18 Aralık 2015 Cuma
Suriye'de neredeyse beş yıl önce savaşın patlak vermesinden bu yana, 6,5 milyon kişi ülke içinde yerinden edildi, yaklaşık 4,4 milyon kişi mülteci olarak kaçmak zorunda kaldı ve 250.000'den fazla kişi öldü. Geçen yıl dünya çapında her beş yerinden edilmiş kişiden biri Suriyeliydi. Dünya Bankası ve BM Mülteci Ajansı'nın (UNHCR) yeni ortak raporu, Ürdün ve Lübnan'da kayıtlı 1,7 milyon Suriyeli mültecinin %90'ının yoksulluk içinde yaşadığını iddia ediyor. Bunların çoğunluğu kadın ve çocuklardır. (1)
Raporun yayınlandığı gün, hükümetin mülteci kamplarında yaşayan savunmasız insanları yeniden yerleştirme planı kapsamında ilk 1.000 Suriyeli mültecinin İngiltere'ye geldiği duyuruldu. Noel'e kadar İngiltere'ye 1000 kişi. İngiltere hükümeti beş yıl içinde 20.000 Suriyeliyi kabul etme sözü verdi. (2)
Avrupalı liderler bugün Brüksel'de, bu yıl Avrupa'ya giren bir buçuk milyon mültecinin tartışılacağı yıl sonu zirvesi için toplanıyor. Avrupa Komisyonu geçen ay, 2016'nın sonundan önce üç milyon mültecinin daha gelebileceğini tahmin etti. Cameron, daha fazla mülteci alma konusundaki müzakerelere katılma konusunda isteksizdi ve yakın zamanda gazetecilere, mevcut krizin Britanya'dan sorumlu olabilecek şey olabileceğini söyledi. Avrupa Birliği'nden ayrılmak için oy kullanan insanlar. (3)
Yetmiş yedi yıl önce bu ay, dünya liderleri başka bir göç krizini tartışıyorlardı. Bu, Yahudi cemaatinin Nazi Almanya'sını terk etme arzusunu içeriyordu. Bu krizle başa çıkmanın bir yolu üzerinde anlaşmaya varılamaması, toplama kamplarında yaklaşık 180.000 Alman Yahudisinin ölmesine neden oldu.
Adolf Hitler iktidara geldiğinde Yahudi karşıtı fikirleri açıkça ifade etmeye başladı. Hitler, Amerika'nın güney eyaletlerinde siyahların medeni haklardan nasıl mahrum bırakıldığına dair okumalarına dayanarak, Almanya'daki Yahudiler için göç edecek kadar nahoş bir yaşam sürmeye çalıştı. Mart 1933 seçimlerinden sonraki gün, fırtına birlikleri Berlin'deki Yahudileri avladı ve onları vahşice dövdü. Sinagoglar yerle bir edildi ve Almanya'nın her yerinde kahverengi gömlekli çeteler Yahudilere saldırdı. Hitler yönetiminin ilk üç ayında kırktan fazla Yahudi öldürüldü. (4)
1 Nisan 1933'te Yahudilere ait dükkanlara bir günlük boykot yapıldı. Sturm Abteilung (SA) üyeleri boykotun başarılı olmasını sağlamak için dükkanları greve aldı. Christa Wolf, çocukken SA'nın Yahudi işletmelerini boykot etmesini izledi. "Bir çift SA adamı, Yahudi dükkanlarının kapısının dışında, beyaz emaye plakanın yanında durdu ve binada yaşadığını kanıtlayamayanların, Aryan vücudunu Aryan olmayan gözlerin önüne sokmasını ve göstermesini engelledi." (5)
Boykot sırasında Armin Hertz sadece dokuz yaşındaydı. Ailesinin Berlin'de bir mobilya mağazası vardı. "Hitler iktidara geldikten sonra, o yılın Nisan ayında boykot vardı. Bunu çok iyi hatırlıyorum çünkü Nazi Partisi üyelerini kahverengi üniformaları ve kol bantları içinde mağazamızın önünde "Kauft nicht bei Juden" pankartlarıyla gördüm. (Yahudilerden almayın) Bu bizim için çok ürkütücüydü tabii.Dükkâna kimse girmedi.Aslında karşıda bir rakip vardı. o zaman - kim gelip insanları kovalardı." (6)
Sonraki birkaç yıl içinde, Nazi Almanya'sında Yahudilere karşı düşmanlık arttı. Bu, birçok mağaza ve restoranın Yahudi nüfusa hizmet etmeme kararına yansıdı. Almanya'nın dört bir yanında "Yahudiler kabul edilmez" ve "Yahudiler buraya girerler" yazılı pankartlar asılmaya başlandı. Ülkenin bazı bölgelerinde Yahudilerin halka açık parklara, yüzme havuzlarına ve toplu taşıma araçlarına girmeleri yasaklandı. (7) Almanlar ayrıca Yahudi doktorları ve avukatları kullanmamaya teşvik edildi. Yahudi memurlar, öğretmenler ve kitle iletişim araçlarında çalışanlar işten atıldı. Hitler'in iktidara geldiği 12 ayda, 40.000'den fazla Yahudi Almanya'yı terk etti. (8)
1935'te Nürnberg Vatandaşlık ve Irk Kanunları'nın kabul edilmesinden sonra göç eden Yahudilerin sayısı arttı. Birinci Reich Vatandaşlık Kanunu Almanya'daki insanları iki kategoriye ayırdı. "Saf Alman kanı" vatandaşı ve nüfusun geri kalanı. Alman Kanının ve Namusunun Korunması Yasası, iki grup arasında evlenmeyi yasaklıyordu. Bu kanunları yaklaşık 250 kararname izledi. Bunlar Yahudileri resmi görevlerden ve mesleklerden dışladı. Ayrıca "Davut'un Yıldızı"nı takmak zorunda kaldılar. (9)
Adolf Hitler, Yahudileri Almanya'yı terk etmeye çağırdı. Bu kadar çok kişinin reddetmesinin en önemli nedenlerinden biri, paralarını yanlarında alamamalarıydı. Hitler, 52.000 kişinin Filistin'e göç etmesini ayarladı. Alman hükümeti onları gitmeye teşvik etmek için "Filistin'e giden Yahudilerin varlıklarının önemli bir bölümünü oraya transfer etmelerine... diğer ülkelere gidenlerin ise sahip oldukları şeylerin çoğunu geride bırakmak zorunda kalmasına" izin verdi. Richard Evans şunları savundu: "Nazilerin Filistin'e göç edenlere yönelik tercih ettikleri muamelenin nedenleri karmaşıktı. Bir yandan Siyonist hareketi, hayatlarını yok etmeye adadıkları dünya Yahudi komplosunun önemli bir parçası olarak görüyorlardı. diğeri, Filistin'e Yahudi göçüne yardım etmek, ülke içinde anti-semitik önlemlere yönelik uluslararası eleştirileri hafifletebilir." (10)
Rita Thalmann ve Emmanuel Feinermann gibi yazarlar Kristal Gece: 9-10 Kasım 1938 (1974) şunlara işaret etmişlerdir: "Beş yıllık Nasyonal Sosyalizmden sonra, Alman hükümeti tehditlerin ve gözdağının Reich'ı Yahudilerinden kurtarmadığını öfkeyle kabul etti. Toplamın yaklaşık dörtte biri kaçtı, ancak diğer dörtte üçü yine de kaçmayı tercih etti. Almanya'da kal." (11)
Yahudilerin gitmemelerinin asıl nedeni gidecek hiçbir yerlerinin olmamasıydı. 6 Temmuz 1938'de, 32 ulustan oluşan bir konferans, artan uluslararası Yahudi göçü sorununu tartışmak üzere Fransa'daki Evian'da bir araya geldi. Konferans, Yahudileri Nazi Almanyası'ndan kabul etmeye ilişkin genel kabul görmüş yönergeleri dayatma girişiminde bulundu. Kitabın yazarı Richard Evans'a göre İktidardaki Üçüncü Reich (2005): "Konferansta birbiri ardına gelen delegasyonlar, mültecilere yönelik politikasını liberalleştirmeyeceğini, eğer bir şey olursa, işleri daha da sıkılaştıracağını açıkça belirttiler... 'yabancı' kültür insanları tarafından sular altında bırakılan', bu artan isteksizliğe daha fazla katkıda bulundu." (12)
Adolf Hitler, dünya politikacılarının Almanya'dan ayrılmak isteyen Yahudiler hakkında söylediklerini not aldı. Daha iyi sonuçlar elde etmek için taktik değiştirmek zorunda kalacağı sonucuna vardı. (13) Yeni planlar yapıldı, ancak önce Yahudileri ülke dışına çıkarmak için bu yeni kampanyaya başlamak için bir bahane beklemek zorunda kaldılar. Bu fırsat, Nazi yetkilisi Ernst vom Rath'ın Paris'te genç bir Yahudi mülteci olan Herschel Grynszpan tarafından öldürüldüğü 9 Kasım 1938'de geldi. O günün ilerleyen saatlerinde Nazi Partisi liderlerinin bir toplantısında, Joseph Goebbels "kendiliğinden" Yahudi karşıtı ayaklanmalar olması gerektiğini önerdi. (14) Reinhard Heydrich, tüm polis merkezlerine bu kargaşaları nasıl başlatabileceklerini gösteren acil kılavuzlar gönderdi. Almanya'daki tüm Yahudi ibadethanelerinin yıkılmasını emretti. Heydrich, polisin gösterilere müdahale etmemesi ve sinagoglar yakılırken çevredeki binalara zarar verilmemesi konusunda da talimat verdi. (15)
Gizli Siyasi Polis şefi Heinrich Mueller, eyalet polisinin tüm bölgesel ve yerel komutanlarına bir emir gönderdi: "(i) Yahudilere, özellikle de sinagoglarına yönelik operasyonlar Almanya genelinde çok yakında başlayacak. Müdahale olmamalı. Ancak, yağma ve diğer aşırılıkların önlenmesi için Emniyet Genel Müdürlüğü ile istişare edilerek düzenlemeler yapılmalıdır. Reich içinde 20.000 ila 30.000 Yahudi'nin tutuklanması için yapılmıştır.Özellikle varlıklı Yahudiler seçilecektir.Gece boyunca daha fazla direktif gelecek.(iv)Yahudilerin savaş sırasında silah bulundurdukları takdirde Yaklaşan operasyonlar en şiddetli önlemler alınmalıdır.Genel operasyonlar için SS Verfuegungstruppen ve general SS çağrılabilir.Devlet Polisi her koşulda o uygun tedbirler alınarak yürütülür." (16)
Joseph Goebbels için bir makale yazdı. Völkischer Beobachter Kristallnacht'ın (Kristal Gece) kendiliğinden bir duygu patlaması olduğunu iddia etti: "9-10 Kasım gecesi halkın öfkesinin patlaması, Alman halkının sabrının tükendiğini gösteriyor. Ne organize edildi ne de hazırlandı. ama kendiliğinden patlak verdi." (17) Ancak ayaklanmalara katılan Erich Dressler, o gece sergilenen tutku eksikliğinden dolayı hayal kırıklığına uğradı: "Bir şey beni ciddi şekilde rahatsız etti. Tüm bu önlemlerin yukarıdan sipariş edilmesi gerekiyordu. Sağlıklı olduğuna dair hiçbir işaret yoktu. Ortalama Almanlar arasında öfke ya da öfke.Kuşkusuz, birinin duygularını kontrol altında tutması ve sadece istediği gibi vurması değil, övgüye değer bir Alman erdemidir; ancak Yahudilerin bu korkakça cinayet için suçlarının açık ve kanıtlandığı yerde, insanlar bunu yapabilirdi. iyi biraz daha ruh gösterdi." (18)
Yahudi cemaati Kristallnacht'ın masraflarını ödemek zorunda kaldı: "Yahudilere, sigortalarına - varsa - el konmasına rağmen, hasar gören tüm malları değiştirmeleri emredildi. Aynı zamanda, 500.000'inin şansını reddeden yeni kararnameler yayınlandı. Ticarete veya mesleklere katılmaları yasaklandı, anonim şirketlerdeki tüm önemli görevlerden ihraç edildiler. Bir yarış olarak onlara karşı bir milyar marklık bir para cezasına çarptırıldı, nominal olarak 400 milyon dolar - geri kalan servetlerinin yaklaşık yarısı " (19)
21 Kasım 1938'de Berlin'de Nazi yetkilileri, şehirdeki 3.767 Yahudi perakende işletmesinin ya "Aryan" kontrolüne devredildiğini ya da kapatıldığını duyurdu. Yahudilere daha fazla kısıtlamalar o gün açıklandı. Yahudi doktorların Yahudi olmayanları tedavi edemeyecekleri kuralını uygulamak için, bundan böyle her Yahudi doktor, üzerinde "Yalnızca Yahudilere tıbbi tedavi vermeye yetkili" yazan sarı bir yıldız - Davut Yıldızı - olan mavi bir isim levhası sergilemek zorundaydı. Alman bahisçilerin Yahudilerden bahis kabul etmeleri de yasaktı. (20)
Büyük Britanya Hahambaşısı Joseph Herman Hertz, emekli bir İngiliz diplomat olan Sir Michael Bruce'a durumu değerlendirmek için Almanya'ya gidip gidemeyeceğini sordu. Buldukları karşısında dehşete kapıldı ve İngiliz büyükelçisi Sir Neville Henderson'ı görmek için doğrudan İngiliz Büyükelçiliği'ne gitti. "Hemen İngiliz Büyükelçiliğine gittim. Sir George Ogilvie-Forbes'a bildiğim her şeyi anlattım ve onu Hitler'le temasa geçip İngiltere'nin hoşnutsuzluğunu ifade etmeye çağırdım. Bana hiçbir şey yapamayacağını söyledi. Büyükelçi Sir Neville Henderson Londra'daydı ve Lord Halifax'ın talimatlarına göre hareket eden Dışişleri Bakanlığı, ona Hitler'i ve yandaşlarını gücendirebilecek hiçbir şey yapmamasını söylemişti." (21)
Kristallnacht'tan sonra Almanya'dan ayrılmak isteyen Yahudilerin sayısı çarpıcı biçimde arttı. Sorun, dünyadaki politikacıların Suriyeli mülteci kriziyle uğraşanlara benzer şekilde tepki vermesiydi. İsveç, 1933'ten beri çok sayıda Yahudi mülteciyi kabul etmişti. Ancak, hükümet şimdiden çok fazla Yahudi mülteci aldığını hissetti. Bir kaynağa göre, "Bu tutum, İsveç'teki Yahudi mülteci akınının anti-semitik duygular uyandırabileceğinden endişe duyan Yahudi azınlık tarafından paylaşıldı". (22)
Stockholm merkezli Amerikan Büyükelçisi şunları bildirdi: "İsveç'te Yahudilere duyulan sempati ne kadar büyük olursa olsun, hiç kimsenin Yahudi mültecilerin liberal bir kabulüyle İsveç'te bir Yahudi sorunu yaratma riskini almak istemediği açıktır. " (23) Bir Danimarka gazetesi tarafından iddia edildi, siyaset, "Avrupa mülteci akınına uğradı, ama kesinlikle dünyanın başka bir yerinde onlar için bir yer olmalı." (24)
Dünyanın çoğu, bu Yahudi mültecileri almak için ABD'ye baktı. Yahudi örgütleri, Başkan Franklin D. Roosevelt'e ABD tarafından uygulanan kota sistemini değiştirmesi için başvurdu. Almanya ve Avusturya'nın birleşik 27.000 yıllık kotası Ocak 1940'a kadar zaten doluydu. Sonraki üç yıl için kotaların birleştirilmesi ve 81.000 Yahudi'nin hemen girmesine izin verilmesi önerildi. (25)
Başkan Roosevelt, böyle bir hareketin Amerikan halkı arasında popüler olmayacağına inanıyordu. Kristallnacht'ın şu soruyu sormasından birkaç ay sonra yapılan bir kamuoyu anketi: "Kongre üyesi olsaydınız, şu anda göçmenlik kotalarımız kapsamında kabul edilenden daha fazla sayıda Avrupalı mülteciye Amerika Birleşik Devletleri'nin kapılarını açan bir yasa tasarısına evet veya hayır oyu verirdiniz. ?" Yüzde seksen üç böyle bir yasa tasarısına karşıydı ve yüzde 8.3'ü bilmiyordu. Lehte olan yüzde 8,7'nin yaklaşık yüzde 70'i Yahudiydi. yazarları olarak Kristal Gece: 9-10 Kasım 1938 (1974) şuna dikkat çekti: "Tam da kurbanlara duyulan sempatinin doruğa ulaştığı bir zamanda, on bir Amerikalıdan on tanesi Amerika Birleşik Devletleri'ne kitlesel Yahudi göçüne karşı çıktı." (26)
İçişleri Bakanı Harold Ickes, Alaska'daki 120 mil uzunluğundaki Kenai Yarımadası'nda neredeyse ıssız çok sayıda Alman ve Avusturyalı Yahudi sığınağı yerleştirmek için bir plan ortaya koydu. Ancak, dört Alaska Ticaret Odası, yerleşim planına karşı çıkan kararları kabul etti. İçişleri Bakanlığı avukatlarından Felix S. Cohen, Ruth Gruber'e Ickes'in "mültecilere yardım etmeye kararlı olduğunu", ancak "bütün bir Alaskalı grubun buraya sadece bizimle savaşmak için geldiğini" söyledi. Bu Alaskalılar "artık Bölge'de anti-Semitizm olmadığını çünkü her kasabada sadece birkaç Yahudi aile olduğunu söylediler. Yılda bin Yahudi vermek ırk isyanlarını başlatacaktı." (27)
İşçi Partisi'nin Derby temsilcisi ve önde gelen bir Quaker olan Philip Noel-Baker, Avam Kamarası'nda Neville Chamberlain'in Hitler'e taviz vermekle ahlaki olarak yanlış olduğunu ve Nazi Almanyası'na yönelik politikayı değiştirme zamanının geldiğini savundu. İki noktalı bir program önerdi: Yahudilerin tutuklanıp sınır dışı edilmesini durdurmak için misilleme tehdidi; ve yüz binlerce göçmen için bir rehabilitasyon kurumunun derhal oluşturulması.
"Sanırım onlar (Hükümet) benim önerdiğim yollarla Almanya'daki tiranın elini bir ölçüde tutabilirler. Bu acınası insan enkazına yeni bir hayat kurmak için gerekli olan insan ve malzeme kaynaklarını elbette toplayabilirler. Bu enkaz, tüm Hükümetlerin son yirmi yılda yaptığı hataların bir sonucudur. Hükümetler bu hataları şimdi telafi etsin. Mülteciler kesinlikle yeterince tahammül etti. Dr Goebbels geçen gün, dış dünyanın yakında unutacağını umduğunu söyledi. Alman Yahudileri. Boşuna umut ediyor. Onlara karşı yürüttüğü kampanya, insanlık utancının kalıcı bir hatırası olarak Aziz Bartholomew's Eve ile tarihe geçecek. Onunla başka bir hatıra, diğer ulusların utancı silmek için yaptıklarının hatırası kalsın. uzak." (28)
Chamberlain, Noel-Baker'ın önerilerini reddetti, ancak 24 Kasım'da Fransa başbakanı Edouard Daladier ile bir görüşme yaptı. Daladier, Fransa'nın zaten 40.000 Yahudi mülteciyi kabul ettiğini iddia etti ve İngiltere ile ABD'yi daha fazlasını yapmaya çağırdı. Chamberlain, Daladier'e İngiltere'nin haftalık olarak 500 yüz Yahudi mülteciyi kabul ettiğini söyledi: "Ancak en büyük zorluklardan biri, Büyük Britanya'da Yahudi aleyhtarı his uyandırmanın ciddi tehlikesiydi. Gerçekten de, bazı Yahudiler Majestelerinin Hükümetine reklam yapmamaları için yalvarmıştı. ne yapıldığı çok belirgin." (29)
Fransız gazeteleri Daladier'i destekleme eğilimindeydi. Bir gazete şöyle diyordu: "Fransa misafirperver bir ülkedir. Uygun şekilde akredite edilmiş bir diplomatın, sınır dışı etme emrinden kaçan yabancı bir domuz tarafından Paris'te suikaste uğramasına izin vermez... Ulusal savunma ve ekonominin çıkarları bize izin vermez. son zamanlarda başkentimize ve çevresine yerleşen yabancı unsurları desteklemek için. Paris çok uzun zamandır uluslararası serseriler için bir çöplük oldu, iltica hakkının sınırları olmalı." (30)
Fransız Sosyalist Partisi, yürütme komitesinin "demokratik ülkelerin tüm hükümetleri arasında yalnızca Fransız bakanlarının Nazi hükümetinin suçlarını onaylamadıklarını alenen ifade etmeyi uygun görmediklerini üzülerek belirten bir karar yayınladı... SFIO işçileri teşvik ediyor" Faşizmde vücut bulan nefret dolu baskı karşısında güçleri birleştirmek ve tüm ırksal önyargılara karşı çıkmak ve düşmanlara karşı demokrasinin ve insan haklarını savunmak için Sosyalist partiyle birleşmek." (31)
Filistin Yahudi Ulusal Konseyi, İngiliz hükümetine 10.000 Alman çocuğunu Filistin'e götürmeyi teklif eden bir telgraf gönderdi. Çocukların Almanya'dan getirilip yeni evlerinde bakımlarının yanı sıra eğitim ve mesleki eğitimlerinin tüm masrafları Filistin Yahudi topluluğu ve "dünya çapındaki Siyonistler" tarafından karşılanacaktı. (32)
Sömürge Sekreteri Malcolm MacDonald, Kabine meslektaşlarına, Londra'da İngiliz hükümeti ile Filistinli Arapların, Filistinli Yahudilerin ve Arap Devletlerinin temsili arasında yapılacak bir konferans nedeniyle teklifin reddedilmesi gerektiğini söyledi. "Eğer bu 10.000 çocuğun Filistin'e girmesine izin verilirse, Filistinli Arapların Konferansa katılmama ve katılmaları halinde kendilerine olan güvenlerinin sarsılması ve atmosferin zarar görme riskiyle karşı karşıya kalırız."(33)
Neville Chamberlain, Yahudilerin kötü durumuna karşı çok anlayışsızdı. Bir arkadaşına şöyle yazmıştı: "Yahudiler sevecen insanlar değildir; ben onları umursamıyorum." (34) 8 Aralık 1938'de, eski bir Başbakan olan Stanley Baldwin, İngiliz hükümetini Nazi Almanya'sındaki Yahudiler için daha fazlasını yapmaya çağıran bir radyo yayını yaptı. "Malları gasp edilmiş, evlerinden sürülen binlerce erkek, kadın ve çocuk, kapılarımıza sığınacak, sığınacak, rüzgardan saklanacak, fırtınadan saklanacak sığınak arıyor... Onlar bizim yoldaşımız olmayabilirler. denekler, ama onlar bizim hemcinslerimiz.Bu gece yardım için İngiltere'ye başvuran kurbanlar için yalvarıyorum... Binlerce eğitim, endüstri, zenginlik, konum, sefalet içinde eşit hale getirildi. Bir cüzzamlı gibi aşağılanmanın, damgalanmanın ve tecrit edilmenin ne demek olduğunu size anlatmaya çalışmayacağım. Ülkemizin onuruna meydan okunuyor, Hıristiyan hayırseverliğimize meydan okunuyor ve bu zorluğun üstesinden gelmek bize kalmış." (35)
Altı gün sonra Chamberlain, hükümetin toplam 10.000 Yahudi çocuğun ülkeye girmesine izin vereceğini duyurdu. Ancak, ebeveynleri Nazi Almanya'sında kalmak zorunda kalacaktı. Ayrıca İngiltere'deki Yahudi mülteci örgütlerinin onları korumak zorunda kalacağını ve çocuklara ev bulmaktan sorumlu olacağını belirtti. (36) Berlin'den on iki yaşında bir kız olan Anne Lehmann kısa süre sonra geldi. Yahudi olmayan bir çift olan Mary ve Jim Mansfield ile Swineshead köyüne yerleştirildi. Anne, anne ve babasını bir daha hiç görmedi çünkü ikisi de Nazilerin elinde öldü. (37)
Hoengen köyündeki sinagogun yıkımına tanık olan bir Yahudi çocuk, daha sonra Britanya'da yaşamasına izin verilen başka bir çocuktu: annemle babamı tekrar gör.Orada, yalnız ve ölümün hüznü içinde duruyorlardı... İkisini de ağlarken hayatımda ilk ve son kez görmüştüm.Ara sıra annem elini uzatırdı. , sanki benimkini tutacakmış gibi - ama asla ulaşamayacağını bilerek geri düştü. Dünya babamın gözlerinde yanan acıyı haklı çıkarabilir mi?... Tren beni güvenli bir yere götürmek için istasyondan çıkarken, Yüzümü pencerenin soğuk camına yasladım ve acı acı ağladım." Ailesi üç yıl sonra bir imha kampında öldü. (38)
önde gelen bir makalede Pravda Nazi Almanyası'ndaki Yahudilere yönelik muameleyi Çarlık Rusyası'ndaki pogromlarla karşılaştırdı: "Ekonomik zorluklar ve kitlelerin hoşnutsuzluğu, faşist liderleri Yahudilere karşı bir pogroma başvurmaya zorladı ve kitlelerin dikkatini ülkedeki ciddi sorunlardan uzaklaştırdı. ülke... Ama anti-semitik pogromlar Çarlık monarşisini kurtarmadı ve Alman faşizmini yıkımdan kurtaramayacaklar." (39) Bununla birlikte, Sovyetler Birliği Almanya'dan kaçan komünistleri kabul etmeye istekli olmasına rağmen, Yahudi göçünü teşvik etmek için hiçbir şey yapmadı ve Milletler Cemiyeti'nin Alman Mülteciler Yüksek Komiserliği'nin yardım arayan insanları kabul etme taleplerini reddetti. (40)
9 Şubat 1939'da Senatör Robert F. Wagner, on dört yaş ve altı 20.000 Alman Yahudi mülteci çocuğunun Amerika Birleşik Devletleri'ne girmesine izin verecek bir Senato Kararı sundu. Tasarıya karşı öne sürülen bir argüman, bu mülteci çocukların kabulünün "Tanrı'nın kanunlarına aykırı olacağı ve bu nedenle daha sonra 40.000 yetişkinin - söz konusu çocukların ebeveynlerinin - kabulü için bir talep için bir kama açacağıydı. Bir gazete, Amerika'nın kendi çocuklarına bakmaya konsantre olması gerektiğini iddia etti. Ortaya çıkan bir diğer itiraz, tasarının mevcut göçmenlik yasalarının toptan çöküşüyle sonuçlanacak tehlikeli bir emsal oluşturacağıydı. Tasarı "komitede öldü" ve başka bir işlem yapılmadı. (41)
Kristallnacht'tan sonra yaklaşık 30.000 Yahudi toplama kamplarına gönderildi. (42) Bu zamana kadar bu kamplar esas olarak siyasi mahkumlar içindi. Ancak, Ocak 1939'da Reinhard Heydrich, Almanya'nın dört bir yanındaki polis yetkililerine, göçmenlik belgeleri olan tüm Yahudi toplama kampı mahkumlarını serbest bırakmalarını emretti. Onlara, Almanya'ya geri dönerlerse ömür boyu kampa iade edilecekleri söylenecekti. (43) Josef Stone daha sonra babasının, Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etmek için izin aldıktan sonra Dachau'dan serbest bırakıldığı için Heydrich'in emrinden yararlandığını hatırladı. "Dört beş hafta kadar uzaktaydı... Eve geldiğinde akşamın geç olduğunu hatırlıyorum. Kapı zilini çaldığında bize tuhaf geldiğini hatırlıyorum. Hiç saçı olmamasına rağmen... şimdi tamamen keldi." (44)
13 Mayıs 1939'da okyanus gemisi, Aziz Louis, gemide 927 Alman Yahudi mülteci ile Hamburg'dan ayrıldı. Hepsinin Almanya'daki Amerikan Konsoloslukları tarafından verilen ve onlara Amerika Birleşik Devletleri'ne girme hakkı veren göçmenlik kota numaraları vardı. Ancak bu 1940 ve 1941 yılları içindi. Hazine Bakanı ve bir Yahudi olan Henry Morgenthau, mültecilere turist vizesi verilmesini önerdi. Dışişleri Bakanı Cordell Hull bu fikri reddetti.
Kaptan şimdi yedi Latin Amerika ülkesini denedi - Küba, Arjantin, Brezilya, Şili, Kolombiya, Panama, Paraguay ve Uruguay. Bütün bu ülkeler bu mültecilerden bir tanesini almayı reddetti. 6 Haziran'da gemi Miami'ye ulaştı ve Başkan Franklin D. Roosevelt'e bir talep daha gönderildi. Bu göz ardı edildi ve Aziz Louis Avrupa'ya döndü. İngiltere 288, Fransa 244, Belçika 214 ve Hollanda 181'i aldı. Britanya'dakiler güvendeydi ama Fransa, Belçika ve Hollanda'nın sığınak verdiği 200'den fazlası Fransız, Belçikalı ve Hollandalılarla birlikte ölüm kamplarına sürüldükten sonra öldürüldü. Yahudiler. yazarları Lanetlilerin Yolculuğu: Umut, İhanet ve Nazi Terörünün Şok edici Gerçek Hikayesi (2010) daha sonra şunları savundu: "Kesin olan şu ki Küba veya ABD kapılarını açsaydı, gemiden neredeyse hiç kimsenin ölmesine gerek kalmazdı." (45)
Kasım 1938 ile Eylül 1939 arasındaki on ay içinde yaklaşık 115.000 Yahudinin Almanya'yı terk ettiği tahmin ediliyor. 1933 ve 1939 yılları arasında Almanya'daki Yahudi nüfusunun yaklaşık üçte ikisinin ülkeyi terk ettiği hesaplanıyor. Yaklaşık 200.000 ABD'ye ve 65.000'e İngiltere'ye sığınma hakkı verilmişti. Filistin, kendisine uygulanan tüm kısıtlamalarla birlikte 58.000'i kabul etti. Almanya'da kalanların 160.000 ila 180.000 arasında toplama kamplarında öldüğü tahmin ediliyor. (46)
Hükümetler Aralık 1938'deki Yahudi Göç Krizine nasıl tepki verdi? (17 Aralık 2015)
Savaşa gitmek politikacıların kariyerlerine yardımcı olur mu? (2 Aralık 2015)
Sanat ve Politika: John Heartfield'ın Çalışması (18 Kasım 2015)
7 Kasım 2015 Pazar günü Anma Günü'nde Hatırlamamız Gereken Kişiler
Neden süfrajet gerici bir filmdir (21 Ekim 2015)
Volkswagen ve Nazi Almanyası (1 Ekim 2015)
David Cameron'un Avrupa'da Sendikalar Yasası ve faşizm (23 Eylül 2015)
BBC belgeselinde yer almanın sorunları (17 Eylül 2015)
Mary Tudor, İngiltere'nin ilk Kraliçesi (12 Eylül 2015)
Jeremy Corbyn, yeni Harold Wilson mu? (5 Eylül 2015)
Anne Boleyn tarih sınıfında (29 Ağustos 2015)
BBC ve Daily Mail neden anti-faşist kampanya yürüten Cedric Belfrage hakkında yanlış bir haber yayınladı (22 Ağustos 2015)
Henry VIII Saltanatı Sırasında Kadın ve Siyaset (14 Temmuz 2015)
Kemer sıkma siyaseti (16 Haziran 2015)
Henry VIII'in gayri meşru oğlu Henry FitzRoy öldürüldü mü? (31 Mayıs 2015)
Daily Mail'in emekçilerin çıkarlarına karşı kampanya yürütmesinin uzun tarihi (7 Mayıs 2015)
Nigel Farage, Henry VIII (5 Mayıs 2015) döneminde yaşasaydı asılır, çizilir ve dörde bölünürdü.
Henry VIII döneminde sosyal hareketlilik, David Cameron döneminde olduğundan daha mı büyüktü? (29 Nisan 2015)
Margaret Cheyney'nin yaşamını ve ölümünü tarih sınıfında çalışmak neden önemlidir (15 Nisan 2015)
Sir Thomas More, Tarihteki En Kötü 10 Britanyalıdan Biri mi? (6 Mart 2015)
Henry VIII, Adolf Hitler ve Joseph Stalin kadar kötü müydü? (12 Şubat 2015)
İfade Özgürlüğünün Tarihi (13 Ocak 2015)
1914'te Noel Ateşkesi Futbol Oyunu (24 Aralık 2014)
Tarihsel gerçeklerin İngiliz merkezli ve cinsiyetçi yanlış sunumu Taklit oyunu (2 Aralık 2014)
James Jesus Angleton'ın Gizli Dosyaları (12 Kasım 2014)
Ben Bradlee ve Mary Pinchot Meyer'in Ölümü (29 Ekim 2014)
Yuri Nosenko ve Warren Raporu (15 Ekim 2014)
KGB ve Martin Luther King (2 Ekim 2014)
Tomás Harris'in Ölümü (24 Eylül 2014)
Sınıfta Simülasyonlar (1 Eylül 2014)
KGB ve JFK Suikastı (21 Ağustos 2014)
West Ham United ve Birinci Dünya Savaşı (4 Ağustos 2014)
Birinci Dünya Savaşı ve Savaş Propaganda Bürosu (28 Temmuz 2014)
Tarihte Yorumlar (8 Temmuz 2014)
Alger Hiss FBI tarafından suçlanmadı (17 Haziran 2014)
Google, Bing ve Alaycı Kuş Operasyonu: 2. Bölüm (14 Haziran 2014)
Google, Bing ve Alaycı Kuş Operasyonu: CIA ve Arama Motoru Sonuçları (10 Haziran 2014)
Öğretmen Olarak Öğrenci (7 Haziran 2014)
Wikipedia aşırı siyasilerin kontrolü altında mı? (23 Mayıs 2014)
MI5 neden Ernest Holloway Oldham'ı bilmenizi istemedi (6 Mayıs 2014)
Lev Sedov'un Garip Ölümü (16 Nisan 2014)
John F. Kennedy'yi kimin öldürdüğünü neden asla öğrenemeyeceğiz (27 Mart 2014)
KGB, Michael Straight'i Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olarak yetiştirmeyi planladı (20 Mart 2014)
Müttefiklerin Lenin'i Öldürme Planı (7 Mart 2014)
Rasputin MI6 tarafından mı öldürüldü? (24 Şubat 2014)
Winston Churchill ve Kimyasal Silahlar (11 Şubat 2014)
Pete Seeger ve Medya (1 Şubat 2014)
tarih öğretmenleri kullanmalı mı karabaş sınıfta? (15 Ocak 2014)
İstihbarat servisleri neden Dr. Stephen Ward'ı öldürdü? (8 Ocak 2014)
Solomon Northup ve 12 Yıllık Esaret (4 Ocak 2014)
Auschwitz Meleği (6 Aralık 2013)
John F. Kennedy'nin Ölümü (23 Kasım 2013)
Adolf Hitler ve Kadınlar (22 Kasım 2013)
Geli Raubal Davasında Yeni Kanıt (10 Kasım 2013)
Sınıfta Cinayet Vakaları (6 Kasım 2013)
Binbaşı Truman Smith ve Adolf Hitler'in Finansmanı (4 Kasım 2013)
Unity Mitford ve Adolf Hitler (30 Ekim 2013)
Claud Cockburn ve Temyiz'e karşı mücadelesi (26 Ekim 2013)
William Wiseman'ın Garip Vakası (21 Ekim 2013)
Robert Vansittart'ın Casus Ağı (17 Ekim 2013)
İngiliz Gazetesi Yatıştırma ve Nazi Almanyası Haberciliği (14 Ekim 2013)
Paul Dacre, The Daily Mail and Faşizm (12 Ekim 2013)
Wallis Simpson ve Nazi Almanyası (11 Ekim 2013)
MI5 Faaliyetleri (9 Ekim 2013)
The Right Club ve İkinci Dünya Savaşı (6 Ekim 2013)
Paul Dacre'nin babası savaşta ne yaptı? (4 Ekim 2013)
Ralph Miliband ve Lord Rothermere (2 Ekim 2013)
(1) Sam Jones, Gardiyan (16 Aralık 2015)
(2) BBC raporu, Suriye krizi: İlk 1000 mülteci İngiltere'ye geldi (16 Aralık 2015)
(3) Jon Taş, Bağımsız (10 Aralık 2015)
(4) Richard Evans, İktidardaki Üçüncü Reich (2005) sayfa 15
(5) Christa Kurt, Çocukluk Kalıpları (1976) sayfa 79
(6) Armin Hertz, yazarlar tarafından röportaj Bildiklerimiz: Nazi Almanya'sında Terör, Toplu Cinayet ve Gündelik Yaşam (2005) sayfa 26-27
(7) Richard Grunberger, Üçüncü Reich'ın Sosyal Tarihi (1971) sayfa 575
(8) Michael Burleigh, Üçüncü Reich: Yeni Bir Tarih (2001) sayfa 287
(9) James Taylor ve Warren Shaw, Üçüncü Reich Sözlüğü (1987) sayfa 208
(10) Richard Evans, İktidardaki Üçüncü Reich (2005) sayfa 556
(11) Rita Thalmann ve Emmanuel Feinermann, Kristal Gece: 9-10 Kasım 1938 (1974) sayfa 13
(12) Richard Evans, İktidardaki Üçüncü Reich (2005) sayfa 559-560
(13) Rita Thalmann ve Emmanuel Feinermann, Kristal Gece: 9-10 Kasım 1938 (1974) sayfa 13
(14) James Taylor ve Warren Shaw, Üçüncü Reich Sözlüğü (1987) sayfa 67
(15) Reinhard Heydrich, Yahudilere karşı önlem talimatları (10 Kasım 1938)
(16) Heinrich Mueller, eyalet polisinin tüm bölgesel ve yerel komutanlarına gönderilen emir (9 Kasım 1938)
(17) Joseph Goebbels, makale Völkischer Beobachter (12 Kasım 1938)
(18) Erich Dressler, Naziler Altında Dokuz Yaşam (2011) sayfa 66
(19) Yeni Cumhuriyet (23 Kasım 1938)
(20) Martin Gilbert, Kristallnacht: Yıkımın Başlangıcı (2006) sayfa 168
(21) Michael Bruce, serseri kraliyet (1954) sayfa 236-240
(22) Rita Thalmann ve Emmanuel Feinermann, Kristal Gece: 9-10 Kasım 1938 (1974) sayfa 161
(23) İsveç'teki Amerikan Büyükelçisinin Raporu (18 Kasım 1938)
(24) siyaset (13 Kasım 1938)
(25) Martin Gilbert, Kristallnacht: Yıkımın Başlangıcı (2006) sayfa 165-166
(26) Rita Thalmann ve Emmanuel Feinermann, Kristal Gece: 9-10 Kasım 1938 (1974) sayfa 161
(27) Ruth Gruber, Zamanın İçinde: Alaska'dan İsrail'e Yolculuğum (2002) sayfa 13-14
(28) Philip Noel-Baker, Avam Kamarası'ndaki konuşma (21 Kasım 1938)
(29) 24 Kasım 1938 tarihli Fransız-İngiliz görüşmelerinin tutanakları
(30) Eylem Fransızca (8 Kasım 1938)
(31) Le Populaire (17 Kasım 1938)
(32) Manchester Muhafızı (21 Kasım 1938)
(33) Malcolm MacDonald, kabine tutanakları (14 Aralık 1938)
(34) Neville Chamberlain, özel mektup (30 Temmuz 1939)
(35) Stanley Baldwin, radyo çağrısı (8 Aralık 1938)
(36) Martin Gilbert, Kristallnacht: Yıkımın Başlangıcı (2006) sayfa 186
(37) Anne L. Fox, Bavuldaki Kalbim (1996) sayfa 43
(38) Martin Gilbert, Kristallnacht: Yıkımın Başlangıcı (2006) sayfa 196
(39) Pravda (16 Kasım 1938)
(40) Kurt Grossmann, göç (1969) sayfa 107
(41) Martin Gilbert, Kristallnacht: Yıkımın Başlangıcı (2006) sayfa 213
(42) Daniel Goldhagen, Hitler'in Gönüllü Cellatları: Sıradan Almanlar ve Holokost (1996) sayfa 100
(43) Richard Evans, İktidardaki Üçüncü Reich (2005) sayfa 598
(44) Josef Taş, Bildiklerimiz: Nazi Almanya'sında Terör, Toplu Cinayet ve Gündelik Yaşam (2005) sayfa 38
(45) Gordon Thomas ve Max Morgan-Witts, Lanetlilerin Yolculuğu: Umut, İhanet ve Nazi Terörünün Şok edici Gerçek Hikayesi (2010) sayfa 302
(46) Amerika Birleşik Devletleri Holokost Anıt Müzesi (18 Ağustos 2015)
Mülteciler: O Zaman Herkes 'Hayır' Dedi ve Bolivya 'Evet' Dedi
Güney Amerika, 1930'larda tıp uygulamaya başladığı Arjantin'de resmedilen büyükbabam Miguel Garsd da dahil olmak üzere, mültecilere bir sığınak sunma geleneğine sahiptir. Ailesi 1800'lerin sonlarında Ukrayna'daki pogromlardan kaçmıştı. Jasmine Garsd'ın izniyle başlığı gizle
Güney Amerika, 1930'larda tıp uygulamaya başladığı Arjantin'de resmedilen büyükbabam Miguel Garsd da dahil olmak üzere, mültecilere bir sığınak sunma geleneğine sahiptir. Ailesi 1800'lerin sonlarında Ukrayna'daki pogromlardan kaçmıştı.
Jasmine Garsd'ın izniyle
"Mülteci kontrol edilmeli çünkü ne yazık ki mülteciler arasında diğer ülkelerde olduğu gibi bazı casuslar da var." Bugün Suriye mülteci krizi hakkında söylenebilirdi ama bu sözler 1940 yılında Başkan Franklin Roosevelt'e ait.
O zamanlar, bu mültecilerin çoğu - Avrupa'da Nazizm'den kaçan Yahudiler - bunun yerine Güney Amerika'ya döndü. Ancak bu ülkeler birer birer kaçan Yahudilere vize vermeyi bıraktı. Sürpriz değildi: Nazi ve faşist ideoloji, Güney Amerika'nın derinliklerinde yıllarca kuluçkaya yatmıştı.
Ancak tüm okyanuslardan uzakta ve And Dağları'nın yukarılarında, küçük bir Güney Amerika ülkesi kapısını açık tuttu - ekonomik sorunlardan payını almış ve bugün bile gelişmekte olan dünyanın bir parçası olarak kabul edilen bir ülke.
Her zaman böyle olmamıştı. 1930'lara kadar, Güney Amerika'nın çoğu, Yahudiler de dahil olmak üzere göçe açıktı.
Mültecilere bir ev sunma geleneği benim aile tarihimin bir parçası.
19. yüzyılın sonunda, babamın ailesinin bir kısmı Ukrayna'dan ayrıldı. Ailem de dahil olmak üzere Yahudi topluluğu, birkaç genç erkeği bir pogromda - organize bir Yahudi katliamında - kaybetmişti. 18 gün boyunca atalarım çay ve matzodan başka bir şeyle yaşadılar, paralarını bir tekne bileti için biriktirdiler. Ayaklarını beze sardılar (ayakkabı alacak paraları yoktu) ve Odessa'daki limana gittiler. Denizde geçen haftalardan sonra Buenos Aires'e indiler.
Gelmeye devam eden bir gelgit dalgasında bir damlaydılar. Arjantin, 1918 ile 1933 arasında yaklaşık 79.000 Yahudi göçmene izin verdi. 1933 ile 1943 arasında başka bir 24.000 Yahudi göçmen kabul etti. Brezilya, 1918 ile 1933 arasında 96.000 Yahudi göçmeni kabul etti. Ve yaklaşık 20.000 Yahudi, komşu ülkelerden geçirgen sınırları geçerek Arjantin'e yasadışı yollardan girdi.
Ve bu, Avrupa'nın geri kalanından Güney Amerika'ya kabul edilen on binlerce göçmeni saymıyor. Annemin ailesi, İspanya'daki aşırı yoksulluktan kaçarak aynı zamanlarda geldi.
Babamın ailesi fazla iş bulamadı ve yoksulluk içinde yaşadı. Çocuklar sokaklarda mendil sattı. Tünelin ucundaki ışık, Arjantin'de bugüne kadar var olan ücretsiz üniversite eğitimiydi. Göçmen aileler genellikle sadece bir oğlunun çalışmayı bırakıp üniversiteye gitmesine izin verebilirdi. Büyükbabam Miguel böyle doktor oldu.
1930'larda pratiğine başladığında işler değişmişti.
Arjantin, Latin Amerika'nın Nazi casusluğu için birincil üssü haline gelmişti. Diğer ülkeler de onu izledi. Anti-Semitizm komşu Brezilya'da Getulio Vargas yönetiminde gelişti. 30'ların sonunda, Kolombiya ve Kosta Rika'ya kadar tüm ülkede sıkı göçmenlik karşıtı yasalar oluşturuldu.
Konsolosluklara vize vermeyi durdurma emri verildi. Mülteci taşıyan gemiler geri çevrildi. En ünlü vaka, Mayıs 1939'daki St. Louis'dir. 937 mülteci taşıyordu. Geminin ilk kez yanaşmaya çalıştığı Küba'da, siyasi çatışmalar, ekonomik kriz ve sağcı yabancı düşmanlığı, yolcuları gemide tuttu. ABD, Kanada gibi gemiyi de reddetti. St. Louis Avrupa'ya döndü.
Sonuç olarak, Latin Amerika hükümetleri 1933 ve 1945 yılları arasında resmi olarak yalnızca yaklaşık 84.000 Yahudi mülteciye izin verdi. Bu, önceki 15 yılda kabul edilen sayının yarısından az.
İstisnalar vardı - yine, genellikle varlıklı olmaktan uzak ülkelerde. Dominik Cumhuriyeti birkaç bin vize verdi. 40'larda El Salvador, Nazi işgali altındaki Yahudilere 20.000 pasaport verdi. Fransa'nın eski Meksika Konsolosu Gilberto Bosques Saldivar, "Meksikalı Schindler" olarak biliniyor. 1939'dan 1943'e kadar Fransa'da çalışarak, çoğu Yahudi ve İspanyol olan yaklaşık 40.000 kişiye vize verdi.
Güney Amerika'da anomali Bolivya idi. Hükümet, 1938 ve 1941 yılları arasında 20.000'den fazla Yahudi mülteciyi kabul etti. Operasyonun arkasındaki beyin, bir Alman Yahudisi olan Mauricio Hochschild'di. Bolivya Devlet Başkanı Germán Busch'un kulağına sahip (ve insani nedenlerle Yahudilere yardım etmek isteyen) bir maden baronuydu.
Bu, tüm dünya için bir ekonomik kriz ve belirsizlik zamanıydı, ancak Bolivya özellikle kötü durumdaydı. 1935 yılına kadar Paraguay'a karşı yürütülen Chaco Savaşı yeni sona ermişti. İronik olarak, Bolivya'nın zayıflığı, hükümetin bu kapıları sonuna kadar açmayı kabul etmesiydi. Busch, Nazi ideolojisiyle flört etmesine rağmen, göçmenlerin ekonomiyi canlandırmaya yardımcı olacağını umuyordu.
Yahudilere Avrupa'daki çeşitli Bolivya konsoloslukları tarafından vize verildi ve Şili'ye gönderildi. Daha sonra trenle La Paz'a götürüldüler. O kadar çok geldi ki tren lakaplıydı El Express Judio (Yahudi Ekspresi).
Birçoğu Bolivya'da kalmadı: Sonunda yasadışı bir şekilde daha fazla altyapı ve daha iyi kurulmuş bir Yahudi topluluğu bulabilecekleri komşu Arjantin'e girdiler.
Savaşın sonuna doğru ve sonrasında, bu ülkelerin çoğu Holokost'tan kurtulanlara kapıları yeniden açmaya başladı. Ama birçok aile için çok azdı, çok geçti.
Oscar ödüllü Uruguaylı folk rock müzisyeni Jorge Drexler kısa süre önce Bolivya'ya ve onun açık kapı politikasına bir övgü kaleme alarak Nazi Almanyası'ndan Yahudi mülteci olan büyükanne ve büyükbabasını kurtardı. Bu nefes kesici rekorda Bailar En La Cueva (2014), "Bolivya" adlı bir şarkının gözden kaçan bir cevheri.
Kapanan kapılar/zamanın bir kıl tarafından asıldığı/ve dedemin kollarındaki o çocuk./Panik belliydi/Ve her şey bunu haber veriyordu. Sonra soğuk geldi/acı veren bir buzulun ortasına, inanılmaz bir dere ılık su: Herkes hayır dedi ve Bolivya evet dedi."
Ancak bugün mülteciler hakkında yaptığımız sohbetleri en ürkütücü şekilde hatırlatan şarkının son dizeleri.
"Sarkaç gelir ve gider. gemiler gelir ve gider/bugün her şeye sahip olanlar/yarın her şey için yalvarır. Su çarkı kaderin dönmesini geciktirmez, hafızayı tazeler. döner bir kapı/tarih bu kadar."
İtalya'da Yahudi Tarihinin Zaman Çizelgesi
100&mdashBatı Avrupa'da bilinen en eski sinagog kuruldu Ostia, limanı Roma. Yerleşik Yahudi topluluğuna ve geçici denizcilere hizmet eder. 1961 yılında kazılmıştır.
161-180 &mdashİmparator Marcus Aurelius (Gladyatör şöhretinden) İmparatorluk boyunca yollar ve şehirler inşa ediyor
212 &mdashİmparator Caracalla, Roma vatandaşlığını İmparatorluğun tüm kesimlerine, tabi halklara yayıyor. Mülk sahiplerine faydalar sağlar ve onları imparatorluk vergi ve hizmetlerinden sorumlu kılar. Yahudiler yeni verilen vatandaşlığı paylaşıyor.
312 &mdash Constantine İtalya'yı fethetti ve İmparator olarak rejimini güvence altına aldı, Hıristiyanlığı tanıtmaya başladı
313 &mdash Roma Kilisesi, Yahudileri kendi dinine inandırır ve aşağılar, ancak Mesih'in dönüşüne tanık olabilmeleri için onlara göz yumar
315 &mdash Constantine başlıyor Yahudilere karşı düzenlemeler yapıyor ve onları İsa'nın katilleri olarak suçluyor
337 &mdash, oğlu Constantius, Yahudi karşıtı yasaları genişletiyor Yahudiler "kota zararlı mezhep" olarak etiketlendi
425 &mdash Theodosius II&rsquos Kanun Kanunu, Yahudilere karşı sosyal kısıtlamaları özetlemektedir: nerede yaşayacaklarına, ne giyebileceklerine getirilen sınırlamalar Yahudiler ne kamu görevi üstlenebilir, sinagog inşa edebilir, köle tutamaz (=tarım yapılamaz) ve olağanüstü vergilere tabi tutulamazlar.
489-526 &mdashGermanic &mdashGoths İtalya'yı ele geçirdi. 519'da Ravenna'daki sinagoglar Hıristiyanlar tarafından yakılır, İtalya hükümdarı Theodric, Hıristiyanları yeniden inşa için para ödemeye zorlar.
534 &mdashJustinian, Roma hukukunun kodlanmasını tamamladı, Yahudiler üzerindeki sınırlamaları genişletmekDaha sonraki Avrupa kodlarının temelini oluşturan yeni binaların inşası Bizans tarzını tanımlar.
537 &mdash Justinian şuna karar verir: Yahudiler belediye yönetimini sürdürmek (ödemek) zorundadırgörevde bulunmaları yasak olmasına rağmen
568 &mdash Lombards Kuzey İtalya'yı devraldı
600 &mdash Papa I. Gregory döneminde papalık, Batı Kilisesi doktrininin kuruluşunun en yüksek otoritesi haline gelir, "dini illigitimo"Yahudi dini faaliyetinin kısıtlanması ve mühtedilere siyasi ve ekonomik teşvikler sunulması yoluyla Yahudilerin dönüştürüldüğü politika. Yahudiler şiddetten korunacak, hayatta kalmalarına izin verilecek, ancak Hıristiyanlarla eşit statüye erişmeleri yasaklanacaktı.
825 & mdash Kutsal Roma İmparatoru Louis (Charlemagne'nin oğlu) bir Koruma Sözleşmesi Yahudi ticaretini teşvik etmek (köle ticareti dahil) ve siyasi kısıtlamaları gevşetmek, bazı hukuki özerkliğe izin vermek-eylem, Yahudi parasına olan ihtiyaçlarından kaynaklanıyordu, bu da onu Yahudi tüccarlara borçluydu.
900 Yahudi köle tüccarı ticaretini İtalyan Hıristiyanlara kaptırdı. Bu yüzyılda, K.Fransa ve K.İtalya'dan Laaz denilen bir dili konuşan Yahudiler konuşmaya başlarlar. en erken YidişAlmanca konuşanlarla temas sonucunda
920 &mdash K. İtalya'dan Lucca'lı R. Moses ve oğlu Kalonymus, Mainz'a taşındı ve Alman Yahudi kültürünün ataları oldu. Kalonymus&rsquo Responsa c. 940, Aşkenaz Yahudilerinin en eski yerli ürünleridir.
1033 &mdashA Yahudi Taranto, İtalya, W. Christendom'un aksine üzüm bağları için arazi satın alıyor, Bizans hukuku, Yahudilerin toprak sahibi olmalarına ve tarımla uğraşmalarına izin veriyor
1054 - Papa IX.
1095 &mdash Pope Urban II, Birinci Haçlı Seferi, Batı'da olduğu kadar Doğu'da da papalık üstünlüğünü iddia etmek. Fransa ve Almanya katılır, İtalya katılmaz.
1177 &mdash Venedik Antlaşması, İtalya'yı İmparator'un değil, yerel yöneticilerin ve Papa'nın eline bırakıyor
1179 &mdash Üçüncü Lateran Konseyi yeni kanunu kabul etti: Yahudilerin, Hıristiyan hizmetçilerin, Yahudilere karşı kabul edilecek tanıklıklarının, Hıristiyan hizmetçilere sahip olmaları yasaklandı.
1215 &mdash Dördüncü Lateran Konseyi kanunlar çıkarır: 1) Yahudilerin kıyafetlerine ayırt edici bir işaret takması ve ayrılmış mahallelerde yaşaması 2) Yahudiler, Hıristiyanlara verilen borçlardan faiz alamazlar, Hıristiyanlar, Kilise kurallarına uymayan Yahudilerle iş yapamazlar 3) Yahudiler kamu görevlerinde bulunamazlar 4) Müslüman olur Hıristiyanlığa Yahudi ayinlerini durdurmalı 5) Yahudilerin çocuk doğurma çağındaki Hıristiyan kadınları hizmetçi olarak işe almaları yasaklanmıştır
1236 &mdash Papa Gregory IX, Yahudilere karşı uyguladığı şiddette beşinci Haçlı Seferi'nin aşırılıklarını kınadı
1240 &mdash İtalyan Talmudist, Zedekiah ben Abraham Anav, Aşkenaz ve Sefarad Yahudiliğinden farklı olarak kendi farklı Yahudilik markalarını geliştiren Roma Yahudilerinin ayin ve tatil gelenekleri hakkında önemli bir halaçik özet yazıyor.
1288 ve Napoli sorunları G. İtalya'da Yahudilerin ilk sınır dışı edilmesi
1293 &mdash Napoli Krallığı'ndaki çoğu Yahudi cemaatinin yok edilmesi, G. İtalya'da Aşkenazi kültürünün beşiği, Yahudilerin din değiştirmeleriyle birlikte
1300 &mdash İtalya Nüfusu:11.000.000 Yahudi: 15.000
1305 &mdash Papa Clement V, Yahudileri bir tehditle tehdit eden ilk papadır. ekonomik boykot Hıristiyanlardan kredilere faiz ödemeyi bırakmaya zorlamak için
1325 &mdash Romalı Yazar Samuel ben Solomon, papalığın sınır dışı edilmesi nedeniyle Roma'dan Kuzey İtalya'ya doğru yola çıktı. En önemli eser, İtalyan, Latin ve Yahudi kültürlerinin bir karışımı olan ve sonuncusu "Tofet ve Cennet", Dante'nin "İlahi Komedya"sından esinlenen bir şiir koleksiyonudur.
1348 &mdash Kara Veba&ndashYahudiler kuyuları zehirlemekle suçlanıyor
1353 &mdash Boccaccio, insanın gücünü ve sınırlarını kabul eden ve Rönesans hümanizminin zeminini hazırlayan "Decameron"u tamamlıyor.
1397 &mdash Yahudi tefeciler yerleşmeye teşvik ediliyor Floransa
1399 &mdash İtalya'daki Yahudi karşıtı önlemler, topluluğun merkezi liderliğini sağlamak için İtalyan Yahudi sinodlarının kurulmasına yol açtı. Sinodlar 15. ve 16. yüzyıllarda özel sorunları çözmek için toplanır.
1416 &mdash Fransiskenlerin Yahudi karşıtı vaazları Yahudi cemaatlerinden delegeleri yanıt vermek için Bologna ve Forli'de buluşmaya teşvik ediyor. Buluşma, Fransiskenlerin vaazını kontrol etmeye çalışan Papa Martin (1417-1431 &mdash) tarafından Yahudi yanlısı boğalarla sonuçlandı
1429 &mdash Papa Martin, bir Yahudilerin kapsamlı koruma önlemibüyük ölçüde uygulanmayan kalır
1437 &mdash Cosimo de Medici, Elder, Floransa Yahudilerine tefecilik için ilk resmi tüzüğü verdi
1442 ve Papa IV. Eugenius bir ferman yayınladı yasaklamak: sinagog inşa etmek, faiz karşılığı tefecilik yapmak, kamu görevlerinde bulunmak, Hıristiyanlara karşı tanıklık etmek. Yahudiler Tivoli ve Ravenna'da buluşarak yanıt verirler, ancak başarılı olamayınca İtalya'nın diğer bölgelerine taşınmalarına neden olur
1459 &mdashFra Mauro (dönüştürülmüş bir Yahudi) Kudüs'ü dünyanın merkezine yerleştiren bir harita hazırlıyor, geç Rönesans tarafından durdurulan bir uygulama
1462 &mdash "'un kuruluşuçok güzelFransiskenler tarafından Yahudi tefeciler ile doğrudan rekabet halinde faizsiz krediler sunmak için "acıma fonları" Yahudiler işlerini kaybederler ve bu nedenle sınır dışı edilebilirler.
1464 &mdash-92 &mdash Lorenzo Il Magnifico, Floransalı Yahudilerin koruyucusu oldu, Yahudi bursunu, Talmudik çalışmaları ve tıbbı desteklemek ve Yahudi cemaatine uygun yaşam koşullarını garanti etmek. denetleyen Hıristiyanlar ve Yahudiler arasında çok fazla etkileşimin olduğu "Floransa'nın Altın Çağı".
Bologna Üniversitesi'nde kurulan İbranice Kürsüsü, teolojik mülahazalar için İbranice çalışmanın yeniden canlandırılması ve antik çağa laik ilgi, İtalyan Rönesansının özellikleri haline geldi.
1468 &mdashJoseph ben Meshullam, tasavvuf, batıl gelenekler ve pilpul üzerinde rasyonalizmi destekleyen bir hiciv yazıyor, Talmudik çalışma yöntemi popülerlik kazanıyor
1471 &mdash Papalık yapraklarının laikleştirilmesi Orta ve kuzey İtalya'daki Yahudiler zulümden muaf. Yahudilerin can, mal ve işlerinin korunması da garanti altına alınmıştır.
1473 &mdash Calabria ve Pieva da Saca'da ilk iki İbranice matbaa kuruldu. Mantua ve Napoli'de kurulan diğerleri
1475 &mdash Judah Messer Leon - haham, bilgin, edebiyatçı, Yunan ve Latin yazarlardan türetilen retoriği uygulayan İbranice tarzı üzerine kitap yazıyor
1480 &mdash Soncino ailesi İtalya genelinde, İstanbul ve Selanik'te İbranice matbaalar kurmaya başladı
1488 &mdash Abraham ben Hayyim tarafından I Soncino, İtalya'da basılan İbranice İncil'in ilk tam baskısı
1491&mdash Ravenna Yahudileri kovuldu, amacı tüm Yahudilerin İtalya'dan kovulması olan Fransisken ve Dominik rahipleri tarafından kışkırtılan sinagoglar yıkıldı &ndash Perugia-1485, Gubbio-1486. . .
R. Elijah Delmedigo, Padua Üniversitesi'nde Felsefe kürsüsüne sahiptir ve Floransalı bir filozof/şair olan Pico della Mirandola üzerinde büyük bir etkisi vardır (1463-1494)
İtalya Nüfusu: 12.000.000 Yahudi: 80.000 (100 yılda %100 artış)
1492 &mdash Sicilya ve Sardunya, İspanya tarafından yönetilen topraklar olarak Yahudilerini kovuyor. İspanya'dan sınır dışı edilen mültecilerin çoğu, özellikle Portekiz ve İtalya'ya gidiyor. Venedik, Leghorn ve RomaPapa tarafından korundukları yer
1494 &mdash Fransa İtalya'yı işgal etti Yahudileri Floransa ve Toskana Mediciler iktidardan düştüğünde kovuldular, 1513'te geri döndüler ve Yahudileri yanlarında geri getirdiler
1495 &mdash Fransa Kralı VIII. Yahudiler 1510'da ve yine 1541'de Napoli'den kovulacak
1496&mdash Pico della Mirandola, Yahudi çağdaşları ve Yahudi metinleriyle etkileşimine dayalı olarak bir Hıristiyan Kabala nosyonu geliştirir. Yahudi Kabalasının temellerinden Hıristiyan dininin gerçeğini doğrulamaya çalışır.
1500 &mdash tartışma ferrara Hıristiyanlar ve Avignonlu Abraham Farrisol arasında. Sahte bir mesih olan R. Asher Lemlein, K. İtalya'da tövbe ve mesih üzerine vaaz veriyor. Aşkenaz kökenli, fikirleri Almanya'ya seyahat ediyor. Hristiyanlar arasında bile 1500 bir "tövbe yılıdır"
1510 &mdash İspanya Kralı Ferdinand, Fransız I Napoli'yi yendi ve onu İtalya'nın en büyük prensliği olarak kurdu. Roma'nın güneyinde yaşayan Yahudilerin çoğunluğunu kovdu 1541'de tekrar kovuldu
1513&mdash Machiavelli "Prens" yazıyor
1515 &mdash Napoli'deki sınır dışı etme fermanı &lsquoYeni Hristiyanları&rsquo'ya kadar genişletiyor
1516&mdash Getto'nun (dökümhane) kurulması Venedik Yahudilerin mevcudiyetinden (vergiler dahil) maksimum ekonomik avantaj elde etmek ve nüfusla minimum sosyal temas sağlamak olan Yahudiler için bir hapsetme yeri olarak. Avrupa'daki Yahudilerin tüm kapalı mahallelerini kapsayacak şekilde terimin genelleştirilmesi
1517&mdash Daniel Bomberg, bir İbranice matbaa kuran ilk Hıristiyan tüccar, ilk kez Rashi, İbn Ezra, Kimchi, Geronides ve Babil ve Filistin Talmud'larının yorumlarıyla İbranice İncil'i basıyor
1524 &mdash Roma'nın eski yerleşik Yahudi aileleri, trasmontani- Fransa ve Almanya'dan daha önce İtalya'da Yahudi liderliğine kabul edilmeyen yeni gelenler (bkz. Venedik'teki dört sinagog). Roma Yahudilerinin özyönetimi artık İtalyan, Sicilya, İspanyol ve Alman Yahudileri tarafından paylaşılıyor
Yazılı ilk Yahudi kozmografisi &ndash çizelgeleri İncil'deki yerler ve ayrıca Hindistan ve Yeni Dünya Adaları'na giden yeni rota
Kayıp Kabileler kralının elçisi olduğunu iddia eden David Ruveni, Papa VII.
1529 &mdash Scuola Grande Tedesca, en eski sinagog Venedik Açılır-Aşkenazca
1531 &mdash Scuola Kantonu, ayrıca Aşkenaz
1538 &mdash Scuola Levantina
1555 &mdash Scuola Spagnola, en büyük Venedik
1575 &mdash scuola italyanca. Tüm sinagoglar, muhteşem iç mekanlara sahip, dışarıdan tanınmaz. S-Neden 45 yılda bir meydanda dört sinagog?
1531 &mdash Avrupa'daki en eski Yahudi oyunu: İtalyan tarihçi, tanık olduğu bir Purim oyunundan bahseder Venedik getto. İncil temalı oyunlar Avrupa'da popüler
1532 &mdash Jacob Azulai, Padua, bir mayolika Seder Plakası yapan bilinen ilk Yahudi sanatçıdır. Daha sonra Viyana'daki Yahudi Müzesi'nde sergilendi
1535 &mdash Judah Abrabanel, Roma'da "Aşk Üzerine Diyaloglar" yazıyor. Rönesans'ın önde gelen bir filozofunun bu neoplatonik incelemesi bir klasik haline gelir.
1537-70 &mdash Floransalı I. Cosimo'nun hükümdarlığı, Medici'nin yenilenmiş lütfu ve korumasıyla Yahudiler için yenilenmiş bir büyüme ve refah çağının habercisidir.
1541 &mdash Venedik Senatosu, Levanten Yahudilere Venedik'te oturma izni verdiSefarad Yahudilerinin Balkan ticaretine artan katılımının bir sonucu olarak ve İtalyan prenslerinin kasalarını yerel çıkarlar pahasına doldurma girişimidir (Yahudilerin kaderini iyileştirmek için değil, Hıristiyan yöneticilere finansal çıkar için haklar verildi)
Elijah Levita, Latince çevirileri olduğu için önemli 712 İbranice kelimeyi açıklayan ve kültürler arası bilgiyi gösteren bir İbranice dilbilgisi kitabı yayınladı.
Napoli'den kovulan Yahudiler 1735'te geri kabul edildi
1551 &mdash Toskana Büyük Dükü Sefarad Yahudi tüccarlarını Balkanlardan Pisa'ya çekmek için tüzük çıkardı. Ancona ve Pesaro'dan geçen yolları kullanarak ticaret yapıyorlar
1553 &mdash Talmud'un Hristiyanlığa saldırdığına ikna oldum, Papa Julius III binlerce cilt Talmud yaktı. Roma, Bolonya, Ferrara, Venedik ve Mantua.
1554 &mdashİtalyan Yahudilerinden oluşan bir heyet İstanbul'da bir araya geldi. ferrara Talmud'un yasaklanmasını tartışmak için. Hükümet tarafından tanınan ve İbranice kitapların basımı üzerinde bir iç kontrol oluşturan bir hahamlık nizamnamesi benimserler. Benzer kurallar daha sonra Padua, Polonya, Frankfurt ve Amsterdam'da da kabul edilmiştir.
1555 &mdash Papa IV. Paul boğa çıkarır, cum nimis absürtPapalık topraklarına dini ve ekonomik kısıtlamalar getirmek, tüm Yahudilerin gettolarda yaşamasını zorunlu kılmak ve Hıristiyanlarla ekonomik ilişkileri kullanılmış kıyafetlerin satışıyla sınırlamak.
İlk İbranice oyun olduğuna inanılan oyun, İtalyan İbrani şair ve oyun yazarı Judah Leone Sommo tarafından yazılmıştır. Oyun bir Rönesans komedisi tarzındadır.
1556 &mdash Papa Paul IV'ün Ancona Yahudilerine karşı zulmüne yanıt veren Dona Gracia Mendes, Ancona limanına karşı başarısız bir ekonomik boykota liderlik ediyorYahudi mültecileri kabul eden Pisaro ile ticareti destekliyor. Plan, daha fazla zulüm korkusu nedeniyle Yahudi cemaatindeki iç bölünmeler nedeniyle başarısız oluyor.
1559 &mdash Papa IV. Paul, Talmud'u yasaklı kitaplar listesine aldı, Endeks liborum yasaklayıcı. Papa Pius IV ve Gregory XIII daha sonra Talmud'un basılmasına izin verecek, ancak Hıristiyanlığa hakaret olarak kabul edilen pasajların sansürlenmesine izin verecek, bu nedenle Talmud İtalya'da basılmıyor. Kitabın son baskısı dizin, 1948, hala Yahudiler tarafından yazılmış kitapları içerir.
Papa IV. Paul, ortaçağ Yahudi mistisizminin kitabı olan Zohar'ın basılmasına izin verir, aynı zamanda 12.000 başka kitabı da yakar, çünkü Zohar'ın Hıristiyan karşıtı ifadeler içermediğine ikna olur.
1565 &mdashJoseph Caro&rsquos Shulchan Aruch ilk Venedik'te basılmıştır.
1566 &mdashMaimonides'in "On Üç İlke" Venedik Haggadah'ında yer alır ve muhtemelen bu ilkelerin doktriner biçimdeki en erken ifadesidir.
1569 &mdash Papa Pius V, Yahudileri papalık devletlerinden kovuyor, Ancona hariç ve Roma.
1570 &mdashFloransa gettosunun kurulması, geceleri 86 Yahudi'nin kilitlenmesi. Getto, Cosimo tarafından Toskana Büyük Dükü unvanını alması karşılığında Kilise'nin baskısı altında kuruldu. 1571'de, Toskana Büyük Dükalığı'nın her yerinden Yahudiler getto duvarları içinde yaşamaya zorlandıkça getto 500'e çıkıyor.
1571 &mdash Türkiye ile savaş halindeki Venedik hükümeti, tüm Yahudileri ülkeden kovmaya karar verir. Venedik ve Adriyatik Adaları. Sınır dışı etme zorunlu olmasa da, Karşı Reformun etkisini ve papalığın yerel ticari çıkarları doktrinel gerekliliklere feda etme istekliliğini yansıtıyor.
1573 &mdash 1573-1581 yılları arasında Cinque Scole Sinagogu, Roma. Getto 1555'te kurulduğunda, etnik, dilsel ve sosyal farklılıklara sahip beş ibadet cemaati olmasına rağmen, Yahudilere yalnızca bir sinagoga izin verildi. Daha sonra, Papa Pius V, kelimenin tam anlamıyla kısıtlamaları karşılayan, ancak Yahudilerin Kastilya, Katalan, Tapınak ve Yeni Cemaatler kurmasına izin veren beş sinagogdan oluşan bir binaya sahip olmayı kabul etti.Roma'nın şu anki Hahambaşısı ve Philadelphia Toaf ailesinin amcası Haham Toaf, Scole Castiliano'nun ilk hahamı Haham Yitzchak Toaf'ın doğrudan soyundan geliyor. Bina 1910'da yıkıldı.
1573 &mdashAzaria dei Rossi, bir bilim adamı ve doktor olan İtalyan Yahudiliğinin büyük ışıklarından biri, yayınlıyor me&rsquoor einayim (Gözler için Işık). Klasik Yunan, Latin, Hıristiyan ve Yahudi kaynaklarını kullanarak, antik çağlardan beri Helenistik-Yahudi filozof Philo ile ilgilenen ilk kişidir. Eleştirel analiz yöntemi ve haham efsanesini harfi harfine gerçek olarak kabul etmeyi reddetmesi nedeniyle, bu çalışma birçok Yahudi cemaatinde yasaklanmıştır.
1586 &mdash İtalya'nın Yahudi cemaatlerinden gelen delegelerin son buluşması masalsı bir yer. 15. ve 16. yüzyıllarda Yahudi özyönetimini merkezileştirme girişimi olsa da, vurgu, bölgesel veya bölgeler üstü örgütlerden ziyade öncelikle yerel kurumlara (İtalya'nın geri kalanı gibi!)
1587 &mdashKudüs hahamları, Kudüs'teki Nahmanides sinagogunun restorasyonunu finanse etmeleri için İtalya Yahudilerine başvururlar (dünya Yahudileri arasındaki konumlarını ve zenginliklerini kanıtlayarak).
Salomone De&rsquoRossi, Mantua Dükü'nün hizmetine şarkıcı ve müzisyen olarak girer. Geç İtalyan Rönesansının önde gelen Yahudi bestecisi olur.
1593 &mdashPapa Clement VIII, hariç tüm papalık eyaletlerinde yaşayan Yahudileri sınır dışı eder. Roma, Avignon ve Ancona. Yahudiler, ülkenin ana limanı olan Leghorn'a yerleşmeye davet ediliyor. Toskana Bölgeyi bir ticaret merkezi haline getirmek isteyen Medici ailesi tarafından kendilerine tam dini özgürlük ve medeni haklar verildiği yer.. 1600'de burada 100 Yahudi yaşıyor, 1689'da 3.000'e ve yüzyılın sonunda 5.000'e ulaştı. Kapalı gettosu olmayan tek büyük İtalyan şehridir.
1595 &mdashBir sinagog, kuzeybatıdaki Piedmont kasabasında, Rönesans'ın tipik sinagog mimarisinde bir avlu içinde inşa edilmiştir. Güvenliklerinden endişe duymak ve Yahudi duasının Hıristiyanlar tarafından duyulmasını yasaklamak, Yahudiler girişi sokaktan uzağa yerleştirir.
1597 &mdash Dokuz yüz Yahudi Milano'dan kovuldu, şimdi İspanya tarafından yönetiliyor.
1603 &mdash Pek çok muhalefete rağmen, haham ve bilgin Leone Modena, sinagogda ayinlere eşlik eden bir koroya sahiptir. ferrara. Klavsen, Sefarad sinagoglarında hafta içi ayinlere ve Simchat Tevrat'a eşlik eder. Venedik, Amsterdam ve Hamburg.
1616 &mdash Modena, Yahudi geleneklerinin sistematik bir tasviri olan ve Yahudi olmayanlara Yahudiliği tanımlamaya yönelik ilk girişimlerden biri olan "İbrani Ayinlerinin Tarihi"ni yazar. Popülerliği, İngilizce, Fransızca, Hollandaca ve Latince'ye çevrilmesine neden olur.
1624 &mdash Salomone De&rsquoRossi, Rönesans'ın önde gelen Yahudi bestecisi, sinagogal koro bestelerinden oluşan bir koleksiyon yazıyor. Müzik notaları ile basılan ilk İbranice kitaptır. De&rsquoRossi, seküler müziğinin çoğu Yahudi dinleyiciler için bestelenmemiş bir dizi İtalyan Yahudi saray müzisyeninden biridir.
1629 &mdash Joseph Salomon Delmedigo, haham, matematikçi, astronom ve filozof, zamanının en ilginç Yahudi kişiliklerinden biridir. Seçkin bir ailenin Candia'da doğdu, Padua'da okudu ve Mısır, Konstantinopolis, Polonya, Hamburg ve Amsterdam'da yaşadı.
1630 &mdashBir veba salgını, İtalya genelinde ticaret ve sanayide ciddi bir düşüşe yol açar. Bu, İtalyan prenslerinin Yahudi göçüne olan halihazırdaki ilgisini pekiştiriyor ve Yahudileri çekmeyi başarıyor. İspanya, Brezilya, Hollanda ve Kuzey Afrika'dan, yaklaşık 1645-1660'ların sonlarından.
1638 &mdash Simone Luzzato, haham Venedik 57 yıl boyunca, ekonomik argümanların kullanılması yoluyla Yahudilere hoşgörü gösterilmesini teşvik eden ilk özür dileyen çalışma olan "Venedik'teki Yahudiler Üzerine Deneme" yazıyor. İtalyan Yahudilerinin ekonomik yararlarına, çalışkanlıklarına, sadakatlerine ve eskiliklerine dayanarak daha iyi muamele edilmesini savunuyor. Yahudilerin yabancı tüccarlardan farklı olarak, burada kazandıkları serveti transfer etmek isteyebilecekleri kendilerine ait bir vatanları yoktur. Venedik.
1644 &mdash Leone Modena, İsa'nın kendisini hiçbir zaman Tanrı'nın Oğlu olarak görmediğini iddia ettiği bir polemik eseri yazar. Ayrıca, Hıristiyanlığın ana ilkelerinin çok daha sonraki bir tarihe dayandığını ve pagan inanç ve geleneklerinden büyük ölçüde etkilendiğini belirtiyor.
1665 &mdash Shabbetai Zvi'nin şahsında Mesih'in gelişiyle ilgili raporlar ve onun kehanetleri, görümü ve mucizeleri Avrupa'yı sardı. Mesih tutkusu hem Aşkenaz hem de Sefarad topluluklarındaki tüm Yahudi sınıflarını içine alır. İtalya'nın Livorno kenti, "kralımıza" saygılarını sunmak için İzmir'e elçi gönderen topluluklardan sadece biri.
1666 &mdash Nisan'da bir İngiliz, Londra'dan Londra'ya rapor verir. Floransa birçok Yahudi ailesinin Leghorn'a (Livorno) geldiği Roma, Verona ve Almanya "Mesihlerini bulmak için gemiye"
Eylül ayında Shabbetai Zvi, mesihvari iddialarda bulunduğunu inkar ettikten sonra şehit olmak yerine İslam'a geçiyor. Onun din değiştirmesi tüm Yahudi diasporasını hayal kırıklığına uğratıyor ve bu da Yahudiliği yüzyıllar boyunca olumsuz yönde etkiliyor.
1675 &mdash Kapsamlı bir Yahudi literatürü fikri, Hristiyan dünyasına İtalyan Hristiyan İbranice bilgini, bibliyograf ve Vatikan Kütüphanesi'nde yazar olan Guilio Bartolocci tarafından tanıtıldı. Roma. "Bibliotheca Magna Rabbinica" kitabı 1693'te öğrencileri tarafından tamamlanacak.
1682'de Papa Innocent XII, Yahudi kredi bankalarını ortadan kaldırdı. Roma. 1683'te yasağı genişletti. ferrara ve yetkisi altındaki diğer Yahudi gettoları. Mağazacılıktan ve çoğu ticaret ve zanaattan yasaklanmış, Kuzey İtalya Yahudileri ticaret ve sanayiye girmeye başlarken, Roma Yahudi topluluğu küçülür..
1734 &mdash İtalyan şair, oyun yazarı ve mistik Moses Hayim Luzzato, yeni bir mesih iddiasından korkan İtalyan hahamlar tarafından, büyücülük uyguladığı ve büyüler söylediği için (burada) yasaklandı.
1740 &mdash Luzatto, Amsterdam'da yaşarken "The Path of the Upright"ı yazar. Bu etik eser, 18. yüzyılın sonlarında ve 19. yüzyılın sonlarında Doğu Avrupa Yahudileri tarafından okunan en etkili kitaplardan biri olacaktır.
1750 &mdash Alfabetik düzende ilk Talmudik ansiklopedi, "İsaac'ın Korkusu", Isaac Lampronti, haham ve tıp doktoru tarafından yazılmıştır. ferrara, yayına başlar. Kapsamlı bir halakhah ansiklopedisidir. ferrara müze). Lampronti, İtalyan hahamlarının responsa literatürüne özel bir ilgi gösteriyor.
1757 &mdash Lorraine Hanedanı yönetimi altında, Yahudiler gettosunun anahtarlarına sahip olma hakkını elde ederler. Floransa, ve belirli işlemleri gerçekleştirme hakkı verilir, örn. gümüş işi, şimdiye kadar yasaklandı.
1759 &mdash Bir kardinal, daha sonra Papa XIV. Clement, kan iftirası suçlamalarını kınayan bir rapor yayınladı.
1796 &mdash 1796-1798 Arası Napolyon liderliğindeki Fransız birlikleri birçok İtalyan gettosunu kurtardı.
1797 &mdash 1797-99'dan Fransız Devrim Ordusu, İtalya'daki Yahudilere geçici bir kurtuluş getiriyor.
1798 &mdash Papa'nın Fransa'dan kovulmasıyla Roma, Yahudilere eşit haklar verilir ve statüleriyle ilgili daha önceki tüm özel yasalar iptal edilir.
1799 &mdash İtalya'daki eski hükümdarların restorasyonu sonucunda, Yahudiler yeniden gettolaştırılır ve onlara yönelik kısıtlamalar yeniden uygulanır.
1806 &mdash Napolyon, devlet ve Yahudiler arasındaki ilişkileri netleştirmek için Fransız İmparatorluğu'nun ve İtalya Krallığı'nın her yerinden Yahudi Ayanları Meclisi'ni topladı..
1808 & mdash Napolyon Altında, Yahudiler gettodan kurtuluyor Floransa, ancak Lorraine Evi'nin restorasyonu ile 1815'te geri dönmek zorunda kaldılar.
1817 &mdash In ferrara, beş yaşındaki bir kız çocuğu, bebekken dadısı tarafından özel olarak vaftiz edildiği gerekçesiyle kilisenin onayıyla ailesinden zorla alınır.
1821'de Isaac Samuel Reggio, Tevrat'ın ilk modern İtalyanca çevirisini ve İbranice yorumunu yayınlamaya başladı. Ayrıca Leone Modena'nın eserlerini yayınlar ve 1829'da Padua'da haham seminerini kurar. İlahiyat fakültesi 1871'de kapanır ve 1871'de yeniden açılır. Roma 1887'de Collegio Rabbinico Italiano olarak.
1838 &mdash Samuel David Luzzato, Haskala rasyonalizmini reddettiği bir çalışma yayınlar ve Yahudiliğin doğasının, Yunanistan felsefesinin aksine, ahlak ve adaleti garanti ettiğini iddia eder.
1848 &mdash Piyemonte anayasasının ilan edilmesiyle, Kuzey İtalya'daki Piedmont bölgesindeki Yahudilere tam özgürlük verildi.
1852 &mdash Güney İtalya'da Yahudi yazıtları olan önemli bir yeraltı mezarlığı bulunur ve bu, İtalya'daki eski Yahudi kültürünün kapsamını doğrular.
1858 &mdash Bologna'da, papalık yönetimi altında, polis, altı yaşındaki Edgardo Mortarra'yı ailesinden yakalayıp onu Güney Amerika'daki Catechumens Evi'ne götürdü. Roma, eski bir Yahudi hizmetçinin kendisini bebekken vaftiz ettiğine dair ifadesine dayanarak. Dünya çapındaki protestolara rağmen bir manastıra teslim edilir ve bir Hıristiyan olarak yetiştirilir ve Papa Pius IX'un gözdesi olur.
1860 &mdash The Alliance İsrailli Universelle, Mortara Olayı'nın doğrudan bir sonucu olarak kurulan ilk modern uluslararası Yahudi örgütü, tüm dünyadaki Yahudilerin medeni haklarını ve din özgürlüğünü savunmak için Paris'te kuruldu.. İttifak diplomatik kanallar aracılığıyla Yahudilerin göç etmesine yardımcı oluyor ve genç Yahudilerin eğitimini destekliyor (Modus vivendi'de Herzl's Siyonist Kongresi'nin öncüsü)
1861 &mdash İtalya'nın birleşmesi ile, Floransa ilk başkent olarak Yahudiler özgürleştirildi ve gettolar kaldırıldı.
1874-82 & içinde Mağribi Revival Sinagogu Floransa inşa edildi. David Levy, tüm mülkünü şehre layık bir tapınağın inşası için vasiyet etti.
1862 &mdash Samuel David Luzzato, Padua'daki İtalyan Hahamlar Koleji'nde ders veriyor, geleneğe, vahye ve İsrail'in seçilmesine olan inancını vurgulayan "İsrailli Ahlak Teolojisi Üzerine Dersler" yayınlıyor. Tora rasyonelleştirilmemeli ve tarihsel evrimsel göreciliğe tabi tutulmamalıdır, ne de ahlak dinden ayrılmalıdır.
1870 ve bugün İtalya'daki Yahudiler sonunda gettonun kaldırılmasıyla özgürleştiler. Roma. 1790'larda kazanılan ve Napolyon'un düşüşüyle kaybedilen haklar 1848'de geri alındı. Toskana ve 1859'da Modena'da Sardunya, Lombardiya ve Romagna, 1860 yılında Umbria1861'de Sicilya ve Napoli'de ve 1866'da Venedik.
1890 &mdash Floransa gettosu yıkıldı ve şimdi Piazza della Republica olan şehir merkezinin yeniden inşasına izin verildi.
1897 &mdash Yahudileri ferrara Theodore Herzl'in Siyonist Rüyasının en ateşli İtalyan destekçileri olun.
1902 &mdash Giuseppe Ottolenghi, İtalya'nın savaş bakanı seçildi. Bir ordu subayı, genelkurmayda görev yapan ilk Yahudi. Korgeneral rütbesine ulaştı.
1904 &mdash Roma'nın Büyük Sinagogu inşa edildi.
Papa Pius X, Herzl'in Siyonist hareketi destekleme talebini reddediyor.
1907 &mdash Ernesto Nathan belediye başkanı seçildi Roma, 1913 yılına kadar görevde kaldı.
İtalyan hükümeti, Rusya'nın Yahudilerin kabul edilemez bir elçi olacağını ima etmesi üzerine, eski Hazine Bakanı Luigi Luzzato'yu ticari bir anlaşmayı müzakere etmesi için Rusya'ya gönderme planından vazgeçiyor.
1910 &mdash Luigi Luzzato İtalya'nın başbakanı oldu. Bir ekonomist ve hukukçu olarak 1871'de Parlamento'ya seçildi ve burada Senato'ya yükseleceği 1921 yılına kadar görevde kalacak. Üç kez hazine bakanı ve aynı zamanda tarım bakanı. Filistin'deki Siyonist girişimleri destekliyor.
1914 ve I. Dünya Savaşı Avrupa'yı sardı.
1917 &mdash Amadeo Modigliani, İtalyan ressam ve heykeltıraş, Paris'te tek kişilik sergisini düzenler, bu bir başarısızlıktır. Eserlerinin büyüklüğü ancak ölümünden sonra anlaşılır. O, diğer Yahudiler, Chaim Soutine ve Jacques Lipchitz ile birlikte Montparnasse Çevresi'nin bir üyesidir, ancak onun Yahudiliği eserlerinde asla ortaya çıkmaz.
1919 &mdash Paris Barış konferansında İtalyan Yahudilerinin temsil edildiği Comite des Delegations Juives kuruldu. Konferansa, çeşitli ülkelerdeki Yahudilerin medeni ve kültürel haklarının garantisi ve Yahudi halkının Filistin'e yönelik tarihi iddiası olan uluslararası anlaşmaların bir parçası haline gelen muhtıralar sunuyor.
Vatikan, Balfour Deklarasyonu'nun yayınlanmasından sadece iki yıl sonra bir Yahudi devleti tehlikesi konusunda uyarıyor.
1926 &mdash Amici İsrail'de kuruldu Roma Katolik din adamları tarafından Yahudiliğin daha iyi anlaşılmasını sağlamak için. 2 bin din adamı üyesine ulaşıyor. Mart ayında Vatikan, grubu "Kilisenin ruhuna aykırı" olarak ilan ediyor. Aynı kararnamede antisemitizm yasaklanıyor.
1930 ve bugün İtalya, İtalyan Yahudi topluluklarının yasal statüsünü standartlaştıran bir yasa çıkardı. İtalyan-Yahudi Toplulukları Birliği'ne katılmaları gerekir, yerel liderlerin merkezi temsil organı seçimi zorunludur, zorunlu katkılar sağlanır, hahamların rolü tanımlanır ve topluluğun devletin korumasına ve denetimine tabi olduğu kanun hükmündedir.
1933 &mdash Nisan 1933 ile Mayıs 1939 arasında, 5.000 Yahudi Almanya'dan İtalya'ya göç etti. (Almanya'dan kaçan toplam 304.000 göçmenden)
1934 &mdash Revizyonist Siyonistler, Civitivecchia'daki İtalyan denizcilik okuluna kaydolmaya başladılar (yakında). Roma). İtalyan Faşistleri ile revizyonist Siyonistler arasındaki bu işbirliği, onların Büyük Britanya ile olan ideolojik farklılıklarına dayanmaktadır. 1938'de okulla Siyonist ilişkisi sona erecek (Mussolini Hitler'le hizaya girdiğinde).
1937 "Papa Pius XI, Hıristiyan gerçeğine aykırı olarak ırk-bilinçli "lsquorace&rsquo" ve "lsquoblood" mitlerini yansıtan, ancak anti-semitizmden söz etmeyen ve doğrudan eleştirmeyen "With Burning Anxiety" yayınları ve ansiklopedisi.
1938 & mdash Eylül'de, İtalyan hükümeti Yahudilere karşı Irk Yasalarını kabul ediyorbir yüksek öğrenim okulunda öğrenim görmelerini veya öğretmenlik yapmalarını yasaklamak ve Ocak 1919'dan sonra elde edilen tüm yabancı Yahudilerin vatandaşlığını iptal etmek ve altı ay içinde sınır dışı edilmelerine karar vermek. Kasım ayında, Yahudiler ve Aryanlar arasındaki evliliklerin yasaklanması ve Yahudilerin askeri ve sivil idari görevlerden dışlanması da dahil olmak üzere daha fazla ayrımcı yasa çıkarılacak.
Papa Pius XI, hacılara hitaben yaptığı bir konuşmada, "Hıristiyanların anti-Semitizmde yer alması mümkün değildir" diyor.
1939 &mdash, İngiliz tarihçi Cecil Roth, Oxford'da Yahudi araştırmalarına okuyucu olarak atandı. Daha sonra 1946'da İtalya Yahudilerinin standart tarihini yazacak.
1940 ve bugün İtalya, Fransa ve Yunanistan'ı işgal ediyor. Alman ve İtalyan radyo istasyonları Arap bağımsızlığını destekleyen resmi bir bildiri yayınladı.
Papa Pius XII, Holokost'un farkındadır, ancak buna karşı sesini çıkarmaz.
1941 Japonya Pearl Harbor'a saldırdı ABD Japonya, Almanya ve İtalya'ya savaş ilan etti.
1942 ve bugün Hırvatistan'daki İtalyan askeri komutan, bölgesindeki Yahudileri Nazilere teslim etmeyi reddediyor.
1943 ve Ocak ayı: İtalyanlar, Yahudileri toplamada Nazilerle işbirliği yapmayı reddediyor kontrolleri altındaki Fransa bölgesinde yaşıyorlar. Mart ayında Nazilerin kendi bölgelerindeki Yahudileri sınır dışı etmelerini önleyecekler.
Şubat: Lyon'daki İtalyan askeri makamları, Fransızları, yüzlerce Fransız Yahudisinin Auschwitz'e sınır dışı edilmesi emrini iptal etmeye zorluyor.. Ribbentrop, Mussolini'ye "İtalyan askeri çevrelerinden" şikayet ediyor. . .Yahudi sorununu doğru bir şekilde anlamamak."
8 Eylül: İtalya savaşta bağlılığını değiştirdiMüttefiklerle ateşkes ilan eden Müttefik kuvvetler İtalya'ya güneyden giriyor K İtalya Alman kontrolü altında Yahudiler güneye kaçıyor Rev. Aldo Brunacci Assisi Piskoposu Giuseppe Nicolini'nin yönetimi altında, sığınma arayan tüm Yahudileri kurtardı. Assisi.
16 Ekim: Gettoya baskın Roma.
Kasım: Cenovalı Haham Ricardo Pacifici, cemaatinin 200 üyesi ve Cenova'ya sığınan kuzey Avrupa'dan 100 Yahudi mülteci, Auschwitz'de sınır dışı edildi ve gaza maruz bırakıldı..
Naziler baskın Pitigliano ve tüm Yahudileri sınır dışı etti 238 kişi sınır dışı edildi Floransa, ve sinagog yağmalanır ve kutsallaştırılmaz.
1944 &mdashNaziler, Girit adasında yaşayan 260 Yahudiyi Kandiye'ye götürür ve onları 400 Yunan rehine ve 300 İtalyan askeriyle birlikte bir gemiye bindirir. Gemi, bir İngiliz denizaltısından atılan bir torpido tarafından batırıldı. Kurtulanların sayısı bilinmiyor, ancak çoğu yolcu öldü.
1945 ve Mart: General Ernest Benjamin komutasındaki Yahudi Tugayı, İngiliz Sekizinci Ordusunun bir parçası olarak kuzey İtalya'da harekete geçti.
Nisan: Benito Mussolini, İtalyan partizanlar tarafından yakalanır ve öldürülür, Hitler intihar eder.
Ağustos: 7.500 İtalyan Yahudisinin Holokost kurbanı olduğu tahmin ediliyor (Bkz. Lucy Dawidowicz, 1981)
1948 &mdash Papalık "Index liborum yasaklayıcı"nın son baskısı Yahudi yayınlarını içerir.
1949'da Papa XII.
1951 &mdash Kazıları Roma 5. yüzyılda Severan Bazilikası'nın güneybatı şapeli içine inşa edilmiş küçük bir sinagogun kalıntılarını bulun.
1959 &mdash Papa John XXIII, "Pro perfidis Judaeis" ifadesinin Hayırlı Cuma ayininden silineceğini ilan etti. Amerikan Katolik Missal'inde "inanmayan Yahudiler için dua edelim" olarak tercüme edilen bu dua, daha da aşağılayıcı yorumlara açıktı.
1962 &mdash Papa John XXIII, her insanın kendi kalbinin buyruklarına göre Tanrı'yı onurlandırma hakkına sahip olduğunu ilan eden Dünya Barışı adlı bir ansiklopedi yayınlar. için de önlemler önermektedir.
Katolik Kilisesi ve diğer dinler arasındaki ilişkileri geliştirmek için Ekümenik Konsey.
İtalyan Yahudi yazar Giorgio Bassani, yazarın gençliğinin bir romanı olan "Finzi-Continis'in Bahçesi"ni yazıyor. ferraraaristokrat bir Yahudi ailenin Faşizm ve II. 300.000 kopya satışı, İtalyan yayıncılığı için bir rekor kırdı.
1962 &mdash İkinci Dünya Savaşı'nda yıkılan ünlü sinagogun yerine Leghorn'da yeni bir sinagog tahsis edildi.
1963 - Haziran: Natalia Ginzburg, İtalyan oyun yazarı ve romancı, Torino'daki burjuva asimile İtalyan Yahudi yaşamı da dahil olmak üzere gençliğinin anılarına dayanan "Aile Atasözü" adlı bir roman yazıyor. İtalya'nın en prestijli edebiyat ödülünü kazandı.
Kasım: John F. Kennedy öldürüldü.
İkinci Vatikan Konseyi, "Katoliklerin Hristiyan Olmayanlara, Özellikle Yahudilere Karşı Tutumu" adlı bir taslağı sunar.
1964 ve bugün Üçüncü Vatikan Konsili, Yahudi halkının "reddedilmiş, lanetlenmiş ya da ölümden suçlu bulunmuş" olduğu fikrini reddediyor.," ve Katoliklere "Hıristiyanların kalbinde Yahudilere karşı nefret veya aşağılamaya yol açabilecek hiçbir şey öğretmemeleri" konusunda uyardı.
1965 &mdash Üçüncü Vatikan Konseyi'nin ilanından bariz bir geri çekilme olarak, Papa Paul VI, Tutkulu Pazar Vaazında, günün rsquos dersinin "İsa ve Yahudiler arasındaki çatışmayı anlatan "ağır ve hüzünlü bir sayfa" olduğunu söylüyor ve insanların Mesih'i beklemek kaderinde yazılı olduğunu söylüyor. . . .onu tanımadı, onunla savaştı, ona iftira attı ve sonunda onu öldürdü."
1968 &mdash Papa Paul VI, Kudüs'ü uluslararası hale getirme çağrısını bırakarak, onun yerine kutsal türbelere erişim garantisi verdi.
1972 &mdash İtalyan Yahudi Toplulukları Birliği'nin kültür bölümünün başkanı Dr. Augusto Segre, Pontifical Lateran Üniversitesi'nde bir kürsüye davet edilen ilk Yahudilerdir.
1975 ve Ocak: Vatikan, Yahudiler hakkında Vatikan II Deklarasyonu'nu uygulamak için tasarlanmış bir belge yayınladı. Yönergeler beyanı aşar ve Yahudiliğin katı bir din olduğuna dair yaygın öğretiyi açıkça reddeder. ne Aşem sevgisi çağrısı, ne de erkek sevgisi. Ayrıca Yahudilik tarihinin Kudüs'ün yıkılmasıyla sona ermediğini, gelişmeye devam ettiğini, haber dini değerler oluşturduğunu belirtiyor. Belge, Katolikleri antisemitizmle savaşmaya çağırıyor.
Kasım: Birleşmiş Milletler, Siyonizmin ırkçılık olduğunu belirleyen kararı kabul etti, 32 çekimser oyla 35 ret oyu 72 oyla. İtalya karara karşı oy kullandı.
1979 &mdash Tel Aviv'deki Diaspora Müzesi, "İtalya Gettoları: Venedik ve Roma" konulu bir sergi düzenler.
Papa II. John Paul, papa olduktan sonra Polonya'ya yaptığı ilk ziyareti sırasında Auschwitz'de Nazizm kurbanlarına saygılarını sunar.
1981 &mdash Kudüs'te (Rechov Hillel'de) İtalya'dan bir Yahudi Sanatı müzesi açılıyor ve 1701'de inşa edilen orijinal Conegliano Veneto sinagogu da dahil olmak üzere 1.000 nesneyi barındırıyor.
1982 ve Ocak: 1956'da kurulan Venedik'teki Yahudi Müzesi restore edildi ve yeniden açıldı.
Ekim: Simchat Tevrat ayinlerinden sonra teröristler Roma'daki ana sinagogdan ayrılan ibadet edenlere ateş açıp el bombaları atıyor. İki yaşındaki bir çocuk öldü, 35 kişi yaralandı. Bu olaydan sonra her Şabat'ta polis koruması var.
1985 ve Kasım: Yahudi-Hıristiyan ilişkileri üzerine bir Vatikan belgesi yayınlandı. Diğer uzlaşma açıklamaları arasında Holokost ve İsrail Devleti'nin ilk sözü yer alıyor. Katolikler, bu olayların Yahudilere manevi önemini tanımaya ve öğretmeye teşvik edilir.
Aralık: Abu Nidal hizbinden Filistinli teröristler, El AL kontuarına saldırdı. Roma ve Viyana havaalanları.
1986 &mdash Papa John Paul II, Merkez Sinagogu ziyaret etti. Roma. Daha önce hiçbir papa bir Yahudi ibadethanesine girmedi. Tören dünya çapında canlı olarak yayınlandı.
İtalyan Yüksek Mahkemesi, Yahudilerin organize Yahudi cemaatine üye olmalarını ve toplumsal kurumları desteklemek için vergi ödemelerini gerektiren 1930 tarihli yasayı iptal etti.
1987 &mdash İtalyan Yahudi Cemaatleri Birliği ve İtalyan hükümeti, topluluğun artık devlet tarafından kontrol edilen bir kamu kurumu olmayacağına dair bir anlaşma imzaladı. Bununla birlikte, topluluğa yapılan katkılar, kişisel gelirin en fazla %10'una kadar vergilerden mahsup edilebilir ve Yahudiler, çalıştıkları her yerde Şabat'ı ve tatilleri gözlemleyebilir ve kamu kurumlarında koşer yemek alabilirler.
Papa II. John Paul, Waldheim ziyareti, Holokost ve Vatikan'ın İsrail ile ilişkilerini görüşmek üzere Amerikalı Yahudi liderlerden oluşan bir heyet ile Roma'da bir araya geldi. Daha sonra Viyana'da Waldheim ile görüşür ve Yahudi liderler protesto eder.
1989 &mdash Vatikan, Anti-Siyonizm üzerine ilk bildirisini yayınladı. Anti-semitizmi "ırkçı ideolojinin ülkemizde aldığı en trajik biçim" olarak adlandırıyor.Ant-semitizmi Anti-Siyonizmden ayırdıktan sonra, Anti-Siyonizm'in "zaman zaman anti-Semitizm için bir perde işlevi gördüğünü, ondan beslenip ona yol açar."
Vatikan, Katolik piskoposlar ve Yahudi liderler tarafından imzalanan 1987 anlaşmasını destekleyerek ve Polonya'nın kardinalinin muhalefetini reddederek Karmelit manastırının Auschwitz'deki yerinden kaldırılmasını istiyor.
1991 &mdash Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nda, 115-25, yoklama oylamasında, ulusların bütünü, Siyonizmi ırkçılıkla eşitleyen 1975 tarihli kararını iptal etmek için oy kullandı. İtalya iptal için oy kullandı.
1993 &mdashVatikan, İsrail ile resmi bağlar kurar.
1997 &mdash İsrail ve Vatikan, Roma Katolik Kilisesi'nin İsrail'deki kurumlarının yasal statüsünü resmen tanıyan bir anlaşma imzaladı.
1998 &mdash Vatikan, Kilise'nin Holokost sırasındaki davranışını değerlendiren bir belge yayınladı ve yüz binlerce Yahudi'nin hayatını kurtardığı için Papa XII.
2000 &mdash Vatikan, Engizisyon, zorunlu din değiştirme ve Yahudilere yapılan muamele de dahil olmak üzere Kilise'nin başarısız olduğu birkaç ana alanı listeleyen "Hafıza ve Uzlaşma, Kilise ve Geçmişin Hataları"nı yayınladı. Planlanan İsrail gezisinden bir hafta önce Papa II. John Paul, Kilise'nin Yahudilere yönelik muamelesinden dolayı özür diler.
2015 &mdash 393 İtalyan Yahudisi, 1948'den bu yana en büyük sayı olan İsrail'e Aliyah yapıyor.
Kaynak: Derlenmiş ve telif hakkı, 2000, Elizabeth D. Malissa, M.A. Yahudi Çalışmaları Koordinatörü Yetişkin Yahudi Çalışmaları ve Florence Melton Yetişkin Mini-School Gratz College, Philadelphia, PA tarafından.
Yahudi Sanal Kütüphanesine hareket halindeyken erişim için mobil uygulamamızı indirin
Göçmen krizi: İngiltere'nin mültecileri karşılama konusundaki uzun geçmişinin bir hatırlatıcısı [Fotoğraf raporu]
Avrupa, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana en büyük insan hareketinin pençesinde. Avrupalı liderler, durumu bir mülteci krizi yerine göçmen krizi olarak adlandırma eğilimindedir. Hukuki açıdan çok önemli bir ayrım var. BM Mülteciler Yüksek Komiserliği, konunun kişinin itilip çekilmediğine bağlı olduğunu söylüyor: göçmen, gönüllü olarak başka bir ülkeye taşınan ve orada en az bir yıl yaşamayı planlayan kişidir, mülteci zulümden, çatışmadan veya savaştan kaçan kişidir. .
BM yetkilileri, yılın ilk yarısında Akdeniz'i geçerek Avrupa'ya ulaşan 137 bin kişinin büyük çoğunluğunun Suriye, Afganistan ve Eritre gibi ülkelerdeki savaş, çatışma veya zulümden kaçan mülteciler olduğunu söylüyor.
İngiltere Başbakanı David Cameron, "Akdeniz'e daha iyi bir yaşam arayan, İngiltere'ye gelmek isteyen, İngiltere'nin işleri olduğu, büyüyen bir ekonomisi olduğu ve yaşamak için inanılmaz bir yer olduğu için gelen bir insan sürüsü" hakkında konuştu. Seçtiği kelimeler, insan hakları savunucuları tarafından saldırgan ve yanıltıcı olarak geniş çapta eleştirildi. Mülteci Konseyi Savunuculuk Müdürü Anna Musgrave şunları söyledi: "Liderlik göstermek, sorumlu bir dil kullanmak, mültecileri koruma ve insan haklarını savunma konusunda gururlu bir geleneğe sahip bir ülke olduğumuzu hatırlamak Başbakanın görevidir."
Bu galeride, IBTimesİngiltere İngiltere'nin İkinci Dünya Savaşı sırasında İngiltere'ye taşınan yaklaşık 100.000 Yahudi'den, İdi Amin tarafından Uganda'dan kovulduktan sonra İngiltere'ye yerleşen on binlerce Asyalıya kadar mültecileri karşılama tarihine bakıyor.
Ekim 1922: Türkiye'nin Smyrna kentinden (bugün İzmir olarak bilinir) gelen mülteciler Plymouth'a sağ salim varırlar. 100.000'e yakın Rum ve Ermeni, Yunan-Türk Savaş Gill'inde/Topikal Basın Ajansı/ Getty Images'da katledildi
Mayıs 1937: İspanya İç Savaşı'nın dehşetinden kurtarılan 4.000'den fazla Basklı çocuk Southampton'a geldi Dean/Topical Press Agency/Getty Images
Kasım 1938: Nazi Almanyası'ndan kaçan mülteciler, çiftçi olmak üzere eğitildikleri için Hambledon'daki Flint Hall Çiftliği'ndeki tarlalardan döndüler George W Hales/Fox Photos/Getty Images
Aralık 1938: Kindertransport olarak bilinen binlerce Yahudi ve Aryan olmayan Alman çocuk mülteciden bazıları İngiltere'ye Harwich Fred Morley/Fox Photos/Getty Images'a varıyor.
Kasım 1939: Çekoslovakyalıların Nazi işgalinden kaçan mülteciler, kendi tiyatro Fox Photos/Getty Images işlettikleri Derbyshire'daki Farley Hall'un bahçelerinde prova yapıyorlar
Mart 1939: Kindertransport programı Fox Photos/Getty Images kapsamında ABD yolcu gemisi Manhattan ile daha fazla Alman-Yahudi mülteci çocuk Southampton'a geliyor
Ağustos 1939: Polonyalı mülteciler, İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle İngiltere'de karaya çıktılar. Allan/London Express/Getty Images
Mayıs 1940: Belçika'dan gelen mülteciler Londra'daki bir istasyona varıyor JA Hampton/Topical Press Agency/Getty Images
Temmuz 1940: Bir "sürü" mülteci ile dolu bir gemi, Fransa'nın Atlantik kıyısındaki son "açık" liman olan St Jean de Luz'dan İngiltere'ye hareket ediyor Keystone/Getty Images
Ekim 1945: Belsen toplama kampından kurtulan Yahudi mülteci çocuklar, Hampshire Keystone/Getty Images'daki Durley'deki Wintersmill House'daki derslere katıldılar.
Ekim 1950: Letonyalı mülteciler Baltık limanından kaçtıktan sonra Penzance'a ulaştı Fox Photos/Getty Images
Kasım 1956: İngiltere'ye yerleşme teklif edilen 2.500 Macar mültecinin ilki Hampshire Topical Press Agency/Getty Images'deki Blackbushe havaalanına geldi
Nisan 1965: Genç bir kız, rahatlık için bebeğini tutuyor. İngiliz bir ailenin yanında tatil için İngiltere'ye gelen bir grup Alman mülteci çocuktan biridir. Boynunda 'Croydon' yazan bir etiket var Philip Townsend/Express/Getty Images
Eylül 1971: Vietnamlı savaş yetimleri Londra Havalimanı'ndan (Heathrow) Sussex'teki Pestalozzi Çocuk Köyü'ne giderken bir arabada seyahat ediyor Central Press/Getty Images
Eylül 1972: Ugandalı Asyalılar, Uganda askeri diktatörü Idi Amin'in tüm Asyalıları ülkeden kovmasından kısa bir süre sonra, İngiltere'ye özel olarak kiralanmış birkaç uçuşun ilkiyle Stansted Havalimanı'na varır. Keystone/Getty Images
Ekim 1978: Bir grup Vietnamlı tekneci, üzerinde "Vietnamlı mültecilere misafirperverliklerinden dolayı II. Elisabeth ve İngiliz halkına şükranlarımızı sunarız" yazan büyük bir pankart tutuyor Colin Davey/Evening Standard/Getty Images
Nisan 1999: Etnik Arnavut mülteciler Leeds havaalanına vardıklarında bir uçağın penceresinden el sallıyor Reuters
Nisan 1999: İyi dilekler, 160 Kosovalı mülteciyi Leeds Bradford havaalanına vardıklarında karşılamak için bekliyorlar Reuters
Ağustos 2015: Suriyeli mülteci Raghad al Sous, Huddersfield'da bir portre için poz veriyor. 2013'te İngiltere'de mülteci statüsü verilen annesine katılmak için kaçmadan önce okulda okumaya devam etmek için Suriye'deki bombalamalara göğüs gerdi. Artık hastane eczacısı olma ümidiyle üniversiteye başlamak üzeredir. İyi ücretli bir kariyer planı, bazı İngilizler arasında göçmenlerin ülke ekonomisi ve kamu hizmetleri üzerinde bir yük olduğu yönündeki endişelerle tezat oluşturuyor Andrew Yates/Reuters
Kuzey Fransa'daki Calais'teki derme çatma kamplarda yaklaşık 3.000 kişi yaşıyor ve birçoğu her gece İngiltere'ye giden kamyonlara veya trenlere atlamaya, hatta 31 millik tünelden İngiltere'ye yürümeye çalışıyor.
İngiltere, tüneli korumak için geliştirilmiş eskrim, CCTV ve diğer güvenlik ekipmanlarına milyonlarca sterlin harcıyor.
Ağustos 2015: İngiltere İçişleri Bakanı Theresa May, göçmenlerin ve mültecilerin sığınmacılardan kaçmasını önlemek için tünel boyunca çitler, gözetleme kameraları ve kızılötesi dedektörler kurmak için 15 milyon € (10,9 milyon £) yatırım yaptığını açıkladığı için Calais'deki Eurotunnel girişinin yakınında İngiliz güvenlik güçlerini selamlıyor. Birleşik Krallık Regis Duvignau/Reuters'e ulaşmak
İngiltere, geçen yıl göç yoluyla yaklaşık 330.000 kişiyi kazandı. Kayıtlardaki en yüksek rakam ve göçmenlikle ilgili siyasi bir fırtınanın ortasında Muhafazakar hükümet için bir baş ağrısı.
Artan göç, AB ile bağlarını koparmak ve çok daha sıkı giriş kuralları uygulamak isteyen Birleşik Krallık Bağımsızlık Partisi'ne (Ukip) desteği körükledi. Nigel Farage, Cameron'a AB ile daha sıkı sınır kontrolleri görüşmesi çağrısında bulunarak, "Bu rakamlar Sınırsız Britanya'yı ve İngiliz hükümetinin tamamen acizliğini yansıtıyor." dedi.
Yine de akademik araştırmalar, gelişmiş ekonomiler için göçün olumlu bir etkisi olduğuna işaret ediyor. Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü, 2014'e kadar 10 yıl içinde Avrupa'nın işgücündeki artışın %70'ini göçmenlerin oluşturduğunu tahmin ediyor. Avrupalı işverenler, yüksek vasıflı pozisyonlardan daha düşük pozisyonlara kadar bir dizi işi doldurmak için daha fazla yabancı işçiye ihtiyaç duyduklarını söylüyorlar. - Yerli Avrupalıların artık almak istemedikleri ücretli sıradan pozisyonlar.
Araştırmacılar ayrıca, göçmenlerin Birleşik Krallık'ta devlet yardımlarından aldıklarından daha fazla vergiye katkıda bulunduğunu söylüyorlar. University College London tarafından yapılan bir araştırma, İngiltere'ye gelen göçmenlerin kamu hesapları için net bir pozitif temsil ettiğini ve yanlarında eğitim finansmanında yaklaşık 7 milyar sterline mal olacak nitelikler getirdiğini buldu. Ayrıca, göçmenlerin yardım talep etme olasılıkları yerli Britanyalılardan daha azdı.
History Unfolded Project Part 5: Yahudi Mülteciler, Hoosier Rescue
“Bergen-Belsen yerinden edilmiş kişiler kampındaki Genç Aliyah çocuklarının Filistin seyahatlerinin ilk ayağında yola çıkmadan önce bir trenin önünde grup portresi,” Fotoğraf Numarası 97807, Amerika Birleşik Devletleri Holokost Anıt Müzesi, Alex'in izniyle Knobler, USHMM.org'a erişti
360 dolar. Bu, Mayıs 1938'de Nazi kontrolündeki Avusturya'dan bir Yahudi çocuğu kurtarmanın bedeliydi. 360 dolar, Filistin'deki yeni bir eve taşınması için ödeyecek ve iki yıl boyunca ona bakacak. Bütün bunlar 360 $ için. Bir çocuğun hayatını kurtarmak için 360 dolar.
Richmond (Indiana) Öğesi, 29 Mart 1938, 1, Newspapers.com'a erişildi.
Mayıs 1938'de, ulusal Gençlik Aliyah Komitesi, ülkeyi geçerli vizelerle terk edebilecek 1000 Yahudi Avusturyalı çocuğu belirledi, ancak bu, Avusturya'dan çıkış geçiş izinlerinin sona erdiği 30 Eylül'e kadar. Bir Indianapolis kadını, bu genç Avusturyalıları kurtarmaya çalışmadan bu kısa fırsat penceresinin kapanmasına izin vermeyi reddetti. Ne de olsa Sarah Wolf Goodman, Avusturya'da doğmuş bir Yahudi'ydi ve anavatanını paylaşanlara karşı büyük bir empati duymuş olmalıydı. Yalnız değildi. ABD hükümeti yavaş hareket ederken, birçok özel vatandaş, Almanya ve Avusturya'dan kaçan mültecilere yardım etmek için çalıştı. Anschluss 1938'de. Ve bu kayda değer Amerikalı aktivistlerden bazıları Hoosier'di.
Açıklanmış Tarih
Indianapolis Star, 10 Mayıs 1936, 33, Newspapers.com'dan erişildi
Geçen yıl boyunca, Hoosiers'in Holokost'a yol açan olaylar hakkında basın aracılığıyla ne kadar bilgi aldığını belirlemek için Indiana gazetelerine baktık. Son History Unfolded yazısında (4. Bölüm), dünyayı yaklaşan vahşet konusunda uyarmaya çalışan yorulmak bilmeyen ve ileri görüşlü diplomat James G. McDonald ile de tanıştık. Bu yazıda, başarısız Evian Konferansı'nı, derinleşen mülteci kriziyle ilgili haber makalelerini ve Hoosiers'in ABD'nin yanıt vermesi gerektiğine nasıl inandığına dair başyazıları inceleyeceğiz. Konferansa katılan McDonald'ı takip etmeye devam edeceğiz ve topluluğuna evden ayrılmadan neler yapılabileceğini gösteren bir başka cesur ve çalışkan Hoosier olan Sarah Wolf Goodman ile tanışacağız.
Bu projenin iki amacı vardır: 1. Indiana gazetesi makalelerini Amerika Birleşik Devletleri Holokost Anıt Müzesi'nin Tarihi Unfolded veritabanına katkıda bulunmak ve müzenin ortalama bir Amerikalının Holokost hakkında ne bildiğini belirlemesine yardımcı olmak ve 2. bu makaleleri analiz etmek ve okuyucularımızla paylaşmak Hoosiers'in ne bildiğine ve nasıl tepki verdiğine dair bulgularımız. Umarım, Holokost'u çevreleyen olayların daha iyi anlaşılması, mevcut dünya krizlerine verdiğimiz yanıtları bilgilendirebilir. Herkes History Unfolded'a makalelerle katkıda bulunabilir. Amerika Birleşik Devletleri Holokost Anıt Müzesi (USHMM) aracılığıyla nasıl olduğunu öğrenin.
Ocak 1933'te Yahudi Almanlar, ülkenin toplam nüfusunun yaklaşık yüzde birini oluşturuyordu. En fazla Yahudi Berlin'de yaşıyordu. Sonraki yıllarda Naziler, Yahudileri kamu hizmetinden men etti, Yahudi işletmelerini boykot etti ve Nürnberg Kanunlarının ilanıyla vatandaşlık haklarını elinden aldı. 1938'de Naziler Alman Yahudileri için hayatı o kadar zorlaştırdı ki USHMM'ye göre yaklaşık 150.000 ülkeyi terk etti. Bu, tüm Yahudi nüfusunun dörtte biri idi. Almanya Mart 1938'de komşu Avusturya'yı ilhak ettiğinde, çok daha fazla Yahudi evlerini terk etmek zorunda kaldı ve bu da büyük bir mülteci krizine yol açtı.
Anschluss, Mart 1938, harita, ABD Holokost Müzesi, USHMM.org'a erişildi.
Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana, çoğu Avusturyalı Almanya ile bir birliği destekledi. Ancak, bu güç konsolidasyonu Versailles Antlaşması tarafından yasaklandı. 1930'ların ortalarına gelindiğinde, kötü bir ekonomiden muzdarip olan Avusturya, Hitler'i çözüm olarak gördü. Nazi propagandasının bombardımanı kamuoyunu sağlamlaştırdı. Böylece 12 Mart 1938'de Nazi birlikleri Avusturya'ya girdiklerinde tezahürat yapan kalabalıklar tarafından karşılandılar.
Alman Kızlar Birliği üyeleri, Almanya'nın Avusturya'yı ilhakını desteklemek için Nazi bayrakları sallıyor. Viyana, Avusturya, Mart 1938 Dokumentationsarchiv des Oesterreichischen Widerstandes, USHMM.org'a erişildi.
Bu Alman-Avusturya birliği, Anschluss, Nazi yönetimi altına 185 bin Yahudi daha getirdi - şimdi hepsi zulümle karşı karşıya. editörlerine göre Mülteciler ve Kurtarma:*
Avusturya Yahudi aleyhtarları, Nazi Partisi üyeleri ve polis ve SS yetkilileri, Avusturya'daki Yahudilere ve siyasi muhaliflere hemen saldırdı, tutukladı ve küçük düşürdü. Yahudi mallarına el konulması ve Yahudileri kaldırımları temizlemeye zorlamak gibi kamusal sahneler günlük olaylardı. Yüzlerce Avusturyalı Yahudi intihar etti ve on binlercesi mümkün olduğu kadar çabuk ayrılmak istedi.
"Avusturyalı Naziler ve yerel sakinler, Yahudilerin elleri ve dizleri üzerine çöküp kaldırımı ovmak zorunda bırakılmalarına bakıyor," fotoğraf, 1938, Birleşik Devletler Holokost Anıt Müzesi, Ulusal Arşivler ve Kayıtlar İdaresi'nin izniyle, College Park, erişildi collections.ushmm.org.
Almanya-Avusturya Mülteci Krizleri
Bu on binlerce Avusturyalı Yahudi, Almanya'dan evlerini terk etmekten başka çareleri olmadığını düşünenlere katıldı. Ancak kaçmaya çalışan birçok kişi onları kabul edecek bir ülke bulamadı.USHMM'ye göre, "önemli bir yüzde ABD'ye gitmeye çalıştı." Ancak, yabancı düşmanlığı ve Klan etkisi döneminde geçirilen 1924 Göç Yasası, Amerika Birleşik Devletleri'ne göçü keskin bir şekilde kısıtladı. Yahudiler, mevzuatın istenmeyen etnik gruplar arasında yer aldı ve kotanın yürürlüğe girmesini takip eden yıllarda çok az sayıda göçmen vizesi verildi. Bu 1938'de değişmedi. Yükselen mülteci krizleri karşısında bile, Birleşik Devletler hükümeti büyük ölçüde Avrupa Yahudilerine sırtını döndü.
“Terre Haute Bread Line,” fotoğraf, 1931, Martin’s Photo Shop Collection, Indiana Historical Society, images.indianahistory.org adresinden erişildi.
Federal hükümet hizmetine uzanan yaygın Amerikan önyargısı ve anti-Semitizm kesinlikle eylem eksikliğine katkıda bulundu, ancak başka sorunlar da vardı. Büyük Buhran, işler için daha fazla rekabetten korkan birçok Amerikalıyı hala etkiledi. Afrikalı Amerikalılar, linç korkularına ek olarak ırkçılık ve önyargıyla karşı karşıya kaldılar. Birçok Afrikalı Amerikalı için, kendi ülkelerinde adaletsizlikle karşılaştıklarında, Atlantik'teki adaletsizlikleri neden umursamaları gerektiğini anlamak zor olurdu. Diğer Amerikalılar için bu, onlara pratikte çok az ilgi gösteren uzak bir sorun gibi görünüyordu. Pek çok insan, iki yakasını bir araya getirmek için kendi acil mücadelelerine ve sorunlarına sahipti. Artı, Amerika Birleşik Devletleri sadece yirmi yıl önce “tüm savaşları sona erdirmek için savaşta” savaştı. Birçoğu sadece Avrupa'nın sorunu olarak görülen şeyin dışında kalmak istedi.
Örneğin, bir başyazıda Indianapolis Kaydedici, Afrikalı Amerikalı yazar Fletcher Henderson, Avusturya'nın ilhakını “ilginç . . . Amerikan halkı için manşet okuma", ancak Hitler Amerika'yı tehdit etmediği için, "bizim için endişelenecek bir şey olmadığını" kaydetti. Kısa ve öz bir şekilde, "Herhangi bir ulusun tecavüzüne uğrasak da, bu bizi ilgilendirmez" dedi. Henderson, ABD hükümetini ve özellikle Başkan Franklin D. Roosevelt'i kendi işine bakmaya çağırdı. "Washington'daki yönetim, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bunalımı sona erdirmek için tüm çabalarını esnetse, dünyanın geri kalanında olanları okumaya bile vakti olmazdı" dedi.
James G. McDonald: Amerikan Vicdanını Karıştırmak
Bununla birlikte, bazıları Hoosiers olan Avusturya ve Almanya Yahudilerini kurtarmanın yollarını bulmak için durmaksızın çalışan vicdanlı Amerikalılar da vardı. 1933'ten başlayarak, eski Indiana Üniversitesi profesörü James G. McDonald, Hitler'in sonunda Nazi yönetimi altındaki tüm Yahudi halkının idamını emredeceğine dair korkularını dünya liderleriyle paylaştı. (Bir önceki gönderide McDonald hakkında daha fazla bilgi edinin: 4. Bölüm). zamanına kadar Anschluss, McDonald yorulmadan çalıştı ve bu uyarıyı yaymak ve kaçan Yahudi mültecilerin kötü durumu hakkında farkındalık yaratmak için çok seyahat etti. Günlüğü ve mektupları*, hükümeti, dini ve hayırsever kuruluşları birlikte çalışmaya ve geçmiştekileri birbirine bağlamaya ikna etmek amacıyla üstlendiği sinir bozucu, genellikle bürokratik çalışmayı anlatır. yetki sahip olanlarla hareket etmek anlamına geliyor rol yapmak, hareket etmek.
“James G. McDonald, Anglo-Amerikan Filistin Soruşturma Komitesi üyeleriyle Kudüs'e geldi,” fotoğraf, 1946, Amerika Birleşik Devletleri Holokost Anıt Müzesi, James McDonald'ın izniyle, collections.ushmm.org'a erişildi.
Mart 1938'de McDonald, New City'deki bir grup potansiyel Yahudi bağışçıyla, imha ile karşı karşıya kalan Avrupa Yahudilerini kurtarmak için acil para verme ihtiyacı hakkında konuştu. Konuşmasının bir özetine göre, McDonald şunları söyledi:
“James G. McDonald Atlantic City, New Jersey'de bir adres teslim ediyor,” fotoğraf, n.d., Amerika Birleşik Devletleri Holokost Anıt Müzesi, James McDonald'ın izniyle, collections.ushmm.org'a erişildi.
Nazilerin yürüttüğü savaş, Almanya'daki Yahudilere karşı bir savaş değil, etkileri yok edilmesi gereken ve kendileri ya yok edilmesi ya da tüm medeni topraklardan sürülmesi gereken tüm Yahudilere karşı bir savaştır. . . Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşadığınız için bağışık olduğunuzu düşünüyorsanız, çok aptalsınız. Bugünlerde yardım, göç ve Yahudi kardeşlerinize hizmet işlerinizi yürütmek için kullanacağınız para dışında hiçbir şey önemli değil. Kitle toplantıları, geçit törenleri, gösteriler, kararlar, dost Hıristiyanlardan güzel mektuplar almak çok iyi, ama aslında tek bir Yahudi hayatını kurtarmaz, açlıktan ölmek üzere olan bir Yahudi erkek veya kız çocuğunu beslemez, bekar bir genci eğitmez, göç masraflarını karşılamaz. ya da başka bir yerde hayata yeniden başlamasını sağlar.
McDonald, ülkenin her yerinde ve her türden izleyiciye, mülteci krizinin bir Yahudi sorunu değil, insani bir sorun olduğu konusundaki önceki açıklamalarını yineledi. McDonald, Yahudilere yönelik Nazi zulmünü “medeni toplumun ilkelerine saldırı” olarak nitelendirdi ve tüm Amerikalıların krizleri karşılamak için ayağa kalkmamasından duyduğu hayal kırıklığını dile getirdi. Profesör Albert Einstein İnsani Hizmetler Madalyasını kabul ederken şunları söyledi:
New York Times, 16 Haziran 1938, 3, ProQuest Tarihsel Gazetelerine erişildi.
Yahudiler kadar Protestanlar ve Katolikler de Yahudilerin değer verdikleri şeylerin bile tehdit altında olduğunu anlayana kadar - o zamana kadar Orta Avrupa'dan gelen mültecilerin ilgilenilmesini sağlamak için yeterli bir yanıt olmayacak. .
McDonald, konuşmasını diğer siyasi liderlerin mal varlıklarından yoksun bırakılan bu mültecilerin bir sorumluluk olacağı yönündeki iddialarını reddederek kapattı ve Amerikalı dinleyicilerine bir “mülteci ülkesinde” yaşadıklarını hatırlattı. Yine bir başka konuşmada, bu kez New York City'deki Yahudi İlahiyat Fakültesi'nde, dinleyicilerinin bilinçli ve cep kitaplarına bir kez daha hitap etti:
Bu problem, birkaç milyon dolar olarak değil, on milyonlarca dolar üzerinden düşünmeyi gerektirecektir. Ayrıca, sorun bir Yahudi sorunu değildir. Amerika'nın vicdanı karıştı.
Vicdanları kıpır kıpır olan bu Amerikalılar, Nazi zulmünden kaçanlar adına hareket etmesi için ABD hükümetine büyük baskı uyguladılar. 29 Nisan 1938'de, Yahudi PostasıIndianapolis'te yayınlanan , "10.000 Amerikalı, akrabalarını Avusturya'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne nasıl getireceklerini öğrenmek için Anschluss'tan bu yana HIAS'ın (İbrani Göçmenlik Yardım Derneği) ofislerini ziyaret ettiğini bildirdi. Hayırsever ve dini kuruluşlar hükümetin öncülük etmesini beklemedi. Örneğin, Yahudi Refah Federasyonu bir bağış toplama kampanyasının reklamını yaptı. Yahudi Postası 81.640 dolarlık bir hedefle. Reklam, Yahudi Amerikan yardımı için yalvardı:
Fırtınaya karşı, sefaletin kıvrımına karşı, korkunç ıstıraba karşı sadece bir büyük engel vardır. . . Amerikan yardımı ile dikilen bariyer. İhtiyaçla karşılaştırıldığında, yapabileceğimiz belki çok az, Ama MİLYONLARCA Yahudi hemşehrimizin tek umudu küçük. Öyleyse Ver! Verebildiğin için mutlu ol! Kendini reddetmek anlamına gelse bile ver! YAŞAMAK için bir şansları olsun diye verin!
Evian'a giden yol
Mayıs 1938'e gelindiğinde, artan baskıya yanıt olarak ABD hükümeti, Uluslararası Mülteciler Komitesi (daha sonra Hükümetlerarası Mülteciler Komitesi) şeklinde bir çözüm düzenlemeye çalıştı. 12 Mayıs'ta, New York Times ABD hükümetinin "Almanya ve Avusturya'dan siyasi mültecilerin göçünü kolaylaştırmak için" uluslararası bir komite kurulmasını önerdiğini bildirdi. Makale, ABD Dışişleri Bakanlığı'nın otuzdan fazla ülkeyle istişare ettiğini ve 6 Temmuz'da Fransa'nın Evian kentinde bir toplantı planladığını bildirdi. Buna göre Mülteciler ve Kurtarma, Başkan Roosevelt, Evian Konferansı'na katılmak için "dışişleri bakanlığına danışmadan bir dizi başka hükümeti davet ederek [bu] girişimi başlattı".**
“President Gets Luxemburg Stamps,” fotoğraf, 1935, Harris & Ewing fotoğraf koleksiyonu, Library of Congress Prints and Photographs Division Washington, D.C. 20540 USA, erişildi www.LOC.gov. McDonald sağda. /> New York Times, 17 Mayıs 1938, 4, ProQuest Tarihsel Gazetelerine erişildi.
Bu arada Başkan Roosevelt, mülteci krizi konusunda kendi danışman grubunu da örgütledi. 16 Mayıs'ta, Başkanın Siyasi Mülteciler Danışma Komitesi olan bu grup, James G. McDonald'ı örgütledi ve başkan olarak seçti. Federal Kiliseler Konseyi'nden Samuel McCrea Cavert'in kuruluş toplantısına ilişkin bir açıklamaya göre, Başkan Roosevelt, “ABD'nin siyasi mültecilere her zaman derinden sempati duyduğunu ve ülkemizin başka bir mülteciye sahip olma zamanının geldiğini belirterek konferansı açtı. Bu sempatiyi göstermek için tarihi bir fırsat.” Ancak cumhurbaşkanı göçmenleri dikkatle “siyasi mülteciler” olarak adlandırdı ve “Yahudi mülteciler” teriminden kaçındı. Önerilen kurtarma çabalarından çok kamuoyu hakkında endişeli görünüyordu. Cavert'e göre, hükümetin acil kurtarmayı gerçekleştirecek durumdaki özel kuruluşlara borç para vermesi tekliflerine yanıt olarak, Başkan Roosevelt, "en azından şimdilik, kamusal anlaşmazlık ve tartışmaya yol açacak herhangi bir öneri ileri sürmenin akıllıca olmayacağını, göçmenlik kotalarında veya ödeneklerde veya kamu fonlarından alınan kredilerde değişiklik gibi.” Para toplamanın başarılı kurtarma çabalarının anahtarı olacağı açıktı. Ve eğer Almanya ve Avusturya Yahudilerine zamanında yardım edecek olsaydı, bunun hükümetten değil, özel kuruluşlardan gelmesi gerekirdi.
“Refugee Advisory Committee Reports to President Roosevelt,”photo, 1938, Harris & Ewing fotoğraf koleksiyonu, Library of Congress Prints and Photographs Division Washington, D.C., www.LOC.gov adresinden erişildi.
Dünya yaklaşmakta olan Evian Konferansını beklerken krizler tırmandı. Dergide basılan bir makalede Indianapolis Haberleri Haziran ayı sonlarında, AP Yabancı Muhabiri DeWitt Mackenzie konferansın karşı karşıya olduğu sorunları anlattı. Mackenzie, Avusturya ve Almanya'daki 450.000 Yahudi'nin Nazi zulmünden kurtulabilmeleri için yeni bir ülkeye ihtiyaç duyduklarını tahmin ediyordu. Ancak, bunun belki de krizin sadece başlangıcı olduğunu tahmin etti. Mackenzie yazdı:
Polonya, Romanya [sic], Macaristan ve Litvanya gibi diğer orta ve doğu Avrupa ülkelerindeki Yahudi karşıtı güçler, Almanya'daki olaylarla güçlendi. Yahudi liderler, Yahudi karşıtı hükümetler ve örgütler, Yahudi sorununu Yahudilerini sınır dışı ederek ve dünyanın geri kalanının onları özümseyeceğine güvenerek çözebilecekleri izlenimini edinirse, mülteci sorununun olağanüstü boyutlara ulaşabileceğinden korktuklarını ifade ediyor.
Mackenzie, Evian'da buluşmak üzere olan diplomatların krizi nasıl ele alacakları üzerine teoriler kurarak devam etti. İlk önce baskıcı hükümetleri “anti-Semitik baskıyı azaltmaya” ikna etmenin fizibilitesini belirlemeye çalışacaklarını ve kaçan göçmenlerin tüm mallarını yanlarında getirmelerine izin vereceklerini tahmin etti. İkincisi, bu mültecilerin nerede ev bulabileceklerini belirlemeye çalışacaklardı. McDonald gibi, Mackenzie de herhangi bir kurtarma girişiminin ne kadar başarılı olacağı konusunda paranın belirleyici faktör olacağını açıkça belirtti.
“Peter Reis, Yahudi bir mülteci çocuk, SS Virgilio'nun güvertesinde oturuyor,” fotoğraf, 1939,Amerika Birleşik Devletleri Holokost Anıt Müzesi, Leo Spitzer'in izniyle, collections.ushmm.org'a erişildi.
2 Temmuz 1938'de, Evian Konferansı için ayrılmadan sadece birkaç gün önce McDonald, New York'ta bir Gençlik Aliyah yararına sponsor olarak hizmet etti. Aliyah, İsrail'e göç eden bir Yahudi için İbranice bir kelimedir. Hadassah'ın sponsor olduğu kuruluş, genç Yahudi mültecileri kurtarmayı ve onlara Filistin'de yeni evler bulmayı amaçlıyordu. NS New York Times Gelirlerin Eylül ayında sona erene kadar 1100 İngiliz vizesiyle Filistin'e Alman, Avusturyalı ve Polonyalı mültecileri nakletmek için kullanılacağını bildirdi. James G. McDonald New York'ta ulaşım ve iki yıllık bakım için gereken çocuk başına 360 doları yükseltmek için çalışırken, başka bir Hoosier Indianapolis'te aynı amaç için çok çalışıyordu.
Sarah Wolf Goodman'ın “Acil ve Tüm Yürekli Eylemi”
Louis Star ve Times, 30 Nisan 1924, 2, Newspapers.com'a erişti.
Sarah Goodman, önde gelen bir Yahudi sivil lideri ve sanatın destekçisi olan Indianapolis toplumunun bir armatürüydü. 1886'da Viyana'da doğdu ve küçük bir çocukken St. Louis'e geldi. 1924'te Real Silk Hosiery Mills'in kurucusu Jack A. Goodman ile evlendikten sonra Indianapolis'e taşındı. Akıllı, hırslı ve bağlantıları iyi biriydi. Saygı duydu ve kamuoyunu etkileyebildi. Mayıs 1938'de tam olarak bunu yaptı.
Goodman, McDonald's'ın karşılaştığı sorunu çözmek için bir plan yaptı: Genç Aliyah'ın çocuk mültecileri son 30 Eylül tarihinden önce Filistin'e göndermesi için yeterli parayı toplamak. Goodman okuyucuları ile paylaştı. Yahudi Postası 20 Mayıs'ta, "her yaşlarında olan küçük bir kız kulübü" kuran ve "enerjiyle kurabiye pişirip satan" 10 dolar toplayan on dört yaşındaki bir kızdan aldığı bir mektup. Kızlar parayı Goodman'a göndererek Avusturya'nın "lütfen ekteki 10 dolarlık çeki kabul etmesini ve bu zavallı çocukların hayatlarını kurtarmak için göndermesini" istedi.
Bu özverili kızlar Goodman'a ilham verdi. Indiana'daki genç Musevilerin, kendi yaşlarında Nazi zulmüne uğrayanlara yardım etmek istediğine inandığını yazdı:
(Indianapolis) Yahudi Postası, 20 Mayıs 1938, 2, Hoosier State Chronicles'a erişildi.
Birkaç hafta içinde bu hevesli gençlerin çoğu onaylanacak veya ilkokul, lise veya üniversiteden mezun olacak. Biz onların akrabaları olan sevgimizi, onlara kimisi faydalı, kimisi ise hiç bakılmayacak hediyeler vererek göstereceğiz. . . Çocuklar hediyeleri ve ifade ettikleri düşünceleri takdir ediyor, ancak bu yıl daha da önemlisi, hiçbir şeyi olmayan Avusturyalı çocuklarla paylaşmak istedikleri gerçeği.
Goodman'ın planı basitti. Mezunların ailelerini ve arkadaşlarını, Gençlik Aliyah fonuna göndereceği bir hediye yerine mezun adına bağış yapmaya teşvik etti. Mezun daha sonra bir "para cezası" kartı alacaktı. Herhangi bir miktarın kabul edilebilir olduğunu, ancak vizelerin süresi birkaç ay içinde sona erdiği için “sadece acil ve yürekten eylemin yeterli olacağını” yazdı. Goodman, “Kullanılmayan her biri, adil bir ülkeden yapılmış cehennemden bir erkek veya kız çocuğu kapmak için sonsuza dek kaybedilen bir fırsatı temsil eder” dedi. Doğduğu ülke.
NS Yahudi Postası çabalarını destekledi. Editör şunları yazdı:
Bayan Goodman'ın planının ele geçirileceği ve yüzde yüz uygulanacağı umulmaktadır. Bayan Goodman'ın tarif ettiği kart o kadar moda ve popüler hale gelsin ki, hediye olarak verilen kravat veya kitap modası geçsin ve onun yerine en yüksek düzeyde Yahudi hayırseverliğinin bir sembolü olsun - bir çocuğun hayatının kurtarılması mümkün olan en iyi hediye olarak onun yeri.(Indianapolis) Yahudi Postası, 20 Mayıs 1938, 2, Hoosier State Chronicles.
NS Indianapolis Yıldızı Dernek sayfasında Youth Aliyah için bir öğle yemeği bağış kampanyasından kısaca bahsetti, ancak Goodman'ın planından hiç bahsetmedi. Diğer Indiana gazeteleri sessiz kaldı.
Evian Konferansı
Tarihi Film Görüntüleri, Evian, Fransa, 1938 [sessiz, 0:35]. UCLA Film ve Televizyon Arşivi, USHMM.org'a erişildi. Bu arada, dünya Evian Konferansı'nı bekledi. New York Times muhabir Clarence K. Streit, parlamentonun arifesinde Evian'dan New York'a bir rapor gönderdi. Onun izlenimi, dünya demokrasilerinin toplanmış temsilcilerinin konuyu yeterince ciddiye almadıkları ve atmosferi bir poker oyununa benzettikleriydi.
New York Times, 6 Temmuz 1938, 1, ProQuest Tarihsel Gazetelerine erişildi.
Streit, raporuna katılımcılara, mültecilerin “demokratların doğru olduğuna inandıkları şeylerden vazgeçmeyi reddettikleri için” ya da Yahudi doğdukları için her şeylerini kaybettiklerini hatırlatarak başladı. Makalede bu iyi bilinen gerçeği tekrarladığını çünkü “başlangıçta kaybolma tehlikesi var gibi görünüyor” dedi. Müzakerelerin mültecileri bir yük olarak görme perspektifinden başlamasına, insanlıklarının bu yükün nasıl paylaşılacağına dair poker benzeri bir müzakere oyununda kaybedilmesine itiraz etti. Onun izlenimi yerindeydi.
Hotel Royal, Nazi Almanyası'ndan gelen Yahudi mülteciler üzerine Evian Konferansı'nın sitesi. Evian-les-Bains, Fransa, Temmuz 1938, Ulusal Arşivler ve Kayıtlar İdaresi, College Park, Md., USHMM.org'a erişildi
Konferans 6 Temmuz 1938'de Cenevre Gölü'ndeki lüks bir tatil köyünde başladı. Otuz iki ülkeden delegeler katıldı. Başkan Roosevelt, ABD temsilcisi olarak Myron C. Taylor'ı ve ona tavsiyede bulunmaları için James G. McDonald'ı gönderdi. Taylor, diplomatik tecrübesi az olan zengin bir iş adamıydı. ABD Dışişleri Bakanlığı temsilcileri ile McDonald başkanlığındaki Başkanlık Danışma Komitesi arasındaki bir dizi Haziran toplantısında belirlenen ABD konferans gündemi, karşıt vizyonları arasında zayıf bir uzlaşmayı temsil ediyordu. ABD, herhangi bir ülkeden (Dışişleri Bakanlığı'nın iddia ettiği gibi sadece Almanya değil) ancak yalnızca mevcut kotalar dahilinde (McDonald'ın ve komitenin çilesine) siyasi mültecilere izin verecektir. Bölgeyi kontrol eden İngiliz heyetini üzmemek için Filistin konusunda dikkatli hareket edeceklerdi. McDonald, konferansın diğer ülkeleri Yahudi mültecileri kabul etmeye teşvik edeceği konusunda ihtiyatlı bir şekilde iyimserdi. Hayal kırıklığına uğrayacaktı.
Yahudi mülteciler üzerine Evian Konferansı sırasında sahne. En sağda ABD delegelerinden ikisi var: Başkanın Siyasi Mülteciler Danışma Komitesi'nden Myron Taylor ve James McDonald. Evian-les-Bains, Fransa, Temmuz 1938, Leo Baeck Enstitüsü, USHMM.org'a erişti.
Myron C. Taylor açılış gününde konferansa hitap etti. Mültecilerin durumuna duyduğu sempatiyi dile getirdi, ancak mevcut tüm ülkelerin depresif bir ekonomi ve yaygın işsizlikle uğraştığını kaydetti. Toplanan hükümetlerin mültecilere yardım etmek için "uzun vadeli bir programda hızlı ve etkili bir şekilde" hareket etmesi gerektiğini kaydetti, ancak aynı zamanda "siyasi mülteciler sorununun" "bazı hükümetlerin politikaları tarafından onlara dayatıldığını" da kaydetti. Gönüllü göçün dünya tarihini gözden geçirdi ve ardından şunları söyledi:
“Myron Taylor, Evian-les-Bains'deki Uluslararası Mülteciler Konferansına Sesleniyor,” fotoğraf, 1938, Amerika Birleşik Devletleri Holokost Anıt Müzesi, Ulusal Arşivler ve Kayıtlar İdaresi'nin izniyle, College Park, erişilen collections.ushmm.org.
Şimdi, bazı ülkelerdeki hükümet uygulamaları tarafından yapay olarak teşvik edilen bir zorunlu göç biçimine sahibiz; bu, dünyaya büyük bir baskı anında ekonomik koşullar göz ardı edilerek anormal koşullarda emilmesi gereken büyük gönülsüz göçmenler kitlesini zorluyor.
“Alman ve Avusturyalı Mülteci Çocuklar Gelişlerinden Kısa Bir Süre Sonra Arnavut Çocuklarla Poz Veriyor,” fotoğraf, 1939, Amerika Birleşik Devletleri Holokost Anıt Müzesi, Johanna Neumann'ın izniyle, collections.ushmm.org'a erişildi.
Dokuz gün süren toplantıda, delegeler ardı ardına mültecilere sempatilerini ifade etmek için ayağa kalktılar. Ancak Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere de dahil olmak üzere çoğu ülke, daha fazla mülteciye izin vermemek için bahaneler sundu. Yalnızca Dominik Cumhuriyeti ek mültecileri kabul etmeyi kabul etti.
A New York Times 14 Temmuz tarihli makale Evian Konferansı'nı kısa ve öz bir şekilde özetledi. Muhabir, delegelerin "dünyanın üzerine atılan binlerce mülteciye iniş yeri bulamadığını" ve "gereksiz sürgünlere hiçbir kapı açılmadığını" belirtti. NS Zamanlar yazar şu sonuca vardı: "Tüm delegeler ellerinden geleni yapmak için samimi bir istek gösterdiler, ancak hiçbiri her ülkenin göçmenliğe koyduğu kotaları ve kısıtlamaları gevşetmeyi teklif etmedi."
Konferans sona ermeden önce, McDonald dikkatini Vatikan'dan insan krizini ele alma konusunda onay ve destek almaya yöneltti. Konferans kapandıktan hemen sonra Roma'ya gitti. Evian Konferansı'na tepkisini günlüğüne bile kaydetmedi. (Holokost ve McDonald's'ın Vatikan'ı etkilemek için çalışmasına yol açan olaylara geniş ölçüde değişen Katolik tepkisine bakacak olan Bölüm 6'yı tekrar kontrol edin.)
Goodman ve “İnsanın Onuru”
(Indianapolis) Yahudi Postası, 21 Mayıs 1943, 4, Hoosier State Chronicles.
Sarah Goodman, dünya olaylarından çok az teşvik alarak, Avusturya'dan çocukların kurtarılması için para toplamak amacıyla Indiana'daki kampanyasına devam etti. Toplamda, mezuniyet hediyeleri yerine bağış toplama planıyla toplam 750 dolar toplanan iki çocuğu kurtarmayı başardı. Bu çok fazla görünmeyebilir. Ancak, bu Büyük Buhran'ın ortasındaydı. Ortalama gelir yılda 1000 doların biraz üzerindeydi. Böylece Goodman, çaba için neredeyse bir yıllık maaşını artırdı. Buna ek olarak, fikrinin dışındaki hiçbir gazeteden fikri için herhangi bir tanıtım almamıştır. Yahudi Postası. Ancak planı yayılmayı başardı. Cincinnati, Nashville, Memphis, Miami, New Orleans, Los Angeles, Seattle ve Washington da bunu izledi.
(Indianapolis) Yahudi Postası, 23 Eylül 1938, 10, Hoosier State Chronicles.
Eylül ayında, Yahudi Postası heyecanla bildirdi:
Nazi gamalı haçının Avusturya üzerindeki yakıcı gölgesinin altından, Indianapolis'in kendi Bayan Jack Goodman'ı tarafından eyleme dönüştürülen bir planın sonucu olarak, Yahudi erkek ve kız çocukları Filistin'de fırsatlarla dolu bir hayata ve insani hizmete yelken açıyorlar.
(Indianapolis) Yahudi Postası, 25 Kasım 1938, 3, Hoosier State Chronicles.
Şükran Günü'nde, uygun bir şekilde Goodman, iki çocuğun teşekkürlerini gazetenin okuyucularıyla paylaştı. Postalamak. Yazdı:
Bu Şükran Günü hafta sonumuzda, hepinize hayatları sonsuza kadar sizin olacak olan iki gencin en içten teşekkürlerini iletme talimatı aldım. Geçen yaz sizin adınıza yapılan mezuniyet, onay, doğum günü ve diğer hediyelerle hayatları kurtarılan gençler onlar.
Gençlik Aliyah fonu için yapılan bu baskıyla bin çocuk kurtarıldı. Goodman, “Bu sayının ikisinin Indiana gençleri tarafından kurtarıldığı asla unutulmayacak” diye yazdı. Ve gerçekten, Goodman'ın eylemlerine ilham veren genç kızdan, başkalarına yardım etmek için hediyeleri feda edenlere kadar yolu gösterenler çocuklardı. Yakın zamanda teyit edilen bir çocuk, Postalamak fonun “verip almadığımız için şanslı olduğumuz gerçeğinin yaşayan bir anıtı” olduğunu söyledi.
(Louisville) Courier-Journal, 8 Ocak 1939, 23, Newspapers.com'a erişti.
USHMM'ye göre, Eylül 1939'a kadar yaklaşık 282.000 Yahudi Almanya'dan ve 117.000 Yahudi Avusturya'dan kaçmıştı. Ancak, yaklaşık 202.000 Alman Yahudisi ve 57.000 Avusturyalı Yahudi, çoğu yaşlılık nedeniyle kaçamadı. Nazi rejiminin Yahudi göçünü sona erdirdiği Ekim 1941'de sayıları 163.000'e düştü. Yine USHMM'ye göre, "Hala Almanya'da bulunan Yahudilerin büyük çoğunluğu Holokost sırasında Nazi kamplarında ve gettolarda öldürüldü."
(Indianapolis) Yahudi Postası, 29 Mart 1957, 1, Hoosier State Chronicles. Yahudi Refah Federasyonu kampanyasının toplantısı. Goodman merkezde.
Sarah Wolf Goodman, Avusturyalı çocuklara yardım etme yolculuğunun sona ermesinden sonra vazgeçmedi. Holokost'un ürkütücü ayrıntıları önce süzülüp sonra gazetelere sızarken vazgeçmedi. Ülke çapında konuştu, Hadassah ve Youth Aliyah için para toplamaya devam etti ve diğer şehirlerde yeni bölümlerin oluşturulmasına yardımcı oldu. 1940'larda başkan yardımcısı olduğu Hadassah tarafından kurulan klinikleri, okulları ve bilimsel çiftlikleri ziyaret etmek için Filistin'e gitti. Cinsiyetine rağmen, Yahudi Postası 1945'te Indiana'da Yılın Yahudi Adamı seçildi. 1953'te Indianapolis Yahudi Refah Federasyonu'nun ilk kadın başkanı oldu. 1956 yılında, Postalamak ondan “şüphesiz eyaletteki en önde gelen Yahudi kadın” olarak bahsetti ve 1958'de Birleşik Yahudi Temyizi'nin başkanı oldu.
(Indianapolis) Yahudi Postası, 25 Ocak 1946, 1, 4, Hoosier State Chronicles. (Indianapolis) Yahudi Postası, 18 Ekim 1974, 1, Hoosier State Chronicles. Goodman 85. doğum gününde.
85. doğum gününde, başarılarına ve belki de 1938'de Avusturya'nın çocuklarını kurtarmak için yaptığı yolculuğa baktı. Dedi ki:
Bir başkasının hayatını daha yaşanabilir kılmak için herhangi bir şekilde yardımcı olan herhangi bir şey, elde edilebilecek en büyük ödüldür. Benim ilgi alanım, hangi mezhepten olursa olsun, insanın haysiyetidir.
McDonald, Roosevelt, ABD Dışişleri Bakanlığı ve Başkanın Danışma Komitesi ile ilgili olarak atıfta bulunulan birincil kaynaklara erişildi:
Richard Breitman, Barbara McDonald Stewart ve Severin Hochberg, Eds, Mülteciler ve Kurtarma: James G. McDonald'ın Günlükleri ve Belgeleri (Bloomington ve Indianapolis: Indiana University Press & Washington, D.C.: United States Holocaust Memorial Museum, 2009), 121-159.
Mülteci Krizi ve Evian Konferansı hakkında bağlamsal bilgilere ushmm.org adresindeki Amerika Birleşik Devletleri Holokost Anıt Müzesi aracılığıyla erişildi. Alıntı yapılan makaleler arasında şunlar yer alıyor: “Alman Savaş Öncesi Genişlemesi”, “Avusturya”, “Alman Yahudi Mülteciler- 1933-1939”, “Göç ve Evian Konferansı” ve “Evian Konferansı”.
NS Yahudi Postası Hoosier State Chronicles aracılığıyla erişildi. Bu kaynak serbestçe aranabilir ve herkes tarafından erişilebilir.
Diğer gazeteler Newspapers.com, ProQuest Historical Newspapers ve NYTimes.com'a erişti.
*Mülteciler ve Kurtarma üç ciltlik McDonald's gazete ve günlüklerinin ikincisidir. Yukarıda anılan.
**Başkan Franklin D. Roosevelt, bu dönemden karmaşık bir miras bıraktı. Evian Konferansı için çağrıda bulundu, ancak göçmenlik kotalarını hafifletmedi. Pek çok Yahudi danışmanı vardı ve yine de Yahudi mültecilere yardım etmek için hiçbir kamu fonu sağlamadı. USHMM'ye göre, “Almanya'daki Yahudilere yönelik zulme, 1930'ların mülteci krizine ve 'Nihai Çözüm'e yanıt olarak önemli, ancak sınırlı bir eylemde bulundu”. kriz, bkz. Allan J. Lichtman ve Richard Breitman, FDR ve Yahudiler (Belknap Yayınları, 2013).
İkinci Dünya Savaşından Sonra Yahudi Göçü
Bugün Avustralya Yahudi cemaati, hâlâ büyümekte olan bir göçmen topluluğudur. Büyümesi, Yahudilerin Avustralya'ya sığınarak Nazi yönetiminden kaçtığı savaş öncesi yıllarda başladı. 1933'ten önce, yüksek evlilik ve asimilasyon oranı nedeniyle topluluğun büyüklüğü azaldı. Gerçekten de 1945'te Yahudi nüfus bilimci Joseph Gentilli, yirmi birinci yüzyılda Avustralya'da neredeyse hiç Yahudi kalmayacağını tahmin etmişti. Göçmenlerin, özellikle de Holokost'tan kurtulanların akını nedeniyle bu tahminin yanlış olduğu kanıtlandı. 1938'den bu yana Avustralya Yahudi cemaati, büyük ölçüde bir dizi göç dalgası nedeniyle dört kattan fazla büyüdü. Aynı zamanda, Avustralya'nın toplam nüfusunun %0,5'inden daha azını oluşturan küçük bir azınlık olarak kaldı.
1933'ten 1939'a kadar Avustralya, çoğu Almanya, Avusturya ve Çekoslovakya'dan olmak üzere Nazizm'den 7.000-8.000 arasında Yahudi mülteciyi kabul etti. 1939'da 5.000'den fazla kişi geldi. "Otuz dokuzlular" olarak tanındılar. Bununla birlikte, yeni bir ülkede yeni bir yaşamdan çok daha fazlası yararlanabilirdi. Mülteci sorununu çözmek için Haziran 1938'de Fransa'da düzenlenen Evian Konferansı'nda. Avustralya hükümeti, yabancı göçmenlik politikasını üç yıl boyunca yıllık 5.000 veya 15.000 kotadan serbest bırakmayacağını açıkladı. Avustralya delegesi Thomas W. White, ‘gerçek bir ırk sorunumuz olmadığına göre, herhangi bir büyük ölçekli yabancı göç planını teşvik ederek bir tane ithal etmek istemiyoruz’ olduğunu açıkladı. Avustralyalı tarihçi Paul Bartrop'un belirttiği gibi: "Avustralya, 1938'in ortalarındaki haliyle dünyanın yaklaşımını simgeliyordu".
1940'ta 2.000 kişi, İngiliz hükümeti tarafından kötü şöhretli Dunera gemisiyle düşman uzaylılar olarak Avustralya'ya sürüldü. Bu tutukluların çoğu Avustralya'yı kalıcı evleri yapmaya karar verdi. Mülteciler, Reform Yahudiliğinin gelişimi, yeni sinagogların kurulması, Yahudi okullarının başlaması, Yahudi cemaati yapısındaki ve temsilindeki değişiklikler ve Siyonizme karşı değişen tutumlar dahil olmak üzere Avustralya Yahudi yaşamının her yönünü etkileyen radikal değişikliklerin temelini attı.
Açık farkla en fazla sayıda Yahudi göçmen İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra geldi. Büyük çoğunluğu Holokost'tan kurtulanlardı. İlk tekne Kasım 1946'da Sidney'e demirledi. 1954'te Avrupa ve Şanghay'dan 17.000'den fazla Yahudi geldi. 1961'de 10.000'den fazla Yahudi geldi ve önemli bir sayı 1956 Macaristan ayaklanmasından sonra geldi. Az sayıda Mısırlı Yahudi de mülteci olarak geldi. Mısır monarşisinin devrilmesini takip eden zulümden ve ardından 1956 Süveyş Krizi'nin patlak vermesinden. Böylece, 1938 ve 1961 arasında Avustralya Yahudilerinin büyüklüğü 1933'te 23.000'den 1961'de 60.000'e neredeyse üç katına çıktı.
Bu rakamlar önemli olmakla birlikte, Avustralya hükümeti Yahudi mültecileri ve hayatta kalanların göçünü sınırlamak için bir kota sistemi ve çeşitli önlemler uygulamaya koydu. Amaç, 1933'ten önce sadece küçük bir azınlık oluşturan Yahudilerin nüfusun çok küçük bir yüzdesi olarak kalmaya devam etmelerini sağlamaktı. Hem Birleşik Avustralya Partisi (UAP, Liberal Parti'nin öncüsü) hem de İşçi Partisi (ALP) hükümetleri bu amaçta başarılı olmuşlar ve hükümet politikasının bir sonucu olarak Yahudiler nüfusun %0,5'inden daha azını oluşturmaya devam etmişlerdir.
Bu kısıtlayıcı politikanın temel nedeni, savaş öncesi ve sonrasında Yahudi mültecilere yönelik 'refo karşıtı' duygular olarak bilinen isyandı. İade Edilen Hizmetler Birliği (RSL) ve Avustralya Yerlileri Derneği (ANA). Yahudi karşıtı duygular, özellikle Melbourne ve Sidney'deki Yahudilerin yoğun olduğu bölgelerde, karalama ve mülke zarar verme şeklinde ifade edildi. Bu muhalefet, Yahudilere karşı geleneksel önyargıların bir sonucuydu. Yahudiler asimile olmaktan aciz olarak tasvir edildi. İşçiler, düşük ücretlerle uzun saatler çalışmak ve böylece Avustralya yaşam standartlarını baltalamakla suçlandılar. Bankaları ve medyayı kontrol eden tefeciler olarak etiketlendiler. Ayrıca Yahudiler, Hıristiyanlığı yok etmeye çalışan tanrısız ve ahlaktan yoksun insanlar olarak tasvir edilmiştir. Zenginlerdi, bu da açgözlü olduklarını ve paraya takıntılı olduklarını gösteriyordu. Yahudilerin 'Seçilmiş Halk' kavramı, uluslararası kontrol ve dünya komplo teorileri gibi iyi bilinen suçlamalara yol açtı. Her şeyden önce, Yahudiler fiziksel olarak istenmeyen kişilerdi - şişman, çirkin, kancalı burunlu ve yabancı aksanlı - The Bulletin, Truth ve Smith's Weekly gibi gazetelerde yayınlanan makalelerde ve karikatürlerde vurgulanan özellikler. 'Yahudi' kelimesi bu karikatürlerde her zaman görünmüyordu, ancak görsel temsil, olumsuz mesajın Yahudilere atıfta bulunduğunu ve şans verilirse ülkeyi ele geçireceklerini açıkça ortaya koydu.
Yahudi karşıtı duyguların savaş sonrası Yahudi göçü için önemli yansımaları oldu. Avustralya ilk kez bir Göçmenlik Dairesi kurdu. Arthur A. Calwell, Ağustos 1945'te Göçmenlik Bakanı olarak atandı. 1939'a kadar Avustralya'nın göçü %98 Anglo-Kelt olmayı hedefliyordu. Bu politika savaşın etkisiyle önemli ölçüde değişti. Bir Japon işgali korkusu, özellikle 'Brisbane hattı' ile bir hayatta kalma kaygısı yarattı. Bu hattın kuzeyinde yaşayan tüm Avustralyalıları tahliye etmek için planlar yapıldı. Savaş sonrası İşçi Partisi hükümeti, Avustralya'nın 7,5 milyonluk nüfusunun iki katına çıkarılması gerektiğine inanıyordu ve bunu yapmak için daha önce "yabancı" olarak kabul edilen Avrupalı kıta göçmenlerini Avustralya'ya yerleşmeye teşvik etti. 1945'te Calwell, bu politikayı savunan Yarın Kaç Avustralyalı başlıklı küçük bir kitapçık yayınladı.
Ancak, düşmanca tepkiler ve partisi ve kabinesi içindeki biraz güvensiz konumu karşısında Calwell, Beyaz Avustralya politikasına uygun olarak Yahudi mültecilerin sayısını sınırlamak için önlemler aldı. 1949'da Şanghay'daki Amerikan Ortak Dağıtım Komitesi temsilcisi Charles Glassgold, bu önlemlerin özünü özetledi:
Size şu anda herhangi bir Yahudi için şok edici olmaması gereken, ancak yine de insanı dehşete düşüren bazı bilgiler iletmeliyim. Kusursuz bir kaynaktan, Şanghay'daki yeni Avustralya Konsolosu'nun Avustralya'ya göç etme olasılığına boşuna gölge düşüren bir açıklama geldi. Konsolos, muhbirime esas itibariyle şunları söyledi:
"Bu insanları Avustralya'da hiç istemedik ve hala istemiyoruz. Orada akrabalığı olanlara jest olarak birkaç vize vereceğiz” dedi.
Bu kısıtlamalar, tüm gemilerde Yahudi yolcuların yüzde 25'lik yeni bir sınırlamasını (nakliye şirketlerine talimat mektubuna bakınız) ve 1948'de bu kotanın uçaklara genişletilmesini içeriyordu. Başkonsolos Tümgeneral O.C.W Fuhrman'ın Yahudileri Şanghay'ın suç unsuru olarak gösteren çok gizli bir raporunun ardından, Temmuz 1947'de sadece birkaç yüz Yahudi'nin Şanghay'dan göç etmesine izin verildi. Ocak 1949'da bir "centilmenlik anlaşması", Yahudi göçmenler için yıllık kotayı 3000'e çıkardı ve ardından gemi ve uçaklardaki yüzde 25 kotasını hafifletti. Aralık 1949'daki 'Demir Perde Ambargosu', Sovyet yönetimi altındaki ülkelerden gelen Yahudileri ve Hindistan da dahil olmak üzere Orta Doğu kökenli Yahudilere yönelik özel ayrımcı politikaları etkin bir şekilde dışladı.
Calwell'in Yahudi göçünün genel göç politikaları üzerindeki olumsuz etkisinden duyduğu korku, Uluslararası Mülteci Örgütü (IRO) ile ilgili olarak en açık şekilde kanıtlandı. Temmuz 1947 tarihli IRO anlaşması uyarınca, Avrupa'daki Yerinden Edilmiş Kişiler (DP) kamplarından iki yıllık bir iş sözleşmesiyle işçileri kabul etmeyi kabul etti. 1950'ye kadar 170.000 DP, 29.000'i de kişisel sponsorluk altında bu anlaşma kapsamında geldi. Sadece genç, bekar Yahudilere izin verildiği için Yahudiler programdan neredeyse hariç tutuldu. Sadece 'Avustralya'nın uzak bölgelerinde' çalışmayı kabul eden ek bir madde imzalamak zorunda kaldılar. Yahudi olmanın tanımı, dini değil, ırksal temellere dayanıyordu. Seçim ekibinin bir Yahudi üyesi o sırada “Hitler daha iyisini yapamazdı” yorumunu yaptı.v
Calwell, departman memurları tarafından tam olarak desteklendi. Politikaları, 1950'den 1955'e kadar Göçmenlik Bakanı Harold Holt ile birlikte Liberaller tarafından uygulandı. Ancak politika gizlendi. Yahudi cemaatinin temsilcileri hükümeti sorguladığında, yerinden edilmiş Yahudiler ve Yahudi olmayan kişiler arasında ayrım yapılmadığını' iddia etti.
Yahudi göçmenlerin çoğu Avustralya'daki yeni hayatlarını benimsediler. Bu, özellikle Holokost'tan kurtulanlar ve daha sonra Macar ve Mısırlı "kaçanlar" da dahil olmak üzere 1960 öncesi mülteci grupları için geçerliydi. Tüm bu gruplar için en büyük fayda, özgür, demokratik bir toplumda yaşamanın keyfini çıkarabilmeleriydi. Artık birinin gecenin bir yarısı bir çift kelepçeyle kapıyı çalmasından korkmuyorlardı. Bu güvenlik duygusu çok sayıda çağdaş hesapta doğrulanmıştır. 1950'de, Chip Chase göçmen pansiyonu Yahudi Refah Derneği tarafından açıldıktan sonra, hayatta kalanlardan biri "Eve Dönüş" adlı bir makale yazdı ve şunları vurguladı:
Bu çok özel bir duygu. Neredeyse gece yarısı. İki milyon nüfuslu bir şehrin ortasındayız. Sidney'deyiz. Avustralya'dayız. Burada doğmuş ya da uzun yıllardır burada yaşayan sizler, bu duyguları anlayamayabilirsiniz. Gece yarısı olmasına rağmen, Sidney'deki ikinci günümüz olmasına rağmen, evde gibiyiz. Daha şimdiden Avustralya vatandaşlarıyla aynı güvenlik duygusuna sahip olmaya başladık. Vatandaşlarına ve ülkelerine duydukları güveni paylaşmaya başlıyoruz.4
Demir Perde'nin arkasındaki ülkelerden kaçan birçok Yahudi olmayan DP'nin aksine, Yahudi mülteciler Avustralya'yı geçici bir sığınak olarak görmediler. Hemen hepsi yeni ülkelerinin sadık, minnettar ve kalıcı vatandaşları oldular.
Nazi Askeri İttifakları
İtalya'nın faşist diktatörü Hitler ve Benito Mussolini, karşılıklı askeri işbirliği sözü vererek 25 Ekim 1936'da Roma-Berlin Eksenini kurdular. Bir ay sonra, askeri kapasitesini genişleten başka bir ülke olan Almanya ile Japonya arasında benzer bir pakt imzalandı.
Yukarıdaki olaylar yaklaşan savaş bulutlarını işaret ederken, Yahudilere yönelik zulüm hız kesmeden devam ediyordu. Buchenwald toplama kampı Temmuz 1937'de açıldı.
1920'lerin Arap İsyanları
Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda, Filistin'in düzeni de dahil olmak üzere Ortadoğu'nun geleceği üzerine tartışmalar başladı. 19 Nisan 1920'de Müttefikler, İngiltere, Fransa, İtalya ve Yunanistan, Japonya ve Belçika, Türkiye ile bir barış anlaşmasını görüşmek üzere İtalya'nın San Remo kentinde toplandı. Müttefikler, Ürdün Nehri'nin her iki yakasındaki Filistin üzerindeki mandayı ve Balfour Deklarasyonunu yürürlüğe koyma sorumluluğunu Büyük Britanya'ya vermeye karar verdiler. Arap milliyetçileri, İngiliz otoritesine en iyi nasıl tepki vereceklerinden emin değillerdi.Kudüs'ün önde gelen iki klanı, el-Hüseyinler ve Naşaşibiler, onlarca yıldır olduğu gibi, manda süresi boyunca nüfuz için savaştı. İlki çok İngiliz karşıtıydı, oysa ikincisi daha uzlaşmacı bir politikayı tercih etti.
Manda döneminde Filistin siyasetinin önde gelen isimlerinden biri olarak ortaya çıkan el-Hüseyinlerden Haj Amin, önce küçük intihar grupları örgütlemeye başladı, fedai (&ldquo kendini feda eden&rdquo), 1919'da, Kemal'in Türkiye'deki başarısını çoğaltmak ve Türk milliyetçilerinin Rumları Türkiye'den sürdüğü gibi Yahudileri Filistin'den kovmak ümidiyle Yahudileri terörize etmek. İlk büyük Arap ayaklanmaları, 1920 yılı Nisanı Fısıh Bayramı'nın ara günlerinde Kudüs'te gerçekleşti. Yahudi cemaati, Arapların Müttefiklerin konvansiyonuna vereceği tepkiyi öngörmüş ve bunu karşılamaya hazırdı. Filistin'deki Yahudi işleri o zamanlar Kudüs'ten Vaad Hatzirim (1929'da Yahudi Ajansı haline gelen) Dünya Siyonist Örgütü (WZO) tarafından atanan Delegeler Konseyi. Vaad Hatzirim, Ze&rsquoev (Vladimir) Jabotinsky'yi Yahudilerin meşru müdafaasını organize etmekle görevlendirdi. Jabotinsky, Birinci Dünya Savaşı sırasında İngiliz Ordusunda görev yapan ve Filistin'in Türklerden fethine katılan Yahudi taburlarının kurucularından biriydi. Vaad Hatzirim'in himayesinde hareket eden Jabotinsky, Arap saldırısını püskürtmeyi başaran Kudüs'teki Haganah (öz savunma) örgütünün liderliğini yaptı. 1920 ayaklanmaları sırasında Kudüs'te altı Yahudi öldürüldü ve yaklaşık 200 kişi yaralandı. Ayrıca, her ikisi de Birinci Dünya Savaşı gazileri olan iki Amerikalı, Jakov Tucker ve Ze&rsquoev Scharff, Mart 1920'de Tel Hai'deki Yahudi yerleşimine yapılan bir Arap saldırısına direnirken öldürüldü. Yahudi savunmasının ön organizasyonu olmasaydı, kurbanların sayısı şüphesiz çok daha büyük olmuştur.
İsyanlardan sonra İngilizler hem Arapları hem de Yahudileri tutukladı. Tutuklananlar arasında Jabotinsky ve 19 iş arkadaşı yasadışı silah bulundurma suçlamasıyla da yer aldı. Jabotinsky, cezasının tamamlanmasının ardından ağır çalışma ve ülkeden sınır dışı edilmek suretiyle 15 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Hüküm açıklandığında Vaad Hatzirim, kitlesel gösteriler ve ulusal oruç da dahil olmak üzere yaygın protestolar için planlar yaptı. Ancak bu arada, Filistin mandası Büyük Britanya'ya verilmişti ve Yishuv'un coşkusu, Jabotinsky ve yoldaşlarına verilen sert cezayı protesto etme arzusuna ağır basmıştı.
İlk Yüksek Komiser Sir Herbert Samuel'in Kudüs'e gelişiyle, İngiliz askeri hükümetinin yerini sivil bir yönetim aldı. Sivil nüfusa bir jest olarak Yüksek Komiser, Nisan 1920 ayaklanmalarına karışan hem Yahudiler hem de Araplar için genel af ilan etti. Jabotinsky ve yoldaşları, hapishaneden Yishuv tarafından coşkulu bir karşılama için serbest bırakıldı, ancak Jabotinsky, savunucunun saldırganla yargılanmaması gerektiğini savunarak, onlara karşı verilen cezanın tamamen iptal edilmesinde ısrar etti. Aylarca süren mücadeleden sonra, İngiliz Savaş Ofisi sonunda cezaları iptal etti.
1921'de Hacı Emin el-Hüseyni daha büyük ölçekli organizasyonlar düzenlemeye başladı. fedai Yahudileri korkutmak için. Kahire'deki İngiliz askeri istihbaratının eski başkanı ve daha sonra Filistin ve Suriye Siyasi Baş Sorumlusu olan Albay Richard Meinertzhagen günlüğüne İngiliz yetkililerin "Filistin'de Siyonizm'in dışlanmasına meyilli olduklarını" yazdı.
Aslında İngilizler Arapları Yahudilere saldırmaya teşvik etti. Meinertzhagen'e göre, 1919-23 Filistin Askeri Yönetiminin mali danışmanı Albay Waters Taylor, 1920'de Paskalya'dan birkaç gün önce Haj Amin ile bir araya geldi ve ona "Paskalya'da dünyaya göstermek için büyük bir fırsatı olduğunu söyledi. Siyonizm'in yalnızca Filistin Yönetimi tarafından değil, Whitehall'da da popüler olmadığı ve Paskalya'da Kudüs'te yeterli şiddette rahatsızlıklar meydana gelirse, hem General Bols [Filistin'deki Baş Yönetici, 1919-20] hem de General Allenby [Mısır Kuvvetleri Komutanı, 1917-19] , daha sonra Mısır Yüksek Komiseri] Yahudi Evi'nin terk edilmesini savunacaktı. Waters-Taylor, özgürlüğün ancak şiddetle elde edilebileceğini açıkladı.&rdquo
Hacı Emin, Albay'ın tavsiyesine uydu ve isyan çıkardı. İngilizler birliklerini ve Yahudi polisini Kudüs'ten geri çekti ve Arap çetesi Yahudilere saldırdı ve dükkanlarını yağmaladı. Haj Amin'in pogromu kışkırtmadaki açık rolü nedeniyle, İngilizler onu tutukladı. Ancak tutuklanmasına rağmen, Haj Amin Ürdün'e kaçtı, ancak gıyabında 10 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Ancak bir yıl sonra İngiliz Araplar, Yüksek Komiser Herbert Samuel'i Haj Amin'i affetmeye ve onu müftü olarak atamaya ikna ettiler.
Samuel, 11 Nisan 1921'de Haj Amin ile bir araya geldi ve "ailesinin ve kendisinin etkilerinin sükunete bağlı olacağına dair güvence verildi." Ancak üç hafta sonra, Yafa ve Petah Tikva'da Müftü tarafından kışkırtılan ayaklanmalar 43 Yahudi'yi geride bıraktı. ölü. Bu isyanların ardından İngiltere, bu isyanların nedenini değerlendirmek için Haycraft Komisyonu'nu kurdu. Raporun ekinde, "Yafa isyanlarının ve müteakip şiddet eylemlerinin temel nedeni, Araplar arasında, siyasi ve ekonomik nedenlerle ve Yahudi göçüyle bağlantılı olarak Yahudilere karşı duyulan hoşnutsuzluk ve düşmanlık duygusuydu, ve Yahudi temsilcilerinden türetilen Siyonist politika anlayışlarıyla. . . Genellikle saldırgan olan Arap çoğunluk, kayıpların çoğunu verdi.
Bu isyanların ardından Haj Amin gücünü pekiştirdi ve Filistin'deki tüm Müslüman dini fonlarının kontrolünü ele geçirdi. Yetkisini camiler, okullar ve mahkemeler üzerinde kontrol sağlamak için kullandı. Hiçbir Arap, Müftü'ye sadık olmadan etkili bir konuma gelemezdi. Haj Amin, &ldquoFilistin&rdquo sözcüsü olarak 1921'de Koloni Sekreteri Winston Churchill'e, Yahudi göçüne kısıtlamalar getirilmesini ve Filistin'in Suriye ve Ürdün'le yeniden birleşmesini talep etti. Churchill, Arapların Balfour Deklarasyonu hakkındaki korkularını yatıştırmaya çalışan 1922 tarihli Beyaz Kitap'ı yayınladı. Beyaz Kitap, Yahudi topluluğunun büyümesini sağlamak için Yahudi göçüne duyulan ihtiyacı kabul etti, ancak ülkenin özümseme kapasitesinin tanıdık sınırını göçe koydu. Churchill'in diplomatik belgesinden memnun olmasalar da Siyonistler bunu kabul etti, ancak Araplar reddetti.
1920-1921'deki karışıklıklara rağmen, Yishuv göreceli olarak barış ve güvenlik içinde gelişmeye devam etti. Bununla birlikte, 1924'te başka bir pogrom dalgasının 67.000 Polonyalı Yahudi mülteciyi Filistin'e göndermesinden sonra başka bir isyan dalgası patlak verdi. Haganah ve Arap çeteleri arasında Kudüs'te bir hafta süren çatışmalardan sonra, 133 Yahudi ve 116 Arap öldü. O zamanlar Yishuv'un ana endişesi, mali zorluklarıydı, 1926-1928 ekonomik krizi, birçok kişinin Siyonist girişimin fon eksikliği nedeniyle başarısız olacağına inanmasına neden oldu. Siyonist liderler, Yahudi Ajansını Filistin'in pratik yerleşimine katkıda bulunmaya istekli Siyonist olmayanları içerecek şekilde genişleterek durumu düzeltmeye çalıştılar.
Yishuv için yenilenen mali destek umutları, Siyonistlerin ekonomik egemenliğinden korkan Arap liderleri üzdü. Bir kez daha Hacı Emin el-Hüseyni liderliğinde, Yahudilerin Müslümanların kutsal yerlerinin kontrolünü ele geçirmek için bir plan yaptığına dair söylentiler Ağustos 1929'da yayılmaya başladı. Kısa bir süre sonra şiddet patlak verdi ve büyük hasara yol açtı. Filistin genelinde ayaklanma ve yağma yaygındı. Kudüs'te Müslümanlar, Yahudiler için dünyanın en kutsal yeri olan Ağlama Duvarı'nı inşa edip dua ederek şiddeti ve gerilimi kışkırttı. Ağustos ayı sonlarında Araplar, iyi organize olmuş bir şekilde, Kudüs yakınlarındaki Yahudi yerleşimlerine saldırdılar. Kargaşa, aralarındaki birçok yerleşim yeri de dahil olmak üzere Hebron ve Safed'e ve Gazze Şeridi'ndeki Kfar Dorom kibbutzuna yayıldı.
23 Ağustos 1929'da Araplar, Hebron'daki bir katliamda 67 Yahudi'yi öldürdü. Üç gün sonra İngilizler, 153'ü çocuk olmak üzere hayatta kalan 484 kişiyi Kudüs'e tahliye etti.
Altı gün süren ayaklanmadan sonra, İngilizler nihayet rahatsızlığı bastırmak için birlikler getirdi. Yahudiler yüzyıllardır Gazze ve Hebron'da yaşıyor olsalar da, bu ayaklanmaların ardından İngilizler Yahudileri evlerini terk etmeye zorladı ve Arapları yatıştırmak ve şiddeti bastırmak için Yahudilerin Gazze şeridinde ve Hebron'da yaşamasını yasakladı. Ayaklanmanın sonunda, ölü sayısı sekizi Amerikalı ve 110 Arap (çoğu İngiliz güvenlik güçleri tarafından öldürülen) olmak üzere 133 Yahudi idi.
200'den fazla Arap ve 15 Yahudi, 1929'daki ayaklanmadaki rolleri nedeniyle yargılandı ve mahkum edildi. Arapların karıştığı 27 büyük davadan sadece üçü idam cezasına çarptırıldı, diğerlerine "merhamet" verildi ve cezaları müebbet hapis cezasına çevrildi. hapiste. Muhammed Jamjoum, Fuad Hijazi ve Ataa Al-Zir, Safad ve Hebron'da özellikle vahşi cinayetlerden hüküm giydikleri için 17 Haziran 1930'da idam edildiler.
İngilizler, Yahudilere "hayat kaybı ve kalıcı iş göremezlik ve orantılı olarak 1929 ayaklanmalarında Araplar tarafından mülke verilen zararla ilgili olarak mevcut olan miktar sınırına kadar" yaklaşık 100.000 sterlin ödenmesini onayladı. "1929'daki karışıklıkların neden olduğu kayıpları onarmak için yardım ve yeniden inşa amaçlı özel bir Yahudi Fonu" 433.000 pound daha tahsis etti.
On yılın başlarındaki ayaklanmalar gibi, daha sonra İngilizler isyanların nedenlerini araştırmak için Sir William Shaw'u atadı. Shaw Komisyonu, şiddetin, "Arapların siyasi ve ulusal emellerinin hayal kırıklığına uğraması ve ekonomik geleceklerinden duydukları korkunun sonucu olarak Arapların ırksal düşmanlığı" nedeniyle meydana geldiğini tespit etti. onların bakış açısından, yurtdışından sınırsız fona sahip görünüyorlardı. Komisyon, çatışmanın İngilizlerin hem Araplara hem de Yahudilere verdiği sözlerin farklı yorumlarından kaynaklandığını bildirdi. Komisyon, eski İngiliz açıklamalarının belirsizliğini kabul etti ve hükümetin Filistin'e yönelik niyetlerini açıkça tanımlamasını tavsiye etti. Ayrıca, "1925 ve 1926'daki aşırı göçün tekrarını önlemek için daha fazla Yahudi göçü konusunun daha dikkatli bir şekilde ele alınmasını tavsiye etti.&rdquo Arazi mülkiyeti konusu, ancak yeni ekim yöntemleri tarımın önemli ölçüde büyümesini teşvik ederse inceleme için uygun olacaktır. sektör. Shaw Komisyonu, Siyonistleri hayal kırıklığına uğrattı, ancak Filistin'in geleceği hakkında yayınlanan iki rapor daha rahatsız ediciydi.
1930 tarihli Hope Simpson raporu, ülkenin ekonomik kapasitesinin gerçekçi olmayan bir resmini çizdi. Sanayileşme ihtimaline şüphe düşürdü ve arazide 20.000'den fazla ailenin barınamayacağını yanlış bir şekilde iddia etti. Bununla birlikte, Hope Simpson raporu, sömürge Sekreteri Passfield'ın Siyonizme yönelik derin düşmanlığını yansıtan Passfield Beyaz Kitabı'nın eşzamanlı olarak yayınlanmasıyla gölgelendi. Bu rapor, İngiltere'nin Araplara karşı yükümlülüklerinin çok ağır olduğunu ve Yahudilerin çıkarlarını tatmin etmek için göz ardı edilmemesi gerektiğini iddia ediyordu. Pek çoğu Passfield Belgesinin Balfour Deklarasyonu'nu devirdiğini ve esasen İngiltere'nin bir Yahudi devleti kurmayı planlamaması gerektiğini söylediğini savundu. Passfield Belgesi Yahudileri ve ilginç bir şekilde İngiliz Parlamentosu'ndaki işçi ve muhafazakar partileri çok üzdü. Sekreterin raporuna yönelik bu yaygın tepkinin sonucu, İngiltere Başbakanı MacDonald'ın Dr. Chaim Weizmann'a bir Yahudi vatanı yaratma taahhüdünü teyit eden bir mektup oldu.
Araplar ayaklanmayı çok etkili bir siyasi araç olarak gördüler, çünkü İngilizlerin Yahudilere yönelik şiddete karşı tutumu ve ayaklanmalara tepkileri daha fazla şiddet patlamasını teşvik etti. Her isyanda İngilizler, Arapların Yahudilere saldırmasını önlemek için çok az çaba gösterecek veya hiç çaba sarf etmeyecekti. Her olaydan sonra, bir soruşturma komisyonu isyanın nedenini belirlemeye çalışacaktı. Sonuçlar her zaman aynıydı: Araplar, Yahudi göçmenler tarafından yerlerinden edilmekten korkuyorlardı. Kargaşaları durdurmak için komisyonlar rutin olarak Yahudi göçüne kısıtlamalar getirilmesini tavsiye etti.
Böylece Araplar, bir ayaklanma düzenleyerek Yahudi göçünü her zaman durdurabileceklerini anladılar. Büyümesine getirilen kısıtlamalara rağmen, Yahudi nüfusu 1930'larda 160.000'in üzerine çıktı ve topluluk Filistin'de sağlam bir şekilde yerleşti. Ne yazık ki, Yahudi varlığı güçlendikçe Arap muhalefeti de güçlendi. İsyanlar, uluslararası Yahudi topluluğunun Filistin'deki yerleşimcilerin mücadelesine saygı duymasını sağladı ve yıkılan veya hasar gören evleri restore etmek, okullar kurmak ve kreşler inşa etmek için kullanılan acil durum fonu için 600.000 dolardan fazla para toplandı.
Tarihi susturmak: Avrupa'daki mülteci krizi sırasında İtalya'nın geçmişini unutmak
Bellek siyasetinin çoğu akademik analizi, siyasi tercihleri haklı çıkarmak için tarihsel olayların seçici bir şekilde nasıl hatırlandığını araştırır. Yakın zamanda yapılan araştırmalar, "geçmişi susturmanın", özellikle de ilgili tarihsel olayların atlanmasının, aynı zamanda bellek politikasının önemli bir yönü olduğunu göstermiştir. Bu makale, İtalyan liderlerin 2014-2018 yıllarında yaşanan mülteci ve göçmen krizi sırasında İtalya tarihinin önemli dönemlerini nasıl susturduğunu incelemektedir. Bellek siyaseti ve postkolonyal literatürden yararlanan makale, İtalyan dış politika söylemlerinin hem tarihsel unutulmaya hem de uzun süredir devam eden “iyi İtalyan” efsanesine dayandığını savunuyor. Efsane, İtalya'nın sömürge deneyiminin tartışmalı yönlerini reddediyor ve ülkenin uluslararası bir aktör olarak kendi algısına nüfuz ediyor. İtalyan dış politikası anlatıları, İtalya'nın yurtdışına göçünün son derece alakalı emsalini de susturdu. Odak noktası, İtalya'nın başlıca siyasi aktörlerinin, özellikle ulusal bakanların ve parlamentodaki en büyük partilerin liderlerinin kamuya açık konuşmaları.
Arjantin'e Yahudi Göçü
Jorge Luis Borges yerinde olarak şöyle yazdı: “Arjantinliler, İspanyolca konuşan, İngilizler tarafından eğitilmiş ve Fransız olmak isteyen İtalyanlardır.”[1] Avrupa kültürlerinin bu karışımında, Arjantin'e giden on binlerce Yahudi göçmen nereye sığar? ?
On dokuzuncu yüzyılın sonlarından yirminci yüzyılın başlarına kadar altı milyon insan Arjantin'e akın etti.[2] Yirminci yüzyılın ilk yirmi yılında, yabancı doğumlu nüfus yerli Arjantinlileri geride bıraktı. Birinci Dünya Savaşı arifesinde Buenos Aires, New York'tan sonra Atlantik kıyısındaki ikinci büyük şehirdi.[3]
Yahudi Net Göçüyle Karşılaştırıldığında Arjantin'e Toplam Net Göç. Ricardo Feierstein, Historia de los judios argentinos (Buenos Aires: Editorial Planeta Arjantin SAIC, 1993), 399.
İspanyol ve İtalyan kitleleriyle birlikte Orta ve Doğu Avrupa'dan, Osmanlı İmparatorluğu'ndan ve Akdeniz'den Yahudi göçmenler geldi.[4] Tarihçi Ricardo Feierstein, 1880'den 1920'ye kadar Arjantin'e Yahudi göçünün erken dönemini “sağan bir sağanak” olarak nitelendirdi. Diğer Latin Amerika destinasyonlarıyla karşılaştırıldığında, Yahudiler Arjantin'e nispeten erken geldiler ve girişler Birinci Dünya Savaşı'nı takip eden yıllarda zirve yaptı. Buna karşılık, Yahudiler 1920'lerin ortalarına kadar büyük sayılarda Brezilya'ya taşınmadılar ve 1930'ların sonlarına kadar Bolivya veya Dominik Cumhuriyeti'ne göç etmediler.[5] 1880 ve 1920 yılları arasında Buenos Aires'e ve Arjantin iç bölgelerine giden Yahudiler, Latin Amerika'daki ilk büyük Yahudi varlığını oluşturdular.
Ancak bu dönemde Yahudiler sağlam bir etnik veya dini topluluk oluşturmadılar. 1880 ve 1920 arasında, Yahudi cemaati büyük ölçüde ademi merkeziyetçiydi, Yahudilerin çoğu laikti ve bir sinagog etrafında toplanmadı.[6] Bunun yerine dil, gelenekler ve siyasi inançlar aracılığıyla bağlantı kurdular.
Bu dönemde gelen Yahudilerin çoğu, siyasi aktivizm yoluyla kendini gösteren sol eğilimli dünya görüşlerine sahipti. Arjantin'de Yahudiler, işçi sınıflarının anarşizm ve sosyalizmi desteklemek için seferber olduğu, politik olarak ısınan bir iklimle karşılaştı. Bazı Yahudiler, 1905 ve 1915 yılları arasında Arjantin'deki kitleler arasında en popüler ideoloji olan anarşist hareketlere katıldı. Buenos Aires'teki büyük bir anarşist günlük gazete, protesto, 1908'deki sayılarında bir Yidiş eki içeriyordu.[7] Ancak Yahudiler komünist, sosyalist ve Siyonist örgütlerde daha da büyük sayılara katıldılar. 1906'da bir grup ilk Yahudi birliğini kurdu ve bir yıl sonra da Yahudi birliğini kurdu. Organización de Trabajadores Socialistas Democraticos Judíos (Yahudi Sosyalist Demokratik İşçiler Örgütü), kendilerini sosyalizmin bir Yahudi sektörü olan Bundist hareketle aynı hizaya getirmek için oy kullandı. Bu grup, gençler için eğitim kurumları oluşturarak Yahudi sosyal ortamında laik bir eğitim sağladı.[8] Kuruluşlar ayrıca yeni göçmenlere sosyalleşme ve “bir ölçüde arkadaşlık ve sosyal destek” fırsatı veren kültürel etkinliklere de sponsor oldular.[9]
Şekil 2: Menşe Ülkeye Göre Arjantin'e Avrupa Göçmenliği. Ricardo Feierstein, Historia de los judios argentinos (Buenos Aires: Editorial Planeta Arjantin SAIC, 1993), 67.
Statükoya karşı siyasi görüşlerini ifade eden Yahudiler, kişisel güvenliklerini ve topluma sorunsuz entegrasyon olanaklarını riske attılar. Göç ettikten sonra, birçok Rus Yahudisi anavatanlarındaki olayların haberlerini takip etti ve komünist olanlar 1917 Rus Devrimi'nin Bolşevik başarılarını kutladılar. [10] Arjantinli milliyetçiler, Yahudileri ifade ettikleri enternasyonalist, solcu duygular temelinde komünist komplolara katılmakla suçladılar.
Hem Buenos Aires'teki hem de iç kesimdeki diğer Yahudiler siyasetle uğraşmadan topluluklar oluşturdular. 1889 yılında SS Weser İçeride dini bir tarım toplumu kuran 820 Rus Yahudisini taşıyarak geldi. Yeni evlerinde alışılmış riayet seviyelerini korumak için Tevrat parşömenleri, dini metinler, ritüel katliamcılar, öğretmenler ve bir haham getirdiler.[11] Buenos Aires'te kurulan diğer Ortodoks toplulukları, yeşiva Yahudi eğitimi için bir merkez olarak hizmet etmek ve dua ve sosyal etkileşim için yerler kurmak için uluslararası Hasidik Chabad Lubavich hareketine katılmak. sağlamak için 1921 yılında bir grup kuruldu. koşer dini göçmenler için yiyecek, bu dini uygulamayı korumak için resmi bir kurum sunuyor.[12]
Yeni göçmenler, Arjantin toplumu içinde çeşitli işlerde çalışarak farklı sınıflara düştüler. Doğu Avrupa Yahudileri mobilya, giysi ve halı toptan satış mağazaları açtı. Bazıları küçük ölçekli operasyonlara sahip seyyar satıcılardı.Diğerleri zanaatkarlar, marangozlar, duvar ustaları, saatçiler, kunduracılar, restoran sahipleri ve terzilerdi. Az sayıda Yahudi Batı Fransa ve Almanya'nın daha zengin bölgelerinden geldi ve Avrupalı şirketler için çalıştı ve Buenos Aires'teki Yahudi aristokrasisini kurdu.[13]
Yahudilerin sürdürdüğü birçok meslek ve geleneğe rağmen, Yahudi olmayan topluluğa katılaşmış, homojen bir grup olarak göründüler. Konut yoğunluğu[14] – izolasyon derecesine kadar – Yahudi cemaatinin tanımlanmasına yardımcı oldu. Gelen Doğu Avrupa Yahudileri, geleneklerini ve geçmiş deneyimlerini paylaşan başkalarını bulmak için nereye gideceklerini biliyorlardı. Yahudiler şehrin ekonomik pazarına ve sosyal yaşamına daha fazla asimile olurken, bu etnik merkezlerden uzaklaştılar. 1930'larda, yirmi yıldan kısa bir süre sonra, gelen Orta Avrupa Yahudileri, daha müreffeh mahallelere yerleşmeyi seçti. Yahudi cemaati, Hıristiyan toplumundan ayrı kalsa da, yüksek yerleşim birliği uzun sürmedi.
I. Dünya Savaşı'ndan sonra, Arjantin'in yarım yüzyılı aşkın süredir değişmeyen açık kapı göç politikası kapanmaya başladı.[15] 1914'ten önce olduğu gibi göçmenlere artık ihtiyaç kalmamıştı. Onlar ve çocukları, özellikle savaştan sonra ülkeye yeterli insan gücünü sağladılar. Bu emek bolluğu müteakip bir endüstriyel krize neden olmuştu. Ülke, sanayisini genişletecek sermayeden yoksundu ve bu nedenle artık bu kadar büyük bir işgücü talep etmiyordu. Binlerce insan kendini işsiz buldu.[16] İşsizlik söylentileri Avrupa'ya yayıldı ve Arjantin'e göç etme fikri biraz çekiciliğini kaybetti.
İstihdam fırsatlarının yetersizliğine ve ekonomik iyileşme umutlarının zayıf olmasına rağmen, yalnızca Orta Doğu ve Doğu Avrupa'dan değil, savaş sonrası sorunların birçok Yahudi'nin göç etmesine yol açtığı Orta Avrupa'dan da bazı göçmenler gelmeye devam etti. Uluslararası Yahudi örgütü HICEM, 1927'de “Yahudi göçü için hedef olarak yeni ülkeleri araştırmak, göçmenlere kendi ülkelerinde ve yolda yardım etmek ve yeni ülkelerine yerleşmelerine yardımcı olmak” amacıyla başladı.[17] HICEM destek verdi. Yol boyunca bazı zorluklarla birlikte, Arjantin'e çoklu göç çabaları. Başkan Marcelo T. Alvear, ülkeye kimlerin girebileceğini kontrol etmek için menşe ülkeden daha fazla belge talep eden yeni mekanizmalar uygulamaya koydu.[18] 1920'lerin muhafazakar rejimleri, Arjantin'e girenler ve onları Arjantin'e getirmeye çalışan akrabaları ve arkadaşları için idari engeller koydu.[19] Savaşın parçaladığı bölgeleri terk eden veya anavatanlarında zulümden kaçan göçmenler için uygun belgeleri almak girişlerini neredeyse imkansız hale getirdi. Kısıtlamalara ve uğursuz ekonomik koşullara rağmen, HICEM ve diğer Yahudi örgütleri göçmenlere ailelerini Arjantin'e getirmeleri için yardım etmeye devam etti.[20] Yahudi bireyler ve kurumlar henüz göç umutlarından vazgeçmeye hazır değildi.
[1] “Los Argentinos son italianos que hablan español, educados por ingleses que quieren ser franceses.” Jorge Luis Borges, Ricardo Feierstein'dan alıntı yapıyor, Historia de los judios argentinos (Buenos Aires: Editoryal Planeta Arjantin SAIC, 1993), 366. Benim çevirim.
[2] Ricardo Feierstein, Historia de los judios argentinos (Buenos Aires: Editoryal Planeta Arjantin SAIC, 1993), 366.
[3] David Kaya, Arjantin 1516-1987: İspanyol Kolonizasyonundan Alfonsín'e (Berkeley: California Press Üniversitesi), 172.
[4] Feierstein, Historia de los judios argentinos, 264.
[5] Bkz. Jeffrey Lesser, İstenmeyenleri Karşılamak, Berkeley: California Press Üniversitesi, 1995 Allen Wells, Tropikal Siyon, Durham, NC: Duke University Press, 2009 ve Leo Spitzer, Hotel Bolivya: Nazizmden Bir Sığınakta Hafıza Kültürü (New York: Hill ve Wang, 1998).
[6] Feierstein, Historia de los judios argeninos, 230.
[7] Feierstein, Historia de los judios argentinos, 186.
[8] Feierstein, Historia de los judios argentinos, 188.
[9] Hayim Avni, Arjantin ve Yahudiler (Tuscalossa, AL: The University of Alabama Press, 1991), 71.