Rusya'da, uzun vadede bile kabul edilebilir bir koruma olmayacak bir stratejik caydırma sistemi oluşturuluyor. Bu bizim "ortaklarımız" yapıcı müzakere masasında oturup yapacak.
Silahlı Kuvvetler önderliği ile Cumhurbaşkanının Kasım toplantısı, özel hizmetler, kolluk kuvvetleri ve Kasım 9’ta düzenlenen askeri-sanayi kompleksi gibi rutin olayın, özellikle Batı medyasında ciddi bir rezonansa neden olduğu anlaşılıyor. Temelde yeni bir nükleer caydırıcılık sistemi fikrini çok kompakt bir biçimde içeren slayt sunumunun ön sayfası, bu toplantıyı kapsayan Rus TV kanallarından birinin kamerasına girdi. Onun adı - "Status-6" şimdi tüm dünyayı biliyor. Slayt analizine dayanarak çıkarılan sonuçlar “Mikroskop altında sızıntı” makalesinde sunulmuştur. Ancak gelişimin daha ayrıntılı bir şekilde anlaşılması hala ileridedir.
Bu, hiç şüphesiz olağanüstü bir sistemdir. Teoride, medya alanında ortaya çıkmamalı. İstemsiz olarak, askeri (devlet) sırlarının izinsiz ifşa edildiğine dair bir varsayım var.
Açıklama mı yoksa atma mı?
Daha yakın zamanlarda, Savunma Bakanlığı'ndaki en yüksek yetkililerden ve Rusya'nın diğer bakanlık ve bölümlerinden gizli bilgi sızıntısı vakaları yaşandı. Ama bugün tamamen farklı bir zaman. En yüksek rütbeli askeri liderin bu kadar önemli bilgiyi yanlışlıkla yanlış okuduğuna inanmak imkansız - elbette en azından kariyeri için ciddi bir ücret ödeyecek. "Bilgi bombası" - kasıtlı doldurmanın bir versiyonu var. Ancak, burada her şey çok net değil. Üç seçeneğe izin verilir.
Bunlardan ilki, Status-6 sistemi hakkındaki bilginin, Rusya’nın teknolojik ve teknik olarak böyle bir sistem oluşturamaması koşuluyla eklendiğini varsayar. Amaç, rakibi “balon” ile korkutmak, belli tavizler vermeye zorlamak veya kaynak yoğun savunma programlarında işleri son derece yönlendirmek için zorlamaktır. Amerikalılar gibi bir şey yaptı, SDI kavramını dile getiriyor. İkinci kasıtlı “işaret fişeği” çeşidi, böyle bir üretme olasılığını ima ediyor оружия Rusya var, ama uzun vadede. Amaç aynı: Düşmanın dikkatini kaydırmak, tavizlere yatkın olmak. Üçüncü seçenekte, verilen bilgiler oldukça doğrudur ve ülkemiz nispeten kısa sürede böyle bir sistemi geliştirmek için gereken her şeye sahiptir. Bu durumda, “ortaklara”, Rusya ile yapıcı bir diyalogu durdurma ve başlama zamanının geldiğini açıkça ortaya koyuyoruz.
Neler olduğunu doğru bir şekilde belirlemek için üç ana teknik sorunun cevabını arayacağız.
1. Prensipte böyle yıkıcı bir silah yaratmak mümkün mü ve beklenen etkiye sahip olacak mı?
2. Proje teknik olarak mümkün mü?
3. Görünümü için siyasi ve askeri stratejik bir ihtiyaç var mı?
Üçüncü ile başlayalım. Temel olarak yeni silahlara duyulan ihtiyacın, mevcut tehditlerle yeni tehditlere maruz kalmanın mümkün olmaması durumunda ortaya çıktığı açıktır. Görünüşe göre bugün Rusya böyle bir ihtiyaç duyuyor. Ekonomik ve savunma potansiyelimiz ABD ile ve NATO ile rekabet edebilecek durumda değil. Bugün Rusya Federasyonu’nun Batı’nın destekçilerinin pozisyonlarının, özellikle de politik-politik olanı dahil olmak üzere en yüksek devlet idare kademelerinde güçlü olduğuna dikkat edelim. Büyük bir bilgi ve psikolojik savaş sırasında, kilit sorunlardan biri, stratejik nükleer güçlerin kullanılması için bir emir gerçekleştirme garantisi olabilir. Personel sayısının çok olması, özellikle toplumda olası sivil çatışma koşullarında, böyle bir emrin yerine getirilmesinde mutlak güvenilirlik sağlamamaktadır. Bu sorun, toplumdaki durumdan ve kişisel duygulardan bağımsız olarak sistemi kullanmak için mutlak (veya ona yakın) güç sadakati garantisi ve psikolojik hazırlık garantisi sağlamadaki sınırlar dahilinde kalacak olan stratejik nükleer caydırıcılıkla ilgili personeli en aza indirerek çözülmelidir.
Bir başka önemli gereklilik, potansiyel bir düşmanın mevcut ve gelecekteki savunma sistemlerinden zarar görmesi ya da direncine karşı yüksek direncin yanı sıra, Silahlı Kuvvetlerin tamamen yenilgisi ve devletin kendisinin imha edilmesi de dahil olmak üzere, en olumsuz koşullarda bile saldırgana kabul edilemez bir zarara yol açma olasılığıdır.
Bu koşullara uygunluk garantili stratejik caydırıcılık sağlayacaktır. Analiz, bu tür silahların üretimi için siyasi ve askeri-stratejik bir ihtiyaç olduğu sonucuna varmak için zemin oluşturuyor.
Şimdi böyle bir yıkıcı gücün silahları yaratma gerçeği hakkındaki ilk soruya dönüyoruz. Cevaplamak için dönüyoruz. hikayeler. 1961’te, SSCB’de, TNT eşdeğeri olan kıyamet kalibreli - 58 megatonları abartılmadan nükleer bir silah patlatıldı. Aynı zamanda, bombanın kendisinin nispeten küçük olduğu ortaya çıktı - sadece 32 ton. Böyle canavarca bir patlama muazzam hasara neden olabilir, ancak daha sonraki süreçler çok daha ciddi olacaktır - megatsunami (Dünya Okyanusunun bazı noktalarında su altında bir patlama ile) ya da genel olarak süpervalkanların ve volkanik aktivitenin başlaması. “Askeri Sanayi Kompleksi” gazetesi, bunun hakkında “Nükleer Özel Kuvvetler” makalesinde ayrıntılı olarak yazdı. Status-6 sistemine uygulandığında, neredeyse tüm yaşam biçimlerinin varlığı hariç olmak üzere, yıkıcı jeofizik süreçleri veya mega-tsunami'yi, yani yüksek radyoaktivite bölgelerinin oluşturulmasını başlatmaktan daha ciddi şeyler hakkındadır. Bu damarda, kobalt kılıf-59 ile termonükleer mühimmat olan sözde kobalt bombalarını hatırlamak uygundur. Aktif olmayan bir kobalt-59 nispeten kısa ömürlüdür (yarı ömür yaklaşık 5,5 yılıdır), fakat aşırı derecede radyoaktif kobalt-60 olur. Uzmanlara göre, bu tür bir maddenin yalnızca birkaç yüz kilogramı tüm kıtanın topraklarındaki tüm yaşamı yok etmek için yeterli. Çok megatonlu termonükleer cephaneye yetişmek için birkaç ton ağırlığında kobalt kabuk yapmak, mega-tsuns'un doğması için yeterli bir eşdeğer değildir.
Bu nedenle, bu tür korkunç yıkıcı güçlerin silahlarının ortaya çıkması prensip olarak muhtemeldir.
Sadece, Rusya'daki kalkınmasının ne kadar gerçekçi olduğunu bulmak için kaldı.
Ve koruma yok
Durum gösteren 6 sistemindeki öğelerin bildirilen özellikleri uygulayıp uygulayamadığını görmek için sınıf dışı slaytı analiz edelim mi? Daha kesin olmak gerekirse, biz sadece bir bileşenden bahsediyoruz - süper torpido. Her şeyden önce, boyutlarına dikkat etmelisin. Torpido ve nükleer denizaltının gösterdiği omurga altındaki oranı ile yeterli doğrulukta belirlenirler. Torpilin uzunluğu denizaltının uzunluğunun üçte birinden azdır ve kalibresi taşıyıcı gövdenin çapının beşte veya altıda biri kadardır. Her iki potansiyel taşıyıcılarının da - Belgorod ve Habarovsk - nükleer denizaltılar olduğu unutulmamalıdır. Büyüklükleri sınıflandırılmış ancak bilinen denizaltılarla karşılaştırılabilir (bilinen en küçük Sovyet / Rusların özelliklerine güveneceğiz).
Gövdenin konfigürasyonuna bakıldığında, bunlar, hiçbir şekilde, özellikle çok düşük güce sahip nükleer güç ünitelerine sahip 1851 projesinin nükleer denizaltına benzeyen, özellikle küçük boyutlu özel amaçlı gemiler değildir. Tam teşekküllü bir denizaltıya benziyorlar. Bu nedenle, karşılaştırma, 705 projesinin en küçük teknesine dayanmaktadır. Uzunluğu yaklaşık 80 metre ve en büyük kasa çapı yaklaşık 10 metredir. Bu nedenle, supertorpedo'nun tahmini uzunluğu 22 - 24 metre, kalibre 1,5 - 2 metredir (tamamen tasarımın oranlarına ve "normal" boyutta bilinen torpidolara karşılık gelir), savaş ağırlığı minimum 50 - 70 tondur. Bu küçük bir denizaltının yer değiştirmesidir. Buna göre, savaş başlığı - 10 den 15 tona kadar.
Böyle bir cihaz binlerce kilometre mesafedeki 10'in menziline ulaşabilir mi? Evet. İçinde hiç kimse yok, yani personelin yaşanabilirliğini sağlayan her şey gerekli değil. Bu keskinlik, aynı taktik ve teknik özellikleri korurken cihazın gereken yer değiştirmesini önemli ölçüde azaltır. Cephaneye gerek yok, silah yeniden yükleme sistemi - Torpil tek bir savaş birimine sahip. Bu nedenle normal bir denizaltıya eşitlemek oldukça mümkündür. Bugün bu tür gemilerin menzili, 4000 - 5000 deniz millerine, yani slaytta belirtilen özelliklerle oldukça uyumlu olan neredeyse 9000 kilometrelerine ulaşmaktadır. Santral (EC) hem normal hem de nükleer olarak mümkündür. Normal elektrik santrali sadece havadan bağımsız olmalıdır, suya batırılmış bir konumda tam aralıkta hareket sağlar. Doğru, seyahat hızının en düşük gürültü seviyesi olan 8 - 12 düğüm sınırları dahilinde nispeten küçük olması muhtemeldir. Nükleer enerji santrali, birkaç megawatt kapasiteli küçük boyutlu bir reaktör bazında inşa edilebilir. SSCB'de ve Rusya'da bugün yapıldı ve yapıldı. Personel eksikliği radyasyondan korunma gereksinimlerini en aza indirir. Reaktör, torpillerin taşıyıcıdan ayrılmasından sonra otomatik modda başlatılabilir. Bu durumda, rota boyunca çok yüksek bir hıza izin verilir - 50 ve daha fazla düğüm.
Yani, böyle bir torpil yaratılması bir sorun değil ve kısa vadede. Gerekli tüm bileşenler hali hazırda mevcut ve kısmen Rusya'da üretiliyor. Karşılık gelen mega seviye savaş başlığının görünüşünün gerçekliğini netleştirmeye devam ediyor.
Daha önce belirtildiği gibi, 1961'te yapılan megabomb, tüm 32 tonunun ağırlığına sahipti. Diğer bir deyişle, modern Rus bilimi, 100 - 150 megatonların gücü ve hatta 15 tonluk savaş başlığı içinde daha fazlasıyla kobalt mühimmatı üretme kapasitesine sahiptir. Ek olarak, bu tahminler süpertorpinin muhtemel büyüklüğünün minimum göstergelerine dayanmaktadır. Aslında, çok daha büyük olabilirler. Sonuç olarak, daha fazla savaş başlığı olacak (20 - 25 tona kadar). Bu nedenle, modern Rusya'da tartışılmakta olan proje oldukça teknik ve teknolojik olarak uygulanabilir ve göreceli olarak kısa sürede gerçekleştirilebilir.
Bu torpido hedefine düşman muhalefeti karşısında ulaşacak mı? Sadece ABD bölgesel denizaltı savunma sisteminin buna karşı koyabildiğine dikkat çekiyoruz. Bir bütün olarak etkinliğinin temeli, çekili sonar istasyonları (BGAS), denizaltıları spektrumun infrasonik bileşenleri tarafından birkaç yüz hatta binlerce mil uzaklıkta tespit edebilen SOSUS stratejik sualtı gözetim sistemidir. Bununla birlikte, dikkate alınan süper torpidolara karşı işe yaramaz olması muhtemeldir, çünkü gürültü spektrumunda neredeyse hiç infrasound yoktur. Manevra kabiliyeti yüksek denizaltı kuvvetleri olarak kalın: denizaltılar, yüzey gemileri ve üs devriyesinin uçakları havacılık. Bununla birlikte, böyle bir torpidoyu hareketlerinin yüksek hızlarında bile onlar tarafından tespit etme aralığının on milden fazla olacağı şüphelidir. Atlantik ve Pasifik'in açık alanlarında, süper torpidoların görünümünü belirleme şansı çok azdır. Şimdi denizaltı karşıtı çizgiler için. Burada bu silahı tespit etme olasılığı yüzde 5-8 ila 15 arasındadır. Bununla birlikte, bu hala bir bütün olarak salvo'nun etkinliğini önemli ölçüde etkilemez, çünkü bu tür torpidoların bile 5-8'inin geliri ABD için ölümcül bir sonuç olacaktır. Yüksek hızlı su altı hedeflerine ulaşmada da önemli sorunlar ortaya çıkacaktır. Süper torpidolar yüksek hızlarda giderse, geleneksel torpidolar ve füze torpidoları yapılamaz çünkü hedefe ulaşamazlar ve denizaltı karşıtı nükleer silahların (örneğin, Sabrok füzeleri) kullanılması kabul edilemeyebilir. Buna ek olarak, bir süper torpido savaş başlığının ölümü sırasında çalışması, patlama bölgesinin yakınında bulunan (denizaltı karşıtı sınırların yakınında) - Norveç, İngiltere, Japonya için yıkıcı sonuçlar doğuracaktır.
Supertorpedo'nun bölgeye çıkışının doğruluğu için gereklilikler çok düşüktür. Birkaç deniz mili bile bir hata, etki verimliliğinde gözle görülür bir düşüşe yol açmayacaktır.
Bu nedenle, büyük olasılıkla, Kasım 9’te, “ortaklarımıza” Rusya’da doğmuş, uzun vadede bile kabul edilebilir bir korumanın yaratılmayacağı bir stratejik caydırıcı sistemin doğduğunu göstermeyi amaçlayan kasıtlı bir bilgi sızıntısı yaşanmıştır (sadece kullanımının sonuçları nedeniyle küresel felakettirler) ve bu nedenle onları yapıcı müzakere masasına oturttular.