(Bu, bir makaledeki ikinci makaledir. üniversite adayları ve seçimlerini şekillendiren koşullar üzerine diziler bu ilkbahar.)
Ancak Chevy Chase, Md.’de lise son sınıf öğrencisi olan Fera, bu hayalden vazgeçmek zorunda kaldı. “İşleri mümkün olduğunca yapılabilir hale getirmem gerekiyordu” diyor. Doable, kolayca dolaşabileceği ve büyük bir düğmeye basarak kapıları açabileceği yerel bir koleje kaydolmak anlamına gelir.
Şiir yazan ve psikoloji alanında uzmanlaşmayı planlayan 18 yaşındaki düşünceli genç, yakında büyük, genellikle gözden kaçan bir alt grup olacak: engelli üniversite öğrencileri. Güncel sayılar mevcut olmasa da, 2015-16’daki tüm lisans öğrencilerinin yaklaşık yüzde 19’u, öğrenme farklılığı, dikkat eksikliği bozukluğu veya zihinsel sağlık durumu gibi bir engeli olduğunu bildirdi. federal veri. 2011’den araştırma bulundu Bir engeli olduğunu bildiren öğrencilerin yaklaşık yüzde 7’sinin bir hareket bozukluğuna sahip olduğunu. Engellilerin savunucuları, o zamandan beri sayılarının kesinlikle arttığını söylüyor.
Felçli veya hareket kabiliyeti kısıtlı adaylar, bir kampüsü düşünürken olağan soruları soruyorlar: Burası, kendimi rahat hissedeceğim ve arkadaş edinebileceğim, ihtiyacım olan bölümü ve istediğim diğer her şeyi sunan bir yer mi? Ancak, seçimlerini karmaşıklaştırabilecek ve sınırlayabilecek uzun bir diğer endişeler listesini de tartmaları gerekir. Bir öğrencinin hayalindeki okul, listesindeki en erişilebilir kampüs olmayabilir; en iyi destek hizmetlerini sunan bir kolej en uygun fiyatlı seçenek olmayabilir.
Kararları pratik ayrıntılara inebilir. Ama aynı zamanda… bir his.
Fera, 8 yaşında bir trafik kazası geçirdi ve travmatik bir beyin hasarı geçirdi ve tamamen iyileşti. Ama omuriliğindeki hasar onu belden aşağısı felç etti. O zamandan beri manuel tekerlekli sandalye kullandı ve bu, nereye kaydolacağını düşünmesini şekillendiren bir gerçek.
Kurucusu ve yöneticisi Annie Tulkin’den tavsiye aldı. Erişilebilir ÜniversiteBedensel engelli ve sağlık sorunları olan öğrencilerin üniversiteye geçişlerinde yardımcı olan. Federal yasalar, kolejlerin engelli öğrencileri barındırmasını şart koşarken, bu konaklama yerleri kampüsten kampüse değişir. Tulkin, öğrencilerin bir üniversiteden bekleyebilecekleri şeyleri, Engelli Amerikalılar Yasası’nın “tavanı değil zemini” belirlediğini söylüyor. Bazı kurumlar sadece o zemine yapışır; diğerleri bunun çok ötesine geçer.
Tulkin, öğrencileri, sunduğu hizmetler ve yardım hakkında daha fazla bilgi edinmek için listelerindeki her kolejdeki engelli destek ofisi ile iletişime geçmeye teşvik eder. Konuşmalar, koleje kayıt olduktan sonra daha önce hiç olmadığı kadar kendilerini savunmak zorunda kalan öğrenciler için iyi bir uygulama olabilir. Ve bu erken etkileşimler sadece öğretici olabilir.
Fera, birkaç engelli destek ofisi ile Zoom toplantıları düzenledi ve bu sırada soruları yanıtladı. Tüm akademik binalar ve spor salonları onun için erişilebilir olacak mı? Dersler arasında sadece birkaç dakikası varsa, etrafta dolaşmak için kullanabileceği ulaşım hizmetleri var mıydı? Kar yağdığında kaldırımlar hemen küreklendi mi? Yemekhanelerdeki tezgahlar, yiyeceğe ulaşması için yeterince alçak mıydı yoksa birinin ona yardım etmesi mi gerekiyordu?
Bu bahar, Fera listesini üç kampüse indirdi. Biri, Baltimore yakınlarındaki küçük bir liberal sanat kurumu olan Goucher College’dı. Yurtdışında eğitim alma zorunluluğunu ve orada Arapça öğrenmeye devam edebilmesini beğendi. Eve yakınlığı, aynı doktorları tutmasına izin verecekti. Ve Goucher ona cömert bir mali yardım paketi teklif etti.
Ama Fera başka bir eyalette okumak istiyordu. Geçen yaz ilk kez ziyaret ettiği Pittsburgh Üniversitesi’nden çok etkilendi. Tüm doğru programlara sahipti ve kampüs hoş karşılandı. Engelli destek bürosunun ona iyi bir güvenlik ağı sağlayacağı sonucuna vardı. Ve şehir? Ona aşık oldu.
Fera bu bahar, kabul edilen öğrenci günü için kampüse döndüğünde, Pitt listesinin başındaydı. Ama sonra işler değişti.
Ailesi her zaman onlara yakın bir üniversiteye gitmesi gerektiğini düşündü. Schmick, nadir görülen bir müsküler distrofiye sahiptir ve motorlu tekerlekli sandalye kullanır. Banyo yapmak ve tuvalete gitmek için yardıma ihtiyacı var. Ailesi ona evde her zaman yardım etti.
Schmick, kaçınılmaz zorluklara rağmen kendi başına yaşamakta ısrar etti. “Ben hiçbir zaman ailemden ayrı yaşayamadım – bir gün bile,” diyor. “Kendime bunu yapabileceğimi kanıtlamak istiyorum.” Ailesi seçimini destekledi ama nereden başlayacağından emin değildi. Özel ihtiyaçları olan aday öğrenciler için bir yol haritası yoktu.
Geçen yaz, annesi Jean Schmick-Hopkins, “engelli öğrenciler için en iyi kolejler” için çevrimiçi arama yaptı, ancak Kuzeydoğu’da çok az şey buldu. Schmick, nispeten düşük mezuniyet oranına sahip bir listede bir Ortabatı koleji gördü. İlgilenmiyorum, düşündü. Seçimini yalnızca erişilebilirliğe dayandırmak istemedi. Güçlü akademik programlar onun için de önemliydi.
Bir gün Schmick ve annesi, bazı temel bilgileri almak için Maine’deki bir üniversitenin engelli destek ofisini ziyaret etti. İyi gitmedi. Tanıştıkları insanlar onun ihtiyaçlarını tartışmakla pek ilgilenmiyor gibiydi. Schmick-Hopkins, deneyimi rahatsız edici buldu. Schmick, personelin “dürüst olmak gerekirse biraz kaba” olduğunu söylüyor.
Son sınıfı geçtikçe, büyük bir soru belirdi. Schmick’in kolejde PCA olarak bilinen bir kişisel bakım asistanına ihtiyacı olacaktı: Ama bu nasıl işe yarayacak? ADA, kolejlerin konaklama olarak PCA hizmetleri sağlamasını gerektirmez, bu nedenle ailelerin kendilerinin bir tane kiralaması gerekir. İlk başta, Schmick’in annesi sağlık sigortasının masrafları karşılayacağından emin değildi. Birine, diyelim ki cebinden saatte 15 dolar ödemek zorunda kalsalar, yılda 20.000 dolar ekleyeceğini düşündü. Potansiyel bir anlaşma bozucu.
Schmick bir avuç kolejden kabul aldı. Bir gün bu kurumlardan birindeki engelli destek ofisi ile temasa geçti ve bir daha haber alamadı. “Bazı kolejler bunu açıkça söylemiyorlar, ancak aldığınız his,” diyor, “sizi istemiyorlar.”
Ancak Schmick, Worcester, Mass.’daki Clark Üniversitesi’nden, başından beri en iyi tercihi olan iyi hisler aldı. Üniversite ona önemli bir burs verdi. Ve aynı derecede önemli olan, engelli destek ofisini özenli ve misafirperver bulmuştur. Schmick’in annesi, üniversitenin tüm e-postalarına anında cevap verdiğini fark etti.
Maddi olmayan varlıklar önemliydi. Schmick, ziyaret ettiğinde kampüs turuna liderlik eden ilgi çekici öğrenciyi – onunla konuşmaya nasıl dikkat ettiğini – beğendi. Daha sonra Clark ona el yazısıyla yazılmış bir not gönderdi ve bu onu iyi hissettirdi.
Clark onu kabul ettiğinde, Schmick ve ailesi kutladı. Sonra ailesi, bir PCA’nın nasıl sağlanacağını bulmak için çabaladı. Soruşturma yaptıktan ve bazı kötü bilgileri sıraladıktan sonra, Schmick-Hopkins, ailenin sigortasının olduğunu doğruladı. istemek Eyalet dışı bir kolejde bile bir PCA’nın maliyetini veya en azından büyük bir kısmını karşılayın. Haber onu sevinçle bağırmaya sevk etti.
Schmick, Clark’a bazı takaslar olacağını bilerek taahhüt etti. Üniversitenin kendisine tek kişilik oda fiyatına özel banyolu çift kişilik oda teklif ettiğini söyledi. Ama üst sınıflar için bir yurtta olurdu. Diğer birinci sınıf öğrencileriyle bir binada yaşamayacağını bilmek onu duraklattı. Ve bu sonbaharda Clark’ta tekerlekli sandalye kullanan tek lisans öğrencisi olacaktı. Ama bütün bunlarla iyi olduğuna karar verdi.
Beğenilecek çok şey vardı. Yemekhaneyi ziyaret ettiğinde, bar yüksekliğindeki masaları görmekten memnun oldu: “Büyük bir satış noktası.” Alçak masalar yemek için eğilmesini gerektirir, ancak uzun masalar tekerlekli sandalyesini kaldırmasına ve daha rahat yemek yemesine izin verir. Ayrıca, Clark’ın bulunduğu yer, ulaşıma ihtiyaç duymadan kendi başına kampüsten dışarı çıkmasına izin verecektir.
Siyaset bilimi okuyacağını tahmin eden Schmick, kebapları seven bir gurmedir. Mezuniyet yaklaşırken, birkaç ay sonra kendini Clark’ta, arkadaşlarıyla şehir merkezine giderken, bir restorana giderken ve meze ısmarlarken hayal etti.
Üniversiteye gitmeyi seçerek, bu tür olasılıkları yaratmıştı.
Fera, Pitt’ten tekerlekli sandalye kullanan şu anki bir öğrenciyle bağlantı kurmasını istedi. Ancak üniversitenin ona genellikle bunu yapmadığını söylediğini söylüyor. Engelli öğrencilere yardım eden danışman Tulkin, onları ısrarcı olmaya ve bazı durumlarda “hayır” cevabını kabul etmemeye teşvik ediyor. Fera tekrar sordu.
Bu işe yaradı. Fera, motorlu tekerlekli sandalye kullanan bir öğrenciyle faydalı bire bir sohbet etti. Posta odasına gidip gelmek gibi önemli ayrıntıları sordu. Kültürü, öğrencilerin engellileri kabul edip etmediklerini sordu. Evet, söylendi.
Fera ayrıca en-suite banyo talep ettiği için muhtemelen sonunda yaşayacağı yurt hakkında da sorular sordu. Öğrenci, binanın bir tepede olduğu için kolayca erişilebilir olmayabileceğini söyledi. Fera’ya tekerlekli sandalyesinde dolaşmakta güçlük çeken bir tanıdığından bahsetti. Fera, “Benimle ne kadar gerçekçi olduğunu takdir ettim” diyor.
Pitt’i ilk kez sıcak ve güneşli bir günde ziyaret etmişti. Ama bu bahar döndüğünde hava soğuk ve çiseliyordu. Kendini altındaki tekerlekleri çevirdiğini ve kötü havalarda bir tepeyi tırmandığını hayal etti. Bir yandan, bu zorluğun onu daha bağımsız olmaya, tekerlekli sandalye kullanan insanlar için işleri genellikle zorlaştıran bir dünyada daha iyi gezinmeye zorlayacağına inanıyordu. Ancak o günkü deneyimi onu başka bir kampüs düşünmeye sevk etti.
Fiziksel engelli ve hareket kabiliyeti kısıtlı öğrencilerin hedefleri vardır. Yaşıtlarıyla aynı kaygı ve umutları taşırlar. Ancak her gün birçok soruyla yüzleşmek zorunda kalıyorlar. Bu binaya girebilir miyim? Oyuna katılmadan önce tuvalete gitmeli miyim? Herkes gibi ben de bu engebeli, 19. yüzyıl tuğla geçidinde ilerleyebilir miyim?
Sonunda, Fera Oregon Üniversitesi’ne gitmeyi seçti. tanınan ülkedeki en tekerlekli sandalye dostu kampüslerden biri olarak. Düşündüğü kolejler arasında, engelli öğrenciler için hissettiği en kapsamlı desteği sağladı. Kampüsü ziyaret ettiğinde, güzelliğinden etkilendi. Çok dik olmayan tekerlekli sandalye rampaları ve bunları kullanan öğrenciler gördü. Bir kampüs kafeteryasındaki tacolarda tam da doğru miktarda baharat vardı. Ve amcasının Oregon’da yaşıyor olması onu teselli etti.
Sonuçta, bir kıyıdan diğerine geçmek büyük bir mesele olurdu. On yıl önceki kazasından beri Fera pek dışarı çıkmamıştı. Sonra pandemi motivasyonunu düşürdü. “Çok içe kapanık biri oldum” diyor, “farklı şeyler deneyimleyemiyorum.” 10 yıldır bir balonun içindeymiş gibi hissediyordu.
Ama üniversite kesinlikle onu bundan kurtaracaktı. Bol bol boş zaman geçirmeyi, konserlere gitmeyi, kafelerde yabancılarla sohbetler başlatmayı dört gözle bekliyordu.
Geçen bir Cuma öğleden sonra, Fera birçok kitabının arasında evdeydi. Kara kedisi Bella kucağında uyurken, bu sonbaharda ülkenin diğer tarafında yeni arkadaşlar edinmeyi nasıl dört gözle beklediğini anlattı. Gece 1’de onunla takılmak isteyip istemediğini sormak için mesajlaştıklarını hayal etti. Ve nasıl cevap vereceğini biliyordu: “Ben sadece ‘Evet! Elbette!'”
Kaynak : https://www.chronicle.com/article/accessibility-and-the-intangibles-how-2-students-with-disabilities-chose-a-college