Birkaç haftadır The Terraces’ta yaşadığımız bir akşam, kocam yemek odasına baktı ve “Bu insanların hepsi yaşlı. Onun hakkında nasıl hissediyorsun?”
Kendi yolunda, sürekli bir bakım emeklilik topluluğuna (CCRC) taşınmaya karar vermekten hala memnun olup olmadığımı soruyordu. Kocam Tom’un Parkinson hastalığı olduğu ve ilerledikçe daha fazla bakıma ihtiyacı olacağı için taşındık.
“Evet, iyiyim,” dedim.
Tom burada fazlasıyla iyiydi. Son üç yıldır araba kullanamıyordu ve günlerini fizik tedavi ve doktor randevuları dışında televizyonda takılarak geçirmişti.
Şimdi, istediği zaman bir hamburger kapmak için Bistro’ya yürüyebilir ve Tai Chi sınıfındaki dullarla flört edebilirdi. Burada sosyalleşmenin onu “canlandırdığını” söyledi. Mutluydu.
Ben “İyi” miydim?
Ya ben? Etrafıma baktığımda, beyaz saçlı insanların yürüyüşçüleri kavradığını, rahat kıyafetler giymiş, 8: 15’te Safeway’e giden minibüs yolculuğu için sıraya girdiğini gördüm.
Uyum sağlamadım. Alıştırma sınıflarına katılmadım çünkü bunlar yazma programımla çelişiyor ve yaptığım yoga burada sunulandan çok daha atletik. Dış dünyaya yönelmiştim. Benim için burası bir yolcu gemisinden çok bir yatakhane gibi geldi. Bu hayal ettiğim sonsuza kadar ev değildi.
Yaşlılık Aramaya Geliyor
Sonra bir gün Eunice aradı ve sohbet için dairesine gelmemi istedi. Anlaşılan, bir arkadaşı profesyonel olarak tanıdığım bir adamla evliydi. Ben de gittim.
Kanepesine tünedim ve sağır olduğu için doğrudan yüzüne doğru konuştum. Ama yakın mesafeden işitmesini sağlayan bir koklear implantı var. İyi görmüyor – metni büyüten bir makinesi var – ve gayretle son romanımı okuyordu.
Elindeki artrite rağmen bana sunulan her egzersiz sınıfına gittiğini söyledi. Gülümseyerek, vücudu iyi çalışmasa da, iştahının korkunç olduğunu söyledi. Birlikte akşam yemeği yersek görürdüm.
Eunice 91 yaşındaydı ve bir koca, bir oğul ve bir torununu geride bırakmıştı. Küçük, güzel giyinmiş ve çekiciydi. Ama en önemlisi oyundu. Oyuna bir isim verin ve elinden geldiğince oynayacaktır. Kazanması gerekmiyordu, sadece oynamak için.
I Go Calling
Bir komşuma gerçekten kıdemli bir vatandaş olan Eunice ile tanıştığımı söyledim. “Ah, Mary ve Jackie ile tanışmalısın. İkisi de 98 yaşında ve çok komikler. ” İki kadın her zaman birlikte akşam yemeği yiyorlardı, bu yüzden bir gece yürüdüm ve masalarına oturmak istedim.
Mary güzeldi, taşlıydı ve çok gülümsedi. Jackie, saçma sapan bir saç kesimi, şekilsiz bir süveter yaptı ve sertçe konuştu. Her biri diğerinin sözlerine güldü.
Sohbetin bir noktasında Jackie bana döndü ve “Bunu sadece parası olduğu için söylüyor. Param yok. ” Sonra güldü.
Mary yakında bir bacak sorunu nedeniyle destekli yaşam binasına taşınacak ve buna gerek duymayan ve ek masraf ödemesi gerekmeyen Jackie -da hareket edecek.
Arkadaşların arkadaşları için yaptığı budur. Birbirlerinden zevk alırlar ve farklılıklarını kutlarlar. Alman olmayan biriyseniz, başka pek bir şey sayılmaz.
En Eski
Sonra, Eunice’nin 93 yaşındaki arkadaşı Helen’le tanıştım ama bunu asla bilemezsiniz . Cidden 83’ün üzerinde görünmüyor. Bana, rahmetli babamın ilk kuzeni, yaşına da bakmayan kuzenim Ada’yı hatırlattı.
Geçen yıl Ada’nın New York’taki 100. doğum günü partisine gittim. Ada, daha önceki hayatında bir konser piyanisti olmuştu – ve hala çalıyordu – bu yüzden doğum günü pastasının üstüne bir çikolata piyano oturdu. Katmanlar kesilirken, parti müdavimleri Ada’yı kadeh kaldırdı ve karşılığında kadehini kaldırdı.
Hepimize “neşe, sağlık ve verimlilik” diledi. Üretkenlik, uzun yaşamının anahtarı olsaydı (umarım paylaştığımızı umduğumuz genlerin yanı sıra), üretmek için elimden gelenin en iyisini yapacağım.
Keşfetmeye Değer Bir Gizli
Geri dön Teraslar, Helen’in nasıl bu kadar iyi göründüğünü merak ettim. Ada’nın hikayesini biliyordum ama Helen’in canlılığının kaynağı neydi? Bulmak için zaman ayırmam gerekecek.
Sonra, bu topluluğun tanımanın bir ayrıcalık olacağını düşündüğüm uzun, karmaşık yaşam öyküleriyle dolu olduğunu fark ettim. Yeni evim, keşfetmeyi kendime borçlu olduğum hazineler sunuyor. Ayrıca, arada bir, bir değişim için grupta bebek olmak çok tatlı geliyor.
Bir CCRC’ye taşınmayı düşünüyorsanız, ucuz bir üyelik organizasyonu olan Ulusal Sürekli Bakım Sakinleri Derneği’nde her türlü yararlı bilgiyi bulacaksınız.
CCRC’ye geçmek için en uygun yaş nedir? Orada hayattan zevk alacağını düşünüyor musun? Seçeneklere baktınız mı? Lütfen yorumlarınızı aşağıda paylaşın ve sohbet edelim!