Horace Walpole, yazdığı eserle gotik tartışmaların 18. yüzyıldaki doruk noktasını temsil ederken kendisinden sonra gelen birçok yazarı da derinden etkiledi.
Otranto prensi Manfredi’nin geleceği ve serveti hastalıklı oğlu Corrado’nun, Vicenza Markisi’nin kızı Isabella ile evlenmesine bağlı. Atalarının dalavereyle sahip olduğu Otranto şatosu ve prensliği hakkında karanlık bir kehanet var: “Ancak gerçek sahibi ona sığamayacak kadar büyüdüğü zaman bu aileden bir başkasına geçecek”. Manfredi’nin tek düşündüğü ise bu evliliğin bir an önce gerçekleşmesi ve soyunun devam edebilmesi…
Prensin bir de Corrado’dan üç yaş büyük, on sekiz yaşında güzeller güzeli, altın kalpli kızı Matilda var. Babası için hiçbir önem taşımasa da öykünün devamı için önemli bir karakter. Babasından hiç sevgi ve ilgi görmeden büyüyen Matilda, ne olursa olsun gösterdiği saygı ve itaatle o dönemde kadınlara yüklenen misyonun da temsilciliğini yapıyor. Bu iki özelliği ile annesi Ippolita’nın kopyası; ikisi de hayatlarını, hayatlarındaki erkeklere adamış durumdalar.
Nereden geldi bu dev miğfer?
Doğa üstü unsurlar ve büyük tesadüfler, düğün günü Corrado’nun üzerine dev gibi bir miğferin düşmesiyle başlıyor. Nereden geldiği belli olmayan bu miğfer, oğlanın oracıkta ölmesine neden oluyor. Korkuya kapılan herkes miğferin başına toplanıyor, soru belli: Bu miğfer nereden geldi? Oradan geçen iyi kalpli bir köylü, miğferin St. Nicholas Kilisesi’nin mezarlığında duran iyi kalpli Alfonso’nun heykelindeki miğferin aynısı olduğunu söylüyor. Davet edilen köylüler ve çalışanlar bunu şaşkınlıkla onaylayınca Manfredi köylüyü büyücülükle ve oğlunun katliyle suçluyor.
Bu sırada Ippolita ise üzüntüden kendini kaybetmiş durumda. Köylüyü şatonun kulesine hapseden Manfredi, vakit kaybetmeden soyunun devamını garantileme peşine düşüyor: Oğluyla evlenmesi için şatoya getirdiği Isabella’yı kendisiyle evlenmeye ikna etmeye çalışıyor. Isabella, Manfredi’nin deliliğinden korkup kaçıyor. Planı ise tesadüfen bulduğu karanlık, labirente benzeyen bodrumda saklanmak hatta gizli bir geçit bulup kaçmak ve kiliseye sığınmak…
İlk ve klasik olarak Otranto Şatosu
Yukarıda anlattığım kısım kitabın belki ilk kırk sayfası bile değildir. Konuyu ve karakterleri kısaca özetlemek, karakterlerin çıkış noktalarını vermek ve yazıldığı dönemde büyük ilgi uyandıran bu kitabın nasıl bir içeriğe sahip olduğunu anlatmak istedim. Gökten düşen miğferler, büyüler, zindanlar, hareket eden tablolar, hayaletler, gizli geçitler… Bunlar günümüzde birçok eserde alışık olduğumuz efsaneler olsalar bile, kitabın ilk kez yayımlandığı 1764 tarihinde ilklerdi ve bir geleneğin başlangıcı oldular.
Otranto Şatosu, bugün yazılan gotik eserlerle karşılaştırma yapmadan okumanızı önerdiğim bir kitap çünkü karşılaştırırsanız sizi tatmin etmeyecektir. Önemli bazı olayların kısaca geçilmesi ya da geçiştirilmesi, mistik olaylarda fazla derine inilmemesi ve uzun diyaloglar okumayı biraz zorlaştırabilir. Yine de kitabı değerlendirirken yazıldığı dönemi göz önünde bulundurmakta fayda var: 1700’ler ve büyü, saygın rahiplere bile tepeden bakan kontlar ve hırsızlık yaparak prens olan insanlar… Otranto Şatosu’nu hem bir ilk hem de bir klasik olması sebebiyle gotik edebiyata ilgi duyan/duymayan herkese tavsiye ederim.