ile başlamak istiyorum Öykü maskesinin arkasından uluyan bir adam portresi.
“Geçen gün metro beklerken birdenbire insanın içini delen bir uluma duydum. Etrafıma baktım ve işte oradaydı, kışlık şapkalı bir adam yüzünün çoğunu kaplayan bir maskenin arkasından kurt gibi uluyarak, midesinin derinliklerinden tekrar tekrar uluyarak.
Hiçbir şey söylemiyor, hiçbir şey sormuyordu, şiddet kullanmıyordu, olduğu yerde duruyor, canını sıkan her ne varsa onu rahatsız ediyor ve maskesinin ardından kurt gibi uluuyordu. Bir süre sonra, rayların karşısından başka biri yanıt olarak uludu.”
İnsanlar “Oh, burası New York, ne istiyorsun” gibi açıklamalar yapıyordu. Ve o sahnenin, üç yıllık biyolojik zehirlenme ve psikolojik tacizden sonra bize ne hale geldiğinin bir aynası olduğunu düşünüyordum. Bir yere götürülmeyi beklerken maskenin arkasından ulumalar şu an bulunduğumuz yer.
Yıllar önce, tacizci bir adamla evlendim. Başlangıçta çok tatlıydı ve sonra – yavaş yavaş – aniden – kafamı karıştıran, fiziksel olarak şiddetli davranan ve sonra çılgınca özür dileyen, kırmızı bir yüzle bağıran, bana gaz veren, beni deli hissettiren irrasyonel bir manyağa dönüştü. sonra tekrar şiddetli davranmak, sonra lütfen çok utandığı için kimseye söylememem için bana yalvarmak vb.
İronik bir şekilde, evliliğin çok prezentabl bir görünüşü, iyi kayınvalidesi falan vardı ve ben dünyaya cephenin arkasında ne olduğunu anlatmaktan, hatta kendime itiraf etmekten utanıyordum. Sadece eski meraklı benliğimin gölgesine doğru yavaş yavaş kayboluyordum. Sonunda “yanlış türden” alacağımı düşündüğüm için markete gidip bir kutu meyve suyu almak gibi şeyler yapmaktan korkmaya başladım. Sadece sözde hayattaydım.
Kaynak : http://articles.mercola.com/sites/articles/archive/2023/01/24/covid-response-classic-abuse.aspx”>Source link