Yeni uçan tekne S-40, Sikorsky tarafından S-38 temelinde tasarlandı, kabuk iki kanatlı tasarımı korunarak çok daha büyük bir boyuta sahipti. Yeni amfibi 40 yolcu ve 6 ekip üyelerine kadar taşıyabilir. Önceki gelişime dikkat edilmelidir - çift motorlu uçan tekne Sikorsky S-38, Igor Sikorsky'nin en büyük üretim uçağı oldu. 1928'ten 1930'e kadar, Sikorsky Aircraft, 100'ten daha fazla 10 insanı taşıyabilecek uçan tekneler üretti.
Sikorsky, 1928 yılında büyük bir yolcu uçağı inşa etme fikrine geri döndü. O zamanlar, Sikorsky Aircraft’ın yönetimi iki olası gelişme yoluna sahipti: ya yeni uçağın tasarımına devam et, şirketin daha önce ne yaptığına bakmadan, ya da aşırı kilo problemlerini çözmeye odaklanarak mevcut gelişmeleri fazladan tahmin ederek bir projeye başla. İlk versiyon bazı teknisyenler tarafından onaylandı, fakat sonunda ikinci versiyon kazandı. Acele etmek istemeyen uçak tasarımcısı ve aerodinamik mühendisi Mikhail Glukharev, ilk olarak başarılı uçan tekne S-38'in büyük ölçüde daha büyük bir versiyonunu oluşturmaya karar verdi, yeni uçak Sikorsky S-40 olarak belirlendi.
S-38 uçan teknenin kanıtlanmış şemasını seçen tasarımcılar bir dizi değişiklik yaptı. Yeniliğin genel boyutları önemli ölçüde artırıldı, küçük alt kanat kaldırıldı ve yapı güçlendirildi. Santral olarak S-4'de iki yerine 38 motor kullanılacaktı. Pratt & Whitney Hornet B motorlarında durmaya karar verildi.Bu, Igor Sikorsky'nin tasarımının kırkıncı modeli, dolayısıyla Sikorsky S-40 uçan botunun adı bu şekilde ortaya çıktı. Ayrıca 40 sayısı, uçağın havaya kaldırabileceği maksimum yolcu sayısını da ifade etti.
Yeni bir uçak yaratılması için ön çalışma Sikorsky, 1928 yılında başladı. Ekim ayında, yeni bir uçan teknenin modeli rüzgar tünelinden üflendi. Nisan ayında, 1929, yeni uçağın gövdesi Washington'da bir dizi hidrodinamik testten geçti. Aynı zamanda, Sikorsky'nin ana müşterisi olan Pan American Airways, gelişmeye ciddi ilgi gösterdi. 1920'un sonunda, havayolu şirketi Güney Amerika ve Karayip hatlarını hızla genişletti. Bu alanlarda artan taleple bağlantılı olarak, havayolunun 40-45 yolcu taşıyabilecek bir uçağa ihtiyacı vardı. Böyle bir uçağın geliştirilmesine yönelik resmi sipariş, Aralık'taki 20'taki Pan American 1929'ten geldi, amfibi bir uçak yaratma çalışması Sikorsky S-40 halihazırda tüm hızıyla vardı. Toplamda, havayolu Sikorsky'den üç uçan tekne sipariş etti.
S-40 uçan bot ilk uçuşunu 7 Ağustos 1931'de yaptı. Ve aynı yılın 10 Ekiminde, müşteri ilk uçağı eline aldı. Bu gün, uçak deniz üssüne teslim edildi havacılık Anacosta, ABD Başkanı Bayan Hoover'ın karısının resmi olarak uçan tekneye "American Clipper" (kuyruk numarası NC80V) adını verdiği Washington yakınlarında. O zaman, eyaletlerde kuru bir yasa yürürlükteydi, bu yüzden bir şişe şampanya yerine uçan bir teknenin yanında Karayiplerden bir şişe su kırıldı. Bu jestte, şakanın bir kısmı düşünülebilir, çünkü zengin Amerikalılar bu uçakta yasağın uygulanmadığı Karayip ülkelerinin barlarına uçacaklardı.
19 Kasım 1931, ilk uçak Miami - Havana - Kingston (Jamaika) - Barranquilla (Kolombiya) - Panama Kanalı Bölgesi hattına girdi. Parça Charles Lindberg tarafından atıldı. Aynı ayda, Pan American ikinci Karayip Clipper uçan botunu (kuyruk numarası NC81V) ve yılın Ağustos 1932'unu üçüncü uçak Southern Clipper (kuyruk numarası NC752V) aldı. Uçak 40 yolcu ve 6 mürettebat üyesine kadar taşıyabilse de, hat üzerinde çalışmak için genellikle gemide 28 yolcudan daha fazlası kullanılamazdı. Sadece böyle bir yük ile uçan tekne, durmadan 965 km uzunluğundaki Kingston - Barranquilla bölgesinin üstesinden gelebilir. Ancak, bu uçaklar Pan American tarafından ve ABD'den Meksika'ya ve ayrıca yük taşıma kısıtlaması olmayan Karayip adalarına giden daha kısa rotalarda kullanıldı. Ayrıca, uçak Hawaii'de görülebilir.
Okuyucunun sorgulama zihni, tüm S-40 uçan teknelerin neden "kesme makinesi" olarak adlandırıldığını merak edebilir? Bunda bir kaza olmadı. Clippers XNUMX. yüzyılda okyanusları süren ve Amerika'nın diğer kıtalarla ticari ilişkilerini sağlayan büyük ticari gemiler çağırdı. Pan American Airways'in kurucusu Juan Tripp, sonsuza dek günbatımındaki yelkencilik dönemiyle birlikte gitmiş olan “rüzgar sıkacağı” döneminden büyülenmişti. filo. Amaçlarından biri, insanlığa geçen yüzyılın muhteşem yelkenli gemileriyle aynı faydaları sağlayabilecek bir transokeanik uçak filosu inşa etmekti. Igor Sikorsky'nin S-40 uçan tekneleri, Tripp'in görkemli planının uygulanmasında ilk adım olacaktı. Ve “Clipper” kelimesi kendini hızlı ve sıkıca Pan American Airlines'a ait bir marka olarak belirlemiştir.
Orijinal haliyle, Sikorsky S-40 amfibi uçağı, 1934 yılının sonuna kadar uçtu. 1934-1935 kışın inşaatları değiştirildi.
Her şeyden önce, iniş takımı uçan teknelerden çıkarıldı. Uçağın yalnızca sudan yolcuların inerek uçağa binip indiği yere inmesi gerekliydi. Aynı zamanda uçuş sırasında, şasi sadece önemli aerodinamik sürtünme yarattı. S-40 uçan tekneler şasilerini kaybettikten sonra, amfibi suları özel bir el arabasıyla kaldırıldı. Diğer bir değişiklik ise motorların değiştirilmesiydi. Uçan teknede daha güçlü motorlar yüklü T2D1 Hornet, 660 HP'nin gücünü geliştirdi. Motorlar halkalarla aşırı ısınırken, Townend'in halkaları onlardan çıkarıldı. Uçan teknenin yeni versiyonu S-40A adını aldı. Uçak yine Pan American 4 Mart 1935 yılı havayolunun çizgileri üzerinde uçmaya başladı.
S-40 amfibi geliştirilirken, yüksek hız yaratıcıların temel amacı değildi (aynı zaman dilimindeki diğer Amerikan projelerinin aksine). Igor Sikorsky, maksimum yolcu konforu ve uçuş emniyeti sağlamak için bir yolcu uçağı botu tasarlarken tamamen farklı bir görev yaptı. Sikorsky Aircraft Company tasarımcıları bu görevi üstlendiler. S-40'in yolcu odalarının o yıllarda rahatlığı sadece okyanus vagonlarının kabinindeki rahatlıkla karşılaştırılabilir. Uçan teknenin yolcu kabini, yumuşak koltukların yerleştirildiği çok sayıda kabinden oluşuyordu, kabinler de güzel dekorasyonda farklıydı. Uçak gövdesinde yakıt depolarının bulunmaması, yolcuların uçuş sırasında sigara içmesine izin verdi. Zamanında, uçak lüks olarak kabul edildi, hatta özel bir sigara odası bile yolcularının emrindeydi. 1930-lerin başındaki diğer uçan teknelere göre avantajlardan biri, karadan yolcuların karaya inmesi olasılığıydı. Bu, uçağın uçuş arası bakım sürecini kolaylaştırmayı da mümkün kıldı.
Astarın güvenliğine ve güvenilirliğine geri dönersek, bu durum kuru istatistiklerle doğrulanır - trafiğin düzenliliği% 99 idi. 10 yaşından daha büyükler için tarih S-40 ile ciddi bir hava olayı meydana gelmedi. Bu, maksimum uçuş emniyetini uçağın öncelikli özelliklerinden biri olarak seçmenin doğruluğunun temel kanıtıydı.
S-40 uçan gemideki tek ciddi kusur, tümüyle eski bir tasarımdı. Bu, diğer havayollarının uçağa ilgi göstermemesinin nedenlerinden biriydi, çok küçük bir seri halinde inşa edildi - sadece 3 kopyaları. 1931'te çıkan S-40 nakliye ve yolcu uçuş tekneleri hızla eski hale geldi. Bu süreç, daha yüksek ve daha yüksek uçuş özelliklerine sahip daha gelişmiş yer tabanlı uçakların toplu halde çalıştırılmasıyla hızlandırılmıştır. Bu yüzden çoğu yolcu hattında, çok başarılı Douglas DC-3 hızla öncekilerinin yerini aldı. Aynı zamanda uçan S-40-A tekneleri hizmete girdi, sadece yolcu bölmesindeki koltuklar çıkarıldı. Kariyerinin günbatımında, uçak sadece nakliye veya posta olarak kullanıldı, özellikle Küba'ya çeşitli kargolar teslim ettiler.
Fotoğraf: panam.org
Japon filosunun Amerikan deniz üssü Pearl Limanı'na verdiği grevden sonra, uçan S-40 botlarına ABD Donanması tarafından talep edildi. 1943'e kadar bu uçaklar filoda nakliye ve eğitim makineleri olarak kullanıldı. Bununla birlikte, ilk "makasların" servis günleri numaralandırıldı. Zaman geçtikten sonra, ilk iki uçan tekne “American Clipper” ve “Caribbean Clipper”, 1943’te üçüncü “Southern Clipper” örneği olan 1944’te hurdaya gönderildi. Bu uçağın tek bir kopyası bu güne kadar ulaşamamıştır.
S-40 uçan teknenin tasarımı
Sikorsky S-40, dört kanatlı, karma tasarımlı ve yüksek kanatlı bir deniz uçağıdır. Uçağın gövdesi, omurgalı bir tabanı olan dikdörtgen kesitli bir teknedir. Gövde duralumin parçalarından yapılmıştır, cildi kaplanmış alüminyumdur. Gövdenin önünde burun bölmesi vardı, sonra da kokpit. Kokpitin arkasında, birkaç kabine bölünmüş, su geçirmez bir yolcu bölmesi vardı. Yanları boyunca uzun dikdörtgen pencereler yer aldı.
Uçağın kanadı yuvarlak uçlu dikdörtgendir. Gövdesine bir payanda ve raf sistemiyle bağlandı. Yaylar duralumin, çelik kaburga, keten kanat derisinden yapılmıştır.
Fotoğraf: panam.org
Santral, 9 hp gücünde dört adet 575 silindirli Pratt & Whitney Hornet B hava soğutmalı radyal motordu. her biri. Motorlar, kanatlar arasındaki dikmelerdeki gondollara yerleştirildi. İlk modifikasyonda, Townend halkalarıyla kaplıydı. S-40A versiyonu daha gelişmiş 2 hp Pratt & Whitney Hornet T1D660 motorlarla donatılmıştır. Yakıt kapasitesi - kanatta 2100 litre ve motor kaportalarında 900 litre. İki kanatlı pervaneler.
Uçağın tüyleri - iki yüzgeç. Omurgalar ve dengeleyici, iki kiriş kullanarak uçan teknenin üst kanadına bağlandı. Başlangıçta, tüm teknelerin bir şasisi vardı, S-40A versiyonunda elden geçirdikten sonra sökülmüştü. Şasi iki direkliydi, kuyruk çarkı ile. Her rafın bir tekerleği vardı. İniş takımı, uçan bir teknenin gövdesine takılıydı.
Uçuş özellikleri Sikorsky S-40:
Kaba ölçüler: uzunluk - 23,37 m, yükseklik - 7,26 m, kanat açıklığı - 34,75 m, kanat alanı - 174,2 m2.
Boş ağırlık - 9 530 kg.
RњR ° RєSЃRoRјR ° F "SЊRЅR ° SЏ RІR · P" RμS, RЅR SЏ RјR ° ° ° SЃSЃR â € "15 436 RєRі.
Santral - 4 pistonlu motor Pratt Whitney Hornet B, beygir gücü 4x575.
Maksimum uçuş hızı 217 km / s'dir.
Seyir uçuş hızı - 185 km / s.
Pratik alan - 1400 km.
РџСЂР ° РєС‚РЁС ‡ еский потолок - 4000 Рј.
Mürettebat - 6 adam.
Yük, 28 ile 40 yolcu arasındadır.
Bilgi kaynakları:
http://www.airwar.ru/enc/cw1/s40.html
http://airliner.narod.ru/airliners1931-35/sikorsky-s40.htm
http://alternathistory.com/pervye-krupnye-letayushchie-lodki-klipery-dlya-aviakompanii-pan-american-passazhirskie-letayushchi-0
Açık kaynaklı materyaller