Bölüm 570: Titanik Hilal'in Üç Atası
Birçok kişi Atasal Dağ'ın ayrıldığını gördüğünde duygusal hale geldi. Bir dahi bu şekilde sonunu karşılamıştı. Bu taht için olan mücadelenin aşırı acımasız ve vahşi olduğunu herkese hatırlatırken bir pişmanlık ve üzüntü hissettirdi. En parlak dahiler bile kemik haline gelebilirdi.
Her şey bittiğinde üç yaşlı adam ileri çıktı. Herkes bu üç adamın ata seviyesinde olduğunu anladığından derin nefes aldı.
Onlar ileri çıktı ve baskıcı bir atmosfer oluşturdu. Görünüşe göre kutsal bölge Eğimli Dağ Çanı'nı geri almaya kararıydı.
“Ne istiyorsunuz? Sayıların avantajı ile oynamak mı istiyorsunuz?” Li Qiye Erdemli Örnek olan üç atanın karşısında sakin kaldı.
“Daoist Yoldaş Li, lütfen Eğimli Dağ Çanı'nı kutsal bölgemize geri verin, o bizim aile yadigarımız.” Atalardan biri neşeyle gülümsedi: “Eğer onu geri vermek isterseniz kesinlikle boşa olmasına izin vermeyeceğiz.”
Li Qiye üç ataya baktı ve ardından kahkaha attı. Kafasını salladı ve konuştu: “Asla! Eğer varisiniz bu şeyi attıysa bunun bir köpeğe köfte atmaktan farksız olduğunu anlamalısınız. Varisiniz kendi yetersizliği nedeniyle onu kaybetti. Eğimli Dağ Çanı'na gelince onu memnuniyetle kabul edeceğim.”
Sözleri üç atanın ifadesini değiştirdi. İçlerinden biri ağır şekilde konuştu: “Küçük, bir adım geri at ve yer ile göğün genişliğini fark et. Fazladan bir dosta sahip olmak bir düşman kazanmaktan daha iyidir. Kutsal bölgemizi karşına almak akıllıca bir karar değil!”
“Zaten oluşmuş bir düşmanlık nedeniyle akılsızca bir şey hissetmiyorum. Çanı aldıysam ne olacak?” Li Qiye üçüne bakarken ilgisizce konuştu.
Başka bir atanın ifadesi kararırken konuştu: “Genç arkadaşım, yol uzundur. Yenilmez olduğunu gerçekten düşünüyor musun?” Devam etti: “Eğer gerçekten böyle düşünüyorsan yenilmez tekniklerini denemek istiyoruz!”
Sözleri herkesin birbirlerine bakmasına neden oldu. İmparator miraslarının birinden gelen bir ata bir küçük ile düello etmek istiyordu. Bu alçak bir hareketti ve bir gence zorbalık yapmak ile aynıydı.
Li Qiye güldü ve üçüne bakıp konuştu: “Beni denemek ister misin?”
Ata ona baktı ve konuştu: “Merak ediyorum da savaşmaya cüret edebiliyor musun? Senin gibi yenilmez bir arkadaşımız savaşmaktan korkmaz değil mi?”
Diğer ata ekledi: “Genç arkadaşımız eşsiz cesareti ile modern çağın bir numarası ve bu dünyada rakipsiz. Eğimli Dağ Çanı'nı tutabileceğini düşünüyorsan o zaman bir savaş hakkında isteksiz olmamalısın.”
Üçüncü ekledi: “Eğer genç arkadaşımız kendine güvenmiyorsa bu konuyu unutabilir. Herkes sakinleşmeli ve sen de çanı bize geri vermelisin. Kesinlikle sana kötü davranmayacağız.”
Üçü Li Qiye'nin aşağı atlaması için bir delik açmaya çalışıyorlardı. Li Qiye'nin son zaferi nedeniyle havalı olduğunu varsayıyorlardı. Üstelik bir savaşı reddetmek geride zihinsel bir yara bırakacaktı. Yapılabilecek en iyi eylem cesur bir dao kalbi ile sonuna kadar bu muazaffer ivme ile ileri gitmekti. Bu nedenle atalar bir tuzak planlamışlardı.
Onların eylemleri Daoist Bao Gui ve diğerlerinin hoşnutsuz olmasına neden oldu. Daoist dudak büktü ama bir şey söylemedi, Li Qiye'nin emrini bekliyordu.
“Oo, o zaman üçünüz beni yeneceğinize güveniyor musunuz?” Üç ataya bakarken sordu.
“Bunu iddia etmeye cesaret edemeyiz. Şu anda sizin ünlü şöhretinizi Kutsal Cehennem Dünyası'nda kim bilmiyor?” Atalardan biri övdü.
İkincisi yorumladı: “Genç Arkadaşımızın tüm rakiplerini süpürebileceğine ve bir savaşı önemsemediğini düşünüyoruz ama yine de bir kere denemek zorundayız. Eğer yenilirsek sadece yetenek eksikliğimize yakınabiliriz ve kutsal bölge de bunun ardından daha fazla Eğimli Dağ Çanı'nı istemeyecek. Eğer kaybederseniz onu bize iade edeceğinizi umuyorum.”
Üçüncüsü de katıldı ve konuştu: “Eğer Genç Arkadaşımız dezavantajlı olduğunu düşünüyorsa imparator silahı veya hazine kullanmayacağız ve sadece kendi kişisel yeteneklerimize bel bağlayacağız. Buna itirazınız olmayacaktır değil mi? Bu elini sallamak kadar kolay olmalı.”
Üç ata taleplerinde ilk başta şiddetli olsalar da şu an tavırları değişmişti. Sanki arkadaşça bir antrenman maçı istiyor gibilerdi, ama aslında Li Qiye'yi tuzağa düşürmek istiyorlardı.
Yine de kalabalık onların eylemlerini küçümseme ile değerlendiriyordu. Adalet? İmparator silahı veya hazine kullanmamak mı? Üçü yıllardır yaşayan Erdemli Örneklerken Li Qiye sadece genç bir adamdı. Ne kadar cennete karşı gelici olursa olsun bir Erdemli Örnek'e denk olamazdı.
Li Qiye üç ata karşısında sadece kıkırdadı; bu basit komplo onun görüşüne girmek için yeterli değildi. Ardından gülümseyip konuştu. “Eğer kendinize güveniyorsanız sorun yok, sizinle bir kereliğine oynayacağım. Madem durum bu noktaya ulaştı biraz daha kibirli olmak sorun değil. Bu gölette parmağımı bile kaldırmadan duracağım. Eğer o kadar harikaysanız buraya gelin. Eğer alabilirseniz çan size ait olacak. Üçünüz de aynı anda gelebilirsiniz, böylece kimsenin zamanını boşa harcamamış oluruz.”
Li Qiye'nin cevabı üç atayı gerçekten şok etti. Her ne kadar Li Qiye'yi tuzağa düşürseler de ona karşı komplo yapmak bir şeyken onun tarafından küçümsenmek farklı bir şeydi.
“Genç Arkadaşım böyle büyük bir tonda konuştuğuna göre oldukça kendine güveniyor olmalı.” Bir ata rahatsız edici bir şekilde söyledi.
Şiddetli Li Qiye diğerlerinin huşu duyacağı kadar güçlü olsa da bu sadece genç uzmanlara karşı böyleydi. Büyük güçlerin ataları yıllardır yaşayan, ölmek bilmeyen atalardı ve Li Qiye'den en azından şu an korkmalarına gerek yoktu. Onlar sonuçta Erdemli Örneklerdi!
Üstelik kutsal bölge bir imparator mirasıydı ve ataları da ölüm kalım deneyimleri olan kişilerdi. Ancak bu küçüğün alayına kurban olmak onları oldukça rahatsız etmişti.
Li Qiye onlara baktı ve konuştu: “Kibar iddialarınızla beni açtığınız deliğe atlatmaya çalışıyorsunuz. Eğer biraz bile yüzünüz kalmasın istiyorsanız dileğinizi yerine getireceğim. Komplolar ile uğraşmaya gerek yok. Üçünüz de buraya gelin. Eğer çanı alabilirseniz yine size ait olacak.”
“Genç Arkadaş'ımın sözlerini tutması gerek!” Üç ata oldukça heyecanlıydı. İçlerinden biri bu fırsatı değerlendirdi ve demir hala sıcakken konuştu: “Eğer yaralanırsan sorumluluk almayacağız. Denildiği gibi silahların gözleri yoktur...”
Li Qiye ellerini sallarken onun konuşmasını böldü ve küçümseyerek konuştu: “Tamam, demek istediğinizi anladım, yani bu iddialı kelimeleri kesin. Burada bekliyorum, gelin. Parmağımı bile kaldırmayacağım.”
Li Qiye'nin cevabı bir sürü soruyu beraberinde getirdi. Di Zuo'yu yenerek gücünü kanıtlamıştı ama şu an üç atanın karşısındaydı. Üstelik onlar bir imparator mirasından geliyorlardı. Her biri aşırı güçlü varlıklardı. En azından ilk seviyedeki Erdemli Örneklerdi.
Gençler için ne kadar güçlü ve şeytani olurlarsa olsun imparator miraslarından gelen atalara meydan okumak imkansızdı.
Cennetsel Kral ve Erdemli Örnekler arasında büyük bir fark vardı. Zirvedeki bir Cennetsel Kral bile sıradan bir Erdemli Örnek tarafından kolaylıkla katledilebilirdi ve bu da onlar arasındaki devasa farkı göstermek için yeterliydi.
Bir Erdemli Örnek'e meydan okumak diğerlerinin Li Qiye'nin çıldırdığını düşünmesini sağlamak için yeterliyken o aynı anda üçüne birden meydan okuyordu ve bu aşırı kibirli ve otoriter bir davranıştı. Çok daha abartılı olan şey ise saldırılarını beklerken parmağını bile kaldırmayacağını söylemesiydi.
Li Qiye'nin ilanının ardından bunun imkansız olduğunu düşünen Daoist Bao Gui ve diğerleri bile afalladı. Li Qiye mutlak bir şekilde parlaktı ama onunla Erdemli Örnekler arasında hala mesafe vardı.
“Bu durumda istediğin gibi yapacağız.” Bir Titanik Hilal Atası hemen konuştu.
Üç ata için bu cennet tarafından onlara verilmiş bir şanstı. Bu çok büyük bir talihti ve asla bundan vazgeçemezlerdi. Li Qiye ölmek istiyorsa kim onları suçlayabilirdi? Herkes Li Qiye'nin sözlerini duymuştu, bu nedenle üçü Li Qiye'yi birlikte öldürse bile Nehir Tarikatı bir şey yapamayacaktı.
Üçü yavaşça en ufak dikkatsizlik göstermeden onu çevreledi.
Eğer başka bir genç bu şekilde üçüne meydan okusaydı anında harekete geçer ve o cesur aptalı öldürürlerdi
Ancak hepsi Li Qiye'nin şeytaniliğini görmüştü. Her ne kadar tek başına üç ataya meydan okuyabileceğine inanmasalar da ihtiyatlı davranıyorlardı. Olumsuz bir durumdan kaçınmak için ne planladığını yavaşça öğrenmek istiyorlardı.
O noktada herkes nefeslerini tutarken önlerindeki manzarayı izliyordu.