MBBC’den Artyn Brabens Senfoni Orkestrası’nın son konseri, Ian Bell’in kısmen Avustralya doğumlu Tutuklu veya Stewart Skelton’a yönelik tenor, koro ve orkestra için 50 dakikalık bir kantat olan Beowulf’un dünya prömiyeriyle açılıyor, ancak nedeniyle geri çekildi. To larenjite, kariyerinin zirvesinde olan 26 yaşındaki bir İngiliz olan Charles Styles’ın kısa sürede ilk performansına yol açtı.
Skelton’ın etkisi, ölçek ve kapsam açısından bilinçli olarak post-Wagnerian ve post-Romantik olan ve yer yer Mahler’in Das Klagende’sinin yankılarının yattığı iş üzerinde kaçınılmaz olarak asılı duruyor. Gereken güçler muazzam: nefesli dörtlüler ve birden fazla perküsyoncudan oluşan devasa bir orkestra, eşit derecede büyük bir koro (BBC Symphony Choir), genellikle taban tabana bölünmüş ve ortaya çıkarılan nota grupları, kromatik sürçmeler ve lirizm arasında salınan koro yazımı. Bu arada senfonik yapının izleri, Beowulf’un düşmanları olan canavar Grendel, Grendel’in annesi ve ejderha ile karşılaşmasını ve ardından ölümünü ve yakılmasını betimleyen dört bölümünün ötesinde yatıyor.
Bazıları etkileyici. Baştan çıkarıcı barkarol bizi Grendel’in annesinin sulu sığınağına götürüyor. Ejderha, hüzünlü bir Lestian scherzo alır ve Beowulf’un hayata veda etmesi, birçok zıt solonun sonuncusu, kasvetli ve ağırbaşlı güzelliğiyle özellikle dokunaklıdır.
Ancak başka yerlerde Bell’in kaydı yoğun ve bazen değiştirilmemiş olabilir. Denge bazen istikrarsız hale gelir ve koro ve orkestranın anlatıcıyı (Ruth Wilson, daha az değil) güçlendirilmiş olsa da duyulmaz kılması gerçeğiyle prömiyerin etkisi ciddi şekilde zayıflar. Yine de, Brabbins aktif bir taahhütte bulundu. Koro çalma ve şarkı söyleme ayrıntılı ve odaklanmıştı. Meydan okumasından korkmuyormuş gibi görünen Styles, parlak tiz notalar, sıcak bir orta ton ve harika dramatik içgörüyle şarkı söyledi; sesi baştan sona Bill Wagnerian’ın dokusunu rahatça kesiyordu.
Eşlik eden parça Vaughan Williams’ın işiydi, Brabbins fazlasıyla kendi unsurundaydı ve skoru ölçülü bir yoğunlukla ileriye taşıyordu. Maneviyat ve şiddet arasındaki çatışma ve müziğin yüzeyinin altında dolaşan hüzün duygusu hakkındaki yargısında kusursuzdu: zenginlik, netlik ve asalet ile çalınan, derinden dokunaklı olduğunu kanıtlayan güzel bir performans.
Diğer gönderilerimize göz at
- İzmir’de kızların barınma sapması yakalandı
- Polis Necati Şaşmaz’ı Saralar grubundan kurtardı
- “Matt Hancock’a bir mola verin!” Ben Ünlüyüm | Ben ünlüyüm …
- Avatar: The Way of Water İncelemesi – Islak, Çok, Trilyon Dolarlık Ekran Koruyucu | Film
- Boris Johnson, Başbakan olduğu dönemin ‘benzersiz anısını’ yayınladı | kitabın
- Tayvan’daki kurtarma ekibinden inanılmaz iddia: Türk ekipleri bizi kovdu
- Hasta çocuklar için anlamlı hediye – sağlık