İmam zaiditov krallığı
Devrim arifesinde, Yemen, Orta Doğu'daki en sosyal ve ekonomik olarak geri ülkelerden biriydi. Bu, Arap Yarımadası'nın en eski halidir. tarih Binlerce yıl öncesine dayanan orijinal Güney Arap kültürünün kalesiydi ve yerel bileşenleri göze çarpan bir Yahudi, Fars ve Etiyopya etkisi ile birleştirdi. 628 AD'de Yemen, nüfusunun büyük bir kısmının Arap fethine ve İslamlaştırılmasına uğradı. Gelecek yüzyıllarda, Yemen'deki güç bir sultan hanedanından diğerine geçti, Yemen de Mısır’ın bir kaçağı olmayı başarırken, 1538’te ilk kez Osmanlı Türkleri tarafından fethedilmedi. Yemen, iki kez Osmanlı İmparatorluğu'na girdi - ilk kez 1538'ten 1632'e, ardından 1872'ten 1918'e. Osmanlı egemenliği dönemleri arasındaki aralıkta, Kuzey Yemen topraklarındaki güç, manevi ve laik gücü birleştiren Zeidite Müslümanlarının başı olan Sana imamına aittir. İmam, Yemen’e Birinci Dünya Savaşı’nın ardından Osmanlı İmparatorluğu’nun yıkılmasının ardından devlet egemenliğini ilan ettiğinde YNUM’a yöneldi.
Kısaca, kim böyle zaydity hakkında. Mevcut Yemen nüfusu 25, 5 milyondur. Neredeyse ülkenin bütün sakinleri Arap nüfusunun farklı gruplarına aittir - bunlar göçebe Bedeviler, birçok farklı kan türüne sahip vatandaşlar, Afro-Arap melezleri ve Etiyopya göçmenlerinin Arap soyundan gelenleridir. Doğal olarak, ülkenin neredeyse bütün nüfusu Müslümanlar tarafından temsil edilmektedir (neredeyse tüm Yahudiler yirminci yüzyılın orta - ikinci yarısında İsrail'e göç etmiştir). Bununla birlikte, Müslüman nüfus neredeyse eşit derecede Sünniler (% 52) ve Şiiler (% 46) arasında bölünmüştür. Yemen Şiiler ve Zaidite çağırdı. En eski Şii tarikatlarından biri olan Zeidism, MS 8. yüzyıla kadar uzanıyor. ve Emevi hanedanının halifelerine karşı ayaklanmalardan birine öncülük eden İmam Zeyd ibn Ali adını aldı.
Zeid İbn Ali savaşta 740 AD kadar erken öldü ve muhalifleri vücudunu çarmıhta çarmıha gererlerken, Zeid'in takipçileri kendilerini, kendi devletlerini kurma görevini, İmam Ali'nin soyundan Ali'nin imamı tarafından yönetti. . Zaydites, diğer Şiilerden, Sünni doktrine yakın olmakla farklılık gösterir, özellikle de, bu tür Şii dogmalarını, eleştirel durumlara (“takiyya”), insanın kaderinin koşulsuz olarak önceden belirlenmiş olduğuna dair inandırıcı gizliliğin “gizli” imamının (“mahdi”) doktrini olarak tanımaz. Kuzey Yemen topraklarında Orta Çağların başlarında kurulan Zeidites, hayallerini gerçekleştirdi - savaş ve işgale ara vermeden 1962 yılına kadar varlığını sürdüren bir imam başkanlığında teokratik bir devlet yarattılar.
Osmanlı İmparatorluğu 1918’te Birinci Dünya Savaşı’nda yenildiğinde, Zeidites imamı olan Şeyh Abdullah el-SallalHamid el-Din (1867-1948), Yemen’in egemen kralı ilan etti. 1919’te nihayet Türkiye’yle olan büyük ilişkileri kopardı ve 1920’te, ülke 1962’ten önce var olduğu Yemen Mutawakkilian krallığının resmi adını aldı. Yeni devlet, uluslararası tanınma yolunda herhangi bir özel sorunla karşılaşmadı. 1926’te, o zamanlar Kuzeydoğu Afrika ve Kızıldeniz havzasında öncü bir rol üstlenen ve o zaman Afrika kolonisinin en yakın komşusu Eritre ile işbirliği yapmak isteyen İtalya ile bir antlaşmaya girmiştir. 1928'te Sovyetler Birliği ile bir dostluk ve ticaret anlaşması imzalandı.
Bununla birlikte, uluslararası ilişkilerin gelişmesine ve ekonominin modernleşmesine kademeli geçişine rağmen, genel olarak Yemen, imam ve mirasçıları döneminde, son derece geriye dönük bir feodal devlet olarak kaldı. İçindeki sosyal sistem Ortaçağ'dan bu yana çok fazla değişmedi, tüm gücü krala aitti, o imam. Aynı zamanda, İmam Yahya'nın arkasında, muhalif klanlar - iktidardaki Hamiddin ailesinin temsilcileri ve El-Wazir ailesinin rakipleri arasında bir mücadele vardı.
Şubat ayında, 1948, seksen yaşındaki bağımsız bir Yemen devletinin kurucusu olan İmam Yahya, komplocular tarafından öldürüldü. Bu, Yemen feodal beylerinin internecine mücadelesinin ağırlaşmasına neden oldu. Yemen'in başkenti Sana'a'daki askeri okulun öğrencilerine güvenen bir grup subay, el-Vazirov Abdullah'ın kral olduğunu ilan etti. Kalan Yahya'nın varisi Emir Ahmed bin Yahya (1891-1962), kuzey eyaletlerinin Zidid kabilelerinin desteğini, Khamidadin'in tartışmasız otoriteye sahip olduğu, hali hazırda Suudi Arabistan, Mısır ve Ürdün hükümdarının desteğiyle 14 Mart X. Kral Abdullah. İkincisi, birçok destekçisi gibi idam edildi ve Ahmed Bin Yahya, Yemen'in tek yöneticisi oldu. Ahmed bin Yahya’nın iktidara gelmesi, Ortadoğu’nun birçok eyaletinde devrimci fermentin başlamasıyla aynı zamana denk geldi. Bu nedenle imam, Yemen ordusunun ve polisinin güçlendirilmesinin faaliyetlerinin ana görevlerinden biri olduğunu düşünüyordu. Aynı zamanda, Sovyetler Birliği de dahil olmak üzere sosyalist ülkelerle iyi ilişkiler kurmaya çalıştı, görünüşe göre bunu Yemen'deki muhalefetteki sosyalist ülkelerin olası desteği için bir tür "panzehir" olarak görüyordu.
Aynı zamanda, telaşlı zamanlar koşullarını dikte etti. Yemenli subaylar arasında, özellikle de genç subaylar arasında, ülkenin geriye dönük sosyal sistemi, Ahmad bin Yahya’nın otoriter yönetim yöntemleri ve Hamidadinov hanedanlığının egemenliği altında kariyer geliştirme fırsatlarının bulunmamasından kaynaklanan hoşnutsuzluk vardı. Bunun üzerine, Kral Farouk'u deviren Mısır devrimi sonrasında, denizaşırı komşusuyla kültürel ilişkilerle yakından bağlantılı olan Yemen'de laik Arap milliyetçiliği fikirleri yayılmaya başladı. İlk başta, Ahmed Bin Yahya, Suudi Arabistan’ın komşularıyla ve Aden’in İngiliz koruyucusuyla karşı karşıya gelmesinde doğal bir müttefiki olarak Mısır Cumhurbaşkanı Gamal Abdel Nasser ile müttefik ilişkilerini sürdürdü. Ancak, Yemen kralı ile Mısır cumhurbaşkanı arasındaki ilişkiler hızla bozulmaya başladığında, bölgede büyük etkisi olan Mısır, sistematik bir Alman anti-propagandası başlattı. Öncelikle, propaganda, devletin tam gelişmesini kısıtlayan İmam politikalarından memnun olmayan, aydınlar, küçük memurlar olan Yemeni toplumunun ilerici katmanlarına yöneldi.
1950'in ikinci yarısından beri. Arap Sosyalist Rönesans Partisi (BAAS) ve Arap Milliyetçi Hareketi (DAN) de dahil olmak üzere Arap solcu-milliyetçi örgütlerinin şubeleri, Yemen bölgesinde faaliyet gösteriyor. İmam Ahmed bin Yahya ve Gamal Abdel Nasır arasındaki ilişkilerin kopması, Yemen’de Yemen’de ortaya çıkmasına neden oldu; “Orduyu subayları, Yemen ordusunun kaptanları. Örgütün amacı, Yemen'deki teokratik monarşiyi devirmek ve ideoloji ve sosyal yapıda Mısırlılara yakın bir siyasi rejime sahip laik bir Arap devleti oluşturmaktı.
Açıklanan olaylar sırasında, kral imam Ahmed bin Yahya zaten çok hasta bir adamdı. Nispeten eski yaşına (yetmiş yıl) rağmen, giderek yaşlı marasmustan muzdarip oldu ve uygunsuz davranış gösterdi. Özellikle, imam Yemen'in sosyal sistemini en azından kısmen modernize edebilecek herhangi bir reform yapmayacaktı. Kendi oğlu Muhammed El Badr'ı hükümetten bile uzaklaştırdı, çünkü durumun ciddiyetini fark eden tahtın varisi, ülkedeki kısmi reformları savundu. Ne de olsa, Yemen, 1960'lerin dünyaya çoktan gelmiş olmasına rağmen, bir ortaçağ devletinin ritminde vardı. Kölelik, rehineler kurumu, haremler, bedensel cezalar ve suçlara verilen zarar resmen ülkede vardı.
Vadim Alekseevich Kirpichenko - Sovyet yabancı istihbarat uzmanı Korgeneral - İmam Ahmed Bin Yahya'nın görünüşünü ve davranışını şöyle anlattı: “Yüksek yaldızlı bir tahtta oturdu. Kafasında bir taç yerine, bir fes gülü - tarbush - ayrıca yaldızlı. İmam geniş bir yaldızlı kemer üzerinde geleneksel bir hançer - jambia - ile beyaz bir burnun içinde giyinmiş. Büyük olasılıkla, hem kemerdeki mücevher hem de hançerin kılıfı saf altaydı ... Kraliyet ihtişamının tüm bu özellikleri, Yemen kökenliydi ve yalnızca imamın çıplak ayaklarına takılan terlikler Batya tarafından yapıldı ve hatırlatıldı. uzakta bir yerde başka bir medeni dünya var. İmamın gözleri çok şişkindi (hastalığa bağlı), çenesi düştü (sinir bozucu bir şeydi) ve konuşmasını anlamak imkansızdı ”(Kirpichenko V. A. İstihbarat: Kişiler ve Kişiler. M.: Geya, 1998).
"Özgür subaylar" devrimi
Mart ayında, 1961, imam suikast sırasında ağır şekilde yaralandı ve Eylül ayında 18, 1962 uzun bir hastalıktan sonra öldü. Otuz altı yaşındaki prens Muhammed el-Badr bin Ahmed (1926-1996), çeşitli zamanlarda Yemeni hükümetinde bakanlık görevlerinde bulunan Ahmed bin Yahya'nın en büyük oğlu. Babasının ölümünden sonra, Yemen kralı ilan edildi, ancak onun yönetimi sadece bir hafta sürdü. 26 Eylül 1962, Eylül Devrimi olarak tarihe geçen bir askeri darbe oldu. Yüzbaşı Abdullah Cuseilan liderliğindeki devrimci komite konseyi, Teğmen Ali Abdül Mughni Abdül Latif Dayfalla, ülkede iktidara geldi. Belirleyici rol, Albay Abdullah Al-Salal'in darbeden kısa bir süre önce, Yemen Ordusu Genelkurmay Başkanlığı tarafından atanan 19 Eylül'ünde komploculara katılmış olmasıydı.
Genelkurmay Başkanı Albay Abdullah Al-Salal (1917-1994) atanmadan önce, uzun süre Yemeni silahlı kuvvetlerinde görev yaptı. Bir tüccarın ailesinde doğdu, Irak'ta 1939'e teğmen omuz kayışlarıyla geldiği ve Yemen ordusunda hizmet vermeye başladığı askeri bir eğitim aldı. 1948'ta İmam Yahya'yı öldürdükten sonra darbeye katılmaktan tutuklandı ve yedi yıl hapis yattı. Daha sonra El Salyal affedildi ve kamu hizmetine geri döndü: Hodeidah eyaletinin valisi idi, Sana'a'daki askeri okulu ve Prens Muhammed el-Badr'ın kişisel güvenliğini yönetti. El-Salal el-Badr'a güvenen, teğmen rütbesi görevlendirmek için onu genelkurmay başkanlığına atamaya karar verdi.
Atamadan yedi gün sonra eski güvenlik şefi patronunu devirdi. İmamın sarayı yakıldı ve Hamidaddin hanedanının yetmişden fazla temsilcisi, kraliyet bakanları ve valiler Yemeni başkentinin merkez meydanında idam edildi. İki gün sonra, Yemeni kabilelerinin şeyhlerinin toplantısında, Abdullah El Salyal, Yemeni monarşisinin devrilmesini "Arap dünyasının ve tüm insanlığın utancı" olarak ilan etti. Monarşinin yıkılmasının ardından, devrimci makamlar köleliği ve rehineyi yasaklayan kararnameleri kabul ettiler. Kraliyet topraklarına el konuldu ve devlete devredildi. Böylece Yemen tarihinde, Arap Yarımadası'ndaki ilk cumhuriyet olan ve feodal monarşinin yıkılması sonucu ortaya çıkan yeni bir çağ başladı.
Ne var ki, Zaidizm'e inanan ve Muhammed el-Badr'ı imamları ve Yemen'in meşru kralı olarak kabul eden Kuzey Yemenli kabilelerin çoğu, iktidar değişikliği ve ülkenin bütün sosyal sisteminin devrilmesi ile aynı fikirde değildi. Yeni makamlara karşı güçlü bir ayaklanma patlak verdi ve Cumhuriyetçiler ile kraliyetçiler arasında sekiz yıl süren iç savaşın başlangıcına ve 1962'ten 1970'e kadar çıktı.
Mısır, Yemen’de Cumhuriyet rejiminin güçlendirilmesinde devrimin ilk günlerinden itibaren büyük rol oynadı. Eylül 29 Mısır devlet başkanı 1962, Yemen'deki yeni rejimi tanıdı. Nasser, Mısırlı birlikleri Yemen'e göndermeye başladı, destekleri olmadan cumhuriyetçi rejimin yenilmeye mahkum edileceğini çok iyi bilerek başladı - Zeidit kabilelerinin yanı sıra, başta Suudi Arabistan ve Ürdün’ü gören Arap Yarımadası’nın monarşilerinin yanı sıra memurlar "kendi konuları için tehlikeli bir örnek. Büyük bir Mısır askeri birliği Yemen'e konuşlandırıldı.
Mısırlı danışmanlar Yemen ordusunu modernize etmeye başladılar ve binlerce asker ve subay ile bir 3 paraşütçü birimi, Salyal el-Salimi ve Yemen devriminin diğer liderlerinde kişisel muhafızların rolünü yerine getirmeye başladı. Aynı zamanda, Yemenli silahlı kuvvetlerinin güçlendirilmesi başladı - subayların maaşları yükseltildi, rütbe ve dosya yoğun biçimde yeniden eğitilmeye başlandı ve askeri uzmanlık eğitim sisteminin modernizasyonu sağlandı. Bununla birlikte, Cumhuriyet rejiminin muhalifleri Suudi Arabistan'ın desteğiyle bir saldırı başlattı. 5 Ekim 1962, Suudi hava kuvvetleri, Yemen'in kuzeyindeki El Beida şehrini bombaladı ve ertesi gün bir Suudi ordusunun dekolmanı Yemen'e girmeye çalıştı, ancak durduruldu.
Şu anda Kuzey Yemen olarak adlandırılan Yemen Arap Cumhuriyeti, Mısırlı birlik birliğinin ülkeye yerleştirildiği Mısır ile bir anlaşma imzaladı. Mısırlılar, kraliyet askerlerine karşı savaşma operasyonlarına katılmaya başladı. Suudi Arabistan ve Yemen, karşılıklı hava saldırıları tehdidinde bulundu. Kısa süre sonra Amerika Birleşik Devletleri duruma müdahale etti, Yemen'deki devrim ve bölgedeki Amerikan etkisine olan tehlike konusunda son derece endişeli. Bilindiği gibi, Birleşik Devletler, Orta Doğu'nun en muhafazakar Arap monarşik rejimlerine - Suudi Arabistan, Ürdün, Basra Körfezi'nin Emirliklerine güvendi (ve şimdiye kadar güvenmeye devam etti). Suudi Arabistan, o zamanlar bölgedeki ABD’nin stratejik bir müttefiki olarak kabul edildiğinden, Amerikan komutanlığı Basra Körfezi’ne bir grup savaş gemisi göndermek için hızlıydı. O sırada Yemen ve Büyük Britanya’daki olaylardan endişe duyuyordu; o zamana kadar Aden’e karşı koruyucular, Sultanlar ve Güney Arap sahillerinin emirlikleri.
Yemen'de, devrim anında, Orta Doğu'daki diğer yerler gibi, dini ve etnik tonlara dönüşen bir yüzleşmeye yol açtı. Kuzey Yemen’deki Zeidit kabileleri, aynı zamanda Yemen’in meşru kralı olduğu düşünüldüğünde İmam Muhammed el-Badr bin Ahmed Hamidaddin’i de kabul etti. Buna karşılık Yemen'in geri kalanını yaşayan Sünniler, Eylül devrimini neredeyse kabul ettiler çünkü Zeidite imamlarının gücünden uzun zamandır beklenen bir tahliye gördüler. Zeydit - Kraliyetçiler, Suudi Arabistan ve Ürdün'ün koşulsuz desteğinden yararlandılar, yavaş yavaş İran Şahı kendi tarafındaki çatışmaya katılmaya başladı, arkasında Birleşik Devletler’in yanı sıra Birleşik Krallık’ın belirlediği Güney Arabistan Federasyonu da vardı. Öte yandan, hemen hemen Yemen Arap Cumhuriyeti yalnızca Mısır tarafından değil, Lübnan, Suriye, Irak, Sudan, Cezayir ve Tunus tarafından da tanındı. En önemli rol, YAR'ın Sovyetler Birliği tarafından tanınmasıyla da oynadı.
YAR'ın bir parçası olan Mısır silahlı kuvvetleri, Suudi paralı asker birlikleri ve Güney Arabistan Federasyonu'nun silahlı birlikleri - kraliyetçilerin bir parçası olarak - Yemen'deki iç savaşta doğrudan yer aldı. El-Salal, binlerce kişiden oluşan bir askeri orduyu Yemen’e 60’e seferi gönderen Mısır Devlet Başkanı Gamal Nasser’e askeri yardım çağrısında bulundu. Buna karşılık, Suudi ve İran gizli servisleri ve askeri danışmanlar, Zaydit imamının silahlı kuvvetleri için eğitime başladı. İran istihbaratı, imamın yanında savaşan yıkıcı grupların çalışmalarının büyük bölümünü devraldı - kral ve aynı zamanda İmam ordusuna bilgi desteği sağlayan silah, para aktardı.
Her iki tarafın da silahlı kuvvetleri, 1960'in ortasındaydı. - İç savaş salgını zamanı? İmam Muhammed el-Badr'ın yanında, Zeidit kabilelerinin militanları savaştı: 100 Bakil kabilesi'nin binlerce silahlı savaşçısı, 70 Binlerce Zu Muhammed ve Zu Hüseyin, onbinlerce kabile grubunun savaşçısı. Buna ek olarak, imamın yanı sıra 20, düzensiz Yemen birliklerinin binlerce asker ve subayı, kraliyet kabilesinin 200 000 erkeklerinin yanı sıra Suudi Arabistan ve diğer İran Körfezi monarşilerinden çok sayıda gönüllü ve paralı askerle savaştı. 1964'teki YAR silahlı kuvvetlerinde yalnızca 3 binlerce asker ve subay vardı - yani, sayılardaki kraliyet birliklerinden yüzlerce kez daha düşüktü. Durum, 70-bin Mısır askeri birliğinin Yemen'deki varlığı ile kurtarıldı. Buna ek olarak, Sovyetler Birliği, Yemen Arap Cumhuriyeti'ne kesin olarak taraf verdi. Bağımsızlığın ilan edilmesinden bir yıl sonra - 1963'te - Yemen'de, 547 Sovyet askeri uzmanları vardı - her şeyden önce, geniş deneyime sahip, çok yetenekli memurlar.
Ancak, nesnel olarak cumhuriyetçi silahlı kuvvetleri, kraliyet ordusuna göre daha aşağıdaydı. Ünlü Altı Gün Savaşı 1967 sayesinde durum değişti.Yemen bir müttefik olarak Yemen - Mısır uydusu İsrail'e savaş ilan etti ve Amerika Birleşik Devletleri ile diplomatik ilişkiler koptu. Ağustos ayında, 1967 Mısır ve Suudi Arabistan karşılıklı imtiyazlar konusunda bir anlaşmaya vardı. Hartum Antlaşması aşağıdaki hususları içeriyordu: Mısır birliklerinin Yemen'den çekilmesi; Suudi Arabistan kraliyet desteğinin sona ermesi; Kraliyetçilere - Zuidit kabilelerinin temsilcileri - Yemen Arap Cumhuriyeti liderliğinde yerlerin üçte birini sağlamak; sosyalist partilerin temsilcilerinin Yemen Arap Cumhuriyeti devlet ve askeri yapılarından çıkarılması; Suudi Arabistan'ın Yemen liderliğinde ana rakibi sayılan YAR Başkanı Abdullah El Salyal'ın görevinden istifa. 5 Kasım Irak’tan Sovyetler Birliğine giden 1967 Başkanı Abdullah El-Salal, devlet başkanlığındaki görevinden alındı ve devamsızlıktan ölüm cezasına çarptırıldı. Mısır'da, daha sonra Suriye'de ve 1981'te suçlamaları geri çektikten sonra, yedinci yedi yaşında, 1994'ta öldüğü Yemen'deki vatanına döndü.
Ancak, Suudi Arabistan’ın desteği olmadan, İmam Muhammed el-Badr’ın güçleri küçük bir cumhuriyet ordusunu kalabalıklaştırmaya devam etti; bu, Mısır birliklerinin tahliyesinden sonra ciddi bir engel teşkil etmedi. 1969'un sonunda, Zadid militanları Yemen'in başkenti Sanah'ı çevreledi. Cumhuriyet rejiminin günleri sayılıydı, ancak aniden İmam’ın ordusu düşmanlıktan vazgeçti. Bunun nedeni, kralın imamı destekçileri tarafından Yemen'in başkentine el konması durumunda, imamın destekçileri tarafından Yemen'in başkentine el konması durumunda, Sovyet güçlerini Yemen'e devretmek ve tehdit etmekle tehdit etti. Bu etki ölçüsü çatışmada belirleyici bir rol oynadı. Suudi-Mısır antlaşmasından sonra kraliyetçilere en son yardım sağlayan İran Şahı, ekonomik ve siyasi ilişkilerle bağlandığı SSCB ile çatışmak istemeyen İmam'ı desteklemeyi bıraktı. İmam Muhammed el-Badr Yemen'den ayrıldı ve yaklaşık otuz yıl boyunca yaşadığı Londra'ya yerleşti.
Böylece Yemen'deki iç savaş sona erdi ve aslında bin yıllık Zeidit teokratik monarşisinin tarihinin sona ermesi sona erdi. Elbette, Yemen için geçmişin en eski kalıntılarından koparak çok büyük bir adım attı. Böylece, ülkenin ilk cumhurbaşkanı Abdullah El-Salyal altında, ülkenin sosyal altyapısı modernize edildi. Özellikle, Yemen ücretsiz eğitim ve sağlık hizmeti getirdi, Sovyetler Birliği ve Mısır'ın yardımına dayanarak okullar ve hastaneler kurmaya başladı. Ayrıca, feodal beylerin mülklerini ulusal menfaat için yeniden dağıtma girişimleri de vardı.
Bununla birlikte, siyasi ve özellikle de sosyal reformlar cumhuriyet hükümeti tarafından sona erdirilmemiştir. Bu, diğer şeylerin yanı sıra, Güney Arabistan Federasyonu’nun ulusal kurtuluş hareketinin zaferinin bir sonucu olarak 1967’ta oluşturulan, yeni bir kamu kuruluşunun Yemen Arap Cumhuriyeti’nin güney sınırlarında (Halk Demokratik Güney Yemen Halk Cumhuriyeti) (NDRU) ortaya çıkmasıyla kolaylaştırıldı. Sosyalist güçler başlangıçta Yemen Demokratik Cumhuriyeti'nde iktidara geldiklerinden, açıkça SSCB'ye odaklandılar ve temel görev olarak sosyalizmin inşasını ilan ettiler, Yemen Arap Cumhuriyeti, kendisini daha devrimci güneyliler tarafından ele geçirilmeye karşı korumaya çalışarak sağa güçlü bir eğilim gösterdi.
YAR’daki sosyo-ekonomik reformlar, özellikle Sovyetler Birliği ve Ulusal Demokratik Halk Cumhuriyeti’nin ortaya çıkışından sonraki diğer sosyalist yönelimi ülkelerinden sonra, şimdi dikkatlerini Arap Yarımadası ve Kızıldeniz’in ana direği olarak gören Güney Yemen’e yardım etmeye odaklandıkları için durdu. Yirminci yüzyılın ikinci yarısının dönemi, devrim sonrası Kuzey Yemen’de nispeten kayıtsız kaldı - her seferinde askeri darbeler teşebbüs etti ve daha sonra, bir başkan, Güney Yemen’in başkanından bir bomba ile bir paket aldıktan sonra öldü (ikincisi de iki gün sonra suikast yapıldı. ).
Başkan Saleh ve "Arap Baharı" nın sonuçları
Kuzey Yemen'deki durum, Taiz Askeri Bölgesi'nin otuz altı yaşındaki komutanı Ali Abdulla Saleh'in (r. 1978) ülke başkanı olduğu 1942'ta biraz istikrar kazandı. Zadid aşiretli Haşid birliğinin Sankhan kabilesinden gelen Ali Abdullah Saleh, başlangıçta Yemen Arap Cumhuriyeti'nin silahlı kuvvetlerinde askeri bir kariyer yaptı ve zırhlı bir okul kadrosundan yirmi yıl boyunca askeri bölge komutanına gitti. Otuz dört yıl boyunca, 1978'ten 2012'a. - Ali Abdullah Saleh, çeşitli kabile konfederasyonları ve İslam'daki çeşitli eğilimlerin taraftarları arasında barış ve dengeyi korumaya çalışan ülkeye yöneldi.
Saleh'in başkanlığı sırasında, Kuzey ve Güney Yemen bir eyalette birleşti - 1990'taki Yemen Cumhuriyeti, Yemen'in güneyinde 1994'taki iç savaşı kazandı ve parlamentosu Mareşal'ı Saleh'e verdi. Ancak, 2000'in ikinci yarısında. Yemen'deki durum tırmandı. Saleh rejimi aynı anda iki güçlü rakip tarafından vuruldu. Bir yandan, El Kaide’nin radikal İslamcıları ve onların yan kuruluşları, diğer yandan kuzey illerin Şii Zaydites’i. Zeid kabileleri Saleh'i, ülke üzerinde Sünni diktatörlük kurmak ve Şiileri dini gerekçelerle Amerika Birleşik Devletleri'yle işbirliğinin yanı sıra, dini nedenlerle ayırt etmekle suçladı.
Sırasıyla Saleh, Zeidite'leri Zeidit imamlarının gerici monarşisini geri almak istemekle suçladı. Saad'ın kuzey dağlık ili (valilik) Şii direnişinin kalesi haline geldi. Zidid kabilelerinin ayaklanması, 2004 ve 2009-2012’de ortaya çıktı. İran'ın desteğini kullanarak aktif aşamaya girdi. Sadece şimdi İran, elli yıl önce olduğu gibi monarşist dayanışma düşünceleriyle değil, İran ve Yemen Şiilerin dini yakınlığı nedeniyle Zaidilere yardım ediyor. Sırasıyla, Salih rejiminin yanında, aslında Salih'e karşı savaşan ancak Şii ayaklanmalarını bastırmak için onu desteklemeye karar veren El-Kaide militanları dahil Sünni köktendinciler vardı.
"Arap Baharı" 2011-2012 Cumhurbaşkanı Ali Abdullah Saleh'in otuz dört yıllık saltanat tarihine büyük bir puan verdi. İstifa eden istifa eden Saleh, dokunulmazlık konusundaki siyasi ve yasal güvenceleri korudu, ancak Saleh’in ayrılışı Yemen’e huzur ve sükunet getirmedi. Zaten yalnızca Arap dünyasının değil, bir bütün olarak gezegenin en fakir ülkelerinden biri olan Yemen, çıkar grupları arasında gerçek bir iç savaşla parçalandı: hükümet güçleri, El Kaide Vahhabileri, kuzey illeri Şiiler, Güney Yemen’in ayrılıkçıları egemen Güney Yemen devletliğini yeniden canlandırmayı umuyor. Son günlere kadar Yemen topraklarının önemli bir kısmı başkent Sana'a'da bulunan hükümet tarafından kontrol edilmiyor. Özellikle, ülkenin kuzeyindeki bazı bölgeler, Yemeni hükümetinin fakirlere destek vermesini, yakıt ve gıda fiyatlarını düşürmesini talep ederek sosyal sloganları artıran Şii Zaidis'in doğrudan kontrolü altında.
Buna karşılık Suudi Arabistan, yalnızca dini dayanışma nedeniyle değil, aynı zamanda Yemen'de yapay olarak istikrarsızlığı sürdürme arzusu nedeniyle Sünnileri aktif olarak destekliyor. Ne de olsa, etnik-kültürel olarak yakın bir nüfus tarafından doldurulan, cumhuriyetçi bir hükümet biçimine sahip güçlü bir Arap devleti, Suudi monarşisi için ciddi tehlike oluşturabilir. Özellikle, iki ülke arasındaki bölgesel uyuşmazlıkların 1918’teki Yemen’in bağımsızlığından bu yana çözülmediğini düşünüyoruz.
Yemen, zengin petrol rezervlerine sahip ve bu nedenle müreffeh olan diğer ülkelerden farklı olarak, Yemen bölgedeki en fakir ülke. Yemen'deki en ciddi sorun, feci sosyal durumun yanı sıra, katovy uyuşturucu bağımlılığıdır (uzmanlara göre, ülke nüfusunun% 60-70'i), katavun bağımlılığına "oturur" - çünkü yerel halkın sağlığını değil, aynı zamanda tarımın gelişimini de olumsuz etkiliyor. Kata tarlaları, tarımsal olarak uygun arazilerin önemli alanlarını işgal eder. İkincisi, Yemen nüfusunun yüksek doğum oranlarının arka planına karşı sosyal olarak yoksun bırakılması kaçınılmaz olarak, gençlerin büyük oranda uyuşturucu bağımlılığı arka planına karşı yoksullaştırılmasıyla ağırlaşan işsizliği gerektirmektedir. Sonuç, genç ve orta yaşlı Yemenliler arasında radikal duyguların yayılmasıdır. Siyasi sistemi zaten sarsıntılı ve güvenilmez olan devlet için ciddi tehlike, ayrıca Yemen toplumunun devam eden aşiret bölünmesidir. Kabile şeyhleri aslında Yemen'in asıl ustalarıdır ve kabilelerini yönetirler. İçme suyu kaynaklarına erişim konusunda Yemenli aşiretler arasında sürekli çatışmalar yaşanıyor.
Toplamda bu sorunların tümü, Yemen nüfusunun demografik büyümesinin çok fazla olması nedeniyle ağırlaşmaktadır. Her yıl, ülkenin nüfusu% 3,4 oranında eklenmektedir. Buna göre, gelecek yirmi yıl boyunca, Yemen'in nüfusu kırk milyon kişiyi geçebilir, bu da tahmin edilemez sonuçlara neden olur, çünkü Yemen'de çok sayıda vatandaş için iş olmayacak (aslında, şu anda Yemen'de yaşayanlar için artık değil, nüfusun% 60'inden fazlasının 25 yılından daha genç olması.) Böylece Yemen'de elli iki yıl önce meydana gelen ve en başından beri durduğu ve toplumsal dönüşüm yolunda durduğu siyasal devrim, Yemen toplumunun kilit sorunlarını çözemedi. İkincisinin şiddetlenmesi, sırayla, Güney-Batı Asya'nın tamamı için feci sonuçlara yol açabilir.