seni özledim.
gözlerinle konuşmayı kalabalıkların içinde.
şımarmayı.
saatler süren toplantılarda, kimseye aldırmadan duvarda gölge oyunları oynamayı...
müdüre yakalanmayı.
öğretmenler odasındaki o küçücük tekerlekleri olan sandalyelere oturup, ebelemeç oynamayı. Taner Hoca'nın sesiyle kendimize gelmeyi sonra.
aşkı konuşmayı...
birden politikaya geçmeyi, sohbetin en derin yerinde.
sonra şarkılara vermeyi ruhumuzu.
film izlemeyi...
gelecek planları kurmayı ve kararsız kalmayı o planlarda.
ne der, ne düşünür'ü umursamadan konuşabilmeyi biriyle...
seninle...
gözlerine bakmayı Banu'm.
hiç konuşmadan sana içimde ne varsa anlatabilmeyi.
bugün hiç iyi değilim Banu'm.
güneşe rağmen hem de.
bilirsin nadir görünür güneş bu şehirde.
bugün güneşli Moskova
ama ben hiç iyi değilim Banu'm...
çok özledim Banu'm, boşverdirttiren "boş verrrrr"lerini,
çok özledim.
gözlerini
ve seni...