James Ross / AAP
Siyasi yorumcular, siyasi ideolojileri, partileri ve programları anlamak için genellikle soldan sağa bir siyasi yelpaze fikrini kısa yol olarak kullanırlar. Fransız Devrimi'ndeki Ulusal Meclis düzenlemesinden türetilmiş olup, siyasi kestirmenin oldukça esnek bir biçimi olmuştur.
2022 Avustralya federal seçimlerinde neler olduğunu açıklamak faydalı mı?
Bu tür meseleleri ele almanın alışılmış yolu, Liberalleri ve Ulusalları sağın partileri ve İşçi Partisi ile Yeşilleri solun partileri olarak görmek olmuştur. Merkez sağ ve merkez sol gibi terimler bazen daha fazla ayrıntılandırma sağlamak için kullanılmış, özellikle de birçok ülkede daha fazla sağda yabancı düşmanı ve aşırı partilerin yaygınlaşmasıyla birlikte gerekli görülmüştür. “Merkez parti” terimi bazen, rahatsız edici bir şekilde de olsa diğerleri arasında oturuyormuş gibi görünen daha küçük partiler için kullanılmıştır – Avustralya Demokratları buna bir örnekti.
Spektrum gerçekten yararlı bir kavram olarak kalırsa, 2022 seçimlerinin sola doğru bir seçim kaymasını ortaya çıkardığı iddia edilebilir. Whitlam hükümetini göreve getiren 1969 ve 1972 seçimlerinin birleşik ivmesinden bu yana belki de en önemlisidir.
Federal siyasette hükümet değişiklikleri sık olmaz. İkinci dünya savaşından bu yana sekiz oldu ve bunlardan üçü 1972 sonu ile 1983 başı arasındaki çalkantılı bir on yılda yaşandı. Avustralyalı seçmenler hükümetleri geri getirme alışkanlığında ve görevdeki bir kişiyi hafife almama eğilimindeler. Bunu yaptıklarında, seçmen tutum ve eğilimlerinde daha geniş bir değişime işaret edip etmediğini sormak mantıklıdır.
Özellikle, Avustralyalı seçmenler normalde İşçi Partisi dışındaki hükümetlere sıkıca sarıldılar. Joseph Lyons, Birleşik Avustralya Partisi lideri olarak savaştan önce üç seçim kazanırken (Clive Palmer'ınkiyle hiçbir ilişkisi yok), Robert Menzies Liberal-Ülke parti koalisyonları için 1949'da yedi seçim kazandı. Ardılları, aralarında başka bir çifti yöneterek, çetelelerini 23 yıllık sürekli yönetime götürdüler.
John Howard neredeyse 12 yıl boyunca dört kez kazandı ve Malcolm Fraser yediden biraz fazla üç kez kazandı. Yeni yenilen Koalisyon hükümeti, üç farklı liderin liderliğinde üç seçim kazandı. Her şey bir yana, 1910'da Temsilciler Meclisi seçimleri büyük ölçüde bir hükümet ve muhalefet arasında iki yönlü bir rekabet haline geldiğinden, zamanın üçte ikisini İşçi Partisi ve üçte birini İşçi Partisi yönetti.
İşçi Partisi'nin bu seçimdeki birincil oyu şu anda yaklaşık %32'lik tarihi bir düşüşle sayılıyor, ancak buna yapılan vurgu seçim havasının yanlış okunmasına neden olabilir. Tercihler dağıtıldıktan sonra, parti şu anda Koalisyonun %52'ine karşılık yaklaşık %48'lik bir iki partili tercihli oyu izliyor. Eğer korunursa, bu 1972'de Gough Whitlam'ın ve 2007'de Kevin Rudd'un (her ikisi de %52.7) aldığı oyların çok az gerisinde ve 1983'te Hawke'nin bir puan gerisinde (%53.2) biraz üzerinde olacaktır.
Kullandık tercihli sistem, 1918'den beri Meclis seçimleri için uluslararası olarak Alternatif Oy olarak bilinir. Federal seçim standartlarına göre, 2022'de seçmenler "merkez sol" veya "ilerici" olarak kabul edilen bir partiyi "merkez sağ" olan bir partiye açık bir şekilde tercih ettiklerini açıkladılar. , “muhafazakar” ve hatta “liberal”.
E-posta ile son alın
Avustralyalıların hükümete göndermeye hazır oldukları muhalefet, John Curtin, Gough Whitlam, Bob Hawke veya Kevin Rudd'un karizmasına sahip olduğunu pek az kişinin görebileceği bir adam tarafından yönetiliyor. Anthony Albanese, popülaritesi azalan bir başbakana kıyasla kendisine avantajlar sağlayan samimiyet, dürüstlük ve özgünlük sergiliyor. Ancak, daha önceki İşçi Partisi liderlerinin kişisel çekiciliğin gücü temelinde harekete geçirebilecekleri desteğe ilham vermiş olması pek olası değil. Bunu zamanında yapabilir, ama bu sefer değil.
Albanese, seçiminin çok şey ifade ettiğinden şüphe duymaya yol açabilecek küçük hedefli bir strateji izledi. Ama bu hikayenin sadece bir kısmı. Kampanya geliştikçe, Albanese, normalde İşçi Partisi'nin DNA'sında olduğu gibi anlaşılan değerlerle giderek daha uyumlu hale geldi.
Düşük ücretli işçilerin gerçek ücretlerini korumaya verdiği destek nedeniyle medyaya ve Koalisyona karşı çıktı. Çocuk bakımında Whitlamcı bir his veren evrensel hizmetten bahsetti. Uluru'nun Yürekten Bildirisine güçlü bir bağlılığın sinyalini verdi. Dili, “siz” veya “ben”den çok “biz” ve “biz”i önemsemek, işbirliği yapmak ve işbirliği yapmakla ilgiliydi.
Dean Lewins / AAP
İşçi, Koalisyondan sandalye aldı – bu, bağımsızların ve Yeşillerin zaferlerine yapılan anlaşılır vurguda belki de gözden kaçan bir nokta. Batı Avustralya'da İşçi Partisi'ne geçiş %10 ile %11 arasında olacak gibi görünüyor - kuşkusuz pandemi politikalarına karışmış durumda, ancak yine de İşçi Partisi'nin genellikle mücadele ettiği bir eyalette radikal bir değişim.
İşçi, Sidney, Melbourne, Perth ve Adelaide'de Koalisyondan sandalye kazanacak. Gerçekten de Koalisyon, İşçi Partisi, bağımsızlar ve Melbourne'de Yeşiller'in bir araya gelmesiyle bu şehirlerin hepsinde neredeyse yok edildi.
İşçinin ulusal salınımı yaklaşık %3.6 gibi görünüyor. Sonuç olarak, şu anda Koalisyon koltuklarının çarpıcı mesafesindeyken, kendi koltuklarının çoğu daha güvenli hale geldi. Melbourne'ün varlıklı doğu banliyölerinde, Alan Tudge ve kırmızı, deniz mavisi ve yeşil denizdeki bir dış ada tarafından tutulan Aston, güvenliden marjinal hale geldi. Koalisyon, 2019'da orada kazanılan büyük dalgalanma ve kömür yanlısı görüşün sözde gücü göz önüne alındığında Hunter'ı alabileceğini umuyor.
Brisbane'de Yeşiller, hem İşçi Partisi'nden hem de Liberallerden - muhtemelen üç - koltuk aldı. Bu, Brisbane'deki şehir içi seçmenlerin açık bir şekilde sola kayması olarak düşünülebilir, ancak İşçi Partisi'nin bundan fayda sağlayamadığı bir kayma olabilir.
Yeşiller için, daha önce Melbourne'ü temsil eden liderleri Adam Bandt'ın bulunduğu alt meclisteki büyük bir atılım. Bu başarı, hükümetin Temsilciler Meclisi çoğunluğunu elde etse bile Senato'da genellikle Yeşillerin desteğine ihtiyaç duyacağı yeni parlamentodaki konumlarını büyük ölçüde büyütecek.
Yeşillerin başarısı, tıpkı partinin bölgesel Queensland'de sandalye kazanamamasının endişe kaynağı olmaya devam etmesi gibi, kendi şehir içi kaleleri hakkında endişe duyan İşçi stratejistlerini eşit derecede endişelendirecek. Ancak burada bile, İşçi Partisi, bir dahaki sefere bazı koltukları çarpıcı bir mesafeye yerleştirebilecek, mevcut sayıma göre %5'in üzerinde iki partinin tercih ettiği bir salıncak başardı.
Bağımsızların yükselişi ve yükselişi, haklı olarak seçimin hikayesi oldu. Kampanyalarının temel meseleleri olan iklim değişikliği, yolsuzlukla mücadele ve cinsiyet eşitliği, Scott Morrison ve Koalisyon'un ham yumruklu çabalarıyla “ilericilerin” ve “solun” mülküne dönüştürüldü, artık değeri tartışılabilir bir destek. Murdoch medyasından ve sağın kültür savaşlarında çevrenin yeri.
İklim ve enerji politikası, artık Avustralya'da "muhafazakar" ve "ilerici" olmanın ne olduğunu diğer tüm konulardan daha fazla tanımlıyor. Bu, bu çerçevelemede siyasi avantaj gören ve partilerinin fosil yakıt endüstrisi ile olan ilişkilerinden zevk alan bir dizi güçlü muhafazakar politikacının eseridir. Tony Abbott, Morrison ve Barnaby Joyce en etkili olanlar arasındaydı.
Artık başarılarını görebilirler. Liberal Parti, büyük ölçüde tükenmiş ve demoralize güç. Koalisyon dağılabilir. Pauline Hanson'ın Tek Milleti ve Clive Palmer'ın Birleşik Avustralya Partisi gibi sağcı popülist küçük partiler, Hanson'ın Senato koltuğu tehlikedeyken kötü performans gösterdiler - belki de sola genel bir kaymanın başka bir önlemi.
Avustralya, uzun yıllar boyunca en ilerici parlamentoya sahip olacak. Ve Koalisyonun, muhtemelen birçok kişiden kaçınma umuduna sahip olmak için hem imajını yumuşatmaya hem de özünü değiştirmeye ihtiyacı olan bir parti için garip ama kaçınılmaz bir seçim olacak bir lider - Peter Dutton - altında derin bir ruh arayışı olacak. vahşi doğada yıllar.