Yazmakla ilgili notlar alıyorum arada. Yazmakla ilgili düşüncelerimi yazıyorum.
Bir öykü veya bir yazı yazarken, örneğin, bütün bildiklerimizi bir öyküye veya yazıya sığdırmaya çalışmamalı. Buna eskiler malumatfuruşluk dermiş.
Karakterlerin özellikleri olmayan şeyleri o karakterlere yaptırmamalı, onlara yüklememeli. Onun yapabileceği şeyleri ona yaptırmalı.
O karakterin neler olabileceğini, neler yapabileceğini bilmek lazım. Diyelim bir matematik öğrencisini anlatıyoruz. O resim de yapsın, keman da çalsın, iyi yemek de yapsın, dünyayı da gezsin, olamaz. Biz istedik diye o kahraman her şeyi yapamaz.
Diyelim, karakter üzgünse, kapıdan girerken düşünceli girer veya başı öndedir. Tiyatrodaki dramaturgun görevi gibi, karakterler kendilerine uygun davranmalı. Yazdıklarımız gerçek yaşama, gerçek yaşam davranışlarına uygun olmalı.
Karakteri fazla yormamalı, fazla yıpratmamalı. Yazdıklarımızı okuyan varsa eğer, okuyanı da yormamalı.
Sade olmalı yazdıklarımız. Yazdığımızı okuyup fazlalıkları atmalıyız. Attığımız zaman anlam değişmiyorsa o zaman atmalı fazla ayrıntıları, süsleri. Öykü veya yazı yazarken kendimizi göstermeye çalışmıyoruz.
Bunun dışında, geriye kalan ise dil zaten. Her yazanın bir dili var. Dili bir insana öğretmek zordur, hikaye yazmayı öğretmek de zordur, tabii ki. Dile dokunamayız.