11 kanunu Floréal yıl X , oylanacakNapolyon'un konsolosluğu altında , Fransız eğitiminin geçirdiği temel değişikliklerden biridir . Nitekim, bu kanun uyguladı lise merkez okulları ve reform orta ve özel eğitim yerine.
44 maddeden oluşan bu yasa, Antoine-François Fourcroy ve Jean-Antoine Chaptal sayesinde gün ışığına çıktı ve Napolyon tarafından "bir model" üretmek ve ortaokul kitlesi üzerinde uyarıcı ve düzenleyici etkisini göstermek için aranıyordu. ". Ancak hemen uygulanmadı ve konsolosun beklediği başarıya ulaşamadı.
Chaptal projesi
Bu yasa çıkmadan önce birçok teklif vardı. Chaptal'ınki en yenilikçiydi ve faturası. Napolyon'un hükümet, Jean-Antoine Chaptal'dan o dönemde genel bir rapor ve özellikle de halk eğitimiyle ilgili bir yasa tasarısı sunmasını istediğinde, darbesinde başarılı olmasının üzerinden bir yıl bile geçmemişti. Gerçekten de, Eyaletler Genelinin ileri gelenleri, kolejlerin ilkesini geliştirerek eski haline getirmek istediler.
Dönemin Devlet Müşaviri ve İçişleri Bakanı olan ikincisi, devrim döneminde okul sektöründen hayal kırıklığına uğradı ve oldukça kötü uygulamalarını iyileştirmek için kimsenin ilgilenmediğini düşündü. Kırsal kesimde ilkokulların olmamasından yakındı ve merkezi okulların uygulamalarını ve örgütlenmesini şiddetle eleştirdi.
Daha iyi eğitim taleplerini dile getirdi. Eğitime ücretsiz erişimden ve herkes için ücretsiz okulların yaratılmasından yanaydı. İlkokulların iyileştirilmesinde ısrar etti ve Fransız topraklarındaki merkezi okulların sayısını artırmak istedi. Göreve başladıktan hemen sonra Birinci Konsolos tarafından alıkonulmayan faturasını sundu. Gerçekten de, ikincisine göre, Devletin bu sermaye öznesi doğrultusunda oynayacağı rolü olmalıdır ve Chaptal bu noktayı ihmal etmiştir.
X yılının 11 Floréal yasası
Konsolos, Antoine-François Fourcroy'dan Chaptal'ınkinden daha ilginç bir yasa tasarısı düşünmesini istedi. Pierre-Louis Roederer'in yardımıyla İçişleri Bakanı tarafından yapılan bir soruşturmaya atıfta bulundular. Danou yasasının ( Dizin sırasında IV . Yıl Brumaire ) istenen etkilere sahip olmadığını fark ettiler ve bu nedenle çözümler bulmak istediler.
Yasama organına sunulmadan önce, Napolyon bu yasanın şekillendirilmesinde kişisel olarak yer aldı. Doğru olanı bulana kadar 12 değişiklik gerekti . 30 Germinal ait yıl X (), resmen Senato'ya sunuldu. Daha sonra, 11 Floréal'in ait yıl X (), reform 80 lehte ve 9 aleyhte oyla kabul edildi . Ama 10 Floréal'de Fourcroy yasama organı önünde kendini savunmak zorunda kaldı ve ilkokulların belediyelere emanet edilmesi gibi bazı noktalarda kendini açıklamak zorunda kaldı. Her şeye rağmen 251 beyaz ve 27 siyah top ile o gün resmen evlatlık alındı .
Bu kanun 44 maddeye ve önceden belirlenmiş 9 başlığa bölünmüştür. Bu, eğitimin üç bölümünü etkiledi: ilk, orta ve özel okullar. Ama devlet ilk ve orta öğretimle pek ilgilenmedi ve bu yasanın getirdiği yeniliğe ayrıcalık tanıdı: liselere. Rehberlik sırasında merkez okulların acı başarısızlığını tekrarlamak istemeyerek bu kurumlara çok umut bağladılar.
İlk okul
Devlet, birincil kurumları komünlere bıraktı, ancak bir kaymakamın bunların eylemlerini denetlemesini ve her ay kendisine rapor vermesini istedi. Fourcroy'un küçük okulların sorumluluğunu belediyelerin üstlenmesini istediğini belirtmek gerekir, çünkü ona göre, Rehberlik döneminde çıkarılan (eğitimin her zaman Devlet tarafından desteklenmesini gerektiren) mevzuat bu okulların kurulmasını gerçekten engellemiştir. esnafın maaşı.
Öğretim elemanlarını ve onları barındıracak bir yer bulmak belediyeye ve dolayısıyla belediye başkanına kalmıştır. Çocuklarının eğitim masraflarını karşılayamayan veliler için okul katkı payından muaf tutularak onlara yardımcı olunması için planlar yapılmıştır. Ancak bu, öğrencilerin sadece beşte biri için uygulandı.
İlkokulun amacı okumayı, yazmayı ve aritmetiğin ilk kavramlarını edinmeyi öğrenmekti.
Orta okul
Ortaokul terimi ilk olarak bu kanunda yer almıştır. Kişilere ve belediyelere emanet edilen kolejler ve Devlet tarafından yönetilen liseler olmak üzere iki tür kuruluş içeriyordu.
Fourcroy, komünleri ortaokullarını kurmaya ve sürdürmeye zorlamak için merkezi okulları bastırmayı önerdi. Bu çalışmalar, seçilen dersten bağımsız olarak ücretsiz değildi. Bu nedenle eğitim Napolyon döneminde henüz özgür değildi.
Kolejler
Bu tür müesseseleri liselerden ayırmak için bu kanundan kısa bir süre sonra kolej adı verilmiştir.
İlköğretimden sonra eğitimin ikinci kademesini temsil ettiler. Özel sektör veya belediyeler tarafından kontrol edilebilirler. Ancak her yıl okul yılının başlaması için kapılarını açıp açamayacaklarını sormak zorunda kaldılar.
Öğretim konuları Ancien Régime ile aynıydı: Latince, matematik, Fransızca, coğrafya ve tarihin temelleri öğretildi.
Öğretmenler kolej müdürü tarafından seçildi; veliler, çocuklarının okul yılı için ödeme yaparak maaşlarına katkıda bulundular.
Çeşitli müteakip kararnamelerle, örneğin üniformalar, konforla ilgili değişiklikler meydana geldi.
Liseler
Liseler öğretimin üçüncü aşamasını temsil ediyordu. Üç sınıfa ayrıldılar, en yüksek seviye Paris liselerininkiydi. Bu sınıflar, öğretmenlerin ücret ve yönetim kurulu miktarını belirledi.
Açılan her lise için 3 merkez okulun kapanmasına tanık olduk. O zamanlar Fransız topraklarında temyiz mahkemesi bulunan her bölgede bir tane olmak üzere toplam 45 kişi vardı.
Liselerin yaratılması için Fourcroy, 1803'te Lycée de Paris (Fransa'daki ilk lise) olan eski Collège Louis-le-Grand modeline atıfta bulunmuştu.
Bu laik okullar kendilerine has bir yol izlediler. Bu kurs belirli sayıda yılı içeriyordu ve liseler ayrıca özel hizmetler (iyileştirici kurslar veya eğlenceli aktiviteler) sunuyordu. Ayrıca eğitim takibine izin veren yatılı okulları da içeriyorlardı.
Kişiye özel
Müfettiş ekipleri, geleceğin liseleri olabilecek merkezi okulları bulmak için çeşitli Fransız bölümlerini araştırdı.
8 öğretmen (4 harf ve 4 matematik için) vardı. Öğretmenler öğrencileri denetledi ve öğretim elemanlarını denetledi. Bir müdür, bir çalışma sansürü ve bir yönetici savcı, lise binalarının sınırları içinde yasanın uygulanmasından sorumluydu.
Bu müesseseler başlangıçta milli bursiyerler, memur oğulları ve görevlerinin ifası sırasında ölen askerler için kurulmuştu. Ancak sayıları artırmak için yasayla tanınan en iyi ortaokulların en iyi öğrencileri için yaş gruplarına göre bir giriş sınavı yapıldı. Bu soyluların, burjuvaların, memurların ve askerlerin çocuklarını ilgilendiriyordu. Liselerde eğitim bu nedenle herkes için çok erişilebilir değildi. Sonunda, gündüzlü öğrenciler ve ücretsiz yatılılar kabul edildi.
dersler
Kurslar birçok değişikliğe uğradı. Merkez okullarda öğrenciler ilgilerini çeken dersleri seçerlerken, liselerde sınıflar yapılandırılır ve mezun olunurdu. Böylece sınıflarda her yaştan ama aynı seviyedeki erkek çocukları bulabilirdik.
Öğrenciler, çıraklığın ikinci yılından başlayarak üç yıl Latince ve iki güzel harfin yanı sıra beş yıl matematik için programlandılar. Zorunlu ders iki yıl “gramer”, iki yıl “insanlık” ve iki yıl “retorik”ten oluşuyordu. Harflerin öğretimi eski dilleri, retoriği, mantığı, ahlakı, biliminki ise matematik ve fiziği içeriyordu.
Üniforma giymek, zil yerine davul kullanmak , akşam yemeğinde Bulletin de la Grande Armée okumak , ...
özel okullar
Kanuna göre son eğitim seviyesiydiler ( 1806'da imparatorluk üniversitelerinin kurulmasından önce ).
Özel okullar devletin sorumluluğundaydı. Halihazırda var olanlar, organizasyonlarını temelden dönüştürme yetkisiyle devralındı. Bunlar bir lisenin yakınında bulunacaktı.
Mevcut olanlara ek olarak birçok okul oluşturuldu ( Politeknik , tıp ve hukuk okulları): on hukuk kurumu ve ayrıca üç tıp kurumu. Yeni fakülteler kuruldu: dört doğa tarihi, dört fizik, dört kimya, bir coğrafya, bir tarih, bir politik ekonomi, iki mekanik sanat, bir aşkın matematik, bir çizim ve bir asker. Her özel okul için belirli sayıda öğretmen gerekliydi.
Napolyon askeri okullara özel bir ilgi gösterdi.
Bu yasanın sonuçları ve ilerlemesi
Kanunun kurulması
Kamu eğitim müdüründen başkası olmayan Fourcroy, idarenin tüm düzenini takip etti. 300 belediye koleji , 12 hukuk fakültesi ve özellikle 45 lisenin teşkilatlanma ustasıydı .
Her biri bir eğitim müfettişi ve bir Enstitü komiserinden oluşan üç ekip, yeni liseleri doldurmak için iyi öğrenciler oluşturan ortaokulları denetledi. Ayrıca binaların uygun liselere dönüştürülüp dönüştürülemeyeceğini görmek için merkez okulları ziyaret ettiler.
Kızlar okullara alınmadı ve 1880'lere kadar ( Lois Jules Ferry ) kabul edilmedi . Kamu kadın eğitimi bu nedenle o zaman henüz mevcut değildi.
Liselerin kurulum sırası
Kanunla kurulan kırk beş liseye ev sahipliği yapan şehirlerin listesi şöyle: Bordeaux, Brüksel, Douai, Lyon, Marsilya, Mainz, Moulins, Rennes, Turin, Besançon, Rouen, Strasbourg, Amiens, Angers, Bourges, Caen, Cahors , Dijon, Grenoble, Liège, Limoges, Metz, Montpellier, Nîmes, Orléans, Pau, Poitiers, Reims, Toulouse, Paris (toplamda üç lise, ilki eski Louis-le-Grand kolejinin (ilk lise) açık) ), Avignon, Bonn, Bruges, Clermont, Gand, Rodez, Nantes, Nice, Pontivy, Versailles, İskenderiye ve Nancy.
Bazıları günümüz Fransa'sının sınırlarının ötesindeydi çünkü Napolyon döneminde Belçika, Almanya, İtalya ve İsviçre'nin bir kısmı Fransız topraklarının bir parçasıydı.
Kanundaki değişiklikler
kararnamesi ile Yine de, Hıristiyan okulunun Kardeşleri, din dışı öğretmen eksikliği nedeniyle, papazlarını ilk ve orta okullarda öğretmenlik yapmak üzere göndermelerine izin verildi. Biraz sonra ibadet ve ilmihal kursu ile laiklik ortadan kalkacaktır.
Liselerde istenilen dengeye rağmen güzel sanatlar dersleri ön plana çıktı. Profesörlerle ilgili olarak, sayıları oldukça hızlı bir şekilde azaldı. Aslında, 1804'te artık 8 değil 6 öğretmenimiz vardı (hâlâ 4'ü edebiyat için, 2'si matematik için). Harfler ve matematik arasındaki derslerin eşitliği hızla silindi, böylece harflerin ve Latince'nin temel önemi geri getirildi.
Başarısızlık
İlköğretim okulları ile ilgili olarak, okul çağındaki nüfusun sadece dörtte biri bir işyeri bulmuştur. Bu, hükümetin ve konsolosun bu kuruma gösterdiği ilgisizlikten anlaşılabilir. Buna ek olarak, öğretmenler yetersiz eğitim aldılar ve genellikle yetersiz gelirlerini desteklemek için başka bir meslekte çalışmak zorunda kaldılar.
Ücretsiz yatılı öğrencilerin yüzde 17,5'i ile liselere gelip okumak için heves eksikliğini hemen fark ettik. Aslında öğrencilerin yarısı bursluydu. Babalık kriterlerine göre seçilen ikincisi bile bu dersleri almak için gerekli potansiyele sahip değildi ve başarı şansı çok azdı. Son olarak, kuruluşlar ancak çok yavaş kuruldu. 1809'da planlanan 45 liseden sadece 29'u vardı.
Öte yandan, Fourcroy'un projesinin kurulmasından birkaç yıl sonra, 1806 tarihli bir rapora göre kolejler gerçek bir başarıya imza attı.
bibliyografya
- Jacques-Olivier Boudon , Napolyon ve kolejler: Erken Avrupa'da Eğitim ve toplum XIX inci yüzyılın , Paris, Yeni Dünya Yayıncılık,, 392 s.
- Jacques-Olivier Boudon, Fransa ve Napolyon Avrupası , Paris, Armand Colin, koll. "Koleksiyon U, Tarih",, 352 s.
- Pierre Caspard, Jean-Noël Luc ve Philippe Savoie, Liseler, lise öğrencileri: İki yüzyıllık tarih , Lyon, Ulusal Eğitim Araştırmaları Enstitüsü,, 485 s.
- René Grevet, Fransa'da çağdaş okulun gelişi (1789-1835): Okul kültürünün sekülerleşmesi ve itirafçılaştırılması , Villeneuve d'Ascq, Presses universitaire du Septentrion, koll. "Tarih ve medeniyetler",, 360 s.
- Claude Lelièvre ve Christian Nique, Okul inşaatçılar: Fransa'da eğitimin biyografik tarihi , Paris, Nathan, koll. "Eğitim kriterleri / Eğitim tarihi",, 494 s.
- Thierry Lentz ( yön. ), Pierre Branda, Pierre-François Pinaud ve Clémence Zacharie, Napolyon Fransa'yı icat ettiğinde: Konsolosluğun ve İmparatorluğun siyasi, idari ve mahkeme kurumları sözlüğü , Paris, Tallandier, koll. "Napolyon Kütüphanesi",, 770 s.
- Antoine Prost, Fransa Eğitim Üzerine Tarihsel Perspektifler XIX th - XX inci yüzyıllar , Paris, Belin, argo. "Eğitim tarihi",, 272 s.
- Jean Tulard ( yön. ) Ve Georges Clause, Dictionary Napoleon , Paris, Fayard,, 2 nci baskı. ( 1 st ed. 1987), 1977 , s. , "Liseler"