Rusnano, Skolkovo ve diğer çeşitli KOBİ'ler, REC ve EXIAR gibi geliştirme kurumlarının üzerinden bir aydan biraz fazla zaman geçti (Optimize edicileri optimize etme).
Hem strateji hem de geliştirme
Chubais ve onun bütün bir arkadaş grubu için böyle bir sarsılmadan sonra, "gelişme" kelimesi tam anlamıyla yetkililerimizin ve yöneticilerimizin ağzından hiç çıkmıyor.
Bununla birlikte, üst düzey geliştirme yöneticileri, biraz daha az şüpheli bir itibara sahip bir ofis lehine sarsıldı - VEB.RF. Bir süredir, çok sayıda bakan ve başbakan yardımcısı olan Igor Shuvalov'un başkanlık ettiği biliniyor.
Shuvalov uzun zamandır reformcuların liberal kanadının hamisi olarak kayıtlı olup, bunların önünde sadece Dmitry Medvedev ve Arkady Dvorkovich geleneksel olarak listelenmiştir. Kendi başına, böyle bir süper canavarın yaratılması, sadece bir kişinin basitçe bağlı olamayacağı, ancak bağlı kalamayacağı, başlangıçta çok büyük miktarlar vaat etti.
Ne olduğunu anlıyorsun. Ancak, görünüşe göre bürokratik içgüdüler bu kez birçok kişiyi aldattı. VEB.RF'den başlatılacak veya daha doğrusu geçilecek projelerin finansal parametrelerinin hala kimsenin bilmediğinin tesadüfi olmadığını hatırlatmama izin verin.
Ancak sadece birkaç gün önce, Shuvalov'un şirketinin tanım gereği aşırı bir mali kapasiteye sahip olmayacağı ortaya çıktı. Ve bu, gelişme alanlarında mümkün olan en yüksek seviyeye ulaşmak için tüm aldatmacaya ve arzulara rağmen.
Geçen gün çok az kişinin fark ettiği VEB.RF için bir mali serseri oldu. Sonraki, ancak kalkınma kurumlarının yeniden düzenlenmesinden sonra ilk, Danıştay toplantısı.
Size Danıştay'da ikinci (yani birçok açıdan anahtar) pozisyonda ebedi eski başkan Medvedev'in olmadığını hatırlatmama izin verin. Bir dizi diğer yapının aksine (örneğin, Dmitry Anatolyevich ile Güvenlik Konseyi), Danıştay'da tanımı gereği ikinci bir konu yoktur. Bir sekreter Igor Levitin var. Ama ne tür bir "saniye" var?
Cazibe merkezinde
Ancak Devlet Konseyi'ndeki başkanın elleri düpedüz çözülmüş durumda. Amerika olmamamıza rağmen ve kimse onları bağlamayı düşünmezdi. Başkanlık cumhuriyetimiz var. Ve Rusya'da hiçbir özerkliğin hayal bile edemeyeceği kadar bağımsızlığa sahip birkaç düzine devletten canlı bir bağa yakalanmadı.
Asıl mesele şu ki, Devlet Konseyi aracılığıyla bu tür kararları olabildiğince hızlı bir şekilde uygulamak mümkündür, bu durumda Duma ve Federasyon Konseyi yalnızca damgalamak zorunda kalacak -
"Onaylandı!"
Geçen hafta yapılan tam olarak buydu. Devlet Konseyi daha azını kabul etmedi - devlet planı. Mütevazı bir şekilde adlandırılmasına karar verildi -
"Ulusal Kalkınma Hedefleri".
Ancak kötü şöhretli Ulusal Projeler ve Eyalet Programları da bunun altında yatıyor.
Birleştirilmiş plan (bu arada, oldukça açık bir şekilde - kavramsal değil, finansal bir plan) ayrıca Konsept-2020'den çoktan unutulmuş hükümleri de içeriyordu. (Sosyal yükümlülükler ve kapitalist koşullar).
Bu kavram, belki de, reform sonrası Rusya'da Sovyet planlama deneyimini ulusal ölçekte benimsemeye yönelik ilk gerçek girişimdi. Bununla birlikte, endüstri meslektaşları gibi (Rus Demiryolları Stratejisi-2030 veya aynı son teslim tarihine sahip enerji programı gibi), Konseptin de bir dezavantajı vardı - kelimelerde sayılarla özgüllük eksikliği.
Konseptin aynı ulusal projelerle doğrudan bir bağlantısı yoktu ve süreklilik de yoktu.
Danıştay'ın yeni fikirleriyle her şey farklı, hatta Birlik Devlet Planlama Komitesi analoğuna dönüşmek üzere olan Ulusal Projeler Merkezi'nde bile işlendi.
Kısa süre önce Devlet Konseyi'ne Başbakan Mişustin tarafından tek bir stratejik belge sunuldu - bu gerçek bir plan, henüz beş değil, üç yıldır. Daha da iyisi, daha az değişiklik. Bunun için çoktan bölümler arası gruplar oluşturuldu - ancak genel olarak konuşursak, bu kimseyi şaşırtmayacaktır.
Plan, böyle bir belgenin gerektirdiği her şeyi içerir. Hedefler var - insanların yaşam standartlarını iyileştirmek, kalkınma için rahat bir ortam yaratmak. Bölgeye, şartlara ve yürütmeden sorumlu olanlara göre liste. Hatta birleşik bir yönetim sistemi bile var. Elbette dijital. Ancak asıl önemli olan bütçe desteğinin açıklanmış olmasıdır.
Ve bürokrasinin beklenmedik bir finansal devrimden kupon kesmeyi başaramayacağına dair bir his var. Kanıtlanmış Sovyet modellerine göre çok fazla şey yapıldı.
Bize engel olan yardım edecek
Burada okuyucular sandalyelere tutunuyor - yeni plan için 39 trilyon ruble ayrıldı. Yani, ulusal projelerden altı kat daha fazla. Onlar için fonların Birleşik Plan'ın ilgili harcama kalemlerine dahil edileceği göz ardı edilemez.
Bunun için, belki de hala özel bir teşekkür etmem gerekiyor - bazıları, hayır, ancak bütçe tasarrufu. Bütçe gelirlerini artırmanın yanı sıra bütçeyi ve bunun sonucunda yatırımları artırmaya yönelik sıçramalar yapan bir ülke için bu son derece önemli bir durumdur.
90'larda Chubais tarafından özelleştirilen varlıkların devlet kontrolüne veya doğrudan devlet mülkiyetine dönmeye başladığı zamandan bu yana sadece birkaç yıl geçti. Ve her şeyin YUKOS ile başlaması gerçeği en azından yalanlamıyor.
Devletin belirli bir sektördeki varlığı, kural olarak belirleyici hale gelir. Ama kapitalizmin tüm yasalarına göre - anonim mülkiyet biçiminde resmileştirildi.
Karşı türden sıradan örnekler (örneğin, ilk TV kanalının hisselerinin% 17'sini satışa çıkarmak) utanç verici olmamalı - devletin önceliği de orada kalıyor.
Kötü şöhretli insanların halka arzları bile bu eğilime uyuyor. Potansiyel olarak stratejik varlıkların çok sayıda offshore şirketten yavaş ama emin bir şekilde getirilmesinden bahsetmiyorum bile.
İşler offshorizasyonun tamamen reddedilmesine gidiyorsa, bu sadece memnuniyetle karşılanabilirdi. Ancak bu ne yazık ki yakında gerçekleşecek.
Bununla birlikte, oligarkların kötü şöhretli “kızıl yönetmenler ”inkine benzer bir konuma taşınması da bir eğilimdir.
Devletin devlet kapitalizmindeki konumu açıkça güçleniyor. Bu, devletin kendisini güçlendirir mi? Şimdi bu o kadar açık değil.
Ve bu nasıl bir devlet? Bu aynı zamanda bir sorudur.
"Sosyal" tanımı, neredeyse zorunlu görülmesine rağmen, çok büyük bir çizikle haklı çıkarılıyor.
Gerçek bir Marksistin hayali
İdeal olarak, kendine saygısı olan herhangi bir Marksist için olduğu kadar bir anarşist için de devlet, büyük devrimlerden sonra zayıflamalıdır. Ama bir anarşist için hemen ve sonsuza dek daha iyiyse, o zaman bir komünist için erken olmaktan çok geç.
Öncelikle, sosyalizm aşamasını atlayarak hiçbir yere varamayacağınız komünizmi de inşa etmeliyiz. Ve sosyalizm de inşa edilmelidir. Ve NEP aracılığıyla daha iyi, yani şu anda (Mao'nun mirasçıları ne derse desin) Çin'de gerçekleşen devlet kapitalizmine benzer bir şey.
Rusya'da, onlarca yıllık ideolojik ve ekonomik ara zamanın ardından, vahşi kapitalizmden Çin'e benzer devlet benzeri bir kapitalizme geçiş eğilimi var gibi görünüyor.
Neden hem Çin'de hem de Rusya'da gerçek sosyalizmin neredeyse hiçbir izinin kalmadığını iddia etmeye girişiyorum? Basitçe, sahiplik yapısına güvenerek: hem orada hem de burada.
Büyük güçlerimizin, (özelin aksine) insanın insan tarafından sömürülmesini reddeden üretim araçları üzerinde gerçek ulusal mülkiyete sahip olmadıklarını kanıtlamak gerekli midir? Devlet mülkiyeti, yine - (burada ve orada) zaten bol miktarda bulunmaktadır. Ancak sömürü devam ediyor. Üstelik büyüyor.
Parmağınızı doğrudan istismarcıya doğrultmanız zamanla gittikçe zorlaşır. Ve aynı devlet, hem Rusya'da hem de Çin'de, Ilyich'i kıskandıracak tüm infazları, millileştirmeleri ve sloganlarıyla, uzun zamandır kapitalizmin köpekbalıklarıyla birleşti ve kendilerini sadık Leninistler olarak gizlemelerine yardımcı oldu.
Rusya'da, bu gerekli (sadece bir çok emsali var. hikayeler) Çin'de orijinal halini alan bürokratik intikam, dünya gelişme koşullarına adaptasyon altında güzelce örtülmüş.
Aslında, Sovyetler Birliği'nde hiçbir sosyalizm (ne gerçek - 30'ların sonunda, ne de gelişmiş - 1977'de) inşa edilmedi.
Çin'de (yerel medya ve dünyanın dört bir yanına dağılmış gerçek Leninist-Stalinistler ne derse desin), ben de ikna oldum - ben de.