Queen Mary’nin Elektronik Mühendisliği ve Bilgisayar Bilimleri Okulu’ndan Profesör Joshua Reiss, The Conversation için Olimpiyatların sesli tarihi ve Covid-19’un Olimpik ses tasarımı üzerindeki etkisi hakkında yazdı.
Modern çağ Olimpiyatları, dünyanın en büyük spor etkinlikleri arasındadır – ancak nispeten az insan eylemi canlı olarak ve şahsen izleyebilir. Bu nedenle, dört yıllık Oyunlar, görsel-işitsel ilerleme için önemli bir itici güç olduğunu kanıtladı .
Tokyo 1964 Oyunları, uluslararası olarak yayınlanan ilk oyunlardı . 14 saatten fazla siyah beyaz görüntü, ilk sabit uyduya ve oradan da dünya çapında 23 ülkeye iletildi.
Syncom 3 uydusu sadece iki ay önce fırlatılmıştı , bu da yayını kayda değer bir başarı haline getirdi. Ancak zorluklar burada bitmedi.
1963’ün sonlarında, Tokyo’daki akustik uzmanları, yeni Yoyogi Ulusal Stadyumu’ndaki ses sisteminin büyük sorunları olduğunu keşfettiler . Ana stand, mimar Kenzo Tange’nin, bir anlık mimari klasiği olmasına rağmen, ses tasarımcıları için bir baş ağrısı olduğunu kanıtlayan geniş, çadır benzeri çatısıyla kaplandı. Kanopi, altındaki sesi yansıtarak düşük perdeli bir patlama yarattı. Hoparlörlerden gelen gecikmeler, insanların yükseltilmiş seslerinin stadyumun arkasında neredeyse anlaşılmaz olduğu anlamına geliyordu. Ve konuşmacıların kendileri çok sınırlı bir frekans tepkisine sahipti ve yetişkin insan sesinin kapsama alanı dışında kalan hemen hemen her şeyi ortadan kaldırdı.
olimpik ses tasarımı
Tokyo 1964 açılış törenine 900’den fazla müzisyen ve şarkıcı katıldı. Müziği kuvvetlendirmek için orkestranın ve sanatçıların çevresine 20 mikrofon yerleştirildi. Stadyumdaki seyircilerin sahada daha uzakta gördüklerini zamanında duymaları için konuşmacılara gecikmeler getirildi. Japon tapınak çanlarının çalması gibi önceden kaydedilmiş ses efektleri, radyo ve TV yayını için canlı seslerle karıştırıldı.
Kurulumun sınırlamaları vardı. Röportajları ve duyuruları almak için tören platformu, kraliyet kutusu, orkestra, kontrol odası gibi faydalı yerlerde mikrofonlara ihtiyaç duyuldu. Ancak bu mikrofonlar yerinde sabitlendi.
Bu, diğer şeylerin yanı sıra, bir hoparlöre çok yakın yerleştirilen bir mikrofon kendi sesini çok fazla aldığında meydana gelen akustik geri bildirimin uğuldayan ses döngülerinden kaçınmak için hoparlör yerleşimleri ve seviyelerinde de kısıtlamalar olduğu anlamına geliyordu. çıkış güçlendirilir ve oynatılır.
Sonraki Olimpiyatların izleyicileri büyüdükçe, aksiyonu duymak istemekten, ön sıradaymışız gibi hissetmek istemekten, şimdi aksiyonun ortasındaymış gibi hissetmek istemekten geçtik. . Ve bir Olimpiyattaki her yenilik, bir sonraki Olimpiyat için temel beklenti haline geldi.
1984 Yaz Oyunlarında, ses mühendisleri ana mekan olan Los Angeles Memorial Coliseum’un akustiğini modellemek için akustik simülasyona öncülük ettiler ve bu daha sonra stadyumun her yerindeki ses özelliklerini tahmin etmek için kullanıldı. Bu , Seul’deki 1988 Kış Olimpiyatları’ndaki her mekanın akustik özelliklerinin gelişmiş modellenmesine yol açtı .
Sydney 2000, dijital ses ağının , yüksek kaliteli sıkıştırılmamış sesin internet üzerinden önemli kayıplar veya gecikmeler olmadan iletilmesine, o sırada yeni bir teknolojiye tanık oldu. Artık dünyanın her yerindeki stüdyolarda, müzik mekanlarında, okullarda ve toplantı merkezlerinde bulunabilir.
COVID zamanlarında ses
COVID, Olimpik ses tasarımını tamamen değiştirdi. Seyirci eksikliği , kalabalığın kükremesinin tamamen olmadığı anlamına gelir. Bu, mekanın akustiğini değiştirir. Sesi absorbe edecek bedenler ve giysiler olmadığında, stadyumun çevresinde ses çok farklı yankılanır. Ve on binlerce insanın sürekli yüksek hacmine kıyasla göreceli sessizlikle, ağustosböceklerinin vızıltısını, ışık uğultusunu ve kamera kepenklerinin tıklandığını duyuyoruz.
Bu kısmen sahte kalabalık gürültüsü ile giderilir . Daha önceki Olimpiyatlardaki benzer etkinliklerdeki tezahüratların özelleştirilmiş kayıtları, stadyumun etrafındaki hoparlörlerden çalınıyor.
Birçok spor yayıncısı , hiçbir eylem olmadığında dolu bir stadyumun ortam sesi olan sesli halı dedikleri şeyi de kaplıyor . Ancak, boş koltukların görselleriyle tamamen çatıştığı için hazır kalabalık gürültüsü kendine özgü zorluklarla birlikte gelir.
Ancak sağlam bir tasarım açısından bakıldığında, boş stadyumlara sahip olmak o kadar da kötü değil. Bazen, sadece farklıdır. Mikrofonlar, sadece o sesi yakalamak için bir ses kaynağına çok yakın yerleştirilir. Ve daha da az arka plan gürültüsüyle, bu spot mikrofonlar çarpma seslerini daha iyi yakalayabilir – raketler, tekerlekler, gövdeler ve toprak çarpışmasıyla ilişkili çatlama, tokat ve gümleme. Kenardaki koçluğu ve bir takımdaki oyuncular arasındaki bağırışları daha net duyabiliyoruz.
Araştırmalar, bu tür seslerin inandırıcı bir ses sahnesinde bulunmasını beklediğimizi göstermiştir. Bu tür nüansların olmaması, bir kaydı ne kadar gerçekçi olarak algıladığımızı etkileyebilir .
Tokyo 2020’nin seslerini yakalamak, işlemek ve hatta geliştirmek için yeni yöntemler, uzmanları COVID vurmadan çok önce heyecanlandırdı . Her zamankinden daha fazla , bu Olimpiyatlar, sürükleyici ses olarak bilinen bir şekilde sunuluyor .
Mikrofonlar – 3600 tanesi – her yere yerleştirildi, kapalı mekan tavanlarına asıldı, kaya tırmanma duvarlarına gömüldü ve su topu kale direklerine yerleştirildi. Yakaladıkları seslerin çeşitliliği, izleyicilerin sporcuların duyabileceklerini ve daha fazlasını duyabileceği şekilde karıştırılır ve yayınlanır.
Olimpiyatlar, bir kez daha sağlam tasarım inovasyonunun ön saflarında yer alıyor. Olimpik Yayın Hizmetleri’nin üst düzey ses yöneticisi Nuno Duarte’nin yakın zamanda belirttiği gibi : “Sorun görmüyoruz; zorlukları görüyoruz ve fırsatları da görüyoruz.”