Varro nun şeması Hristiyan edebiyatına girer ve piromantinin tekniği hakkında herhangi bir ayrıntıdan bahsedilmeden , Ortaçağın bütün divinasyon literatürü boyunca taşınmıştır.Gayretli sistemaktikçiler piromantiyi , ışığın yardımına başvuran tüm divinasyon türlerinde , örneğin yanmış kurban hayvanlarının dumanından yapılan kehanet biçimi olan KEPHALOMANTİ ya da KAPNOMANTİ veya mum ışığından yapılan kehanet biçimi olan LİNKHNOMANTİ de , salt edebi bir üst kavram olarak kullanılıyordu. Hatta bilim adamları KATOPTROMANTİ , aynalara bakılarak kehaneti de arada sırada piromantiye katıyordu.
Ancak eski çağlarda ateşe bakılarak yapılan kehanet , kaynağını doğunun ateş kültlerinden aldığı sanılan , çok yaygın bir geleceğe bakış yöntemiydi.Yunanistan da kurban hizmeti ile bir bütün oluşturuyordu. Ve bu nedenle ağırlıklı olarak DELPHİ ya da THEBAİ gibi kutsal yerlere bağlanıyordu. Yunan ateş baskısı alev ve onun yuttuğu kurban parçasının gözlenmesinden meydana geliyordu. Üst üste yığılmış odun istifinin yavaş eşit şekilde , parlak alevlerle yanması uygun olmayan işaret sayılırken , yavaş gelişen , düzensiz için için yanan , zamanından önce sönen ateş uygun olmayan işaret sayılıyordu. Kurban hayvanının yanma türü de belirleyici anlam taşıyordu. Ki burada münferit parçalar ayrı ayrı gözleniyordu.Özellikle kuyruk , safra ve mesanenin davranışına dikkat ediliyordu.Yöntem ; yanma materyaline defne veya günlük ağacı yaprakları ya da diğer maddeler eklenerek hassas hale getirilebiliyordu . Bunlar çok özel bir biçimde yanarak spesifik bir buhar oluşumunu sağlıyor ve alevlere özel bir renk veriyordu.