Gelenekselliğiyle sarsılmaz olan toplum, Putinizm çerçevesinin çok ötesinde muhafazakarlık arayışı içinde, modernitenin ayaklanmasıyla mücadele ediyor.
Amerika'nın liberal bir ülke olduğu bir gerçekçilik. Amerikalılar bireyin önemini vurgular ve hiyerarşi ve iktidar fikirlerini reddetme eğilimindedir. Buna karşılık, Rusya’da - kollektif veya grubun çıkarlarının kişisel çıkarların üstünde olduğu ve hiyerarşiye ve güce olan saygının yüzyıllardır norm olduğu daha muhafazakar bir topluluk.
Ancak, "haber“Rusya’nın muhafazakarlığa geri döndüğü, ünlü tonlarca tuğla gibi birçok Batı gözlemcisine isabet etti. Buna tipik bir tepki, Rusya'yı liberal yoldan uzağa götüren ve “Batı değerleri” ile “normal bir ülke” olmasını engelleyen Rusya devlet başkanına yönelik suçlamalar.
Diğerleri, Rus siyasi kültürünü olduğu gibi anlamaya çalışır. Yeni bir analiz (13’in 2015’tan 80’tan The Times Avı Dergileri’ndeki The New Eurasians (Yeni Avrasya’lılar) adlı bir makalesi), modern Rus muhafazakarlığını tarihsel bağlamında anlamak için ciddi bir girişimi temsil ettiği için kalabalıktan sıyrılıyor. Lesley Chamberlain (Lesley Chamberlain), Rusya'da olan her şeyi mevcut liderine indirgeme çabası girişimlerini engelliyor. Yazar, Rusya'nın Vladimir Putin tarafından yönetilmediğini yazıyor. Aksine, “Rusya'yı yöneten güç bir gelenektir”. Cahil Rus toplumunun yapay olarak kendi gücünün muhafazakarlığına yol açtığı doğru değildir. Her şey tam tersi: Rusların ezici çoğunluğu, belki de% XNUMX dahilinde “son derece muhafazakar”.
Çoğu gazeteci ve uzman gibi, Chamberlain da Rusya’nın muhafazakarlık durumuna geri döndüğünde alarm için zemin buluyor. Rusya’nın “modern Hıristiyan veya Hristiyan sonrası dünyanın alternatif bir versiyonunu Batı’yla temas halinde fakat aynı zamanda ayrı” olarak yaratmaya çalıştığını düşünüyor.
Chamberlain, günümüzde Rus muhafazakarlığını, çoğu zaman Alexander Dugin adıyla ilişkilendirilen Avrasyacılık olarak adlandırılan Avrasyacılık olarak adlandırılan coğrafi ve neo-emperyal fikirler ve fikirler dizisiyle bir araya getirdiğini açıklıyor.
Elbette, anti-Avrasyacılık, modern Rus muhafazakarlığının bir parçasıdır. Ama sadece bir kısmı. Bu yöndeki aşırı dikkat, Dugin varyantındaki Avrasyacılığın tek tür Rus muhafazakarlığı olduğu izlenimini yarattı. Ancak bu durum böyle değil. Bu, “Rus ulusal büyüklüğünün” muhafazakar yönü olarak adlandırılabilecek tek versiyon değil.
Rusya'yı tüm gerçek karmaşıklığıyla anlamak istiyorsak, en kötü korkularımızı sürekli olarak yansıtmak yerine, kendi sesiyle konuşabilmesi için onu dinlemekten zahmete ihtiyacımız var. Avrasyacılık zaten tüm ilgiyi çektiğinden, burada bunun hakkında konuşmayacağım.
Bunun yerine, Rus muhafazakarlığının çeşitlerine bakmanın zamanı geldi. Bu yılın nisan ayında, Kaliningrad'da düzenlenen bir konferansta böyle bir fırsat aldım. Polonya ve Litvanya arasında bulunan, Rusya'nın en batı bölgesinde düzenlenen bilim insanlarının ve yazarların katılımıyla gerçekleşen “Berdyaev'in Okumaları” adlı üç günlük etkinlik, “Rusya ile Batı arasındaki değerler hakkında bir diyaloga” ayrıldı.
Muhafazakarlarla Sohbet
İlk başta, davetiyeyi kabul edip etmemeyi düşünerek gergindim. Uzun zamandır Rus siyasi ve dinsel düşüncelerini çalıştığım için, büyük Rus varoluşçu ve kişisel filozof Nikolai Berdyaev'in onuruna düzenlenen bir olayla doğal olarak ilgilenmiştim. Konferansın ahlaki teması hem belirsiz hem de baştan çıkarıcıydı. Kendime şu soruyu sordum: Rus yazarlar ve bilim insanları bu tür okumalarla gerçekten ilgileniyorlar mı ya da Berdyaev, Kremlin'in kendi çıkarları ile ortaya koyduğu iğrenç gerici ideolojinin bir kapağı mı?
Bu konferansta sözde “muhafazakârlık”, ırkçılık ve ikiyüzlülüğün ipucuyla Batı karşıtı nefret tezahüründen başka bir şey olarak ortaya çıkmazsa - eleştirmenler bu tür olaylara her zaman nasıl cevap verdi? Ben çok öğretici olacağına karar verdim.
Berdiaev'deki üçüncü okumalar, Sosyo-Ekonomik ve Politik Çalışmalar Enstitüsü (ISEPI) tarafından finanse edilen daha büyük bir projenin sadece bir kısmı. Bu, Birleşik Rusya partisi ile bağlantılı ve önde gelen Rus üniversiteleri ve felsefi bölümleriyle işbirliği yapan Moskova merkezli bir analitik merkezdir. Önde gelen yayını (“Rus Fikri”) başlığından da anlaşılacağı gibi, projenin genel amacı muhafazakar bir tende, Chamberlain’ın “sosyal alanda, politikada ve dinde her şeyde gerçek Rus yolunu” söylediği çerçeveyi giydirmektir. .
Rus muhafazakar hareketinin birçok yönü hakkında kesinlikle endişelerim olsa da, bu konferansı çok faydalı ve hatta ilham verici buldum.
Görüş topluluğu
Rus katılımcılar arasındaki önemli farklılıklara rağmen, konferans, en azından bir açıdan görüşlerin birliğini ortaya koydu: herkes, 1917'ten önce Rusya'dan kalan bugün için mirasın değerini kabul etti. Bu, Ekonomi Yüksek Okulu'nda profesör Boris Makarenko gibi en liberal katılımcılar hakkında bile söylenebilir. Muhafazakar meslektaşlarından daha az olmayan, Rusya'nın güçlü yanlarından birinin güçlü aile değerleri, geleneksel ahlak ve cinsel ahlak olduğuna inanıyor. Aslında Makarenko, bugünkü Rusya'daki bu değerlerin nispi gücünün, hiçbir şekilde istikrarlarını garanti etmediği ve aynı şeyin Ortodoks Kilisesi'nin güçlenmesi ve büyümesi için söylenebileceği konusunda uyardı. Geleneksel Rus değerlerine tehlike, Batı’dan değil, modernleşmenin kendisinin etkisinden geliyor.
Ayrıca tüm katılımcılar için ortak olan, Batı’nın deneyimlerinden ve düşüncelerinden kendi terimleriyle de olsa öğrenmeye istekli olmalarıydı. Makarenko, Rus muhafazakarlığını, ana akımın Batı muhafazakarlığı ile karşılaştırdı (ABD Cumhuriyetçi Partisinin bağlı olduğu) ve Rus versiyonunun daha az etkileyici olduğu sonucuna vardı. Konuşmacılar tarafından olumlu şekilde alıntılanan Batılı düşünürler arasında Tocqueville, Hans-Georg Gadamer, Max Weber, Martin Heidegger, Isaiah Berlin, James Hadley Billington ve diğerleri vardı.
Ekonomi Yüksek Okulu'ndan bir felsefe profesörü olan Oleg Matveychev, temel olarak “liberal” bir muhafazakar olarak gördüğü Berdyaev hakkında konuştu; çünkü Berdyaev, bireye (grubun aksine) büyük önem veriyor. Matveychev bana, Rusya'nın kendisinin sadece bir Avrupa alt kümesi olduğunu açıkça gösterdiği bir dizi eser verdi. Bu, kendisini ancak Avrupa ile olan ilişkileri bağlamında karakterize edebilen bir ülke. Avrasya söyleminin popülaritesine rağmen, diğer katılımcıların çoğu Rusya'nın bir Avrupa ülkesi olduğu konusunda hemfikirdi. Bununla birlikte, bazıları (fakat Matveychev değil), yakın zamanda Hristiyan mirasını terk eden Avrupa’nın özünden vazgeçtiğine inanıyor.
Rus düşünürlerin en sık Berdyaev'e değil, aynı zamanda Rus filozofu Vladimir Solovyov'un Katolikliğin (ve birçok yönden Kant) destekçisine de gönderme yapması şaşırtıcı değildir.
Liberal muhafazakarlık
Bazı katılımcılar aynı anda birkaç muhafazakarlık kategorisi kullandılar. Diğer durumlarda, fikirleri bir kategoriye sığar (örneğin, yukarıda bahsedilen Makarenko’da bu liberal muhafazakarlıktı).
Makarenko’ya göre, modern Rus siyasi pratiği hukukun üstünlüğü ve demokrasi ile ilgili olarak fazladan fayda görüyor. Hukuk devletinin ve demokrasinin devlet egemenliğini koruduğu gösterilebilirse, her şey yolunda ve iyidir. Fakat ne zaman devlet için bir tehdit olarak algılanırsa, hukukun üstünlüğü ve demokrasi her zaman acı çeker. Makarenko açısından, devletin egemenliğini değil parlamentonun egemenliğini takdir eden Rusya'nın [muhafazakarlık ideolojisinin öncüsü] Burke'ü öğrenmesi faydalı olacaktır.
Şüphesiz bu gruptaki en büyük eklektik olduğu ortaya çıkan Matveychev, bazı konularda liberal pozisyon aldı. Örneğin, yolsuzluk ve devlet konusundaki çalışmalarında, ABD’de kullanıldığı biçimdeki hukukun üstünlüğünün ekonomik refahın ön şartı olduğunu öne sürdüğünde onaylayarak Perulu ekonomist Hernando de Soto’ya (Hernando de Soto) atıfta bulundu. Beni Matveychev'in pozisyonuna vuran şey, daha sonra Hegel ve Platon yönünde savını yönlendirdi.
Tüm bu önemli formları sağlayan, devletin kendisi değil, pazardır ve devlet kurumlarındaki yolsuzluk kötü olsa da, kötü bir form hala işsizlik de dahil olmaktan daha iyidir. Kamu yararı, bireysel partilerin yararlarına indirgenemez ve onlardan elde edilemez. Ayrıntıların basit toplamı bütünü yaratmaz - tıpkı özel çıkarların toplamının bazen kendi aleyhine hareket edebileceği gibi ... Kamu yararını temsil eden devlettir. ” Bunu bugün Batı'da öğrenebilir miyiz?
Sol muhafazakarlık
Konferansta yer alan ve en önde gelen temsilcisi doktora olan “sol muhafazakarlar”, devlet-konfederasyon ilişkileri konusunda uzman olan Alexander Shchipkov, liberal kapitalizmin yanı sıra mevcut Rus devletini de eleştiriyor. Devletin “muhafazakârlığının” ekonomik adaletin en önemli bileşenini içermeyen sadece “aile değerlerine” indirgendiğini söylüyorlar. Schipkov, görüşlerine göre, Katolik dağıtımcılara ve William Cavanaugh ve John Milbank gibi “radikal ortodoks” teologlarına yakın.
Shchipkov'a göre, çok çeşitli görüşlere sahip Ruslar (sol ve sağ, dini ve laik, kırmızı ve beyaz) ortak bir etik oluşturmalı. Ancak doğruyu söylemek gerekirse, Rusya zaten çok farklı olan tüm aşamalarını trajik ve çelişkili olarak birleştiren böyle bir etkiye sahip hikayeler. Shchipkov “Ortodoks ruhu ve bilinçli olarak Weber'i hatırlatan Rusya'nın dayanışma etiği” anlamına geliyor. Bilim adamı, bu konudaki etkileyici makalesinde dayanışma kavramıyla, Papa John Paul II'nin görüşleri üzerinde büyük etkisi olan 20. Yüzyılın başlarında Alman Alman filozof Max Scheler'in yazılarına çok şey borçlu olduğunu açıkça ortaya koyuyor.
Rus Ortodoks Kilisesi hala ulusun ahlaki oluşumunda belirleyici bir rol oynamasına rağmen (sonuçta, ülkede 1917'tan önce var olan tek bir kurum kalmadı), Shchipkov'un diğer kurumların yerini alacağına inanıyor. Katolik Kilisesi gibi, Rus Ortodoks Kilisesi de yakın zamanda insan onurunun ayrılmaz bir parçası olarak adalet çağrısı yapan kendi sosyal konseptini oluşturdu.
Yaratıcı muhafazakarlık
Bugünün Rusya'sındaki "liberal" terimi, bir lanet haline geldi çünkü 1990’in "liberalleşmesinin" feci sosyal ve ekonomik sonuçlarını çağrıştırıyor. Peki bu "liberalizm" suiistimalle dolu olan tam olarak nedir? Konuşmamda (İngilizce çevirisi SolidarityHall sitesinde görünecek. Org) Rusların, bu kavramları ideolojik çarpıtmalarından ayırarak daha açık bir liberalizm ve muhafazakarlık tanımı bulmaları gerektiğini önerdim.
İnsan doğasının liberal doktrininin, filozof Pierre Manent’e layık olan kesin bir tanımını derlemesini kendisine devredilen Oleg Matveychev’e haraç ödemeliyiz. Matveychev'e göre, liberalizm, özgürlük, kendi kendine yetme ve kendi kaderini tayin etme olan insanın özünü yeniden düşünüyor. Varlığımızın amacına bu liberal prizma ile bakarsanız, kendinizi geçmişin pırıltılarından ve geleneğin balastından kurtarmaktır.
Tarihin anlamını yeniden tanımlayan Matveychev, “liberaller”, bu kişilere “muhafazakar” ve “gerici” diyerek “ilerlemesini” engelleyenleri kınamaya başladı. Matveychev, rakiplerimiz tarafından bizim için icat edilen bu etiketin zincirlerini kırmanın zamanı gelmedi mi? Neden kendimizi basitçe “muhafazakârlar” olarak tanımlıyoruz? Neden “tarihin anlamı” na yaratıcı bir alternatif bulamıyorsunuz?
Muhafazakarlık yaratıcı ve yaratıcı olabilir mi? Eğer öyleyse, nasıl? Ulusal Strateji Enstitüsü Başkanı Mikhail Remizov bu soruyu neredeyse şöyle cevapladı: “Aksi nasıl olabilir?” Bazen muhafazakarlığa yönelik saldırılarla konuşurken, soldaki eleştirmenler muhafazakârların gelenekleri korumadıklarını ancak icat ettiklerini söylüyorlar. Remizov bu hakaret ipucunu reddetti, çünkü bu tür ifadeler geleneğin nasıl işlediğinin anlaşılmadığını gösteriyor. "... geleneğe normal bir yaratıcı yaklaşım" güncellemesi. Remizov, Hans-Georg Gadamer (Hans-Georg Gadamer) ile hemfikir, modernite geleneğine keskin bir karşıtlığın geleneğin aptalca ve kategorik bir bakış açısı olduğunu söyler, çünkü her durumda her zaman için düzeltmeler ve diyalektik zikzakların gerekli olduğu yaratıcı bir görevdir. Elbette, yaratıcı bir süreç olarak böyle bir kültür ve gelenek fikri, Nikolai Berdyaev'in felsefi görüşleriyle tamamen tutarlıdır. Yaratıcılığın çok önemli olduğu başka bir düşünür hayal etmek zor.
Moskova Devlet Üniversitesi Felsefe Fakültesi Dekan Yardımcısı Alexey Kozyrev, Rus Ortodoks Kilisesi'nin sosyal konseptinden bahsederken aynı yaratıcı muhafazakar ilkeyi ortaya koydu. Bu belgeye göre, modern insanın görevi, kilisenin babalarının düşüncesini rehabilite etmenin yaratıcı yollarını bulmaktır; örneğin, insanlık onurunu "çevreleyen dünyaya hükmetme ve şiddette değil," büyütme "ve" muhteşem bir krallığı "yetiştirme" göstermesini tavsiye eden Nyssa Gregory Tanrı'dan önce sorumlu olduğu doğa. ” Sosyal konsept, doğmamış fetüsün ve akıl hastası kişilerin saygınlığının korunmasını gerektirir. Burada, beklenmedik bir tesadüf eseri olarak, Batı çevre hareketi, kendi ideolojik sınırlarımıza meydan okuyarak yaşam savunması hareketine katılıyor.
belirsizlikler
Bu makalede kapsamlı bir analiz gibi görünmüyorum, ancak farklı manevi ilkelerin Rus muhafazakarlığının merkezinde yaşadığı gerçeğini tamamen görmezden gelmek yanlış olur. Her şeyden önce, sempati duyuranları vurgularım. En sempatik olmayan eğilimler arasında, Hannah Arendt'in (Hannah Arendt'in) tezi için Nazi Almanyası ile komünizmin Stalinist versiyonu arasında ortak bir şey olduğuna dair bilinçli bir saygısızlık denebilir. Son zamanlarda, Zhirinovskiy LDPR milliyetçi partisi bile bu tür karşılaştırmaların dışında kalan bir tasarıyı sundu. Bu da iyi değil.
Ancak bu konu bile göründüğünden daha karmaşık. Örneğin Shchipkov, Stalin'in bir tiran olduğunu kolayca itiraf ediyor, ancak emperyalist projenin en başından beri yarı-totaliter bir eğilime sahip olduğuna inanıyor. Echoing Simone Weil, Chipkov her türlü modernite formunda "gücün ve gücün" (paranın gücü de dahil olmak üzere) her zaman yönetilmesi gerektiği fikrini bulur. Shchipkova'ya göre, Hristiyanlık politikasına dayanan yeni bir moderniteye ihtiyacımız var.
“Ne yapmalı, Rusya?” Kitabındaki Matveychev, bugün için olmasa da, zamanın ve koşullarının doğru kişi olduğunu söyleyerek Stalin'i zaman zaman haklı kılıyor. Bu oldukça hafif bir değerlendirme gibi görünebilir. Matveychev kitabında öncelikle Rusya'yı mevcut düşüş eğiliminden kurtarmanın yollarını arıyor. Bu amaçla, bir dizi devasa ulusal projeyi beyin fırtınasıyla araştırıyor: Manhattan Projesi, uygun fiyatlı konut programı, Yeşil Devrim programı ve hatta (burada Rus 19 yüzyıl filozofu Nikolai Fyodorov fikrini yeniden canlandırıyor) insan ölümsüzlüğü arayışı. Ama sonra Matveychev, 180 derecelerini açar:
... Belki yanılıyorum ... Belki küçük görevler zamanı geldi ve aynı isimdeki filmden Amelia gibi birini bir kahraman olarak yapmalıyız. Belki hepimiz birlikteyiz - ama sadece beraberiz! - büyük projelerimizden vazgeçmeli ve en zoru olan sorunun çözümünü üstlenmeli: komşunun aşkı.
Bunlar Papa Francis'in sözleri olabilir.
Leslie Chamberlain, Rusya'nın bir gizem olmadığını savunuyor. Ancak bu kesinlikle durum böyle değil. Yukarıda verilen kısmi analizden bile anlaşılacağı gibi, Rusya’nın kendisi gibi, Rus muhafazakarlığı çelişkili bir kusur ve erdem kümesini içerir. Ancak bunlar büyük kusurlar ve erdemlerdir.
Rusya'nın erdemleri arasında, genellikle izin verdiğimizden çok daha büyük bir konuşma özgürlüğü belirtilmelidir. Kaliningrad konferansındaki Rus katılımcılar, Amerika Birleşik Devletleri'nde bile siyasi konuşmalarda her zaman görülmediklerinden, hayallerinin cesaretini, ülkelerinin geleceği için umutlar hakkındaki düşüncelerin çeşitliliğini ve derinliğini gösterdi.
Batı liberaline göre, Rus muhafazakarlığını başlangıçta tehlikeli bir şey olarak sunmak çok cazip. Ama bence bundan kaybediyoruz. Rus muhafazakarlığı veya en azından onun önemli unsurları, artan küresel kargaşaya karşı eylem stratejisi oluşturmak için Batı için potansiyel olarak değerli bir şey içeriyor. Rusya ile işbirliği yapmak, bu ülkenin öncelikli olarak, hepimizin karşılaştığı sorunu çözmeye yardımcı olabileceği için değerlidir: geleneği sürdürmenize ve aynı zamanda liberal geleneğin en değerli şeyini korumanıza olanak tanıyan, Batı modernizminin daha yumuşak bir versiyonunun nasıl yaratılacağı.
Yazar, Adrian Walker, Matthew Cooper ve özellikle Matthew Dal Santo'ya makalenin önceki sürümündeki değerli önerileri ve yorumları için teşekkür eder.