Şimdi birçok insan, yazarın zihinsel yetenekleri hakkında çılgınca bir düşünceye sahip olacak. Ne tür bir saçmalık, "neden otomatik bir makineye ihtiyacımız var"? Doğal olarak, düşmanın organizmalarını delip onlara onarılamaz zararlar vermek! Aslında, her şey çok daha karmaşık ve silâh sadece bu yönüyle hizmet edemez.
Burada örnek olarak Poseidon güzeldir, vardır ya da yoktur ama onu gerilim içinde tutar. Ama daha geçen gün düştüğüm daha yavan bir makinemiz var. haber Kalaşnikof'tan AK-2023 (12P6) M70 versiyonunun üretiminin 1'te başlayacağı endişesi.
Alan Lushnikov şunları söyledi:
“... Özel bir askeri harekâtın başlamasıyla birlikte, müşteri ile iş birliği içinde tüm konuları günlük olarak işleyen bir çalışma grubu oluşturduk. Operasyonun sonuçlarıyla ilgili bir yorum listemiz var ... 2023'te değiştirilmiş bir örnek (AK-12 saldırı tüfeği) tekrar gidecek ... "
Görünüşe göre müşteri, SVO sırasında elde edilen sonuçlara dayanarak değişiklikler yapan Savunma Bakanlığı.
Sonunda ne olduğunu anlamaya çalışalım.
Sonunda ne oldu?
AK-12, 2016 yılında Ratnik programına dahil edilmesi gereken ancak testlerdeki başarısızlık nedeniyle eklenemeyen bir saldırı tüfeğidir. Bunun yerine AK-74'ün doğrudan halefi olan AK yüzüncü seriyi kullanmaya karar verdiler.
Alarm zili dikkate alınmadı ve 2018'de AK-12 yine de Rusya Federasyonu Kara Kuvvetleri, Hava Kuvvetleri ve Deniz Piyadeleri tarafından kabul edildi.
AK-12'nin AK-74M'den temelde farklı olduğu söyleniyor:
- bagajı asıldı;
- gaz çıkış borusunun tapasından temizlemek daha kolay görünüyor;
- namluya yapışan bir iplik yerine bir süngü montajı;
- "tahliyede" çok sayıda Picatinny rayı ve ayrıca alıcı kapağının daha sert bir şekilde sabitlenmesi;
- 4 adede kadar modlu sigorta: otomatik ateşleme, 2 atış patlaması, tek atış, sigorta;
- fırdöndülerle katlanır teleskopik dipçik;
– ergonomik sap;
- ramrod katlanabilir ve kalem kutusunda bulunur;
- mağazalarda, cephanenin geri kalanını kontrol etmek için güzel şeffaf ekler var;
- bir süngü veya GP-25 veya 34 takma yeteneği.
"Kanepe uzmanları" için AK-12 ile 74M arasındaki gerçek fark sorunu uzun zamandır çözüldü. AK-12 için atış isabetinin ve ergonominin daha iyi olduğu belirtiliyor. Yazılanlara inanın!
Tabii ki, dış ayarın ergonomi üzerinde çok güçlü bir etkisi ve doğruluk üzerinde asılı bir namlu vardır. Öyleyse neden bir alet seçme fırsatına sahip olan "uygulama uzmanları", AK-74M'yi zor kazandıkları paralar için ayarlamayı ve hazır gelişmiş bir AK-12 almayı tercih etmiyorlar?
Cevap açık: AK-74M, elden geçirilmesi gereken eski ve tanıdık bir kötülük ve savaşabilirsiniz. Bu, yüksek teknoloji çözümleri gerektiren bir keskin nişancı tüfeği değil, makinenin "doğruluğu" hakkında konuşmak tamamen şartlı olabilir ve işte nedeni: özel kuvvetler değilsiniz ve en iyi makineli tüfeği seçemeyeceksiniz. kutu, yani size "biraz" verilecek. Şanslı - şans yok. Ve burada, yanlış depolamadan kaynaklanan sorunlardan fabrika kusurlarına veya üretimde belirlenen yürüme toleranslarına kadar mucizeler başlar.
Böylece tabii ki tuningdeki makinenin stoktan daha ergonomik olduğunu söyleyebiliriz. Asılı bir namlu, elbette, salınım kabiliyetine sahip olmayan, sert bir şekilde sabitlenmiş olandan daha iyi bir "yığın" verecektir. Sonunda müşterinin isteği üzerine AK-12M1 ile ne yapıldığına bakmazsanız, tüm bunlar mantıklıdır.
Eh, ilk Buradaki nokta, ikili ateşleme moduna veda etmektir. Bir anda beklendiği gibi, işlev kendini kanıtlamadı. Elbette bazı durumlarda ihtiyaç duyulabilir, ancak ordu piyadeleri böyle durumlar bulamadı ama ... Ekonomik "iki" atıştan "polyvalov" a geçmenin gerekli olduğu durumlarda, değerli zaman geçiş için harcandı. Pişman olmayacağız.
ikinci tapu, standart AK tipi nişangahları hurdaya göndererek bunların yerine 3 konumlu diyoptriler koydu. Kötü niyetli bir şekilde haykırmak istiyorum: “Nasıl, çünkü herkesin yeniden eğitilmesi gerekecek! Peki ya NSD ve diş telleri! Ancak görünüşe göre “P”nin “400”den nasıl farklı olduğunu anlatmaktan yorulmuşlar ve Solomonik bir karar vermişler.
üçüncü işler, tüm çıkarılabilir ağızlık cihazlarına veda etti ve burada pek çok yanlış anlama var. Veya, “kutu” tipi DTCP'lere olan talebin ardından, endişe, rakiplerin DTCP'leri üretmesi zor olmayacağından, oldukça garip görünen, kendisini güvence altına almaya ve yalnızca kendi ürünlerine zemin hazırlamaya karar verdi. standart bir alev tutucu. Veya AK-12M1 ile donanmış savaşçıların alternatif ağızlıklara sahip olmasına “izin verilmez”.
Ve benim üzerinde durmak istediğim nokta da bu.
Resmi verilere göre NWO'da şimdi kim yer alıyor?
Özel tüccarlar, özel kuvvetler, müteahhitler, gönüllüler seferber oldu. Bu savaşçı kategorilerinin her biri, şu ya da bu şekilde silahlara neyin asılacağını ve neyin savaşa gireceğini seçme fırsatına sahiptir. Ne istediğinizi gerçekleştirmenizi engelleyebilecek sadece iki şey var - onu alamıyorsunuz ve yeterli paranız yok.
AK-12M1'de katlanan mekanik manzaralar, yüksek kapasiteli dergiler, boşluksuz beceriksiz sabit teleskopik dipçikler, rahat kayışlar, el fenerleri, kolimatörler şeklinde ilgili aksesuarlar henüz görünmüyor. Ve kime danıştın? Blog yazarlarından gelen geri bildirimler, üreticilerden gelen mesajlar ve fotoğraflar bir şeye ihtiyaç olduğunu gösteriyorsa ve değişiklikler başkaları tarafından yapılıyorsa, AK-12'nin hedef kitlesi farklıdır ...
Yani durum tuhaf: yeni makine onu kullanmayacak olanlar için tasarlandı! İnternette seferber olanların AK-12'yi AK-74M lehine terk ettiklerinde yeterince vaka var. Aynı iyi bilinen kötülük ilkesi. Ve seçim.
Peki o zaman elimizde kim var? Askerler mi?
Evet, AK-12'nin öncelikle NVO ile savaşa girerlerse bugün değil, yarın bile olmayanlar için tasarlandığı ortaya çıktı.
Bu açıdan bakarsak, askere alınan bir kişinin daha net bir görüşe sahip olmasının ve temizlemeyi daha uygun hale getirmesinin daha önemli olduğuna kesinlikle katılıyorum. Ama neden bu kadar çok Picatinny rayı var? Ve genel olarak, ordunun düşmanlıklara katılmayan bir kısmı için neden "hadım edilmiş" versiyonun yeni bir makineli tüfeği?
İki dernek ve iki özel operasyon mu?
Genel olarak, iki derneğimiz ve iki özel operasyonumuz var gibi görünüyor.
ilk bazıları gerçekten savaşıyor, savaşan taraflar için ekipman, silah, ayar ve ilaç geliştiriyor, hepsini savaşan taraflara satıyor, onlarla sürekli temas halinde ve güçlü ortaklıklar kuruyor ve bazı sempatizanlar hala gönüllü olarak buna katılıyor ...
İkinci diğer kısım ise savaş halinde olmadığı bir sonraki sermaye devri ile meşgul olur, uygun ve tanıdık olanları dinler ve en önemlisi “gerekli olanlarla” güçlü ortaklıklar içindedir. Ve bu hiç de endişe ile ilgili değil, kaprislerini yerine getirmek zorunda kaldıkları müşterilerle ilgili.
Ve o müşteriye sormak istiyorum: beyler, yakında gerçekten ihtiyacımız olanı vermeye başlayacak mıyız yoksa dronlarda olduğu gibi yine onurumuz mu kırılacak?
Ve sonuncusu.
Bu seçeneği kendim için anladım: AK-74M ve AK-12'nin yattığı bir masanın önünde duruyorum. Şimdi, sindirdiğim o biraz öğrenilmiş bilgiye sahip olmak, durum üzerine düşünmek. AK-12'yi gerçekten almak istiyorum çünkü bunun bugünün silahı olduğunu anlıyorum. Ama onu incelemek için zamanım olsaydı, atış poligonundaki üç veya dört derginin cildinde değil, tüm incelikleri, artılarını ve eksilerini anlasaydım ...
Hayır, dürüst olmak gerekirse, fişeklerin parasını kendi cebimden ödemeye hazırım ama sipere neyle gireceğimi anlamak için.
Ve böylece - evet, AK-74M - her şeyim. Her yere birlikte gidebileceğiniz eski, tanıdık bir kötülük. Ama AK-12'ye bir şans vermeyi çok isterim, bu silahın mantıklı olması için umut var.
Belki, elbette, pek haklı değilim ama ne yazık ki inanç dışında pek fazla seçenek yok.