Herkes bir köpek ister, sadece birkaçı bir köpek yetiştirebilir
Bir yetişkin olduğumu duyurmaktan gurur duyuyorum ve doğum günümü gerçekten dört gözle bekliyorum. Çok özel bir şey olmadığını anlıyorum ama bu tarihler, yapay olarak oluşturulmuş olaylar gerçekten hayattan kurtulmaya yardımcı oluyor. Bazen başarılarımızı değerlendirmenin ve ölüme bir yıl daha yakın olmanın zor olduğunu biliyorum, ama her zaman bir umutsuzluk havuzunda yüzen bir eğlence mi olmalıyız?
Ailem, özellikle annem, çocuklarına doğum günlerinde kendilerini özel hissettirmekte harikadır. Her zaman en iyi hediyeyi bilir ve ipuçlarını yakalamakta çok iyidir, bu bir mucize. Çoğu anne gibi, doğum günlerimiz de onun için bir başarıya işaret ediyor. Bill Gates veya multi-milyoner start-up'ların sahibi olmayabiliriz, ama biz düzgün çocuklarız ve bunun takdiri tartışmasız anneme ait.
Bu yıl bana çok eski zamanlardan beri istediğim şeyi, bir köpek yavrusunu vermeye karar verdi.
Ludhiana'da sevgi dolu bir aile tarafından kurtarılan beş kişilik bir çöpten en tatlı ve en sevimli köpek yavrusu.
Bu küçük köpek yavrusu, adını verdiğim Appam, saat 16.00 sıralarında evimize geldi. Öforiktim ve ardından çılgına döndüm. Hem köpeğinden hem de insan ailesinden koparıldığı için üzgün görünüyordu ama yavruyu kucağıma aldığım anda, yeni evinde tüm sevgiyi hissetmesini sağlamak için elimden gelenin en iyisini yapacağımı biliyordum. Ben doğum günü partimdeyken küçük erkek kardeşim onu himayesi altına aldı.
Çoğu kişi gittikten sonra Appam'ı odama aldım. Hemen köşesini buldu ve uyudu. Bu ani sorumluluk ve stres dalgalanması konusunda endişeliydim çünkü kardeşim üniversiteye gittiğinde bu bebeğe çok az desteğim olacağını biliyordum ama tüm bunlar beni ele geçirmeden önce baskın duygu mutluluktu.
Ertesi gün, kardeşim küçük Appam hakkında güncellemeler ve fotoğraflar gönderirken ben işe gittim. Büyükannem belli ki bu yeni üyeden hoşlanmıyordu ve bu kararı onaylamıyor ve neden olmasın? Onu kimse yanına almadı. Evde en fazla zaman geçiren kişidir. Geri kalanımız her gün 9'dan 7'ye kadar ayakta ve işimizle ilgili.
Onunla arkadaş olacağını umuyordum ama o bizim bir köpeğimiz olması fikrine şiddetle karşı çıktı.
Bir köpeğe sahip olmak ve ona bakmak, hayatımı değiştirmem ve anneliğe hazırlanmam gerektiği anlamına geliyordu - onun ihtiyaçlarını benimkinin önüne koy, işimi bir kenara koy ve hobilerimi öldür çünkü evimde benden başka kimse onunla ilgilenmek istemiyordu. .
Onu kırk sekiz saat geçirdim ve o kırk sekiz saat içinde kırk saat kadar hazırdım. Bakıcı olmaya hazır olmadığımı ve bir bebek yetiştirmek için gereken özveri düzeyinde çalışmadığımı fark ettim.
Açıkçası anneliğe hazır olup olmayacağım konusunda bir sarmalın içine girdim , durum BÜYÜK BİR HAYIR diye haykırdı. Aileyi aradım ve her şeyi gözyaşlarımı tutamadıklarını anlattım ve bana onu geri almaktan mutlu olduklarını ve ilk başta onu evlatlık vermek istemediklerini söylediler.
Ancak henüz pes etmeye hazır değildim. Onu bana yakın tutmak için yapabileceğim tüm değişiklikleri ve kombinasyonları düşündüm - işteyken onu gardiyana bırakmak, sabahları çiftliğe götürmek ve işten döndüğümde akşamları onu almak. .
Bunların hepsinin bir kucak arkadaşı isteyen biri için çok kendi kendine hizmet eden seçenekler olduğunu kabul ediyorum.
Bu ikilem için telefonda ağladıktan sonra ertesi gün aileye Appam'i böyle yetiştirsem sorun olur mu diye sordum. Cevap hayırdı çünkü onun için bu hayatı istemiyorlardı ve onu geri getirmem gerekiyordu çünkü benim tam anlamıyla duygusal çöküşümden dolayı onun için endişelenmeye başladılar.
Sadece birkaç saat içinde bu kadar bağlanabilmen beni şaşırtıyor. Herkesi hayal kırıklığına uğrattığımı hissettim - annem, Appam'ı besleyen aile, kendimi ve en önemlisi Appam. Onunla ilgili yanlış bir şey yoktu. Benimle ilgili her şey yanlıştı ve istenmeyen ya da terk edilmiş hisseden kişi o olmamalıydı.
Bu yüzden, kucağımda uyurken onu Ludhiana'ya geri götürdüm.
Ludhiana sadece iki saat uzaklıkta ama bana sonsuz gibi gelen bir süre boyunca arabadaydım.
İndiğimiz anda annesinin üzerine atladı ve doğru kararı verdiğimi biliyordum. Burası onun evi ve yanındaki küçük bebek de kız kardeşi.
Appam (şimdi Connor) ve ben arkadaşız. O beni unutacak ama ben onu, gözlerini, kulaklarını, sallanan kuyruğunu, odamda geçirdiği iki gece boyunca yaptığı küçük kemirmeleri ve en önemlisi bana kendimle ilgili öğrettiği dersi asla unutmayacağım.
Ders neydi, sordun mu?
İlk ders, sorumluluk almaya, hayatımı askıya almaya, ilgilenmeye ve beslemeye hazır olmadığımdır.
Hiç hazır olacak mıyım? Belki.
Ama o zaman çok uzak, çok uzak bir gelecekte ve bir daha böyle bir adım atmadan önce kendi hayatım için %100 tamamlanmış olmalıyım.
İkinci ders, iş, ev ve bebekleri birbirine karıştıran Hintli annelerin gerçekliği hakkındaki ürkütücü kavrayış.
Babalar, eğer ailenizin geçimini sağlayamıyorsanız, lütfen kendinize hakim olun – babalık ve kocalık konusunda şiddetle başarısızsınız. Mücadelenizi henüz anlayamamış olabilirim ama çocuklar sadece anneler tarafından değil, aileler ve topluluklar tarafından yetiştiriliyor ve ne yazık ki, hakim annelik yöntemi, kadınların bebek öncesi hayatlarının büyük bir bölümünden vazgeçmelerini veya kötü 'çalışmaktan kaçınmalarını' talep ediyor. ' anneler.
Ama ne biliyorum? En iyisini büyükler bilir.
Annelik fedakarlıktan ibaret olmamalı. Seni bir seçim yapmaya zorlamamalı ama öyle ve bundan nefret ediyorum. Umarım bir gün bu fikrimi değiştirebilirim ama şimdilik sorumlu olmak istediğim tek şey kendim ve bu sorumluluğu da annemle paylaşmak istiyorum.
Bazen, Morgan Stanley'de çalışırken, bir çarşamba günü en iyi arkadaşınla yatmak isteyen Dalton adında bir adamla sarhoş olursun. Continental'den çıkıp St.
Bu ay tüm yeni abonelerimize ve yazarlarımıza sıcak bir karşılama; sürülerinizde ortaya çıkıyorsunuz ve bunun için size teşekkür ediyoruz. Burada harika bir topluluk oluşturuyoruz ve yorumlarınızı ve makalelerinizi okumak harika.
AI eskiden parti hilesiydi, şimdi etkinlik organizatörü, MC ve baş çekicilik AI'nın akla gelebilecek her ürün ve emtia alanına sıkıca gömülü olduğu çağa doğru ilerlerken, tasarım daha da ön plana çıkıyor. Bu kılavuz yalnızca tasarımcılar için değil, yazılım mühendisleri, ürün yöneticileri ve AI/ML tabanlı yazılım üzerinde çalışan veya üzerinde çalışacak olan herkes için hazırlanmıştır.
Yaz sonu ve sonbahar nostaljik mevsimlerdir. Sokak lambaları ışıklarını yağmurlu sokaklara saçıyor ve ayakların altındaki yapraklar - alacakaranlığın gölgelerinde soluk kırmızı-turuncu - geçmiş günlerin bir hatırlatıcısı.
Abha'da spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlayalım! Programın neredeyse yarısına geldik ve 3. proje zamanı geldi! Yalan söylemeyeceğim bu proje şimdiye kadar yaptığım en bunaltıcı, stresli ama eğlenceli proje olabilir. Başlamak için, güzel Abha şehrinde spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlamak olan meydan okumamızla tanıştık.
İnsanlar sanata çekilir. On yıldan fazla bir süredir araştırmacılar, izleme sanatının sağlığımız ve esenliğimiz üzerindeki olumlu etkisini araştırıyorlar.