Birkaç hafta önce, kocamın çocuklarımızı yatağına yatırdığı bir gecede, yerel bir adamın karısını öldürmekle suçunu kabul ettiğini ve onu 100 kilo kömürden yaptığı bir ateşte yaktığını duyuran bir haber manşetiyle karşılaştım. Hikayeye göre, küllerini toplayıp kaldırımın üzerine plastik bir torbaya bıraktı, ancak çöp toplayıcıları onu geride bıraktığında, çantayı işe aldı ve oraya attı. Bölge savcısı, özellikle evde aile içi şiddet geçmişi olmadığı için davanın ayrıntılarını 'rahatsız edici' olarak nitelendirdi. En azından böyle bir tarihin kamuya açık bir kaydı yoktu.
Ertesi öğleden sonra, işten eve giderken, telsizden, polisin bir adam ve karısının cesetlerini bulduğunu duydum, her ikisi de ateşli silahla yaralanmıştı, ancak sadece kendi kendine zarar vermişti. Polis olayı 'olası bir cinayet-intihar' olarak nitelendirdi, ancak olası bir neden hakkında hiçbir fikir vermedi. Sabıka kaydı olmadığını söylediler.
Dört gün sonra, 9 Nisan'da doktorumun lobisindeyken, sabah haberlerinde Louisiana'da yerel bir adamın karısını evinde öldüresiye vurduğu ve eyaletten kaçtığı için tutuklandığını gördüm. Haber spikeri neşeyle, 'Ve sonra,' dedi, 'hava durumu Tom'umuz var.'
Hayatımın özel geçmişi, manşetlerde “aile içi cinayetler” olarak göründüklerinde ve daha sonra daha geniş aile içi şiddet istatistikleri denizinde hesaplandığında bu tür suç haberlerine dikkat etmeye beni zorluyor. Hayatımın en kötü iki buçuk yılını bir tacizciyle ilişki içinde geçirdim, bu yüzden her aile içi şiddet eyleminin ölümcül olmadığını ve tüm ölümcül şiddetin haberlerde olmadığını biliyorum.
Ayrıca, hayatımın neredeyse yarısında bu hikayelere dikkat ettiğim için, yaşadığım yerin 30 millik yarıçapı içinde en az üç erkeğin eşlerini öldürdüğü tek bir hafta özel ya da benzersiz değil. Bu ülkede her hafta yaklaşık 20 kadın şimdiki veya eski eşleri tarafından öldürülüyor. Bugün tek başına - tipik bir günse - ülke çapındaki aile içi şiddet yardım hatlarına 20.000'den fazla çağrı yapılacak. Bu paragrafın okunması için geçen bir dakika boyunca 20 kişi fiziksel olarak istismar edildi.
Aile içi şiddet toplumun her kesimini etkilemektedir - hiçbir demografik bundan muaf değildir. Beni taciz eden adam bir devlet üniversitesinde yüksek lisans öğrencisiydi, ancak istismar edenler polis memuru veya kamyon şoförü de olabilir; hedge fon yöneticileri veya futbolcular olabilirler; sevilen öğretmenler veya ödüllü oyuncular olabilirler. Birleşik Devletler Başkanı bile olabilirler.Erkekliğin kendisi şiddet içeren bir ideoloji olabilir mi?
Bu, erkeklerin aile içi şiddetin de mağduru olamayacağı anlamına gelmez - olabilirler ve çünkü aile içi şiddet, cinsiyet konfigürasyonuna bakılmaksızın herhangi bir ilişkide ortaya çıkabilir - ancak istatistiksel olarak konuşursak, istismarcıların çoğu erkek ve mağdurların çoğu kadındır. . Bazı araştırmalar, ortalama olarak, her dört kadından birinin hayatının bir noktasında yakın bir partner tarafından ciddi şekilde istismar edileceğini iddia ediyor. Diğerleri üçte birini öneriyor. Ev içi şiddeti gizli tutan çeşitli güçler - hem kamusal hem de özel - bu salgının herhangi bir ölçüsünü güvenilmez biçimde düşük yapıyor. Ve eğer kadınların yüzde kaçının yakın bir terörün kurbanı olduğu ya da olacağı belli değilse, erkeklerin yüzde kaçının suçlu gibi davrandığı daha da az açıktır. Dörtte biri mi? Bir üçüncü? Bundan daha fazla mı az mı?
*
İçinde Görünür Çürük Yok —Rachel Louise Snyder'in kitap uzunluğundaki yeni aile içi şiddet araştırması — Kamboçya, Afganistan, Nijer ve Honduras'taki şiddet ve insan hakları ihlalleri üzerine birkaç on yıl boyunca haber yaptıktan sonra, bu salgının ne kadar büyük ve gizli olduğunu fark ettiğini yazıyor. :
… Her ülkede kadınlar, erkekler tarafından rutin olarak gaddarlaştırıldı ve kontrol edildi. Kuralları erkekler, öncelikle fiziksel şiddet yoluyla koydu. Tüm dünyada anlattığım hemen hemen her hikayede oradaydı, gölgeli bir arka plan o kadar barizdi ki, çoğu zaman bunu sormak zorunda bile değildim. Yağmur kadar yaygındı.
Snyder, Michelle 17 yaşındayken iki küçük çocuk yetiştiren ve yıllar içinde artan şiddeti, uyuşturucu kullanımı ve duygusal zorlaması onu tanıdığı herkesten yavaş yavaş izole eden bir ilişki olan Michelle ve Rocky Mosure'un hikayesiyle başlar. 22 yaşındayken ve sonunda onu terk etmeye karar verdiğinde, silahlarını kendisine çevirmeden önce, onu ve iki küçük çocuğunu evlerinde öldürdü. Cinayet tüm topluluğu şok etti. Ebeveynleri, ebeveynleri, polis ve savcı ve hatta yargıç, Snyder'ın ne yapacağını önceden tahmin edemeyeceklerini iddia ederek neyi kaçırdıklarını yüksek sesle merak ediyordu.
Snyder, Dorothy Giutana-Cotter'ın kocası William tarafından benzer şekilde korkunç bir şekilde öldürüldüğünü de anlatıyor - onu terk etmeye karar verdikten sonra, polisle telefonda konuşurken 11 yaşındaki kızının önünde kendisini ve kendisini vurdu. Şimdiki veya eski bir erkek arkadaşı veya eşi tarafından dövülen, dövülen, tabanca ile kırbaçlanan, boğulan, gazla aydınlatılan, kaçırılan ve terörize edilen diğer sahte kadınlardan oluşan bir koro gibi sayısız taciz gibi. Snyder'ın da işaret ettiği gibi, bu kurbanların neden kaldığını sormak özellikle yararlı değil çünkü toplumumuzdaki aile içi şiddete yaklaşımımız hakkında çok az şey ayrılmayı mümkün kılıyor - mağdurlar genellikle ekonomik olarak istismarcılarına bağımlıdır; onların istismarcıları onları ailelerinden ve arkadaşlarından ve olası kaçış yollarından izole etme eğilimindedir; istismarcıların evleri, mülkleri ve çocukları üzerinde yasal hakları vardır, ancak mağdurların duygusal sağlıklarına ilişkin yasal hakları yoktur. Ek olarak, yakın bir partner tarafından takip edilmesi gibi bazı taciz eylemleri, özellikle ilk suç için yasa dışı değildir. Bir istismarcının partnerinin telefona erişimini kontrol etmesi, her hareketini gözlemlemesi, ayrılırsa kendisini ve çocuklarını öldürmekle tehdit etmesi de yasa dışı değildir. Snyder, polisin müdahale ettiği ender durumlarda, “kurbanlar genellikle istismarcılarının yanında yer alıyor” diye yazıyor. 'Çünkü polis ayrıldıktan uzun süre sonra, suçlamalarda bulunulduktan ve bir ceza kesildikten sonra bile, bir mağdurun sürekli olarak hayatını müzakere etmesi istismarcıya aittir.'
Snyder, bu müzakerelerin gizliliğinin, kötüye kullanılan bir ilişkinin ölümcül bir ilişkiye dönüşmesine neden olabilecek şeylerden biri olduğunu savunuyor ve bu, birçok kurban için gerçekliğin net bir resmini çizmesine rağmen, Snyder, ev içi işlerin önemli ve devam eden işini kabul ediyor. Şiddet eylemcileri, savunma örgütleri ve sosyal hizmet uzmanları, polis memurlarını ve acil tıp uzmanlarını işbirliği olmadan kurbanın tehlikesinin kanıtlarını 'görmeleri' için eğitmek için: kan çanağı gözler, rahatsız edici bir ses, geveleyerek konuşma ve yanaklarda kan damarları patlaması örneğin boğulmanın gözle görülür kanıtlarıdır ve yakın bir partner tarafından boğulma genellikle onlar tarafından öldürülmeden önce gelir. Evdeki bir silah, bir kadının kocası veya birlikte olduğu erkek tarafından öldürülme olasılığını beş kat daha fazla yapar. Onu terk etme girişimi, onu öldürme olasılığını yüzde 75 artırır.Bu görüntülerin bize anlattığı gibi, terörizm seyrek, uzakta ve görünür, ancak gerçekte şiddet çoğu yaygındır, yakınlarda ve gizlidir.
Snyder, öldürülen bu kadınların nasıl hayatta kalabileceklerini soruyor - kadınların çocuklarıyla barınacak bir yerleri varsa, istismarcılarıyla temastan kaçınırlarsa, ekonomik olarak bağımsız olabilirlerse hayatta kalma olasılıklarının daha yüksek olduğunu öğrenirken - ama asla tam olarak değil Daha acil bir sorunun cevabını bulur: Bu kadar çok insanı ilk etapta şiddete yönelten nedir? Snyder'in görüştüğü erkeklerle röportajları - çoğu yeniden istismarcı kişilerdir - aile içi şiddetin daha büyük bir şiddet ve taciz döngüsünün parçası olduğunu öne sürüyor: erkekler başkalarını kendileri istismara uğradığı için taciz ediyor; erkekler şiddetlidir çünkü erkekliğin kendisi şiddetlidir. Snyder, 'Şiddetini diğer kitlelerin üzerine çıkaranlar erkeklerdir' diye yazıyor. 'Toplu cinayetler. Çete savaşı, cinayet-intiharlar ve aile cinayetleri ve ana katiller ve hatta soykırım: tüm erkekler. Her zaman erkek. '
*
Erkekliğin kendisi şiddet içeren bir ideoloji olabilir mi? Son zamanlarda, Amerikan Psikoloji Derneği, 'eril ideoloji' ile nüfusun geniş kesimleri üzerinde etkili olan 'belirli bir standartlar kümesi arasındaki bağlantıları kabul etti: kadınlık karşıtlığı, başarı, zayıflık görünümünden kaçınma ve macera,' risk ve şiddet. ' Bu rapora göre, eril ideoloji, erkeklerin ve erkek çocukların savunmasızlığı ve insani bağları bastırmasını, duygularını yalnızca güven veya saldırganlıkla sınırlamasını; başkaları üzerindeki güçleri açısından kendilerine değer verirler ve gözdağı ve güç yoluyla güç biriktirirler. Erkek ideolojisi homofobi, zorbalık, cinsel saldırı ve yakın partner şiddeti ile bağlantılıdır.Snyder, bu ilişkilerin içeriden nasıl hissetmesi gerektiğini anlatan çok daha doğru bir kelimenin 'terörizm' olduğunu öne sürüyor.
'Yakın partner şiddeti', Snyder'ın da belirttiği gibi, örtmece bir kelimedir — 'aile içi şiddet', 'özel şiddet' ve 'eşin istismarı' gibi - çok heteronormatif, çok sınırlı, çok anlaşılmaz ve önemli şekillerde başarısız olan bu başarısızlıklar, bu ilişkilerde iş başında olan güç ve kuvvetin “belirli takımyıldızlarını” belirsizleştirir. Bu ilişkilerin içeriden nasıl hissettirmesi gerektiğini anlatmak için çok daha doğru bir kelimenin 'terörizm' olduğunu öne sürüyor.
Terörizmin yasal tanımının belirsiz kaldığı (BM'nin işe yarayan tek bir tanım üzerinde anlaşmaya varamadığı) ve ülke içi terör eylemlerinin hala 'özel bir mesele' olarak gördüğü şiddet için terörizm kullanmak yanlış bir kelime gibi görünebilir. özellikle beyaz erkek terörü mahkemelerde bu şekilde yargılanmamaktadır. Neredeyse son 20 yıldır toplu terör hafızamız büyük ölçüde Dünya Ticaret Merkezine yapılan saldırı ve giderek artan bir şekilde, hem burada hem de yurtdışında, intihar bombalamaları ve kitlesel silahlı saldırıların korkunç ve unutulmaz katliamlarının görüntüleriyle bilgilendirildi. Bu görüntüler bizi dehşete düşürüyor ve onların dehşeti onları ikna edici kılıyor, öyle ki çoğu Amerikalı, güvenliğimize yönelik en büyük tehdidin kendi evlerimizden ziyade başka bir yerden - oradaki bir yerden - geldiğini kabul etmeye hazır görünüyor.
Bu görüntülerin bize anlattığı gibi, terörizm seyrek, uzakta ve görünür, ancak gerçekte şiddet çoğu yaygındır, yakınlarda ve gizlidir. Örneğin 2016'da Amerika Birleşik Devletleri'nde terör saldırıları 68 kişinin hayatına mal oldu - ancak aynı yıl 1.800'den fazla kadın erkekler tarafından öldürüldü ve öldürülen kadınların yüzde 93'ü tanıdıkları erkekler tarafından öldürüldü. O yıl bu bakımdan benzersiz veya sıra dışı değildi; İstatistikler, on yıldan on yıl sonra tekrar tekrar ortaya koyuyor: Bu ülkede öldürülen kadınların yarısından fazlası şimdiki veya eski yakınları tarafından öldürülüyor ve her zaman silahlı bir adam tarafından öldürülmesi en muhtemel kişi terörist veya bir seri katil veya hatta bir hırsız - kendisi ve ailesi.
Terörizm, eğer hepsini de içeriyorsa, büyük ve hantal bir tehdittir ve özel, gizli şiddet eylemleri ile kamusal, görünür olanlar arasındaki bağlantıyı açık hale getirir. Örneğin Adam Lanza, 2012'de 20 birinci sınıf öğrencisini ve beş ilkokul personelini öldürmeden önce annesini yatağında öldürdü; Stephen Paddock, 2017'de Las Vegas Strip'te konsere gidenlere ateş açmadan önce kız arkadaşını halk içinde azarlamasıyla kumarhane çalışanları arasında iyi tanınıyordu. James T. Hodgkinson, ABD'deki bir beyzbol antrenmanında Temsilci Steve Scalise ve diğer dört kişiyi vurdu. Washington DC, kızını defalarca taciz etti ve ardından 911'i aramakla tehdit ettiğinde komşusunun yüzüne yumruk attı. 2016'da Orlando'daki Pulse gece kulübünde 49 kişiyi öldüren Omar Mateen, yıllar önce karısını darp etmiş ve rehin almıştı. buna rağmen hiçbir zaman cezai olarak sorumlu tutulmadı. Erkeksi ideolojiyle radikalleşen erkekler ailelerini terörize eder ve ailesini terörize eden bir adamın yabancıları terörize etmesi daha olasıdır.
En çok seçeceği silah bir silahtır, ancak bazen sadece ellerini kullanır. Örneğin geçtiğimiz Ağustos ayında, Colorado'da Christopher Watts, hamile karısını ve iki kızını, bir ilişkisi olduğunu fark edince, bedenlerini bir çalışma alanına atmadan önce boğdu. Steven McDowell, 2017'de Houston'da Harvey Kasırgası arifesinde eski karısını boğdu ve izlerini gizlemek için fırtınayı kullanmaya çalıştı. Donald Trump, boşanma davası sırasında sunduğu yeminli bir beyana göre eski karısı Ivana'ya saldırdı. Yeminli ifade, ağrılı bir kafa derisi küçültme ameliyatından sonra, saçlarını öfkeyle yırtıp ona şiddetle tecavüz ettiğini ve ardından ona 'Acıyor mu?' Diye sorduğunu söylüyor. Daha sonra, birçok kurbanın hayatta kalma stratejisiyle tutarlı bir davranış olan bu tanıklığı geri aldı, ancak yıllar sonra eylemlerinde ve sözlerinde insanları her gün terörize ettiğini görebilir ve duyabiliriz. Kadınlara “değersiz”, “aptal” olduklarını, “köpek” olduklarını ve kimsenin söylediklerine inanmaması gerektiğini söylüyor. Yabancı ulusların 'bok çukuru ülkeler' olduğunu, İslam'ın 'kötü' olduğunu ve sığınmacıların 'tehlikeli hayvanlar' olduğunu söylüyor. Güney sınırındaki krizi, her gün erkek, kadın ve çocukların bedenlerine görünmeyen yollarla uyguladığı tacizin görünür bir formu olarak düşünüyorum.
Bu adamların uyguladığı terörün gerçekliği, aile içi şiddetin özel olduğu şeklindeki kültürel tavırla gizleniyor - ölümcül olsa bile, tüm ailenin hayatına mal olsa bile, samimi terör arasında net ve hatasız bir bağlantı olsa bile bu, kapalı kapılar ardında ve bir kilisede, bir konserde, sınır kapısında veya kalabalık bir sokakta meydana gelen halk dehşeti.
*
Geçenlerde, bir adamın geç geldiği ve hemen bir sandalyeyi koridora ve diğer seyircilerin önünde hareket ettirerek rahatsız edici hale geldiği bir edebiyat etkinliğindeydim. Hareket etmesini istediklerinde onlara ve kendisine yaklaşan gönüllülere bağırdı. Soru-Cevap zamanı dolduktan sonra sorusunu haykırdı. Daha sonra, söylediğim bir şey hakkında benimle yüzleşmek için sahneye geldi - erkeklerin sıklıkla yaptığı gibi - yüzüme bağırarak ve parmağını bana göstererek, panelist arkadaşlarımdan biri - bir adam - vücudunu bu adamla arasına koymayı seçene kadar ben, rahatsız edici adama alçak sesle, eylemlerinin uygun olmadığını ve gitmesi gerektiğini söyledim.Bir sorunu görmek, onu ele almakla aynı şey değildir ve onu ele almak için ona adıyla hitap etmeliyiz.
Sorum şu: Bu adama neden bu şekilde davranması için bir - belki yüz kişi hariç - herkes tarafından izin verildi? Yaşlı ve beyazdı, şüphesiz ona biraz koruma sağladı, ama aynı zamanda bağırıyor ve kavgacıydı. Neden diğer erkekler - ya da hiç kimse - eylemlerinde ve davranışlarında tanıdık tehdidi fark edip müdahale etmedi?
Bazen tacizcimin bana ne yaptığını bilen ya da bana yapabilen ama hiçbir şey söyleyip yapmayan tüm insanları düşünüyorum: parşömen gibi ince duvarların arasından gümüş eşya yıkadığını duyabildiğim komşularımız hakkında hiçbir şey söylemedi. bana bağırdığı hakaretler ya da çarpılan kapılar ya da vücudumun duvara ya da zemine çarpan belirgin gümbürtüsü; eski karısının çocuklarını kaçırıp onu öldürmeye çalıştığı için onu terk ettiğini bilen annesi, babası ve erkek kardeşleri; ondan korktukları için iletişimden kopan arkadaşlarım; beni öldürmeyi planladığı oda için ona ses yalıtımı satan teknisyen; polisten kaçıp ülkeyi terk edebilmek için onu bodruma saklayan arkadaş; hatta onu bugüne kadar barındıran ve koruyan Venezuela hükümeti bile - şiddetine bir mahremiyet ve ayrıcalık perdesiyle yardım ve yataklık eden ve belki de suçunun küçük bir bölümünü paylaşan herkes.
Kötüye kullanan adamlar 'canavar' değiller ya da Rachel Louise Snyder'ın önerdiği gibi 'ayı' nın bir parçası değiller. Şiddet, erkeklerin yaşamlarının kaçınılmaz bir parçası değil, daha ziyade, binlerce farklı şekilde şiddete başvurmalarına izin vermek için verdiğimiz bir dizi seçim, eylem, tutum ve izinlerdir. Ve erkeksi ideoloji toplumumuzun her parçasının yapısını oluştursa da, erkekler - benim panelist arkadaşlarım gibi - şiddete karşı savunmasızlığı, kontrole karşı özen göstererek onu ortadan kaldırmaya çalışabilirler. Erkekler, erkeksi ideolojinin hepimize verdiği zararı azaltmayı seçebilirler.
Eylemler önemlidir ve kelimeler de önemlidir. Onun dehşetini tarif etmek için ne kadar örtmece kullanırsak kullanalım, şiddet içeren erkekler, ölüm 45 yaş altı kadınlar için her gün. Belki de sonunda bunda bir değişim olacaktır, çünkü Amerika'nın her yerinde, erkeklerin kadınları sistemik ve koordinasyonsuz yollarla terörize eden bir ideoloji tarafından radikalleştirildiğini kabul edebilmek bile, tehdidin daha az gizli, daha görünür hale geldiğini ima etmektedir. ve eğer görünür hale geliyorsa görülebilir. Bir sorunu görmek, onu ele almakla aynı şey değildir ve onu ele almak için ona adıyla hitap etmeliyiz.