

"SAHİ BU KADAR AZ MI YAŞADIN?"
sylvia plath'e ve nur saçbüker'e
Şimşek, bir şövalyenin yakut yüzüklü parmaklarının kuşattığı
kılıç olmuş, deniz de biliyordu pırıltısını.
ve gök, bir corvetin 24'lük toplarından çıkan o vahşi sesle
püskürttüğü dumanın ardından gürlüyordu sanki.
her yer toprak, iyot, tuz ve güherçile kokuyordu, karabulutlar
güneşin gözlerini kapamışlardı.
yağmur kiremitleri çınlatıyor; incir, erik ve kızarmış narların
dallarını yıkıyor, üzüm salkımlarının tanelerini toprağa saçıyordu.
fırtına damardan girmişti eylülün son günlerine ve karanlığın
dengesi bozulmuştu.
belki farkındasınız tabiatın da bir imlâsı var… bu belki bir
idilin mısra diziminden anlaşılabilir…
çünkü şiirin ritmini sağlayan beyaz köpüklü dalgalar adeta
rüzgârın müziğinde dans ederler.
şarabın kıvamıdır bu…
***
hava durulmuştu, geldin.
yağmurlu dudaklarınla öptün beni.
toy ve inatçıydı güzelliğin; küçük göğüslerinin uçları ıslanmış
gömleğini delercesine dışarı fırlamışlardı.
kül rengi gözlerin baştan çıkarıcı bakışlarını besliyordu.
tenin son yazın balkıyan rengiydi, diri bir kumral laleydi.
boynunu öptüm, kulak memelerini; konur saçlarından birkaç
yağmur tanesi damladı sırtıma. dişiliğinle övünürdün ve bunda haklıydın.
rahminde gül besleyen periydin sanki.
saatler sonra "hoş geldin" dedim sana.
***
uyandığımda yanımda değildin. gitmiştin.
kalktım. sararmış incir yapraklarının arasından sabahın denizini izledim.
gri bulutlarla örtülmüştü ve sütlimandı; ufuk çizgisi (millerce ötede
lacivert bir çizgiyle çizilmişti) dünyanın sınırını belirliyordu sanki.
bir şiirin başlangıcındaki o şairane sessizlik.
deniz; o dün geceki köpüren, savuran, kayaları haşlayan deniz, şimdi bağışlayıcıdır.
bu dinginlikle balıkçılara ekmeklerini sunar, o yosunlu bağrı balık sürülerini esirgemez onlardan.
ufuk, senin dudaklarına yayılan o belirsiz gülümsemelerin solgun
çizgisidir. o sadece güneşi gördüğünde güler ve ay ışığında yakamozlarla kahkaha atar.
italik M harfini andıracak kadar seçilebilen martılar ve kıyıdaki karabatakların çığlıkları.
eylülün son günleri, mayısın ilk günlerine benziyor burada: doğanın en profesyonel olduğu zaman…
***
masama bıraktığın şiirleri okudum, hepsi de kötüydü; ama hep söylerdim sana, bir kadın kolay kolay lady lazarus olamaz.
onun intiharından sonra,
"ele avuca sığmayan
ölüm mü âşık oldu sana?"
diye yazmış kocası edward hougs.
bana sorarsan lady, dünya sadece senin yörüngende dönüyor.
sarı makyajını yapıp süslenerek öldüğünde güneş olmuştun çünkü .
gözyaşların kendine şair payesi biçilen kocanı boğdu.
KAVANOZ: ilk ve son romanın.
oysa bir sevgili bulacak ve sigaraya başlayacaktın.
eksi bir kişilik olan sen değilsin işte; istediğin ne karanlık
ne de sessizlik! sadece SEN olamadın, buna izin vermediler.
yoluna devam et lady lazarus…
hayallerini çöpe atma, kapın çalınıyor bak!
algın mükemmel, düşlerin elektriğe bağlanmış: SINIRDASIN!
ayak izlerin o kadar belli ki karda…
mavi gözlerinse çığ gibi akıyor yardım çığlıklarınla.
yine yalnızsın.
şairin terk etti seni; oysa delilik değil miydi şiir?
okşa saçlarını aynaları kır, çocuklarını ay dedeye emanet et.
şimdi bir koridorda yalnızsın; güzel bir düş ertesi, çocuklarının üstünü örtüyorsun.
sahi bu kadar az mı yaşadın?
bir odaya kilitliyorsun kendini…
11 şubat 1961…
"çıkış yok" diyorsun.
karda kırmızı bir tabuttasın ve sana haksızlık yapan şiir, öcünü alıyor hayattan.
yalan bir ölüme gömmedin ya kendini!..
şiir seni boğmak istedi, kuşlar yuvalarını bozdu…
ah sylvia…
***
nerden nereye sevgilim…
bu hayat senin yazdığın şiirlerden daha iyi değil ama kazanılmış.
bir daha, giderken pembe öpücükler bırak kalbime,
öldüğümde onları lady lazarus'a vereceğim.
~~~
* Öykü İngilizce'ye çevrilmiştir, http://www.mavimelek.com/lady-lazarus.htm
Başa dön