Sunshine Coast izini sırt çantasıyla
Güneş Işığı Kıyısı Patikası
Sunshine Coast Trail, Britanya Kolombiyası'nın Sunshine Coast'taki kulübe 180 km. Malaspina Provincial Park'ta (parkurun Sarah Point tarafında) ve Inland Lake Provincial Park'ta (Powell Nehri'nin hemen yanında), parkurda yürüyüş yapmak serbesttir.
Güneş Işığı Kıyısı İzi'ne sırt çantası koyma isteği, Batı Kıyısı İzi'ne sırt çantası koyma isteği olarak başladı. Önceden yolculuğu planlamaya gittiğimde, West Coast Trail için herhangi bir tarih talep etmek için çok geç kaldık. İnterneti araştırdıktan sonra yapılan diğer çok günlük ziyaretleri tamamlamak için Sunshine Coast izine rastladım. Bana aslen çekici gelen, yürüyüş kulübesinin yeniliği oldu! Fikrimi birlikte gideceğim gruba verdim ve birkaç gün içinde bir seyahat planı yaptık.
Bu yaz geçirdiğim en büyük sırt çantasıyla yolculuktu. Kendim, üç arkadaş ve iki köpek, Sarah Point'ten Powell River kasabasına beş gün boyunca tamamlandı. Toplamda 180 km'lik yolculuğun yaklaşık 50 km'sini tamamladık. İşte bu gezinin nasıl gittiği hakkında biraz.
Vancouver için Calgary
Bu seyahat için seyahatin ilk günü çok çılgınca geldi. Şimdi, bir şeyler planlamayı seviyorum ve bu yüzden toplu halde bu yolculuğu neredeyse mükemmel bir şekilde planladık - ya da öyle düşündük. Saat 10: 30'da Calgary'den ayrıldık, 10-12 saatlik Vancouver'a gitmek için aydınlık ve erken. Spoiler alarmı, sürücüyü tamamlamak 21 saatimizi aldı.
Ailelerimizden ayrılmadan önce Rockies'ten en iyi yolun hangisi olduğunu görmek için yol koşullarını kontrol etmemiz konusunda bizi uyardılar. Herhangi birimiz bu tavsiyeye kulak verdi mi? Tabii ki değil. Bizi Banff Ulusal Parkı'ndan, Yoho Ulusal Parkı'na ve daha sonra da Tarla, Altın, Revelstoke ve daha ileriye götürecek en doğrudan rotaya gitmeye karar verdik. Her cazibe ve yol işaretinde duracağımız bir “Büyük Kanada Yol Gezisi” yapmayı planladığımızı da belirtmeliyim. Doğal olarak, Field yakınlarında, BC yapmak istediğimiz birkaç durak vardı.
Yukarıda gördüğünüze Doğal Köprü denir. Tekme At Nehrinde doğal bir kaya oluşumu ve görmesi oldukça zor. Su çok yüksek olduğunda biz de oradaydık, bu yüzden suyun gücü inanılmazdı. Normalde suyun nasıl görünmesini beklediğinize daha yakın bir renktir, ancak bizim için bulanık bir kahverengiydi.
İkinci durak plansız ve hevesliydi, ama Emerald Gölü'nü görme şansınız varsa, büyüleyici güzellikte, kesinlikle tavsiye ederim.
Her neyse, sapma hikayesine geri dönersek, hangi yöne gittiğimizi soran bir metin akışı almaya başladığımızda Altın'a yaklaşıyorduk. Karayolu sular altında kalmıştı ve herkes ya iç vapur sistemiyle yeniden yönlendiriliyor ya da geri dönüyor ve Rockies'den diğer iki rotadan birini alıyordu. Taşımacılığın üç saatlik feribot trafiğinde beklemekten daha iyi olduğuna karar verdik ve bu yüzden geri dönüp Cranbrook’tan aşağı indik. Golden'den Cranbrook'a sorunsuz yelken açıyordu. Bu üç saatlik geriye dönüş umutlu görünüyordu. Birçok küçük kasabadan geçtik ve daha önce hiç duymadığımız bir sürü yerin var olduğunu öğrendik. Sonunda Castlegar'a vardık ve Grand Forks'a ve ötesine gitmeye hazırdık. Ve bu, tahmin edene kadar, başka bir gecikmeye kadar harikaydı.
Şimdi, British Columbia otoyol sistemindeki durma anında trafik genellikle üç şeyden biri anlamına geliyor.
1. Şimdi bir orman yangını yakınında bekliyorsunuz.
2. Bir kaya veya çamur kayması olmuştur.
3. Bir tür önemli araç kazası.
Arabanızı parka koymak, park etmek ve ne olduğunu ve gecikmenizin ne kadar sürdüğünü bulmak için otoyolda yürümek de yaygındır. Çok küçük konuşmalar yapıyorsunuz, çok fazla şikayeti paylaşıyorsunuz ve geçtiğiniz tüm arabalarla iyi dileklerinizi paylaşıyorsunuz. Üzüm bağı boyunca, durma durumumuzun bir yol yıkaması nedeniyle olduğunu keşfettik. Öyleyse bekledik. Ve bekledim. Ve çalıların içine işemek için gitti. Ve sonra biraz daha bekledim. Sonra tekrar yavaşça hareket etmeye başlamak için bekledim. Bu iki saatlik gecikmeyi üç saatlik geriye dönüşe, ardından beş saatlik Castlegar'a ulaştırarak ekleyin ve bunun 21 saate ulaştığını görebilirsiniz. Sabah saat 1'de Richmond'a vardık, üç saat uyuduktan sonra ilk feribotumuzu yakalamak için kalktık.
İlk gün
İlk gün iki feribot yolculuğu, akıllı bir araba düşmesi ve bir su taksisi getirdi. Su taksilerini seviyorum! Bize teknenin çatısında oturtma seçeneği sunan harika bir tekne şoförümüz vardı! Bu yolculuğa başlamak için inanılmaz benzersiz bir yoluydu. Su taksisine binmek hiç de zarif değil. Bizimle aynı taksiye binen birkaç adam vardı ve hepimiz birbirimizin sırt çantalarımızı kayaların üzerine atmasına (okyanusa düşmemelerini umarak) atlayıp tekneden inmelerine yardımcı olduk. Sarah Noktasına bırakıldığımızda, başlangıçta yanlış yöne başladık, ancak kısa sürede rotanızı belirledik. İlk gece Sarah Point'ten Feather Cove'a gittik ve bir okyanus kenarı çadır platformu, akşam yemeği için sosisli sandviç ve Fransız usulü tost, yumurta ve hash browns'ın lezzetli bir backcountry gurme kahvaltısının tadını çıkardık.
İkinci gün
İkinci gün kabarcıklar ve pes etme arzusu getirdi. Tüy Koyu'ndan Manzanita kulübesine gittik. İzin bu kısmı normalde ilk gün yapılır ve birçok kişi Sarah Point'ten Manzanita Hut'a seyahat eder. Şahsen benim için bu gerginlik büyük bir mücadele oldu. Hayatımdaki en kötü kabarcıkları yakaladım ve hala üç günümüz kaldı. Bu, botlarını tanımanın önemini vurguladığım yer. Olabilecek en rahat ayakkabıya sahip olduğunuzdan emin olun. Deneyiminizi benimkinden çok daha kolay hale getirecek. Manzanita Hut'a vardığımızda herkesin takımını takip ettik ve yiyeceklerimizi hayvanlardan güvenli olacağı kulübeye koyduk. Oturup gün batımının tadını çıkarmaya çalıştık, ancak çok fazla böcek vardı, bu yüzden erken bir gece aradık ve yatağa gittik.
Üçüncü gün
Üçüncü gün, Britanya Kolombiyası için şaşırtıcı derecede büyük olan su ve dağların çekilmesini sağladı. Herhangi bir tür sırt çantasıyla seyahate çıkmadan önce yapılması çok önemli olan bir şey, su kaynağınızın ne olduğunu bilmek. Buna ek olarak, su kaynağını nasıl filtreleyeceğinizi bilmek de önemlidir. Yepyeni bir MSR su filtresi aldım ve tamamen durmadan önce tam olarak 1 L filtreledim. Neyse ki, kaynar ve bozulmamış tabletleri yedek su arıtma yöntemleri vardı. Artık suyumuzu doğrudan nehirden filtreleyemediğimiz ve Manzanita Hut'tan ayrıldığınızdan beri güvenilir bir su kaynağı olmadığından, parkurun dağlarından birine 10L su torbası döktük. Zaten yavaş hızımızı çok yavaşlattı, ama dürüst olmak gerekirse manzara devam etmemi sağlayan tek şeydi. (Öfkeli kabarcıklarım yüzünden birkaç kez ayrılmak istemekten) iz boyunca birkaç çıkış noktası olduğunu ve halkın hepsinin çok arkadaş canlısı olduğunu öğrendim. Bir noktada koştuğumuz küçük bir grup bize evlerine yön verdi ve bir yatak ve duş sundu. Bu en uzun gündü. Güneş sıcaktı ve terleme ve yorgunluk hissi doğuyordu.
Sonunda, adından da anlaşılacağı gibi, küçük bir göletin bulunduğu ve ikinci kulübenin yeri olan Rieveley’in Göletine ulaştık. Paketlerimizi fırlatarak ve gölete atlayarak nihayet gece evimizde yaptığımız için bir kutlama yaptık. Bundan sonra su kaynatmaya ve kamp kurmaya başladık. Garip sesler duymaya başlayana kadar her şey yolundaydı ve her iki köpek de bir konuda uyarıldı. Gürültüyü ne hale getirdiğini görmek için beklerken yemeğimizi çabucak paketledik ve her şeyi kulübeye taşıdık. Akşamın güzel bir bölümünü, hangi hayvanın daha önce hiç duymadığı bir şey olduğu için hangi hayvanın bu sesi çıkardığını ayırt etmeye çalışarak geçirdik. Gece kulübe sığınmaya karar verdik (köpekleri getirmemenize rağmen), çünkü garip sesler bizi biraz korkutmuştu. Bu geceyi çok az uyku ile geçirdik, çünkü gürültü yapan her neyse bütün gece devam etti ve sabaha kadar durmadı. Sabah sonunda geldi ve toplanıp devam ettik.
Dördüncü gün
Dördüncü gün şelalenin yanı sıra nehrin ve yemyeşil ormanların arasından geçen tüm gezi alanlarının kişisel favorim oldu. Yolun bu kısmı boyunca dallanan küçük izler vardır ve kesinlikle her yolu seçmeye değer. Rieveley’in Göletinden Küçük Sliammon Gölü'ne doğru izler çoğunlukla yokuş aşağıydı ve dağlardan ve son üç gündeki mücadelelerimden oldukça hoş bir mola oldu. Her köşede, görülecek yeni ve havalı bir şeyler vardı. Bu yaptığımız tüm iz için doğruydu. Şelaleler güzeldi, eski ormanlar şaşırtıcıydı, parkur boyunca gizlenmiş küçük oyuncakları olan Trinket Patikası adında küçük bir yan iz vardı (ana patikaya yeniden bağlanır). Çok hoş ve tuhaf bir sürprizdi!
Küçük Sliammon Gölü'ndeki gecemiz (ayrıca Shangri La olarak da işaretlendi) favorilerimden biriydi. Ortasında küçük bir ada olan güzel bir göl var. Orada (en azından biz varken) bir kano ve her şeyi geri koyduğunuz sürece ücretsiz kullanılabilen bazı kürekler var. Kano birkaç yavaş sızdıran deliğe sahiptir ve kürekler daha azdır, ancak dört gün yürüyüş yaptıktan sonra akşam yemeği yapılırken bir kürek çekmeye başlamak bir zevkti. Adada kamp kurabileceğinize çok geç kaldık. Bunu keşfettiğimiz zaman zaten kamp kurmuştuk, ancak gelecekteki seyahatlerim için kesinlikle teşvik ediyorum!
Beşinci Gün
Powell River Ziyaretçi Merkezi'nden topladığımız haritaya bir göz attık ve nihayetinde parkurdaki zamanımızı başlangıçta planladığımızdan biraz daha kısaltacağımıza karar verdik. Planımız, Powell River boyunca devam etmek ve İç Göl'e gidip geri çekilmekti. Tüm eşyalarımı kıran yolculuk buydu. Birincisi su filtresiydi, sonra ocağımdaki gaz tüpü ataşmanı, Rieveley’in Göletindeyken beyaz gaz sızdırmaya başladı. Bu olaylar yürüyüşe devam etmenin kötü bir fikir olduğuna karar vermemize yardımcı oldu. Bu yüzden son kez uyanıp kamp kurduk ve Powell River'a bağlıydık! Zammı bitirmek için iki gruba ayrıldık: Jenn ve ben zirveye çıkmadan dağdan aşağı indik ve Gina, Tara ve köpekler yukarı çıktılar, toplandılar ve bir saat sonra Powell River'da bize katıldılar. Aşağı zam güzel ve izin her yerinden tamamen farklıydı. Bir esinti, çiçekler ve fotoğraflar için birçok mükemmel fırsat vardı. Okyanusu tekrar görebiliriz.
Tara'nın anahtarlarını Lund'da (başladığımız yerde) arabada bıraktığı için araçlara geri dönecek bir kargalanma vardı. Gina ve Tara Lund'a geri dönerken Jenn ve ben köpeklerden birini bekledik. Biraz soğuktu ve biraz uykuluyduk ve gerçek yemek istemiştik. Arabalar geri döndüğünde yemeye gittik ve çok iyiydi.
özet
Genel olarak yolculuk harikaydı, yolculuk eve oldukça sorunsuz oldu ve sadece olması gerekiyordu 12 saat sürdü. Kendim ve gelecekte alacağım kararlar hakkında çok şey öğrendim. Sunshine Coast Trail'in West Coast Trail'e harika bir alternatif olduğunu düşünüyorum. Sunshine Coast Trail'i arayan daha az insan var ve daha az meşgul olmasıyla daha otantik bir vahşi yaşam deneyimi sunuyor. Kesinlikle bu müthiş iz sırt çantasıyla bitirmek için gelecekte döneceğim!