BENdemokrasi, kimin oy kullanmasına izin verildiği ve neden olduğu temel ama her zaman ilginç sorulardır. Özellikle Britanya gibi eski ve karmaşık bir demokraside, seçmenler üzerinde yüzyıllarca süren değişikliklere rağmen her yeni düzenlemeyi bir şekilde doğal, ebedi ve akıllıca görme eğilimiyle.
Bununla birlikte, kendi kendini tebrik etme ve siyasi tarafsızlık iddialarının altında, seçmenlerin şekli her zaman, genellikle gözden gizlendiği için daha az yoğun olmayan güç mücadelelerinin ürünüdür. Ülkenin nasıl yönetileceği konusunda söz sahibi olmak için ne kadar yetişkin veya ne kadar İngiliz olmanız gerekiyor: bunlar, her zamankinden daha akışkan bir dünyada tartışmalı konular.
Siyasi partiler tarafından daha da çekişmeli hale getiriliyorlar. Çıkarcı ve felsefi nedenlerle, İşçi Partisi ve Muhafazakarlar uzun süredir seçmenlere kimin dahil edilmesi ve kimin dışarıda bırakılması gerektiği konusunda farklı fikirlere sahipler. Yarım yüzyıldan fazla bir süredir, her iki partinin hükümetleri sınırlarını yeniden çizdiler, bu da bazen kendi önemli avantajlarına oldu.
Keir Starmer’ın İngiltere ve Kuzey İrlanda’da 16 ve 17 yaşındakilere oy verilmesi gerektiği (yerel ve devredilen seçimler için zaten İskoçya ve Galler’de var) ve Birleşik Krallık’ta yaşayan AB vatandaşlarının oy kullanmasına izin verilmesi yönündeki son önerisi genel seçimlerde (yalnızca yerel seçimlerde değil), Muhafazakarlar ve onların basın müttefiklerinden anlamlı derecede öfkeli bir tepkiye neden oldu. İşçi Partisi, “oylama sistemine hile karıştırmak” ve “Brexit’i tersine çevirme planı” yapmakla suçlandı.
Bazı yönlerden, öfke haksızdı. Brexit’i tersine çevirmek yakın zamanda İşçi Partisi politikası olmayacak ve partiyi seçimlerde hile yapmaya çalışmakla suçlamak, tam da bu nedenle bir seçmen kimliği yasası getiren bir hükümetten, giderek daha gevşek bir dil kullanan eski bakan Jacob gibi, zengin görünüyor. Rees-Mogg geçen hafta itiraf etti. Artan düşmanlarla karşı karşıya kalan Muhafazakarların kurnazca planı, başkalarının oy kullanmasını zorlaştırarak dar desteklerine daha fazla ağırlık vermek gibi görünüyor.
Yine de Starmer’ın Tory eleştirmenleri, önerilerinin potansiyel önemi konusunda haklıydı. Planı, seçmenlere yaklaşık 6,5 milyon kişi ekleyerek onu% 14 artıracaktı. Ve İşçi Partisi’nin son seçimde 18-24 yaş arası Muhafazakarları yüzde 43 oranında yendiği düşünülürse, bu yeni seçmenlerin çoğu muhtemelen Tories olmayacaktı; ve hükümetin Brexit’ten bu yana İngiltere’nin AB sakinlerine ne kadar kötü davrandığı göz önüne alındığında. İşçi Partisi iktidarı alır ve seçmen kitlesini genişletirse, rahat Tory genel seçim zaferleri son derece nadir hale gelebilir. Mevcut sistemde bile 1987’den beri sadece bir tane var.
Bu tür büyük ölçekli değişimleri düşünmek, bir tür hüsnükuruntu gibi bile olsa alışılmadık geliyor, çünkü en azından 90’lardan beri, politikamızın büyük bir kısmı tam tersi oldu: az sayıda kararsız seçmeni hedef almak. Posta sistemini ilk kez geride bırakmamız, marjinal koltuklara yapılan vurgu ve siyasi araştırma ve pazarlamanın giderek artan kesinliği, seçimleri kazanmanın birçok küçük avantaj elde etmekle ilgili olduğu anlamına geliyor – ya da bir stratejistler, anketörler ve anketörler endüstrisi bize böyle söylüyor. odak grup analistleri.
Yine de Britanya’nın seçmenlere karşı daha az tepkisel, daha iddialı yaklaşımlarla ilgili büyük ölçüde unutulmuş bir tarihi de var. Tartışmalı olarak 1969’da, Starmer’ın güçlü seçim kazanan siciliyle yakından ilgilendiği Harold Wilson’ın İşçi Partisi hükümeti oy kullanma yaşını 21’den 18’e düşürdüğünde başladı. Kabine değişikliğinin destekçileri, daha yaşlı gençlerin fiilen yetişkin olduğunu savundu; ve ayrıca onlara oy vermenin “siyasi enerjilerini düzenli siyasi faaliyet biçimlerine yönlendireceğini ve öğrencilerin son zamanlarda düşkün olduğu türden şiddetli gösterilerden – ünlü 1968 ayaklanmalarından uzaklaştıracağını”. Bugünün 16 ve 17 yaşındaki çocukları, neredeyse tüm yaşamları Tory’nin kemer sıkma politikaları tarafından alt üst edilmiş olmalarına rağmen henüz isyan çıkarmıyor; ancak onlara oy vermek, bunu daha az olası hale getirebilir.
Emek, oy kullanma yaşının düşürülmesinden neredeyse kesin olarak kazanıldı. Sonraki üç seçimden ikisini kazandılar. Ekim 1974’te, yaşa bağlı oylama verilerinin mevcut olduğu ilk yarışmada, 18-24 yaşındakilerin neredeyse iki katı kadarı onları Muhafazakârlar olarak seçti: az farkla bir zaferde çok önemli bir faktör. Yine de Muhafazakarlar 1979’da göreve döndükten sonra, seçmenleri siyasi açıdan avantajlı bir şekilde genişletmeye başladılar: ilk kez gurbetçilere oy vermek.
Yurtdışında yaşayan insanlara iç politikanın meşru katılımcıları muamelesi yapmak, Muhafazakârların İngiltere’nin küresel bir ulus olduğu şeklindeki eski emperyal fikrinden henüz vazgeçmeye hazır olmadığını gösteriyordu. Aynı zamanda, gurbetçilerin sağcı olduğuna dair yaygın bir varsayımı da yansıtıyordu: ülkeyi daha fazla para kazanmak, daha düşük vergi ödemek ve savaş sonrası Britanya’nın sözde boğucu eşitlikçiliğinden kaçmak için terk eden insanlar. En son yaşadıkları İngiliz seçim bölgelerinde “denizaşırı seçmen” olarak kayıt yaptırmalarına izin verilmesi, İşçi Partisi tarafından “uluslararası gerrymandering” olarak saldırıya uğradı. Ancak Muhafazakarlar suçlamayı görmezden geldi ve ardından göçmenlerin İngiltere’de oy kullanma süresini beş yıldan 20 yıla çıkardı. Bu değişiklikten sonraki ilk seçim olan 1992 seçimlerinde, bunların yaklaşık üçte ikisinin Muhafazakârları desteklediği tahmin ediliyordu.
Bugünlerde, büyük ölçüde Brexit sayesinde, gurbetçilerin Tory olma olasılığı daha düşük. Yine de, sonuçların bir kısmını veya herhangi birini hissetmeden, insanların İngiltere’nin nasıl yönetileceği konusunda söz sahibi olmasına izin vermenin tartışmalı doğası devam ediyor. Ve Muhafazakar göçmenlerin oylarını toplama arzusu da öyle. Geçen yıl, kendilerini doğrudan etkileyen hükümdarları ve politikaları seçmek isteyen İngiliz sakinleri için kimlik gereklilikleri getiren aynı Seçim Yasası, gurbetçilerin Britanya’da uzaktan “yaşam boyu oy” kullanmalarına yönelik daha az fark edilen bir hüküm içeriyordu. Hükümet, 3,5 milyon kişinin seçmenlere katılabileceğini tahmin ediyor. Yasanın bir sonraki seçime kadar yürürlüğe girmesi bekleniyor.
İşçi Partisi yine de kazanırsa, partinin seçmen kitlesini de genişleteceği garanti değil. Starmer, bunu yapmakla ilgili tartışmalı önerisini yaptığından beri, tipik olarak, İşçi Partisi’nin “belirlenmiş bir politikası olmadığını” söyleyerek iddialarını korudu.
İskoçya ve Galler’de sol eğilimli partiler, 16 ve 17 yaşındakilere oy verildiğinden beri seçimlerde başarılı oldular. Politika SNP, Liberal Demokratlar, Yeşiller ve Plaid Cymru tarafından destekleniyor. Gençler her zaman en olgun seçmenler olmayabilir, ancak çok daha yaşlı Britanyalıların Brexit’e verdiği desteğin ve bir dizi fakir Tory başbakanının gösterdiği gibi, ilerleyen yaş ve siyasi bilgelik mutlaka birlikte gitmez. İşçi Partisi’nin İngiltere’yi yeniden genç bir demokrasi haline getirme zamanı.