Bir gün önce, Mart ayındaki 7, Başbakan Erdoğan’ın konuyla ilgili olarak, Türkiye’nin Kırım Tatarları’nın Ukrayna’da devam etmekte olan krizin arka planına karşı siyasi haklarını korumasına destek vereceğini söyledi. Ayrıca Tatar Kırım nüfusunun konusunu Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin ile tartıştığını söyledi. Başbakan, “Rusya Devlet Başkanı Putin ile Kırım'daki olaylar hakkında konuştum ve Kırım Tatarlarının haklarını, Rus çoğunluğu ve Kırım'daki diğer azınlıklar ile aynı şekilde koruyacağını söyledim” dedi. Aslında, Erdoğan Tatar halkının haklarının da Moskova'nın koruması altına girmesi gerektiğine inanan Erdoğan, yalnızca Kırım Özerk Cumhuriyeti'nde düzeni sağlama çabalarını reddetmekle kalmayıp aynı zamanda onaylamayı da onayladı. Bugünkü durum için Türkiye'nin yeterli bir yaklaşım olduğu söylenmelidir, çünkü Rusya dışındaki diğer güçlerin bugün Ukrayna topraklarında bir miktar düzen sağlama yeteneği şüpheli.
Prensip olarak, bu Kırım'ın geleceği konusunun geliştirilmesinde bir devlet olarak Türkiye'nin bütün rolüdür. Türkiye Dışişleri Bakanı henüz Ukrayna'ya vaat edilen ziyareti henüz gerçekleştirmedi (ve bir dizi kaynak için kısa süreli gayri resmi ziyaret yapıldı), anlaşılabilir - Ankara açıkça duruma bakmayı ve Rusya ile Ukrayna arasındaki ilişkilerin gelişimini takip etmeyi tercih ediyor.
Öte yandan, Türkiye ve yurtdışındaki bazı topluluk grupları, Ankara'nın Ukrayna ve Kırım yarımadasında neredeyse en gerçek "hayati" çıkarlara sahip olduğu izlenimini yaratmaya çalışmaktadır. Böylelikle, Ukrayna’nın birçok bağımsız parçaya ayrılmaya başlaması beklenirken, Türkiye’nin geniş bir yelpazedeki medyası, Türkiye’nin bu durumda Kırım’a başvuru hakkı olduğu fikrini desteklemeye başladı. Numaralandırmalar ve dahası, bu saçmalıkların analizi (öyleyse, o zaman tüm Rus-Türk savaşlarının sonuçlarına geri dönelim! .. - ve bu arada, Kırım hiçbir zaman "Türkiye'nin bir parçası" olarak kabul edilmedi) diyebiliriz. “Bu tür yayınlar belki Kırım Tatar halkının Mejlis'i ve“ Kırım Tatar topluluğunun ”sözde saflarında bulundu. Bu nedenle, Türkiye'deki Kırım Tatar halkının Mejlis'i Temsilcisi Zafer Karatay, Davutoğlu'nun açıklamalarını memnuniyetle karşıladı; Kırım Tatarlarının, Türkiye'den Tatarların durumu ile bağlantılı olarak Rusya ile bir diyalog düzenlemesinde aktif rol oynamasını beklediklerini ekledi: “Kırım'ın Ukrayna'dan ayrılmasından endişe duyuyoruz:” Rusya'ya doğru. Bu, Tatarlara karşı etnik Rusları teşvik ederek bölgede kaotik bir durum yaratmayı amaçlıyor. Rusya, müdahaleye zemin hazırlamayı hedefliyor. ”
Bununla birlikte, Kırım'da, Kırım Tatar topluluğu hareketsiz kaldı ve dikkatli davrandı ve fikirlere daha fazla bölündü. Aksi taktirde, örneğin YanNovich'e “Kiev Meidan” a karşı karşılıklı destekleyici dışsal davranışsal nedenlerin “Kiev Meidan” a karşı çıkıp birbirleriyle bir arada bulunabileceğini açıklamak zordur; 1) Simferopol'de “Kiev Meydanı” nı reddetmeyi ve hatta Kırımlarla çatışmayı hedefleyen Kırımlıların ifadelerine karşı çıktı; 2), Kırım Tatarlarını "Bandera" dan koruma isteği ile Rusya'ya hitap eder; 3) temyiz - ancak Kırım Tatar halkının Mejlisinin sadece bir kısmı - Türkiye, Kazakistan, Azerbaycan (!) “Rusya'dan korunma” talebi ile.
Burada Davudoğlu'nun Ukrayna'da olup olmadığı ve kiminle görüşebileceği sorusuna geri dönmek zorundayız. Sonuçta, bu örgütün (Kırım Tatar halkının Mejlis'i - MKTN), aslında, son birkaç yıldan beri, 20, Türkiye’nin tüm Ukrayna’nın etkisinde olan kolektif bir ajan rolünü oynadı. Bununla birlikte, yukarıda belirtilen çeşitli MKTN aktivistlerini öne çıkaran "yandan yana atma" aslında Kırım Tatarı aktivistlerinin asıl çoğunluğunun kafa karıştırdığını ve hangi genel siyasi çizgiyi seçeceğini bilmediğini öne sürüyor. Ve gerçekten de bu durumun faillerini, yalnızca Rus dilinin değil, tüm azınlıkların dillerine başlangıçta ve tamamen karşı çıkan Kiev’deki usurlar politikasında görüyorlar.
Bu nedenle, Türk medyasına göre, Mart ayındaki 1-3 döneminde, Davutoğlu, Batı meslektaşları ve Avrupa Dış İlişkiler Komiseri Catherine Ashton ve Türkiye'deki Kırım derneklerinin temsilcileri ile aktif bir şekilde iletişim kurup görüşmüştür. Ancak, tüm bu faaliyetlerin sonucu, Mart 3’te yayınlanan bir röportajda, Türkiye Dışişleri Bakanlığı’nın başkanı Rusya’nın Ukrayna’da ve Kırım’daki stratejik çıkarlarının tanınması gerektiğini vurguladı. Aynı zamanda, bakan, başka bir devletin çıkarlarına dayanan, egemen bir devletin iç dengesinde kabul edilemez bir değişiklik olarak nitelendirdi. Bu formülasyonlarda, Ankara’nın Kırım’ın statüsünü yükseltme hakkının tanınması ve Rusya’nın Kırım’daki deniz üslerini koruma hakkı gizlidir, ancak Kırım’ın Rusya ile birleştiği görüşünün hiçbir anlamı yoktur. Burada her şey daha derinde örtülmüş durumda; örneğin, Kırım yapısını terk ederken Ukrayna'nın “iç dengesini” (ve neden iç??) Değiştiriyor gibi görünüyor? "Bandera" için bu bir lütuftur bile, Ukrayna nüfusu hemen 2,5-3 milyon Rus ve Rus konuşmacı tarafından düşecek. Modern Ukraynalı Nazilere "Doğru Sektörden" verilen zarar nedir? Sadece kazanacaklar. Ancak şimdi, Mart 16 tüm Kırım referandumunu geçeceği zaman, yukarıdaki sorular retorik görünmüyor ve değişmiyor. Bununla birlikte, sonuç açıktır - Türkiye, Rusya'nın haklarını yalnızca Kırım'da değil, bir bütün olarak Ukrayna'da tartışmaya niyetli değildir.
Fakat ondan sonra, gerçekten de, çeşitli çevrelerin girişimleri, Türkleri, Kırım ve Rusya'nın Rus halkıyla çatışmaya dahil etmeye başladı. Öncelikle ve açıkça, Hürriyet Daily News 5'in Mart ayında bildirdiği gibi, kendi kaynaklarına değinerek, ABD’nin baskısı olmadan, Türkler, ABD Deniz Kuvvetleri savaş gemisinin önümüzdeki günlerde Boğaz’dan Karadeniz’e geçmesine izin vermişlerdir. Amerikan füze avcısı "Truxton" Boğaziçi'nden geçti ve Mart 7'ta Karadeniz'e girdi. ABD Deniz Kuvvetleri, bu geminin Karadeniz'de Romanya ve Bulgaristan'ın deniz kuvvetleriyle yaptığı tatbikatlarda yer almak için Yunanistan'ın Souda limanını terk ettiğini açıkladı.
İkincisi, Polonya'nın bile (!) Türkiye'yi Kırım'ın bağımsızlığına karşı mücadeleye dahil etmeye çalıştığına dair haberler vardı. Üçüncüsü, nihayetinde, MKTN’de pan-Türkizm politikasının daha önce sessiz, açık iletkenleri sırada yer alıyor - tüm çizgilerin (Kuzey Kafkasya da dahil olmak üzere) teröristlerinin bilinen “dostları” Mustafa Dzhemilev ve Refat Chubarov. Bunlardan ilki, şimdi Moskova Çalışma Komitesi'nin eski başkanı ve halkın Ukrayna milletvekili. Cumhurbaşkanı, Azerbaycan basınına verdiği röportajda (fragmanların Mart ayının Ukrayna 6 medyasında yayınlandı): "Kırım Tatarları, Türkiye, Kazakistan ve Azerbaycan cumhurbaşkanlarının Kırım'ın Ukrayna'dan ayrılmasına izin vermemesini istiyor" dedi. Dzhemilev, Başbakan Erdoğan’ın halihazırdaki durumu görüşmek üzere Ankara’ya bir Kırım Tatarları delegasyonu davet etti: “Ama şimdi görüşmelere ihtiyacımız yok, ancak gerçek eylemlere ihtiyacımız var. doğru. " Ancak MKTN'nin şu anki lideri Chubarov, uluslararası toplumu, BM güvenlik güçlerine bağlı uluslararası barışı koruma birliğini Kırım topraklarına sokma olasılığını derhal düşünmeye çağırıyor. Ona göre, Kırım'da kitlesel zayiatlara yol açabilecek olan ihtilafın azaltılması gerekiyor. Chubarov ayrıca, tüm Kırım sakinlerini referandumu boykot etmeye, iddia edilen kararın "yasal olmayan bir şekilde" - ve "çıkarlarını tamamen göz ardı etmesine ve Kırım sakinlerinin haklarını ihlal etmesine" karar vermeye çağırdı.
Dördüncü olarak, nihayet, Ankara'yı Kırım'daki duruma ve Kiev'in şerefçilerine dahil etmeye çalıştılar. Ukrayna’nın Türkiye Büyükelçisi Sergei Konsunsky, Türkiye’deki haber ajansı Cihan’la yaptığı görüşmede 6 Büyükelçiliği’nin Mart ayındaki basın servisinin verdiği röportajda şunları söyledi: “Ukrayna’ya siyasi ve ekonomik yardım sağlanmasının yanı sıra stratejik ortağımız Türkiye’ye gerekli ve askeri yardım. " Bu ifadenin ileriki bağlamında, Kiev’in Türkiye’yi, Rusya’nın topraklarında Rusya’ya karşı savaşmaya davet ettiği, Kırım’ın değil, “meydanshchiki” nin Türklerin Kırım’dan önce beklediğine dair bir ipucu olduğu açıktır. Ancak bunun özü fazla değişmiyor - ve şudur: Kiev, Türkiye'yi her şeyden önce Ukrayna'nın tedbirleri ve adımlarından bir dizi Rus karşıtı çekmeye niyetli.
Bununla birlikte, gördüğümüz gibi, en tehlikeli olanı MKTN - Dzhemilev ve Chubarov'dan iki “oyuncunun” hareketleri ve ifadeleridir (bunlardan biri “Ukrayna milletvekilleri” ne gider, ikincisi sırasıyla MKTN liderinin yerine geçer) ) .. Tehlike, silahlı oluşumlarını güçlerin hizmetine koyacak olmaları, belki de zaten yarımadanın Rusya karşıtı ve Rus karşıtı provokasyonlarını planlamalarıdır. Ruslar ve Rus konuşmacılara ve Hizb ut Tahrir gibi korkunç bir terörist gruba karşı terörle bağlantı kurabilenler - ironik olarak, Ukrayna’nın tüm yetkilileri bu gruplamada “görmedi” Dünya resmi olarak, Filipinler'den Balkanlara kadar uluslararası terörist "Internationale" nin ayrılmaz bir parçası olduğunu kabul ediyor. Ve buna göre, “Yanukoviç” Kiev bile Kırım makamlarının yarımadadaki Hizb-ut Tahrir üyelerine karşı etkili bir şey yapmasını yasakladı.
Bu nedenle, şimdi Türkiye, Ukrayna ve Kırım işlerinde yer alsa bile, kendi dışişleri bakanı 3 Mart ayındaki dışişleri bakanı açıklamalarına dayanarak Rusya ve Kırım'la doğrudan yüzleşmemeyi tercih edeceği varsayılmalıdır. Türkler yerine yıkıcı eylemler, Dzhemilev ve Chubarov'un kişisel destekçileri ile Hizb-ut Tahrir'in Kırım Tatar üyeleri tarafından gerçekleştirilebilir. Ancak tahmin etmek daha da zor.