Kötü adamların savaşı olarak faturalandırıldı, ancak bu yılki Wimbledon şampiyonu hakkında kötü olan çok az şey var.
En iyi adam kazandı. Novak Djokovic buradaki en iyi oyuncuydu, yani kötü bir turnuva hak ettiği şampiyonu aldı.
“Medvedev nerede?” diye bağırdı kalabalığın içinden bir ses. Önemli değil. Dışlanan Rus da Djokovic’i yenemezdi. Nick Kyrgios herkes kadar iyi oynuyor, ancak Djokovic neredeyse kusursuz bir doğruluk ve Zen benzeri bir sakinlikle ödülü ondan aldı.
Novak Djokovic Pazar günü yedinci Wimbledon şampiyonluğunu ve 21. majör şampiyonluğunu kazandı.
Yarı finalde yaptığı gibi ilk seti rahat bir şekilde kaybettikten sonra geri döndü.
Kyrgios, kalabalığın içindeki bir hakarete ve daha da gizemli bir şekilde, destek kutusundaki ekip ve aile üyelerine öfkelenirken, Djokovic dudaklarında keyifli bir yarım gülümsemeyle orada oturdu. Bu vardı. Ve muhtemelen bunu, Kyrgios’tan tüm profesyonel kariyeri boyunca aldığı ilk set olan ikinci setten biliyordu.
Djokovic, yarı finalde Cameron Norrie’yi oynadığında olduğu gibi, bölgeye girdi ve oradan asla ayrılmadı. Kyrgios’u 3-1 öne geçmeyi sevdirdi ve Avustralyalı bu noktadan geri dönüş yolunu bulamadı. Kyrgios, ilk setten sonra Djokovic’in servisini hiç bozmadı ve dördüncü sette ikiliyi ayırmak için tie-break sürerken, Djokovic bunu gerçekten de durumu daha da ileri götürmek için kullandı.
Bir aşamada beş maç puanı vardı, iş bitmeden önce üçe düştü. Gerçekten tehlikeli bir oyuncuya karşı vurgulu bir galibiyetti. Yine de, sonuçta, sınıf gösterdi.
Final, Nick Krygios’un büyük bir turnuvadaki ilkiydi ama sakinliğini korumak için mücadele ediyor
Djokovic’in sadece Kyrgios’un tuhaflıklarını ele alma biçiminde değil, katılmayı reddetmesi, maç kazananının zihniyetine daha da derine inmesi değil, tenisinin Kyrgios’un cephanesindeki kusurları seçme şekli. En iyi hamle yapan o değil ve Djokovic onu harekete geçirdi ve o derin dönüşleri o kadar amansız bir hassasiyetle yaptı ki, rakibinin hataları kaçınılmazdı.
Her zaman olduğu gibi, Kyrgios’un en iyi çekimlerinden çarpıcı bir vurgulama makarası oluşturulabilir. Gerçekten unutulmazlar. Bir servis Djokovic’i sahada bıraktı ve raketinden ayrıldı, tıpkı Charlie Brown’ın bir beyzbol atıcısı olarak Peanuts çizgi filmlerinde bir koşuda şapkasını, ayakkabılarını ve çoraplarını düşürmesi gibi.
Yine de Djokovic’in en iyi işi her zaman göz alıcı olmasa da, daha az parlak değil. Bunu nasıl yapıyor? Kendisine nasıl teslim edilirse edilsin, topu tekrar tekrar olduğu yere nasıl getiriyor? Bu kadar baskı altında nasıl bu kadar sıkı tutuyor? Bu onun 21. şampiyonluğu, art arda dördüncü Wimbledon’ı. Ve yarışmanın devamsızlık listesine (yaralı veya başka türlü) bakabilir ve daha zorlu bir alanın sonuçları hakkında spekülasyon yapabiliriz.
Krygios, maç elinden düşerken taraftarlar ve destek ekibiyle tartışırken görüldü.
Yarı finaldeki ve finaldeki rakipleri, bir Grand Slam yarışmasında hiç olmadığı kadar derindi. Yine de Rafa Nadal, onu en son 2008’de Queen’s Club’da yüzeyde yendiği düşünülürse, Djokovic’in çimlerdeki yeteneğiyle yaşayabilir miydi? Daniil Medvedev mi yoksa Alexander Zverev mi?
Modern çağda tek erkeklerde dört kez üst üste kazanan sadece üç oyuncu var: Bjorn Borg, Peter Sampras ve Roger Federer. Djokovic şimdi Center Court’un devleriyle omuz omuza. Burayı özel bir yer olarak görmesine şaşmamalı. Bu formda tüm gelenleri de yenebilirdi.
Tabii ki Kyrgios’ta bazen kendini yenmenin yollarını bulan bir adamı oynaması yardımcı olur. Geçen hafta ilk Grand Slam finali şansı göründüğü için daha fazla odaklandı, ancak spor psikiyatristi Dr Steve Peters’in bir zamanlar şempanze paradoksu olarak tanımladığı şey, bir maç Kyrgios’un yolunda gitmediğinde hala büyük görünüyor.
Djokovic, Avustralyalı rakibinin tuhaflıklarının yanında sakin ve sakin görünüyordu.
Peters, bilardo oyuncusu Ronnie O’Sullivan’ın içindeki şempanze olarak tanımladığı şeyi, başarısına engel olan düzensiz sesleri ve davranışları kontrol etmesine yardımcı oldu. Ve Kyrgios, soğukkanlılığın hakim olması gereken zamanlarda dikkatin dağılmasına yabancı değil.
Pazar günü, üçüncü setin ortasında, oyun hassas bir şekilde ayarlanmışken, kalabalığın içinde kedi çağrıları onu rahatsız eden bir kadına takıntılı hale geldi. Hatta ona hakem Renaud Lichtenstein’ı işaret etti – ‘700 içki içmiş gibi görünen oydu, kardeşim’ – ve arenadan atılmasını istedi.
Bir fikri vardı. Hecklers bir tenis kortunda baş belasıdır. Yine de ironi burada. Geçen gün parlak kırmızı aksesuarları Wimbledon’ın kıyafet kurallarını çiğnediğinde – ve Pazar günü tekrar giydi – Kyrgios istediğini yapmakta ısrar etti. Ve sen istediğini yaparsan, diğerleri de yapar. Ve bu her zaman senin için işe yaramaz.
2013’ten beri merkez kortta yenilmedi ve 2017’den beri Wimbledon’da hiç kaybetmedi.
Aynı şekilde, tenisin kendini beğenmiş bir gangster rapçisi olamazsın ve sonra birisi servisinizin tepesinde gevrek bir paket açarsa tıslama nöbeti geçiremezsiniz. Merkez Avlu pek The Den değildir. Ama Kyrgios her şeyi istiyor ve bu çok yorucu oluyor. Diğer herkes için, kesinlikle, ama onun için de.
Kalabalıkta sarhoş olduğu iddia edilen kişilere öfkelenmediğinde, Kyrgios kendisine en yakın olanlarla savaş halindeymiş gibi görünüyordu. Bunu Cristian Garin ile yaptığı çeyrek finalde de yaptı ve maiyetinden köşe kutusunda aldığı destek seviyesinden sürekli olarak memnuniyetsizliğini dile getirdi.
Daha ne yapabilirlerdi? Her noktanın sonunda alkışlamak için yukarı zıpladılar, oturdular, sonra tekrar yukarı zıpladılar. Asla yeterli değildi. Ne istedi? Havai fişek? Kiraz kuşu? Mariachi grubu mu? Bu bir Wimbledon finaliydi, bir Grand Slam’deki ilkiydi. Bu ilham yeterli değil mi?
35 yaşındaki Sırp, ilk sette bir yalpalamanın ardından soğukkanlılığıyla etkiledi
Onun yanında, yılın başlarında Avustralya Açık’ta oynamaya çalışırken uluslararası bir olaya neden olarak gözaltına alınan bir adam için Djokovic çok az bakım gerektiriyor gibi görünüyordu. Tenisi telaşsızdı ve o da öyleydi. Yarı finalde olduğu gibi, ilk setini sisteminden çıkardıktan sonra, en büyük şampiyonların damgasını taşıyan bir ritim ve tutarlılığa yerleşti.
Zihinsel ve fiziksel tüm enerjisini mahkemeye ayırdı. Buna karşılık, üçüncü setin sonunda Kyrgios, Harry Enfield’ın Kevin the Teenager’ı gibi kendini sandalyesine atıyordu. Raketi güverteye çarptı, ardından bir su şişesi. Ona her ne ihtiyaç duyuyorsa, bu çok adaletsizdi.
Kyrgios kendine göre, en azından bir sonraki seti eşitlik bozmaya almak için toparlandı, ancak galaksideki bu sürekli korkuluk, oyun yönetimi için çok verimli bir form değil.
Krygios, kendine özgü alışılmışın dışında şutlarından bazılarını denedi, ancak genellikle başarılı olamadılar.
Gerçekten de, Kyrgios daha geleneksel olarak oynarken neredeyse en iyi durumda. Kendine özgü şutu, bacak arasında oynanan tweener ve koltuk altı servisidir. Yine de Djokovic’e karşı dört tweener ve bir koltukaltı servisi oynadı – ilk servis maçında, daha az değil – ve beş puanın dördünü kaybetti.
Djokovic Cuma günü Norrie’ye karşı bir ara oynadı, ancak zorunlu olarak ve puanı kazandı. Şüphesiz, pistteki herkes kadar şov dünyası tenisi oynama yeteneğine sahip – ama oynamamayı seçiyor çünkü bu kadar iyi olduğunuzda gereksiz. Pazar günü olduğu gibi oynayan 21 şampiyonluğu var: ölçülü, parlak, tenis, bulmak mümkün olduğu kadar mükemmele yakın.
Kyrgios, keşfedilen en son kişi olduğundan, bu iyi olacak.
Kaynak : https://247newsaroundtheworld.com/sports/djokovic-vs-kyrgios-billed-as-battle-of-bad-guys-but-the-serb-was-brilliant-in-21st-title-win/