"Geçmişimi yok ediyorum!" diye düşündü, geçmişte giymiş olduğu tüm kıyafetleri ateşin içine boca etmişti. Ateş alevlerini kıstı, dumanlar çıkardı. Dumanın içinde kalmıştı. Nefes alıyordu, sessizce bakıyordu. "Geçmişimi yok ediyorum!" diye mırıldandı.
Biraz önce attığı kıyafetleri de ateş almıştı, sırada atacakları vardı. O güne gözü gibi baktığı eşyalarını tek tek atıyordu. Geçmişini yok etmek sadece eşyalarından kurtulmak olmadığını biliyordu, en büyük sorun anılarından nasıl kurtulacaktı. Anılarını çağrıştıracak her şeyini atıyordu ateşe, "geçmişimi yok ediyorum!" diye mırıldanarak. Mırıldanma bir süre sonra sesli olmaya dönmüştü, ateşler gökyüzüne doğru yükseldikçe sesi yükseliyor, çığlık atmaya başlamıştı. Bir trans haline girmişti sanki, ateş gökyüzüne çıkarken.
Geçmiş, geleneklerden geleceğe uzanan bir süreç gibidir. Gelecek yeni bir sayfa üzerine açılmasını hayal etmişti. 'Geçmişimi yok ediyorum!' diye çığlıklarını gökyüzüne bırakırken hiçbir şey düşünmüyordu, o an vardı ve o an ateşin dansının etkisi ile haykırıyordu. Ateş bir süre sonra azalmaya başlamıştı, azalıyordu. Kontrollü bir ateş olduğunun farkındaydı. Ateş etrafa yayılmamış, bir yerde yanmıştı. Geçmişten kurtulmak bile kontrollüydü. Geçmiş demek kontrollü yaşam demekti onun için.
'Geçmişimden kurtuluyorum!' derken yorgun düşmüştü, alev kora dönüşüyordu. Korlaşan alevin içinde geçmişi vardı ve artık yoktu!
Boşluğa düşmüş gibiydi, sonra üzerindeki elbiselere baktı, onlarda geçmişti ve her ne kadar yeni almış olursa olsun geçmişi sembolize ediyordu. Çıkardı, her çıkardığını kozun içine atmaya başladı. Geçmişimden kurtuluyorum diye çığlık attı, sesini bir tek kendisi duyuyordu. Belki başka duyanlar vardı ama o onun farkında değildi. Gökyüzüne bırakılan kelimeler seslerin eşliğinde dağılıyordu. Geçmişimi yok ediyorum dedi, son parçayı ateşe atarken. Çırılçaplıktı, yeni doğmuş bebek gibi hıçkırıklara bürünmüştü. Ellerini yüzüne götürdü, çömelmişti. Dizlerinin üzerinde ateşe doğru duruyordu, bir ürperti hissetti içinde ve ürpertinin etkisi ile olsa sesi çatallaşmış bir şekilde gökyüzüne doğru çıkıyordu, 'geçmişimi yok ettim!'
Geçmişi doğduğu günden itibaren başlamıştı, kendi tercihi olmayan bir anneden ve babadan bir hastane ameliyathanesinde dünyaya gelmişti, kendi tercihi olmayan bir dili konuşmuş, o dil ile ağlamış, gülmüş ve paylaşmıştı. Dil demek paylaşım demekti. Tek başına yaşayan bir canlının dile ihtiyacı yoktu diye geçirdi içinden. İnsan bir arada yaşayan bir sosyal varlıktı ve dil sosyal yaşamı belirleyen en önemli araçtı. Dili ona seçme hakkı verilemeden verilmişti, dil bir çevrenin ortak iletişim aracı olduğunu, girdiği toplum içinde öğrenmişti. O toplumu belirleyen dil olduğu kadar, dili belirleyende yaşamın kendisi olduğunu yaşayarak öğrendi. Kim kimi etkiliyordu düşünmedi, olduğu gibi kabul etti ve yaşamaya devam etti. Düşünmeden içgüdüleri ile yaşıyordu, düşünmek toplum içinde hoş karşılanmıyordu, verilen görevi yerine getirmesi bekleniyordu, görev ne kadar aptal olursa olsun yerine getirilmeliydi, çünkü o toplum o görevlerin yerine getirilmesi ile canlı bir mekanizmaya dönmüştü. Görevler belirli kuralları içinde barındırır ve katıdır. Kurallar, kurallar!
Sevgisini bile kurallar içinde belirtiyordu, çünkü konuştuğu dilde bile kurallar vardı. Özne ve yüklem arada bağlaç kelimeler. Kurallar her şeyi belirliyordu, kural gereği adı vardı, kural gereği ilişkisi vardı, kural gereği evlilik cüzdanı vardı. Toplum kural koymuştu, kuralarla uymayanlara ceza veriyordu. Sevdiği kız ile birlikte otele gidip sonsuz sevişemez, kural vardı, evlilik cüzdanı olmadan kalamazdı, sevişemezdi. "Sevişme yeri olarak şehirlerde parklar kaldı!" dedi, parkta ancak ön sevişme yapabilirdi. Doyumsuz bir sevişme! Kurallar, kurallar! İşyerinde üstüne konuşurken kural gereği cümleler kurmakta, kurala uygun önünü iliklemekte. Kural gereği kapıya vurmaktaydı. Kurallar tüm yaşamı belirliyordu. Geçmiş kurallara uymakla geçmişti. Geçmiş kural demekti bir anlamda. Giydiği kıyafetler, oynadığı oyuncak, gittiği okul, bulduğu arkadaşlıklar hep kurallar aralığında ve düzeninde olmuştu. Kendisi seçtiği sandığı arkadaşlıklar, ilişkiler hepsi belirli kuralların eseriydi ve yaşam onu bir biçime sokmuştu. Bu toplumda yaşamak demek kurallara uymak anlamına gelirdi. Hangi topluma gidersen git kurallar belirliyordu. Kendi konuştuğu dilin dışında başka dillerin varlığını önce iletişim araçlarında tanık olmuştu, sonra yurt dışına gittiğinde fark etti. Gittiği toplumun kuralları, geldiği toplumun kurallarından çok farklıydı ve başka imgeler kullanılıyordu. Dil imgeler bütünü değil miydi? Her dilin kuralı vardı ve o kural öğreniliyordu. Doğuştan aktarılmıyordu, kural öğrenilen şey olduğunu öğrenmişti. Öğrendikleri ise unutulan şeyler olabilirdi.
Ateşi yakmak için ilk kibriti çaktığında bunları düşünüyordu. Kibritten çıkan kıvılcım kuralları yok edeceğine inandı. Küçük bir kıvılcım geçmişi yok edecekti. Geçmişi bir ocağın üstüne koydu ve yaktı. Yakarken bile kurallara dikkat etmişti, ateş çevreye yayılmaması için bir ocak üzerinde yakmıştı. Kurallar ile geçmişten kurtuluyordu, geçmiş kurallar demekti!
Çırılçıplaktı, elleri yüzüne kapalıydı, ateşin koru geçiyordu ve üşümeye başlamıştı. Geçmiş kül olmuştu. Kül rüzgar ile dağılıyordu inceden inceye. Toz zerreciklerinin bir bölümü üzerine yapışmıştı, duş almalıydı, duş almak için eve yöneldiğinde fark etti, ev kuraların bileşenlerinden oluşmuştu. Eve girdiği an geçmişi ile karşılaşacaktı.
Geçmişten kurtulmak o kadar kolay değildi! Geçmişten kurtulmak için hafızanın silinmesi gerek ve öğretilmiş kuralların hepten yok olması ile mümkündü. Böyle bir olasılık var mıydı dünyada?
Geçmişimi yok ediyorum diye başladığı kısa macerasını, geçmişimin bir bölümünü gerçekten yok etmişti, şimdi elinde ne fotoğraf, ne eski oyuncakları ne de kıyafetleri vardı. Fakat geçmiş kurallar olduğuna göre diye düşündü, kurallar var olduğu sürece geçmiş var olacaktı! O geçmişinden kurtulmuştu, gelecek geçmişine doğru adımını atarken!
http://www.cemoezkan.de
http://cemoezkan.blogcu.com