LOS ANGELES – Guadalupe Rosales’in sergisinin girişinin üstünde, Nehrin Doğusu“Un Rinconcito en el Cielo” ifadesinin yer aldığı eğik bir aynadır. [A Little Corner of Heaven]” üzerine gotik yazı ile elle boyanmıştır. Sarkan bir çift tüylü peluş zar ve yanıp sönen bir LED ışık çerçevesi ile süslenmiş, az önce arkasından geçtiğiniz koridoru yansıtır ve galeriye girerken olacakların habercisi görevi görür: bir hafıza, şans sergisi , ve keder, hepsi nostaljiyle kaplı.
En çok kapsamlı çevrimiçi arşiv projeleriyle tanınan – “Gaziler ve Rucas” ve “Map Pointz” (her ikisi de 2015), Güney Kaliforniya’da bu tarihlerin silinmesine tepki olarak geliştirilen 80’ler ve 90’lar Latinx gençlik kültürü kutlamaları – Rosales’in ikinci sergisi Commonwealth and Council’de sanatçının doğduğu Doğu Los Angeles’taki kişisel deneyimine odaklanıyor. Galeri duvarlarına asılmış, gece çekilmiş altı çerçeveli fotoğraf. Bunlardan üçünde, “Nicola’s”, “el cine” ve “ev” (tüm işler 2022), bir striptiz kulübünün, bir tiyatronun ve bir ev alanının kapalı kapılarını görüyoruz. Bu açılmamış portallar, izleyiciler olarak giremediğimiz anıları temsil ediyor ve yalnızca Rosales’in hayatındaki figürlerin erişebildiği bir anlatı sunuyor. Yine de gizemleri nedeniyle merak uyandırıyorlar – bu eşiklerin ardında yeni veya alternatif bir gerçeklik olabilir. Diğer fotoğraflarda bakıma muhtaç yerler ya da nesneler var: Hollenbeck Park’ta pembe bir renge boyanmış yanmış bir bina, tahrif edilmiş ve parçalanmış bir Şirin duvar resmi ve mücevherli bir stant üzerine dikilmiş statik bir alt binici. Bu tahrip edilmiş, harap olmuş ve kırılmış konular, bir şehrin ihmalini ve gecenin tehdidini ortaya koyarken, aynı zamanda hafızanın ve arşivin kararsızlığına da değiniyor.
Başka yerlerde, sonsuz bir geçiş yolu yanılsaması yaratmak için LED ışıklı bağımsız iki yönlü bir ayna yerleştirilmiştir. İki cam levha arasında sergide halihazırda bulunan nesnelerin versiyonları var; Bu bölmeye bir Şirin heykelciği ve sürekli yuvarlanıyormuş gibi görünen bir çift zar sabitlenmiştir. Çalışmanın bir yüzeyine tarihler, semboller ve ölen ya da bulunmayan arkadaşların isimleri kazınmış. Alternatif tarafta, hikaye anlatımında karşıt türler olan ve insan deneyiminin anlatı çerçevesinin uç noktaları olarak anlaşılan, komedi ve trajedi için Yunan sembolleri olan çorap ve buskin’in bir sunumu var. “Lucky” bu ikonografiyi farklı bir paradoksla yansıtıyor; bir taraf sonsuzluğu, diğeri ise kendi kısa ve savunmasız yaşamlarımızı temsil ediyor. Başlığı belirli bir iyimserliği akla getiriyor, ancak bu iyimserlik zamana ve şansa bağlı.
“90022 (Leonard Ave)” de, adını hızlı bir değişim ve soylulaştırma geçiren Doğu Los Angeles’taki bir adresten alan başka bir ayna, Rosales’in topluluğuna saygılarla kazınmış. Yüzeyinde ve özel çerçevesinin çevresinde, gravürler hayaletler gibi içeri girip çıkıyor. Dövmelere benzer şekilde, yüzeye doğarlar. Ve keder gibi, kalıcıdırlar. Hareli bir ağ, aynanın parlak yüzeyini bozar, çalışmanın önemliliği net bir okumayı gizler. Ekran, “tam bir görüntü” ya da tüm hikayeyi sunmayı reddederek kesin bir görüşü engeller.
Arşivler, tıpkı anılar gibi, sürekli olarak süreç içinde bozulmaya, kırılmaya ve yeniden düzenlenmeye eğilimlidir. İçinde Nehrin Doğusu, Rosales, anılarının sürekli değişen bir manzara içinde tutulduğu bir şehre maddi bir tepki yakalar. Hem yas hem de hayal yeri olan sergi, gelecek için hüzünlü bir umut taşıyor, Rosales’in kendine özgü bir şekilde yakalamaya devam edeceği bir umut.
Nehrin Doğusu Commonwealth and Council’de (3006 West 7th Street, Suite 220, Koreatown, Los Angeles) 25 Haziran’a kadar devam ediyor. Sergi galeri tarafından organize edildi.
Kaynak : https://hyperallergic.com/742095/east-of-the-river-guadalupe-rosales/