Y kuşağı insanları, çok hırslılar; hem becerilerine hem de kişiliklerine bir iş bulmak konusunda azimli ve tutkulular. Dolayısıyla kariyerin, ön planda olması şaşırtıcı değil. Gittikçe daha çok sayıda (özellikle) şehirli insan, profesyonel gelişim adına evliliği ve çocuk yapmayı erteledikçe, stres artıyor ve çok yönlü olma – ya da ofis dışında bir hayata sahip olma – kavramı yok oluyor. Bu iş takıntısının sonucu, y kuşağının kendi üzerine aldığı baskıya rağmen, memnuniyet eksikliğidir. İşlerini sağlama alıp daha iyisi için uğraşmaktansa, bu grup, özünde oldukça stresli ve kaygılı.
Neden bu kadar hırslıyız?
Harvard Business Review tarafından yapılan bir çalışma kapsamında, y kuşağının, neden bu şekilde bir mücadele içerisinde olduğu anlaşılmak istendi. Grup değerlerine baktıklarında, hemen hemen her şeyin kariyerle bağlantılı olduğunu gördüler: iş arkadaşları ile pozitif etkileşimler, iş-ev arası mesafe, yeni bir iş bulmak, mevcut işten memnun olmak vs... Profesyonel iş hayatı ile ilişkili olmayanların ise çoğunlukla kariyer stresini atma konusunda oldukları görüldü: uyumak ya da yatakta rahatlamak gibi.
Aile ya da arkadaşlar, ruhani yolculuklar ya da seyahat olanakları gibi iş dışı ilgi alanları ile ilgili hiçbir şey yok. Bu grup, çok çalışıyor; çünkü…Ne için? Hafta sonları uyuyabilmek için mi? Pazartesi sabahına dek, tüm pazar boyunca, stres havuzuna yeniden atlamak için rahatlamak? Grup, stres faktörlerini azaltmayı, uzun vadede bir hedef olarak gösterdi; bu da bir şeydir.
Farkındalıkları, problemi saptayabilecek yeterlikte; ancak çözüm adına ne yapıyorlar? Kimileri spor salonuna ya da yoga stüdyolarına gidiyorlar; formda kalmanın önemli olduğundan bahsediyorlar. Egzersizi, günlük hayata dâhil etmek, takdire şayan; ancak araştırmacıların da açıkladıkları gibi “insan, y kuşağının mutluluklarını engelleyen kayıp parçaların, ruhani hayat ya da sosyal yaşam olup olmadığı konusunda merak etmeden duramıyor.”
Stres, bu denli bir sorunken – ve bu grup, bunun sorun olduğunun farkındayken – zihniyette ve tabi ki sonuç olarak davranışta yapılacak basit değişimler, gerekli tek şey. Elbette, bunu söylemesi, yapmasından daha kolay – özellikle de ilişkilerden ve diğer her şeyden önce kariyerlerine odaklanmaları söylenen bir nesil açısından.
Hayatınızda biraz stresin olması normalken, stres seviyeniz, cumartesi gecesi 10 saat uyumanızı gerektirecek derecede yüksekse, şimdiki ve gelecekteki benliğinizin durumu içler acısı.
Bu sorunla karşı karşıya olduğunuzu düşünüyorsanız eğer, gecenin belirli bir saatinden sonra maillerinize bakmamaya yemin ederek, arkadaşlarınızla akşam yemeklerine çıkarak ve patronunuzla aranıza makul bir sınır çizerek işe koyulabilirsiniz. Söz konusu, haftanın sonunda yogaya koşmanıza sebep olacak derecede bunalmayı önlemek olduğunda, rutininizdeki bu küçük değişimler, uzun bir yol kat etmenizi sağlayacaktır.
Bu küçük değişimler alışkanlık haline geldiğinde, sıra büyük resme gelir: düzenli seyahatlere çıkmak, telefondan ve bilgisayardan uzak kalmak, 5, 10 ya da 15 yıl sonra ne yapmak istediğiniz üzerinde düşünmek, iş hayatı dışındaki aktivitelere öncelik vermek gibi. Yetişkin olmak, hobileri ve ilgi alanlarını terk etmek, arkadaşlıkları bitirmek anlamına gelir diye bir şey yok.
Moral çöküntüsü, gerçektir; zordur ve ileriyi görmeyi inanılmaz derecede güçleştirir. Bundan kaçınmak, hedef listenizde olmalıdır. İşinizi sevmeniz harika; ancak hayatınızı kariyeriniz etrafında şekillendirdiğinizde, buna kesinlikle pişman olacaksınız. Bu stresle baş etmek için şimdiden küçük adımlar atar ve tüm dikkatinizi ve enerjinizi işe yoğunlaştırmayı reddederseniz eğer, muhtemelen çok daha mutlu bir insan olacaksınız.