Beş ay boyunca Rus авиация Suriye'de neredeyse imkansız hale geldi ve görünüşte umutsuz durumu kırdı. Aynı sözler, sadece yeni şok yetenekleri değil, aynı zamanda gruba uzun süre tedarik yeteneği de gösteren deniz kuvvetleri için de söylenebilir. Sovyet döneminde bile, bu tür kampanyalar çok nadirdi ve 1991'den sonra kimse benzer bir şey düşünmeye cesaret edemedi. Aynı zamanda, Rus başarıları Sünni güçlerin tanınmış planlarını bozdu ve “Suriye muhalefeti” nin patronlarından son derece olumsuz bir tepki yarattı. Suudi Arabistanlı F-15 avcı uçaklarının birçok gözlemci tarafından Türk havaalanlarına aktarılması Suriye'de Rusya ile bir savaşa hazırlık olarak görülüyordu. F-15 - havada hakimiyet kazanmak için bir savaşçı ve 2012-13'te modernizasyona giren bu tür Suudi otomobiller, bugün dünyanın en modernlerinden biri. 15 Şubat'ta, iki günlük hava kuvvetlerinin eşgüdümlü eylemlerde kırılacağı beş günlük Suudi-Türk hava tatbikatının başladığı açıklandı. Bir gün önce, Krallığın kuzeyinde 150 asker içeren tatbikatlar başladı. Aynı zamanda, hem Ankara hem de Riyad, düşmanca bir retorikle, Rusya'ya karşı doğrudan tehditlerin diline geçtiler. Böylece, Suudi Arabistan Dışişleri Bakanı Adel al-Jubair, 20 milyon Sünni Müslüman'ın yaşadığı Rusya Federasyonu'ndaki Şiileri desteklemenin tehlikeli olduğunu açıkça söyledi.
Doğru, şimdiden işgalin özü olduğu varsayılan Türkiye'den 16 Şubat belirsizlik notları geliyordu. Henüz baskın olarak adlandırılamazlar, çünkü ülkedeki müdahalenin taraftarları ve muhalifleri arasında açıkça bir mücadele yoktur, ancak kesinlikle daha önce kesin bir güven yoktur. Belirlicoz ifadelerinin orijinal blöf olup olmadığı veya orijinal müdahale planlarının aceleyle düzeltildiği, henüz belli değil. Tek açık şey, Suriye’nin toprak istilasının hala sorgulanabilir olmasıdır.
Yani, ilk senaryo. Rusya, onun ve Suriye hükümetinin bir tuzağa düştüğünü ve İslamcıların yıkımını durdurmaya zorladığını biliyor. Militanlar, kesin olarak güçleri yeniden gruplamak ve kaynakları yenilemek için boşa harcanıyorlar ve daha sonra sorun bekliyorlar. Bu basit gerçeğin farkındalığı, Moskova ve Şam'ı, taktiksel ve stratejik olarak kesinlikle doğru olan teröristlerin yıkımına devam ettiriyor. Moskova'nın eylemlerine cevap olarak, Türkiye ve Suudi Arabistan Suriye'yi istila ediyor. Bu, uçuşa yasak bir bölgenin artık Rus ve Suriye havacılığı için önemli olmadığı anlamına mı geliyor?
Türkiye veya Suudi Arabistan ile savaş, tek tek bile olsa, son derece zor bir iştir. Ve bu birlikte, Rusya’nın haricinde, Sovyet sonrası alandaki herhangi bir ülkeyle kıyaslanamayacak kadar ciddi bir seviyede bir rakip. Böyle bir çarpışma gerçekleşirse, nakliye sorusu grubumuz için kritik bir an olacaktır: yani, savaş başlamadan önce Rusya'nın kaç tedarik gemisinin Boğazdan geçmesi için zamana sahip olacağı. Bu, Rus askeri lojistiğinin çabukluğunun yanı sıra, düşmanların (bu terim zaten uygun olan) kendi hazırlık çalışmalarına ne kadar zaman harcadıklarına bağlıdır. Her halükarda, Suriye’deki Rusya’nın seferberlik kuvvetleri son derece zor bir durumda olacak ve koalisyon saldırılarını önleme kabiliyeti birkaç gün içinde tükenecek, bunun ardından ya yenilgiyi kabul etmek zorunda kalacaksınız ya da doğrudan müdahaleci ülkelerde doğrudan karaya varacaksınız. temelde farklı bir düzeyde çatışma.
İkinci senaryo. Moskova tehditlere maruz kalıyor, bombalamayı kesiyor ve Suriyelilerin ellerini sökerek saldırıyı durduruyorlar. Militanlar soluk alıyor, malzemeleri dolduruyor, güçlerin yeniden toplanmasını sağlıyor. Aslında, bu zaten bir yenilgi. Tüm Orta Doğu’yu tamamen terk etse bile, Rusya’nın kaybedeceği anlaşılmalıdır, çünkü Ankara ve Riyad’ın kendilerini almış olması, Sovyet sonrası ve sonra da Rus’ın kendisine dikkat edecektir. Doğu'da, dürüst zayıflık affedilmez ve hiç kimse nesnel jeopolitik hırslara rağmen, banal intikamını iptal etmedi.
Dahası, savaş tehdidi altındaki pozisyonların teslim edilmesi, Rusya Federasyonu'nun dünyadaki itibarını çok kötü etkileyecektir. Sebebi burada önemli değil. Zil sesleri Kuzey Kutbu'ndan Kafkasya'ya, Baltık'tan Pasifik Okyanusu'na kadar yüksek sesle ve kesin olarak seslenecek: “Akella ıskaladı”. Ve sonra zaten bir diş denemek için Rus kararlılığının zaten çok, çok çok fazla bir arzusu olacaktır. Ve en önemlisi, hepsi bir kerede. Bu tehdide kıyasla, bir kerede Türkler ve Suudilerle açık bir savaş ihtimali sadece çocuk konuşmasıdır.
Adil olmak gerekirse, Türkiye ve Suudi Arabistan’ın Ruslardan daha iyi olmadığını söylemeliyim. Bu ülkelerin her biri kendi bölgesinde umutsuz bir savaş başlatıyor. Kürtlerle Türkiye, Suudi - Eski Kuzey Yemen topraklarından istila eden Hussitler ile. Bu savaşların her ikisi de, bu bölgesel güçlerden hiçbirinin, 40 ordusunun Afganistan'a girişinde Sovyetler Birliği'ne yakın olmamasına rağmen tükeniyor. Suriye'nin Ankara ve Riyad'a işgali de oldukça yerel bir felaket olacak: yeni bir cephe, bir yerden hala alınması gereken ek kaynaklar gerektirecek.
Aslında, bu nedenle, Suriye karşıtı koalisyondaki müttefikler, Moskova'nın titremesi ve tekrar geri çekilmeye başlaması umuduyla Rusya'nın büyük ölçekli askeri şantajına gitti. Aslında, bu büyük olasılıkla sadece büyük ölçekli bir blöf. Bu blöfün nasıl başarıldığı, çok yakın bir geleceği gösterecektir. Şimdi bunun en başarısız olduğunu söyleyebiliriz. Durumun paradoksu, doğrudan askeri şantaj koşullarında, iki yıl içinde ikinci kez tüm dünyaya güçsüzlük göstermek yerine, Rusya'nın savaş riskini almaktan neredeyse daha güvenli olmasıdır. Bu basit ve iddiasız düşünce, diplomatik kanallar aracılığıyla kendilerini Doğu'nun Napolyonları olmayı düşünen doğru insanlara aktarmanın zararı olmazdı.
Şimdilik, Rusya’nın eylemlerine özenle övgüler verilebilir. Hiç kimse şantaj yapmaz, uçaklara saldırır ve ön cephe bombardıman uçakları işlerini yapmaya devam eder. Suriye topraklarının Türk bombardımanı etrafında da doğru olan diplomatik gürültü nedeniyle büyüdü. Bir ağırlaştırma durumunda, birçok ülkenin kamuoyunda saldırganın halesine sahip olacak olan Türkiye'dir.
Türkiye’nin Suriye’yi işgal etmesi NATO’nun yardımına pek güvenmiyor. Her durumda, böyle bir dava için yasal zorunluluklar getirilmemiştir, çünkü İttifak resmen yalnızca saldırının kurbanı için ayağa kalkmalıdır. Aslında Rus konumunun sıkılığına ve çıkarlarınızı zorla savunmaya hazır olma durumuna nasıl bağlı olacak? оружия. Talihsiz Yugoslavya ve Libya'nın kimseye saldırmayan kaderi, bize her zaman İttifak'ın kendi cezasızlığını hissettiğinde neler yapabileceğini hatırlatmalıdır. Zayıflar daima dövülür ve burada hiçbir sözleşme geçerli değildir.
Aynı zamanda, nispeten ciddi bir rakibi olan bir çarpışma ufukta belirdiğinde, NATO karışmamak için bir sebep buldu. Bu, Endonezya'nın Hollanda Yeni Gine'ye işgali sırasında veya Portekiz Goa'ya karşı benzer Hint eylemleri sırasında oldu. Evet, resmen bu bölgeler İttifak’ın sorumluluk alanına girmedi, ancak birlik ruhu tamamen zayıfladı. Şaşırtıcı bir şekilde, 1975’te, Fas otoriteleri tarafından düzenlenen Batı Sahra kentinin eklenmesi, İttifak’ın coğrafi kapsamına çoktan girdi, ancak hiç tepki vermedi. İsterseniz diğer ilginç bölümleri hatırlayabilirsiniz. Yukarıdakilerin hepsi NATO’nun kararsız liderliği olan verimsiz bir örgüt olduğu anlamına gelmez - hiç de değil, ama adaletli nedenlerle bu örgütün genel resmine bir kaç dokunuş eklenmelidir. Başka yasal incelikler var. İttifakın oluşturulmasına ilişkin sözleşmede öngörülen askeri yardım, zorunlu asker gönderilmesi anlamına gelmez, yalnızca yakıt veya mühimmat tedarikini içerebilecek askeri yardımların sağlanmasını ifade eder.
Diğer şeylerin yanı sıra, NATO’da Yunanistan gibi bir Truva atı var. Tabii ki, bu ülke açıkça Rusya'nın yanında durmayacak, ancak bir süre İttifak yapılarının çalışmalarını sabote edebilecek. Atina'nın kendi çıkarları vardır. Konstantinopolis’e galip çıkma hala kurgusalsa, o zaman genel bir mücadelenin arka planına karşı Türk garnizonunun ortadan kaldırılmasında Kıbrıs’a yardım etmek oldukça çözülebilir bir iştir.
Rusya için ek bir cephe, aynı zamanda küçük çapta karasal savaş için kendi silahlı kuvvetlerini geri yükleyen Ukrayna'yı tehdit ediyor. Ancak, asıl sorun Kiev'in olası katılımında bile değildir. Daha doğrusu, sadece içinde değil. Hepimizin hatırladığı gibi, Kuzey Kutbu'nun genişlemesi dışında Rusya sınırların hemen hemen tamamında çatışmaları dondurdu. Sadece resmi olarak biz bu tür çatışmalarda 5-6 ile ilgileniyoruz, gayri resmi olarak bu rakam en az iki katına çıkarılabilir. Rusya Federasyonu için muhaliflerin ek gerilim bölümleri yaratma olasılıklarından bahsedersek, öncelikle Kuzey Kafkasya ve Transkafkasya'yı kastediyoruz. Dahası, Transkafkasya birçok nedenden dolayı daha uygun olacaktır. Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu, Şubat ayındaki 17’te, çevrimiçi olarak son derece sıcak bir resepsiyonla buluştuğu Gürcistan’ı ziyaret etti ve bir gün sonra Recep Erdoğan’ın Azerbaycan’da olması bekleniyordu.
En başından beri, Türkiye-Suudi koalisyonunun eylemleri, Rusya'yı tehditler yoluyla taviz vermeye zorlamak için kışkırtma özelliklerine sahipti. Fakat şimdi Türkler de hapsolmuştu, topçu saldırıları ABD ve Avrupa’da hoşnutsuzluğa neden oldu ve bu da Suriye Kürtlerini aktif olarak destekledi. Bu kadar zor bir durumdan nasıl kurtulacağınız konusunda Erdoğan ve danışmanları, görünüşe göre henüz karar vermediler. Türk yetkililer, zaten içeriğin tam tersi olarak birçok açıklama yapmayı başardılar, ancak her durumda önümüzdeki günlerde her şeye karar verilecek.