Çocuklarını ödevlerini yaparken tutar mısın? Hareketleri için –– ve eylemler için sorumluluk payınızdan daha fazlasını alınız mı? Programlarını etkinlikler ve etkinlikler ile mikro olarak yönetmeye mi çalışıyorsunuz? Bir dolap helikopter ebeveyn olabilir! Çoğu zaman, bu eğilim korku, endişe veya yanlış suçluluktan kaynaklanır. Ama sorun şu ki, bir helikopter veli olmak, çocuklarımızı kendi deneyimlerinden –kendi kendileri için– öğrenme fırsatını yakalıyor..
Dolayısıyla, helikopter-ebeveyn yollarınızı düzeltmek için mücadele ediyorsanız, aşağıdaki uygulamaları hayata geçirmeye başlayın:
- Onlara sadece bir kez hatırlat. Kimse nağmen hoşuna gitmez ve kimse nag olmayı sevmez. Öyleyse, tek bir hatırlatma yapmalısın, ve sonra geri çekil ve çocuklarının vesile olmasına izin ver..
- Bırak. Sadece bir şeyi tamir edebileceğiniz için yapmanız gereken, hatta yapmanız gereken anlamına gelmez. Böylece, bir dahaki sefere - çocuğunuzu otobüs durağına götürmek ve işten ayrılmak arasında - oğlunuzun ev ödevi (ya da öğle yemeği kutusu, saha gezisi izin formu ya da okula getirmesi gereken başka bir şey) arasında olduğunu fark ettiniz. mutfak masası, bırakın. Onun karşılaşacağı sonuçlar muhtemelen küçük olacaktır, ancak kalıcı bir izlenim bırakacaklardır - ve muhtemelen unutkanlığını iyileştirmeye yardımcı olacaklardır..
- Çocuklarınızın eylemleri için sorumluluk almayı bırakın. Ne hakkında konuştuğumu biliyorsunuz - bu bilinçaltı dürtü, çocuklarımızın eylemlerini mazur görüyor çünkü “biz” hatırlatmayı hatırlamıyordu. Tamamen bunu durduralım. Çocuklarımızın bu tereddüt ve kendinden şüphe duyduğunu ve sadece bizim hatamız olduğunu düşünmelerini sağladığını unutmayın.!
- Başarısız olmalarına izin ver. Bu bir biggie. Çocuğumuzun performansının bir şekilde ebeveynlik becerilerimize bağlı olduğunu düşünürüz –– “Başarısız olursam başarısız olurum.” Ama gerçek şu ki, çocuklarımız başarısızlıktan, bir bütün olarak daha çok şey öğreniyorlar. kurtarılmaktan daha çok! Kuşkusuz, zaman zaman bir birikimin gerekli olduğu ve takdir edildiği zamanlar vardır, ama bu her gün gerçekleşen bir olay olmamalıdır..
- Kendi deneyimlerinden öğrenmelerine izin verin. Biliyorum - çocuklarımızı rahatsız etmekten korumak bizim işimiz. Fakat gerçek şu ki, rahatsız edici öğrenme deneyimleri genellikle güçlü olanlardır. Bizimle dalga geçer ve davranışımızı değiştirmemizi isterler. Bilgimizi çocuklarımıza aktarmak istediğimiz kadarıyla, onlara deneyimlediklerimizi anlatmak, bu şekilde çalışmaz. Kendileri için bazı şeyler öğrenmelerine izin vermeliyiz. Bu, onların yanında yürümek için orada olmayacağımız anlamına gelmez elbette! Bu sadece onlar için rahatsız edici olsa bile, bazı dersleri ilk elden öğrenmelerine izin vermemiz gerektiği anlamına geliyor -.
- Çocuklarınızı ihtiyaç duydukları yeteneklerle donatmaya odaklanın. Bütün gün boyunca çocuklarla sınıfta değilsin. Sen okul otobüsünde yoksun. Çocuklarınızın yaptıkları veya yapmaları gereken her şeyden sorumlu olamazsınız. Bunun yerine, onları işlerini yapabilecek becerilerle donattığınıza ve mücadele ettiklerini gördüğünüzde onlara adım attığına ve eksik oldukları beceriyi kazanmalarına yardımcı olduğuna güvenmek zorundasınız. Yani spor ayakkabılarını gün ortasına okul yerine çalıştırmak yerine, haftanın farklı günlerinde ihtiyaç duyacakları malzemeleri listeleyen ön kapıdan nasıl bir takvim yapılacağını öğretin..
- Çocuklarınızın kendileri için neler yapabilecekleri için yapmayın. İşte çocuklarımız için sevgiden başka bir alışkanlık haline geldik, değil mi? Fakat yetenekli olduklarını hatırlamamız gerekiyor. Yeni yürümeye başlayan çocuklar gibi, ilk kez kendileri için bir şeyler yaptığında, o gurur duyusuna geri dönün. Kendilerine gerçekten yapabilecekleri şeyleri yapmalarına izin verme - kendilerine ait öğle yemeği hazırlayıp yapmadıkları ya da kendi odalarını temizleyip temizlemedikleri - onlara “kendimle gurur duyuyorum!” Deneyimine devam etmeleri için bir fırsattır..
- Payları sayın. Şu anda, bahisler muhtemelen oldukça küçük. Ev ödevlerini unutmak, işaretleme dönemini değil, bir ödevi sıfırlamak demektir. Fakat yaşlandıkça - ve kendileri daha fazla - kazık daha yüksektir. Sorumsuz bir karar, bir işi kaybetmek, araba kazasına girmek veya daha kötü bir şey demek olabilir. Öyleyse şimdi kendinize şu anki kazıkların henüz yüksek olmadığını hatırlatın. Maliyet onlara öğretecek, ama onlara zarar vermeyecek. Ve bunun tam tersi de doğrudur - onların sorumlu olmalarını öğretmemek artık daha sonra daha yüksek bir fiyat ödeyeceklerini garanti ediyor..
- Paradoksiyi tanıma. Çocuklarınızın kendi hatalarından öğrenmelerine izin vermek kötü bir ebeveynlik değildir - bu olağanüstü bir ebeveynliktir! Her şey onları yetişkinliğe hazırlamakla ilgili..
- Hissi adlandır. Eğer bir helikopter ebeveyn olmaktan geri adım atma çabanız sizi biraz rahatsız ediyorsa, muhtemelen doğru bir şeyler yapıyorsunuz demektir. Bu rahatsız edici duyguyu iyileştirmek yerine, adım attığınız ve yapmamanızı hatırlatmaya çalıştığınız şeyleri yapmak yerine, bu hissi adlandırın. Yüksek sesle söyleyerek (“O ödevin ödevini almasına izin vermeliyim çünkü ders kitabına saat 8: 00'de okula geri dönmedim, rahatsızlık duyuyorum”) ya da bir dergi yazmak sizin ne yaptığınızı işlemenize yardımcı olabilir. aşırı-ebeveyne boyun eğmeden hissetmek.
Son olarak, bunun bir süreç olduğunu unutmayın. Her seferinde doğru olmayacağız. Bununla birlikte, ilerlemeyi ve çocuklarımızı yetişkinliğe hazırlayan şeyin, şu andaki anksiyetesini sınırlayan şeyden daha çok odaklandığımıza da şükrediyoruz..