İnsan Adem(a.s) ve Havva'nın(rha) şahsında kendisine yasak edilen meyveye elini uzatıp cennetten çıkarılınca, huzurdan ve elest bezminde yaşadığı huzurun zevkinden mahrum kalmış oldu.
Ne var ki, insanın mahrumiyeti İblis'inki gibi değildi.
Şartlarını yerine getirmek kaydıyla, insanın yeniden huzura kabulü ve elest bezminde yaşadığı, taddığı, duyduğu o unutulmaz zevki tekrar yaşaması mümkündü.
Bunun için, elest bezminde yaşadığı huzurun izlerini bir kor ya da küçücük bir kıvılcım gibi de olsa yüreğinde taşımalı; bunu korumak amacıyla istenen iklimi çevresinde mutlaka oluşturabilmeliydi.
Bunu başarmak söylenildiği kadar kolay değildi elbet.
Ne var ki buna mecburdu.
Bir başka deyişle, insanın tekrar cennete dönüp, huzur zevkine kavuşmasının bedeli oldukça ağırdı. Bunun için insanın belli kurallar çerçevesinde çalışması, çabalaması, ter dökmesi, uykusuz geceler geçirmesi, icabında yürek yangınını göz yaşlarıyla söndürmesi gerekti.
Ve vermesi, hep vermesi, her şeyini vermesi ve böylece faydalı olup çevresinde her türlü kötülüğe, yanlışlığa, çirkinliğe engel olan bir sevgi halesi oluşturması gerekti.
Bunu yapabilir miydi, bilemiyordu.
Fakat bunu yapması gerektiğini, yapmazsa çıkarıldığı cennete tekrar dönüp huzura çıkamayacağını ve huzurda yaşadığı o zevki yeniden yaşayamayacağını biliyordu.
Öyleyse O Güzel Nebi'nin eliyle, diliyle, özüyle, sözüyle, gözüyle önüne koyduğu kurallara uymalı, yüreğindeki közü ya da en azından kıvılcımı mutlaka korumalıydı.
(İKİ İKLİM'den) Prof. Dr. Seyit Mehmet Şen