Tecavüz Hafızayı ve Beyni Nasıl Etkiler
Hayatta kalanların çoğu, kimsenin onlara inanmayacağından korktukları için cinsel saldırıları rapor etmezler. Avukatlar, polise travmanın sinirbilimi konusunda daha iyi eğitim verilmesinin, hayatta kalanların polisle konuşurken kendilerini güvende hissetmelerine yardımcı olabileceğini ve ikincil bir travma yaşama ihtimallerini azaltabileceğini söylüyorlar.
Annie Walker, 2019’da bir sabah, önceki geceyi çok az hatırlayarak uyandı. Kollarında, bacaklarında, bileğinde ve alt karnında morluklar vardı.
“Ama tam anlamıyla ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu” diyor. “Ve günlerce parçaları bir araya getirmeye çalıştım.”
Bir grup insanla Sacramento’daki bir bara ve restorana gittiğini biliyordu ve orada içki içtiğini ve daha sonra tecavüzcü olarak tanımlayacağı adamla yalnız kaldığını hatırladı. Ama çok fazla değil.
Yine de, o ilk sabah toplayamadığı anılar, sonraki günler ve haftalar boyunca yavaş yavaş odaklanmaya başladı – adamın ne giydiği ve onu bara nasıl ittiği gibi ayrıntılar. Saldırıdan bir hafta sonra, suçu Sacramento İlçesi Şerif Departmanına bildirdi.
Sonra, raporu yazdıktan sonraki günlerde, başka bir hatıra dalgası su yüzüne çıktı – canlı bir şekilde adamın ona tecavüz ettiğini ve bir silahı olduğunu hatırladı.
“Boynuma, sırtıma bir silah dayandığını biliyordum” diyor. “Sadece açıktı.”
Ancak Walker’ın davasına atanan Sacramento dedektifleri, neden tüm detayları hemen hatırlayamadığını anlamış görünmüyorlardı.
Walker, “Bilmiyorum, bilmiyorum, bilmiyorum!” dediğimi hatırlıyorum.
Daha sonra, saldırganın silahı olduğunu hatırladığını bildirmek için aradığında, dedektiflerin de ona zor anlar yaşattığını söylüyor.
“Telefonda aşırı derecede çapraz sorguya alınmış gibi hissettim. ‘Neden bir silahı hatırlamadın? Bu gerçekten önemli bir şey gibi.'”
Nörobilimciler ve psikologlar, travmadan kurtulanların şiddetli bir olayı anında hatırlamalarında boşluklar olmasının ve ayrıntıların haftalar veya aylar sonra geri dönmesinin yaygın olduğunu söylüyorlar. Ancak polis memurları travmanın arkasındaki sinirbilimi bilmiyorlarsa, hayatta kalanın güvenilmez veya yalancı olduğunu varsayabilirler. Uzmanlar, memurların bu varsayımı cinsel saldırı ile diğer suçlardan daha sık yaptığını söylüyor.Marissa Espiritu/CapRadio
Cinsel saldırıdan kurtulanlar, kolluk kuvvetleriyle etkileşimin o kadar yoğun ve o kadar anlayışsız olabileceğini ve tecavüzün üzerine ikincil bir travma eklediklerini söylüyorlar. Memurlar, bir saldırının tüm ayrıntılarını hemen hatırlamazlarsa, mağdurların hikayelerinden şüphe duyduklarında, bir tecavüzü bildirmek özellikle travmatik olabilir.
Ancak bilim adamlarına ve ceza adaleti uzmanlarına göre bu kadar uzakta olmak zorunda değil. Polis, tecavüz sırasında ve sonrasında beyinde neler olup bittiğine dair daha derin bir anlayış kazanırsa, tecavüz vakalarına yaklaşım biçimini değiştirebilir ve hayatta kalanların kendilerini suçlanmış veya inandırılmamış hissetmelerini önleyebilir.
Travma ve hafızayı inceleyen bilim adamları, cinsel saldırıdan kurtulanların ve diğer ciddi travmalardan kurtulanların bir saldırıyı tam olarak hatırlayamamasının yaygın olduğunu söylüyor. Bazı gerçekleri hatırlayabilir, ancak diğerlerini hatırlamayabilir veya olayları doğru sırayla hatırlamakta zorlanabilirler.
Bu geri çağırma sorunları, ciddi bir travmadan sonra yaygındır, ancak hayatta kalanların polise bildirmesi durumunda tecavüz soruşturmasını karmaşıklaştırabilir. Bilim adamları ve cinsel saldırı mağdurlarını savunanlara göre, kolluk kuvvetleri travmanın sinirbiliminin farkında olmadıklarında ve bununla başa çıkmak için herhangi bir eğitime sahip olmadıklarında, hafıza boşlukları yaşayan mağdurları reddetme veya inanmama eğilimi vardır.
Harvard Üniversitesi’nden psikolog Jim Hopper , “Araştırmacılar insanlardan asla şifrelenmemiş veya kaybolmamış bilgiler istediğinde gerçek bir tehlike var” diyor . “Mağduru strese sokabilir, onları yanlış anlaşılmış, yetersiz, soruşturmaya daha fazla katılmak istemiyor gibi hissettirebilirler.”
Walker’ın fail olduğu iddia edilen kişi asla tutuklanmadı. Ve dedektiflerin soruşturma sırasında ayrıntıları hatırlaması için ona baskı yapma biçiminden hâlâ hayal kırıklığına uğramış durumda.
“Olanları neden hatırlayamadığımı veya neden bana bu şekilde geri döndüklerini açıklayamadım” diyor.
Beyin hayatta kalma moduna geçtiğinde
Bir krizle karşı karşıya kaldığında, beyin genellikle “savaş, kaç veya don” tepkisini harekete geçirir. Harvard psikoloğu Jim Hopper, bu senaryolarda beynin “savunma devresi”nin devreye girdiğini açıklıyor. Mantıksal karar vermekten sorumlu olan prefrontal korteks artık kontrolde değildir ve bunun yerine beynin tehlike taramasından sorumlu alanları görev alır.
Hopper, travma meydana geldiğinde “insanlar bunun üzerine koşuyor” diyor.
Bu durumda, bazı insanlar zihinsel olarak “ayrışarak” veya fiziksel benliklerinden koparak tepki verirler.
Hopper, “İnsanlar kendilerini havada uçuyormuş gibi, bir filmde ya da bir rüyadaymış gibi tanımlayabilirler” diyor. Walker, saldırıya uğradığı sırada “vücut dışı bir deneyim” yaşadığını söyledi.
“Kendimi felç hissettim” diyor. “Bacaklarımı hissetmiyordum bile.”
Hopper, bu hayatta kalma tepkisinin etraflarında olup bitenleri özümseme yeteneğini etkilediğini söylüyor.
Travmatik bir olay sırasında bellek ve hatırlama üzerine yapılan araştırmalar iki tür ayrıntıyı tanımlar: merkezi ve çevresel. Merkezi ayrıntılar, saldırının gerçekleştiği yer gibi, dikkatimizi çeken ve o anda duygu uyandıran ayrıntılardır. Çevresel ayrıntılar, mağdurun kriz sırasında dikkat etmemiş olabileceği, failin söylediği bir şey veya başka insanların orada olup olmadığı gibi ayrıntılardır. Merkezi ayrıntılar, çevresel ayrıntılardan daha güvenilir ve daha uzun süre saklanma eğilimindedir.
Bazen hayatta kalanlar, saldırganın gömleğinin rengi gibi çevresel bir ayrıntıyı içeriyorsa, basit bir soru gibi görünebilecek bir soruyu yanıtlayamazlar. Hopper, bunun memurları şüpheli hale getirebileceğini söylüyor.
Polise giden birçok tecavüz mağduru, memurlarla olan etkileşimlerinin kendilerini suçlanmış, karamsar ve öfkeli hissetmelerine neden olduğunu söylüyor. Bazıları bunu “ikinci tecavüz” olarak tanımlıyor. Avukatlar ve polis uzmanları, vaka sonuçlarının, memurun mağdura inanıp inanmadığına ve süreç boyunca onlara saygılı davranıp davranmadığına bağlı olabileceğini ve hayatta kalan travmayı daha iyi ele alan uygulamalar oluşturmaya çalıştıklarını söylüyor.Marissa Espiritu/CapRadio
Cinsel saldırı davalarında yasal tanıklık yapan Hopper, diğer travma mağdurlarıyla karşılaştırıldığında bile mağdurların genellikle haksız standartlarda tutulduğunu söylüyor.
“Her gün ülkenin dört bir yanındaki mahkeme salonlarında [savunma avukatları] cinsel saldırı mağdurlarının, askerlerin savaş deneyimleri için sahip oldukları aynı tür anılara sahip oldukları için güvenilirliklerine saldırıyor ve sorguluyor” diyor. “Bir askerin güvenilirliğini, o havan toplarının tam sırasını hatırlayıp hatırlamadıklarına ve hangisinin arkadaşının bacağını ve hangisinin o adamın kolunu havaya uçurduğuna bakarak asla sorgulamayız.”
Mağdur savunucuları ve ceza adaleti uzmanları, mağdurlara inanmama eğiliminin bu kadar az cinsel saldırı vakasının mahkumiyetle sonuçlanmasının nedenlerinden biri olduğunu söylüyor.
Ancak bilimi anlayan bazı Kanun uygulayıcı memurlar var. Dedektiflerin hayatta kalan birinin söyleyebileceği her şeye açık olmasının önemli olduğunu söylüyorlar – bu ayrıntılar ilk raporda mevcut olmasa bile, çünkü hayatta kalanların daha sonra sağladığı bilgiler suçu çözmek için yardımcı olabilir.
Bilimi anlayan bir polis memuru, Sacramento’nun bir banliyösü olan Elk Grove’da polis dedektifi olan Nicole Monroe’dur. Kendisi ve bazı meslektaşları bilim üzerine ek eğitim aldıklarını ve cinsel saldırı vakalarına yaklaşım biçimlerini değiştirdiğini söylüyor.
Monroe kurbanlara, önümüzdeki günlerde, haftalarda ve hatta aylarda daha fazla hatıranın yüzeye çıkmaya devam edeceğini söylüyor.
Monroe, “Kokular geri gelecek. Görüntüler geri gelecek. Bunları düşündüğünüzde beni arayın ve eklenebilmesi için bana bildirin,” diyor Monroe, “Çünkü böyle küçük şeyler bir fark yaratacak. “
Polisin cinsel saldırıdan kurtulanlarla görüşmesi için yeni bir yol
Geleneksel olarak, kolluk kuvvetleri, genellikle kronolojik sırayla belirli ayrıntıların çıkarılmasını içerebilecek bir sorgulama yapmak üzere eğitilir.
Ashland Polis Departmanında eski bir dedektif olan Carrie Hull , “Beklenti, birinin içeri girmesi, oturması, konuşmaya hazır olması, ne hakkında konuşacağını bilmesi gerekiyor” diyor. Oregon. “Size başından, ortasından sonuna kadar başlarına gelenleri anlatacaklar. Bu çok geleneksel bir anlayış.”
Hull şimdi polis departmanları için bir danışman ve çalışmalarının bir kısmı, Adli Deneyimsel Travma Görüşmesi veya FETI olarak bilinen bir tekniğin benimsenmesini savunmayı içeriyor. Eğitim, kolluk kuvvetlerine – ve travma mağdurlarıyla röportaj yapan herhangi bir kişiye – soruları nasıl farklı bir şekilde soracaklarını öğrenmelerine yardımcı olabilir: empati, sabır ve travmatize bir beynin nasıl anıları oluşturduğuna ve hatırladığına dair bilinçli bir anlayışla. Teknikte eğitim, çevrimiçi bir kurs aracılığıyla alınabilir , ancak çoğu polis departmanı için zorunlu bir gereklilik değildir.
Hull’un kursuna katılan kişiler, görüşme odasına ilk girdiklerinde birinin erişiminin olmadığı ilgili bir anıyı yeniden ortaya çıkarmasına yardımcı olmak için özel stratejiler öğrenirler. Hull, FETI’nin başka sözcüklerle ifade etme, kurbanın sözlerini değiştirme, araya girme veya tavsiye verme gibi verimsiz uygulamaları caydırdığını söylüyor.
Bütün bunlar, televizyondaki bir polis röportajının klişe tasvirinden çok farklı. Hull, travma görüşmesinin kapsayıcı amacının önce “noktaları toplamak, sonra noktaları birleştirmek” olduğunu söylüyor . Başka bir deyişle, kurbanla ne olduğu hakkında röportaj yapın. Daha keskin, daha agresif araştırma taktikleri bekleyebilir.
Hull, FETI’nin polis memurlarının suç mağdurlarıyla daha verimli bir konuşma için tonu ve ruh halini belirlemedeki rollerinin yanı sıra kendi varsayımlarının daha fazla farkına varmalarına yardımcı olduğunu söylüyor: “Kendi önyargılarınızı ortaya koymadığınız birinden nasıl bilgi toplarsınız? ?” diyor. “Bu önyargıların ne olduğunu nasıl kabul ediyorsunuz? Mülakat ve soruşturma arasındaki ayrımı biliyor musunuz? Yani bunlar üzerinde çalıştığımız gerçekten temel kavramlardan bazıları.”
Şu anda bu eğitimi alan kolluk kuvvetlerinin daha fazla tecavüz vakasını çözdüğünü kanıtlayan herhangi bir araştırma yok. Ancak mağdur savunucuları ve akademisyenler, polisle çalışmayı mağdurlar için daha olumlu bir deneyim haline getirebilecek ve nihayetinde daha fazla failin adalete teslim edilmesine yardımcı olabilecek en iyi uygulama olduğunu söylüyor.
Uluslararası Polis Şefleri Birliği’nde program görevlisi olan Dave Thomas , “Benim yolum olsaydı, her biri bunu yapardı” diyor . “Ajanslara aşılamaya çalıştığımız şeyin bir parçası da bu. Derinlemesine mağdur görüşmeleri ve şüpheli sorgulamaları yürüten herhangi bir memur, travma bilgili görüşmeler ve sorgulamalar yapma konusunda daha ayrıntılı eğitim almalıdır.”
Annie Walker hala cinsel saldırısından kurtulmak için mücadele ediyor, ancak bu karmaşık çünkü aynı zamanda kolluk kuvvetlerinin davasını ele alma biçiminden de iyileşiyor. Hem polis memurlarının hem de hayatta kalanların travmanın hafızayı nasıl etkilediği konusunda daha fazla eğitime ihtiyacı olduğunu düşünüyor.
“Gerçekten deli olduklarını hisseden ve buna inanan çok fazla kurban olduğunu hayal ediyorum ya da diğer insanlar ‘Nasıl oldu da bunu hatırlamadın?’ Walker, ‘Ah, evet, sanırım bunu hatırlamalıydım’ diyorlar.
Hayatta kalanlar hafıza sorunları açısından ne bekleyeceklerini bilselerdi, bu kadar sinir bozucu olmayacağını söylüyor. “Akıllarında olup bitenlerin normal olduğunu hissetmeleri gerekiyor. Onlar için normal.”