Gönderi fotoğrafı: Heilbronn 1945 | ABD Silahlı Kuvvetlerinin Kaydı | Uwe Jacobi tarafından tarandı
Avrupalı federalistler, Avrupa düzeyinde yaklaşık 1973 yıllık ayrılığın ardından 17'te tek bir dernekte yeniden bir araya geldiklerinde, üç federal fikir ve dokuz temel belge üzerinde anlaştılar.
"Birleşik Avrupa federalistleri Avrupa demokrasisi için savaşır" mottosu altında toplanan 13-15 Nisan 1973 tarihleri arasında Brüksel'de toplanan sMEF/AEF yeniden birleşme kongresi, Avrupa federalistlerinin düşünce bütününden hareket etmesine karar verdi. Immanuel Kants, Alexander Hamiltons ve Pierre-Joseph Proudhons esinlenmiştir ve bu makalede sunulan ortak temel belgeleri yeni tüzüklerin önsözüne dahil etmiştir.
Dass Immanuel Kant ve Alexander Hamilton düşünürlere ait olduğu da tartışılmaz bir gerçektir. İlki, felsefi taslağıyla 1795'i ortaya koyuyor sonsuz barışa tüm federalistlerin temeli. Alexander Hamilton, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kurucu Babalarından biri ve dergideki 51 makalenin 85'inin yazarı Federalist Bildiriler (1788), böylece esasen modern, temsili demokrasinin temellerini atıyor. Pierre-Joseph Proudhon 1947'de çoğunluk tarafından hem dünya federalistleri hem de Avrupa federalistleri tarafından fiilen çaba gösterilmesi gereken federalizm görüşü olarak görülen komünalizm fikirlerinin kaynağı olarak kabul edildiğinden üçüncü sırada yer almaktadır. Proudhon, "Qu'est ce que la propriété? Ou recherches sur le principe du droit et du gouvernement.' 1840'tan.
Avrupalı federalistler tarafından adlandırılan federalizmin dokuz temeli, Federal Birlik Yönergeleri (1939), Avrupa Birliği İsviçre'nin yeni bir Avrupa'sı için İlkeler (Şubat 1940), bu Ventotene Manifestosu (Temmuz 1941), Avrupalı direnişçilerin Cenevre bildirileri (Mayıs 1944), bu Hertenstein programı (Eylül 1946), Montrö Birinci Kongresi Bildirisi (Ağustos 1947), EUROPA-UNION Almanya'nın ilk kongresinin siyasi kararı (Mayıs 1949), Montrö'deki ikinci kongre tarafından kabul edildi (Nisan 1964). Federal Şartve Nisan 1972'de Nancy Kongresi'nde kabul edilen tarihsel politika beyanı.
Şahsen, çoğu sonradan oluşturulmuş olan aşağıdaki belgeleri de önemli olarak ekliyorum. biri için, UEF birleşme kongresinden siyasi açıklama 15 Nisan 1973'te sunulan ve diğer taraftan Avrupa için on iki tez (14 Nisan 1964), Avrupa için Kiel programı (27 Haziran 1978), Avrupa Kimliği Şartı (28 Ekim 1995) ve Avrupa Birliği Temel Haklar Şartı (1 Aralık 2009).
Burada listelenen 14 belgeyle, yalnızca Avrupa federalizmi hakkında değil, bir bütün olarak federalizm hakkında kapsamlı bir genel bakış elde edebilirsiniz, çünkü dünya federalistleri Avrupa federalistlerinden yalnızca şu açılardan farklıdır: 1947'den beri Dünya Federalistler bir dünya parlamentosu (anayasacılar) aracılığıyla dünya birliğini sağlamak istiyorlar ve Avrupalı federalistler 1947'de önce özgür Avrupa'yı, ardından bir bütün olarak Avrupa'yı federal bir devlet ve diğer dünya bölgeleri için bir plan ve daha sonra bir dünya birliği yaratmaya karar verdiler. En başından beri, "Avrupalılar" anayasacılar ve kurumsalcılar olarak ikiye bölünmüştü; ilki bir Avrupa Parlamentosu aracılığıyla Avrupa federal devletini kurarken, ikincisi üye devletleri ortak kurumlar aracılığıyla birlikte büyümeye teşvik etmek istiyordu.
Yukarıda sözü edilen komünalistler, en azından benim görüşüme göre, Ordre Nouveau'nun akımlarından ve Hıristiyan ikame ilkesinin kabulünden doğdular ve bu nedenle, şimdiki ve gelecekteki toplumlar için hala tek geçerli federal çözümü sunuyorlar. inanmayanlara tavsiye ederim Michael Wolffsohn (2015) okumak.
Belediyeden, bölgelerden federal bir devlete kadar büyüyen tüm toplulukların, komünal fikrin en büyük muhalifleri, mevcut ve çoğunlukla modası geçmiş yapılarda kendilerini rahat ettirenlerdir. En başından beri bunlar, milliyetçiler ve merkeziyetçilerle birlikte, herhangi bir federal gelişmenin frenlerini koyuyorlar ve Avrupa Birleşik Devletleri'nin ve ayrıca gelecekteki bir dünya birliğinin - yani sonsuz barışın - birçok kişinin hayali olmasını, ancak yalnızca bir hayal olarak kalmasını sağlıyorlar. .
Son olarak, Avrupa fikrinin de pan-Avrupa fikirleriyle uyumlu olmadığını ve bu nedenle Avrupa federalistlerinin şüphesiz “süper devlet Avrupalılar” olmadığını belirtmek isterim (Kemal Derviş, 2005).