90'lı yılların birinde henüz yirmili yaşlarımda iken çalıştığım mahkemenin heyeti ile Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi'nin kadabra bölümüne keşfe gitmiştik. Pek çok tıp öğrencisinin bu bölümü görünce okulu bıraktığı söylentisi efsane midir bilmiyorum ama benim çok ilgimi çekmişti.
Koyu kahverengi sıra sıra dizilmiş kadın/erkek kadabraları uzun uzun inceledim. Bir tanesinin önünde durdum. Yaşlı bir erkekti. Yüzünün yarısını açmışlardı. Yüz kasları görünüyordu. Dişlerinde köprü vardı. Bakımlıydı.
O yıllarda yeşil kart yoktu. Özel hastaneler yoktu. Dişlerine bakım yaptıran insanlar kendini bilen güvencesi olan insanlardı. Beyefendi bir görüntüsü vardı.
Merak ettim.
Neden oradaydı?
Hayat hikayesi neydi ?
Sonra dokunmak istedim. Doktordan rica ettim. Bu isteğime şaşırıp biraz da hayretle eldivenleri geçirdiler elime.
Gerçek gibiydi. Yumuşacık.
Etkilendim.
"Bu insanlar kim?" dedim. " Genelde kimsesizler" dediler.
Öyleyse bu dişlerine önem vermiş bakımlı beyefendi kimsesiz olamazdı herhalde….
Öylemiydi yoksa?
Gözüm arkada ayrıldım. Tabi dua okumayı da ihmal etmedim.
Geçenlerde Sunay Akın'ın gösterisini seyretmeye gittim.
Bisikletleri olmadığı için yarışamadıkları 1924 Paris Olimpiyatları'na gitme hakkı kazanan girişimci bana göre muhteşem bir insan olan Cavit Cav'dan bahsetti.
Cavit Cav'ın hikayesi Sunay Akın'ın "Geyikli Park" kitabında uzun uzun anlatılıyor. Ben şimdi burada uzatmayacağım ama sonucunda Cavit Bey son yıllarını Ankara'da bir yaşlılar yurdunda geçirir ve yine bir ilke imza atarak bedenini Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi öğrencilerine eğitimleri için bağışlar. 1982 yılında ölmüştür.
90'lı yıllarda başında uzun uzun durduğum dişleri bakımlı amcayı düşündüm sonra. Cavit Bey miydi sizce?
Dipnot: Sadece kendisinin olduğu bir fotoğraf eklemek istedim. İnternette fotoğrafı bile yok maalesef. Sadece iskeletinin fotoğrafı var.
--
nimet
gayet duygusal