Juana de Ibarbourou
Cinsel çağrışımlar yapan zengin imgelere dayalı, yalın bir dille yazılmış şiirlerinde aşk ve doğa temalarını işlemiştir.Los lenguas de diamante (1919; Elmastan Diller) ve Raiz salvaje (1922; Yabani Kök) gibi ilk yapıtlarında narsist ve erotik öğeler görülür.Ama sonraki yapıtlarında La rosa de los vientos 'ta (1930; Rüzgarın Gülü) bunların yerini yitirilen güzellik ve yaşam gücü; Perdida da ise (1950; Kayıp) yaşlılıkla birlikte gelen umutsuzluk almıştır.Son şiirlerinin ilk yapıtlarındaki tutku ve duygulardan yoksun olmasına karşın Ibarbourou, bugün de Güney Amerika'nın en sevilen şairleri arasında yer alır.1950'de Uruguay Yazarlar Birliği başkanlığına seçildi.