Beni ergen depresyonunun bir aşaması olduğunu varsaydığı durumdan çıkarmak için bir egzersiz rejimi önerdi. “Daha iyi hissetmene yardımcı olacak,” dedi bana.
Eğitimsiz kararı, yıllarca zorlayıcı egzersiz davranışlarına ve kilo vermeye yardımcı olacak yasadışı maddeler aramaya yol açan bir karardı.
Son yıllarda, bir dizi erkek ünlü, farkındalığı artırmak için yeme bozuklukları hakkında konuşmaya başladı. Ed Sheeran, Tom Daley ve Zayn Malik. Bununla birlikte, gizlilik içinde gelişen, hayatı tehdit eden bir hastalığı barındıran milyonlarca insan var.
Bugün, Her 3 yeme bozukluğu hastasından biri erkekve 10 milyon Amerikalı erkek risk altında. erkekler de var teşhis edilmeme riski daha yüksekkısmen insanların yeme bozukluğumuz olmadığına inandıkları için – tıpkı 12 yaşımdayken doktorumun düşündüğü gibi.
2000’lerin başında gençlik yıllarıma geldiğimde, rekabetçi bir dansçı olarak fiziğimi korumak için diyete döndüm. Ama aynı zamanda bastırılmış Katolik bir ortamda gey olarak ortaya çıkmakta zorlanıyordum ve o sırada haberlerde trend olan çevrimiçi anoreksiya yanlısı forumlarda teselli buldum.
Yetişkinliğe ulaştığımda derinlerdeydim; Tamamen tükenmiştim. Tıkınırcasına yemek ve kusmak tercih ettiğim ilaçtı ve sabahtan akşama kadar buna bir spor gibi katılırdım. Yemek için günde 200 dolardan fazla harcıyordum. Bunun dışında günde üç saat spor yapar ve uzun süreler oruç tutardım.
15 yıl sonra bedenim sınırına ulaştığının sinyalini verdi. Artan anksiyete, fiziksel ağrı ve gastrointestinal semptomlarla birlikte, test sonuçları elektrolit dengesizlikleri ve düşük kalp hızı belirtileri gösterdi.
Eylül 2019’da Columbia Yeme Bozuklukları Merkezi’ne kabul edildim ve anoreksiya nervoza teşhisi kondu. Yatarak tedavi programına girdiğimde, koğuştaki tek erkek bendim ve kendimi hiç olmadığım kadar yalnız hissettim. Kadınlar regl olmama, kısırlık yaşama ve çocukken hastaneye yatma hakkında konuşsa da ben anlaşamadım.
Hayatımın büyük bölümünde kafamı kurcalayan sorun hakkında ilk kez açıkça konuşabiliyordum. Ve yine de orada olmamam gerektiğini hissettim.
Üç aylık yoğun tedaviden sonra taburcu olduktan sonra Vancouver’a döndüm ve hemen nüksettim. Yeme bozukluğum beni yeterince hasta olmadığıma ikna etti. Bu sefer yemeği neredeyse tamamen reddettim ve tedavi ekibim beni başka bir yatarak tedavi için sevk etti.
Geçen yılın başında artık çalışamaz, tedavi görürken arkadaşlarımı göremez, kırılma noktasına geldim. Hayatıma son verme girişiminden sonra, bipolar bozukluk ve C-PTSD (karmaşık travma sonrası stres bozukluğu) teşhisi kondu.
Salgının zirvesi sırasında, yılın çoğunu psikiyatrik değerlendirmeler, tıbbi stabilizasyon ve yeniden beslenme için hastanede geçirdim. Birçok kalışa rağmen, yeme bozukluğu tedavisi gören başka bir erkekle hiç tanışmadım.
İnsanların inanabileceğinin aksine, semptomlarım klişeden çok farklı değil. Dışarıdan bakıldığında, incelik, mükemmellik ve kontrol için çabalıyorum. İçeride, yeme bozukluğumu şu şekilde kullanıyorum: başa çıkmanın bir yolu güvensizlik, kaygı, C-PTSD ile. Sadece semptomlarla meşgul olabilir ve ayrışabilirim.
Yeme bozukluğu sesi amansız, yemek yemek için yapmam gereken kalori, ağırlık, aktivite seviyeleri ve belirli yemek ritüelleri konusunda takıntılı.
Yeme bozukluklarının herkeste farklı şekilde ortaya çıktığını belirtmek önemlidir. Gençlik yıllarımı alımımı kısıtlayarak geçirirken, bazı erkekler tam tersini yapıyor – vücut boyutlarını artırmak için takviyeler ve steroidler kullanıyorlar.
O zamandan beri sosyal medyanın bedenlerimizi nasıl gördüğümüz ve yargıladığımız konusunda büyük bir rol oynadığını öğrendim. ve sadece genç kızlar için değil: 2020 çalışması Erkeklerin kaslı ve zayıf bir vücut arzusuna yol açan sosyal medya trendleriyle karşı karşıya kaldıklarını tespit etti. Çalışma, “sağlık” ve “fitness” etkileyicilerinin akını, erkeklerin vücut imajına potansiyel olarak zararlı olduğunu buldu.
Columbia Yeme Bozuklukları Merkezi’nde psikiyatride klinik tıbbi psikoloji doçenti olan Deborah Glasofer, “erkekler de semptomlarını ifşa etme olasılığı daha düşük ve kadın meslektaşlarından daha tedavi ararlar. ” Nedenlerinden bazıları damgalama, utanç ve kadınsı olarak algılanmayı içerir.
Glasofer ayrıca var dedi bir bağlantı cinsel ve cinsiyet-azınlık grupları ile düzensiz yeme arasında: “Bazı araştırmalar, marjinal grupların üyesi olan bireylerin daha yüksek oranda yeme bozukluğu ile karşı karşıya kalabileceğini de öne sürüyor” dedi.
Erkeklerin tedavisi söz konusu olduğunda, yeme bozuklukları konusunda uzmanlaşmış bir tedavi merkezi olan Walden Behavioral Care’de baş tıbbi görevli ve tıbbi hizmetler başkan yardımcısı James Greenblatt bana “benzersiz psikolojik ve tıbbi kaygılar” olduğunu söyledi.
“Düşük testosteron ve genellikle düşük D vitamini de dahil olmak üzere erkeklerde tıbbi ve beslenme eksiklikleri, mevcut tedavi programlarında nadiren ele alınmaktadır” dedi.
Geçen yılın sonunda kritik laboratuvar sonuçlarıyla hastaneye kaldırıldığımda sert bir gerçek ortaya çıktı. Acil servisin dışında dururken, vücudumun her yeri titrerken ortağıma döndüm ve “Bunun bitmesi gerekiyor” dedim.
Avukatlık çalışmalarım kısa bir süre sonra başladı. Hastanedeyken bir üniversite kursuna kaydoldum ve ruh sağlığı çalışanı sertifikası kazandım. Hastalığım ve düşük özgüven, travma ve mükemmeliyetçilik hakkında çok şey öğrendim. riskimi artırdı.
Erkekleri savunarak ve anoreksiya ve bipolar bozuklukla ilgili deneyimlerim hakkında açıkça konuşarak, kendimi ve başkalarını güçlendirmeyi öğreniyorum. Araştırmadan bağımsız olarak, var olduğumuzu kabul etmeye isteksiz birçok insan buldum. Beni 12 yaşındaki vücuduma, doktorumun ofisinde utanarak oturduğum o korkunç güne geri gönderiyor.
Erkeklerin yaklaşık üçte biri dünya çapında 70 milyon insan yeme bozuklukları ile. Kadın yaşıtlarımızla aynı şekilde görülmeyi, duyulmayı ve muamele görmeyi hak ediyoruz.
Sean Loughran anıları üzerinde çalışıyor. Onu şu adreste çevrimiçi bulun: @sean_writes.