Scorsese’nin Flower Moon’u Öldürenleri, Rezervasyon Köpekleri Yıldızı Tarafından Eleştirildi
Bu makale gelişmekte olan bir hikayeyi kapsamaktadır. Elimize ulaştıkça daha fazla bilgi ekleyeceğimizden bizi tekrar kontrol etmeye devam edin. Özet Devery Jacobs, Killers of the Flower Moon’daki Kızılderili halkının tasvirini acı verici, meşakkatli ve gereksiz derecede grafiksel buluyor. Jacobs, filmdeki beyaz adamlara kıyasla Osage karakterlerinin daha fazla yazıldığına ve ekranda daha fazla öldürülen Yerli kadının […]
Bu makale gelişmekte olan bir hikayeyi kapsamaktadır. Elimize ulaştıkça daha fazla bilgi ekleyeceğimizden bizi tekrar kontrol etmeye devam edin.
Özet
- Devery Jacobs, Killers of the Flower Moon’daki Kızılderili halkının tasvirini acı verici, meşakkatli ve gereksiz derecede grafiksel buluyor.
- Jacobs, filmdeki beyaz adamlara kıyasla Osage karakterlerinin daha fazla yazıldığına ve ekranda daha fazla öldürülen Yerli kadının gösterilmesinin Yerli halka karşı şiddeti normalleştirdiğine inanıyor.
- Jacobs, Yerli olmayan yönetmenleri beyaz perspektifi merkeze aldıkları ve Yerli halkın acılarına odaklandıkları için eleştiriyor ve bu tarihi bir Osage film yapımcısının anlatması tercihini ifade ediyor.
Aktör Devery Jacobs, Osage cinayetlerinin tasvirini eleştirdi Çiçek Ayı’nın Katilleri. Jacobs, dizide Elora rolüyle tanınıyor Rezervasyon Köpekleriburada Muscogee Nation’ın bir parçası olan genç bir kadını canlandırıyor. Jacobs’un kendisi de Mohawk kabilesinin bir parçası ve kariyerini Yerli karakterleri canlandırmaya adadı.
Şimdi, Jacob’lar Martin Scorsese’yi eleştirdi Çiçek Ayı’nın Katilleri Kızılderili halkının tasviri için. Aşağıdaki Jacobs’un gönderisine ve alıntılarına göz atın:
Konusunun geri kalanı şu şekilde:
“Yerli olmak, bu filmi izlemek cehennem ateşiydi. Atalarınıza karşı işlenen en kötü zulmü hayal edin, sonra açıkça onlarla dolu bir film izlemek zorunda kalıyorsunuz, tek mola, cani beyaz adamların cinayetler hakkında konuştuğu/planladığı 30 dakikalık uzun sahneler.
Lily Gladstone’un tam bir efsane olduğunu ve Mollie’yi muazzam bir zarafetle taşıdığını belirtmek gerekir. İnanılmaz Yerli aktörlerin tümü bu filmin kurtarıcı tek etkeniydi. Lily’e kahrolası Oscar’ını ver.
Ancak tüm performanslar güçlü olsa da, orantılı olarak bakarsanız, Osage karakterlerinin her biri acı verici bir şekilde alt edilmiş gibi hissederken, beyaz adamlara çok daha fazla nezaket ve derinlik verildi.
Artık Martin Scorsese’nin teknik yönetiminin ilgi çekici olduğunu ve ekranda 200 milyon doları görmenin görülmeye değer bir manzara olduğunu anlayabiliyorum. Bu şiddetin amacının insanları bu topluluğun başına gelen gerçek dehşetleri anlamaya zorlayacak acımasız bir şok değeri eklemek olduğunu anlıyorum, AMA—
Bu çok gerçek insanlara, ölümlerinin korkunç bir şekilde tasvir edilmesiyle onur veya haysiyet gösterildiğini düşünmüyorum.
Aksine, öldürülen Yerli kadınların ekranda gösterilmesinin bize karşı uygulanan şiddeti normalleştirdiğine ve insanlarımızı daha da insanlıktan çıkardığına inanıyorum.
(Üstelik; film meraklılarının bu saçmalığı nasıl kutlayıp yediklerini görmek mi? Midem ağrıyor.)
Bunun söylenmesi gerektiğine inanamıyorum ama Indig insanlar acımızın, travmamızın ve vahşetimizin ötesinde var. Yerli olmaktan duyduğumuz gurur, dillerimiz, kültürlerimiz, neşemiz ve sevgimiz, beyaz adamların bize yaşattığı dehşeti göstermekten çok daha ilginç ve insanileştirici.
Yerli olmayan yönetmenlere hikayelerimizi anlatma özgürlüğünün verilmesi sorunu budur; beyaz bakış açısını merkeze alıyorlar ve Yerli halkın acısına odaklanıyorlar.
Bu filmin yapımında yer alan Osage toplulukları için; Bu hikayelerin ve geçmişlerin nihayet kabul edilmesinin ne kadar rahatlatıcı olduğunu hayal edebiliyorum, özellikle de bu film gibi prestijli bir platformda. Bu filmde pek çok Wazhazhe’nin yaptığı güzel işler vardı.
Ama açıkçası, haftanın herhangi bir gününde Osage’li bir film yapımcısının bu tarihi anlattığı 200 milyon dolarlık bir filmi izlemeyi tercih ederim.
-ve kusura bakmayın ama Scorsese Ilonshka dansları ve davul çalmasıyla bitirmeyi mi seçiyor? Bu, filmi Yerli halkı faili olmayan çaresiz kurbanlar olarak göstermekten kurtarmıyor.
Mollie’ye, Anna’ya, Minnie’ye, Rita’ya ve açgözlülük nedeniyle öldürülen tüm diğer gerçek Osage halkına RIP. Aile geçmişleri bu vahşetlerle işaretlenmiş olan sayısız Osage halkı için tütün artık yok. Acı gerçektir ve filmin 3 saat 26 dakikasıyla sınırlı değildir.
Ve hala bu kanlı başlıkları taşıyan ve bundan yararlanan gerçek hayata devasa bir Siktir Seni, beyaz Oklahomalılar.
Sonuç olarak, Yerli toplulukların filmlerde tasvir edildiği 100 yıldan sonra gerçekten ihtiyacımız olan temsil bu mu?
#ÇiçekAy’ın Öldürücüleri
Gelmek için daha fazla…
Kaynak: Devery Jacobs/Twitter