Türkiye’nin Avrupa Birliği macerası ve Katılım Sürecinde Geçirdiği Aşamalar:
31 Temmuz 1959: Türkiye, AET’ye ortaklık için başvurdu.
12 Eylül 1963: Türkiye ile AET’yi Gümrük Birliği’ne götürecek ve tam üyeliği sağlayacak olan Ortaklık Anlaşması (Ankara Anlaşması) imzalandı.
1 Aralık 1964: Ankara Anlaşması yürürlüğe girdi.
23 Kasım 1970: Gümrük Birliği’ne ilişkin kuralları içeren “Katma Protokol” Brüksel'de imzalandı.
1 Eylül 1971: Katma Protokol'ün ticari hükümleri "Geçici Anlaşma" ile yürürlüğe konuldu. AB, Türkiye’den ithal sanayi ürünlerine uyguladığı gümrük vergilerini ve miktar kısıtlamalarını –tekstil ürünleri hariç- kaldırdı.
11 Ekim 1978: Türkiye, Dördüncü Beş Yıllık Plan süresince Gümrük Birliği yükümlülüklerinin dondurulması ve aynı dönem için yaklaşık 8 milyar dolarlık yardım yapılması talebinde bulundu.
22 Ocak 1982: Avrupa Parlamentosu, Türkiye-AET Anlaşması’nın askıya alınmasını Konsey ve Komisyon’dan istedi, ilişkiler fiilen donduruldu.
16 Eylül 1986: Türkiye-AET Ortaklık Konseyi toplandı. Böylece 12 Eylül 1980 tarihinden itibaren dondurulmuş bulunan Türkiye-AET ilişkilerinin canlandırılması süreci başladı.
14 Nisan 1987: Türkiye, AT (Avrupa Topluluğu)’ye, tam üye olmak üzere müracaat etti.
11-12 Aralık 1999: Helsinki’de gerçekleştirilen Avrupa Konseyi Zirve Toplantısı’nda Türkiye’ye adaylık statüsü tanındı.
8 Mart 2001 : AB Bakanlar Konseyi, Türkiye için Katılım Ortaklığı Belgesi’ni kabul etti.
6 Ekim 2004 : İlerleme Raporu ve rapora bağlı tavsiye belgesi yayımlandı. Söz konusu belgelerde Türkiye’nin siyasi kriterleri gerekli ölçüde karşıladığı belirtilerek birliğe katılım müzakerelerinin başlatılması tavsiyesinde bulunuldu.
17 Aralık 2004 : AB devlet ve hükümet başkanları Zirve toplantısında Türkiye’nin siyasi kriterleri yeterli ölçüde yerine getirdiği belirtilmiş ve katılım müzakerelerine 3 Ekim 2005 tarihinde başlanmıştır...
Bu süreç içerisinde ele alınan konular ve verilen açık ve gizli tavizler uzun uzun ele alınıp incelenebilir.
Avrupa Birliği Müktesebatı ne anlama geliyor?
Avrupa Birliği Müktesebatı (acquis communautaire), temel Avrupa Birliği anlaşmalarında ve diğer yardımcı hukuk kaynaklarında (tüzük, karar, yönerge vs.) yer alan kural ve kurumlar bütününü ifade etmektedir. Üye ülkelerin bazı egemenlik haklarının, bağlayıcı olarak AB’ye devri de dâhil Dış ilişkiler, güvenlik ve adalet, serbest dolaşım, gümrük birliği, çevre koruması, eğitim ve araştırma vs. tüm konular AB Müktesebatı içinde yer alan konulardır.
Avrupa birliği müktesebatının ne anlama geldiğini her Türkiye Cumhuriyeti vatandaşının bilmesi gerekir. Çünkü 1791 yılından bu yana bu ülkede her oyun her ihanet “Avrupalılaşma” sevdası ve gerekçesi üzerinden yürütülmüştür. Özellikle cumhuriyetten sonra Avrupalılaşma politikalarını yürütenlerin ve savunanların büyük bir bölümü, Batının geliştirdiği bilgi, teknoloji ve sanayisi yerine, Batı kültüründeki İslam’a aykırı tarafları Türkiye’ye taşıyıp dayatmışlardır. Müslüman halk buna karşı çıktığı için halkı gericilikle itham ederken, İslam’a da “terakkiye mani” (ilerlemeye engel) bir din diye iftira ederek halkın kalbinden ve hafızasından silmeyi öncelikli vazife bilmişlerdir. Üzerinde ısrarla durdukları şey “Anadolu İslam’ı” ve Türkiye’yi yok etmeye yönelik şeylerdir. Tarihte kral Ferdinand’ın Endülüs (İspanya) Müslümanlarına yaptığının aynısı istenmekte ancak bunu açıktan bir fermanla kısa sürede yapılmasının günümüz dünyasında savundukları ilkelerle izahı zor olacağı düşüncesiyle, bahaneler oluşturarak kendileri ile örtüşecek iktidarları bekleyerek, onları destekleyerek, kamuoyu oluşturarak, tedricen, parça parça uygulamaya çalışmaktadırlar. İşin açıkçası “Hıristiyan olun yoksa sizi içimize alamayız” demeye getiriyorlar. Tarihe baktığımızda bu işin hızlı şeklinin Endülüs’te yapıldığına tanık oluyoruz:
İspanya Karal II. Ferdinand ve Kraliçe I. İsebella Endülüs’ü -Emevi İslam Devleti yıkılıp- tamamen işgal edilince, ”tek devlet, tek din” sloganı ile diğer dinlere mensup halkların Hıristiyan olması için ferman çıkarırlar. Müslümanlar ve Yahudilerin çoğu kılıçtan geçirilir, engizisyon kararları ile diri diri yakılırlar. Birçoğu varını yoğunu vererek ülkeden kaçar, kalanlar zorla vaftiz edilir. Bununla yetinilmez Müslümanların giyim kuşamları, yazıları değiştirilir, ayrıca vaftiz edildiği halde gizlice Müslümanlığını sürdürenlerin evine şarap ve domuz jambonu bırakılarak yemeleri söylenir. Şarapları içip domuz eti yiyip-yemediklerini kontrol için özel zabıta oluşturulup kontrol ettirilir. Şüpheli görülenler yakılır. İspanyadan kaçabilen Müslüman ve Yahudiler canlarını kurtarır. Böylece 700 yıl süren Müslümanların devleti olan Endülüs de, (İspanya) tarihten silinir. İspanya ve Portekiz’de bir tek Müslüman ve Yahudi bırakılmaz. Ya kaçar, ya öldürülür, ya da Hristiyan olup asimile olurlar.
Bugün İspanya’ da Endülüs medeniyetinden müze olarak bırakılmış birkaç cami ve saray olmasa, orada muazzam bir medeniyet kurmuş, karanlık Avrupa’da Rönesans ve reformların başlamasına vesile olmuş bir toplumun ve medeniyetinin varlığına delalet edecek bir iz bulmak mümkün değildir. İşte tarihte Avrupa müktesebatı uygulamalarının en çarpıcı örneklerinden biri budur. Aradaki fark, o zaman bu dayatmayı Katolikler yapmış, bugün bunu Müslüman toplumları yönetenler batılılaşmayı kurtuluş olarak gördüklerinden onların kapısında bekleyerek, Müslüman toplumun onur ve şerefini ayaklar altına alarak kendileri istiyorlar.
AB tarafından genişleme müzakereleri için hazırlanmış olan “AT Müktesebatı Analitik Çerçevesi” aşağıda yer almaktadır. Söz konusu müktesebat, AB’nin kendi içindeki müktesebatın (kazanım) benzeridir ve özellikle genişleme sürecinde katılım müzakereleri yapılacak olan aday ülkeler için hazırlanmıştır. Aslında bu fasıllar daha çok Türkiye için hazırlanmış ve Türkiye’nin AB’ye girmede amacı olan fasıllar dondurulmuştur. Çünkü Türkiye’den çok sonra üyelik başvurusu yapmış ülkeler hiç engel ve dayatma yapılmadan Hıristiyan oldukları için birliğe kısa sürede üye yapılmışlardır.
Bugün Romanya’nın, Bulgaristan’ın çingeneleri dahi AB ülkelerinde serbestçe dolaşmaktadır.
Türkiye için tek sorun, bütünlük içinde büyük ve tek parça ve Müslüman olmasıdır. Kendileri için sorun gördükleri bu konular halledilmeden Türkiye’yi birliğe kabul etmeleri mümkün gözükme mektedir. Türkiye İslam kimliğini silecek, parçalanacak, İslam’ın toplum hayatında belirleyici rolünün kalmadığı, şekilsiz kimliksiz hammadde haline gelmiş, istenilen şekle sokulmaya elverişli bir toplum yapısı, bölünmüş parçalara ayrılmış yutulması ve sindirilmesi kolay hale getirilmiş bir Türkiye istiyorlar. Kendileri birlik olup güç birliği yaparken, Türkiye’nin ve diğer İslam ülkelerinin birlik olmalarını önlemek için, her türlü farklılığı öne çıkartıp, kışkırtıp bölünüp parçalanması için çalışıyorlar. Bunun için Türkiye’nin önüne 35 bölümden oluşan, önü açık müzakere konularını koyuyorlar. “Bunlara çalış ve tam olarak bize benze ve bize uyum sağla, o zaman üyeliğinizi belki gündeme alırız” diyorlar. Tabiri caizse, daha çok taviz koparmak için Türkiye’ye post kılı saydırıyorlar.
İşte Türkiye’nin önüne AB Müktesebatına uyum için konulan fasıl başlıkları:
1) Malların Serbest Dolaşımı, 2) İşçilerin Serbest Dolaşımı, 3) İş Kurma Hakkı ve Hizmet Sunumu Serbestisi, 4) Sermayenin Serbest Dolaşımı, 5) Kamu Alımları, 6) Şirketler Hukuku, 7) Fikri Mülkiyet Hukuku, 8) Rekabet Politikası, 9) Mali Hizmetler, 10) Bilgi Toplumu ve Medya, 11) Tarım ve Kırsal Kalkınma, 12) Gıda Güvenliği-Veterinerlik ve Bitki Sağlığı, 13) Balıkçılık, 14) Taşımacılık Politikası, 15) Enerji, 16) Vergilendirme, 17) Ekonomik ve Parasal Politika, 18) İstatistik, 19) Sosyal Politika ve İstihdam, 20) İşletmeler ve Sanayi Politikası, 21) Trans-Avrupa Şebekeleri, 22) Bölgesel Politika ve Yapısal Araçların Koordinasyonu, 23) Yargı ve Temel Haklar, 24) Adalet, Özgürlük ve Güvenlik, 25) Bilim ve Araştırma, 26) Eğitim ve Kültür, 27) Çevre, 28) Tüketicinin ve Sağlığın Korunması, 29) Gümrük Birliği, 30) Dış İlişkiler, 31) Dış Güvenlik ve Savunma Politikaları, 32) Mali Kontrol, 33) Mali ve Bütçesel Hükümler, 34)Kurumlar, 35 ) Diğer Konular… Bunlara ilaveten yeni fasıllar açılması da muhtemeldir.
Bu fasılların tamamı taranacak, ilgili yasal diğer düzenlemelerin yapıldığı kanaati hasıl olduğunda fasıllar tek tek müzakere edilecek. AB ilgili komisyonunda müzakere edilen fasılları, Türkiye’nin iç hukukuna taşıdığı ve hayata geçirdiği kabul görürse o fasıldan diğer fasıla geçilecek. Bir fasıl bitmeden diğer fasıla geçilmeyecek.
Burada önem arz eden husus; fasıllarda, dini- itikadı, manevi ve milli yapımıza aykırı, uygun olmayan hususlara uyum konusunda nasıl yol ve istikamet izleneceğidir? İslam’a aykırı bir talebin Türkiye hükümetleri tarafından yerine getirilip getirilmeyeceğidir. AB müktesebatına uyum için İslam’a ve milli menfaatlere aykırı hususlara uyum için yasal ve idari düzenlemelerin yapılıp yapılmayacağıdır. Uygulamalar göstermiştir ki, AB müktesebatında İslam’la çatışan konular masaya geldiğinde, maalesef İslami ilkeler değil AB ilkeleri tercih edilmektedir. Milli ve manevi değerlerden sürekli taviz verilmektedir. Bu uygulama toplum hayatından İslam’ın ve kültürünün yavaş yavaş tasfiyesi ve genç nesillerin hafızasından silinmesi tehlikesini beraberinde getirmektedir. Millet ifsat edilmektedir. Batı kültürü ve 120 bin sayfa tutan AB müktesebatında İslam’a, milli ve manevi değerlerimize aykırı binlerce husus bulunmaktadır. Bunlardan domuz’un kasaplık hayvan sınıfına sokulması, zinanın suç olmaktan çıkarılması, eşcinselliğin bir hak olarak kabul edilip devlet tarafından koruma altına alınıp desteklenmesi gibi İslama, itikadımıza, milli ve manevi kültürümüze aykırı konuların iç hukuka taşınmış olması konunun tercih istikametini, vahametini ve ciddiyetini ortaya koymaktadır.
Geçenlerde hükümetin alelacele “demokratikleşme paketi” adı altında açıkladığı konular kısmen AB yetkililerinin takdirini kazanmış, Kurban Bayramı’nda ilan ettikleri “Türkiye ilerleme raporunda”, “Her ne kadar “gezi olayları” nda polisin sergilediği tavır ve Ruhban okulunun açılmasından bahsedilme mesi skalanızı aşağı çekmişse de, ilan edilen paket durumu biraz telafi etmiş 23.ve 24 . fasıllarda “ilerleme” ve “iyi ilerleme” kaydedildiği ”ne değinilmiştir. AB komisyonunda üye adayı ülkelerin 23.ve 24. fasılları halletmeden diğer fasıllara geçilemeyeceği görüşü hakimdir.
AB’ye üyelik için katılım müzakeresi fasıllarının tamamı taranacak, müzakere edilecek, eksiksiz uyum sağlanacak ki, herhangi bir AB üyesi ülke veto etmezse, üyelik kabul edilebilsin. Mesela, Türkiye istenen her şeyi yerine getirse bile, herhangi bir üye, diyelim Kıbrıs Rum kesimi “olmaz” dediğinde, Türkiye AB’ ye üye olamaz. Rumların gönlünü görüp razı etmesi gerekecek.
Bütün bunları yerine getirdikten sonra halen ortada halkı Müslüman, kendi kültürünü yaşatabilen bütünlük içinde bir Türkiye kalırsa, iş bunlarla da bitmiyor. Bir de Türkiye’den yerine getirilmesi istenen “Tavsiyeler ve etkiler raporu” maddeleri var.
Türkiye’nin birliğe katılmasının AB’yi olumsuz etkilememesi için bu rapordaki şartları da kabul edip yerine getirmesi isteniyor.
Bunların bazıları:
1-Türkiye AB ye üye olmazdan önce diğer ülkelerle yapmış olduğu ikili ya da çok taraflı anlaşmalardan AB isterse, vaz geçecek. Mesela; D-8 den, İİT den, Türk ülkelerle yaptığı birliklerden AB isterse çıkacak.
2- Türkiye, Yunanistan’la Ege meselesini Uluslararası Adalet Divanı’na götürecek. Bu divandan Türkiye lehine karar çıkmayacağı biliniyor.
3-Dicle ve Fırat suları idaresi Uluslararası bir komisyona verilecek, İsrail ve komşuları bu sulardan faydalanacak.
4- Ermenistan sınırları açılacak.
5-Türkiye Kıbrıs’tan çekilecek. Londra ve Zürih anlaşmalarına aykırı olarak AB’ye alınmış Türkiye’nin ayağına bağ, başına bela edilmiş Rum kesimi, Kıbrıs’ın tek hâkimi ve yönetimi sayılıp, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti korsan devlet, Kıbrıs Türk Silahlı Kuvvetleri bir AB ülkesinin bir kısmını işgal etmiş işgal gücü sayılıp adadan derhal çekilecek. Türkiye, Rum yönetimini tanıyıp Kıbrıs’ın meşru yönetimi olarak kabul edecek...