Muharrem Kararnamesi’nden sonra imparatorluk 5 yıl dışarıya yeni bir borçlanma yapmadan, Osmanlı Bankası’ndan aldığı avanslarla idare etti. 1886’ya gelindiğinde bankadan alınan para 4.5 milyon lirayı bulmuştu. Bankaya olan borcun konsolide edilmesi için yeni bir antlaşma yapıldı ve tekrar dışarıdan borç alınmaya başlandı. 1908 yılına kadar yapılan 17 antlaşma ile 46.5 milyon liralık borç alınmıştı. Bu dönemde düşük tempoda borç alınmış ve bunların maliyeti de önceki döneme göre daha az olmuştu.
1908’den sonraki yıllarda ise borçlanma temposu hızlandı. I. Dünya savaşına kadar olan dönemde 56 milyon liralık borç daha alındı. Bu dönemde alınan borçların %27’si alt yapı yatırımlarına, özellikle de demiryolu yapımına harcanmıştı. I. Dünya Savaşı başladığında Osmanlı İmparatorluğu’nun ödediği borç miktarı, gelirlerinin %30’una çıkmıştı. Bu dönemde Almanya’dan alınan borçlarla, Osmanlı İmparatorluğu’nun dış borçları iyice kabardı.