Her şeyden önce, elbette, Rusya hakkında konuşacağız. Gerçek Ukraynalı arkadaşlarım bana şu satırları bağışlasınlar ve düşmanları sevinsinler: Kategorik olarak Rusya Ordusu'ndan gelen adamlar tarafından tabutun içine sürülen Ukrayna Faşizmine karşıyım.
Birçok kişi bunu bekliyor. Ve Ukrayna federalleşmesini savunanlar ve mümkün olan her yolla Rusya'ya saldırmak isteyenler.
Benim düşünceme göre, güneydoğudaki federalleşme destekçilerinin tüm sorunu bir eşgüdüm eksikliği değil. оружия. Ve Kırım sakinlerinin doğasında olan birlik ruhunun yokluğunda. Güneydoğudaki nüfusun çok büyük bir kısmı promosyonlarda aktif olarak yer almaksızın "dışarıda oturmak" olarak adlandırılanı tercih ediyor. Ne yazık ki.
İkinci ve eşit derecede önemli bileşen, Ukraynalıların beyinleri için savaşı kaybetmeleridir. Ukrayna medyası, Ukrayna'yı ele geçirmeyi hayal eden kanlı Putin fikrini vatandaşların başkanına itti.
Sonuç, gördüğümüz şeydi: Donbass'ta yaşayan milyonlarca insan, Tanrı, binlerce insanın geleceği için savaşmaya gitmesini yasakladı. Kim silahlı, kim insan kalkanı. Bu insanlara derinden saygı duyuyorum ve seçimimi savunurken sivil cesaretlerine saygı duyuyorum. Ancak, pişmanlık duyduğum için, bariz azınlıkları. Gerisi bekleme politikasını tercih ediyor, daha fazlasını değil.
Ve ne yazık ki, herhangi bir enkarnasyonla sokağa çıkanlar Rusya'nın yardımına güveniyorlar. Bizim yardımımız seninle. Ve bu insanlar kesinlikle bu yardımı hakediyor. Bir deyişle, senet, kartuşların çinko, bir kutu ilaç. Çünkü haklı sebeplerden dolayı savaşa gittiler. Onların seçimi saygı ve yardıma değer.
Nüfusun çoğu ... ne yazık ki. Ukrayna'daki arkadaşlarım çoğunlukla, ana kısmın, yumuşak bir şekilde koymak için hangi bayrakların altında yaşayacağının umrunda olmadığından şikayet ediyorlardı. Sadece yaşamak için. Ve daha da iyisi - iyi yaşamak. Bu bir gerçek. Neyse, hangi güçte. Kramatorsk'tan Anton ve Lena, Slavyansk'tan Sergey, Kharkov'dan Alexey ve Anton değil mi? Bunlar senin aktardığım sözlerin.
Ukrayna'da olanların şimdi tek bir anlamı var - faşizm. Büyükbabamın beraber olduğu yıllar önce 70 ile savaştı. Ve milyonlarca başka Rus dede. Ancak, Ukrayna topraklarında özenle yetiştirilen bu faşizmin, bu büyükbabaların torunları tarafından sökülmesini istemiyorum.
Günümüzde pek çok insan, askerlerin Ukrayna'ya tanıtılması için savaşıyor. Bu, kardeşlerimizi siyah ve kırmızı enfeksiyonlardan korumak için gereklidir. İhtiyacınız var?
Cevap ver, neden Belgorod ya da Pskov'lu bir Rus adam orada tekrar faşizmle savaşmak için başka bir ülkenin topraklarına gitmeli? Benim düşünceme göre, bu Donetsk veya Lugansk aynı adam tarafından yapılmalıdır. Değil mi? Bence evet.
Kırım ile karşılaştırmayın. Burası bizim topraklarımız, bu bizim halkımız. Hedeflerine ulaşmada olağanüstü birlik ve uyum sergileyen - restorasyon tarihsel adalet. Ve adalet yeniden sağlandı.
Güneydoğu'da her şey biraz farklı. Hedeflerine ulaşmak için ölmek isteyen insanlar var. Ponomarev, Strelkov, Romanov, Shishatsky ve yanlarında duran herkese derinden saygı duyuyorum. Bunlar büyük harfli insanlar. Ancak küçük sayıları kesinlikle şaşırtıcı. Diğerleri nerede? Evde oturdukları ve Rus ordusunun onları kurtarmaya gelmesini bekledikleri ortaya çıktı. Kulağa çok hoş gelmiyor ama öyle.
1944'in tekrarlanmasını istemiyorum. Gün boyunca tüm nüfus mutlu bir şekilde Sovyet askerlerini salladı ve geceleri, el bombaları ve gazyağı şişeleri durdukları yerdeki kulübelerin camlarından geçti. 2014’teki bir Rus’un Rusça konuşan bir Ukraynalı’yı vurmasını istemiyorum (bu arada, tüm pravoseki’lerin yalnızca Rusça iletişim kurduğu Odessa Sendikalar’nın videolarını fark ettim) ve aynı görünüme sahip başka bir adam onu dövdü arkada Ya da arkasından saklandı. İstemiyorum
Bu, vatanseverliğin veya komşusuna duyulan sevginin olmaması değildir. Yardım almak için Ukrayna topraklarına askerlerin derhal girmesini isteyen herkesin (Sadece Rusya'dan Bay Mironov dahil) ortak bir yanı var: oraya girmek zorunda kalmayacaklar. Birçok nedenden dolayı. Ancak ne yazık ki, her köşede bağırmak bir şeydir ve zırhlı bir personel taşıyıcısında oturmak ve savaşa gitmek başka bir şeydir. Bay Mironov'un bunu yapmaya hazır olduğundan şüpheliyim. Birçok kaynakta asla bağırmayı bırakmayanlar gibi, “Putin, ne bekliyorsun? Birliklere girin !!! " Tabii ki, bu birliklerde değiller. Kaldıraç değiller tankave klavyenin arkasında. Daha kolay. Ve daha güvenli.
100% 'sinde, komşu bir ülkenin topraklarına asker gönderme hakkını kullanmak için acele etmeyen Putin'i destekliyorum. Çünkü ona bu hakkı verenler de oraya girmeyecek. Ve ona öldürülen herkes için cevap vermek. Yani bu doğru, öyle. Hoşçakal.
Ancak her şeyden vazgeçmek, sadece diplomasiye odaklanmak da imkansız. Odessa'daki olaylar bize Ukrayna faşizminin gerçek yüzünü gösterdi. Grin. Güneydoğu ordusunun arzını Kırım'daki mevcut rezervlerden açmanın mümkün olacağını düşünüyorum. Yerel uzmanların, hangi dağ yollarından hangisini konvoya faydalı şeylerle sürükleyebileceğinizi bildiklerinden eminim. Ve bunları gerçekten ihtiyaç duyanlara iletin. Sonuçta, tanklara ihtiyacımız yok, değil mi? Yapılabilir. Ve gerek.
Kavgadaki kardeşlere yardım etmek kutsal bir şey. Ama - sadece yardım et. Otomatlar, kartuşlar, bronşlar, RPG atışları, ilaçlar. Bütün bunlar gerekli. Ama oğullarımızın hayatı değil. Onları çok dağıldık. Afganistan, Karabağ, Çeçenistan ... çok fazla.
Ukrayna faşizmi Ukraynalılar tarafından imha edilmeli.