İsrail'e geri dönmesini savundu. . En belirgin şekilde Ahad Ha'am tarafından kurulan ve temsil edilen kültürel Siyonizm olarak adlandırılan çeşitli Siyonizm, İsrail'de bir Yahudi "ruhani merkezi" seküler vizyonunu besledi . Siyasi Siyonizmin kurucusu Herzl'in aksine, Ahad Ha'am İsrail'in "sadece bir Yahudi devleti değil, bir Yahudi devleti" olması için çabaladı.
Siyonizmin savunucuları, onu, çeşitli ülkelerde azınlık olarak ikamet eden zulüm gören bir halkın atalarının vatanlarına geri gönderilmesi için bir ulusal kurtuluş hareketi olarak görüyorlar. Siyonizm eleştirmenleri, onu Zorunlu Filistin sırasında savunucuları şiddete götüren , ardından Filistinlilerin göçünü ve ardından 1948 ve 1967 savaşlarında kaybedilen topraklara ve mülklere geri dönme haklarının reddedilmesine yol açan sömürgeci , ırkçı ve istisnai bir ideoloji olarak görüyorlar .
Terminoloji
"Siyonizm" terimi , Kudüs'e atıfta bulunan Zion ( İbranice : ציון , Tzi-yon ) kelimesinden türemiştir . 19. yüzyılın sonlarında Doğu Avrupa'da, çok sayıda taban grubu, Yahudilerin anavatanlarına yeniden yerleştirilmesinin yanı sıra İbranice'nin yeniden canlandırılmasını ve geliştirilmesini teşvik etti. Bu gruplar topluca " Siyon Aşıkları " olarak adlandırılıyordu ve asimilasyona doğru giderek büyüyen bir Yahudi hareketine karşı çıktıkları görülüyordu. Terimin ilk kullanımı Kadimah milliyetçi Yahudi öğrenci hareketinin kurucusu Avusturyalı Nathan Birnbaum'a atfedilir ; o terimi 1890'da Selbstemanzipation dergisinde kullandı! ( Kendi Kendine Kurtulma ), Leon Pinsker'ın 1882 tarihli kitabı Otomatik Kurtuluş ile hemen hemen aynı şekilde adlandırılmıştır .
Genel Bakış
Tüm Siyonistler arasındaki ortak payda, Eretz İsrail'in Yahudilerin ulusal vatanı ve Yahudi ulusal kendi kaderini tayin için meşru odak noktası olduğu iddiasıdır . Yahudi halkını İsrail Toprağına bağlayan tarihi bağlara ve dini geleneklere dayanmaktadır . Siyonizmin tek tip bir ideolojisi yoktur, ancak çok sayıda ideoloji arasında bir diyalog içinde gelişmiştir: Genel Siyonizm, Dini Siyonizm , İşçi Siyonizm , Revizyonist Siyonizm , Yeşil Siyonizm , vb.
Neredeyse iki bin sonra Yahudi diasporası ulusal devlet olmadan çeşitli ülkelerde ikamet eden, Siyonist hareketin tarafından 19. yüzyılın sonlarında kurulan laik Yahudiler büyük oranda bir tepki olarak, Aşkenaz Yahudilerinin yükselen antisemitizm ile Avrupa'da örneklenen, Dreyfus olayı içinde Fransa ve Rusya İmparatorluğu'ndaki Yahudi karşıtı pogromlar . Siyasi hareket, 1897'de Avusturya-Macaristan gazeteci Theodor Herzl tarafından Der Judenstaat ( Yahudi Devleti ) adlı kitabının yayınlanmasının ardından resmen kuruldu . O dönemde hareket, Yahudi göçünü Osmanlı Filistin'e teşvik etmeye çalıştı .
Theodore Herzl, Yahudi Devleti'nin son sözleri , 1896
Başlangıçta asimilasyon ve antisemitizme alternatif tepkiler sunan birkaç Yahudi siyasi hareketinden biri olmasına rağmen , Siyonizm hızla genişledi. Destekçiler, ilk aşamalarında, tarihi Filistin topraklarında bir Yahudi devleti kurmayı düşündüler. İkinci Dünya Savaşı'ndan ve bu alternatif hareketlerin kökleştiği Orta ve Doğu Avrupa'daki Yahudi yaşamının yok edilmesinden sonra , Yahudi ulusal devleti düşüncesinde egemen oldu.
Büyük Britanya ile bir ittifak kuran ve birkaç yıl boyunca Filistin'e Yahudi göçüne destek sağlayan Siyonistler, Avrupalı Yahudileri, özellikle de Rus İmparatorluğu'nun anti-semitizmin şiddetlendiği bölgelerde yaşayan Yahudileri de oraya göç ettirdiler. İngiltere ile ittifak, ikincisi Filistin'deki Yahudi hareketinin Araplar üzerindeki etkilerini anladığından gerildi, ancak Siyonistler ısrar etti. Hareket nihayetinde 14 Mayıs 1948'de ( İbrani takviminde 5 Iyyar 5708 ) Yahudi halkının vatanı olarak İsrail'i kurmayı başardı . İsrail'de yaşayan dünyadaki Yahudilerin oranı, hareketin ortaya çıkmasından bu yana istikrarlı bir şekilde arttı. 21. yüzyılın başlarında, dünyadaki Yahudilerin % 40'ından fazlası , başka herhangi bir ülkeden daha fazla, İsrail'de yaşıyordu. Bu iki sonuç, Siyonizmin tarihsel başarısını temsil ediyor ve son 2000 yıldaki diğer herhangi bir Yahudi siyasi hareketi ile karşılaştırılamıyor. Bazı akademik çalışmalarda, Siyonizm hem daha geniş diaspora siyaseti bağlamında hem de modern ulusal kurtuluş hareketlerinin bir örneği olarak incelenmiştir .
Siyonizm ayrıca Yahudileri modern dünyaya asimile etmeye çalıştı. Diasporanın bir sonucu olarak, Yahudi halkının çoğu, benimsedikleri ülkelerde dışarıda kaldı ve modern fikirlerden koptu. Sözde "asimilasyonist" Yahudiler, Avrupa toplumuna tam entegrasyon istiyorlardı. Yahudi kimliklerini küçümsemeye ve bazı durumlarda modernleşme ve modern dünyaya asimilasyon girişiminde geleneksel görüş ve fikirleri terk etmeye istekliydiler. Daha az aşırı bir asimilasyon biçimine kültürel sentez adı verildi. Kültürel sentezden yana olanlar sürekliliği ve yalnızca ılımlı bir evrimi arzuladılar ve Yahudilerin bir halk olarak kimliklerini kaybetmemeleri gerektiğinden endişelendiler. "Kültürel sentezciler", hem geleneksel Yahudi değerlerini ve inancını sürdürme ihtiyacını hem de örneğin iş günlerine ve kurallarına uyarak modernist bir topluma uyma ihtiyacını vurguladı.
1975'te Birleşmiş Milletler Genel Kurulu , Siyonizmi "bir tür ırkçılık ve ırk ayrımcılığı" olarak tanımlayan 3379 sayılı Kararı kabul etti . Çözünürlük, 1991 yılında 3379 Çözünürlük 46/86 ile değiştirilerek yürürlükten kaldırıldı . Tarihçi Geoffrey Alderman'a göre Siyonizme muhalefet (bir Yahudi devletine karşı olmak) meşru bir şekilde ırkçı olarak tanımlanabilir.
İnançlar
Siyonizm, diasporadaki çeşitli milletlerde bulunan azınlıktan ziyade Yahudilerin çoğunlukta olabileceği bir ulus yaratmak için bir Yahudi devleti yaratma siyasi hedefi ile kuruldu. Siyonizmin ideolojik babası Theodor Herzl , Antisemitizmin Yahudilerin azınlık olarak yaşadığı tüm toplumların ebedi bir özelliği olduğunu ve Yahudilerin ebedi zulümden kaçmalarına ancak bir ayrılığın izin verebileceğini düşünüyordu . "Bize Dünya yüzeyinin bir parçası üzerinde egemenlik versinler, sadece halkımızın ihtiyaçları için yeterli, o zaman gerisini biz hallederiz!" planını ifşa ettiğini ilan etti.
Herzl, Arjantin ve Filistin olmak üzere iki olası yerleşim yeri önerdi. Geniş ve seyrek nüfuslu toprakları ve ılıman iklimi nedeniyle Arjantin'i tercih etti, ancak Yahudilerin bu bölgeyle olan tarihsel bağları nedeniyle Filistin'in daha fazla çekiciliğe sahip olacağını kabul etti. Ayrıca Joseph Chamberlain'in Büyük Britanya'nın Doğu Afrika kolonilerinde olası Yahudi yerleşimi önerisini değerlendirmeyi de kabul etti .
Aliyah (göç, kelimenin tam anlamıyla "yükseliş"), Yahudi dualarında yinelenen bir temadır. Diaspora'da yaşamın reddi, Siyonizm'de merkezi bir varsayımdır. Siyonizmin destekçileri, Diaspora'daki Yahudilerin Yahudi bireysel ve ulusal yaşamlarında tam büyümelerinin engellendiğine inanıyorlardı.
Siyonistler genellikle eski Yahuda'da özgürlük koşulları altında gelişen ve onu modernize etmek ve günlük kullanıma uyarlamak için çalışan bir Sami dili olan İbranice konuşmayı tercih ettiler . Siyonistler bazen , Avrupa zulmü bağlamında geliştirdiğini düşündükleri bir dil olan Yidce konuşmayı reddettiler . İsrail'e taşındıktan sonra, birçok Siyonist (diasporik) ana dillerini söylemeyi reddetti ve yeni, İbranice isimler aldı. İbranice sadece ideolojik nedenlerle değil, aynı zamanda yeni devletin tüm vatandaşlarının ortak bir dile sahip olmasına izin verdiği ve böylece Siyonistler arasındaki siyasi ve kültürel bağları güçlendirdiği için tercih edildi.
Siyonist fikrin önemli yönleri İsrail Bağımsızlık Bildirgesi'nde temsil edilmektedir :
İsrail Ülkesi, Yahudi halkının doğum yeriydi. Burada manevi, dini ve politik kimlikleri şekillendi. Burada önce devlet olmayı kazanmışlar, ulusal ve evrensel öneme sahip kültürel değerleri yaratmışlar ve dünyaya ebedi Kitaplar Kitabını vermişlerdir.
İnsanlar zorla topraklarından sürüldükten sonra, Dağılımları boyunca ona iman ettiler ve ona geri dönmeleri ve siyasi özgürlüklerinin geri kazanılması için dua etmekten ve umut etmekten asla vazgeçmediler.
Bu tarihi ve geleneksel bağlılıktan etkilenen Yahudiler, birbirini izleyen her nesilde kendilerini eski anavatanlarında yeniden kurmaya çalıştılar. Son yıllarda kitlelerine geri döndüler.
Tarih
|Yıl||Müslümanlar||Yahudiler||Hıristiyanlar||Diğerleri||Toplam Yerleşik|
|1922||486.177 (% 74,9)||83.790 (% 12,9)||71.464 (% 11.0)||7.617 (% 1,2)||649.048|
|1931||693.147 (% 71,7)||174.606 (% 18.1)||88.907 (% 9,2)||10.101 (% 1.0)||966.761|
|1941||906.551 (% 59,7)||474.102 (% 31,2)||125.413 (% 8.3)||12.881 (% 0,8)||1.518.947|
|1946||1.076.783 (% 58,3)||608.225 (% 33.0)||145.063 (% 7,9)||15.488 (% 0.8)||1.845.559|
CE'nin ilk yüzyıllarından bu yana, Yahudilerin çoğu, neredeyse tüm dönem boyunca Yahudilerin azınlık olduğu kanıtlanmış olmasına rağmen, genel olarak Filistin olarak bilinen bölgenin dışında yaşamıştır. Göre Tanah'ın Tanrı atanan etmişti Kenan bir şekilde Yahudilere vaat edilen topraklar , aynı zamanda korunmuş bir inanç Septuaginta'yı hem Hıristiyan ve İslam geleneğine. Diaspora sırasında 586 M.Ö. başlayan İsrail Babil işgali . Babilliler , o zamanlar Yahudi kültürünün merkezi olan İlk Tapınağı yok ettiler . 1. yüzyıl Büyük İsyanı ve 2. yüzyıl Bar Kokhba isyanından sonra, Roma İmparatorluğu Yahudileri Kudüs'ten yasakladı ve bölgeye Suriye Palaestina adını verdi .
Zion , Kudüs yakınlarında (şimdi şehirde) bir tepedir ve geniş ölçüde İsrail Ülkesini simgelemektedir.
16. yüzyılın ortalarında Portekizli Sefarad Joseph Nasi , Osmanlı İmparatorluğu'nun desteğiyle Portekizli Yahudileri önce Kıbrıs'a , ardından Venedik Cumhuriyeti'ne göç etmek ve daha sonra Tiberya'ya yerleşmek için toplamaya çalıştı . Asla İslam'a dönüşmemiş olan Nasi, sonunda imparatorluktaki en yüksek tıbbi pozisyonu elde etti ve saray hayatına aktif olarak katıldı. Süleyman'ı, Ancona'da hapsedilen Osmanlı tebaası Portekiz Yahudileri adına Papa ile müdahale etmeye ikna etti. 4. ve 19. yüzyıllar arasında Nasi, Filistin'de bir tür Yahudi siyasi merkezi kurmak için tek pratik girişimdi.
17. yüzyılda Sabetay Sevi'nin (1626-1676) Mesih kendisini duyurulmuş ve Selanik'te bir üs oluşturmak onun yanına birçok Yahudiyi kazandı. Önce Gazze'de bir yerleşim yeri kurmaya çalıştı, ancak daha sonra Smyrna'ya taşındı . 1666 baharında eski haham Aaron Lapapa'yı tahttan indirdikten sonra , Fransa'nın Avignon Yahudi cemaati yeni krallığa göç etmeye hazırlandı. Zamanın Yahudilerinin Sabbatai Zevi'nin mesihî iddialarına inanmaya hazır olmaları, büyük ölçüde Orta Avrupa Yahudilerinin 17. yüzyılın ortalarındaki çaresiz durumuyla açıklanabilir. Bohdan Khmelnytsky'nin kanlı pogromları Yahudi nüfusunun üçte birini yok etmiş ve Yahudi öğrenim ve toplumsal yaşamın birçok merkezini yok etmişti.
19. yüzyılda, Yahudilikte Zion'a dönüşü destekleyen bir akım , özellikle Yahudi karşıtlığının ve Yahudilere yönelik düşmanlığın arttığı Avrupa'da popülerlik kazandı. Filistin'e dönme fikri, o dönemde hahamların konferansları ile reddedildi. Bireysel çabalar , pratik Siyonizmin başlangıcı olarak kabul edilen 1897'den önce , Yahudi gruplarının, Siyonizm öncesi Aliyah'ın Filistin'e göçünü destekledi .
Reform Yahudileri, bu Zion'a dönüş fikrini reddettiler. 15–28 Temmuz 1845, Frankfurt am Main'de düzenlenen hahamlar konferansı, Zion'a dönüş ve bir Yahudi devletinin yeniden kurulması için tüm duaları ritüelden sildi. 1869 Philadelphia Konferansı, Alman hahamlarının önderliğini izledi ve Mesih'in İsrail umudunun "Tanrı'nın birliğinin itirafında Tanrı'nın tüm çocuklarının birleşmesi" olduğuna karar verdi. Pittsburgh Konferansı, 1885, bu Mesih'in ıslah edilmiş Yahudilik fikrini yineleyerek, "kendimizi artık bir ulus değil, dini bir topluluk olarak görüyoruz; ve bu nedenle ne Filistin'e geri dönüş ne de oğulların altında kurbanlık bir ibadet bekliyoruz. Harun'a, ne de bir Yahudi devletiyle ilgili herhangi bir yasanın restorasyonuna. "
1819'da WD Robinson tarafından yukarı Mississippi bölgesinde Yahudi yerleşim yerleri kurulması önerildi. Diğerleri, Yahudiliğe dönüşen Amerikan Konsolosu Warder Cresson tarafından 1850'de Kudüs yakınlarında geliştirildi . Cresson, eşi ve oğlu tarafından açılan davada delilikten yargılandı ve kınandı. Sadece bir delinin Hıristiyanlıktan Yahudiliğe geçeceğini iddia ettiler. Amerikan 'inanç özgürlüğü' meselelerinin ve antisemitizmin merkeziyetine dayanan ikinci bir duruşmanın ardından, Cresson acı bir şekilde tartışmalı davayı kazandı. Osmanlı Filistin'e göç etti ve Kudüs Rephaim Vadisi'nde bir tarım kolonisi kurdu . "Zavallı kardeşlerimizin ihtiyaçlarından yararlanmak için herhangi bir girişimde bulunulmasını engellemeyi umuyordu ... (ki bu) ... Onları sahte bir dönüşüme ZORLA."
1835'te Abraham Benisch ve Moritz Steinschneider tarafından Prag'da bir Yahudi göçünü organize etmek için ahlaki ama pratik olmayan çabalar gösterildi. Amerika Birleşik Devletleri'nde Mordecai Noah , 1825'te Grand Isle'de New York Buffalo karşısında bir Yahudi sığınağı kurmaya çalıştı. Yahudi ulusu Cresson, Benisch, Steinschneider ve Noah'ın inşa çabaları başarısız oldu.
Edgardo Mortara'yı kurtarma girişimi de dahil olmak üzere dünyanın dört bir yanındaki Yahudiler lehine müdahalesi ile ünlü Sir Moses Montefiore , Filistin'de Yahudiler için bir koloni kurdu. 1854'te arkadaşı Judah Touro , Filistin'deki Yahudi yerleşimine fon sağlamak için para miras bıraktı. Montefiore vasiyetinin yerine getirildi ve fonları, 1860'da ilk Yahudi yerleşim yerini ve eski surlarla çevrili Kudüs şehrinin dışında - bugün Mishkenot Sha'ananim olarak bilinen imarethane inşa etmek de dahil olmak üzere çeşitli projeler için kullandı . Laurence Oliphant , Polonya, Litvanya, Romanya ve Türk İmparatorluğunun (1879 ve 1882) Yahudi proletaryasını Filistin'e getirmek için benzer bir girişimde başarısız oldu.
Yeni Yishuv'un Filistin'deki inşasının resmi başlangıcı , genellikle 1882'de Birinci Aliya'yı başlatan Bilu grubunun gelişine tarihlenir . Sonraki yıllarda, Filistin'e Yahudi göçü ciddi bir şekilde başladı. Göçmenlerin çoğu , şu anda Ukrayna ve Polonya olarak bilinen yerlerde sık sık yaşanan katliamlardan ve devlet önderliğindeki zulümden kaçan Rus İmparatorluğu'ndan geldi . Batı Avrupa'daki Yahudi hayırseverlerin mali desteğiyle bir dizi tarımsal yerleşim kurdular. Ek Aliya'lar, Rus Devrimi'ni ve şiddetli pogrom patlamalarını takip etti . 19. yüzyılın sonunda Yahudiler Filistin'de küçük bir azınlıktı.
1890'larda, Theodor Herzl yol açan yeni bir ideoloji ve uygulamalı aciliyet ile Siyonizmi aşılanmış Birinci Siyonist Kongresi'nde de Basel Dünya Siyonist Örgütü (WZO'nun) oluşturuldu, hangi 1897'de. Herzl'in amacı , bir Yahudi devletinin gelişmesi için gerekli hazırlık adımlarını başlatmaktı. Herzl'in Filistin'deki Osmanlı yöneticileriyle siyasi bir anlaşmaya varma girişimleri başarısız oldu ve diğer hükümetlerin desteğini istedi. WZO, Filistin'de küçük ölçekli yerleşimi destekledi; Yahudi duygu ve bilincini güçlendirmeye ve dünya çapında bir federasyon kurmaya odaklandı.
Rusya İmparatorluğu , devlet eliyle soykırım ve etnik temizlik ( "pogromlar") onun uzun kayıtla yaygın Yahudi halkının tarihi düşmanı olarak kabul edildi. Liderlerinin çoğu Almanca konuşan Alman Yahudileri olduğu için Siyonist hareketin merkezi Berlin'deydi.
Organizasyon
Siyonizm, Hovevei Zion gibi Proto-Siyonist girişimlerden ve hareketlerden gelişti. Ulus inşası kurumları yaratan, Osmanlı ve İngiliz Filistin'de ve uluslararası alanda faaliyet gösteren Siyonist Kongre şeklinde birleşti ve örgütlendi.
Devlet öncesi kurumlar
-
Siyonist Örgüt (ZO), tahmini 1897
- ZO'nun en yüksek organı olan Siyonist Kongre (tahmini 1897)
- Filistin Ofisi (tahmini 1908), ZO'nun Filistin'deki yürütme kolu
- Yahudi Ulusal Fonu (JNF), tahmini 1901 Filistin'de arazi satın almak ve geliştirmek için
- Keren Hayesod , tahmini para toplamak için 1920
- Yahudi Ajansı , tahmini 1929, ZO'nun dünya çapındaki operasyonel şubesi olarak
Finansman
Siyonist girişim temelde büyük katkılarda bulunan büyük hayırseverler, dünyanın dört bir yanındaki Yahudi topluluklarından sempatizanlar (örneğin Yahudi Ulusal Fonunun toplama kutularına bakın ) ve yerleşimcilerin kendileri tarafından finanse edildi . Hareket, maliyesini yönetmek için bir banka kurdu: Jewish Colonial Trust (tahmini 1888, 1899'da Londra'da kuruldu). Anglo-Filistin Bankası , Filistin'de 1902'de yerel bir yan kuruluş kuruldu .
Ön-Siyonist ve Siyonist girişimlere devlet öncesi büyük katkıda bulunanların bir listesi, alfabetik olarak şunları içerecektir:
- Isaac Leib Goldberg (1860-1935), Siyonist lider ve Rusya'dan hayırsever
- Maurice de Hirsch (1831-1896), Alman Yahudi finansmanı ve hayırsever, Yahudi Kolonizasyon Derneği'nin kurucusu
- Moses Montefiore (1784-1885), İngiliz Yahudi bankacı ve Britan and the Levant'taki hayırsever, Proto-Sionism'in başlatıcısı ve finansmanı
- Edmond James de Rothschild (1845-1934), Fransız Yahudi bankacı ve Siyonist projenin başlıca bağışçısı
Devlet öncesi nefsi müdafaa
Filistin'deki Yahudi devlet öncesi öz savunma örgütlerinin bir listesi şunları içerecektir:
- Bar-Giora (organizasyon) (1907-1909)
- HaMagen , "Kalkan" (1915–17)
- HaNoter , "The Guard" (Birinci Dünya Savaşı öncesi, İngiliz Madate dönemi Notrim'den farklı)
- Hashomer (1909-1920)
-
Haganah (1920-1948)
- Palmach (1941-1948)
Değerlendirilen bölgeler
Siyonist hareketin ilk on yılı boyunca, Uganda ve Arjantin gibi Filistin dışındaki yerlerde Siyonist figürlerin bir Yahudi devletini desteklediği birkaç örnek oldu . Siyasi Siyonizmin kurucusu Theodor Herzl bile başlangıçta kendi kendini yöneten herhangi bir Yahudi devletinden memnundu. Bununla birlikte, diğer Siyonistler Yahudileri İsrail Toprağına bağlayan hafızayı, duyguyu ve efsaneyi vurguladılar. Kullanarak rağmen Zion'u (Kudüs ile eş anlamlı hale Kudüs'te Yevuslu kalenin sonra bir isim,) hareketinin adı olarak, Filistin sadece onun Siyonist manifestosu 'sonra Herzl'in ana odak haline Judenstaat 1896'da yayımlandı', ama o zaman bile o tereddüt oldu .
1903'te İngiliz Sömürge Bakanı Joseph Chamberlain , Herzl'e , Yahudi yerleşimi için Uganda Protektorası'nda 5000 mil kare teklif etti . Uganda Şeması olarak adlandırılan proje , aynı yıl , şiddetli bir tartışmanın başladığı altıncı toplantısında Dünya Siyonist Örgütü Kongresi'ne tanıtıldı . Bazı gruplar, planı kabul etmenin Filistin'de bir Yahudi devleti kurmayı daha zor hale getireceğini düşündüler , Afrika toprakları " Kutsal Topraklar'a giriş kapısı " olarak tanımlandı . Önerilen araziyi 132 çekimser olmak üzere 295 ila 177 oyla soruşturmak üzere komisyon gönderilmesine karar verildi. Ertesi yıl kongre, yaylayı incelemek üzere bir heyet gönderdi. Yüksek rakımı nedeniyle ılıman bir iklimin Avrupa yerleşimine uygun olduğu düşünülüyordu. Bununla birlikte, bölge, Avrupalıların akınını desteklemeyen çok sayıda Masai tarafından doldurulmuştu . Ayrıca heyet, buranın aslanlar ve diğer hayvanlarla dolu olduğunu tespit etti .
Herzl'in 1904'te ölümünden sonra, Kongre Temmuz 1905'teki yedinci oturumunun dördüncü gününde İngilizlerin teklifini reddetmeye ve Adam Rovner'e göre "gelecekteki tüm yerleşim çabalarını yalnızca Filistin'e yöneltmeye" karar verdi. İsrail Zangwill 'ın Musevi dair bölgesel Örgütü Yahudi devleti her yerde için amaçlayan, Uganda Planı cevaben 1903 yılında kurulmuş olmasıdır Kongre'nin delege sayısı tarafından desteklendi. Max Nordau tarafından önerilen oylamanın ardından Zangwill, Nordau'yu “tarih çemberinden önce suçlanacağı” konusunda suçladı ve destekçileri, oylamanın sonucundan Menachem Ussishkin'in Rus oylama bloğunu suçladı .
Siyonizme alternatif olarak, Sovyet yetkilileri 1934'te Rusya'nın tek özerk bölgesi olarak varlığını sürdüren bir Yahudi Özerk Oblastı kurdu .
Balfour Deklarasyonu ve Filistin Mandası
Rus Yahudi göçmen Chaim Weizmann'ın Amerikalı Yahudilerin ABD'yi komünist Rusya'ya karşı savaşta Almanya'yı desteklemeye teşvik edeceği korkusuyla birlikte lobi faaliyetleri İngiliz hükümetinin 1917 Balfour Deklarasyonu ile sonuçlandı .
Filistin'de bir Yahudi vatanı kurulmasını şu şekilde onayladı:
Majestelerinin hükümeti, Filistin'de Yahudi halkı için ulusal bir yuva kurulmasını savunuyor ve bu amaca ulaşılmasını kolaylaştırmak için elinden gelen çabayı gösterecek, medeni ve dini haklara zarar verebilecek hiçbir şey yapılmayacağı açıkça anlaşıldı. Filistin'deki mevcut Yahudi olmayan toplulukların veya başka herhangi bir ülkedeki Yahudilerin sahip olduğu haklar ve siyasi statü.
1922'de Milletler Cemiyeti deklarasyonu kabul etti ve Britanya'ya Filistin Mandası'nı verdi:
Manda, Yahudi ulusal yurdunun kurulmasını ... ve kendi kendini yöneten kurumların geliştirilmesini güvence altına alacak ve ayrıca ırk ve din ne olursa olsun tüm Filistin sakinlerinin medeni ve dini haklarını koruyacaktır.
Weizmann'ın Balfour Deklarasyonu'nu edinmedeki rolü, Siyonist hareketin lideri olarak seçilmesine yol açtı. 1948'e kadar bu görevde kaldı ve ardından ulusun bağımsızlığını kazandıktan sonra ilk İsrail Cumhurbaşkanı seçildi .
Mayıs 1923'te Avusturya'nın Viyana kentinde düzenlenen Birinci Dünya Yahudi Kadınlar Kongresi'ne uluslararası Yahudi kadın topluluğunun bir dizi üst düzey temsilcisi katıldı. Ana kararlardan biri şuydu: "Görünüşe göre ... Filistin'in sosyo-ekonomik yeniden inşasında işbirliği yapmak ve o ülkeye Yahudilerin yerleşmesine yardımcı olmak tüm Yahudilerin görevi. "
Filistin'e Yahudi göçü ve feodal toprak ağalarından gelen yaygın Yahudi toprak alımları, Filistinli Araplar arasında topraksızlığa katkıda bulunarak huzursuzluğu körükledi. Filistin'de 1920 , 1921 ve 1929'da hem Yahudilerin hem de Arapların öldürüldüğü ayaklanmalar patlak verdi . Britanya, Filistin yönetiminden sorumluydu ve Balfour Deklarasyonu'ndan sonra ilke olarak Yahudi göçünü destekledi. Ancak, yukarıda belirtilen şiddet olaylarına yanıt olarak Peel Komisyonu , Filistin'de yeni hükümler ve kısıtlamalar öneren bir rapor yayınladı.
1927'de Ukraynalı Yahudi Yitzhak Lamdan , Yahudilerin durumunu yansıtan Masada adlı destansı bir şiir yazdı ve "son direniş " çağrısı yaptı. 1941 yılında Theodore Newman Kaufman yayınlanan Almanya Perish olmalı! sadece Almanya'nın parçalanmasının dünya barışına yol açacağını savundu. Anti-Alman gibi eşyalar, Daily Express bir "çağrısında Karşıtı Nazi boykot Alman cevaben," antisemitizm içinde yayınlanan Adolf Hitler de, 'ın yükselişi. Nazi Propaganda Bakanı Joseph Goebbels büyük ölçüde yurtsever Yahudiyi görmezden gelmekten ve bunun yerine Alman karşıtı materyalleri Yahudilerin ortadan kaldırılması gerektiğinin "kanıtı" olarak tanıtmaktan sorumlu olmasına rağmen, bu, Yahudilerin soykırımı başlattığına dair komplo teorisini doğurdu .
Hitler'in Yükselişi
1933 yılında Hitler'in Almanya'da iktidara geldi ve 1935 yılında Nuremberg Yasaları yapılan Alman Yahudileri (ve daha sonra Avusturya ve Çek Yahudiler ) Vatansız mülteciler. Benzer kurallar, Avrupa'daki birçok Nazi müttefiki tarafından uygulandı . Yahudi göçünde sonraki artış ve Arap dünyasını hedef alan Nazi propagandasının etkisi Filistin'de 1936-1939 Arap isyanına yol açtı . İngiltere, durumu araştırmak için Peel Komisyonu'nu kurdu. Komisyon, Avrupa'daki Yahudilerin durumunu değerlendirmedi, ancak iki devletli bir çözüm ve zorunlu nüfus aktarımı çağrısında bulundu . İngiltere bu çözümü reddetti ve bunun yerine 1939 Beyaz Kitabı'nı uygulamaya koydu . Bu, Yahudi göçünü 1944'e kadar sona erdirmeyi ve 75.000'den fazla Yahudi göçmenine izin vermeyi planlamıyordu. 1944'teki beş yıllık sürenin sonunda, verilen 75.000 göçmenlik belgesinin yalnızca 51.000'i kullanılmış ve İngilizler, göçün 1944 son tarihinin ötesinde, bu tarihe kadar ayda 1500 oranında devam etmesine izin vermeyi teklif etmişti. kalan kota doldu. Arieh Kochavi'ye göre, savaşın sonunda, Zorunlu Hükümet'in kalan 10.938 sertifikası vardı ve o zamanki hükümet politikası hakkında daha fazla ayrıntı veriyordu. İngilizler, Mandanın sonuna kadar 1939 Beyaz Kitap'ın politikalarını sürdürdüler.
Filistin'deki Yahudi cemaatinin büyümesi ve Avrupa'daki Yahudi yaşamının yıkımı Dünya Siyonist Örgütü'nü kenara çekti. David Ben-Gurion önderliğindeki Filistin için Yahudi Ajansı , Washington, DC'de çok etkili Amerikan Filistin Komitesi de dahil olmak üzere finansman ve etki sağlayan Amerikan Siyonistlerinin desteğiyle politikayı giderek daha fazla dikte etti .
Sırasında Dünya Savaşı dehşetinin olarak, Soykırım tanındı, Siyonist liderlik formüle Bir Milyon Planı iki milyon göçmen Ben-Gurion'un önceki hedeften bir azalma. Savaşın sona ermesinin ardından, büyük bir vatansız Yahudiler dalgası , özellikle de Holokost'tan kurtulanlar , İngiliz kurallarına aykırı olarak küçük botlarla Filistin'e göç etmeye başladı . Holokost, dünyadaki Yahudilerin çoğunu Siyonist projenin arkasında birleştirdi. İngilizler ya bu Yahudileri Kıbrıs'a hapsetti ya da onları Almanya'daki İngiliz kontrolündeki Müttefik İşgal Bölgelerine gönderdi . Filistin'e kitlesel Yahudi göçüne karşı 1936-1939 Arap isyanıyla karşı karşıya kalan İngilizler, şimdi daha sonraki kısıtlamalar için Filistin'deki Siyonist grupların muhalefetiyle karşı karşıyaydı . Ocak 1946'da Anglo-Amerikan Araştırma Komitesi , Yahudi göçü ve yerleşimi ve yaşayan halkların refahı sorunu üzerine Filistin'deki siyasi, ekonomik ve sosyal koşulları incelemek için kurulmuş ortak bir İngiliz ve Amerikan komitesiydi. Orada; Arapların ve Yahudilerin temsilcilerine danışmak ve bu sorunların geçici olarak ele alınması ve nihai çözümü için 'gerektiği kadar' başka tavsiyelerde bulunmak. 1946-47 Londra Filistin Konferansı'ndaki başarısızlığın ardından Birleşik Devletler, hem Morrison-Grady Planı hem de Bevin Planı'nın tüm taraflarca reddedilmesine yol açan İngilizleri desteklemeyi reddettiğinde, İngilizler soruyu şu konuya yöneltmeye karar verdi: 14 Şubat 1947'de BM.
İkinci Dünya Savaşı Sonrası
1941'de Almanya'nın Rusya'yı işgaliyle Stalin, Siyonizm'e uzun süredir devam eden muhalefetini tersine çevirdi ve Sovyet savaş çabaları için dünya çapında Yahudi desteğini seferber etmeye çalıştı. Moskova'da bir Yahudi Anti-Faşist Komitesi kuruldu. Savaş sırasında binlerce Yahudi mülteci Nazilerden kaçtı ve Sovyetler Birliği'ne girdiler, burada Yahudi dini faaliyetlerini yeniden canlandırdılar ve yeni sinagoglar açtılar. Mayıs 1947'de Sovyet Dışişleri Bakan Yardımcısı Andrei Gromyko , Birleşmiş Milletler'e SSCB'nin Filistin'in Yahudi ve Arap devleti olarak bölünmesini desteklediğini söyledi. SSCB, Kasım 1947'de BM'de resmen bu şekilde oy kullandı. Ancak, İsrail kurulduktan sonra Stalin pozisyonları tersine çevirdi, Arapları destekledi, Yahudi Anti-Faşist Komitesi liderlerini tutukladı ve SSCB'deki Yahudilere saldırılar düzenledi.
1947'de Birleşmiş Milletler Filistin Özel Komitesi, Batı Filistin'in Kudüs çevresinde bir Yahudi devletine, bir Arap devletine ve BM kontrolündeki Corpus ayrılık bölgesine bölünmesini tavsiye etti . Bu bölme planı , 29 Kasım 1947'de BM GA Kararı 181, 33 lehte, 13 aleyhte ve 10 çekimser oyla kabul edildi. Oylama, Yahudi topluluklarında kutlamalara ve Filistin'deki Arap topluluklarında protestolara yol açtı. Ülke genelinde şiddet, daha önce İngilizlere karşı bir Yahudi isyanı , bazı düzensiz Yahudi-Arap çatışmalarıyla 1947-1949 Filistin savaşına girdi . Çatışma , Arapça'da el-Nakba ("Felaket") olarak bilinen yaklaşık 711.000 Filistinli Arap'ın göçüne yol açtı . İsrail Devleti'nin ilanı ve 1948 Arap-İsrail Savaşı'nın başlamasından önce dörtte birinden fazlası zaten kaçmıştı . Daha sonra, ilk İsrail hükümetinin çıkardığı bir dizi yasa , Filistinlilerin evlerine dönmelerini veya mülklerini talep etmelerini engelledi. Onlar ve torunlarının çoğu mülteci olarak kaldı . Filistinlilerin kaçması ve sınır dışı edilmesi o zamandan beri geniş ve tartışmalı bir şekilde etnik temizlik içerdiği şeklinde tanımlandı . İsrailli ve Filistinli tarihçiler arasında giderek büyüyen bir fikir birliğine göre, köylerin sürülmesi ve yok edilmesi Filistinli mültecilerin kökeninde rol oynadı. Ancak Efraim Karsh , İsrail'in onları kalmaya ikna etme girişimlerine rağmen, kendi rızalarıyla kaçan ya da Arap arkadaşları tarafından ülkeyi terk etmeleri için baskı gören Arapların çoğunun olduğunu belirtiyor.
İsrail Devleti'nin kurulmasından bu yana, Dünya Siyonist Örgütü, esas olarak Yahudilerin İsrail'e göç etmelerine yardım etmeye ve onları teşvik etmeye adanmış bir örgüt olarak işlev gördü. Diğer ülkelerde İsrail'e siyasi destek sağladı, ancak İsrail'in iç siyasetinde çok az rol oynuyor. Hareketin 1948'den bu yana en büyük başarısı, göç eden Yahudilere lojistik destek sağlamak ve en önemlisi, Sovyet Yahudilerinin SSCB'den ayrılma ve dinlerini özgürce yaşama hakkı ve 850.000 Yahudinin göçü konusunda yetkililerle mücadelelerine yardım etmekti. Arap dünyasından, çoğunlukla İsrail'e. 1944-45'te Ben-Gurion, Yabancı yetkililere Bir Milyon Planı'nı "Siyonist hareketin birincil hedefi ve en yüksek önceliği" olarak tanımladı. 1939 tarihli İngiliz Beyaz Kitabının göç kısıtlamaları, böyle bir planın Mayıs 1948'de İsrail Bağımsızlık Bildirgesi'ne kadar geniş ölçekte uygulanamayacağı anlamına geliyordu. Yeni ülkenin göçmenlik politikası, yeni İsrail hükümeti içinde bazı muhalefetlere sahipti. "Yaşamları tehlikede olmayan Yahudiler arasında, özellikle arzu ve motivasyonları kendilerine ait olmadığında" geniş çaplı göçü organize etmenin hiçbir gerekçesi olmadığını savunan ve hazmetme sürecinin "gereksiz zorluklara" neden olduğunu savunanlar. Bununla birlikte, Ben-Gurion'un etkisi ve ısrarı, göçmenlik politikasının uygulanmasını sağladı.
Türler
|Ülke / Bölge||Üyeler||Temsilciler|
|Polonya||299.165||109|
|Amerika Birleşik Devletleri||263.741||114|
|Filistin||167.562||134|
|Romanya||60.013||28|
|Birleşik Krallık||23.513||15|
|Güney Afrika||22.343||14|
|Kanada||15.220||8|
Çok uluslu, dünya çapındaki Siyonist hareket , temsili demokratik ilkeler üzerine yapılandırılmıştır . Kongreler her dört yılda bir (İkinci Dünya Savaşı'ndan önce iki yılda bir yapılır) yapılır ve kongre delegeleri üyeler tarafından seçilir. Üyelerin şekel olarak bilinen aidatları ödemeleri gerekir . Kongrede delegeler 30 kişilik bir yürütme konseyi seçiyor ve bu konsey de hareketin liderini seçiyor. Hareket, başlangıcından itibaren demokratikti ve kadınların oy kullanma hakkı vardı.
1917'ye kadar, Dünya Siyonist Örgütü , ısrarlı küçük ölçekli göç ve Yahudi Ulusal Fonu (1901 - Yahudi yerleşimi için arazi satın alan bir hayır kurumu) ve Anglo-Filistin gibi organların kurulması yoluyla bir Yahudi Ulusal Evi inşa etme stratejisi izledi. Banka (1903 - Yahudi işletmeler ve çiftçiler için kredi sağladı). 1942'de Biltmore Konferansı'nda hareket ilk kez İsrail Topraklarında bir Yahudi devleti kurulmasına yönelik açık bir hedefi içeriyordu.
1968'de Kudüs'te toplanan 28. Siyonist Kongre , bugün "Kudüs Programı" nın beş maddesini Siyonizmin hedefleri olarak kabul etti. Onlar:
- Yahudi Halkının birliği ve İsrail'in Yahudi yaşamındaki merkezi konumu
- Yahudi halkının tarihi vatanı Eretz İsrail'de tüm ülkelerden Aliyah aracılığıyla toplanması
- Adalet ve barışa ilişkin peygamberlik vizyonuna dayalı olarak İsrail Devletinin güçlendirilmesi
- Yahudi ve İbranice eğitiminin ve Yahudi manevi ve kültürel değerlerinin desteklenmesi yoluyla Yahudi Halkının kimliğinin korunması
- Yahudi haklarının her yerde korunması
Modern İsrail'in yaratılmasından bu yana, hareketin rolü azaldı. Farklı Siyonizm algıları İsrail ve Yahudi siyasi tartışmalarında rol oynamaya devam etse de , artık İsrail siyasetinde çevresel bir faktördür .
İşçi Siyonizmi
İşçi Siyonizmi Doğu Avrupa'da doğdu. Sosyalist Siyonistler, Yahudi karşıtı toplumlarda yüzyıllardır süren baskının, Yahudileri daha fazla antisemitizmi davet eden uysal, savunmasız, umutsuz bir varoluşa indirgediğine inanıyorlardı; bu, orijinal olarak Theodor Herzl tarafından öngörülen bir görüştü. Yahudi ruhunda ve toplumunda bir devrimin kısmen İsrail'e taşınan ve kendi ülkelerinde çiftçi, işçi ve asker haline gelen Yahudiler tarafından gerekli ve başarılabileceğini savundular. Çoğu sosyalist Siyonist, geleneksel dini Yahudiliğin Yahudi halkı arasında bir "diaspora zihniyetini" sürdürdüğü gerekçesiyle reddedildi ve İsrail'de " kibbutzim " adı verilen kırsal komünler kurdu . Kibbutz, Yahudi Ulusal Fonu'nun eğitimli gözetim altında Yahudi işçileri işe aldığı bir kooperatif tarım biçimi olan "ulusal çiftlik" planının bir varyasyonu olarak başladı. Kibbutzim, bir dereceye kadar Ütopik sosyalizmi temsil eden komünalizm ve eşitlikçiliğe büyük vurgu yaptıkları için İkinci Aliya'nın bir simgesiydi. Dahası, İşçi Siyonizminin temel bir yönü haline gelen kendi kendine yeterliliği vurguladılar. Sosyalist Siyonizm, ilham almasına ve felsefi olarak Yahudiliğin temel değerleri ve maneviyatına dayanmasına rağmen, bu Yahudiliğin ilerici ifadesi genellikle Ortodoks Yahudilik ile antagonist bir ilişki geliştirmiştir .
İşçi Siyonizm politik ve ekonomik hayata egemen güç olmuştur Yişuv sırasında Filistin İngiliz Mandası ve kadar İsrail'de siyasi kuruluş egemen ideoloji oldu 1977 seçimlerinde zaman İsrailli İşçi Partisi yenilmişti. İsrail İşçi Partisi, kibbutzim'deki en popüler parti Meretz olmasına rağmen, geleneği sürdürüyor . İşçi Siyonizmi'nin ana kurumu, 1920'de Filistinli bir işçi grevine karşı grev kırıcı olarak başlayan ve 1970'lere kadar İsrail hükümetinden sonra İsrail'deki en büyük işveren olan Histadrut'tur (işçi sendikalarının genel örgütü).
Liberal Siyonizm
Genel Siyonizm (veya Liberal Siyonizm) başlangıçta Siyonist hareket içinde 1897'deki Birinci Siyonist Kongre'den Birinci Dünya Savaşı sonrasına kadar baskın eğilimdi. General Siyonistler, Herzl ve Chaim Weizmann gibi birçok Siyonist liderin özlem duyduğu liberal Avrupa orta sınıfıyla özdeşleşti . Liberal Siyonizm, modern İsrail'de tek bir partiyle ilişkilendirilmese de, İsrail siyasetinde serbest piyasa ilkelerini, demokrasiyi ve insan haklarına bağlılığı savunan güçlü bir eğilim olmaya devam ediyor. Siyasi kolları, günümüz Likud'unun atalarından biriydi . 2000'lerde Likud'dan ayrılan ve şu anda feshedilen ana merkezci parti olan Kadima , diğer şeylerin yanı sıra daha demokratik bir toplum oluşturmak için Filistin devleti ihtiyacını savunarak, Liberal Siyonist ideolojinin birçok temel politikasıyla özdeşleşti. İsrail'de serbest piyasayı onaylıyor ve İsrail'in Arap vatandaşları için eşit haklar çağrısında bulunuyor. 2013'te Ari Shavit , o zamanlar yeni olan Yesh Atid partisinin (seküler, orta sınıf çıkarlarını temsil eden) başarısının "yeni Genel Siyonistler" in başarısını somutlaştırdığını öne sürdü .
Dror Zeigerman , Genel Siyonistlerin geleneksel tutumlarının - "sosyal adalete, hukuka ve düzene, Devlet ve Din meselelerinde çoğulculuğa ve dış politika ve güvenlik alanında ılımlılığa ve esnekliğe dayanan liberal konumlar" olduğunu yazıyor. hala bazı aktif siyasi partilerdeki önemli çevreler ve akımlar tarafından tercih edilmektedir.
Filozof Carlo Strenger , sağın romantik milliyetçiliğiyle çelişen, Herzl ve Ahad Ha'am'ın orijinal ideolojisine dayanan Liberal Siyonizmin ("Bilgi-Ulus İsrail" vizyonunu destekleyen) modern bir versiyonunu anlatıyor . ve ultra-Ortodoks'un Netzah Yisrael'i . Demokratik değerler ve insan hakları kaygısı, sadakatsizlikle suçlanmadan hükümet politikalarını eleştirme özgürlüğü ve kamusal yaşamda aşırı dini etkinin reddedilmesi ile dikkat çekiyor. "Liberal Siyonizm, Yahudi geleneğinin en otantik özelliklerini kutluyor: keskin tartışmalara isteklilik; davka'nın aykırı ruhu ; otoriterliğe boyun eğmeyi reddetme." Liberal Siyonistler, "Yahudi tarihi, Yahudilerin kendilerine ait bir ulus devlete ihtiyaç duyduklarını ve buna hak kazandıklarını gösterir. Ama aynı zamanda bu devletin liberal bir demokrasi olması gerektiğini , bu da dinden bağımsız yasa önünde katı bir eşitlik olması gerektiğini düşünüyorlar. , etnik köken veya cinsiyet. "
Revizyonist Siyonizm
Ze'ev Jabotinsky liderliğindeki revizyonist Siyonistler, 1923 tarihli Demir Duvar makalesinde ana hatları çizilen, yol gösterici ilkeleri olan Milliyetçi Siyonizm olarak bilinen şeyi geliştirdiler . 1935'te Revizyonistler, bir Yahudi devletinin kurulmasının Siyonizmin amacı olduğunu söylemeyi reddettiği için Dünya Siyonist Örgütü'nden ayrıldılar.
Jabotinsky buna inanıyordu,
Siyonizm, sömürgeleştirme macerasıdır ve bu nedenle silahlı güç sorunu ile karşı karşıya kalır veya kalır. İnşa etmek önemlidir, İbranice konuşmak önemlidir, ancak maalesef ateş edebilmek daha da önemlidir - yoksa kolonizasyonda oynamaktan bıktım.
ve şu
Yahudiler doğudan gelseler de kültürel, ahlaki ve manevi olarak Batı'ya aittiler. Siyonizm, Jabotinsky tarafından Yahudilerin ruhani vatanlarına dönüşü olarak değil, Doğu'daki Batı medeniyetinin bir parçası veya aşısı olarak tasarlandı. Bu dünya görüşü, Siyonizmin Doğu Akdeniz'deki tüm Araplara karşı Avrupa sömürgeciliği ile kalıcı olarak müttefik olacağı jeostratejik bir anlayışa çevrildi.
Revizyonistler, Arap nüfusunu kitlesel Yahudi göçünü kabul etmeye zorlamak için Filistin'de bir Yahudi Ordusu kurulmasını savundular.
Revizyonist Siyonizmin destekçileri, 1977'den bu yana çoğu hükümete hakim olan Likud Partisi'ni İsrail'de geliştirdi . İsrail'in Doğu Kudüs dahil Batı Şeria'yı kontrol etmesini savunuyor ve Arap-İsrail çatışmasında katı bir yaklaşım benimsiyor. 2005'te Likud, işgal altındaki topraklarda bir Filistin devletinin kurulması konusunda bölündü. Barış görüşmelerini savunan parti üyeleri Kadima Partisi'nin kurulmasına yardımcı oldu.
Dini Siyonizm
Dini Siyonizm, Siyonizm ile gözlemci Yahudiliği birleştiren bir ideolojidir . Kurulması öncesinde İsrail Devleti'nin , Dini Siyonizm bir inşa etmek Siyonist çabalarına destek ağırlıklı olarak gözlemci Yahudilerdi Musevi devleti içinde İsrail Toprağı .
Sonra Altı Gün Savaşı ve yakalanması Batı Şeria'da bir bölge olarak Musevi açısından atıfta Yahudiye ve Samiriye Diyanet Siyonist hareketin sağcı bileşenleri milliyetçi revindication entegre ve dönüştü Neo-Siyonizm . İdeolojileri üç sütun etrafında döner: İsrail Ülkesi, İsrail Halkı ve İsrail Tevrat'ı.
Yeşil Siyonizm
Yeşil Siyonizm, Siyonizmin öncelikle İsrail'in çevresi ile ilgilenen bir dalıdır. Özellikle çevreci tek Siyonist parti Yeşil Siyonist İttifak'tır .
Siyonizm Sonrası
20. yüzyılın son çeyreğinde, İsrail'de klasik milliyetçilik geriledi. Bu, post-Siyonizm'in yükselişine yol açtı . Post-Siyonizm, İsrail'in "Yahudi halkının devleti" kavramını terk etmesi ve tüm vatandaşlarının bir devleti veya Arapların ve Yahudilerin bir tür özerkliğin tadını çıkarırken birlikte yaşadıkları iki uluslu bir devlet olmak için çabalaması gerektiğini iddia ediyor .
Yahudi olmayan destek
Yahudilerin İsrail Toprağına dönüşüne yönelik siyasi destek, siyasi bir hareket olarak Yahudi Siyonizminin resmi örgütlenmesinden önce geliyor. 19. yüzyılda, Yahudilerin Kutsal Topraklara geri getirilmesinin savunucularına Restorasyonistler deniyordu. Yahudilerin Kutsal Topraklara dönüşü, Kraliçe Victoria , Napolyon Bonapart , Kral Edward VII , Amerika Birleşik Devletleri Başkanı John Adams , Güney Afrika General Smuts , Çekoslovakya Devlet Başkanı Masaryk , filozof ve tarihçi Benedetto gibi seçkin isimler tarafından geniş ölçüde desteklendi. Croce İtalya'dan, Henry Dunant (kurucusu Kızılhaç ve yazar Cenevre Sözleşmelerine ) ve bilim adamı ve insani Fridtjof Nansen dan Norveç .
Fransız hükümeti, Bakan M. Cambon aracılığıyla, kendisini resmen "... İsrail halkının yüzyıllar önce sürgüne gönderildiği bu Topraklardaki Yahudi uyrukluğunun yeniden doğuşuna" adadı.
Hıristiyan Siyonizm
Bazı Hristiyanlar, Yahudilerin Filistin'e dönüşünü Siyonizmin yükselişinden önce ve sonrasında da aktif olarak desteklediler. Tel Aviv Üniversitesi'nde tarih profesörü emerita olan Anita Shapira , 1840'ların Evanjelik Hristiyan restorasyonistlerinin "bu fikri Yahudi çevrelerine aktardıklarını" öne sürüyor. İngiltere'de Restorasyonizm için Evanjelik Hıristiyan beklentisi ve politik lobicilik 1820'lerde yaygındı ve öncesinde yaygındı. Püritenler arasında, Yahudilerin anavatanlarına dönmesi için önceden sezmek ve sık sık dua etmek yaygındı .
Yahudilerin anavatanlarına dönecekleri şeklindeki İncil doktrinini destekleyen başlıca Protestan öğretmenlerden biri John Nelson Darby idi . Onun öğretisi dispensationalism , Siyonizmi teşvik kilisenin umuduyla verilen 11 ders aşağıdaki crediteddir, Yahudi ve Yahudi olmayan 1840 yılında Cenevre'de verilen Ancak gibiler CH Spurgeon , hem HORATIUS ve Andrew Bonar , Robert Murray M'Chyene ve JC Ryle , Yahudi dönüşünün hem önemi hem de önemi konusunda dispansasyonel olmayan bir dizi önde gelen savunucu arasındaydı. Siyonizm yanlısı görüşler birçok evanjelik tarafından benimsendi ve uluslararası dış politikayı da etkiledi.
Rus Ortodoks ideolog Hippolytus Lutostansky aynı zamanda birden yazarı olarak bilinen, antisemitik Rus Yahudileri Filistin'e taşımak için "yardım" gerektiğini 1911 yılında ısrar yolları, "haklı bir yer olarak Filistin eski krallık olduğunu".
Siyonizmin kayda değer ilk destekçileri arasında İngiliz Başbakanları David Lloyd George ve Arthur Balfour , Amerikan Başkanı Woodrow Wilson ve Siyonizmi destekleyen faaliyetleri İngiliz Ordusu'nun kendisini Filistin'de her zaman hizmet vermesini yasaklamasına yol açan İngiliz Tümgeneral Orde Wingate sayılabilir . Carleton Üniversitesi'nden Charles Merkley'e göre, Hıristiyan Siyonizmi , 1967 Altı Gün Savaşı'ndan sonra önemli ölçüde güçlendi ve pek çok dispansasyonel ve dispansasyonel olmayan evanjelik Hıristiyan, özellikle Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Hristiyanlar, şimdi Siyonizmi güçlü bir şekilde destekliyor.
Hayatının, kurucusu son yıllarda Son Gün Aziz hareketi , Joseph Smith'e , "Yahudiler İsrail topraklarına dönme vaktinin şimdi.", İlan 1842'de Smith , İsa Mesih'in Son Gün Azizleri Kilisesi'nin Havarisi Orson Hyde'ı Yahudilerin dönüşü için toprağı adamak üzere Kudüs'e gönderdi.
Bazı Arap Hıristiyanlar alenen İsrail'i destekleyen ABD yazar dahil Nonie Darwish ve eski Müslüman Magdi Allam , yazarı Viva Israil , Mısır doğumlu hem. Lübnan doğumlu bir ABD'li Hıristiyan gazeteci ve Amerikan Hakikat Kongresi'nin kurucusu Brigitte Gabriel , Amerikalıları "Amerika, İsrail ve Batı medeniyetini savunmak için korkusuzca konuşmaya" çağırıyor.
Müslüman Siyonizmi
Alenen Siyonizmi savundum Müslümanlar dahil Tawfik Hamid , İslami düşünür ve reformcu ve eski üyesi el-Gama'a el-İslamiyye , tarafından terör örgütü olarak belirlenmiştir İslamcı bir militan grubunun ABD ve Avrupa Birliği , Şeyh Prof Abdul İtalyan İslam Cemaati Kültür Enstitüsü Direktörü Hadi Palazzi ve Pakistanlı Amerikalı akademisyen, gazeteci ve yazar Tashbih Sayyed .
Çoğu İsrailli Dürzi etnik olarak Arap olarak tanımlanırken , bugün on binlerce İsrailli Dürzi "Dürzi Siyonist" hareketlerine aittir.
Filistin Mandası döneminde, Akka bölgesindeki Müslüman bir alim ('alim) ve FKÖ kurucusu Ahmed Shukeiri'nin babası olan As'ad Shukeiri , Filistin Arap ulusal hareketinin değerlerini reddetti ve Siyonizm karşıtı harekete karşı çıktı. . Siyonist yetkililerle rutin olarak bir araya geldi ve İngiliz Mandası'nın başlangıcından itibaren her Siyonist yanlısı Arap organizasyonunda yer aldı ve Muhammed Emin el-Hüseynî'nin Siyonizme saldırmak için İslam'ı kullanmasını açıkça reddetti .
Bazı Hintli Müslümanlar da İslami Siyonizm karşıtlığına karşı olduklarını ifade ettiler . Ağustos 2007'de, başkanı Mevlana Jamil İlyas liderliğindeki Tüm Hindistan İmamlar Örgütü ve camilerinden bir delegasyon İsrail'i ziyaret etti. Toplantı, "Hintli Müslümanlardan barış ve iyi niyet" ifade eden, Hintli Müslümanlar ve İsrailli Yahudiler arasında diyalog geliştiren ve İsrail-Filistin çatışmasının dini bir nitelik taşıdığı algısının reddedildiği ortak bir bildiriye yol açtı . Ziyaret, Amerikan Yahudi Komitesi tarafından düzenlendi . Ziyaretin amacı, dünya çapındaki Müslümanların gözünde İsrail'in statüsü hakkında anlamlı tartışmaları teşvik etmek ve Hindistan ile İsrail arasındaki ilişkiyi güçlendirmekti. Ziyaretin "İsrail devletinin, özellikle Orta Doğu'daki demokratik doğasını anlamak için dünyanın her yerindeki Müslüman zihnini açabileceği" öne sürülüyor.
Siyonizme Hindu desteği
İsrail'in 1948'de kurulmasından sonra, Hindistan Ulusal Kongresi hükümeti Siyonizme karşı çıktı. Bazı yazarlar bunun Hindistan'da daha fazla Müslüman oyu elde etmek için yapıldığını iddia ettiler (o dönemde Müslümanların sayısı 30 milyonu geçti). Bununla birlikte, Sangh Parivar liderliğindeki muhafazakar Hindu milliyetçileri, Vinayak Damodar Savarkar ve Sita Ram Goel gibi Hindu Milliyetçi entelektüelleri gibi Siyonizmi açıkça desteklediler . Yahudi halkının o zamanlar İngiliz sömürge yönetimi altında vatanlarına geri gönderilmesi için bir ulusal kurtuluş hareketi olarak görülen Siyonizm, İngiliz yönetiminden bağımsızlık mücadelesini ve Hindistan'ın bölünmesini uzun süre ulusal kurtuluş olarak gören birçok Hindu Milliyetçisine başvurdu. ezilen Hindular.
Uluslararası bir kamuoyu araştırması, Hindistan'ın dünyadaki en İsrail yanlısı ülke olduğunu göstermiştir. Daha güncel zamanlarda, muhafazakar Hint partileri ve örgütleri Siyonizmi destekleme eğilimindedir. Bu, Hint solunun Siyonizme karşı olan kesimlerinin Hindutva hareketine yönelik saldırılarını ve Hinduların " Yahudi Lobisi " ile komplo kurduğu iddialarını davet etti .
Anti-Siyonizm
Siyonizm, çok çeşitli kuruluşlar ve bireyler tarafından karşı çıkmaktadır. Siyonizme karşı çıkanlar arasında, bazı seküler Yahudiler, Yahudiliğin bazı kolları ( Satmar Hasidim ve Neturei Karta ), eski Sovyetler Birliği , Müslüman dünyasının çoğu ve Filistinliler de vardı. Siyonizme karşı çıkma nedenleri çeşitlidir ve bunlar şunları içerir: arazi müsaderelerinin haksız olduğu algısı; Filistinlilerin sınır dışı edilmesi; Filistinlilere yönelik şiddet; ve iddia edilen ırkçılık . Özellikle Arap devletleri, 1948 Filistin göçünden sorumlu olduğuna inandıkları Siyonizme şiddetle karşı çıkıyorlar . 2014 yılı itibarıyla 53 Afrika ülkesi tarafından onaylanan Afrika İnsan ve Halkların Hakları Şartı'nın giriş bölümü, sömürgecilik , neo-kolonyalizm , apartheid , "saldırgan yabancı askeri üsler" gibi diğer uygulamalarla birlikte Siyonizmi ortadan kaldırma taahhüdünü içermektedir. ve her türlü ayrımcılık .
Siyonizm, İsrail devletinin kurulmasından önce bile bazı Yahudiler tarafından başka nedenlerle karşı çıktı çünkü "Siyonizm, halkımızın varlığı için hem manevi hem de fiziksel bir tehlike oluşturuyor".
1945'te ABD Başkanı Franklin D Roosevelt , Suudi Arabistan Kralı İbn Suud ile bir araya geldi . İbn Suud, Yahudilere karşı suç işlemenin Almanya olduğuna ve bu nedenle Almanya'nın cezalandırılması gerektiğine işaret etti. Filistinli Araplar, Avrupalı Yahudilere hiçbir zarar vermemişlerdi ve topraklarını kaybederek cezalandırılmayı hak etmemişlerdi. Roosevelt ABD'ye döndüğünde İsrail'in "ancak zorla kurulabileceği ve korunabileceği" sonucuna vardı.
Katolik Kilisesi ve Siyonizm
Katolik Kilisesi'nin ilk tepkisi, Siyonizme karşı güçlü bir muhalefet gibi görünüyordu. 1897 Basel Konferansı'ndan kısa bir süre sonra, yarı resmi Vatikan dergisi ( Cizvitlerin editörlüğünde ) Civiltà Cattolica , siyasi Siyonizm hakkında İncil-teolojik yargısını verdi: "Nasıralı İsa'nın kehanetinin gerçekleşmesinin üzerinden 1827 yıl geçti ... Kudüs'ün yıkılmasından sonra] Yahudiler, tüm uluslar arasında köle olmaya ve dünyanın sonuna kadar dağınık [diaspora, galut] kalmaya yönlendirileceklerdi. " Yahudilerin egemenlikle Filistin'e dönmelerine izin verilmemelidir: "Kutsal Yazılara göre, Yahudi halkı her zaman diğer uluslar arasında dağınık ve vagabondo [serseri, gezinerek] yaşamalı, böylece sadece Mesih'e şahitlik etmesinler. Kutsal Yazılar ... ama varoluşlarıyla ".
Yine de Theodore Herzl, altıncı Siyonist Kongresi'nden (Ağustos 1903) sonra ve ölümünden altı ay önce 1904 Ocak ayı sonlarında bir tür destek arayışıyla Roma'ya gitti. 22 Ocak'ta Herzl ilk olarak Papalık Dışişleri Bakanı Kardinal Rafael Merry del Val ile bir araya geldi . Herzl'in özel günlük notlarına göre, Kardinal'in İsrail tarihine ilişkin yorumu Katolik Kilisesi'ninkiyle aynıydı, ancak Yahudilerin Katolikliğe dönüştürülmesini de istedi. Üç gün sonra Herzl, İsrail'e Yahudilerin geri dönüşünü destekleme talebine aynı şekilde cevap veren Papa Pius X ile görüştü ve "bu hareketi destekleyemiyoruz. Yahudilerin Kudüs'e gitmesini engelleyemeyiz, ancak ona asla yaptırım uygulayamazdık ... Yahudiler Rabbimizi tanımadılar, bu nedenle Yahudi halkını tanıyamayız. " Aynı süreli yayın 1922'de Viyana muhabirinin bir makalesini yayınladı: "Yahudi karşıtlığı, Yahudilerin küstahlığına kesinlikle gerekli ve doğal tepkiden başka bir şey değildir ... Katolik antisemitizmi - hiçbir zaman ahlaki yasanın ötesine geçmeden - hepsini benimser Hıristiyan halkı, yeminli düşmanlarının gördüğü kötü muameleden kurtarmak için gerekli araçlar ". Bu ilk tutum sonraki 50 yıl içinde, o yılın Vatikan sempozyumunda, Papa II . John Paul , antisemitizmin Hıristiyan köklerini "... Yeni Ahit'in yanlış ve adaletsiz yorumlarıyla ilgili olarak reddettiği 1997 yılına kadar değişti . Yahudi halkı ve onların sözde suçu [Mesih'in ölümünde] çok uzun süre dolaşarak bu insanlara düşmanlık duygusu uyandırdı. "
Sömürgecilik veya etnik temizlik olarak nitelendirme
Siyonizm sömürgecilik olarak nitelendirildi ve Siyonizm, Filistinlilerin sınır dışı edilmesini içeren ve onlara karşı şiddete neden olan topraklara haksız el konulmasını teşvik ettiği için eleştirildi. Siyonizmin sömürgecilik olarak nitelendirilmesi, diğerleri arasında Nur Masalha , Gershon Shafir, Michael Prior , Ilan Pappe ve Baruch Kimmerling tarafından tanımlanmıştır .
Shlomo Avineri ve Mitchell Bard gibi diğerleri, Siyonizmi sömürgeci bir hareket olarak değil, Filistin hareketiyle rekabet eden ulusal bir hareket olarak görüyor. Güney Afrikalı haham David Hoffman, Siyonizmin bir 'yerleşimci-sömürge girişimi' olduğu iddiasını reddetti ve bunun yerine Siyonizmi ulusal bir olumlu eylem programı olarak nitelendirerek, İsrail'de antik çağlara kadar kesintisiz bir Yahudi varlığının olduğunu ekledi.
Isaac Deutscher , 1,5 milyon Filistinlinin mülksüzleştirilmesinin bir sonucu olarak bir "totsieg", "mezara doğru galip bir hücum" gerçekleştiren İsraillileri "Ortadoğu'nun Prusyalıları" olarak adlandırdı. İsrail, yirminci yüzyılın 'kalan son sömürge gücü' haline gelmişti.
Edward Said ve Michael Prior , Herzl'in 1895 tarihli günlüğüne atıfta bulunarak, Filistinlileri sınır dışı etme fikrinin Siyonizmin erken bir bileşeni olduğunu iddia ediyorlar. yoksullar ihtiyatlı ve ihtiyatlı bir şekilde yapılmalıdır. " Bu alıntı, Efraim Karsh tarafından Herzl'in amacını yanlış temsil ettiği için eleştirildi. Bunu "Filistin propagandasının bir özelliği" olarak tanımlıyor, Herzl'in Yahudiler tarafından satın alınan topraklarda yaşayan gecekonduların gönüllü olarak yeniden yerleştirilmesine atıfta bulunduğunu ve günlük yazısının tamamında şu ifadelerin yer aldığını yazıyor: " diğer inançlar ve mülklerini, namuslarını ve özgürlüklerini en sert zorlama araçlarıyla korurlar.Bu, tüm dünyaya harika bir örnek oluşturacağımız başka bir alandır… Bireysel alanlarda bu kadar çok taşınmaz mal sahibi varsa [ mallarını bize satarsak, onları orada bırakıp, bize ait olan diğer alanlar doğrultusunda ticaretimizi geliştireceğiz. " Derek Penslar , Herzl'in kamulaştırmayla ilgili günlük yazısını yazarken Güney Amerika'yı veya Filistin'i düşündüğünü söylüyor. Walter Laquer'e göre , birçok Siyonist transfer önermesine rağmen, bu hiçbir zaman resmi Siyonist politika olmadı ve 1918'de Ben-Gurion bunu "kesin olarak reddetti".
Ilan Pappe , Siyonizmin etnik temizlik ile sonuçlandığını savundu. Bu görüş , Filistinlilerin göçü anlatısını kabul eden ancak bunu etnik temizlik yerine savaş bağlamına yerleştiren Benny Morris gibi diğer Yeni Tarihçilerden farklıdır . Benny Morris'e Filistinlilerin Lydda ve Ramle'den Sınırdışı Edilmesi sorusu sorulduğunda , "Tarihte etnik temizliği haklı çıkaran koşullar var. Bu terimin 21. yüzyıl söyleminde tamamen olumsuz olduğunu biliyorum, ancak seçim arasında olduğunda etnik temizlik ve soykırım - halkınızın imhası - etnik temizliği tercih ediyorum. "
Saleh Abdel Jawad , Nur Masalha , Michael Prior , Ian Lustick ve John Rose, Siyonizmi, Deir Yassin katliamı , Sabra ve Shatila katliamı ve Patrikler Mağarası gibi Filistinlilere yönelik şiddetten sorumlu olduğu için eleştirdiler .
1938'de Mahatma Gandhi , Siyonizmi reddetti ve Filistin'de bir Yahudi ulusal evinin kurulmasının dini bir eylem olduğunu ve bu nedenle Hindistan'ın Hindu ve Müslüman ülkelere Bölünmesi ile karşılaştırarak zorla yapılmaması gerektiğini söyledi . "Filistin, tıpkı İngiltere'nin İngilizlere, Fransa'nın Fransızlara ait olması gibi Araplara aittir. Yahudileri Araplara dayatmak yanlış ve insanlık dışıdır ... Elbette küçültmek insanlığa karşı bir suç olur. Gururlu Araplar, Filistin Yahudilere kısmen veya tamamen ulusal vatanları olarak geri verilsin diye ... Filistin'e ancak Arapların iyi niyetiyle yerleşebilirler. Arap kalbini dönüştürmeye çalışmalılar. " Gandhi daha sonra 1946'da Amerikalı gazeteci Louis Fischer'e "Yahudilerin Filistin'de iyi bir vakası var. Arapların Filistin üzerinde bir iddiası varsa, Yahudilerin önceden bir iddiası var" dedi.
Irkçı olarak nitelendirilmesi
David Ben-Gurion, "Yahudi devleti vatandaşları arasında ırk, din, cinsiyet veya sınıf temelinde hiçbir ayrım yapılmayacağını" belirtti. Aynı şekilde, Vladimir Jabotinsky, "azınlığın savunmasız bırakılmayacağını ... demokrasinin amacı, azınlığın da devlet politikaları üzerinde nüfuz sahibi olmasını garantilemektir" dedi.
Ancak, Siyonizmi eleştirenler, onu sömürgeci veya ırkçı bir hareket olarak görüyor . Tarihçi Avi Shlaim'e göre , Siyonizm tarihi boyunca bugüne kadarki "yerli nüfusa yönelik derin düşmanlık ve aşağılama tezahürleriyle doludur". Shlaim, Siyonist hareket içinde bu tür tutumları eleştiren bireylerin her zaman var olduğuna işaret ederek bunu dengeliyor. 1891'de Filistin'i ziyaret ettikten sonra, Siyonist yerleşimcilerin saldırgan davranışlarını ve siyasi etnosantrizmini eleştiren bir dizi makale yayınlayan Ahad Ha'am'ın örneğinden bahsediyor. Ha'am, Siyonistlerin "Araplara düşmanlık ve zulümle davrandıklarını, sınırlarına haksız yere tecavüz ettiklerini, onları utançla savunduklarını ve hatta bununla övündüklerini ve hiç kimsenin bu alçakça ve tehlikeli eğilimi kontrol etmeye cesaret edemeyeceğini" ve inandıklarını yazdı. "Arapların anladığı tek dil güç dilidir." Siyonizm'e yönelik bazı eleştiriler, Gustavo Perednik'e göre , Siyonizm ile ilgisi olmayan dini bir kavram olmasına rağmen, Yahudiliğin " seçilmiş insanlar " nosyonunun Siyonizm'deki ırkçılığın kaynağı olduğunu iddia ediyor.
Aralık 1973'te BM, Güney Afrika'yı kınayan bir dizi karar aldı ve " Portekiz sömürgeciliği , Apartheid ve Siyonizm arasındaki kutsal olmayan ittifaka" atıfta bulundu . O zamanlar İsrail ve Güney Afrika arasında çok az işbirliği vardı , ancak iki ülke 1970'lerde yakın bir ilişki geliştirecekti. Güney Afrika'nın apartheid rejimi ile Siyonist düşüncede ırkçılığın tezahürü olarak görülen İsrail'in Filistinlilere yönelik bazı politikaları arasında da paralellikler kuruldu.
1975'te BM Genel Kurulu , "Siyonizm ırkçılık ve ırk ayrımcılığının bir biçimidir" diyen 3379 sayılı Kararı kabul etti. Karara göre, "ırksal üstünlük farklılaşması doktrini bilimsel olarak yanlış, ahlaki olarak kınanabilir, sosyal açıdan adaletsiz ve tehlikelidir." Karar işgal altındaki Filistin, Zimbabve ve Güney Afrika topraklarını ırkçı rejim örnekleri olarak adlandırdı. 3379 sayılı karar Sovyetler Birliği'nin öncülüğünü yaptı ve İsrail'in Güney Afrika'daki apartheid rejimini desteklediği suçlamalarının ortasında Arap ve Afrika ülkelerinden sayısal destekle geçti. Karar, ABD temsilcisi Daniel Patrick Moynihan tarafından 'müstehcenlik' ve 'Birleşmiş Milletlere yapılan bir zarar' olarak sert bir şekilde eleştirildi . 1991'de karar, İsrail'in 1991'deki Madrid Konferansı'na ancak kararın iptal edilmesi halinde katılacağını açıklamasının ardından, BM Genel Kurulu'nun 46/86 sayılı Kararı ile yürürlükten kaldırıldı.
Amerika Birleşik Devletleri ... kabul etmiyor, uymayacak, bu rezil eylemi asla kabul etmeyecek ... Yalan, Siyonizmin bir ırkçılık biçimi olduğudur. Ezici bir çoğunlukla açık olan gerçek, öyle olmadığıdır.- Daniel Patrick Moynihan , 1975'te 3379 sayılı Karar kabul edildikten sonra BM Genel Kurulu'nda konuşma yapıyor.
Arap ülkeleri bir bağlantılı olarak ırkçılıkla Siyonizmi ilişkilendirmek aranan ırkçılık 2001 BM konferansında gerçekleşti, Durban cevap olarak konferanstan uzaklaşmak ABD'yi ve İsrail'i neden, Güney Afrika,. Konferansın son metni Siyonizmi ırkçılıkla ilişkilendirmedi. Öte yandan, konferansla bağlantılı olarak düzenlenen bir insan hakları forumu, Siyonizmi ırkçılıkla özdeşleştirdi ve İsrail'i "soykırım ve etnik temizlik de dahil olmak üzere ırkçı suçlar" olarak nitelendirdiği suçlardan dolayı kınadı.
Chaim Herzog gibi Siyonizm destekçileri , hareketin ayrımcı olmadığını ve ırkçı yönler içermediğini savunuyorlar.
Haredi Yahudilik ve Siyonizm
Birçok Haredi Ortodoks örgütü Siyonizme karşı çıkıyor; Siyonizmi seküler bir hareket olarak görüyorlar. Milliyetçiliği bir doktrin olarak reddediyorlar ve Yahudiliği her şeyden önce devlete bağlı olmayan bir din olarak görüyorlar. Bununla birlikte, bazı Haredi hareketleri ( 2010'dan beri Shas gibi ) Siyonist hareketle açıkça ilişkilidir.
Haredi hahamları , seküler bir hükümete sahip olduğu için İsrail'i halaşik bir Yahudi devleti olarak görmüyor . Ancak Yahudilerin dini idealleri sürdürmelerinin sorumluluğunu üstleniyorlar ve İsrail vatandaşlarının çoğu Yahudi olduğu için bu gündemi İsrail içinde sürdürüyorlar. Diğerleri, Yahudi devleti olasılığını reddediyor, çünkü onlara göre bir Yahudi devleti Yahudi dini yasaları tarafından tamamen yasaklanmış durumda. Onlara göre bir Yahudi devleti bir tezattır.
İsrail seçimlerinde iki Haredi partisi aday gösterir. Bazen milliyetçi veya Siyonist olarak kabul edilebilecek görüşlerle ilişkilendirilirler. Daha milliyetçi Siyonist partilerle koalisyonları tercih ediyorlar, çünkü bunlar muhtemelen İsrail devletinin Yahudi doğasını geliştirmekle daha çok ilgileniyorlar. Sefarad-Ortodoks partisi Shas , Siyonist hareketle birlikteliği reddetti; ancak 2010 yılında Dünya Siyonist Örgütü'ne katıldı . Seçmenleri genellikle kendilerini Siyonist olarak tanımlarlar ve Knesset üyeleri sık sık başkalarının Siyonist bir gündem olarak kabul edebileceği şeyleri takip eder. Shas, Araplar ve Filistinlilerle bölgesel uzlaşmayı destekledi, ancak genellikle Yahudi kutsal siteleri üzerinde uzlaşmaya karşı çıkıyor.
Hasidik olmayan veya 'Litvanyalı' Haredi Aşkenazi dünyası, Aşkenazi Agudat İsrail / UTJ partisi tarafından temsil edilmektedir . Her zaman Siyonist hareketle ilişki kurmaktan kaçınmıştır ve üyeleri orduda görev yapmadıkları için genellikle barışla ilgili konularda oy kullanmaktan veya tartışmaktan kaçınır. Parti, Şabat istirahati gibi konularda İsrail ve İsrail hukukunun halacha ile uyumlu olmasını sağlamak için çalışıyor . Haham Elazar Menachem Shach ve Rabbi Avigdor Miller gibi Litvishe dünyasının mevcut ve geçmiş nesillerdeki haham liderleri , dini ve seküler olsun, Siyonizmin tüm biçimlerine şiddetle karşı çıkıyorlar. Ancak üyelerin seçimlere hem pasif hem de aktif katılım da dahil olmak üzere İsrail siyasi yaşamına katılmalarına izin veriyorlar.
Kudüs'teki diğer birçok Hasidik grup, en ünlüsü Satmar Hasidim ve parçası oldukları daha büyük hareket olan Edah HaChareidis , güçlü bir şekilde Siyonizm karşıtıdır. Modern siyasi Siyonizmin tüm biçimlerinin en iyi bilinen Hasidik muhaliflerinden biri, Macar asi ve Talmud bilgini Joel Teitelbaum'du . Ona göre, mevcut İsrail Devleti Yahudiliğe aykırıdır, çünkü bazı din karşıtı kişilikleri içeren insanlar tarafından kurulmuştur ve Yahudilerin Yahudi Mesih'i beklemesi gerektiği şeklindeki geleneksel nosyonu açıkça ihlal etmektedir.
Teitelbaum, modern Siyonizme karşı argümanlarında klasik Yahudi kaynaklarından temel alıntılara atıfta bulundu; özellikle Talmud'da Rabbi Yosi b'Rebbi Hanina'nın (Kesubos 111a) Rab'bin İsrail ulusuna “ Üç Yemin ” koyduğunu açıkladığı bir pasaj : a) İsrail, birlikte topraklara zorla dönmemelidir; b) İsrail diğer milletlere isyan etmemelidir; ve c) Uluslar İsrail'i çok sert bir şekilde boyun eğdirmemelidir. Teitelbaum'a göre, ikinci yemin, İsrail ve Arap ülkeleri arasında daha sonra yapılan savaşlarla ilgilidir.
Bir Ortodoks Haredi dini hareketi olan Neturei Karta , İsrail'i "ırkçı bir rejim" olarak kabul ederek Siyonizme şiddetle karşı çıkıyor. Çoğu ana akım Yahudi tarafından "Yahudiliğin en uç noktalarında" bir kült olarak görülüyorlar; Musevi Sanal Kütüphane 5.000 sayılarını koyar, ancak İftiraya Karşı Birlik topluluğunun 100'den az üyesi aslında İsrail karşıtı aktivizm katılmak tahmin ediyor. Hareket , Siyonizmi Nazizm ile eşitliyor , Siyonist ideolojinin Tevrat'ın öğretilerine aykırı olduğuna inanıyor ve aynı zamanda antisemitizmdeki artışlardan Siyonizmi suçluyor. Neturei Karta üyeleri, uzun bir aşırılık yanlısı beyan geçmişine ve önemli Yahudi düşmanlarına ve İslamcı aşırılık yanlılarına destek veriyor.
Chabad-Lubavitch Hasidik hareketin geleneksel olarak Siyonist olarak tespit etmedi, ama İsrail'de herhangi toprak uzlaşma karşı, 20. yüzyılın sonlarında beri Siyonist gündemi kabul etmiştir.
Anti-Siyonizm veya antisemitizm
Bazı Siyonizm karşıtlığı eleştirmenleri, Siyonizme muhalefeti antisemitizmden ayırt etmenin zor olabileceğini ve İsrail'e yönelik eleştirinin, aksi takdirde antisemitik olarak değerlendirilebilecek bakış açılarını ifade etmek için bir bahane olarak kullanılabileceğini iddia ettiler. Diğer bilim adamları, Siyonizme karşı belirli muhalefet biçimlerinin antisemitizm oluşturduğunu iddia ediyorlar. Bazı bilim adamları, Siyonizme veya İsrail Devleti'nin politikalarına karşı daha aşırı uçlardaki muhalefetin genellikle antisemitizmle örtüştüğünü iddia etti. Arap dünyasında "Yahudi" ve "Siyonist" kelimeleri genellikle birbirinin yerine kullanılır. Filistin Kurtuluş Örgütü antisemitizm suçlamalarından kaçınmak için tarihsel olarak "Yahudi" kelimesini "Siyonist" kullanımı lehine kullanmaktan kaçındı, ancak FKÖ yetkilileri zaman zaman hata yaptı.
Bazı antisemitler, Siyonizmin dünyanın kontrolünü ele geçirmek için bir Yahudi komplosunun parçası olduğunu veya bir parçası olduğunu iddia ettiler. Bu iddiaların özel bir versiyonu olan " The Protocols of the Elders of Zion " (" Protocols of the Elders of Zion " un gizli arşivlerinden çıkarılan alt başlık) küresel bir şöhrete ulaştı. Protokoller, bu komplonun Yahudi liderlerinin hayali bir toplantısının kurgusal tutanaklarıdır. Sahte kökenlerinin analizi ve kanıtı 1921 yılına kadar uzanıyor. 1920 tarihli bir Alman versiyonu onları " Siyonist Protokoller " olarak yeniden adlandırdı . Protokoller , Naziler tarafından yaygın bir şekilde propaganda olarak kullanıldı ve Arap dünyasında geniş çapta dağıtıldı . 1988 Hamas tüzüğünde bunlara atıfta bulunulmaktadır .
Daha önce antisemitlerle ilişkilendirilen suçlamaları, iftiraları, görüntüleri ve taktikleri kullanan anti-Siyonist örnekleri vardır. 21 Ekim 1973'te, o zamanki Sovyet Birleşmiş Milletler büyükelçisi Yakov Malik , "Siyonistler , saçma bir ideoloji olan Seçilmiş Halk teorisi ile ortaya çıktılar " dedi. Benzer şekilde, Din ve Ateizmin eski Müzesi'nde Siyonizm ve İsrail hakkında bir sergi Saint Petersburg Musevi: Sovyet Siyonist malzemesi olarak aşağıdakileri belirlenen dua şal , Tefillin'i ve Pesah Hagaddahs bunların hepsi olsa bile, dini binlerce yıldır Yahudiler tarafından kullanılan ürün .
Öte yandan, Noam Chomsky , Norman Finkelstein , Michael Marder ve Tarık Ali gibi anti-Siyonist yazarlar , anti-Siyonizmin antisemitik olarak nitelendirilmesinin yanlış olduğunu, bazen İsrail'in politikalarına ve eylemlerine yönelik meşru eleştiriyi gizlediğini savundular. ve bazen İsrail'e yönelik meşru eleştiriyi bastırmak için siyasi bir hile olarak kullanılıyor.
- Profesör Noam Chomsky şöyle diyor: "Siyasi amaçlar için ırkçılık karşıtı duyguları kullanma çabası içinde anti-Semitizm ve anti-Siyonizmi tanımlama çabaları uzun süredir var;" Gentile dünyasıyla herhangi bir diyalogun başlıca görevlerinden biri bunu kanıtlamaktır. İsrailli diplomat Abba Eban, bu entelektüel ve ahlaki açıdan tartışmalı konumun tipik bir ifadesinde, anti-Semitizm ve anti-Siyonizm arasındaki ayrımın hiç de bir ayrım olmadığını savundu (Eban, Congress Bi-Weekly, 30 Mart 1973). Bu artık yeterli değil. Artık İsrail politikalarına yönelik eleştiriyi anti-Semitizm - ya da Yahudiler söz konusu olduğunda, "kendinden nefret" olarak tanımlamak gerekli, böylece tüm olası vakalar kapsanacak. " - Chomsky, 1989 "Gerekli Yanılsamalar".
- Filozof Michael Marder şöyle diyor: "Siyonizmi yıkmak ... kurbanları için adalet talep etmektir - sadece ondan muzdarip olan Filistinliler için değil, aynı zamanda Siyonizm karşıtı Yahudiler için de resmi olarak kutsanmış açıklamadan 'silinmiş' Siyonist tarih. İdeolojisini parçalayarak, bastırmaya çalıştığı bağlama ve Avrupa ve başka yerlerdeki Yahudi halkına yönelik inkar edilemez korkunç zulümden dolayı tarihsel suçluluğa teolojik veya metafizik akıl yürütme ve tarihsel suçlara duygusal çağrıların bir karışımıyla meşrulaştırdığı şiddete ışık tuttuk. . "
- Amerikalı siyaset bilimci Norman Finkelstein, Siyonizm karşıtlığının ve genellikle İsrail politikalarına yönelik eleştirinin antisemitizmle birleştirildiğini savunuyor, bu da bazen siyasal kazanç için yeni antisemitizm olarak adlandırılıyor : -Filistin çatışması, Amerikan Yahudi örgütleri 'yeni anti-Semitizm' olarak adlandırılan bu fanteziyi yönetiyor. Amaç birkaç yönlüdür. Birincisi, kişinin anti-Semit olduğunu iddia ederek herhangi bir suçlamayı itibarsızlaştırmaktır.Yahudileri kurban haline getirmek, böylece kurbanlar artık Filistinli değildir. Abraham Foxman gibi insanlar gibi ADL'ye göre, Yahudiler yeni bir soykırım tehdidiyle karşı karşıya. Bu bir rolün tersine çevrilmesi - Yahudiler artık Filistinliler değil. İşgal Altındaki Topraklardan ayrılmak; kendilerini anti-Semitizmden kurtarmaya ihtiyaç duyanlar Araplardır. -
- İngiliz-Pakistanlı bir tarihçi ve siyasi aktivist olan Tarık Ali, yeni antisemitizm kavramının, İsrail Devleti'nin çıkarları doğrultusunda dili bozma girişimi anlamına geldiğini savunuyor. Modern Avrupa'da "sözde yeni" anti-semitizm "e karşı yürütülen kampanyanın, İsrail Hükümeti'nin, Siyonist devleti, Filistinlilere yönelik düzenli ve sürekli vahşetine yönelik her türlü eleştiriden mahrum bırakmaya yönelik" alaycı bir taktik "olduğunu yazıyor. .. İsrail eleştirisi, anti-semitizm ile eşleştirilemez ve eşitlenmemelidir. " Altı Gün Savaşı'ndan sonra ortaya çıkan Filistin yanlısı, anti-Siyonist grupların çoğunun Siyonizm karşıtlığı ile antisemitizm arasındaki ayrımı gözlemlemek konusunda dikkatli olduğunu savunuyor. -
Marcus Garvey ve Siyah Siyonizm
Filistin'de bir Yahudi Ulusal Evi'nin kurulması için İngiliz desteğini kazanmadaki siyonist başarı, Jamaikalı Siyah milliyetçi Marcus Garvey'e Afrika kökenli Amerikalıları Afrika'ya geri döndürmeye adanmış bir hareket oluşturması için ilham verdi . 1920'de Harlem'de yaptığı bir konuşmada Garvey, "diğer ırklar davalarını - Siyonist hareketleri aracılığıyla Yahudiler ve İrlanda hareketleri aracılığıyla İrlandalılar aracılığıyla görmekle meşgullerdi - ve ben ne pahasına olursa olsun, bunu yapacağıma karar verdim. Zencinin ilgisini görmek için uygun bir zaman. " Garvey , Siyah Amerikalıların Afrika'ya göç etmesine izin vermek için Black Star Line adında bir nakliye şirketi kurdu , ancak çabasında çeşitli nedenlerle başarısız oldu.
Ayrıca bakınız
- Amerikan Yahudilik Konseyi
- İsrail toplanması
- Yahudi Otonomizmi
- Siyonist figürlerin listesi
- Yehud Medinata
- İsrail için Yahudi Ajansı
Referanslar
Açıklayıcı notlar
Alıntılar
Kaynakça
- Birincil kaynaklar
- Herzl, Theodor. Bir Yahudi devleti: Yahudi sorununun modern bir çözümüne yönelik bir girişim (1896) tam metin çevrimiçi
- Herzl, Theodor. Theodor Herzl: Günlüklerinden Alıntılar (2006) alıntı ve metin arama
- İkincil kaynaklar
- Armborst-Weihs, Kerstin: Ulusötesi Değişim Yoluyla Yahudi Ulusal Hareketinin Oluşumu: Birinci Dünya Savaşına Kadar Avrupa'da Siyonizm , European History Online , Mainz: Institute of European History , 2011, alındı: 17 Ağustos 2011.
- AB Masilamani , Siyonizm içinde melu Kolupu ( Telugu ), Navajeevana Yayınları, Vijayanagar Colony, Hyderabad, 1984, s. 121-126.
- Beller, Steven. Herzl (2004)
- Brenner, Michael ve Shelley Frisch. Siyonizm: Kısa Bir Tarih (2003) alıntı ve metin arama
- Butler, Judith : Ayrılık Yolları: Yahudilik ve Siyonizmin Eleştirisi . Columbia University Press, 2013. ISBN 978-0231146111
- Naomi, Cohen. Siyonizmin Amerikanlaşması, 1897–1948 (2003). Özel konularda 304 s. Makaleler
- Friedman, Isaiah. "Theodor Herzl: Siyasi Etkinliği ve Başarılar," İsrail Çalışmaları 2004 9 (3): Çevrimiçi 46-79, içinde EBSCO
- Hacohen, Dvorah (1991), "BenGurion and the Second World War", Jonathan Frankel (ed.), Studies in Contemporary Jewry: Volume VII: Jews and Messianism in the Modern Era: Metaphor and Anlamı , Oxford University Press, ISBN 9780195361988
- Hakohen, Devorah (2003), Kargaşadaki Göçmenler: İsrail'e Toplu Göç ve 1950'lerde ve Sonrasında Yankıları, Syracuse University Press, ISBN 9780815629696
- David Hazony , Yoram Hazony ve Michael B. Oren, editörler, "New Essays on Sionism," Shalem Press, 2007.
- Kloke Martin: İsrail Devleti'nin Kuruluşuna Kadar Siyonizmin Gelişmesi , European History Online , Mainz: Institute of European History , 2010, erişim tarihi : 13 Haziran 2012.
- Laqueur, Walter. Siyonizmin Tarihi: Fransız Devriminden İsrail Devletinin Kuruluşuna (2003) önde gelen bir bilim insanı tarafından yapılan anket ve metin araştırması
- Medoff, Rafael (1998). "İnceleme Denemesi: Amerikan Siyonizmi Tarihçiliğinde Son Eğilimler". Amerikan Yahudi Tarihi . 86 : 117–134. doi : 10.1353 / ajh.1998.0002 . S2CID 143834470 .
- Motyl, Alexander J. (2001). Milliyetçilik Ansiklopedisi, Cilt II . Akademik Basın. ISBN 978-0-12-227230-1 .
- Pawel, Ernst. The Labyrinth of Exile: A Life of Theodor Herzl (1992) alıntı ve metin arama
- Sachar, Howard M. A History of Israel: From the Rise of Sionism to Our Time (2007) alıntı ve metin arama
- Shimoni, Gideon. Siyonist İdeoloji (1995)
- Taub, Gadi . The Settlers and the Struggle over the Anlamı of Zionism (2010, İbranice, İngilizce)
- Taylor, AR, 1971, 'Siyonist Düşüncede Vizyon ve Niyet', 'Filistin'in Dönüşümü', ed. I. Abu- Lughod , ISBN 0-8101-0345-1 , Northwestern University Press , Evanston, ABD tarafından
- Urofsky, Melvin I.Herzl'den Holokost'a Amerikan Siyonizmi (1995), standart bir tarih
- Wigoder, Geoffrey, ed. New Encyclopedia of Sionism and Israel (2. baskı 2 cilt 1994); 1521 pp
|Wikimedia Commons, Siyonizm ile ilgili medyaya sahiptir .|
|Wikiquote'un şunlarla ilgili alıntıları vardır: Siyonizm|
- VikiKaynak'ta Siyonizm ile ilgili çalışmalar
- VikiKaynak'ta Siyonizm ve Museviliğin Onaylanması ile ilgili eserler
- Kudüs'teki Merkezi Siyonist Arşivleri sitesi
- WZO web sitesi
- Exodus1947.com PBS Belgesel Filmi, Morley Safer tarafından anlatılan Aliyah Bet'teki gizli Amerikan müdahalesine odaklanan PBS Belgesel Filmi
- Theodore Herzl ve Rev. William Hechler ve Siyonist Başlangıçlar
- Siyonizm Krizde mi? CUNY Graduate Center'da Peter Beinart ve Alan Dershowitz ile Bir Takip Tartışması
- Siyonizm hakkındaki Gazete kupürleri de 20th Century Basın Arşivleri arasında ZBW