Obama'nın Mirası İran'la Olacak
Başkan Obama Amerikan tarihinden teselli bulmak istiyorsa, 1938 ara seçimlerine bakabilir. Franklin Roosevelt'in mahkeme paketleme planına ve bir diğer ekonomik sıkıntıya karşı iğrenç davranan Cumhuriyetçiler, sekiz Senato sandalyesi, 81 Ev sandalyesi ve 13 valilik aldı. Demokratlar resmi bir kongre çoğunluğu sağladı, ancak çoğu demokratik olmayan Güney Demokratlarının Roosevelt ve Yeni Anlaşma'ya karşı oldukları kadar gerçek değil.
Ancak iç gündeminde kaybettiği siyasi koalisyon Roosevelt sonunda dış politikasını sonunda nihayetinde ofiste ölen ve “İyi Savaş” ta ülkesinin lideri olarak tarihe geçerek meşhur oldu. ”Lideri Obama'ya açık değil. Ancak dış politikada büyük bir nokta yapmak, başkanlığını kullanan tek yol.
Seçim GünüWashington Post Obama'nın popülaritesindeki düşüşü 2012'de tekrar seçilmesinden vize aralarına dek açıklamak için yararlı bir çaba yayınladı. Siyasi bağımlı olmayanlar için, çöküş biraz gizemlidir, çünkü başkan iki yıl önce oldukça yetenekli bir Mitt Romney'i mağlup eden kişi ile hemen hemen aynı. O zamana kadar, seçmenlerin 2008 yılında kendisine atlamış olabileceği herhangi bir büyülü “umut ve değişim” mülkünden uzun süre önce soyulmuştu. Bunun yerine, bilinen sınırlamaları ile kampanya yaptı: başkanlık görevinin güç kollarını idare etmekte ustaca olmayan iyi bir hatip danışman seçiminde belirsiz olan kavgaları toplamak, ılımlı ve uzlaşmaya yatkın. Belki de çok kültürlü, üçüncü dünyacı bir ambalajda liberal bir Cumhuriyetçi?
İçindeGönderiler Obama'nın son iki yıldaki otoritesini baltalamak için yığılmış küçük olayların anlatılması: Sonunda korkunç bir okul çekiminden sonra silah kontrolü faturası alınması için boşuna bir çaba; Obamacare’in piyasaya sürüldüğü web sitesinde; sınır kapısı çocuklarının krizi; Ukrayna; Ebola. Bunlardan, yalnızca Ukrayna’nın Dışişleri Bakanlığı’nın Avrupa masasından sorumlu neokonusları terk etmesinin bir sonucu olarak, gerçekten kötü bir başkanlık politikası olduğunu savunuyorum. darbe Moskova'nın tepkisini düşünmeden Kiev'de. Fakat daha az yanlış adım, yeke üzerinde kararsız bir el izlenimi yarattı.
HenüzWashington Post Hikaye Obama'nın ikinci dönemindeki en önemli inisiyatifi atlıyor. Obama, Ahmedinejad cumhurbaşkanı ve İran Yeşil Hareketi liderlerini hapsediyorken, imkansız bir kurs olan bir İran hükümdarını dikkatlice ve sistematik olarak takip etti. Ancak, bir kez mümkün olduğunda, Obama ve diplomatları zorla ilerledi, en azından İran’ın zenginleşmesini sınırlandıracak ve İran’a uygulanan yaklaşık on yıl boyunca uygulanan yaptırımların gevşetilmesi karşılığında ülkeyi uluslararası denetimlere açacak bir düzenlemeye değindi.
Müzakere teknik ve karmaşık ve son teslim tarihi altı ay boyunca bir kez uzatıldı, üç haftadan kısa bir süre sonra kaldı. Hem P5 + 1 güçleri (ABD, Fransa, İngiltere, Çin, Rusya ve Almanya) hem de İran, nihai anlaşmanın hükümleri ile ilgili olarak bir avantaj için manevra yapmakta ya da müzakereler başarısız. İran’ın nükleer silah arama politikası olduğu ya da hiç olmadığı belli değil: İranlılar, kitlesel imha silahlarının İslam’a aykırı olduğunu iddia ederek inkar ediyorlar ve ağır silahlarla saldırıya uğradıklarında bile kimyasal silah geliştirmediler. İran-Irak savaşı sırasında Irak kimyasal ajanları. Amerikan istihbarat teşkilatları İran'ın bomba istediğini düşünmüyor. İran'ın nükleer programı (İsrail ve ABD) hakkında en yüksek derecede suçlayıcı olan ülkelerin, Müslüman ülkelere saldırdıklarını kaydeden nükleer silahlı devletler oldukları kaydedildi. Muhtemelen stratejistleri, karşılaştıkları tehditler göz önüne alındığında İran'ın nükleer silah caydırıcılığı geliştirmesinin mantıklı olacağını varsayıyorlar.
Müzakereyi karmaşık hale getiren, tüm uluslararası gelişmeleri İsrail için neyin iyi olduğunu düşündüğü prizmasından gören güçlü bir kakayı içeren Kongre'dir. İsrail, İran’a silah geliştirip geliştirmeme konusunda aktif bir nükleer sanayi sağlayan herhangi bir anlaşmaya karşı olduğunu açıkça belirtti. İdare, İran'la bir anlaşmaya varması durumunda, muhtemelen yaklaşmayacak olan Kongre onayını almayacağını açıkça belirtti. İran’a uygulanan Amerikan yaptırımları, Kongre’nin kabul ettiği yasalarla destekleniyor, ancak Cumhurbaşkanı’nın feragat etmesine izin veren bir hüküm var. İranlılar doğal olarak yaptırımların feshedilmek yerine “feragat edilmek” durumunda, daha fazla şahin veya İsrail merkezli bir devlet başkanının onları yeniden dayatacağından endişe ediyor.
İran'ın nükleer endüstrisini sınırlayan ancak sonlandırmayan bir anlaşmaya varılırsa, Obama ve Kongre arasındaki veya daha kesin olarak, Obama ve İsrail lobisi ile Kongre'deki destekçileri arasındaki savaş büyük olasılıkla son iki yılın merkezi olarak ortaya çıkacak başkanlığı. Savaş sonrası dönemde cumhurbaşkanı ile Kongre arasındaki herhangi bir dış politika savaşından daha büyük önem kazanması muhtemel; Paralel bulmak için, İngiltere'yi desteklemek ve nihayet II. Dünya Savaşı'na girmek için FDR'nin düşmanca ve genel olarak tecritci bir Kongreyi geride bırakma çabalarına geri dönmesi gerekebilir. Bu savaşta, bunun gibi, Kongre birçok kart düzenledi: 1930'larda tarafsızlık eylemleri Roosevelt'i gerçekten kısıtladı ve kamuoyu başlangıçta Kongre'nin tecritistlerinin tarafındaydı.
Elbette ki en büyük ayrım, FDR'nin ülkeyi Almanya ile savaşa manevra etmeye çalıştığı, Obama ise barışçıl bir belirsizlik ve hatta İran'la fiili bir ittifak istediği yönünde. Ancak Obama'nın yol alabildiği önemli paralellik, her iki durumda da uluslararası iklimin Cumhurbaşkanı için bir geri dönüş sağlamak üzere hızla kaymasıdır. Roosevelt, okyanusların Amerika’ya Avrupa’nın savaşlarından ve Asya’dan da yeterince güvenlik sağladığı algısı (yeterince makul) ile mücadele etmek zorunda kaldı. Ancak, Hitler Münih sınırlarını aştığında bu algı zayıfladı ve 1940'ta Fransa'yı ve düşük ülkeleri işgal etti. 1941'in başlarında Amerikan kamuoyu müdahaleye iki yıl öncekinden çok daha açıktı.
İran konusunda, Kongre'nin yaptırım uygulamasından bu yana çok şey değişti. Her şeyden önce İran liderliğini değiştirdi veya kısmen değiştirdi. Cumhurbaşkanı Rohani, Ortadoğu standartlarına göre özgür ve rekabetçi bir oyla seçilen, selefine benzer şekilde, Holokost inkarcıları ile ayakları oynayan bir savaşçı değil. Ülkenin izolasyonuna son vermek isteyen ve eğitimli bir İran görüşünün geniş dalgasını açıkça dile getirdi ve Amerika ile yakınlaşma istiyor. Bu, Amerika'nın taleplerine boyun eğme anlamına gelmez - ve Rouhani'nin muhafazakar bir İran parlamentosu ve ülkenin Yüksek Lideri Khamenei'nin siyasi tasması, Obama'nınkinden daha kısa olabilir. Ama kesinlikle sayfayı çevirmek isteyen bir İran'ı temsil ediyor.
İkincisi, geçen Kasım ayında imzalanan ilk anlaşma bile İran’ı, ABD’ye çekici, ilginç ve son derece arkadaşça görünen genç, kentsel İran’ın raporlarını getiren bazı Batılı gazetecilere açtı. Bu, Steve Kroft’in geçen baharda CBS’nin “60 Dakika” ziyaretinde ve belki de daha da Anthony Bourdain'in son ziyaretinde açıkça duyuruldu. Bourdain, gezici bir yemek ve seyahat yazarıdır, Yarım milyondan fazla izleyicinin gördüğü Kısım Bilinmeyen programı: İran'da bir saat süren programı İran'ı ülkeyi düşman olarak düşünen herkes için zor olurdu.
Üçüncüsü, Sünni aşırılık yanlısı grubun yükselişi ISIS, Amerika'nın mevcut ittifak yapısının Ortadoğu'da ne kadar ince ve güvenilmez olduğunu gösterdi. IŞİD küçük, kararsız bir güç olmasına rağmen, bölgeyi ele geçirme konusundaki başarısı hızla Sünni devletlerin İslami aşırılıkçılığa gerçekten nasıl karşı çıktığını ortaya koydu. Suudi pilotlar, krallığın içindeki kalpler ve akıllar hakkında bir miktar konuşan ISIS kuvvetlerini bombalama emrini reddetti. Türkiye, kendi Kürt nüfusuna Sünni aşırılık yanlılarından daha fazla karşı çıkıyor. Biri Sünni görüşünün gelişeceğini ve IŞİD'in fanatizmine daha dirençli olacağını umuyor ya da en azından ummalı. Fakat İran o zamana ve muhtemelen o zamana kadar, İran kıyaslama yaparak çok iyi görünüyor.
Dördüncüsü, İsrail kesin olarak Washington’da olmasa da, İran’ın yaptırımlarını uygulamadaki kesinlikle Amerika’nın ortakları arasında kesinlikle müttefik olarak etkilerini yitiriyor. Amerikalılar, İsrail’in Gazze’deki sivil hedeflere yönelik saldırılarını reddetmiş olabilir, ancak İsrail’in Filistinlilere yönelik politikalarının giderek daha fazla itibar gördüğü Avrupa’da. Kıta, Washington’un yapamayacağı sürekli tavırları göz ardı ederek Filistin devletinin tanınması yolunda kaçınılmaz bir şekilde ilerliyor. İngiltere’nin Parlamento’yu Filistin’i tanıma oyu gelişmekte olan görüşün bir dönüm noktasıydı ve kaçınılmaz olarak Fransa’daki ve hatta suçlulukla basılan Almanya’daki benzer hareketlerle takip edilecek. İsrail'in Avrupalıları Filistin karşıtı veya İran karşıtı olsun, politikalarını destekleme konusunda ikna etme, ikna etme ya da suçluluk uyandırma kabiliyeti satış tarihine yaklaşıyor.
Son olarak, Amerika'nın yaptırımları uygulama ve P5 + 1 tarafından takip edilmesini sağlama konusundaki teknik yeteneği yavaş yavaş yok oluyor. Yaptırımlar rejimi Washington’un İran’la dolar cinsinden işlemleri izleme ve cezalandırma kabiliyetine bağlı. Ancak Rusya ve Çin zaten Tahran'la takas anlaşmaları başlattılar ve Avrupalı işletmeler Tahran'ın pazarlarına girmek için sürtüşüyorlar. Eğer Washington yaptırımları sürdürmeye çalışırsa ya da Kongre'nin İsrail hiziplerinin talep ettiği gibi onları cezalandırmaya çalışırsa, bir gün kendisini çok ıslak bir erişte olarak bulabilir.
Obama bir anlaşmaya varırsa, İsrail ve savunucularının Cumhurbaşkanının diplomasisini zedelemek için görünüşte büyük bir Kongre kargaşası yaratacağı konusunda çok az şüphe var. Fakat çevre yolun içinde ve ötesinde daha büyük kuvvetler Obama'nın yanında sıralanıyor. Son zamanlarda bildirildiği üzere Pentagon’un Afganistan’ı istikrara kavuşturmak için İran şirketleri ile anlaşmalar yapmak istediği bildirildi. Afganistan'ı Taliban'dan kurtarmak için büyük miktarda kan ve hazine harcayan ABD askeri pirinci, İsrail’in İran’ın ülke istikrara kavuşmasında yer almasını istemediği için İslami aşırılıkçılığa geri dönmesini görmek ister mi?
Bir İran anlaşması için manevra yapmak Obama'nın toplayabileceği tüm siyasi zekayı ele alacak ve Kongre ile olan önceki ilişkilerinde gösterdiğinden daha fazlasını yapacaktır. Ve politik beceri ve temyiz açısından Obama, Franklin D. Roosevelt değil. Ancak başkanın oynayabileceği güçlü kartlar var ve iyi oynuyorsa dünyanın çoğunun desteğine sahip olacak. Bir gün İran'la barış, Almanya ile savaşta olduğu kadar kaçınılmaz görünebilir. Aralarında sarhoş olmasına rağmen, Obama'nın tarihi ve olumlu bir mirası kurma şansı hala ondan önce yatıyor.
Scott McConnell kurucu editörüdür.Amerikan Muhafazakar.