Lansman sırasında USS Skipjack kurşun gemisi (SSN-585). Arka planda muhtemelen bu serinin başka bir denizaltısı var.
Ellili yıllarda, Amerikan askeri gemi inşası, umut verici nükleer denizaltıların ortaya çıkması için en iyi seçenekleri buldu. Deneysel ve seri gemiler kullanılarak çeşitli fikirler test edildi, bunlar daha sonra aşağıdaki projelerde kullanıldı. Bu açıdan gerçek bir atılım Skipjack projesiydi. Zamanın en iyi uygulamalarını birleştirdi ve bu, sualtının gelişimini belirledi filo onlarca yıldır.
Fikirleri bir araya getirmek
Gelecek vaat eden çok amaçlı bir denizaltının gelişimi ellili yılların ilk yarısında başladı. Yeni geminin özel gereksinimleri vardı. Müşteri maksimum su altı performansı, modern bir araç üstü ekipman seti, torpido silahları taşıma olasılığı vb. İstedi.
Böyle bir teknenin en iyi görünümünü aramak biraz zaman aldı ve sonunda mevcut birkaç projenin başarılarını kullanmaya ve yeni fikirlerle desteklemeye karar verildi. Ana çözüm kaynakları Albacore ve Barbel dizel teknelerinin projeleriydi: onların yardımıyla yeni bir orijinal sağlam gövde inşa ettiler.
Geminin düzeni. 1 - HAK antenleri; 2 - torpido bölmesi; 3 - merkezi direk; 4 - reaktör bölmesi; 5 - yardımcı nükleer güç üniteleri bölmesi, 5 - motor bölmesi
S5W endeksi ile bir nükleer santral geliştirilmesi Westinghouse'a verildi. Hareket sistemlerinin geliştirilmesi aşamasında, gerekli sayıda pervane hakkında anlaşmazlıklar ortaya çıktı. Muhafazakârlar geleneksel çift vidalı tasarımın geride kalmasını talep ederken, ilerleme taraftarları sadece bir vida kullanılmasını önerdi. Sonuç olarak, denizaltı tek şaft haline geldi ve bu da bir dizi avantaj sağladı.
İç hacimlerin düzeni, uzun süredir test edilmiş, yakın zamanda uygulanmış ve tamamen yeni fikirler temelinde oluşturulmuştur. Bu, hem bölmelerin yeri hem de münferit görevlerin, silahların vb. Ayrıca, uzaktan kumandalı aktüatörler lehine bir dizi geleneksel kontrol sisteminin terk edilmesi önerildi.
Tamamlanmış proje
Tamamlanan projeye göre, Skipjack denizaltısı (Çizgili Ton Balığı) 76,7 m uzunluğunda, 9,55 m genişliğinde ve 3124 ton su altında yer değiştirmesi (yüzey - 3075 ton) olan bir buçuk gövde gemisiydi. Hem harici olarak hem de özellikler açısından, mevcut Amerikan nükleer denizaltılarından ve dizel-elektrik denizaltılarından farklı olması gerekirdi.
Skipjack projesinde, sözde Albacorian gövdesi, 569 yılında inşa edilen USS Albacore deneysel yüksek hızlı dizel-elektrik füze denizaltısı (AGSS-1953) için geliştirilmiş tipte bir agregadır. Gövde, su direncini azaltan "çıkıntılı parçalar" ile uzun bir damla benzeri şekle sahiptir.
Gövdenin üstünde aerodinamik bir çit vardı. Yatay burun dümenleri, gövdeden tekerlek yuvasına aktarıldı ve burada sonar ile etkileşime girecek girdaplara neden olmadı. Ayrıca, bu düzenleme dümenlerin alanını ve etkinliğini artırmaya izin verdi. Kıçta dümenli yatay ve dikey stabilizatörler ve tek bir vida vardı.
Teknenin dış konturları esas olarak sağlam bir gövde ile belirlendi. Bu durumda, burun bölmesi ve merkezi bölmelerden birinin çapı azaltılmış ve hafif bir gövde ile kaplanmıştır. İki ceset arasındaki boşlukta balast tankları vardı.
Barbel projesinin tecrübesi doğrultusunda, 80 inç'e (1,5 mm) kadar parça kalınlığına sahip HY-38 çelikten yapılmış sağlam bir muhafaza inşa etmeye karar verdik. Bu tasarım 210 metre boyunca dalmayı mümkün kıldı, iç hacimler perdelerle beş bölmeye ayrıldı. Birincisi torpido silahı, ikincisi konuttu, ayrıca merkezi bir direğe sahipti. Hemen arkasında reaktör bölmesi vardı. Gövdenin arka yarısı nükleer santral ve makine dairesinin yardımcı ekipman bölmesine ayrıldı.
5 hp'ye kadar şaft gücü sağlayan bir turbo redüktörlü S15W reaktör. Bir vida ile denizaltı su altında 33 knot veya yüzeyde 15 knot hıza ulaşabilir. Erken gemi reaktörlerinin çok yüksek olmayan özelliklerine rağmen, pratik menzil sınırsızdı.
Barbel projesi de tek bir ekip görevi fikrini aldı. Bir odada denizaltı, keşif, silahlanma ve diğer kontrol direkleri bulunuyordu. Böyle bir komut yazısı oluşturmak için kontrol sistemlerinin organizasyonuna yaklaşımları gözden geçirmek gerekiyordu. Daha önce, sistemlerin bir kısmı doğrudan kablo ve boru hatlarının bağlandığı merkezi direkten kontrol ediliyordu - bu, denizaltının tasarımını karmaşıklaştırıyordu. Şimdi aynı işlemler uzaktan kumandalı aktüatörler tarafından gerçekleştirildi.
Skipjack denizaltılarının silahlandırılması, yay bölmesindeki altı 533 mm torpido borusundan oluşuyordu. Cihazlar, sonar kompleksinin büyük antenlerine müdahale etmeyecek şekilde düzenlenmiştir. Mühimmat, araçlarda ve torpido bölmesindeki raflarda 24 torpidodan oluşuyordu. Geleneksel ve nükleer versiyonlarda mühimmat kullanımına izin verildi.
Denizaltının tam zamanlı mürettebatı, 85-90 subay dahil olmak üzere en az 8-12 kişiyi içeriyordu (gemilerin servisi ve modernizasyonu olarak, mürettebat değişti). Konaklamaları için yaşam bölmesinde ayrı kabinler ve kabinler sağlanmıştır. Özerklik aylarca sürdü ve gıda kaynaklarına bağlıydı.
Küçük seri
Yeni tipin ana çok amaçlı denizaltısı USS Skipjack (SSN-585) 29 Mayıs 1956'da General Dynamics Elektrikli Tekne fabrikasında kuruldu. Neredeyse iki yıl sonra denizaltı fırlatıldı ve Nisan 1959'da resmi olarak ABD Donanmasına dahil edildi. Geri kalan gemilerin inşası 1958-59'da başladı. ve diğer nükleer denizaltı türlerine paralel olarak gerçekleştirildi. Bazı durumlarda, bu durum zorluklara ve gecikmelere neden olmuştur.
Bu nedenle, tekneyi döşedikten kısa bir süre sonra, USS Scorpion'un (SSN-589) stratejik bir füze taşıyıcısı USS George Washington (SSBN-598) olarak başka bir projede inşaatı bitirmeye karar verildi. Çok amaçlı Akrep nükleer denizaltısı kısa süre sonra tekrar atıldı ve 1960'ta Donanmayı yeniledi. Denizaltı USS Scamp (SSN-588) ile benzer zorluklar ortaya çıktı: bunun temeli USS Theodore Roosevelt (SSBN-600) nükleer denizaltısının inşasına aktarıldı. Bu nedenle, 1959'da herkesten daha sonra koymak ve sadece 1961'de müşteriye aktarmak mümkün oldu.
Toplamda, 1958-60'ta dört tersanenin kuvvetleri. Altı Skipjack denizaltısı inşa edildi - Skipjack (SSN-585), Scamp (SSN-588), Scorpion (SSN-589), Sculpin (SSN-590), Shark (SSN-591) ve Snook (SSN-592) . Her biri filoya yaklaşık 40 milyon dolara (cari fiyatlarla yaklaşık 350 milyon) mal oldu.
Hizmet ve kayıtlar
1958'de yeni serinin öncü gemisi test edildi ve kısa sürede tüm avantajlarını gösterdi. USS Skipjack, dünyanın en hızlı denizaltısı olarak adlandırıldı (ancak doğru hız verileri sınıflandırıldı). Önümüzdeki birkaç yıl boyunca Donanma, elde edilen avantajları gerçekleştirmeyi mümkün kılan beş nükleer denizaltı daha aldı.
Skipjack sınıfı denizaltılar hem ABD kıyılarında hem de deniz aşırı üslerde hizmet veriyor. Potansiyel bir düşmanın stratejik füze taşıyıcılarını aramak ve keşfetmek ya da uçak gemisi gruplarına eşlik etmek için düzenli olarak kampanyalara devam ettiler. Altmışların ikinci yarısından bu yana, denizaltılar Vietnam tiyatrosunun yakınında çalışmak için tekrar tekrar işe alındı. Orada ABD Deniz Kuvvetleri gemi gruplarını kapsayacak şekilde kullanıldılar.
USS Scorpion (SSN-589) son savaş kampanyasında
Mayıs 1968'de bir USS Scorpion teknesi Azor Adaları'ndaki Atlantik Okyanusu'nu devriye gezdi ve Sovyet denizaltılarını aradı. 20-21 Mayıs'tan itibaren gemi temas etmedi, ardından başarısız bir arama başladı. İki hafta sonra, tekne ve 99 denizcinin kayıp olduğu iddia edildi. Ekim ayında, USNS Mizar oşinografik gemisi Azor Adaları'nın 740 km güneybatısında, 3 km'den fazla bir derinlikte eksik bir denizaltı keşfetti.
Batık teknenin çalışması sırasında, katı gövdeye ve diğer birimlere çeşitli hasarlar ortaya çıktı. Çeşitli versiyonlar ortaya atıldı: gemideki bir patlamadan olası bir düşmanın saldırısına kadar. Ancak, felaketin gerçek nedenleri bilinmemektedir.
"Akrep" kalıntılarının anlık görüntüsü
Kalan beş Çizgili Ton Balığının servisi, seksenlerin ikinci yarısına kadar, ahlaki ve fiziksel olarak tamamen modası geçmiş olana kadar devam etti. 1986 yılında, USS Snook Donanmadan çekildi ve iki yıl sonra başrol USS Skipjack oldu. 1990 yılında, geri kalan üçü arka arkaya terk edildi. 1994'ten 2001'e kadar, beş geminin hepsi elden çıkarıldı.
Proje mirası
Skipjack tipindeki çok amaçlı atomik denizaltılar, zamanlarının diğer gemilerinden bir dizi karakteristik farklılığa sahipti ve bu ciddi avantajlar sağladı. Uygulamada test ve testlerden sonra, yeni teknik çözümler yaygınlaşmıştır. ABD Deniz Kuvvetleri denizaltıları şimdiye kadar uzun hizmet dışı bırakılan Skipjack tipi denizaltılarla belirli bir sürekliliği koruyor.
Skipjack'in ana mirası muhafaza. Düzenli konturlar ve HY-80 çelik yapı, gelecekte de dahil olmak üzere aktif olarak kullanıldı Los Angeles projesinde. Gövde üzerinde önemli avantajları olan yatay dümenlerin doğranması birkaç on yıldır kullanılmaktadır. Sadece modern Los Angeles Geliştirilmiş projesinde terk edildi.
Puget Sound Donanma Tersanesi'nde imha edilmeyi bekleyen atılmış denizaltılar. Sayılarla USS Shark (1996) ve USS Snook (591) denizaltılarını bulabilirsiniz
Bir veya başka bir değişikliğe sahip ayrı yerleşim çözümleri hala tüm projelerde kullanılmaktadır. Tek bir komuta merkezi uzun süredir ABD denizaltı filosu için standart olmuştur. Ayrı olarak, S5W reaktörü not edilmelidir. Bu ürün ABD Donanması'ndaki 98 sekiz tip teknede ve ilk İngiliz nükleer denizaltısı HMS Dreadnought'da kullanıldı. Tek bir yeni reaktör henüz aynı dağıtımı almamıştır.
Böylece, Skipjack çok amaçlı denizaltıları hikayeler Amerikan Donanması. Sınıflarının en çok sayıda teknesi değildi ve askeri değerle övünemiyorlardı, ancak değerleri başka yerlerde yatıyordu. Skipjack'lerin yardımıyla nükleer denizaltı kuvvetlerinin daha da geliştiğini belirleyen bir dizi önemli karar alındı.