Yarım saat sonra sabahın erken saatlerinde boş yolda.
Fayton şimşek gibi, alacakaranlıkta göz kamaştıran bir meteor gibi hızla koştu ve uzun sokağın sonunda bir anda gözden kayboldu, geriye sadece yavaşça sürüklenen gaz kuyruğu kaldı.
“Genel süreç böyle.” Arabadaki Bluetooth, Yan Xie’nin cep telefonuna bağlıydı. Ma Xiang, “Polis ekibi çoktan Tianzong Dağı’na gitti ve ben oraya koşuyorum. Sizinle orada buluşuruz” dedi.
“Tamam, kaçırılanların ailelerini sakinleştirin, sorgulamaya karışacak kadar telaşlanmalarına izin vermeyin.” Yan Xie daha sonra iletişimi kapattı.
“Shen Xiaoqi’nin ebeveynleri gece eve geldikten sonra hala endişeliydiler ve oğullarını almak için geceleyin manzaralı bir yere gitmeye karar verdiler. Ergenlerin güçlü asi psikolojileri nedeniyle, onu zorla almanın öngörülemeyen sonuçlara yol açacağından korkuyorlardı. , bu yüzden önceden bir şey söylemediler.Sabah saat 3’te çift gizlice aile yanına gitti.Oğullarının sınıf arkadaşlarının yanında olmadığını ve bütün gün uyumaya bile gelmediğini gördüler. Çift çok endişeli bir şekilde sınıf arkadaşlarına sormaya başladı ama çocuklar çok işbirliği yapmadılar. “
Jiang Ting, gözleri kapalı bir şekilde yolcu koltuğuna yaslanmıştı, yüzü biraz solgundu: “İşbirliği yapmıyor musunuz?”
“Bilmediklerini söylediler. Peder Shen ve Shen Anne, onun şenlik ateşi partisinden önce mi yoksa sonra mı ayrıldığını sordular. Bazı öğrenciler önce, bazıları sonra dedi.”
“Yalan söylüyorlar demek.”
“Neredeyse.” Yan Xie içini çekti, “Ama bir grup yalancı çocukla uğraşmak, kasıtlı olarak yalan söyleyen suçlu zanlılarla uğraşmaktan daha iyidir.”
“Ya bir çocuk şüpheliyse?” Jiang Ting aniden sordu.
Yan Xie direksiyonu tuttu ve yanlara baktı, Jiang Ting de göz kapaklarını hafifçe kaldırdı; görüş açıları karanlıkta birbiriyle çarpıştı ve sonra hemen ayrıldı.
“Sabah 5:17’de” Yan Xie, sanki hiçbir şey olmamış gibi bakışlarını geri çevirdi: “Aileler, kaçıran kişiden tekrar bir telefon aldı. Bu sefer ondan fazla süren Shen Xiaoqi’nin çığlıkları ve yardım çağrısıydı. Saniyeler sonra ses kesildi. Kaçıran kişi, dağılan Shen ailesine yalnızca infaz saatine 38 saat 52 dakika kaldığına dair bir ceza verdi.”
— 38 saat, 52 dakika.
Saatler ve dakikalar vardı.
“…on saniyeden fazla çığlık ve kaçıranın uyarısı, bu arama en az 60 saniye sürer.” Jiang Ting kollarını kavuşturdu ve düşündü: “Öngörülen infaz yarın akşam 8:09’da.”
“Evet, hadi sekiz on sayalım. Ama neden?”
Araba, şehir merkezini ve yüksek binaları çok geride bırakarak yolda hızla ilerliyordu. Uzakta ufkun sonunda, banliyö tarlaları uçsuz bucaksızdı ve sabah sisi yavaş yavaş ışıkla boyandı.
Jiang Ting aniden, “O dakikayı kaçıramazsınız,” dedi. “Kaçıran kişinin güçlü bir zaman algısı vardır. Kronometreyi önceden ayarlaması gerekirdi ve saat dakikasına kadar doğrudur. Eğer bunu kasıtlı olarak ipucu vermek veya polise ve ebeveynlere kötü niyetle oyunlar oynamak için açıklamadıysa, o zaman tek açıklama.”
Yan Xie kaşlarını çattı: “Akşam 8:09’da, bu sefer onun için özel bir anlamı var mı?”
“Sağ.”
“Ama,” dedi Yan Xie şüpheyle, “Bu saatten önce ya da sonra değil, Ne gibi özel bir anlam olabilir ki?”
Bu kez Jiang Ting onu durdurdu: “Bunu nasıl bilebilirim, kaçıran ben değilim.”
Gözlerini tekrar kapadı, elinde çok sevdiği termos bardağını tutuyordu – içinde kurt üzümü çayı olsaydı, gerçekten eski bir kadro gibi olurdu. Ama aslında, sabahın erken saatlerinde onu dışarı çıkarmak için kıyafetlerini değiştirirken Lao Tongxing Pu’er çayını elle demleyen Yan Xie’ydi.
Bu gerçekten zamanla yarışıyordu. Bunun nedeni Yan Xie’nin kendisi giyinmesi değil, Jiang Ting’i giydirmesiydi. Jiang Ting’in sağlığı kötüydü ve zihinsel olarak zayıftı. Gecenin bir yarısında iyi uyusa, sabah erken kalkamazdı. Yan Xie onu uyandırmak için 30 saniye kapıyı çarptı ama işe yaramadı. Bu yüzden odaya girdi, onu büyük ve kabarık çift kişilik yataktan aldı, dolaptan birkaç parça kıyafet aldı ve bir oyuncak bebeğe giydiriyormuş gibi onu sardı. Sonra onu kaldırdı ve yatak odasından çıkardı.
Yukarıdaki tüm ayrıntılar, evin sahibi olan burjuvazi olarak Yan Xie’nin hegemonyasını tam olarak göstermektedir.
Burjuvazi, “Hey,” dedi, “önce davayı halletmeye ne dersin? Tavrından ne haber? Hala sabah olanları mı düşünüyorsun?”
Proletarya gözlerini bile açmadı: “Şiddetli mücadele başarısız olduktan sonra buna pasif direniş diyorum.”
Yan Xie: “…”
……
Sabah 8:30’da, Tianzong Dağı Manzara Alanı.
Fayton, kaç dalın sürttüğünü bilmeden yokuşu tırmanmaya çalıştı ve sonunda çimenlerin arasında durdu.
Uzaktaki pansiyonun kapısında, Ma Xiang kalabalığın arasından başını kaldırdı ve onu gördü ve hemen birkaç adımda yakaladı: “Kardeş Yan!—Oh, bu Lu—”
Yan Xie, Ma Xiang’ı tuttu ve “Lao Wei ve Lao Lu burada değiller, değil mi?” dedi.
“Burada değil,” dedi Ma Xiang açıklanamaz bir şekilde, “Ekibe şehir bürosundan Şef Yardımcısı Wei komuta ediyor.”
Yan Xie rahatladı, arkasını döndü ve işaret etti: “Aşağı inebilirsin.”
“Danışman Lu” taze dağlarda ve ormanlarda duman önleyici bir maske takıyordu ve ifadesiz bir yüzle arabadan indi.
Üçü taş yolun sonundaki yerleşkeye yürüdüler ve Belediye Asayiş Bürosuna bağlı polis arabası çoktan olay yerini çevrelemişti. Ormandaki sabah sisi henüz dağılmamıştı ve polisler bunu vücutlarının her yerine giymişlerdi. Anne Shen’in uzaktan histerik bir şekilde ağladığını duyabiliyorlar.
“Nasıl oluyor?” Yan Xie sordu.
“Öğrenciler için transkriptleri yazmayı yeni bitirdim. Toplamda dört kişi var, ikisi erkek, ikisi kız.” Ma Xiang küfretti, “Siktir, küçük veletler gökyüzünü ve yeri bilmiyorlar, küçük zekalarının polisten gizlenebileceğini düşünüyorlar. Ama sözlerindeki kusurlar kotta bir delik açmaya yetiyor. Bazı insanlar Shen Xiaoqi’nin odunları topladıktan sonra bir daha geri gelmediğini ve bütün gece ortadan kaybolduğunu söylüyorlar; bazıları Shen Xiaoqi’yi gördüklerini ama geceleri net göremediklerini söylüyor…..”
Yan Xie onun sözünü kesti: “Wang Ke ne dedi?”
Buğulanmış çörek dükkanının sahibinin tek çocuğu olan Wang Ke, şu anda polis tarafından kışkırtılması en muhtemel küçük çocuklardan biriydi.
“Shen Xiaoqi’nin odunları topladıktan sonra asla geri gelmediğini söyledi. Şu anda en çok bunu söylemeye meyilliler.”
Yan Xie gözlerini kıstı: “Shen Xiaoqi’nin partide görüldüğünü kim söyledi?”
Üçü tesise girdi. Yan Xie liderliği ele geçirdi, Ma Xiang onun yanındaydı ve Jiang Ting en yavaş yürüdü – Yan Xie geri döndü ve kulakları dikilmiş bir polis köpeği veya bir kediyle ilgileniyormuş gibi zaman zaman kollarını çekti.
Avluya girer girmez, Shen Ana’nın çığlığı netleşti. Uzaktan kısa saçlı bir kız sırtı onlara dönük bir şekilde onu teselli etti: “Merak etme teyze ona bir şey olmaz. Teyze lütfen rahatla…”
“O,” Ma Xiang başını kaldırdı, “Tan Shuang.”
Yan Xie durdu, bir süre Tan Shuang’ı gözlemledi ve sorgulamanın dökümünü Ma Xiang’dan aldı. Bu sırada Jiang Ting, temiz havayı soluyarak ağacın gölgesinde ağır ağır duruyordu. Yan Xie yumuşak siyah saçlarını başının arkasına bastırdı ve onu izlemesi konusunda ısrar ederek zorla başını çevirdi. İkisi çimlerin üzerinde yüz yüze duruyorlardı.
Bir süre sonra Yan Xie okumayı bitirdi ve metni Jiang Ting’in kollarına itti:
“Tan Shuang!”
Kız, narin ve temiz bir yüz göstererek, ancak güçlü bir uyanıklık duygusuyla başını çevirdi.
Yan Xie gözlerini kıstı ve bir an ona baktı, sonra işaret etti. Pantolon cebinden kimliğini çıkarıp “Polis” dedi.
Tan Shuang birkaç saniye tereddüt etti, döndü ve Shen Ana’yı yumuşak bir şekilde teselli etti ve sonra ellerini önünde tutarak ihtiyatlı bir şekilde ileri geri önündeki yakışıklı ve uzun adama bakarak yavaşça yürüdü. Açıkçası, sinir bozucu bir polis olduğu ilk bakışta belliydi.
Yan Xie, Taobao’ya özel bir Double Eleven takıyordu ama ucuz bir saati olmadığı için bileğine bir Patek Philippe timsah derisi nautilus takmıştı. Bu yüzden orada cömertçe durdu ve ona bakmasına izin verdi. Bir süre sonra gelişigüzel bir şekilde “Bir sınıf arkadaşının anne babasını teselli etmek mi?” dedi.
Tan Shuang onun gülümsediğini gördü ve polisi anlayamadı, bu yüzden alçak sesle “Evet” diye cevap verdi.
“Sorun değil. Rahatlatma konusunda oldukça iyi olduğunu gördüm. Shen Xiaoqi’nin iyi olacağını nereden biliyorsun?”
Tan Shuang boğuldu ama sonra hemen tepki verdi: “Çünkü burada çok sayıda polis amca var. Ne olursa olsun, Shen Xiaoqi’nin sağ salim geri döneceğine inanıyorum.”
Ma Xiang hemen bir “Oh?” yüzündeki ifade.
Bu sırada Jiang Ting, metni okumayı bitirdi ve yumuşak bir sesle, “Mahalleyi dolaşacağım” dedi.
“Tamam,” Yan Xie onayladığını söyledi: “Ma Xiang sizi takip edecek, Danışman Lu dikkatli olun.”
Ma Xiang hemen “Hey!”
Jiang Ting: “…”
Yan Xie, Tan Shuang’a döndü, ellerini pantolonunun ceplerine soktu ve çiftlik evi otelinin devasa avlusuna doğru yürüdü: “—Klişe söyleme ve gergin olma. Sadece sormak istiyorum, biliyorsun. Shen Xiaoqi’nin kaçırıldığını mı?”
“..…Duydum.”
“Shen Xiaoqi’nin okulda genellikle düşmanları olur mu? Kavga eden, tartışan ve öğretmene küçük bir rapor veren herkes sayılır.”
Tan Shuang gönülsüzce arkasından onu takip etti: “Hayır.”
“Shen Xiaoqi ile ilişkiniz nasıl?”
“O benim erkek kardeşim!”
Yan Xie başını çevirdi: “Kardeşin mi?”
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, akraba tanımayı seven çocukların hobisi uzun yıllardır değişmedi. Tan Shuang iki kelime attı: “Evet.”
Yan Xie kendini çok komik hissetti ve güldü. Sonra aniden çok uzakta olmayan bir figür gördü. Figür koridorun sonundaydı, vücudunun çoğu köşeye gizlenmişti, sadece başının yarısı görünüyordu ve endişeyle buraya bakıyordu.
Wang Ke’ydi.
Yan Xie onu anında tanıdı. Ama sanki hiçbir şey görmemiş gibi ona hiç bakmadı.
“Kabul edilecek bir şey değil. Okuldayken sadece bir grup ağabey ve küçük erkek kardeşi tanımakla kalmadım, aynı zamanda onlarla bir grup kavgası nedeniyle ondan fazla kez karakola gittim.” Yan Xie, Tan Shuang’ın şüpheci ifadesini görmemiş gibiydi. Sonra konuyu değiştirdi: “Burada hava güzel, buraya gelmeyi kim önerdi?”
Tan Shuang hemen cevap verdi: “Shen Xiaoqi.”
“Tianzong Dağı’nın manzaralı yerini nasıl bildin?”
“Shen Xiaoqi güzel, sessiz ve dünyadan izole olduğunu söyledi, işte buradayız.”
Yan Xie küçümsedi: “Yarı yetişkin çocuklar hala dünyadan izole olmanın ne demek olduğunu biliyorlar.”
Tan Shuang arkasından gözlerini devirdi.
“Shen Xiaoqi kaybolmadan önce tuhaf davrandı mı? Son zamanlarda tehdit edildiğini, takip edildiğini veya herhangi bir anormallik yaşadığını söyledi mi?”
Tan Shuang açıkça yalanladı: “Hayır, hiç de değil.”
Yan Xie fazla konuşmadı ve sorduğu tüm sorular, transkriptte en az üç kez sorulan saçma sapan şeylerdi. Ama Tan Shuang onu adım adım takip etmek zorunda kaldı, onlara tek tek cevap verdi, kalbinde çok ızdırap hissediyordu.
Diğer polislerden bariz bir şekilde üstün olan bu polis, önünden geçip sadece ara sıra arkasına bakmasına rağmen; Ne zaman baksa, gülümseyen gözlerinde gizlenmiş keskin bir bıçak varmış gibi görünüyordu, bu bıçak her türlü örtüyü ve kamuflajı kolaylıkla delip geçebilirdi.
“Grubunuzda kaç erkek ve kız var?” Yan Xie aniden sordu.
“Tongtong ve ben kızız ve üç erkek çocuğumuz var, Shen Xiaoqi, Wang Ke ve Wu Zixiang.” Tan Shuang, “Hepiniz aile yanında kalma kayıtlarını kontrol etmediniz mi?” diye sormadan edemedi.
Aslında aile yanında kalmanın kayıt defterinin işe yaramadığını söyledikten sonra. Organizatör olarak odayı rezerve ettiğinde sadece Shen Xiaoqi adını bıraktı.
Yan Xie bunu ciddiye almadı ve “Beşinizin üç oda açtığınızı görüyorum. Yalnız kalan kişi kim?” dedi.
Tan Shuang somurttu: “Wu Zixiang geceleri horluyor, erkekler bile onunla yaşamak istemiyor, bu yüzden tek başına uyumak zorunda. Bir sorun mu var?”
“Sorun değil,” Yan Xie aniden durdu ve ona gülümseyerek baktı: “Küçük bir kız olan senin polis amcadan neden bu kadar tiksindiğini merak ediyorum.”
Tan Shuang aniden onun küçümseyen bakışlarıyla karşılaştı. Aniden, sanki bir bıçakla göğsünden bıçaklanmış gibi, kalbi atladı.
“Siz… siz polisler,” Tan Shuang’ın yüzü soldu ve sakinleşmek için tükürüğünü yuttu: “Siz polisler bize şüpheli muamelesi yapıyor ve tekrar tekrar sorular soruyorsunuz. Üzgün olmam garip mi? Bilmiyordum. herhangi bir şey ve açıklanamaz bir şekilde gözaltına alındı. Siz polis, kişisel özgürlüğümüze nasıl saygı duyacağınızı biliyor musunuz?
Bu gerçekten safçaydı. Yan Xie ağzının kenarının yarısını kaldırarak kötülük dolu bir gülümseme ortaya çıkardı.
“Neye gülüyorsun, neye gülüyorsun…”
“Elin yaralı.”
Tan Shuang ürperdi ve refleks olarak elini avucunun içindeki iki gizli paralel yara izini kapatacak şekilde sakladı: “O kediyi beslerkendi…”
Yan Xie onun sözünü kesti ve “Bana cep telefonunu ver” dedi.
……
Clang!
Jiang Ting, aile yanında banyo çekmecesini açtı, uzandı ve çevirdi. Kızların bonelerini, başörtülerini, saç tokalarını ve diğer ıvır zıvırlarını dikkatsizce bir kenara itti.
Ma Xiang, önündeki danışman Lu’ya baktı ve kafası karışmış hissetti. Aile yanında konaklamanın çeşitli odalarını amaçsızca karıştırıyormuş gibi hissetti. Öğrencilerin kilitlediği valizler dışında gardırobu, çekmeceleri, tuvaletleri bile bırakmadı. Daha da kötüsü, kızların odasında çok fazla zaman geçirmesiydi. Bu tür yetkisiz arama davranışının en başta yasa dışı olduğundan bahsetmiyorum bile, ama psikopat bir röntgenci gibi davranıyordu.
-Ama sıradan bir röntgenci onun kadar soğuk olmazdı. Gözleri o kadar keskin ve aurası o kadar doğal, sakin ve profesyoneldi ki Ma Xiang, onu birkaç kez ikna etmeye çalıştıktan sonra onu durduramayacak kadar utanmıştı.
“Bu… Danışman Lu,” dedi Ma Xiang temkinli bir şekilde, “gidip yiyecek bir şeyler almaya ne dersiniz?”
Jiang Ting cevap vermedi ve aniden çekmecenin derinliklerinden bir eşya çıkardı.
Ma Xiang merakla inceledi, ancak bunun biraz polis copuna benzeyen, kısa kauçuk saplı pembe seramik yuvarlak bir çubuk olduğunu ve birkaç anahtar varmış gibi göründüğünü gördü: “Bu nedir?”
“Bilmiyor musun?”
“Bilmiyorum.”
Jiang Ting gelişigüzel bir şekilde, “Kardeşin Yan bunu biliyor olmalı” dedi.
“???” Ma Xiang’ın kafasında üç soru işareti belirdi. “Kardeş Yan” kelimesini duydu ve sonra yuvarlak çubuğun şekline baktı, düşünceleri aniden tarif edilemez bir boyuta saptı. Teng! Anında kızardı.
“Hey, ben… ah, Danışman Lu, sen gerçekten…”
Jiang Ting, ne düşündüğünü bilmeden kekeleyen Ma Xiang’a açıklanamaz bir şekilde baktı. Ama meraklı biri değildi. Banyonun ışığını yakmak için uzandı, yere çömeldi ve dikkatlice aramaya başladı.
“Elbette, söylediğinle aynı.” Aynı zamanda evin dışında Gao Panqing, Yan Xie’yi merdivenlerden yukarı takip etti ve hayranlıkla şöyle dedi: “Dediğiniz gibi tüm öğrencilerin cep telefonlarını kontrol ettik. Genellikle, bu durumda reşit olmayanlar polisle konuşmak için ebeveynleriyle iletişime geçer. ama bu çocuklar geri dönmekten korkuyor ve ailelerine haber vermeye bile cesaret edemiyorlar…”
“Korkunun bin bir türlüsü var. Bu dört öğrencinin korku nesnesi yakınlardaki adam kaçıranlar ya da hayatı meçhul öğrenciler değil, polis.” Yan Xie hafifçe konuştu, “Tan Shuang’ın tepkisinden açıkça görebiliyorsunuz. O ve diğer birkaç öğrencinin aynı ümide sahip olduğu görülüyor: Shen Xiaoqi geri geldiği sürece polis geri çekilecek ve bu mesele bitecek. Velilere ve öğretmenlere söylememekte ısrar ettikleri sürece azarlanmazlar.”
Gao Panqing aniden durdu: “Yani Shen Xiaoqi’nin ortadan kaybolmasının bu öğrencilerin işi olduğunu mu söylüyorsun?”
Yan Xie, “Beyin büyük olasılıkla kendisidir. Tan Shuang’ın yandan yardım ettiği ve diğer sınıf arkadaşlarının köprüyü ateşe verdiği de göz ardı edilemez.”
“Ama neden?” Gao Panqing şaşkın bir şekilde şunları söyledi: “Kaçırılmış gibi davranan ve ebeveynlerinin kalbindeki statüsünü kanıtlamak için yüksek bir fidye kullanan bu tür bir genç çocuğun yalnızca TV dizilerinde görünebileceğini düşündüm… .. “
“Hayır, pek sayılmaz. Shen ailesi, gecenin bir yarısı gizlice birkaç saatliğine Tianzong Dağı’na gitti; belli ki oğulları için çok endişeliydiler. ak kuyruklu deniz kartalının kanına bulanmış gömleği anlatılamazdı.”
Yan Xie konuşmasını bitirdikten sonra otel koridorunda yürümeye devam etti. Şaşkına dönen aptal Gao Panqing aceleyle ileri atıldı: “Ulusal birinci sınıf korunan hayvanlarla ilgili olabilir mi? Bu veletler kuşun yumurtasını çalmaya çalıştılar ve yakınlardaki Zorro kompleksi olan insanlar tarafından yakalandılar?”
“Roman mı yazıyorsun?” Yan Xie gülümseyerek, “Da Huang, kanın ak kuyruklu deniz kartalından gelebileceğini öne sürdükten sonra bilgiyi kontrol etmeye gittim. Her şeyden önce, bu doğal nokta deniz kartalları için hiç de yaşam alanı değil ve ikincisi, ak kuyruklu deniz kartalının ne kadar vahşi olduğunu biliyor musunuz? Bu ayı yavruları birlikte deneseler bile rakipleri olmayabilirler. Yumurtaları çalmaya cesaret etseler şimdiye kadar külleri soğumuş olurdu.”
Bu adam kaçırma vakası tuhaflıklarla doluydu ve Gao Panqing sadece hayatında hiç bu kadar belirsiz bir vakayla karşılaşmadığını hissetti ve tamamen kayboldu: “O zaman kardeş Yan, neler oluyor?”
Bu sırada açık kapıya yürüdüler, Yan Xie hareketsiz durdu, Gao Panqing’in elinden plastik poşeti aldı ve gülümsedi:
“Nerden bileyim, kaçıran ben değilim.”
Gao Panqing: “.…..”
Yan Xie, Jiang Ting’in sabah söylediği sözleri ağzından attı ve hemen tarif edilemez bir ruhani tatmin hissetti. Sonra arkasını döndü ve odaya girdi: “Danışman Lu! Sana biraz yiyecek getirdim, bir şey buldun mu?”
Ma Xiang, otel odasında uzun zaman önce Jiang Ting tarafından kovuldu. Ellerini ovuştururken yüzü kızarmış bir şekilde dışarıda duruyordu. Jiang Ting banyoda cımbızla yerden birkaç tutam saç alıyor ve onlara ışıkta dikkatlice bakıyordu.
“—Yo, ne yapıyorsun?” Yan Xie bu sahneyi gördü ve hemen hassas bir şekilde durdu: “Bu sahne mi? Galoş giymek ister misin?”
“HAYIR.” Jiang Ting dikkatle, “Yiyecek ne var?” dedi.
Yan Xie soya sütü kabını çıkardı, pipeti soktu ve sıcak plastik poşeti dışarıdaki masanın üzerine koydu: “Bu, yoğun programımda özellikle Danışman Lu için çok sıkı çalıştığım tatlı soya sütü ve fasulye ezmeli çörekler. , özgür beyaz işçimize biraz takdir göstermek için…”
Jiang Ting gözlerini saçlarından ayırmadı, bir ağız dolusu soya sütü aldı ve başını kaldırmadan cevap verdi, “Kaçırılma vakasını sadece 30 saat kala bırakıp önce soya sütü almaya gidebilirsen, o zaman, korkarım Kriminal Soruşturma Müfrezesinin Kaptan Yardımcısı pozisyonunda uzun süre oturamayacaksın.”
Bunu söylediğinde gözlerini kaldırdı ve ikisi banyoda birbirine yakın durmuş, birbirlerine bakıyorlardı.
“Yoğun programlarım arasında, bu genç efendinin altındaki stajyere çörekleri satın alması için bizzat talimat vermek için yorulmadan çalıştım.” Yan Xie kibarca, “Al ve iç, bu kadar saçma sapan konuşma” dedi.
Jiang Ting soya sütü kabını aldı ve gözlerinden hafif bir gülümseme geçti.
“Nasıl oluyor?” Yan Xie biraz doğal olmayan bir şekilde başka tarafa baktı ve cımbızı dikkatlice aldı: “Kanıtı buldunuz mu?”
“Bu kanıt değil, sadece şüpheli bir nokta, çünkü bunu buldum.” Jiang Ting, sıcak soya sütünü iki eliyle tuttu ve masum çocuk Ma Xiang’ın kızarmasını sakinleştirememesine neden olan pembe seramik yuvarlak çubuğa baktı.
Yan Xie onu kolayca aldı: “Saç uymuyor mu?”
“Kendin için gör.”
Ma Xiang’ın gözleri hemen düzleşti, sadece Yan Xie’nin yuvarlak çubuğu alıp yarım saniye gözlemlediğini gördü.
“…Bu doğru.” Uzun bir süre sonra Yan Xie sessiz odada mırıldandı, “Elbette… Bu çocukların bir şeyler sakladığını biliyordum. Bugünlerde öğrencilerin cesareti gerçekten…”
Jiang Ting belirsiz bir şekilde samanı ısırdı: “Erkeklerin odasında başka bir ayrıntı var. Bir göz atmanı öneririm, belki daha fazla ipucu vardır.”
Yan Xie onaylayarak başını salladı. Banyodan çıkmak için liderliği ele geçirdi, telleri olan pembe seramik yuvarlak çubuğu Ma Xiang’a verdi, sonra arkasını döndü ve dışarı çıktı.
Aniden garip bir şey fark etti ve durdu: “—ne oldu sana, kendini iyi hissetmiyor musun?”
Herkes etrafına baktı ve Ma Xiang’ın neredeyse haşlanmış bir yumurtayı yakacak kadar kızardığını gördü. Elinde geri saymakta olan bir bomba tutar gibi bir ifadesi vardı: “Değilim, yok, ben, ben, ben…”
Yan Xie ve Jiang Ting birbirlerine baktılar, ikincisi tamamen habersiz olduğunu belirtmek için omuz silkti.
“Senin derdin ne?” Yan Xie açıklanamaz bir şekilde sordu, “Bu seramik saç maşasında bir sorun mu var?”
Ma Xiang: “Ha?”
Hayatında bir kızın elini bile tutmamış, bekar, olgun ve heteroseksüel bir adam olan Ma Xiang, etrafındaki şüpheli bakışlar arasında sessizliğe gömüldü.