Yine Van Gogh aşkım kabardı. Yalnızlığı ile barışık, doğaya aşık, yaşama tutkun bir ruha sahip insan. Ne yazık ki her zaman o ruh baskın çıkmadı. Karanlıkla güneşin sarısı çok savaştı.
Kardeşine yazdığı mektuplar seçtiğim alıntılar. Sanki hepsi benim zihnimden dökülmüşler gibi, ya da dökülecekmişler.
"Gerçekten anlam taşıyan az söz söylemek, kuru gürültüden başka bir şey olmayan, kolay söylendiği kadar yararsız olan bir araba laf etmekten daha iyidir."
" Kimi kez insan içine çıkmak, şununla bununla bir sürü gevezelik etmek hoş olabilir, hatta bazen zorunlu bile olabiliyor bu, ama sessiz sedasız kendi işini sürdürmeyi yeğleyen, çok az sayıda arkadaş isteyen insanlar arasında da, dünyada yürüdüğü yolda da en güven içinde olandır. İnsan hiçbir zaman her şeyin iyi gittiği, sıkıntısız, dertsiz dönemlere güvenmemeli, rahatına fazla düşkün olmamalı. En kibar ve kültürlü ortamlarda, en iyi çevrelerde, en rahat durumlarda bile insan içinde Robinson Crusoe'nun esas özelliklerinden, doğaya bağlı münzevilikten bir şeyler taşımalı. Kim kişisel yoksulluğu bilinçle seçer ve severse, büyük bir hazineye sahip demektir."
"Sanat ne büyük zenginliklerle dolu; insan gördüklerini unutmadıkça hiçbir zaman verimli düşüncelerden uzak, gerçekten yalnız ya da tek başına kalamaz."
"Din adamlarının Tanrı'sı benim için bir kapı tokmağı kadar cansız. Bu durumda ateist mi oluyorum şimdi? Din adamlarına sorarsan, öyle görüyorlar beni - öyle olsun - ama ben seviyorum, yaşamasaydım, başkaları da yaşamasaydı, nasıl sevgi duyardım? Ve eğer yaşıyorsak, işin içinde esrarlı yan var. Buna ister Tanrı de, ister insan tabiatı, ister başka bir ad ver, son derece canlı ve gerçek olduğu halde sistematik biçimde tanımlayamadığım bir şey var ki bence Tanrı o - ya da en az Tanrı kadar önemli bir şey..."