Bir ülke düşünün, en büyük bankalardan birinin ortağı sosyal demokrat parti.
Bir ülke düşünün, en büyük holdinglerin patronları tarihsel sol ve cumhuriyetçi gazeteyi finanse etmek için vakıf kurmuş ve kesenin ağzını açmışlar.
Bir ülke düşünün, oligarşinin işadamları derneği solcular tarafından çok seviliyor ve hükümeti eleştirmeleri “sol” mücadeleye katkı olarak değerlendiriliyor.
Bir ülke düşünün, oligarşinin işadamları derneği 21’inci yüzyılda her seçimde sosyal demokrat partiye oy verilmesi için çalışmış.
Bir ülke düşünün, oligarşi paralel devletle birlikte kurduğu Made in USA kumpaslarda en büyük desteği sosyal demokratlardan alıyor.
Bir ülke düşünün, oligarşi ülkeye kimi zaman Dünya Bankası’ndan USA patentli solcu lider, kimi zaman da yine USA patentli ananasçı lider empoze ediyor.
Bir ülke düşünün, sosyal demokrat partiye liderlik de, ülkenin en büyük kentinin sosyal demokrat belediye başkan adayı olmak da oligarşinin icazetine ve desteğine bağlı.
Bir ülke düşünün, oligarşinin bir fabrikasında sosyal demokrat sendika tarihte bir kez grev yapmışsa onu da patron namına stokları eritmek için yapmış (bakınız Aziz Nesin’in ‘Büyük Grev’ kitabı).
Bir ülke düşünün, oligarşi ‘katil oligarşi’ diyerek ortalığı yakıp yıkanları otellerde ağırlıyor, onlara yemek kumanyaları dağıtıyor.
Bir ülke düşünün, oligarşi ‘katil oligarşi’ diyenlerin gazetelerini yayımlıyor, liderlerini televizyonlarda parlatıyor.
Bir ülke düşünün, oligarşi, ‘katil oligarşi’ diyen eylemcilerin rahat etmesi için mağazalarını gece gündüz açık tutup, internet olanaklarını onların hizmetine sunuyor.
Bir ülke düşünün, ‘katil oligarşi’ diyenlerin lider kadrosu ‘hain tuzaklarda, kan uykularda’ katlediliyor ama geride kalanların çoğu hem onları hem de öz sloganını unutup oligarşiye sığınabiliyor.
Bir ülke düşünün, faili meçhuller milyonların yüreğini kanatırken ‘Cumartesi Anneleri’ Taksim’de 20-30 kişiyle yalnız bırakılıyor ama barış süreci başlayınca oligarşi destekli solcu çocuklar binlerle gelip Taksim’i yakıp yıkıyor.
Bir ülke düşünün, oligarşinin kutuplara kadar gidip doğadaki ayıları katletmekle övünen lideri Taksim meydanında başında ‘ben de çapulcuyum’ diyerek çevreci edasıyla poz veriyor.
Bir ülke düşünün, oligarşinin ‘cici’ solcuları ABD’li neo-conlarla ve Netanyahu ırkçılarıyla aynı dilden konuşup kendi hükümetini mücahitlere yardım suçlamasıyla “emperyalizm”e şikayet ediyor.
Bir ülke düşünün, her askeri darbeden önce bazen ajitasyonla, bazen provokasyonla askere ‘gel, gel’ diyerek davetiye çıkaranlar kendini oligarşi medyasında demokrat olarak satabiliyor.
Bir ülke düşünün, hayatta tek bir gün bile çalışmamış ‘50 yıl öncesinin’ öğrenci liderleri çalışanların temsilcisi olarak oligarşi medyasında boy gösterebiliyor.
Bir ülke düşünün, üniversiteli solcu gençler küçük burjuva ana babalarıyla aynı çizgide olmaktan onur duymaktalar ve bu davranışları oligarşi tarafından çok zekice ve çok orijinal bulunmakta.
Bir ülke düşünün, solcular hem paralı eğitimden yakınırlar ve hem de ‘eğitimli insanlar sola, eğitimsizler gericilere oy verir’ diyerek paralı insanların ağzıyla kendi halkına hakaret ederler, solculuk ezilenlerden değil egemenlerden yana olmak anlamına gelir.
Bir ülke düşünün, işçi sınıfı ve emekçilerin oturduğu bölgelerde sosyal demokrat parti baraj altında sürünmekte, solcu fraksiyonlar sıfır çekmekte ve gelir düzeyinin milyonları bulduğu yerde solun oyları tavan yapmakta.
Bir ülke düşünün, oligarşi, ülkenin meydanları yakılıp yıkılınca, dükkanlar, işyerleri, hatta bankalar tahrip edilince zil takıp oynamakta, kendi ülkesinin kredi notunu düşürmek için kumpas yapmakta.
Böyle bir ülkede, oligarşinin 1 Mayıs bayramını kutlamaz da ne yaparsınız?
Şanlı 1 Mayıs işçi ve emekçi bayramınız kutlu olsun Rahmi ve Mustafa yoldaşlar, Cem ve Ümit yoldaşlar, Aydın yoldaş ve devrimci kızları!
Sizlere hem ananaslı ve hurafeli, hem de boyalı, cilalı 1 Mayıslar!
Pennsylvania önderliğinde, turuncu devrim yolunda daha büyük showlar için birleşiniz!