puin-yy/ yekta; doğuş
güneş, uzaktaki dağların ardında yükselirken ağaçlara yeşili, suya maviyi, nergise sarıyı armağan ediyordu. gökyüzüne yayılan turunculuk, denizde yansırken iki ulu çınar yapraklarını sallıyor, balıkları suyun yüzeyinini dalgalandırıyor ve çiçekler en güzel kokularını etrafa saçıyordu.
çınarların arkasında kalan, bir insanın bileklerini dahi geçmeyecek, su birikintisinde kumral saçları omuzlarında dalgalanan bir adam belirdi birden. geniş omuzları ve iri vücudu bir çınarı yerinden söküp atabilirmiş izlenimi veriyorsa da yuvarlak yüz hatları ona masum bir çocuk izlenimi veriyordu.
su sıcak, hava esintiliydi. adam, derin bir nefes aldıktan sonra iki çınarın arasına doğru yürüdü. bedenine değen ilk güneşin ışıkları küçük ter damlalarında kırılıyor ve adamın ihtişamını daha da arttırıyordu. etrafı süzdü, sonra güneş en tepeye gelene değin iki çınarın arasına oturdu ve hareketsiz bir şekilde bekledi.
ellerini birleştirdi ve kollarını yukarı kaldırarak esnedi. yüzüne gelen bir tutam saçı geriye doğru atarken parmakları, sol gözünün biraz altında bulunan derin yara izinde gezindi bir süre.
güneş tepeye geldiğinde kalktı adam. bir çocuk gibi ağaçların dallarında sarktı, balıklarla yüzdü ve geyiklerle yarıştı. kimi zaman kuş sesleri ile dinlendi, kimi zaman yemişlerle beslendi.
güneş, gerçek olmayan bu gerçeklikte batarken, iki çınarın arasında yığıldı adam. yüzünden akan damlaların arasına karışan gözyaşlarını başını eğerek, saklayarak akıttı küçük göle. gökyüzü bu sefer de gün batımı ile boyanırken ve kaybolurken can bulmuş hayatlar, son kez arkasına baktı adam.
oradaydı.
yakamoz ve çınarların arasında... beyaz elbisesi, açık küçük omuzları, uzun örgülü saçları ile karşısında duruyordu.
gelmişti.
kirpiklerinde parlayan su damlaları, yanağındaki küçük gamze ve dudaklarından kalbine ulaşan o gülümseme ile kendisini bekliyordu.
kadın yaklaştıkça adam yaklaştı. yakamozun ortasında buluştuklarında kadın, elini adamın saçlarına uzattı ve bir tutamını okşadı. adamın kalp sesleri ve kadının kalp sesleri duyulan tek ses olduğunda kadın yutkundu ve dudaklarını araladı; "zamanı geldi yekta, sana ihtiyacımız var.".
ve toprak, adamın ayaklarından kaymaya başladı, su gittikçe azaldı. çınarlar kaybolmuştu, balıklar yoktu ve yakamoz sönmüştü. panikle ayaklarına bakan adam tekrar başını kaldırdığında kadının da orada olmadığını fark etti. artık çok geçti. gerçek olmayan başka bir gerçekliğe gidecekti.
fakat onu görecekti...
gözlerini kapayıp kendini karanlık boşluğa bıraktı.