Duvarlara gelen yükleri daha iyi karşılamak için duvar kalınlığını artıran ve böylece duvar yüzünde çıkıntı meydana getiren ayak veya payanda ayağı.
Haçvari kaburgalı tonozun kullanılmaya başlamasıyla davarlar hafiflemiş ancak ayaklara binen yük artmıştır. Bu yükü karşılamak için dayanma ayağı tekniği geliştirilmiştir. Basit dayanma ayağı, duvarın dışına çıkıntı yapan, alt bölümü daha geniş olan kagir kütledir.
Bazilikalar da dayanma kemerleri gelen yükleri dayanma ayaklarına aktarırlar. Gotik kiliseler dayanma ayakları tekniği sayesinde görkemli yüksekliklerde tasarlanabildiler.
KAYNAK: ANSİKLOPEDİK MİMARLIK SÖZLÜĞÜ FOTOĞRAF: PİXABAY