" O beni tanımıyor, sadece gülüşümü ve yüzümü biliyor. Bu bana yeter tamam mı? Ben mi? Tamam, ben onun en sevdiği çiçeğe kadar, en sevdiği abur cuburu bilecek kadar sevmiş olabilirim. Odamda ona yazdığım bir Platonik günlük bile var ve... Ben onun gülüşünde huzuru buluyorum, ama o beni sevmiyor. " diye vazgeçtiğimi düşündüm. Ama kim aşkından vazgeçerdi ki? Ben vazgeçmezdim. Vazgeçemezdim, onu deli gibi severken hayatıma devam edemezdim.