İlk pazara vardıktan sonra, bir kadın beni yüzünde uyurken gördü ve teknesine yaklaştı ve bana iyi bir kahve önerdi. Bu yüzden evet, aklım biraz daha düzeldi ve her yerde bu teknelerin, meyvelerin, sebzelerin, balıkların, etlerin, her yerdeki renklerin, her yerdeki teknelerin mallarını ilan eden zevklerini almaya başladım.
Birbirinin içine giren çok fazla teknenin kontrolünün olmaması durumunda, her şey yavaş, hoş, neredeyse yorucu bir ritime sahip görünüyordu ve herhangi bir İspanyol balık satıcısı hiç kimse malını satmaya bağırdığı için yerinden çıkmış olacaktı.
Sonsuz kanallarından birinden geri döndük, kadınların karakteristik astrid pozlarıyla nasıl yıkandıklarını, nehirde banyo yapan çocukları ve hepsinin bu muhteşem deltayı besleyen ve hayat veren kalın bir orman battaniyesinin altında durduğunu düşünerek.
Kasabaya tekrar ulaştığında, Guido yılan köriliğini denedi ve gerçek şu ki hiç de fena değildi!