Seri Katillerle Nasıl Konuşulur: 'Mindhunter' John Douglas ile Röportaj
22/02/2024 10:23 | Son Güncelleme : 22/04/2024 12:14 | Super Admin
Bu yazımızda size efsane olmayı başaran "Mindhunter" dizisinin yazarı olan John Douglas'ın dizinin ortaya çıkmasına ilham kaynağı olan kitabının yazım sürecinin temellerinden bahsedeceğiz. Özellikle seri katiller ile yaptığı gerçek görüşmeleri inceleyecek ve bir nevi kitabın oluşma sürecini ele almış olacağız.
FBI eski özel ajanı John Douglas, aslında suç profili çıkarmanın büyükbabasıdır. Douglas, FBI'ın Araştırma Destek Birimi'ndeki 25 yıllık kariyeri boyunca, Charles Manson, Ted Bundy, David Berkowitz ve "BTK Katili" Dennis Rader'a kadar Amerika'nın en acımasız katilleri başta olmak üzere ünlü olmuş yüzlerce katille röportaj yaptı.
Daha sonra, 1996 yılında Douglas, Mindhunter: Inside the FBI's Elite Serial Crime Unit kitabının yayınlanmasıyla tam anlamıyla mesleğiyle ilgili kitabı yazmış oldu. (Douglas ayrıca Kuzuların Sessizliği'ndeki Jack Crawford karakterine de ilham kaynağı olmuştur)
-Robert Ressler (solda) ve John Douglas (sağda), Vacaville'deki Kaliforniya Eyaleti Tıp Tesisinde Edmund Kemper ile röportaj yapıyor.-
Mindhunter, Amerika'nın en karanlık suçlu zihinlerinden bazılarının arkasında işleyen psikolojilerin aydınlatılmasına yardımcı oldu. Douglas, işledikleri suçlar ne kadar acımasız olursa olsun, seri katillerin sonsuza dek hapsedilip görmezden gelinmemesi gerektiği fikrini ileri sürdü. Bunun yerine Douglas, bu yırtıcı hayvanlara, insanların suçlu zihniyetini daha iyi anlamalarına ve hatta muhtemelen gelecekteki suçların önlenmesine yardımcı olacak bir bilgelik kaynağı olarak baktı.
Douglas, yeni kitabı The Killer Across the Table'ın yayınlanmasıyla birlikte kapsamlı dava dosyalarını bir kez daha açıyor. Bu sefer dört rahatsız edici yeni vakayı dikkatle inceliyor, her suçlunun hayatındaki nüansları ve yaptıkları korkunç şeyleri nasıl yaptıklarını derinlemesine inceliyor.
Bu konuyla alakalı olarak, Douglas'la yeni kitabı, denenmiş ve doğrulanmış röportaj teknikleri ve profil çıkarma işinin püf noktaları hakkında konuştuk.
Bu kitap geçmiş kitaplarınızdan nasıl bir evrim geçiriyor? İnsanlar daha önce bilmedikleri neyi öğrenmeyi bekleyebilirler?
Yaptığım her röportajda bir şeyler her zaman biraz farklı oluyor. FBI kimlik bilgileriyle yaptığım röportajlarda, herhangi bir hapishaneye, herhangi bir zamanda habersiz girebilirdim ve kiminle konuşmak istediğimi söyleyebilirdim, onlar da onu dışarı çıkarırlardı. Büro'nun dışındayken her şey daha zordur.
Bu kitap için yaptığım röportajlarda da aynısını yaptım. Ceza infaz tutanaklarına, polis raporlarına bakarak olayı, konunun arka planına dair detayları ezberlemem gerekiyordu. Polis sorgusu sırasında deneğin nasıl tepki vereceğini görmek istiyordum.
Kariyerimin başlarında küçük bir kayıt cihazı kullandım, örneğin Kaliforniya'daki üniversitedeki kız öğrenci kızlarını, annesini ve bir komşusunu öldüren Ed Kemper ile röportaj yaptığımda olduğu gibi. Ancak bu kitaptakiler de dahil olmak üzere, görüştüğümüz kişiler paranoyaktır. Kimseye güvenmiyorlar.
Aslında, [bu kitap için] vakalardan birinde -New Jersey'deki McGowan vakasında, [7 yaşındaki] Joan D'Alessandro'yu öldüren adam (Joseph McGowan)- ben röportajı yaptıktan sonra bir mektup arkadaşıyla iletişime geçti ve dedi ki, 'Görüşme sırasında aşağıya baktım ve Douglas denen adamın not almadığını fark ettim. Ama dava hakkında benimle konuşan herkesten daha fazlasını biliyordu.'
İşledikleri suçlardan nefret etsem de, onlarla yaptığım röportajlardan bunu bilemezsiniz. Röportajları yaptığımda ne şaşırıyorum ne de dehşete kapılıyorum. Bunu yapamazdım.
Birliğimdeki bazı ajanlar adamları boğmak istiyordu. İçten içe ben de onları boğmak isterim ama yapamazdım. Onlardan sadece bilgi almaya çalışıyorum.
Doğru soruları nasıl bulursunuz?
Sorular, yıllar önce Boston College'da Dr. Ann Burgess ile geliştirdiğimiz bir protokolden geliyor. Kendisi adli tıp hemşiresi ve psikoloji biliyor. Mağdur, mağdur seçimi, suç öncesi davranış ve suç sonrası davranış hakkında sorular soran 57 sayfalık bir protokol hazırlamamıza yardımcı oldu.
- Neden özellikle bu kurban?
- Kurbanın kontrolünü nasıl ele geçirebildi?
- Kurbana yaptığı şeyleri neden yaptı?
- Hızlandırıcı bir olay mı yaşandı?
- Hayatında ne oldu da bu gün dışarı çıkıp bu suçu işlemeye karar verdi?
Yeni kitapta hangi vakalara odaklanacağınızı nasıl seçtiniz?
Ben çok farklı olanları seçtim. Örnek olarak Washington eyaletindeki Joseph Kondro'yu gösterebilirim. Yıllarca birinin arkadaşlarının çocuklarını öldürüp bundan paçayı sıyırdığı bir vakaya hiç rastlamadım.
Donald Harvey, Büro'dayken benim de dahil olduğum bir davaydı; hastanedeki hastaların belki de 70 ya da 75'inin öldürülmesinden sorumluydu.
New Jersey'deki [daha önce bahsedilen] Joseph McGowan davasında, kapı kapı dolaşıp İzci Kız kurabiyeleri dağıtan Joan D'Alessandro'yu öldürdü. Bu adamın yüksek lisansı vardı ve o bir okul öğretmeniydi. Beni onun yanına kilitledikleri zaman muhtemelen şimdiye kadar yaptığım en etkileyici röportajlardan biriydi. Hava karanlıktı ve dondurucuydu.
Üst katta uyuyan büyükannesiyle birlikte aynı evde annesiyle birlikte dubleks evin bodrum katında yaşıyordu. Bana şöyle dedi: 'Kapının çalındığını duyduğumda onu öldüreceğimi biliyordum John. Onu öldüreceğimi biliyordum.' Her şeyi yeniden yaşıyordu; hiç pişmanlık duymuyordu.
Kitaptaki dördüncü vaka Todd Kohlhepp'ti . İlginçti çünkü bir üniversitede konuşuyordum ki polis geldi ve üçü erkek ve biri kadın olmak üzere dört kişinin öldürüldüğü bir motosiklet dükkanının olduğunu ve olaya bakıp onlara fikir verebileceğimi söyledi.
Bana materyali gönderdiler ve ben de 'Bu ya hoşnutsuz bir çalışandı ya da hoşnutsuz bir müşteriydi' dedim. Büyük ihtimalle hiçbir şey alınmadığı için hoşnutsuz bir müşteriydi. Çünkü oraya birden fazla silahla geliyor ve onları katletmişti.
Bir röportajda birinin size karşı dürüst olmadığını hissettiğinizde yaklaşımınız ne oluyordu?
Bazen suçlarını azaltmaya veya suçu yansıtmaya çalışabilirler; bunu kurbanın hatası haline getirebilirler. Ama eğer bunu duyarsam, sadece gülüyorum ve onlarla şakalaşıyorum ki bu da her şeyi tamamen değiştiriyor. Ayrıca onlara, benim üzerimde kontrol sahibi oldukları veya baskın oldukları hissini vermeyi de öğrendim.
Kitapta Charles Manson ile röportaj yaptığınızda onun sizin üzerinizde baskın bir fiziksel pozisyona sahip olduğunu belirtmiştiniz.
Evet. Ben 1,80 boyundayım o ise 1.58'di. Böylece bir credenzanın üzerindeki bir sandalyenin üstüne oturdu. Bunu yapacağını biliyordum çünkü bunu George Spahn Çiftliği'nde etrafında takipçi sürüsü varken yapmıştı.
Birisiyle röportaj yaparken ondan korktuğunuz bir zaman oldu mu?
Ed Kemper, ne kadar iri olursa olsun okulda zorbalığa maruz kalmıştı. Birçoğu öyleydi! Röportaj yaptığım BTK Katili Dennis Rader de [okulda zorbalığa uğrayan] biriydi.
Ama Chicago'da hemşireleri öldüren Richard Speck büyüktü. Kafeste tutulduğu hücrenin zeminine gittiğimde deliriyordu. Son derece şiddetliydi ama bana saldırmadı ya da başka bir şey yapmadı.
Görüştüğünüz katillerin çoğunun ortak bir temel kişilik özelliği veya yaşam deneyimi olduğunu düşünüyor musunuz?
İstismar edilmiş ya da ihmal edilmiş olsun, işlevsiz bir aileden gelmeyen birini düşünemiyorum.
Akıl hastası olduğu sürece, [çoğunun] işlevsel bir akıl hastalığı vardır. Çoğunluğun antisosyal kişiliği [bozukluğu] vardır veya psikopattır. Doğruyu yanlıştan ayırıyorlar ama umursamıyorlar.
Böyle bir çocuk, okulun zorbası olarak tepki verebilir, sınıfta isyan etmeye başlayabilir, anti-sosyal duygusal davranışlar gösterebilir. Bizim için [gelecekteki suçların] en büyük göstergesi hayvanlara eziyet ve işkencedir.
Aslında biz buna yatağı ıslatma, yangın çıkarma ve hayvanlara eziyet üçlüsü derdik. David Berkowitz, kendi günlüğünün belgelediği gibi New York'ta 2.000'den fazla yangın çıkardı.
Sizce neden insanlar son zamanlarda gerçek suçlardan bu kadar etkileniyor?
Etkinliklerimdeki izleyicilerin çoğunluğu kadınlardan oluşuyor ve bunun nedeninin de onların bu iğrenç suçların çoğunun kurbanı olmaları olduğuna inanıyorum. İlgim aynı benim ilgim gibi: 'Neden?'