04:00, Harika bir habere uyandım: Gönderim kabul edildi ve şimdi uluslararası bir platformda yayındaydı. Normal bir gün için ne harika bir başlangıç, diye düşündüm.
Sabah 6'da, evrenin beni biraz daha şımartmak istediği görülüyordu: bir diğeri makale kabul edildi ve şimdi yerel bir derginin web sitesinde yayınlandı. O kadar mutluydum ki tam anlamıyla yataktan atladım.
Sabah 8'de, İşe gittim. Sabahın erken saatlerinde yoğun trafiğe karıştığım için gülümsüyordum. Sonuçta mutlu olmak için iki nedenim vardı. Uzun zamandır kendimi hazırlarken bu şeylerin kafamın içine girmesine izin vermemeye çalıştım.
12:00 dePatronum grubumuzun başlığına bir duyuru gönderdiğinde iş istasyonuma yeni döndüm: övgüye değer blog yazıları yazdığım için beni övdü. Müşterilerimiz memnun oldu. Bundan daha iyisi olabilir mi?
5 de, Ben zaman aşımına uğradım ve eve gittim. Mutlu olmanın 101 nedenini, bir yazar olarak hayallerimin yavaşça nasıl gerçekleştiğini ve aniden canavarların orada olduğunu düşündüm. Benim yanımda. Eve biniyorum. Bana alay ediyor. Bütün o mutlu anıları benden emiyor. Beni canlı canlı yiyor.
“Ne sikim düşünüyordun? Nasıl olsa öleceksin," canavarları tekrarladı. Zamanın nasıl geçtiğini düşündüm. Her an nasıl bir şey olabileceği hakkında. Hepimizin nasıl mahkum olduğunu.
Mutlu olmanın 101 nedenini düşündüm ve aniden mutlu değildim. Çizgiyi kırabilecek her şeyi düşündüm. Ve sadece onun düşüncesi yaptı. En büyük korkularım ruhumu korkutuyordu.
6'da, Ağlıyordum. Eve gidiş yolunda. Alenen.
Akşam 7'de, Yatakta uzanıyorum. Ailemin her an nasıl ölebileceğini düşünmek. Kardeşlerimin nasıl hızlı büyüdüğü. Erkek arkadaşım ve ben aniden nasıl olmak istemediğimizin farkına vardıklarından. En çok korkulan yedi büyüklüğündeki depremin hepimizi nasıl mahvedebileceği konusunda. Bütün hayallerim.Evrenin her an nasıl çökertebileceğinden. Ölümümle nasıl yüzleşeceğim. Jeremiah Saint-Amour'un 60 yaşında kendini nasıl öldürdüğünü düşündüm, çünkü yaşlanmak istemiyordu. Yaşlanmak istemiyorum.
7:30, Düşünüyordum. Hep düşünüyor. Düşünmeyi bırakamadım. Düşünmeyi bırakmak istedim.
Akşam saat 8'de, Bu kadınların platformunda üç mesajımın yer aldığı konusunda bir bildirim aldım. Telefonumu kilitledim. Ağladım. Mutlu olmak için 101 nedenim vardı ama henüz değildim. Biraz daha ağladım. S.ktir git, düşündüm. Dizüstü bilgisayarımı açtım. Lütfen dur. Derin bir nefes aldım. Ağlamayı bıraktım. Bunu ben yazdım.