Almanya'da İkinci Dünya Savaşı'ndan önce oluşturulan çoklu fırlatma roket sistemleri (MLRS), başlangıçta kimyasal harp ajanları ile donatılmış mermileri ve duman perdelerinin montajı için duman oluşturucu bir bileşiği olan mermileri ateşlemeye yönelikti. Ancak, adil olmak gerekirse, Sovyet MLRS BM-13'in (ünlü "Katyuşa") benzer amaçlarla yaratıldığına dikkat edilmelidir. Bu, ilk Alman seri 150-mm MLRS - Nebelwerfer veya “duman harcı tip D” adına yansıtılmıştır. “Nebelwerfer” adının Almanca'dan gerçek çevirisi “Tumanomet”.
15-cm Nebelwerfer 41
İkinci Dünya sırasında, toplam birikmiş kimyasal silah stokunda müttefiklere veren Almanya, bu alanda önemli bir nitelik üstünlüğüne sahipti. Alman kimya endüstrisinin geleneksel olarak yüksek seviyedeki gelişimi ve mükemmel bir teorik temelin varlığı, Alman kimyagerlerinin, 30'lerin sonunda kimyasal savaş ajanları alanında bir atılım yapmalarını sağlamıştır. Böceklerle savaşmanın yollarını araştıran araştırmalar sırasında, hizmette en ölümcül zehirli madde türü keşfedildi - sinir-paralitik zehirler. Başlangıçta, daha sonra “Tabun” olarak bilinen bir madde sentezlendi. Daha sonra endüstriyel ölçekte daha zehirli yaratıldı ve üretildi: “Zarin” ve “Soman”.
Neyse ki Müttefik ordular için, onlara karşı zehirli madde kullanımı gerçekleşmedi. Geleneksel yöntemlerle savaşta mağlup edilen Almanya, savaşın akışını en son kimyasalların yardımı ile lehine değiştirmeye çalışmadı оружия. Bu nedenle, Alman MLRS'si ateş için sadece yüksek patlayıcı, yanıcı, duman ve çalkalama mayınları kullandı.
Altı namlulu 150 mm harç testleri 1937 yılında başladı. Kurulum, 37 cm PaK 3.7 tanksavar silahlarının dönüştürülmüş bir 36 mm taşıyıcısına monte edilmiş altı boru şeklindeki kılavuzdan oluşan bir paketten oluşuyordu. Altı gövdeli 1,3 uzun metreler ön ve arka klipsler kullanılarak bir blok halinde birleştirildi. Taşıyıcı, maksimum 45 derece yükseklik açısına sahip bir kaldırma mekanizması ve 24 dereceye yatay bir ateş açısı sağlayan bir dönme mekanizması ile donatıldı.
Savaş pozisyonunda, tekerlekler takıldı, araba sürgülü yatağın iki tarafına dayandı ve katlanır ön durdurucu.
Boş pozisyondaki savaş ağırlığı 770 kg'a ulaştı, istiflenmiş pozisyonda, rakam 515 kg'a eşitti. Kısa mesafeler için, kurulum hesaplama kuvvetleri tarafından yuvarlanabilir.
Ateşleme için 150-mm turbojet madenleri (roketler) kullanıldı. Savaş başlığı kuyruğunda ve önünde - 26 eğimli deliklerle (14 derece açıyla eğimli nozullar) delikli bir tabana sahip bir jet motoru ile yerleştirildi. Motora balistik bir örtü kondu. Merminin havada dengelenmesi, yaklaşık 1000 devir / sn hızında dönme sağlayan, eğik olarak yerleştirilmiş ağızlıklardan kaynaklanmaktadır.
Alman füzeleri ile Sovyet arasındaki temel fark, uçuşta bir istikrar yöntemi oldu. Turbojet füzelerinin daha yüksek bir doğruluğu vardı, çünkü aynı zamanda bu dengeleme yöntemi, motorun eksantrikliğini telafi etmeye izin verdi. Ek olarak, daha kısa kılavuzlar kullanmak mümkündü çünkü kuyruk tarafından dengelenen füzelerin aksine, dengelemenin etkinliği roketin başlangıç hızına bağlı değildi. Ancak egzoz gazlarının enerjisinin bir kısmının merminin çözülmesine harcanması nedeniyle, uçuş menzili tüylü mermilerden daha azdı.
Roket mayınlarını makattan yüklerken, mermiler özel tutucular tarafından sabitlendi, daha sonra nozüllerden birine bir elektrikli meme sokuldu. Harcı hedefe bastıktan sonra, hesaplama yapıldı ve fırlatma ünitesi yardımıyla seri olarak 3'ta mayınlar ateşlendi. Başlatma sırasındaki ateşleyicinin ateşlemesi, kurulumu çeken araç aküsünden uzaktan meydana gelir. Voleybolu yaklaşık 10 saniye sürdü. Şarj süresi - 1,5 dakikaya kadar (bir sonraki voleybolu için hazır).
İlk olarak, yüksek sıcaklıkta (kükürt erime noktasında) sıkıştırılmış siyah toz bir jet yakıtı olarak kullanıldı. Toz çubuğunun düşük mukavemeti ve içinde önemli miktarda boşluk bulunması, lansman sırasında sık sık kazalara neden olan çatlakların oluşmasına neden olmuştur. Ek olarak, bu yakıtın yanmasına bol miktarda duman eşlik etmiştir. 1940'teki siyah toz çubukları, en iyi enerji kalitesine sahip dumansız diglecole tozundan yapılmış boru şeklindeki parçalarla değiştirildi. Kural olarak, yedi toz parçası kullanıldı.
34,15 kg (duman - 35,48 kg) füze ağırlığında bir füzenin maksimum menzili, en yüksek 6700 m / s hızındaki 6800-340 metre idi. Nebelwerfer, zamanın MLRS'si için çok iyi bir doğruluğa sahipti. 6000 m mesafesinde, kabukların ön tarafa saçılması, 60-90 m'dir ve 80-100 m mesafesindedir, yüksek patlayıcı mayın parçalanması, önden 40 metre ve 13 metrelerinin kopma noktasından ileri doğru dağılmasıdır. Maksimum zarar verici etkiyi elde etmek için, çekim yalnızca pil veya alt bölüm tarafından yapıldı.
Altı namlulu harçla donanmış ilk parçalar, yılın 1940'unun başında kuruldu. İlk defa bu silah Fransızlar kampanyasında Almanlar tarafından kullanıldı. 1942 yılında, 28 / 32 cm Nebelwerfer 41 MLRS’e girdikten sonra, kurulumun adı 15-cm Nb.W. 41 (15-cm Nebelwerfer 41).
1942’te Alman ordusunun bir parçası olarak üç alay (Nebelwerferregiment) ve dokuz ayrı bölüm (Nebelwerfeabteilung) görevlendirildi. Bölünme üç 6 PU'dan, alay üç bölmelerden (54 "Nebelverfera") oluşuyordu. 1943'ten itibaren, 150-mm roketatar (6 PU) piller, piyade bölümlerinin topçu alaylarının hafif bölümlerine yerleştirilmeye başlandı ve içindeki 105-mm alan howitzer'in yerini aldı. Kural olarak, bir bölümde iki MLRS pili vardı, ancak bazı durumlarda sayıları üç pilli bir bölüme düşürüldü. Piyade bölünme toplarının güçlendirilmesinin yanı sıra, Almanlar roket harçlarının ayrı bölümlerini de oluşturdular.
Toplamda, Alman endüstrisi, 5283 altı namlu 150 mm Nebelwerfer 41 ve 5,5 milyon füze füzesi üretmeyi başardı.
MLRS Nebelwerfer'in yüksek ateş gücüne sahip olması nispeten hafif, Girit'e (Merkür Operasyonu) iniş sırasında iyi bir performans sergiledi. Doğu Cephesinde, 4'in üzerine yüksek patlayıcı mayınlar ateşleyerek Brest Kalesi'ni bombalamak için kullandıkları savaşın ilk saatlerinden itibaren özel amaçlı kimyasal alayı ile hizmetindeydiler.
Uçan mermilerin karakteristik sesi nedeniyle, Nebelwerfer 41, Sovyet askerlerinden “İshak” takma adını aldı. Bir başka konuşma adı “Vanyusha” dır (“Katyusha” ile benzerlik yaparak).
Alman 150-mm altı namlulu harcın büyük dezavantajı ateşlendiğinde karakteristik, iyi işaretlenmiş bir duman izi idi ve düşman topçularına mükemmel bir referans oldu. Nebelwerfer 41'in hareket kabiliyetinin düşük olması nedeniyle, bu kusur genellikle ölümcül oldu.
Hesaplamanın hareketliliğini ve güvenliğini arttırmak için, yarı izlemeli Opel Maultier kamyonu temelinde, 1942 tonlu bir savaş ağırlığı ile 15cm MLRS Panzerwerfer 42 Auf.Sf veya Sd.Kfz.4 / 1 üretildi. Başlatıcı, iki sıra halinde düzenlenmiş on gövdeden, bir blokta iki klips ve bir kasa ile birleştirilmiştir.
15cm Panzerwerfer 42 Auf.Sf
Panzerwerfer 42, 6-8-mm kıymık zırhı ile korunuyordu. Savunma kabini ve uçaksavar hedeflerine sürücü kabininin üstünde atış yapmak için, X-NUMX mm MG-7,92 makineli tüfek tabancasını monte etmek için bir dirsek var. Mürettebat dört kişiden oluşuyordu: arabanın komutanı (aynı zamanda bir radyo operatörüdür), topçu, yükleyici ve şoför.
1943 - 1944'te seri üretim sırasında, 296 savaş araçları ve aynı tabandaki mühimmat için bir 251 taşıyıcısı üretildi. Panzerwerfer, savaşın sonuna kadar Alman birlikleri tarafından aktif olarak kullanıldı.
Opel şasisine ek olarak, MLRS'nin kendinden tahrikli versiyonu, askerler tarafından mühimmat taşımak için kullanılan yarı paletli bir zırhlı personel taşıyıcısı olan standart bir 3 tonluk ordu traktörü (3 tonluk schwerer Wehrmachtschlepper) temelinde üretildi. Seri üretim, 1944'ten beri Bussing-NAG ve Tatra tarafından gerçekleştirildi. Savaşın sonuna kadar devam etti. 15-mm zırh ile korunan makinenin, dövüş kütlesi 14 tona ulaştığı için manevra kabiliyeti düşük ve yavaş hareket etti.
150-mm kendinden tahrikli MLRS, yakalanan yarı paletli traktör SOMUA MCG / MCL temelinde üretildi.
1941'teki roketlerin yıkıcı etkisini artırmak için, altı namlulu bir 28 / 32 cm Nebelwerfer 41 kabul edildi. Tekerlekli araba üzerine, sabit bir çerçeve çerçeveli, iki kademeli bir muylulu çiftliği bağlandı. Kılavuzlar, hem 280 mm yüksek patlayıcı hem de 320 mm ateşli füzelere uyar. Bağlanmayan birimin kütlesi tüm 500 kg'a (kılavuzların boru biçiminde olmayan, ancak kafes tasarımına sahipti) ulaştı, bu da hesaplama güçleri tarafından onu savaş alanına serbestçe yuvarlamasını sağladı. Sistemin savaş ağırlığı: 1630-mm mühimmat ile donatılmış harç içinde 280 kg, 1600 kg - 320-mm. Yatay yangın sektörü 22 derece, yükseklik açısı 45 derece idi. Bir 6 füzesinin voleybolu 10 saniye sürdü, yeniden yükleme 2 ve bir buçuk dakika içinde yapıldı.
28 / 32 cm Nebelwerfer 41
280-mm ve 320-mm füzeler üretilirken, 158-mm 15cm Wurfgrante füzelerinin iyi geliştirilmiş bir motoru kullanıldı. Yeni füzelerin kütle ve ön direnci çok daha büyük olduğundan, atış menzili yaklaşık üç kat azaldı ve azami 1950-2200 m / s hızında 149-153 metre oldu. Böyle bir aralık, yalnızca savaş teması hattında ve düşmanın hemen arka tarafındaki hedeflere ateş etmesine izin verdi.
280 mm patlayıcı yüklü 45,4 mm yüksek patlayıcı füze. Bir tuğla binada doğrudan mühimmat varken, tamamen tahrip oldu.
Bir yangın söndürücü 320-mm yangın söndürücü füzenin savaş başlığı, bir yangın söndürücü 50 (ham yağ) ile dolduruldu ve patlama patlayıcı 1 kg oldu.
Savaş sırasında Almanlar, etkinlik yetersizlikleri nedeniyle 320 kalibreli ateşli füzeleri geri çekti. Ek olarak, ince cidarlı 320-mm yangın söndürme mermileri çok güvenilir değildi, sık sık yangın karışımını sızdırdılar ve başlangıçta patladılar.
280-mm ve 320-mm füzeler fırlatıcı olmadan kullanılabilir. Bunun için başlangıç pozisyonunu kazmak gerekliydi. 1-4 parçaları boyunca bulunan kutulardaki mayınlar, ahşap zemin üzerinde düzleştirilmiş eğimli topraklara yerleştirildi. Başta ilk konuların roketleri genellikle başlıklardan çıkmadı ve onlarla birlikte ateşlendi. Ahşap kutular aerodinamik direnci büyük ölçüde arttırdığı için, yangın menzili önemli ölçüde azaldı ve parçalarının tahrip olma tehlikesi vardı.
Sabit pozisyonlarda bulunan çerçeveler kısa sürede “ağır atma aletleri” (schweres Wurfgerat) ile değiştirildi. Kapak kılavuzları (her biri dört parça) hafif metal bir çerçeveye veya ahşap bir makineye yerleştirilmiş, bir merdiven gibi katlanmış. Çerçeve, 5'tan 42 derecelere kadar PU yükseklik açıları vermeyi mümkün kılan farklı açılarda yerleştirilebilir. 40-mm roket yüklü ahşap sWG 280'in savaş ağırlığı, 500-mm mühimmat 320 kg ve 488 kg idi. Çelik sWG 41 için bu özellikler sırasıyla 558 ve 548 kg idi.
Voleybolu 6 saniye içinde yapıldı, şarj oranı yaklaşık 2,5 dakikadır. Görülecek yerler çok ilkeldi ve sadece normal iletki içeriyordu. Bu basit kurulumların bakımı için kalıcı hesaplamalar ayırt edilmedi: Herhangi bir piyade sWG 40 / 41 cihazından ateş açabilir.
28 / 32 rampalarının ilk toplu kullanımı, bkz. Nebelwerfer 41, Doğu Cephesinde, 1942'teki Alman yaz saldırısı sırasında gerçekleşti. Özellikle Sivastopol kuşatması sırasında yaygın olarak kullanılıyorlardı.
Ayrıca 28 / 32'in “kendinden tahrikli” bir sürümü vardı, bkz. Nebelwerfer 41. Sd.Kfz.251.1 Auf.D, konteynırlar için üç tahta lansman çerçevesini asmak için paletli zırhlı personel taşıyıcısının yanlarına monte edildi (her iki tarafta üç, komutanlar için iki tane).
BTR'nin silahı - iki 7,92-mm makineli tüfek (uçaksavar kulesinde kıç) - tamamen korunmuştu. Çubuğun üzerindeki makineli tüfek yanında kaba rehberlik için ilkel görüş takıldı. Bu "kendinden tahrikli" MLRS esasen SS birlikleri geldi.
Büyük kalibreli füzelerle başa çıkmak diğer şasilere monte edildi. Böylece, 1943'te, Almanlar tarafından 1940 yılında kupa olarak yakalanan birkaç düzine çift zırhlı Renault Ue zırhlı araç, kendinden tahrikli MLRS'ye dönüştürüldü.
Aracın kıçına, jet mayınlı kaplar için kılavuzlar monte edildi ve ön levhanın önüne, ilerideki bar deliğine, kaba silah alımı için ilkel bir manzara takıldı. Traktörün içinden füze fırlatma yapılabilir. Mürettebat - iki kişi. Traktörün hızı 22 km / s'e düştü, ancak otomobilin tamamında oldukça güvenilir ve gösterişsiz olduğu ortaya çıktı. Bütün kompleksin adı 28 / 32 cm Wurfrahmen 40 (Sf) auf Infanterieschlepper Ue 630 idi.
Ayrıca, yakalanan Fransızların üzerine 280/320 mm füzeleri olan fırlatma çerçeveleri monte edildi tanklar Hotchkiss H39.
Savaş sırasında, savaşan taraflar art arda birbirlerinden teçhizat ve silah örneklerini kopyaladılar.
1942'in başlangıcında, Leningrad ablukası, tasarımlarında Alman 28 cm Wurfkorper Spreng ve 32 cm Wurfkorper Flam'ü tekrarlayarak reaktif mayın üretimi kuruldu. Leningrad mermi cephesinin "siper savaşı" koşullarına daha iyi uydurulamayan yüksek patlayıcı savaş birimleri, amonyum nitrat bazlı bir taşıyıcı patlayıcı ile donatıldı. Yanıcı mayınlar petrol atıklarıyla doldu, yanıcı karışımın ateşleyicisi bir bardak beyaz fosfor içine yerleştirilmiş küçük bir patlayıcı yükü idi. Ancak yanıcı 320 mm reaktif mayınlar, yüksek patlayıcı 280 mm'den birkaç kat daha az üretildi.
Reaktif mayın M-28
Toplamda, 10000'ten daha fazla 280-mm reaktif mayın üretildi. Ablukanın beyni olan M-28 mayını, bir abluka ile varlığına son verdi.
Göre:
http://forum.guns.ru/forummessage/42/73.html
http://ussrlife.blogspot.ru/2012/10/blog-post_3526.html
http://fs.nashaucheba.ru/docs/270/index-1543563.html
http://strangernn.livejournal.com/892595.html