Konuyu bize getirebilmek için içinde anlatım bozuklukları ve noktalama işaretlerinin olmadığı bir cümle oluşturmam gerekiyordu. Ben ne desem anlamsızdı, ben ne desem geç’ti, ben ne desem sessizlikti. Korkuyordum, konuşmayı bilmiyordum, onunla konuşamıyordum. O ne zaman beni dinlemeye başlasa benim söyleyeceklerim söylemeyi düşündüğüm ama asla söyleyemediklerim olarak kalıyordu. Bir gün onunla yürüyüp kendimi güzelleştirdim. Bir gün sarıldım, bir gün öptüm içime çekip kokladım. Konuyu bize getirebilmek için sigaramı yarım bıraktım. Ona onu ne kadar çok sevdiğimi söylemeye yetmiyordum, yetemiyordum. Kendime kızdığım bir gece kendimden geçip ona kendisinin benimle çok güzel göründüğünden bahsettim, biz birbirimize çok yakışıyoruz dedim, sen ve ben dedim Bonnie ve Clyde gibiyiz, biz seninle dedim Türkan Şoray ve Kadir İnanır gibiyiz. Beni bir türlü anlamadı, beni anlatmak istemedi. Beni anlamayı bile istemedi. Yağmurlu bir günde kısa süreli bir görüşme ardından, “biz” dedi, seninle..
İki ayrı vücutta tek can gibiyiz, sen nefes alıyorsun benim ciğerlerim doluyor, sen üşüyorsan ben titriyorum, sen seviyorsan..
Ben sana ölüyorum..