Küçükken oynanan bir oyun vardı hani hatırlayın. Elektrikler gidince mum yakılır ve parmaklarla kuş, köpek ve diğer canlılar oluşturularak duvara yansıtılır. Hangi çocuk bu oyundan zevk almaktadır bir düşünmeli. Sembolik olan her oyun eğlenceli midir? Ne zaman aklıma gelse düşünmüşümdür, gölgeye yansıtılanlar neden eğlendirsin?
Elektriklerin gelmesini bir an önce isteyen bir çocuktan, uzun karanlık koridorun öbür köşesine kadar gidip bir şey getirmesini isterken de pek düşünmediniz değil mi? Ne zaman
Çocukların suskunluğu bu koridor kadar ıssız bir karanlık gibi. Hangi odada kimin olduğunu göremeden koşmak ile kendisinden bekleneni hemen getirme çabası arasında ufak bir hayatta kalma mücadelesi verilir. Odaların teker teker ışıklarını açmak varken, koşarak bu yolu bitirenler büyüdüklerinde sessizlik aşığı birer gölge oyuncusuna evrilmekteler. Hayat, sembollerden ibaret ve yenilmiş siluetlerle yansırlar. Kendi duvarları çok daha büyük olur ve ötesine geçemeyen yapay arkadaşlıkların içindedir. Uzun sessiz koridorlu evlerin çocukları, hayat yolculuğunda bir sabah uyandıklarında intihar ile bu suskunluğu bozabilmektedir.
Susmak, içinde pek çok mesajı barındıran yaşamsal bir eylemdir, mesajları bulabilmek uzun karanlık koridordaki odaların kapılarından girip ışıkları açmakla gerçekleşecektir. Koridorun nereden başlayıp nerede bittiği, nereye vardığı değil, karanlık ve sessizliği insanların suskun halinde vücut bulmaktadır. Mesajlar, sizin bir “Hayatından memnun musun?” sorusu bile olabilirken tepkisizlikle de ölçülebilir. Yeter ki suskunları kabul edin.