Yanılmadın, Elbette kör bir ebe sabaha ulaştırdı seni Kıştı Ve küçük bir yara duvardan kanıyordu, Yanı başında karanlıkta bir şey duruyordu Senin avuçların için; parmakların uzansın diye. Simsiyah bir takım elbise çiçeklenirdi sahipsiz, Sen susuzluğunu fısıldarken etrafına Dışarıda yağmur yağıyordu; Dört köşeli korkuların sürekli genişliyordu Böylece tanıdığın bütün bahçeler siliniyordu hafızandan. Bilirsin, Beşiklerin mucidi Sabahlara kadar uyumadı, Ve ninnilerle hiç tanışmadı. Çocukluğun kadar kenar mahalle biriktirdin, Akşamları bir başına Şehrin en yalnız yerinde günlüğünü yazardın Küçük harflerden kocaman acılar yaratırdın. Sonra soluğunu salardın gecenin ayazına, Radyodan duyardın gözünün gördüğünden daha fazla kara parçasının olduğunu; İnsanların işinde gücünde Her sabah ömür eskittiğini; Dalgaların sesini, gemilerin düdüğünü… Bir ağaca salıncak da kurulur darağacı da Ben sana ağacın filizini getirdim Sen yeşili düşün ve kaderini sula!..