YAZI BOYUTU
Çevirmen:Fantastica
Editör :Fantastica
**********
Acele eden dudakları hızla düştü.
Yüzünden pişmanlık damlayan Haven bana uzaklardan ulaşamayacak bir şekilde baktı.
Aynı şeyi umduğunuzu söylediğinde bu muydu?
Gözleri dudaklarıma baktı, beni öpmek için izin istedi.
Geniş bir gülümseme ile ona yaklaştım.
Kolumu boynuna sardığımda Haven'ın sol kolu belime sıkıca sarıldı ve dudaklarımız tekrar birbirine dokundu.
Haven'ın diğer eli, bir an için havada dolaşırken, bana ulaşamadı ve yanındaki karyola direğini yakaladı.
Derin bir öpücüktü.
Sıcak, tutkulu dudakları bir dakika sonra düştüğünde, Haven sanki darmadağınık nefesini boğacakmış gibi uzun bir iç çekerek dedi.
“Bu anı ne kadar zamandır umduğumu bilmiyorsun.”
Duymaktan her zaman hoşlandığım sesi hafifçe çatladı. Burunlarımızın uçları dokunduğunda, siyah gözleri hala dudaklarıma bakıyordu.
Bir an için ona tekrar sarılıp sarılmamam gerektiğini düşündüm.
İnsan hayatındaki en önemli iki faktör olmasaydı – yiyecek, giyim ve barınak-bunu yapabilirdim.
Haven'la öpüşmek çok cezbediciydi ama daha önce acıkmıştım. İkinci olarak yatak çökmek üzereydi.
"Nasıl hissettiğini anlıyorum, o yüzden elini bırakma.”
"Asla bırakmayacağım.”
Haven fısıldadı ve belime daha da sarıldı.
O el değil.
"Belimdeki el değil, o el.”
Sağ eline baktığımda Haven sadece ne yaptığını gördü.
Yatağın her köşesinde yükselen ve kocaman bir tenteyi destekleyen sütunlardan biri Haven tarafından ezildi. Haven'ın kollarından çıktım ve ikiye bölünmüş karyola direğine baktım.
Delilikti, bu bir insanın tutuşu ile bu mümkün mü?
Haven elini çektiğinde sütun ikiye katlandı. Sadece tente değil yatağım da mahvoldu.
Uzun bir süre arabada kullandıktan sonra rahat bir yatak çok önemliydi.
"Sıkı tutun. Birini çağaracağım.”
“Bu ne-…”
Utandı mı bilmiyorum ama Haven düşmek üzere olan karyola direğine bakarken mırıldandı.
Yüzündeki ifadeye bakılırsa bunu gerçekten bilmiyordu.
Öpüşürken ahşap sütunlardan yüksek bir çatırtı sesi duydum. Sıcak dudaklı nişanlımın belli ki işitme sorunları vardı.
Haven'ın yataktan kalkabileceği zaman ancak hizmetçiler koşarak geldikten ve kırık direğe odun ekleyerek geçici bir önlem aldıktan sonraydı.
Haven, anlamsızca öksürdüğününde şunu söyledi.
"Sana başka bir odayı göstereyim.”
"Gerek yok. Bu bir güçlük.”
"Bu tehlikeli Majesteleri.”
"Bence dokunmazsan iyi olur.”
“Ancak…”
Hizmetçiler zaten her şeyi çıkardılar. Benim tek yapmam gereken vücudumu hareket ettirmekti ama hizmetçiler aynı şeyi iki kez yapmak zorunda kalacaktı. Tekrar aynı şeyi yapmaktan daha rahatsız edici bir şey yoktur.
Kafamı salladım.
Haven ve ben akşam yemeğinde tentenin ve kırık sütunların temizlemesine karar verdik.
Odadan çıkıp hizmetçileri temizlemeye bıraktığımızda, Edwin kapıda Janice ile kavga ediyordu.
"Abla, bak. İçeri girmeme izin vermedi.”
"Majesteleri kimseyi içeri almamamı söyledi.”
"Hey, ben sıradan biri değilim? Ben ablamın tek kardeşiyim.”
"Ben Majestelerinin eskortuyum. Ben sadece işimi yaptım.”
"Uyarlanabilirliği duydun mu ? İhtiyacın olan bir şey. Sana bir tane almamı ister misin?”
"Hiçbir ilke veya kural içermeyen bir serserinin uyarlanabilirlik hakkında konuşması komik.”
"Bana serseri deme demedim mi sana?”
Ah, başım ağrıyor.
"Bu kadar yeter, ikiniz de.”
Homurdanan Edwin ve Janice, sözlerimle konuşmayı bıraktılar. Sonra Edwin beni kucakladı, kollarını çaprazladı ve Janice'e gözlerini kırptı.
Alışkanlıklar korkutucudur bu yüzden doğal olarak Edwin'in kafasını okşadım.
Edwin eğildi ve onu okşamamı kolaylaştırmak için duruşunu indirdi. Sonra ağlayıp acınacak bir yüzle söyledi.
“Abla , abla. Ne olduğunu gördün mü?”
Edwin'e çirkin bir bakışla bakan Janice bana yaklaştı.
Edwin'i okşayan elimi indirdiğimde ve Janice'e baktığımda o da koluma sarılıp kollarını sardı. Hatta hayrete düşmüş olan Edwin'e gülümsedi.
Sonuç olarak, benim tarafımdan itilen Haven, şaşkın ve haksız bir yüzle bana baktı.
Onların nesi var?
"Eddy, Janice ile iyi geçin. Senin getirdiğin eskortum.”
"Ama önce kavga eden o.”
"Sana söyledim, değil mi? Her zaman kavga başlatan sensin? Ablanı dinlemeyecek misin?”
“Dinleyeceğim. Dinlerim.”
Edwin sakince cevap verdi, dudaklarını şişirdi.
Bu sefer Janice'e baktım ve şöyle dedim .
"Janice. Beni her zaman, her yerde ziyaret edebilecek tek kişi Eddy.”
"Anlaşıldı Majesteleri.”
Janice itaatkar bir şekilde cevap verdi.
Eğer burdan bakarsanız, Janice Edwin ile tartışırken çok konuşuyor gibi görünüyor. Genelde kimsenin ne dediklerini duymamış gibi yapar.
Kavga ederken yakınlaşıyolar mı?
İkisi de tuhaf çocuklar.
Her kolumda bir serseri varken bir an pişman oldum ve sonra Edwin'e sordum.
"Bana söyleyecek bir şeyin var mı, Eddy?”
"Dışarı çıkıyorum, abla. Almak istediğim bir kaç ilaç var.”
"İlaç mı? Henüz almadığım bir ilaç var mı?”
"Hehe. Hala çok şey var, abla.”
Edwin, üç sayfalık ilaç listesine yeni bir ilaç ekleme düşüncesiyle sırıttı.
"Uzun sürecek mi ?“
"Hayır, çok az.”
"O zaman Janice ile git.”
Edwin şaşkınlıkla kolumu bıraktı ve geri adım attı.
“Ne? Niçin? Neden o?”
"Majestelerinin eskortu olarak sizi bırakamam.”
Janice de kekeledi ve böyle söyledi.
"Bu bir emir, bu yüzden Eddy ile git, Janice. Bu arada ikiniz daha yakın olmalısınız. Her zaman karşılaştığınızda kavga etmeyin.”
Edwin biraz saçma sapan şeyler duymuş gibi acınası bir şekilde elime uzandı, ama ben onu görmezden geldim ve Haven'a uzandım.
Haven elimi tutarken birbirlerinden çok uzak olan ve gerçeği reddeden iki kişiye sırtımı döndüm.
Onların kollarını kollarımdan çıkardım ve Haven ile yemek alanına indim, kendimi daha iyi hissettim.
Haven ve ben içeri girdiğimizde, yemek odasında toplanan herkes ayağa kalktı ve başlarını eğdi. Tanışmadan aynı soydan olduklarını görebiliyorum.
Soylarını lekelemekten korkuyorlar mı? Hepsi aynı kalıptan yapılmış gibi görünüyor.
Eminim yarısı Dehart ailesinden insanlarla evlenmiş yabancıydı, ama bir şekilde, çoğunun siyah saçları vardı. Aralarında gri saçlı olan tek kişi Haven'dı ve o daha çok farklı bir aileye benziyordu.
"Bugünün ana yemeği tütsülenmiş geyik eti. Bu geleneksel bir Kuzey yemeği, ama zevkinize uygun olup olmadığını bilmiyorum.”
"Bunu dört gözle bekliyorum. Otur, Haven. Herkes otursun.”
Yemek, sandalyemi çeken Haven oturduğu anda başladı.
Tütsülenmiş geyik eti lezzetliydi ve Dehartlar Haven'ı izlese de atmosfer iyiydi.
Haven ve benim yakında evlenmemizi dileyen şükran sözlerinden sonra Trida ile konuştum.
"Dükalığı Haven adına yönettiğini duydum. Mülkün yönetiminde herhangi bir zorluk var mı?”
"Hayır, Majesteleri. Endişeniz sayesinde, büyük bir zorluk yoktur.”
"Siz Lord'un Dük olması gerektiğini duydum, Haven'ın değil.”
Çınlama.
Uzun bir masada oturan yirmi Dehart, çatallarını ve bıçaklarını aynı anda düşürdü.
Bazı insanlar titreyen arkadaşlarının ellerini tuttu, diğerleri ise içtikleri şarabın çenelerinden aktığını bilmeden sertleşti.
Trida'nın alnından bir damla soğuk ter düştü.
Bunu Haven'a daha önce de yapmışlardı. Amcası Trida, Haven'ın soyundan bahsediyordu. Haven her şeyin yolunda olduğunu söyledi, ama ben kin tutmaya eğilimliyim. Bir gün onunla tanıştığımda onu azarlamaya kararlıydım.
"Haven'ı Dük olarak istemeyen insanlar olduğunu duydum…”
Sözlerimi gölgelediğimde ve soluk yüzleriyle oturan Dehartların etrafına baktığımda, 20 Dehart umutsuzca başlarını salladı.
Herkes titriyordu ve Haven'ın, tek rahat olan kişi, dudaklarında bir gülümseme vardı.
"Bir zamanlar Haven'ın Dük'ün konumunu miras almak istemediğini yanlış anladım, ama şimdi durum böyle değildir, Majesteleri.”
Trida bir bahaneyle kekeledi.
Çenesindeki ter boncukları çaresizliğini gösterdi ama ikna edici olmayan bir bahaneydi.
Doğduğumdan beri Dük oldum! Bunu haykırışları Haven Dük unvanını istemedi.
"Bu saçma bir yanlış anlama olmalı.”
"Çünkü, bir çocuk olarak, Haven insanların önünde görünmekten korkuyordu…”
"Tanrım, bu adamdan mı bahsediyorsun?”
Haven'ı işaret ederek sordum. Trida ona bir bakış attı, kuru bir tükürük yuttu ve şiddetle başını salladı.
"İnanması zor olabilir, ama 16 yaşına girmeden önce çekingen ve zayıf bir çocuktu. O kadar iyi büyüyeceğini bilmiyorduk ve yanlış anladık.”
“...Zayıf?”
Ona saçma bir şekilde baktığımda, Trida ne düşündüğümü biliyormuş gibi başını salladı.
Haven etraftayken yalan söylüyor gibi görünmüyor ama bu doğru olamaz.
Haven, buna inanıp inanmayacağımdan emin olmadığım için nazik bir gülümsemeyle kesintiye uğrattı.
"Uzun zaman önceydi, değil mi amca?”
Yirmi çift göz Haven ve Trida arasında ileri geri hareket etti ve Trida soğuk terini silerek cevap verdi.
"E-elbette. Dehart Dükü ne derse desin sensin, Haven.”
Yirmi kişi aynı anda Trida'nın sözlerine başını salladı.
Bundan sonra, yemek tekrar devam etti, ancak Dehartlar, kayıp iştahlarıyla yiyeceklerini kemirdi.
Bölümü değiştirmek için My Younger Brother Forces My Flower Path 36 manga simgelerine tıklayabilirsiniz. Klavyede ok tuşları ile bölümler arası geçiş yapabilirsiniz.