Yıllar önce 145, 28 Mayıs 1871, Menilmontan banliyösündeki Parisli komünistlerin son direniş merkezleri bastırıldı. Sosyalist bir mini devletin 70 günü destanı sona erdi ve sonraki tüm devrimcilere olağanüstü bir coşku, temelsiz iyimserlik, beceriksizlik ve dürüst razdolbaystva örnekleri verdi. Komünistler, sahip oldukları fırsatların hiçbirinden faydalanmadılar ve başlangıçta daha zayıf olan rakibi yenme şanslarını zekice kaçırdılar. Sonuç olarak, hepimizin bildiği gibi, komün kan içinde battı.
Askerî çatışma, Paris komutanı ve eskiden Ulusal Muhafız şefi komutanı tarafından komutanlık komutanı tarafından atanan tipografik işçi Bergere'nin, Paris'te Ulusal Muhafızların şefi komutanı olarak görevlendirilmesi ve daha sonra para için terkedilmiş ve daha sonra bir kez daha iyi bir dilekledilmesi için Mont-Valerien için işgal edilmeyi unuttuklarını ve daha sonra bir kez daha iyi bir dilekle karşılaştıklarını açıkladı.
Ve sonra her şey aynı ruhta geçti. Nisan 3-4’te alınan Versailles’e saldırı denemesi başarısızlıkla sonuçlandı, çünkü devrimci birlikler topçu olmadan, keşifsiz, herhangi bir plan olmadan ve birçok asker - hatta kartuşsuz bir yürüyüşe çıktılar. Fazladan yük taşıyamayacak kadar tembeldiler ve bir nedenden dolayı kimsenin onlara karşı koyamayacağından emindiler. Şarapnel ve tüfek salvoları onlara çarptığında, Komünerler ilk defa şaşkınlığa uğradılar. ve sonra dağıldı. Kimse saldırı hakkında düşünmedi. Sütunlardan biri neşeyle "boş" Fort Mont-Valerien'den geçiyordu, ayrıca ölümcül ateşin altına girdi ve dağıldı.
Olaydan uygun sonuçları çıkarmak, organizasyonu organize etmek ve disiplini güçlendirmek gerekli gibi görünüyor, ama hayır, ne bu ne de başka bir şey yapılmadı. Bir buçuk ay sonra, Versay'lılar serbestçe Saint-Cloud'un geçitleri üzerinden Paris'e girdiler; Ve onlar da, kendilerine ateş etmeye başladıkları barikatlarla karşılaşmadan önce, onlar da sorunsuzca birkaç alanı işgal etti.
Resmen, kentte birimler ve alt birimler listesinde bulunan binlerce binlerce devrimci asker, militan ve milli muhafız vardı. Bu, savunma için fazlasıyla yeterliydi, özellikle de Versaillese, 200'in binlerce kişisini saymıştı. Ancak, aslında, 130'ten 30'e kadar, binlerce Komüncü şehir dışındaki savaşlarda yer alırken, geri kalanlar sokaklar "kızartılmış kokuyor" olur olmaz kaçtı ve saklandı. Bu 50-30 binlerce savaşçı, biz onlara haraç ödemeliyiz, bencilce savaştık ama mücadeleleri zaten kesinlikle anlamsız ve umutsuzdu.
“Kanlı Mayıs haftası” nın şiddetli barikat savaşlarında, 877 Versaillese öldürüldü, 6454 yaralandı veya reddedildi, 183 kayboldu. Morgların ve mezarlıkların hesaplarına göre, öldürülen ve idam edilen Komünyonların sayısı, enkazın analizi sırasında bulunan tanımlanamayan cisimler ve geçici mezarların yeniden yapılandırılması dahil olmak üzere 6667 halkıydı. Bu sayı, kentte yangın, ölen ve bombardıman kurşunlarıyla ölen sivilleri içeriyor.
Örneğin, bazı önyargılı yazarlar, propaganda nedeniyle İngiltere'ye kaçan eski Komünist Prosper-Olivier Lissangray, çok daha yüksek sayılar olarak adlandırdı - on, yirmi ve hatta otuz bin kişi öldü, kurbanların ezici çoğunluğunun düşmanlıklardan değil, kitlesel cezalardan kaynaklandığını vurguladı. mahkumlar ve silahsız komünistler üzerinde “beyaz korumalar”. Tabii ki, bu rakamlar sol ve devrimci basın tarafından geniş ölçüde çoğaltıldı, birçoğunun kendilerine ait hiçbir kanıt bulunmadıklarına inanıyor.
Ekran koruyucu - Komite'ye adanmış iki poster. Soldaki, Paris'te, 1871'in ilkbaharında, sağdaki ise, Ekim devriminden kısa bir süre sonra Sovyet Rusya'da yayınlandı. Soldaki posterde ilginç bir an var: yakından bakarsanız, komüniklerden birini çevreleyen kasette Masonik amblemler görünür.
Herhangi bir bilinçli devrimci ilk şey, önceki yöneticilerin anıtlarını yıkar. Komünistler istisna değildi: resimde - onlar tarafından yıkılan Vendome sütununun ayağı görevi gören Bonaparte'nin kırık figürü - Napolyon ordusunun zaferlerinin bir anıtı.
Vendome sütununun imha katılımcıları. Bence, biçimsiz olanlar için, görüş oldukça burjuvadır ve dezavantajlı proleterlere benzemezler.
Vendome Bölgesi Ulusal Muhafızları Genel Merkezi üyeleri.
Komünistlerin barikatları, genellikle filmlerde gösterilen çöp yığınları, tahtalar ve kırılmış mobilyalar gibi değildi. Bunlar, sadece mermi tutamayan, aynı zamanda nispeten küçük kalibreli tarla topçu mermileri alabilen taş bloklar ve toprak çuvallarından yapılan oldukça normal şehir surlarıydı. Resimde denizcilik bakanlığı binasının dışındaki bir barikat gösteriliyor
Sokak rue de la Pe'yi tıkayan iki "standart" barikat daha. Bu tür pozisyonların fırtınası kolay değildi.
Montmartre'deki Kommunar topçu aküsü, kentin önemli bir bölümünü silahla tutuyor. Doğru, Versay ile yapılan savaşlarda, tek bir atış yapmadı. Ya mermiler gündeme getirilmedi ya da topçular bir yerde kayboldu.
Versaylılar harap bir topçu olan rue de Rivoli'ye büyük bir barikat saldırıyor.
Savaşların sona ermesinden ve sokağın kısmi olarak temizlenmesinden sonra aynı yerden aynı açıdan çekilmiş bir resim.
Pere Lachaise mezarlığının girişindeki Komünistlerin son savunma pozisyonlarından biri. Silah yetersizliği yaşamadıkları açıktır.
Mezarların arasında savaş. Pere Lachaise'de Versaylılar yakalandı ve hemen 147 komünistlerini vurdu.
Hayatta kalan Komünistler Paris'ten kaçar.
Komün yıkılmasından sonra, Paris uzun süredir savaş izlerini "dekore" etti.