Uzun yıllardan beri, “Gençleri dinleyelim” ya da “Yaşlıları dinleyelim” gibi önermeleri hep sorguladım. “Neden gençleri ya da yaşlıları dinleyelim ki? Fikri, bilgisi ve söyleyecek sözü olan herkesi dinleyelim; ister genç olsun, ister yaşlı. Belirli bir yaş grubuna ayrımcılık yapmaya gerek yok.” diye düşündüm.
Bugünlerde birbirinden bağımsız birkaç olay, özellikle bu işin çocuklarla ya da gençlerle ilgili bölümünü sorgulamaya itti. Birincisi en yakınımda çocukları izlememe imkân veren oğlum Sanat ve arkadaşlarıyla ilgili. Tablet, akıllı telefon ve bilgisayarlarla yatıp kalkıyorlar ama e-posta kullanmıyorlar. Sanat bana e-postanın defalarca çok gereksiz olduğunu söyledi. Benim jenerasyonum ise e-postasız bir internet hayal edemiyor. Zamanla onların bakış açısında neden e-postanın gereksiz olduğunu anladım.