Yayıncısı Penguin Random House, çocukları çok satan ve çok satan çizgi film ve resimli kitaplarla yetişkinlere ilham veren yazar ve illüstratör Raymond Briggs’in Salı sabahı 88 yaşında hayatını kaybettiğini söyledi.
The Snowman’in büyüleyici büyüsünden When the Wind Blows’taki yıkıcı kıyamete kadar Briggs, sinir krizi geçiren Bogeyman Mantarı ve Noel Baba’nın huysuz versiyonu da dahil olmak üzere çok sevilen bir dizi karakter yarattı. Altmış yıla yayılan bir kariyer, ona sayısız ödül getirdi ve televizyon uyarlamaları onu İngiliz Noel izlemesinin bir fikstürü haline getirdi.
Briggs’in edebi menajeri Hilary Delamere şunları söyledi: “Raymond profesyonel huysuz biri gibi davranmayı severdi ama onu aşk ve kayıp hikayeleriyle hatırlayacağız. Aldığı birçok mektuptan kitaplarının ve animasyonlarının insanların kalplerine nasıl dokunduğunu biliyorum. Merakını ve merak duygusunu sonuna kadar korudu.”
1934 doğumlu Briggs, Wimbledon’daki yerel gramer okuluna gitti. Wimbledon Sanat Koleji’ne gitmek için 15 yaşında okulu bırakma kararı, sütçü babasını şaşırtmış olabilir, ancak Michelangelo olmayı hayal etmiyordu.
2004’te Guardian’a şunları söyledi: “Altın çerçeveli bir galeri sanatçısı olmayı hiç düşünmedim ve resim yapmaya ancak sanat okuluna gittiğimde itildim” dedi. “Oraya karikatür yapmak istiyordum.”
Briggs’in ticari sanata olan ilgisi üniversitede korkuyla karşılandı – bir öğretmen, “Aman Tanrım, tek istediğin bu mu?” – ve ulusal hizmetten sonra Briggs, Londra’daki Slade Güzel Sanatlar Okulu’nda okurken daha fazla züppelik ile karşılaştı. Ancak 23 yaşında ayrıldığında, hafızadan gerçekçi görüntüler çizme yeteneği, dergiler, reklamcılar ve kitaplar için illüstratör olarak iş bulmanın zor olmadığı anlamına geliyordu.
1960’ların şafağında Briggs, resimlediği kitapların kalitesinden ümitsizliğe kapılmaya başlamıştı. Guardian’a, “O kadar kötüydüler ki, kendimi daha iyi yapabileceğimi biliyordum” dedi, “bu yüzden bir hikaye yazdım ve bana bir tavsiyede bulunacağını umarak bir editöre verdim. Ama bunun yerine onu yayınlayacağını söyledi, bu da bir okul denemesinden başka bir şey yazmamış tam bir acemi ilk çalışmasının yayınlanmasını sağlayabilirse standardın nasıl olduğunu gösterir.”
Garip Ev 1961’de yayınlandı ve beş yıl sonra, Anne Kaz Hazinesi’nin bir baskısı için yaptığı 800 illüstrasyon, ona prestijli Kate Greenaway madalyasını kazandı. Geleneksel hikayenin sıcak bir devamı olan Jim ve Fasulye Sırığı 1970’de geldi.
1973’te ikinci bir Kate Greenaway madalyası ve Noel Baba ile daha geniş bir izleyici kitlesi kazandı. Bu 24 sayfalık çizgi film, Noel Baba’yı yılın en yoğun günü olan Noel Arifesi’nde homurdanan huysuz yaşlı bir adam olarak hayal ediyor. Uyandığında onu takip ediyoruz – “Yine burada Noel çiçek açıyor!” – ve onun turunda, seyrek diyalog, “Çiçek açan antenler”, “Çiçek açan kediler”, “Çiçek açan kurum”, “Çiçek açan bacalar” ve tüm “Merdiven, merdivenler, merdivenler” hakkında bir dizi şikayetle yola çıkıyor.
2014’te en çok satanı hakkında konuşan Briggs, “Yıllardır eşekler için bu korkunç işi yapıyor: her türlü hava koşulunda bütün gece dışarı çıkmak. Arka dişlerine kadar hasta: kim olmaz ki? Dolayısıyla doğal olarak huysuz olacak.”
Aynı ruh, Briggs’in Fungus’un çamur kahverengisi ve asit yeşili paletinde çağrıştırılan nemli, kokulu tünellerde yaşadığını hayal eden 1977 Bogeyman Mantarı’na da ilham verdi. Geceleri insanları korkutmak için dışarı çıkan Fungus, varoluşun anlamsızlığı üzerine kafa yorar: “Hayatta bundan daha fazlası olmalı.” The Guardian, kitabı “karanlık zihinleri ve korkunç mizah anlayışı olan 10 yaşın üzerindeki çocuklar veya yetişkinler için” uygun ilan ederken, Times onu “punk rock çağı ve çirkinliğin genel olarak yüceltilmesi için ideal resimli kitap” olarak nitelendirdi. Bir yıl içinde 50.000 kopya sattı.
Briggs, 1978’de, kardan adam canlanan bir çocuk hakkında sözsüz bir hikaye olan Kardan Adam’da pastellerin yanına döndü. Ancak bu büyülü hikaye hala sert gerçeklere dayanıyordu; Ertesi sabah, çocuk uyandığında eriyen kar yığını üzerinde yalnızca kardan adamın şapkasını ve atkını bulur. Briggs 2012’de Radio Times’a “Mutlu sonlarım yok” demişti. “Doğal ve kaçınılmaz görünen şeyleri yaratıyorum. Kardan adam eriyor, ailem öldü, hayvanlar ölüyor, çiçekler ölüyor. Her şey yapar. Bunda özellikle kasvetli bir şey yok. Bu hayatın bir gerçeği.”
Kanal 4, 1982 animasyonlu versiyonuyla sorunu görmezden gelmedi, ancak Noel Baba’ya bir ziyaret ve boru korosuna sahip bir film müziği ekleyerek hapı şekerledi. Briggs, bir filmin ticari olarak uygulanabilir olması gerektiğini kabul etmesine rağmen, 2015’te Guardian’a o zamanlar filmden nefret ettiğini ve yine de onu bayat bulduğunu söyledi. Ancak animasyon, festival TV programlarında bir fikstür haline geldi ve Briggs’e yalnızca 1991’de Noel Baba’nın televizyon versiyonlarından ve 2004 ve 2015’te Fungus the Bogeyman’ın televizyon versiyonlarından sonra büyüyen bir Noel ünü verdi.
Bu arada Briggs, nükleer savaş (When the Wind Blows), İngilizlerin Falkland’ları işgali (The Tin-Pot Foreign General and the Old Iron Woman) ve ailesinin evliliğini (Ethel) konu alan resimli kitaplarla fanteziden uzaklaştı. ve Ernest). Ancak çalışmalarının yetişkinlere yönelik kitaplara ve çocuklara yönelik kitaplara bölündüğü fikrini reddetti.
1999’da Guardian’a “Belli ki küçük çocuklar için olan birkaç kitap var” dedi, “ama genellikle bir kitabın çocuklar için mi yoksa yetişkinler için mi olduğunu düşünmem. Bir çocuk sekiz ya da dokuz yaşlarında akıcı bir şekilde okumayı öğrendikten sonra, onları kategorilere ayırma fikri biraz saçma geliyor.”
Briggs’in Kasım 2019’da yayınlanan çizimler, ayetler, anılardan alıntılardan oluşan bir “hotchpotch” olan son kitabı Time for Lights Out, ölüm meydanı gibi görünüyor. İçinde, Sussex’teki evinin etrafına bakan “geleceğin hayaletlerini” hayal ediyor: “Burada / Orada bazı barmy yaşlı herif olmalı” diye yazıyor, “Uzun saçlı, gösterişli-osuruk tipi, / Çocuk kitapları için resimler yaptı / Veya böyle bir işkembe. / Eşyaları görmeliydin / O tavan arasına sıkıştı! / Kardan adam bu ve kardan adam, / Tonlarca tat.”
Briggs, yaptığı açıklamada “çok özleneceğini” söyleyen üvey çocukları ve üvey torunları tarafından hayatta kaldı.
“Raymond’un kitaplarının dünya çapında bu haberi duyunca üzülecek milyonlarca insan tarafından sevildiğini ve onlara dokunduğunu biliyoruz. Hayranların çizimleri – özellikle çocuk çizimleri – kitaplarından esinlenerek Raymond tarafından çok değerliydi ve stüdyosunun duvarına asıldı” ifadesi yer aldı.
“Pratik şakalar yaptı ve bunların kendisine oynanmasından zevk aldı. Ona yakın olan hepimiz onun saygısız mizahını biliyorduk – bu, iktidardakilere geldiğinde işinde ısırıcı olabilir. Kendisini ‘ikonoklastik bir ulusal hazine’ olarak tanımlayan Guardian başyazısını beğendi”.
Aile ayrıca Royal Sussex County Hastanesi’ndeki Overton Ward personeline “son haftalarında Raymond’a gösterdikleri nazik ve düşünceli bakım için” teşekkür etti.
Penguin Random House çocuk kitaplarının genel müdürü Francesca Dow şunları söyledi: “Raymond eşsizdi. Resimli kitap, grafik roman ve animasyon yaratıcılarına nesiller boyu ilham verdi. Olağanüstü bir miras ve büyük bir boşluk bırakıyor.”