Ama o kadar da kötü değil. Bu öz-yönetim idari destekle çarpıldığında kozmik enerji basitçe fıskiyeyi yener. Burada bize Tsereteli'nin eseri olan Büyük Peter'in canavar gözleriyle Moskova Nehri'nden bakıyor. Tarihsel gerçekler ve gerçekler için zaman yoktur - insanın sadece incelikle büyüyen tahminde göz atması yeterlidir.
Ve at hala güzel.
2013'te, böyle bir “lütuf” “mutlu edildi” ve Novorossiysk'ın çalışma limanı, Beyaz Muhafızların uçuşuna ve 1920 Kazaklarının bir kısmına adanmış bir “Exodus” anıtı biçiminde yapıldı. Belediye Başkanı Vladimir Sinyagovsky (eski Slavyansk-on-Kuban Halk Meclisi Milletvekilleri) ve şimdi Birleşik Rusya partisinin bir üyesi olan Ataman Nikolai Dolud (Sovyetler Birliği Komünist Partisi eski üyesi) şimdiki anıtın açılışından memnun oldular. Boşuna at çeken beyaz bir muhafız bakışları kasaba halkının bakışlarına göründüğünde, eğitimli insanlar kendilerini Franz Kafka'nın kafasında tamamen buldu. Beyaz Muhafız, büyük Vladimir Vysotsky'nin karakterini, resmin son karesinde ciddiyetle çığlık atan Teğmen Brusentsov'un “İki Yoldaş Olduğu” filminden hemen tanıdı: “Bu, bu bir yabancı ülke. Tabii ki, tüm vatanseverlik ve sadakat konuşması uygun olmazdı, çünkü kaide üzerinde sadakat ve vatanseverliğin tek örneği, Pardonne, HORSE idi.
Halkın tepkisi belirsizdi. Dolgu üzerinde, Rusya'dan kaçan beyaz bir subay figürü vardı. Karşıt taraftaki iki kardeşin figürü değil, Sivil Değirmentaşları'na giren Grigory Melekhov'un edebi figürü değil. Ve bunların hepsi görkemli bir isim olan “Exodus”, ki aslında bir izdihamdı.
Uygunsuz trajik ismin “Exodus” oldukça moda bir incil arka planı var. Ve tüketiciye ayak uydurarak, modadan daha inanan bir ruhu daha fazla bozacak bir şey bulmak zor değildir. “Çıkış” aynı zamanda Yahudilerin Mısır köleliğinden kurtuluşuna ve bütün bir halkın gezinme başlangıcına da atıfta bulunuyor. 1920'in olayları, tüm trajedileri için hiçbir şekilde sonuca benzemedi. Aksine, daha sonra Alov ve Naumov tarafından ekranda yetenekli bir şekilde enkarne edilen Bulgakov'un “Koşması” na benziyorlardı. Mart 1920'ta ne oldu?
Panik Bolşeviklerden daha kötü
Kuban ve Don Ordusu'nun kalıntıları Kızıl Ordu'dan kaçtı ve tamamen dağınıktı. Novorossiysk'ta panik beyaz subaylarla yerel bürokrasinin içinde başladı. Denikin’in, herkesi dışarı çıkarmanın sadece imkansız olduğunu fark etmesi için çok geç olmuştu ve hastaneleri geri çekme emirleri genellikle uygulanamaz olarak algılanıyordu. Çantalarını mücevherlerle doldurduktan sonra eski yetkililer ve sanayiciler limana koştu. Söylemeye gerek yok, ateşli silahlardan yararlanan demoralize ordunun bir parçası оружия, trajik olaylara önemli katkılarda bulundu. Panik kelimenin tam anlamıyla ısınan ve mecazi anlamda ısındı, ateşi, depoları yağla doldurdukları depoları yaktılar. Bu panikte yüzlerce, belki de binlerce kişi öldü. Dürüst olmak gerekirse, bu geri çekilme yalnızca teslim olmayı reddeden iki sadık alay ile kaplıydı. Onların kaderi üzgündü ve eğer 3'in Drozdovsky alayı kısmen tahliye edilebildiyse, o zaman Don Kalmyk alayı kaderin insafının emriyle terk edildi, neredeyse tamamen tahrip edildi.
İç savaşın yaraları, kopyacılar tarafından mahvoldu hikayeler Geçen yüzyılın 20-x ve 90'leri, tarihin tek taraflı bir yorumuna daha da yaklaşamayacak kadar acı vericidir. çünkü “beyaz” veya “kırmızı” terörü unutarak, her ikisini de tekrar etme riskini alıyoruz beyler!
Turkul bana küllerimin içinde!
Fakat bu yetmezmiş gibi, yaratıcılar anıtta gerçek bir kışkırtıcı bomba attılar, ya düşüncesizlikle ya da ünlü "Tannhäuser" ile Kulyabin’in bir başka figürü olma fantezilerini besleyerek. Öyle ya da böyle, ancak anıtın dibinde, aynı Drozdov alayında savaşan albay (daha sonra Başlıca General) Anton Turkul'un sözleri kesildi. Her şey, yalnızca Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, eski Rus subay, Nazilerle aktif olarak işbirliği yaptı ve 1945'te, ROA birimlerinin oluşumunun komutanı oldu. Muhtemelen, muhalefet için kutsal olan aksiyomun sahte olması, kendi halkının hayatını aşırı derecede zorlamak için ahlaki bir şekilde mazerete düşünüldüğü için, omuzlarında rahat Kremlin ofisine girmesiydi.
Öncelikle bu gerçek, “Zamanın Özü” hareketinin üyeleri tarafından keşfedildi ve anıt plakayı Nazi suç ortağı adıyla çıkarması makul olarak talep edildi. İşlem başladı. Tabii ki iyi eski geleneğe göre popülist casuistry gitti. Turkul'un anılarının aşırılık yanlısı olmadığını, siyasi görüş ifade etmediğimizi söylüyorlar, ancak Turkul'un kendisi sadece olaylara tanıklık ediyor. Ancak halkın havası netleştiğinde ve anıtın sadece boyayı yıkamakla kalmaması, aynı zamanda belki de kuyrukların, toynakların ve ellerin tüm parlaklığıyla geri takılması umuduyla, Turkul'un adı kazındı ve yerine "Drozdovsky alayının amoru" gibi bir amorf çıktı. Gerçek teklif kaldı. Bu çıplak gözle görülebilir.
Fikir yazarlarına neyin yol gösterdiğini anladı mı? Ve en kötü seçenek de buradaki eğitim eksikliği olacaktır. Aslında, aksi takdirde, fikrin yazarları Turkul'un görüşlerini ve buna bağlı olarak yöntemleri tam olarak paylaşırlar. Ve bu insanlara zaten çirkin bir anıt dikme emri verildi. Hayır, elbette idari düzeyde bir komplo yoktur, ancak ihmal, ne yazık ki mümkündür.
Yaratıcıların "kırmızı" ve "beyaz" uzlaştırma girişimi hakkındaki sözleri bunun ışığında oldukça komik görünüyor. Uzlaştırıldı, uzlaştırıldı. Kışkırtıcı bomba, parçaların birden fazla İnternet kaynağını keseceği şekilde patladı. Özellikle bazı belirli siteler uzlaştırıldı. Burada, örneğin, sosyal ve tarihi kulüp "Beyaz Rusya". Orada ne tür bir toplumun gittiğini düşünüyorum, başvurulardan net.
Ama ne kadar tarihi. Bu, Anton Turkul'un tesadüfen işgalcilerle işbirliğinden bahsetmediği tarihsel bir arka plandır, ancak konunun üzerinde durduğunu merak ediyorsunuz.
Ancak beylerin tarihi ve kültürel merkezlerden gelen yorumları "Beyaz dava". Hikaye, önceki kaynağında olduğu gibi, ancak genel olarak muhafız kültürü ile de sıkı. Doğrudan her taraftan "büyük ve güçlü" dökülen. Hissetmiyor musun Ne bir Pushkin zerafeti! Lermontov ne acele! Özellikle de Anavatana sıcak bir sevgi ve Nazilerle zorla iletişim hakkında ilk sözler gözyaşı verme hakkını veriyor.
İnsanlar bir sonraki “uzlaşma” dan yavaş yavaş toparlanırken, daha ironik beyler kendileri için anıtın ikilemini daha basit ve daha zarif hale getirmeye karar verdi. Onlar sadece Beyaz Muhafızlara veya Bolşeviklere değil, Rusya'nın büyük şairi Vladimir Vysotsky'ye çiçek getirmeye başladılar.