Arca'da çene bol. Hiç susmuyor, pis geveze kime çekti bilmem:P
Bu ara sık sık benzer kalıpları kullanıyor. Kalıplar birbirinden farklı ama çıkış noktaları aynı!
"Tamam mı?" : Bir öykü anlatırken dinleyip dinlemediğini test etmek üzere birkaç cümlede bir araya bir "tamam mı?" sıkıştırır. Ve senden gerçekten ilgili bir "tamam" almadan katiyen devam etmez!
"bak şimdi" de bence böyle bir şey.
Tüm dikkati üzerine toplamak istediği bir şey anlatacaksa - ki tüm anlatacakları aslında dikkat çekicidir - mutlaka cümle "bak şimdi" ile başlar "ne yapacağım..." "ne anlatacağım..." "bir hikaye var..." "ben bir çocuk gördüm..." ile devam edip olaya bağlanır.
En çok kullandığı ise "annem/babam biliyor musun?" ile başlayan kurmacalar. Henüz çözemedim, ya yine ilgi çekmenin bir yöntemi, ya da bir şekilde öğrendiği şeyleri bakalım annesi babası biliyor mu merakı.
Tespitim geldi, yapmazsam duramam!
Çocuklarda "büyüklerin kendileriyle -gerçekten- ilgilenip ilgilenmediğini tespit eden" bir gen, bir çip ne bileyim bir alıcı var. Ya da büyükler "hmmm tamam evet" filan derken samimi değilse bir koku filan salgılıyor olmalılar.
Kitabı benim bu aralar fazlaca yaptığım yanlışları fark ettirdiği için sevdim. Nefis çizimleri olduğu ve sanki çizer çizmiş de orijinal çizimleri önümüze koymuş gibi güzel bir basımı olduğu için sevdim. Ama en çok da dilbilgisi kurallarına uyularak çevirisi yapıldığı için sevdim.