benPutin’in yabancı ziyaretçilerini ağırladığı o uzun beyaz masalı Kremlin odasında, en çok hayran olduğu çarların dörtlü heykeli var. Başarıları onun başarı ölçütü.
İlk iki heykel, Rusya’yı Avrupa kıtasında bir imparatorluk olarak kuran on sekizinci yüzyıl yöneticilerine adanmıştır: İsveçlilere karşı yaptığı savaşlarda Baltık topraklarını fetheden Büyük Peter; ve Polonya’nın yarısını yutan Büyük Katerina, Türklere karşı yürüttüğü savaşlarla Rus gücünü Karadeniz’e kadar genişletti ve Rus donanmasının Yakın Doğu’ya hakim olduğu Kırım’ı ilhak etti.
Rusya’nın büyüme hızı Avrupa’nın güçlerini alarma geçirdi. Sibirya’nın fethi ile 1917 Devrimi’nin başladığı on altıncı yüzyıl arasında, Rus İmparatorluğu 50 mil karelik bir hızla büyüdü. Her gün. Batı’nın Rusya’ya yönelik korkuları, Napolyon’un Putin panteonundaki üçüncü çar olan I. Aleksandr tarafından yenilgiye uğratılmasının ardından zirveye ulaştı. Marquis de Custine gibi yazarlar, en çok satanı Rus Seyahatleri (1839), ülkenin temelde yayılmacı bir karaktere sahip olduğunu savundu, bu görüş daha sonra Soğuk Savaş tarafından pekiştirildi. Putin’in Ukrayna’daki sebepsiz saldırganlık savaşı bu teoriyi destekliyor mu, yoksa yeni bir şeyin parçası mı?
Rusya, Avrupa ile Asya arasındaki ormanlık arazilerde ve bozkırlarda büyüdü. Tarihi boyunca her iki kıtadan insanlar tarafından sömürgeleştirilmiş olan topraklarını tanımlamak için ne denizler ne de dağlar gibi doğal sınırlar yoktur. Açıklığı, Rusya’yı yabancı istilaya karşı savunmasız hale getirdi. Moğollar ve Türkçe konuşan kabileler, Cermen Şövalyeleri, Polonyalılar ve İsveçliler, Osmanlılar – hepsi Napolyon’dan önce Rusya’yı işgal etti.
Rus devleti, toplumu askeri ihtiyaçlarına tabi kılarak ülkenin sınırlarını savunmak için gelişti. Sosyal sınıflar, vergi mükellefi ve asker olarak devlete fayda sağlayacak şekilde örgütlendi. Rusya’nın sınırlarını koruma yöntemi, bölgesel genişlemeydi. Tarih, Rusya’nın komşu ülkeleri zayıf tutarak ve düşman güçleri mesafeli tutmak için sınırlarının ötesinde savaşlar vererek güvenliğini artırma eğiliminde olduğunu gösteriyor.
Ukrayna uzun zamandır “sınır bölgesi” olarak özel bir rol oynadı (Slav kelimesinin anlamı ‘ukrayna‘) Rusya ve Batı arasında. On yedinci yüzyılda Rusya’ya katılmasından itibaren, Ukrayna, Rusya’daki Batı fikirleri, teknolojileri ve modaları için bir kanal görevi gördü. Ancak, Kazakları veya Ukraynalıları yanlarına alırlarsa, Avrupa ordularının Moskova’ya saldırması için açık bir kapıydı.
Devamını Okuyun: Rusya Sızdıran Boru Hatlarıyla Enerji Savaşı İlan Ediyor
Bu son nokta Putin tarafından Temmuz 2021’de yayınlanan ve şimdi Ukrayna’nın işgalinin gerekçesi olarak okunabilecek olan ‘Rusların ve Ukraynalıların Tarihsel Birliği Üzerine’ adlı uzun makalesinde vurgulanmıştır. Putin, tarihinin birçok noktasında Ukrayna’nın düşman yabancı devletler tarafından kullanıldığını ileri sürdü – on yedinci ve on sekizinci yüzyıllarda Polonyalılar ve İsveçliler, Birinci Dünya Savaşı’nda Avusturyalılar ve Almanlar, Rus İç Savaşı’nda müttefik güçler, 1941’den sonra Naziler – Rusya’ya karşı bir Truva atı olarak. Bugün Batı’nın da aynı şeyi yaptığını iddia etti. Rusya, Ukraynalılarla değil, NATO’daki efendileriyle savaş halindeydi.
Birçok Rus, Soğuk Savaş korkuları üzerine inşa edildiği için bu anlatıya ikna oldu. Ayrıca, okullarda öğretilen ve uzun yıllar boyunca film ve TV programlarından beslendikleri tarih çerçevesinde de onlara mantıklı geliyor: Rusya’nın saldırgan savaşlar başlatmaması, düşman Batılı güçlerin saldırılarının kurbanı olması ve bu nedenle. Batı’ya karşı kendini savunacak güçlü bir devlete ve lidere ihtiyacı var.
1242’de Cermen Şövalyelerini (Ortodoks Rusya’ya Katolikliği dayatmak için yola çıkan Alman haçlıları) bugünün Estonya’sında Peipus Gölü’nün buzları üzerinde bir savaşta yenen Novgorod’un aziz prensi Alexander Nevsky’den öğrendikleri ders buydu. – ulusal bilinçte büyük görünen bir zafer, çünkü Alexander Nevsky (1938), Sergei Eisenstein’ın Nazi Almanya’sına karşı Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Sovyetler Birliği’nde milyonlarca kişi tarafından izlenen büyük vatansever filmi. 1812’den, Napolyon’a karşı Vatanseverlik Savaşı’ndan öğrendikleri ders de buydu; ve Sovyetler Birliği’nin Almanlar tarafından işgal edildiği 1941’den, 1939’da bir Sovyet-Nazi paktının olduğu zamandan değil, İkinci Dünya Savaşı hakkında anlatılan hikaye.
Putin’in yazısının diğer argümanı -Ukrayna’nın Büyük Rusya’nın tarihi bir parçası olduğu ve hiçbir zaman bağımsız bir ulusa sahip olmadığı- Rusların ülkelerinin tarihini anlamaları için de mantıklı. Çarlık döneminden beri Ruslara, imparatorluğun Slav çekirdeğini oluşturan bir Rus ailesinde (Belarusyalılar veya “Beyaz Ruslar”) küçük kardeşleri olarak Ukraynalıları (“Küçük Ruslar”) küçük görmeleri öğretildi. Rusların Sovyetler Birliği’ndeki öncü rolü, özellikle 1945’ten sonra, Stalin’in Sovyet zaferi için “Büyük Rusları” takdir etmesi ve yeni ilhak edilen batı Ukrayna, Moldova ve Baltık topraklarında bir Ruslaştırma kampanyası başlatmasıyla benzer şekilde vurgulandı.
Bunun Rus nüfusuna aşıladığı kültürel üstünlük duygusu, Putin’in Ukrayna’daki operasyonunun acımasızlığını açıklamaya yardımcı olabilir. Rusya’nın sivilleri öldürmesi, kadınlara tecavüz etmesi ve diğer terör eylemleri, imparatorluk sonrası bir intikam alma ve onları cezalandırma, onlara Rusya’dan bağımsızlıklarını, Avrupa’nın bir parçası olma kararlılıklarını ödetme dürtüsünden kaynaklanmaktadır. Ukraynalılar olmak ve “Rus dünyasının” tebaası değil.
“Rus dünyası”, Putin’in, Rusya’yı Ukrayna ve Beyaz Rusya ile üçlü bir ulusta birleştiren ve ilk binyılda Kiev Rus’a kadar uzanan efsanevi bir manevi imparatorluk kavramıdır. Fikir, Rus Kilisesi tarafından, Sovyetler Birliği’nin dağılmasıyla kopan bir bağlantı olan Kiev Rus’tan manevi mirasını desteklemek için geliştirildi. 1991’den sonra Rusya toprakları dışında kalan Rusça konuşanları (onlara ‘vatandaşlarımız’ diyordu) savunmak için dış politikasının bir kolu olarak kullanan Putin tarafından ele geçirildi. Ukrayna’yı işgalini sahte bahanelerle haklı çıkardı. onları, Kiev’deki Maidan sonrası milliyetçi hükümet olan Cunta olarak adlandırdığı şeyin soykırımcı amaçlarından korumaktı. Bu Rusların Ukrayna vatandaşı olmaları ve kendilerini bu şekilde tanımlamaları Putin’in görüşüne göre sayılmazdı.
Heykel dörtlüsümüzdeki son çar I. Nicholas, Rus Dünyası vizyonunda Putin’e en yakın göründüğü yer burasıdır. Dindar bir Hıristiyan olan Nicholas, Rusya’nın Moskova’yı (“Üçüncü Roma” veya gerçek inancın kalan son yeri) Konstantinopolis ve Kudüs ile birleştiren bir Ortodoks imparatorluğu olduğuna inanıyordu. Bu gerekçelerle 1853’te, padişahı Balkanlar’da ve Kutsal Topraklarda (her ikisi de o zamanlar Osmanlılar tarafından yönetiliyordu) Ortodokslar için ayrıcalıklı bir konum taleplerine razı olmaya zorlamak için Türklere karşı savaşa girdi. Onun ölümcül hatası, batılı güçlerin Türkleri destekleme istekliliğini hafife almaktı. 1854’te İngilizler ve Fransızlar, müttefik kuvvetlerini Kırım’a gönderdiler ve burada Rusların Sivastopol’daki deniz üssünü ele geçirdiler ve onları teslim olmaya zorladılar.
Putin de dahil olmak üzere Rusya’nın milliyetçileri arasında I. Nicholas ulusal bir kahraman çünkü Rusya’nın manevi çıkarları için Batı’ya karşı durdu ve Batılı görünümlü liberal aydınların muhalefetine karşı bunu tek başına yaptı. Aynı şekilde Putin, Rusya için tek başına duran bir adam imajını geliştiriyor. dır-dir Rusya patrimonyal otokrasisinde.
Batı karşıtı milliyetçiliğinin kalbine yerleştirdiği dini (‘Rus’) değerlere inanıp inanmadığını söylemek zor. Nicholas I’den farklı olarak, bir Ortodoks inananı olarak yetiştirilmedi, ancak KGB eğitimi aldı, bu da bu fikirleri – örneğin ABD kibirine veya LGBT haklarına yönelik saldırıları – sadece duyguları karıştırmak için kullandığı görüşüne daha fazla güven veriyor. Batı’ya duyulan güvensizlik ve nefret. 1991’deki çöküşten kendini kaybeden, piyasa sistemine ve demokrasiye hiçbir zaman tam olarak uyum sağlayamayan ve şimdi Sovyetler Birliği gibi bir şeye geri dönmek isteyen milyonlarca Rus tarafından zaten hissedilen bir düşmanlıktır.
Putin’in Ukrayna’daki saldırganlık savaşı, tarihinin büyük bir bölümünde Rus devletini tanımlayan emperyal yayılmacılığın bir işaretidir. Ancak geleneksel anlamda jeopolitika kadar mitsel fikirlere de dayanmaktadır: Rusya, Çin ve İran’daki diktatörlüklerin temelini oluşturan milliyetçi, sosyal olarak muhafazakar, Batı karşıtı ve dini karakterli fikirler. Önümüzde, Avrasya’da yükselen ve Batı’ya karşı tarihi şikayetleri olan ülkeleri birleştiren yeni bir imparatorluk tipini görebiliriz. Destekçileri ve fikirleriyle büyüyen bir imparatorluktur.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gereken Hikaye