Yazmak, dinlenilmeyi sağlar.
Bazıları sosyal bir ihtiyaç diyor yazmak için, başkaları duruştur diyor, ifade biçimidir diyor diğerleri, haykırıştır diye ekliyor birileri. Ben de böyle süslü laflar etmek isterdim. Yakarıştır derdim misal, direniştir diye eklerdim. Ama bilirim, afilli cümleler her şeyi net anlatamaz, olanı farklı göstermek için söylenir genellikle.
Herkes çok yoğun, çok işi var, çok derdi var, yetişmesi gereken yerler, çözülmesi gereken sorunlar var. Konuşacak çok şeyi var insanların lakin dinlemeye tahammülleri yok, zamanları yok! Zamanları olsa yerleri uygun değil, ya yoldalar, ya toplantıda ya da başka bir dünyada.
Oysa yazınca dinliyor insanlar. Evlerine varınca açıyorlar kitap-ları, dergileri, mektupları, sayfaları, sesler kesilince, telefonlar kapanınca, çocuklar uyuyunca. Vakit ayırıyor insanlar sırf okumak için, ışığı ayarlıyorlar, yastıklarını alıyorlar sırtlarına, kahve yapıyorlar daha zinde olmak için. Aynı eski zamanlarda sevdiği bir arkadaşını, eşini, dostunu, komşusunu dinlerken olduğu gibi.
Bu bilinç yazdırıyor beni. Anlatmak istediğim öykünün pür dikkat dinlenildiğini bilmek umutlandırıyor, motive ediyor. Bunu düşündükçe konuşmayı tamamen kesip yazasım geliyor, sayfalara, zihinlere kalıcı izler bırakmak, anlaşılır olmak istiyo-rum.
Yazmak, dinletiyor beni, anlaşılır kılıyor.