ARACI
Soğuk bir kış günüydü. Isa okula giderken fakir bir çocukla karşılaştı. Zavallının sırtında palto
yoktu. Ayağındaki yırtık ayakkabının su aldığı her hallinden belliydi. Isa, içinin titrediğini
hissetti. Kendi ailesi pek varlıklı değildi; ama kimseye muhtaç olmadan geçinip gidiyorlardı.
Yoksul çocuğu takip etmeye başladı. Onun kendi okullarına girdiğini görünce şaşırdı. Daha önce onu gördüğünü hatırlamıyordu. Ona yardım edebilmek için ne yapması gerektiğini düşündü; bir çıkar yol bulamadı. Iki yıldır giydiği botunu çıkarıp verse, yerine giyeceği bir başkası yoktu.
Öğle tatilinde yoksul çocuğu buldu. Kendisiyle arkadaş olmak istediğini söyledi ve onunla
hemencecik kaynaştı. Zavallının babası birkaç yıl önce ölmüştü. Annesi ve iki küçük kardeşiyle
birlikte yaşıyordu. Mahalleye yeni taşınmışlardı. Isa, çantasındaki bisküvileri onunla paylaştı.
Akşam babasına:
- Öğretmenimiz bir ödev verdi. Fakirlere nasıl yardım edildiğini araştıracağız, dedi.
Babası ona bazı tavsiyelerde bulundu. Fakirlere nasıl yardım edileceğini söyledi.
Ertesi gün Isa okuldan çıkınca, doğruca yoksullara yardım vakfına gitti.
Orada gördüğü temiz yüzlü bir adama, fakir arkadaşının halini anlattı ve ona yardım etmelerini söyledi. Bu iyi kalpli adam Isa’nın davranışını çok beğendi; onu kutladı. Arkadaşının nerede oturduğunu öğrenmesini istedi ve ona şunları söyledi:
- Senin gibileri hem Allah, hem de Peygamber sevver. Çünkü sen Peygamber efendimizin şu
hadisine uygun davrandın:
"Hayır yapılmasına aracı olan, hayır yapmış gibi sevap kazanır." (Tirmizi, İlim, 14)
Kaynak: M.Yaşar Kandemir/Hikayelerle Çocuklara 40 Hadis