Çok yakın bir arkadaşım bir keresinde "Seni hiç ağlarken görmedim" demişti. Ona yakın birinin ağladığını görmemesi bana tuhaf geldi . Kocamdan ayrıldığımda destek sistemimin bir parçasıydı, bu yüzden görünür ağlama eksikliğimi sorgulaması mantıklıydı.
Kırgınlığımı ve gözyaşlarımı başkalarından saklamıyorum çünkü sert, sert bir piliç olmaya çalışıyorum. Bu çok daha karmaşık.
Müslüman babamın 11 erkek ve kız kardeşi var. Buna karşılık, her birinin ortalama 3 veya 4 çocuğu vardı. Bu, birçok birinci kuzen anlamına gelir. Neredeyse hepsi erkek.
Büyürken, en yaşlı kadın bendim. Ben de tek kadın bendim . Bu, ya diğer teyzelerle İngilizce dışındaki dillerde sohbet ederken ilk ve düzgün oturabileceğim ya da erkek kuzenlerimle oynayabileceğim anlamına geliyordu. Beni her zaman dahil ederlerken, kendimi yersiz hissettim çünkü tek kız bendim. Bu, akışa devam etmem ve davranışlarını kopyalamam gerektiği anlamına geliyordu. Erkekler ağlamaz. Bu yüzden ağlayamadım.
Bilinçli bir karar değildi. Ben onların yapmadıkları hiçbir şeyi yapmak istemedim. Onlar gibi olmak istedim. Hepimiz Starscream'in Transformers'daki hükümdarı Megatron'u yerinden çıkarma konusundaki köklü arzusunu takdir etsek de, Decepticon'umun ağlamaya başlamasına kesinlikle izin vermeyecektim. GI Joe oynadığımızda, ben Scarlett ve Barones gibiydim ve sert kişiliklerle.
Karışmak isteseydim ağlayamazdım.
Araştırmam ya da destekleyici bağlantım yok, ancak 1970'lerin ortalama dini göçmen ebeveynleri olan bir çocuğun duygu için çok az kıpır kıpır kıpır kıpır kıpır kıpır kıpır kıpır olmayan katı kurallarla büyüdüğü bir noktaya gideceğim. Ve "az" derken "yok" demek istiyorum.
Kurallara uyan bir robot olarak yetiştirildim. Yaşlandıkça, bu kuralları sorgulamaya başladım ama her yaptığımda, ailemden Orwellci bir sonuçla karşılaştım. Her nasılsa bana mantıklı geldi, duygu göstermenin zayıflık anlamına geldiğini ve Büyük Kardeş'in beni zayıf olarak görmesine izin vermeyecektim.
Bunun yerine en iyi oyun yüzünü öğrendim. Başım belaya girdiğinde ( sıklıkla yaptığım gibi ), cezanın fiziksel veya sözlü olmasına bakılmaksızın, acı göstermeyi reddettim. Sonunda odama kaçıp ağlayana kadar içeride kaynamasına izin verdim. Ailemin beni duymasını istemediğim için sessiz ağlama ve çığlık atma sanatında ustalaştım. ( Uzman ipucu: histerik olarak ağlarken yüzünüzü yastığa sıkıştırmak sesleri kısmak için iyi sonuç verir .)
Bir yetişkin olarak bunun sağlıklı olmadığını biliyorum. Gerçekten biliyorum. Bu noktada, sadece içgüdü ve alışkanlık.
2000'lerin başından bu yana teknoloji endüstrisinde kariyer yapmak, bir toplantı odasında veya bir ekipte her zaman tek kadın olduğum anlamına geliyor. Vahşi doğada, öne çıkarsanız, muhtemelen en zayıf olan ve tüm sürü için bir savunmasız olduğunuz için kesin ölüm anlamına gelir. İş gücünde aynı kurallar geçerlidir.
Tüm erkeklerle birlikte büyürken, kamyoncu adamlarla dolu bir odada kendimi rahat hissedebiliyorum. Erkek teknoloji meraklılarıyla çevrili olmak zor değil. Sadece olumsuz duygular gösterme. Basit.
En büyük zorluğum, mikro saldırıları bir sanat haline getiren özellikle boktan bir patrona rapor vermekti. Yaklaşık iki yıl sonra, davranışları için kişisel avukatlarla temasa geçen en az üç kadın vardı.
Ben onun tek kadın doğrudan raporuydum, ancak tüm küçük doğrudan rapor ekibi onun liderliği altında acı çekti ve sonuç olarak bağlandık. Erkek akranlarım sık sık bana patronumuzun bana onlardan çok daha kötü davrandığının açık olduğunu ve nedenini anlayamadıklarını söylediler. Hayal kırıklığımın iş yerinde görünmesine izin vermeyi reddettim ve diğerleri gibi kabadayı şapşal konuşmaya devam ettim. Sürekli sik sallayan bir rekabet içinde olan bir grup erkeğe ayak uydurmak yorucu.
İş yerinde bir kez bile ağlamadım. Her gün eve gidip beni her gün küçümsemeye devam eden patronumla çalışamadığım için küfrediyordum. Sağlığıma ve evliliğime zarar verdi; Bunu unuttum çünkü otistik oğlumun tedavileri için harika bir sağlık hizmetine ihtiyacım vardı.
Sonunda başka bir takıma geçtiğimde, İK direktörü benden o patronla ilgili tüm bilgileri istedi. Tüm korkunç davranışlarını anlatmam bir saatten fazla sürdü. Ben gözyaşı döken vermedi ama o Kleenex yığınları ile çevrili, ağladı.
Bu flört hayatıma sızdı. O zamanki erkek arkadaşımla büyük bir ayrılık kavgası yaşasam biraz yırtılırken, ben asla erimedim. Erkek arkadaşlara depresyon ya da duygusal acı yaşadığımı asla söylemedim.
Beni mutlu bir kız arkadaş gibi göstermedi. Bu beni şirret, huysuz bir kız arkadaş yaptı çünkü içimdeki acıyı ifade edemiyordum. Ayrılıklar sırasında ağlamayarak aptal gibi göründüm.
Şimdiye kadar sadece iki kişi tamamen parçalandığımı gördü. Kocamla ona güvendim ve o tarafımı gösterdim; stoacı tepkisi bana o tarafımı görmeyi “hak etmediğini” öğretti. Kavga ettiğimizde ve kırıcı bir şey bağırdığında, garaja gizlice girene kadar tırnaklarımı ellerime kazıyordum. Büyürken öğrendiğim gibi çamaşır makinesine kıvrılır ve sessizce erirdim.
Acı içinde tamamen erimekten daha acı verici olan tek şey, diğer kişinin kayıtsızlıkla tepki vermesidir. Yıllarca bu tepkiyi bir daha asla kimseye göstermeyeceğime yemin ettim; önemsememeleri acıyı artırır.
Geçtiğimiz bir veya iki yıl içinde, zihniyetimi kocamla değiştirdim. Savunmasızlığı göstermek için, beni tekrar ağlarken görmesine izin verdim. Potansiyel bir boşanmanın eşiğine geldiğimiz için son zamanlarda oldukça fazla. O artık bir zamanlar ben incindiğimde olduğu gibi metanetli pislik değil.
Geçen hafta bir başkasının önünde tamamen erimiştim. Bir bebek gibi ağlayarak, topun içinde kıvrılmış. Onunla tanışmadan önce sakin ve sakin kalmaya niyetlendim. Odaklanmamı sağlayacak ve sesimin titremesini engelleyecek bir senaryom vardı. Geleneksel bilgelik, muhtemelen başka birine karşı savunmasızlık göstermek için büyüme gösterdiğini söylüyor. Doğrusu, utandım. Mesajımın kaybolduğunu ve istemeden onu belirli bir şekilde davranması için manipüle ettiğini hissediyorum.
Bir erkek arkadaş bir keresinde “ağlamak Chick Arsenal'dir” demişti. Bir tartışma sırasında kadın ağlarsa, bu adamın tartışmasını engellemek için bir silah olduğunu kastetti. Bir çatışma sırasında birinin sesini kaybetmesi için ağlayan kız olmak istemiyorum. Geçen hafta beni bir döngüye soktu çünkü "piliç cephaneliğimi" dağıtmamak için elimden geleni yaptım ama ızdırabım çok fazlaydı ve çatlamıştım. Bu olduğunda iyileşmem günler sürer. Daha da kötüsü, beni bir arada tutabilecek düz kafalı biri yerine aşırı duygusal, mantıksız bir kadın olarak görmesinden endişeleniyorum.
Çocuklarıma ağlamanın iyi olduğunu öğretiyorum ve duygularını ifade etmelerine yardımcı oluyorum. Ben de pislik bir anne olabilsem de (alaycı bir şekilde “Hayat sadece otuz Lego setiniz olduğunda zor, değil mi?” Diyerek), kırılganlıktan korkmadan veya ihtiyaçlarını başkalarına ifade etmeden büyümelerini istiyorum.
Lisede yakın bir arkadaşım bir yıllığına yurtdışında okumak için ayrıldı. Vedalaştığımızda herkesin yaptığı gibi ağlamadığım için soğuk kalpli bir orospu olarak sınıf itibarını kazandım. Annesi daha sonra bana duygularını göstermeyenlerin bunu en çok içten hissettiklerini söyledi. Bu yorum on yıllar sonra bende kalıyor; acı göstermemek, orada olmadığı anlamına gelmez.
Dirençli birini tanıyorsanız, içinde acı hissetmediğini varsaymayın. Tüm duygularını (hem iyi hem de kötü) hissetme yoğunluğu etrafındakilere salmak için çok fazla olabilir. Tek başa çıkma mekanizması kontrol altına almak ve eğer çatırdarsa umut etmektir, oradaki her kimse ona aşağılama yerine şefkatle davranacaktır.Evimde Eksik Bir Seks Oyuncağı Var Boşanma Hayatımdaki Benden Başka Her Şeyi Yok Edecek
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
Duolingo'yu yaklaşık 9 aydır kullanıyorum ve şu anda Duolingo'dan önce hiçbirini çalışmadığım üç yabancı dilde ders alıyorum. Birkaç arkadaşımı bana katılmaya davet ettim ve onlardan uygulamanın amaçlarına hizmet etmediğini hiç duymadım.
Her 1 Ocak'ta, doğum günlerinde, bir sömestirin başlangıcında, ayın 1'inde, Pazartesi sabahı veya diğer keyfi belirteçlerde, dünyanın her yerinden sayısız insan, şimdi olduğu gibi, bir araya geleceğini ilan ediyor. Bundan böyle her şey farklı olacak.
Kendini sevmeyi ve kendini iyileştirmeyi uygulamanın birçok yolu vardır. Bilinçli rüya görme bunlardan biridir.
Yıllar önce sevimsiz bir kendi kendine yardım blogunda yazmaya başladım. Beğeniler için peynir yazdım.
Holly Riordan 1. Bazen insanlar gücün gerçekte ne anlama geldiğini yanlış anlar.