Sanat akımı doğduktan yüz yıl sonra sürrealizm geri dönüyor. Örneğin 2019’da René Magritte’in tabloları pazarı, kısa bir süre sonra SFMOMA ve Belçika Kraliyet Güzel Sanatlar Müzeleri’ndeki gösterilerle 108 milyon dolardan fazla rekor bir açık artırma cirosu gördü. Bu yıl, günümüz tasarımcılarının Elsa Schiaparelli gibi 1920’lerin öncülerinden ilham almasıyla sürrealist stiller moda podyumuna geri döndü.
Elbette sürrealizm ve fotoğrafçılık zengin ve karmaşık bir tarihi paylaşıyor. Erken sürrealist fotoğrafçılık, 1920’lerin sürrealist hareketi sırasında ortaya çıkan tüm sanatlarda olduğu gibi, rüyalardan ve bilinçaltından ilham aldı. Bazı sanatçılar fotomontaj ve kolaj yoluyla hayali sahneleri hayata geçirirken, diğerleri solarizasyon gibi alternatif süreçler kullandılar, ikincisi muhtemelen önde gelen bir sürrealist olan Lee Miller tarafından keşfedildi.
Daha da fazlası, Man Ray gibi, soyut, akıllara durgunluk veren kompozisyonlar oluşturmak için ışığa duyarlı kağıt ve günlük ev eşyalarını kullandı. Claude Cahun, bir oyuncak bebek ya da bir züppe rolünü üstlenerek, kimlik kavramını performatif otoportreler aracılığıyla araştırdı. Günümüzde sürrealist fotoğrafçılık birçok biçimde var: kompozit veya montaj hala popüler bir seçimdir, çift pozlama da tekinsiz fikrini keşfedebilir.
Birçok yönden, gerçeküstü olana bir dönüşü deneyimliyor olmamız mantıklı. Sürrealizm ilk olarak bir belirsizlik ve kargaşa dönemi olan Birinci Dünya Savaşı’nın ardından yaratıldı. O halde, küresel bir pandeminin ardından sanatçıların, yalnızca gerçeklikten kaçış yolu olarak değil, aynı zamanda 2021’de günlük yaşamın tuhaflığını görselleştirmenin bir yolu olarak yeniden bir fantezi dünyasına yönelmeleri uygun görünüyor. Sürrealist ilham için 500 pikselde takip edilecek 12 fotoğrafçı.
Oleg Oprisco
Oleg Oprisco, orta format bir filmde ayrıntılı, rüya gibi sahneler yakalar. Bu gerçek dünya tablolarını titiz bir şekilde donatma, stil oluşturma ve konum keşfi kullanarak kendisi yaratıyor. Bit pazarlarında bazı aksesuarlar bulur ve diğerlerini kendisi inşa eder.
Bazılarının mükemmelleşmesi günler alır; örneğin yanan şemsiyeyi yaratmak için çeşitli malzemelerle denemeler yapması gerekiyordu, bu yüzden model için güvenliydi. Fotoğrafları, neyin gerçek ve neyin dikkatle hazırlanmış bir yanılsama olduğu konusundaki anlayışımıza meydan okuyor, çoğu zaman gözü şaşırtmak ve zihni memnun etmek için ölçekle oynuyor.
Karen Khachaturov
Karen Khachaturov, esrarengiz bir paralel dünya yarattı – bir kereden fazla “pastel distopya” olarak tanımlanan bir evren. Bu alemin sakinleri yarı insan, yarı başka bir şey gibi görünüyorlar ve genellikle yüzleri maskelerle gizleniyor.
Karen, kendine özgü renk paletini kullanarak, mevcut dijital çağımızın yarattığı daha geniş bir yabancılaşma duygusuna dokunarak eğlenceli ve sinir bozucu olanı birleştiriyor. Çevreleri şekerli olabilir, ancak karakterleri günlük yaşamın monoton rutini tarafından tüketilmiş, kaybolmuş ve yalnız görünüyor.
Laura Zalenga
Otoportre sanatçısı Laura Zalenga, güzellik, mükemmellik, cinsiyet ve kimlik fikirlerine meydan okuyan görüntüler yaratarak, insan formuna hayranlık duyan uzun bir sürrealist çizgisini takip ediyor. Grimm Kardeşler’in peri masallarından Claude Cahun’un çalışmalarına kadar her şeyden ilham alıyor.
Çalışmalarında yinelenen bir motif ağaç biçimindedir; sanatçı, iklim değişikliği ve hayvan sömürüsü hakkında farkındalık yaratan, doğal dünyanın tutkulu bir savunucusu.
Adeolu Osibodu
Adeolu Osibodu’yu da 500px’te takip edilecek 10 güzel sanatlar fotoğrafçısı listemize dahil ettik ve etrafındaki dünyayı anlama biçimini değiştiren ölüme yakın deneyime kısaca değindik. Şimdi geriye baktığında, kazanın zaman algısını bile değiştirdiğini, geçmişle şimdinin şaşırtıcı şekillerde çarpışmasına neden olduğunu söylüyor.
Bugün, yüzünün (veya arkadaşlarının yüzlerinin) tekrar tekrar göründüğü üst üste bindirilmiş portreler yaratıyor ve görünüşe göre ruhu birçok farklı karaktere bölüyor. Solan veya kaybolan hatıralar, bilinçdışı ve rüya halleri fikri de eserlerinde tekrar eden temalar haline geldi.
patty maher
Patty Maher’in esrarengiz kadın portreleri, çoğu zaman doğal manzaralarda, bazıları gerçek ve diğerleri hayali olarak kurulur. Görünmeyen ve bilinmeyen yüzleri, karakterleri ruh hallerini jestleri ve duruşlarıyla aktarırken, hikayeleri bir gizem olarak kalıyor. Resimlerindeki kadınlar bir araya gelip ayrıştıkça, tecrit ve beraberlik teması tüm işlerinde işliyor.
Son zamanlarda, tamamen kendine ait bir dünya yaratmak için fotoğraf, kolaj ve resmi birleştiriyor ve aynı zamanda orijinal sürrealistlere ve onların deneysel duyarlılıklarına geri dönüyor.
Anka Zhuravleva
Anka Zhuravleva, çocukluğunun çoğunu annesinin sanat kitaplarını karıştırarak ve çizim malzemeleriyle deneyler yaparak geçirdi ve ömür boyu sürecek bir sanat sevgisini besledi. Bugün, bit pazarlarından ve vintage mağazalarından aldığı elbiselerle dolu bir dolabı var; bazılarını kendisi yaptı.
Ayrıca, siyah beyaz fotoğraf kağıdı ve litografik geliştiricinin kullanımını içeren gizemli bir teknik olan lith baskı gibi analog işlemler de dahil olmak üzere her türlü malzemeyle çalışıyor.
Erik Johansson
Erik Johansson, paralel dünyalar yaratmak için birden fazla fotoğrafı kusursuz bir şekilde birleştirerek bu süreçte görsel paradokslar oluşturuyor. İmkansız gibi görünen tek bir görüntü oluşturmak için birçok orijinal fotoğrafın yaratılmasını içeren çalışması zahmetli olabilir. Bazen ölçekli modeller yapar ve son zamanlarda modeli için özel olarak inşa edilmiş bir evi bile dahil etmiştir (aşağıya bakınız).
Bazı fotoğraflar, dünyanın her yerinde çekilmiş yüzlerce çekim gerektirir. İsveç’te bir çiftlikte geçen çocukluğundan ilham almaya devam ediyor, kırmızı evler ve bozulmamış manzaralar gibi motifleri tüm yapıtlarında tekrar ediyor.
Felicia Simion
Felicia Simion’un çalışmaları, belgeselden sürrealizme uzanan türleri kapsar. Son yıllarda, Şili ve Bolivya’dan Fransız sahil beldesi Deauville’e kadar dünyanın dört bir yanındaki manzaralarla etkileşime girerken kendini belgeleyerek fotoğraf ve performansı birleştiriyor. Bu performanslar için tam vücut kostümleri giydi, kendini tepeden tırnağa kapladı ve isimsiz bir gölge figürüne dönüştü.
Yeni ve sıra dışı yerlere yaptığı seyahatler sırasında aidiyet ve yabancılaşma duyguları arasında gezinirken, ev fikri işlerinde bir ana hat haline geldi. Magritte’i ilham kaynaklarından biri olarak gösteriyor.
Sergey Fett
Renk teorisinde bir usta olan Sergey Fett, bilinçli ve bilinçsiz zihin ve hayal gücünün gücüyle ilgili kavramları keşfetmek için göz alıcı görseller kullanır. Resimlerinin birçoğunun hayata geçirilmesi aylar alıyor, dikkatli araştırma, eskiz ve planlama gerektiriyor. Post prodüksiyonu kendisi yapıyor ve bazen işin gerçeküstü kalitesini yükseltmek için ayrıntıları değiştiriyor.
Görüntüleri genellikle yüzü olmayan insanları içeriyor, belki de bazı yönlerden ressam René Magritte’in örtülü yüzlerini çağrıştırıyor. Ünlü ressam gibi, Sergey de kimlik anlayışımıza meydan okuyor ve ne kadar uğraşırsak uğraşalım kendimizi asla tam olarak tanıyamayacağımızı söylüyor. “Gökyüzü ve bulutların suya yansıdığı gibi, gerçeklik de görüntüye yansır” diye yazmıştı bir keresinde. “Kapalı bir odada loş bir camdan sadece varlığından şüphelendiğiniz bir dünyaya bakmak gibidir.”
Jovana Rikalo
500px Büyükelçi Jovana Rikalo, fantastik ve rüya gibi bir zevke sahip bir güzel sanatlar ve portre fotoğrafçısı. Doğal dünyadan esinlenerek, pastel renklerle göz kamaştıran ayrıntılı folklor ve peri masallarından ilham alan tablolar yaratır. Hollanda’nın lale tarlalarından küçük Pair köyündeki eterik pembe göle kadar, sürekli olarak doğaüstü hissettiren gerçek dünya yerlerine çekilir.
Milos Nejezchleb
Konsept fotoğrafçısı Milos Nejezchleb, çekimlerinde tasarımdan mekan keşfine ve post prodüksiyona kadar prodüksiyonun her yönünü denetler. Resimleri, aldatıcı bir şekilde minimal olsa da, çoğu zaman güncel olaylara ve toplumsal alt akımlara atıfta bulunan anlam katmanları içerir. Amacı: insanları kaydırmayı durdurmak ve bize düşünmemiz için ilham vermek.
Julia Wimmerlin
500px Büyükelçi Julia Wimmerlin en çok seyahat ve hayvan fotoğrafçılığıyla tanınır, ancak çalışmaları genellikle gerçeküstü bir şeye dönüşür. Bazen, canlı turkuaz suların bulunduğu Ölü Deniz’de olduğu gibi, konumun kendisi başka bir dünyadır. Kavramsal çalışmasında, aynalar veya gölgeler kullanarak insan vücudunu yeniden tasavvur ediyor, tanıdık şekilleri tanınmayacak kadar esnetiyor veya parçalıyor.
Yakın tarihli bir otoportre serisi bize Lee Miller’ın Man Ray ile yaptığı, boynunu uzatan ve deforme eden ünlü resimlerinden bazılarını hatırlatıyor ve bizi sürrealist fotoğrafçılığın kökenlerine geri götürüyor. Efektleri kamera içinde yapılır.
Bu fotoğrafçılık tarzı sizin için uygunsa, Kavramsal Lezzet Görevimize göz atın!