Ich habe die Tendenz, Dinge im Eiltempo zu erledigen. Es scheint eine menschliche Tendenz zu sein, von einer Sache begeistert zu sein, sie enthusiastisch zu verfolgen, und sie dann aber wieder im Sande verlaufen zu lassen. Mir passiert das bei meinen Gymnastikprogrammen. Ich habe im Laufe der Jahre verschiedene Gymnastikpro¬gram-me angefangen. Amos College lief ich und spielte Tennis. Eine Zeitlang schloss ich mich einem Fitnessclub an und trainierte regelmässig. Später trainierte ich unter Anleitung von Übungsvideos in meinem Wohnzimmer. Ein paar Jahre machte ich Spaziergänge ( Yürüme ). Nun trainiere ich wieder mit Videos und wandere immer noch. Manchmal trainiere ich jeden Tag, dann lasse ich es aus verschiedenen Grün¬den wieder einige Wochen sein, dann komme ich wieder darauf zurück und muss fast wieder neu beginnen.
Bazen acelem var, ruhsal olarak konuşuyorum. Bazen her gün meditasyon yapıyorum ve günlüğüme yazıyorum, sonra hazırlanmış bir çalışmaya geçiyorum ve günlüğü unutuyorum. Hayatımın diğer zamanlarında İncil'i okudum ve çalışmalara maruz kaldım. Adanmışlık kitapları aldım ve daha sonra başka kitaplarla değiştirdim. Bazen bir süre dua etmeyi bıraktım ve bir süre İncilimi açmadım.
Kendimi dövdüm çünkü bunun bir karakter zayıflığı olduğunu düşündüm - ve belki de durum bu. Tanrı benim kararsız ve kararsız olduğumu biliyor ama yine de beni seviyor.
Yıllar önce, hayatımın yönünü belirlememe yardım etti - ona doğru. Beni çocuklarından biri olmaya, onu ve sevgisini tanımaya ve oğlu tarafından kurtarılmaya çağırdı. Ve sadakatim dalgalansa bile, daima aynı yöne doğru hareket ederim - Tanrıya doğru.
A. W. Tozer hat es so ausgedrückt: Ich würde diese eine Verpflichtung, diesen grossen Willensakt betonen, der die Absicht des Herzens schafft, für immer auf Jesus zu schauen. Gott nimmt diesen Vorsatz als unsere Wahl an und berücksichtigt die vielen Ablenkungen, die uns in dieser Welt befallen. Er weiss, dass wir die Richtung unseres Herzen auf Jesus ausgerichtet haben, und auch wir können es wissen und uns mit der Erkenntnis trösten, dass sich eine Gewohnheit der Seele formt, die nach einer gewissen Zeit zu einer Art geistlichem Reflex wird, die keine bewusste Mühe unsererseits mehr erfordert ( Tanrı'nın İzinde, s.82).
Tanrı'nın insan kalbinin inceliğini tamamen anlaması harika değil mi? Ve her zaman yüzüne odaklanan, doğru yönde kalmamıza yardımcı olduğunu bilmek harika değil mi? Tozer'in dediği gibi, eğer kalplerimiz yeterince İsa'ya odaklanırsa, bizi doğrudan Tanrı'nın sonsuzluğuna götüren bir ruh alışkanlığı kuracağız.
Tanrı'nın kararsız olmadığı için minnettar olabiliriz. Dün, bugün ve yarın aynı. O bizim gibi değil - asla acele ile başlar ve durur. O her zaman sadıktır ve sadakatsizlik zamanlarında bile bizimle kalır.
Yazan Tammy Tkach