Önsöz b_misteryo
Rus kökenli bir Amerikalı olan Dmitry Orlov - bir mühendis, bir yazar, bir dilbilimci, en çok satan kitabın yazarı olan “Çöküşü Yeniden İcat” - ABD'nin bir süper güç olarak şerefsiz sona ermesine ilişkin bir tür kehanet.
Aslen St. Petersburg’tan Amerika’ya genç bir adam olarak ayrıldı, başarılı bir kariyer yaptı, başarılı oldu - ama 2007’te işini bıraktı, bir yat aldı, devletlerden ayrıldı ve o zamandan beri seyahat edip yazdı.
Belki de bazı görüşleri size “gülümseyecek”, ya da sizi güldürecek ya da kızdıracaklardır… Sanırım bu kişinin, yaşamında yaşadıklarını göz önüne alarak, “orada” ve bilinçli olarak her şeyi başarabilen bir vatandaş olduğunu düşünüyorum. Bu "hepsini" attı - son derece ilginç.
İngilizce'den başlık “Hayır, SSCB'ye geri dönemezsiniz” olarak tercüme edilmiştir.
Rusçada daha uygun bir sürüm olacağını düşünüyorum:
"HYMN [SOVIET] BİRLİĞİ".
Oku, iyimser ol :)
Tanınmış Amerikan siyasetçilerin Batı basını yardımı ile dağıttığı yaprak dökmeyen taklitlerden biri, V.V. Putin (kendileri diktatör ve tiran olarak adlandırdıkları) SSCB'yi yeniden canlandırmak istiyor, Kırım'ın “ilâvası” bu planın ilk noktası.
Tüm bu dedikoduları dinlemek yerine hadi gerçekleri görelim.
Böylece, Sovyetler Birliği, Yüksek Kurul’un ilanına göre, Aralık ayındaki 26 1991’te varlığını resmen sona erdirdi. Aynı beyan, Sovyet cumhuriyetlerinin 15'in bağımsızlığını tanıdı ve diyelim ki başaramadıklarını belirten bir proje olan Bağımsız Devletler Topluluğu'nu kurdu.
Batıda bu konuda sevinmek tarif edilemezdi. Ve bazı nedenlerden dolayı, batıda, doğuda, herkesin bu şiddetsiz neşeyi istisnasız paylaştığını varsayıyorlardı. Ancak şanssızlık, 17 Birliği’nin 1991 Birliği’nin her yerindeki referandum sonuçlarının şok edici olduğu ortaya çıktı: 80’in toplam seçmen sayısının% X’in üzerine çıkmasıyla, yani 185,647,355 seçmenleri, 113,512,812, USSR’nin korunması için oy verdi. "çoğu önemsiz denemez. Ancak bu çoğunluğun arzusu ihmal edildi.
Kendimize bir soru soralım - ruhun bu halka dürtüsü, gelecekle ilgili korku, belirsizlik, belirsizlik gibi belli bir tezahürü değil miydi? Peki, bu duygu korunmuş olsa bile, aslında, ilk olarak Rus, nostaljinin, ilk kez yeni bir özgürlük duygusu hisseden Rusya'ya geri dönmek için asla değiş tokuş edemeyecek diğer Bağımsız Devletlerin vatandaşlarının kalplerinde hayatta kalacağı varsayılmazdı.
Evet, bu başka bir paradoks: Eylül ayının 2011'inde, yirmi yıl sonra, Ukrayna'da yapılan bir kamuoyu yoklaması, nüfusun% 30'inin Sovyet geçmişine geri dönmekten hoşlanmadığını, en azından iktisatta (daha da şaşırtıcı olan -% 17) Bunlardan bazıları SSCB'de yaşamı hiç yaşamayan genç insanlardı) ve yalnızca% 22, Avrupa’da demokrasi gibi bir şeye sahip olma isteğini dile getirdi. Sovyet ekonomik yönetim tarzı için bu nostalji hacimlerden bahseder: her şeyden önce, Ukrayna'daki sağır edici çatırtı başarısızlığının Batı tarzında bir piyasa ekonomisini ortaya koyma denemesinde başarısızlıkla birlikte. Ancak, her zamanki gibi, insanların istekleri yine kimseyle ilgisi çekmedi.
SSCB'nin yeniden canlandırılması için belirli planları Putin'e atfedilenler için, tüm bunlar bu plan için geniş çapta popüler desteğin varlığına işaret ediyor, değil mi?
Putin'in kendisinin doğrudan sorduğu soruyu cevapladığını ve bununla ilgili sorduğu şeyi dinleyelim (Aralık 2010'te): “Sadece kalpsiz insanlar Sovyetler Birliği'nin çöküşüne kayıtsız kalabilir, ancak beyinsiz insanlar yeniden doğuşunu hayal edebilir.”
Sorun ne, ama Putin'in beyninin yokluğunda suçlamanın yolu yok. Böylece huzur içinde uyuyabilirsiniz, Sovyetler Birliği, 2.0 sürümünün serbest bırakılması planlanmıyor.
Putin bu temaya devam ederek, Sovyetler Birliği'nin sahip olduğu temel avantajlardan birinin, SSCB'nin tüm üyelerinin erişebildiği birleşik bir iç pazar olan serbest ekonomik bölge olduğunu ekledi. Bu unsur şu anda Rusya, Belarus, Kazakistan ve bir dizi başka ülkenin halihazırda ait olduğu ve başarılı olacağına söz veren Gümrük Birliği şeklinde yeniden gündeme geliyor.
Ukrayna, 40 + ile milyonlarca insanıyla, şüphesiz önemli bir ortak, ticaret ortaklarının büyük çoğunluğunun Gümrük Birliği üyesi olmasına rağmen katılmayı reddetti. Bu stratejinin, onu hafifletmek gibi kusurlu olduğu anlaşıldı.
Ukrayna ekonomisi, bu yılın ilk çeyreğinde sadece% 17 düşüşle sonuçlandı. Bu nedenle eğer biri Gümrük Birliği'ne katılmanın bazı yararları hakkında tartışabilirse, katılmamanın sonuçları dedikleri gibi açıktır.
Ben kurnaz olmayacağım, o "eski" Sovyetler Birliği'nin çoğu hak edilemez bir şekilde ortaya çıktı. Örneğin, Komünist Partinin ideoloji üzerindeki tekeli gibi şeyler artık mevcut değil. Varşova Paktı da buharlaştı - muhalif NATO'yu, bir yandan alkışlamak gibi bir şeye cesaretle karşı çıkmadığı cesaretle aptalca konumda bırakarak. Yeni global cihaz çok daha yönlü.
Merkezi planlama, dünyadaki çeşitli ülkelerle karşılıklı ticaret anlaşmalarına dayanan bir izolasyon ekonomisi yerine, piyasa ekonomisinin yerini aldı. Otoriter hükümet tarzı, yöneticilerin otoritesinin ve gücünün eylemleri ve kararları için popüler desteğe dayandığı bir stil olan otoriter bir hükümet tarafından değiştirildi. Bu, Komünist Partinin GenSec'inin Roma Papası'ndan daha yanılmaz olduğu zamanından çok uzak.
Bu değişiklikler daha iyisi için geçerlidir ve geçmişe üzülecek ya da que ante statüsünün geri dönmesini hayal edecek çok az sayıda insan vardır.
Sovyet geçmişinde hayatın başka yönleri de vardı - bazen bozulan, ancak yine de hayatta kalan yönler.
Sovyet tıbbı ve eğitim sistemlerinden bahsediyoruz.
Ulusallaştırılmış tıbbi bakım, bazı belirtilerinde, vasat - bazılarında mükemmeldi. Fakat aynı günah ve özel tıbbi uygulamaya geçişte - bir göstergede tartışılmaz bir gelişme, hizmetler veya ilaçlar için ödeme yapamayanlar için ciddi bir bozulma.
Eğitim sistemi hala her seviyede çok iyidir, ancak birçok gözlemcinin belirttiği gibi orada bozulma göze çarpmaktadır.
Sovyetler Birliği bilime ve kültüre büyük yatırım yaptı. Bu zor doksanlı yıllarda çok şey kayboldu. Birçok insan bunu büyük acılarla hatırlıyor. SSCB, akademik araştırmalarda dünya lideriydi.
Paralı, ticari hedefleri takip etmeyen, ancak bilim için ilginç oldukları ve ortak yarar için yayınlanabilecek sonuçlar verdikleri için yapıldı.
ABD, en son ürünlerin tasarımında lider olurken, Sovyet mühendisleri çoğu zaman basit kopyalama işleminden memnun kaldılar ve bu da çok zaman ve çaba tasarrufu sağladı. Batı tüketici pazarında rekabet etme görevi ile karşılaşmadıkları için, zarar vermeden hafifçe geride kalmayı göze alabilirlerdi.
Aynı zamanda, Amerikalılar, ticarette açıkça uygulanamayacak bilimsel araştırmaların finanse edilmesi fikrini asla düşünmedi. Buna ek olarak, Amerikan kültürünün nüfuz ettiği entelektüel her şeye açıkça gösterilen düşmanlık, her türlü sahte “bilim insanının” yaratılmasına yol açtı: siyaset bilimciler, sosyologlar, beslenme uzmanları… “kapıcı” diploması varsa şaşırmam.
Akademik, temel bilim, insan ırkının en önemli entelektüel ihtiyacı olan bilgi için doyumsuz arzumuzun bir ifadesidir.
Sovyet bilimine verilen zarar, prestijdeki düşüşe ve bilimsel araştırmalara olan ilginin azalmasına kadar dünya bilimine büyük zarar verdi.
Şimdilik, Rusya'da bile, bilim insanlarının her türlü patentli hileye yol açan araştırmalara odaklanarak hibeleri kovalamaları gerekiyor.
SSCB zamanlarından miras kalan diğer bir ayırt edici özellik aslında yaşam şartları. Sovyetler Birliği’nin varlığının yirmi yılında, nüfusun geniş alanlarına dağılmış tarım alanlarından, büyük şehirlerde yoğunlaşmış proleterlere nüfusun önemli bir dönüşümü yaşandı. Nüfus kulübe terk etti ve yüksek binalara taşındı.
SSCB'nin dağılmasından sonra konut fonu özelleştirildi ve sonuç olarak birçok aile konut kredisi borcu olmadan ev sahibi oldu.
Kiralık konut ödemeleri veya bir kredinin faiz ödemesi gibi bir harcama kaleminin bulunmaması, erişilemeyen basit ölüm fiyatları ile borçlu olan ABD gibi ülkelerin sakinlerine kıyasla çok büyük bir avantajdır.
Çok birimli topaklaşma ile el ele, toplu taşıma sistemi ortaya çıktı. Aynı zamanda iyi korunmuş ve hatta birçok yerde yetişmiş ve modernize edilmiştir. Yine, bu, araçsız yaşamanın mümkün olmadığı, insanların hayatlarının çoğunu trafik sıkışıklığında geçirmek zorunda kaldıkları, yaşlıların evlerinin dört duvarında ömür boyu hapis cezası ya da tekerleğin arkasındaki intihar arasında seçim yapmaktan mahrum kaldıkları yerlere kıyasla büyük bir avantajdır. onun hayatı - ve yollarına düşen rastgele insanların yaşamını elinden alın.
Çöküş, yıkım, bir şeyin çöküşü hakkında duyduğumuzda, bunu sık sık ölümün eş anlamlısı, varlığın sona ermesi olarak algılıyoruz. Ancak bu tahribatın derecesi ve sonuçları, tamamen kastastrofi uygulanan nesneye bağlıdır.
Örneğin, bir hidroelektrik barajın çökmesi durumunda, bu felaketin sonuçları, bütün şehirleri karanlığa sürükleyebilecek elektrik üretiminin, aşağı havzadaki her şeyin su basması, insan yapımı bir rezervuar kullanan şehirlerin içme suyundan yoksun bırakılması olacaktır.
Okul binası çökerse, bazı öğrencilerin ölmesi, bazı öğretmenlerin ölmesi mümkündür - ancak bu binada öğretilen bilgiler ölmeyecek, ancak kalacaktır.
Türbenin yıkılması durumunda hiçbir şey olmayacak, sadece “enkaz” kelimesi açıklamaya eklenecektir.
Düşüş, bazı durumlarda çok değil, bazı durumlarda çok yaygın bir olgudur. Ekonomiler, özellikle sabun köpüğü ekonomileri, boş spekülasyonlara dayanarak, oluşturuldukları gibi sürekli tahrip edilmektedir.
İmparatorluklar büyük düzenlilik ile reddedilebilir.
Aynı zamanda medeniyetler hakkında imha edildiklerini söylemek de gelenekseldir - ama bu gerçekten böyle mi?
Elbette, medeniyet kavramını işleyen bir organlar sistemi olarak tanımlayabiliriz, ancak bunu yaptıktan sonra, bu araçları kişileştirmek anlamına gelen bir dizi araçla karıştırırız. Uygarlığın inşa edildiği prensipler doğası gereği çok kararlıdır: örneğin, Roma İmparatorluğu, Avrupa’nın önemli bir toplumsal düzen kurmaya yetecek seviyeye gelmesinden bin yıl önce unutulmaya başlamıştır. Ve bu saat geldiğinde, eski Roma yasalarından ve örgütsel ilkelerden tozu alan Avrupalılar, bu yasaları uygulamak için coşkuyla koştu.
Bütün bu süre boyunca Latince, "yabancılar için Latince" dersleri verebilecek fosil Romalıların olmamasına rağmen, kolejlerde ve üniversitelerde eğitimli konuşma dili olarak korunmuştur.
Uygarlıkların ölmediği, ancak kış uykusuna yatkın olduğu varsayılabilir. Yeni koşullar onları canlandırabilir ve eski bir temelde yeni bir medeniyeti besleyebilir.
SSCB, siyasi bir kavram olarak, uzun yaşamaya emretti, ancak bir medeniyet kavramı olarak, bir isim olmamasına rağmen, oldukça iyi. Eski, iki isim - Sovyetler Birliği + Birliği çöktü. "Sovyet" sıfatı geçmişte kaldı. Bu kelimenin kökenini oluşturan isim, “devrimci işçilerin tavsiyesi” anlamına gelen “tavsiye”, bazen ironik bir belirti olmasına rağmen, hala yaygın olarak kullanılmaktadır. Rusçada, “tavsiyede bulunan birine yardım etmek”, “yardım tasvir etmek” anlamına gelebilir.
Fakat Birlik kelimesi kendi hayatını yaşıyor. Bu kelime aynı zamanda uluslararası uzay istasyonunda yolcuları teslim edebilecek tek uzay aracında da ve yeni Gümrük Birliği adına.
Evet, Rusların çocukları hala Youtube sayesinde Sovyet zamanlarının bir stüdyosu olan ve hala popüler olan ve aynı zamanda erişilebilir olan animasyon şaheserleri üreten Union karikatüründe büyüyor.
Siyasi bir imparatorluk olan Birlik, SSCB yerine Bir Medeniyet olarak düşünelim.
Birliği Batı medeniyeti ile değiştirmek için büyük çabalar sarf edildi - piyasa ekonomisi getirerek, hem maddi hem de manevi olarak Batı değerlerini dayatarak.
Gerçekten de aşılı batılı medeniyetlerin temelleri bir süredir başladı ve yeşile döndü. Bunların arasında, eşcinselliğin durumunu cinsiyetler arasındaki geleneksel ilişkilerle eşitlemek, toplumun siyasi örgütlenmesinde etnik köklerin oynadığı rolü göz ardı etmek, Washington'daki imparatorluk merkezine ekonomik ve siyasi egemenliğin gönüllü olarak teslim edilmesi gibi "yenilikler".
Tüm bu egzotik görünümler uzun bir süre ve iyice tadı ve çiğnendi. Ve ondan sonra - zevk tükürüldü. Eski SSCB'nin her tarafına tükürülmüş, birkaç acıklı kaybeden hariç, Ukrayna bu talihsizlerin listesinde ilk sırada. Ve Batı değerlerinin fiyaskolarının açıkça görüleceği her yerde, önceki uygarlığın dayandığı ilkeler canlandı ve gelişti.
Belki de bu canlanmanın en önemli prensibi sosyal muhafazakarlıktı. Rusya Federasyonu'nun iki ortak dini var: Ortodoksluk ve İslam. Büyük çabalar, dinin bir tartışma aracı haline gelmesini engellemek için aralarında karşılıklı bir denge kurulmasını amaçlamaktadır. Bu nedenle, aynı cinsiyetten evlilik gibi bu dinlere yabancı fikirler dayatmak tamamen işe yaramaz. Fakat burada, örneğin, hiç kimse gündemden çok eşliliği çıkarmadı, yani, son zamanlarda, Çeçen yetkililerden biri eşi aldı - ikinci eşi!, Genç bir kız. Bu olay bölge dışında bir sansasyon yarattı ama düğün Müslüman Çeçen Cumhuriyeti'nde gerçekleşti.
İkinci önemli ilke, etnik kökenin toplumun sosyal ve politik örgütlenmesinde oynadığı önemin tanınmasıdır.
Rusya bir millet değil, çok uluslu bir federasyondur. Bu, Rusların kendi nüfusunun dörtte üçünden biraz fazlasını oluşturduğu farklı uluslardan 190'in üzerinde. Ve bu oranın zamanla düşmesi muhtemeldir, çünkü Rusya, Amerika Birleşik Devletleri'nden sonra göçmen sayısı açısından dünyada ikinci sırada yer almaktadır. Rusya'ya en fazla göçmen gönderen ülkelerin listesi şu şekilde (azalan sırayla) şöyle:
Ukrayna, Özbekistan, Tacikistan, Azerbaycan, Moldova, Kazakistan, Kırgızistan, Ermenistan, Belarus, Çin, Almanya ve ABD.
SSCB'nin varlığı sırasında, ülkenin çok etnikli yapısına çok dikkat edildi. Çok sayıda etnik grup genişleyen Kiril alfabesini kullanarak ilk önce kendi yazılarını buldu. İlk önce ulusal edebiyat verildi. Ulusal diller, yerel yönetimlerde kullanılan okullarda çalışılmış, özerkliği genişletmiş ve sosyal uyumu arttırmıştır. Aslında, Rusya Federasyonu üyelerine etnik egemenlik sağlar - her millete egemenlik, özyönetim ve kendi mevzuatına ilişkin belirli haklar verilmiştir, tek şart daha büyük bir bütünle çelişmemektir. Eylemdeki bu yapının en iyi örneği modern Çeçenistan'dır. Moskova, dış cihad kalıntılarını ortadan kaldırmak için kendi terörle mücadele kampanyasını yürütmesine izin vermekten oldukça memnundur.
Kimsenin ilgilenmediği bir Amerika kabilesi olan Birleşik Devletler'de uygulanan, Anglo-Sakson için geçmeye toleranslı bir şekilde bakmanız, konuşmanız ve davranmanız şartıyla bu etnik egemenlik ilkesini düşünün. Amerika'da "etnik" kavramı sadece müzik ve mutfak gibi masum kullanımlarla sınırlıdır. Evet, elbette her türlü festival ve benzeri var, ancak "etnik" in "diğer, yabancı" anlamına geldiği tam bir anlayışla.
Anglo-Saksonlar diye bir millet yoktur. Ve etnik köken bir tabu yaptığından beri, bütün insan kategorilerine iliştirilmiş karakteristik yapay ayırt edici etiketleriyle ırksal bağlılık gibi yapay bir yapı ortaya çıktı. Örneğin, "Latino" etiketi, özellikle sağduyuna sahip değil - Küba ve Bolivya arasında ortak olan, her ikisinin de tabi olduğu aynı derecede ayrımcılık derecesi dışında, ne biri ne de "beyaz insanlar" Anglo-Saxon'lar için yeterli değildir.
Ve şimdi Amerikalı Meksikalılara veya Afro-Amerikalılara aniden Rusya'daki gibi bir özerkliğe izin verilecekse ne olacağını hayal edin?
Evet, ülke küçük parçalara dağılmış olurdu! “Beyazlar için ayrıcalıklar” kavramına dayanan bir ülke, asıl temellerinin böyle bir parçalanmasına dayanamaz. Amerikalılar aldı silâh İnkılap Savaşı’nda, İngiltere’nin iptal edeceği kölelik haklarını savunmak için; daha sonra Amerika kölelik şeklini değiştirmek için savaştı (şu anda Amerikan hapishanelerinde, İç Savaş başlamadan önce Konfederasyonun köleleri olduğundan daha fazla Afrikalı-Amerikalı var).
Gelecekte bizi neyin beklediğini kimse bilemez - ne tür savaşlar ve onları kim kışkırtacak, ancak her durumda, bu iki uygarlığımız arasındaki uçurumun kilit bir rolü olabilir. Millet, millet nedir? Kan kabileniz - ya da özel bir kulüpten kovulmamaları için Anglo-Saxons olarak gizlenmiş bir avcı paralı asker? Hangi uygarlıklardan hangisinin daha uygun olacağını söyleyeceğiz. Öykü bizi yargılayacak.