Ertesi gün, Lucia sabah Katherine’den bir mesaj aldı. Öğleden sonra buluşmak için bir davetti. Dün, Katherine partinin başarılı bir şekilde tamamlanmasından çok memnun kalmıştı. Lucia’yı gönderirkenki ifadesi gururla doluydu.
Konuşurken biraz daha nazik olursa, daha fazla insanla kolayca anlaşabilir. Ama sanırım bu onun cazibesi.’
Dün partide soylu bir kadın, Katherine duyamayacak kadar uzaktayken Lucia ile gizlice konuştu.
[Prenses Katherine’e bu kadar rahat davranabilen birini ilk kez görüyorum.]
Soylu kadın bunu doğrudan söylemek yerine, dolambaçlı bir şekilde, Lucia’nın inatçı Katherine’e iyi katlanabildiğini söyleyerek ifade etti. Birinin doğrudan Lucia’ya böyle şeyler söylemesi çok nadirdi ve birçok insan Lucia’ya acıyan ya da hayranlık duyan bakışlarla baktı. ‘İyi dayanıyor’ diye düşünüyor gibiydiler. Şu anda, yanlış anlamalarını çözmenin bir yolu yoktu, ama zaman geçtikçe, nasılsa yakında gerçeği anlayacaklardı. Lucia, Katherine’e “katlandığını” bir kez bile düşünmemişti.
Katherine sevgiyle büyümüş biriydi ve onda çarpık hiçbir şey yoktu. Sözleri dosdoğruydu, bu da dinleyiciyi rahatsız edebilirdi ama mantıksız bir züppe de değildi.
“Çok sevilen, asil bir prenses olarak büyüseydim, bu kadar kendine güvenen bir prenses olur muydum?”
Böyle bir hayat o kadar da kötü görünmüyordu. Lucia, Katherine’in zorluk çekmeden büyümesinin ve dünyadaki kıtlığın farkında olmadan yaşamasının bir sonucu olan olgunlaşmamış özgüvenini kıskanıyordu. Lucia, Katherine’in yaşlanana kadar mutlu ve tasasız yaşamasını diledi.
“Bunu nasıl duydu bilmiyorum ama Majesteleri Kraliçe bize empoze edeceğine dair bir mesaj gönderdi. Bir dahaki sefere çay saatimizi yeniden planlamalıyım.”
Katherine, Sarayı ziyaret eden Lucia’yı selamladı ve ona homurdandı. Çift, Kraliçe’nin Sarayı’na taşındı. Beth tüm hazırlıkları çoktan bitirmişti ve onları bekliyordu.
Tartışılacak neşeli konular olmasa bile, havadan sudan sohbet keyifliydi. Lucia, sanki onları uzun zamandır tanıyormuşçasına, Beth ve Katherine ile vakit geçirmek konusunda rahattı.
“Bana yabancı olmadıkları için mi?”
Lucia pek fazla insanla ilişki kurmuyordu, bu yüzden ikisinden de hissettiği rahatlık onu hayrete düşürdü. Yakın zamana kadar karşılıklı konuşmamışlardı bile.
“Aile böyle mi olur?”
Kişisel ilişkilerine bakacak olursak, Katherine onun kız kardeşi ve Beth onun baldızıydı. Lucia bu ilişkiye herhangi bir anlam vermiyordu ama diğerlerinden farklı olan bir şey vardı.
“Daha önce, hizmetçi bir nakış teknesi yaptı. Ne zamandan beri nakışla ilgileniyorsun?”
Beth alaycı bir şekilde gülümsedi. Beth, bakire olduğu dönemde sosyal çevreleri didik didik aradı ve kendi bildiğince sıkı oynadı. Nakış gibi statik faaliyetlerden hoşlanan biri değildi.
“Söylesene. Hayatım boyunca hiç ilgilenmediğim bir şey yapıyorum. Majesteleri benden mendilini işlememi istedi.”
Katherine kahkahayı patlattı. “Mendilini işlemek mi?”
“Bütün bunlar Düşes sayesinde oldu.” (Beth)
Lucia bu beklenmedik yoruma şaşırdı.
“Neden ‘Düşes sayesinde’? (Katherine)
“Düşes, Taran Dükü’ne işlemeli bir mendil verdi. Majesteleri bunu gördü ve bir tane istedi, bu yüzden benden yapmamı istedi.” (Beth)
Katherine kahkahalarla kükredi ve Lucia’nın yüzü kıpkırmızı oldu.
“Majesteleri bunu nasıl gördü?”
Kocasının böyle bir hediye aldığı için övünmesine imkan yoktu. Lucia böyle bir manzarayı hayal bile edemezdi.
“Nasıl bir mendil olduğunu görmek isterim.” (Katherine)
“Yalnızca Düşes’in hoşuna giderse. Yanımda var. Majesteleri referans olması için ödünç aldı.” (Beth)
“Aman Tanrım. Görmek istiyorum. Bakabilir miyim?”
Katherine ona parıldayan gözlerle bakıp izin istediğinde, Lucia kıpkırmızı bir yüzle başını salladı. Değersiz becerisiyle yaptığı mendili göstermeye utanıyordu.
“Eve döndüğünüzde kocanıza sert davranmayın Düşes. Majesteleri bana onun mendili kaptığını söyledi.” (Beth)
Taran Dükü’nün onu elinden alırken ifadesinin oldukça muhteşem olduğunu söylerken kıs kıs gülen kocasına bakan Beth kendi kendine, “Bu adam ne zaman büyüyecek?”
“Ağabey artık her türlü şeyi yapıyor.” (Katherine)(1)
Kısa bir süre sonra, bir hizmetçi nakış teknesini getirdi. Beth içinden beyaz bir mendil çıkardı ve Katherine’e uzattı.
Katherine bunun pamuklu bir mendil olduğunu görünce şaşırmış göründü. Ve tekrar gülmeye başladı. Kahkahası, ‘Taran Dükü bunları yanında mı taşıyor?’ anlamını taşıyordu. ve Lucia’nın yüzü kızardı.
“Nakış çok hoş. Çiçekler, ha.”
Lucia’nın kızarmış ifadesi biraz sertleşti.
“…Bir an için bunu görebilir miyim?” (Lucia)
“Elbette. İlk sahibi sensin.” (Katherine)
Katherine’in mutlulukla ona uzattığı mendili kontrol ederken Lucia’nın gözleri titredi. Mendili, bir süre önce ona hediye ettiği, üzerinde adının işlendiği mendil sandı. Bu mendilin köşesinde bir çiçek işlemesi vardı.
Beceriksiz nakış işi, çok uzun zaman önce mendil yapmaya yeni başladığı zamanların izleriydi. Yani Damian’a göndermek için yaptığı mendillerden biri onda mıydı? Çiçek işlemeli bir mendil olduğu için, bunları yapalı birkaç ay olmuştu.
“Bu… bu ne anlama geliyor?”
Kalbi yarışmaya başladı.
***
Kwiz’in bu günlerde para sorunları yüzünden başı beladaydı. Kral olmadan önce paranın bu kadar büyük bir sorun olduğunu bilmiyordu. Para ihtiyacı olan yerler dolup taşarken, kullanıma sunulan para miktarı sınırlıydı.
“Gong. Para kazanmanın iyi bir yolu nedir?”
“Ne zamandan beri tüccar oldun?”
Kwiz ne kadar sızlanırsa sızlansın, Hugo’nun ekonomiyle ilgili verebileceği bir tavsiye yoktu. Hugo bir ekonomist değildi. Para kazanmak hakkında pek bir şey bilmiyordu. Sadece emrinde bu tür birçok uzman vardı. Hugo’nun insanları işe alırken kullandığı tek kriter yetenekti.
Statülerini umursamadı ve yeteneklerinin değeri kadar onlara tazminat verdi. Hugo’nun altında çalışan birçok yetenekli ve yetenekli halk vardı. Hugo, insanları yalnızca konumları ve yetenekleriyle ayırt ederdi. Bunun nedeni, sosyal statü sistemine şüpheyle yaklaşması ya da kuşku duyması değildi. Ona göre, hem soylu hem de aşağı doğumlu, kafaları kesildiğinde ikisi de öldüğü için aynıydı. Kral fazladan bir hayatla doğmadı. Hugo’ya göre, ona kaba davranmadıkları sürece insanlar zaten insandı.
“Bu kral, tüccar mı yoksa kral mı olduğunu bilmiyor.”
“Kazanılan para miktarı tatmin edici değilse, o zaman onu kullanan şeyleri azaltın.”
“Aslında, saray bütçesinden kısıyorum. Bir önceki kralın bütçesinden.”
Bunu söylerken Kwiz içten içe dişlerini gıcırdattı. O lanet yaşlı adam! Şimdi, bunu yüksek sesle bile söyleyemezdi. Kwiz, emir subayıyla girdiği bahiste üst üste dört kez kaybetmişti. Kullanamadığı kelime sayısı arttıkça stresi de artmıştı.
“Yani, bütçesi oldukça büyüktü.”
Önceki kral çok para harcıyordu. Servet için açgözlüydü, ancak toplamaktan çok harcamakla ilgileniyordu. İlginç bir şekilde, astlarına şu ya da bu nedenle ödül vermeyi severdi ve ödülleri verdiğinde cömertçe israf ederdi.
Son derece kararsız ve devlet işlerini istikrarlı bir şekilde yönetmekten aciz olan önceki kralın halkın desteğini kaybetmemesinin bir nedeni vardı.
“Önce, önceki kralın bok attığı o işe yaramaz ağızları temizlemem gerekecek.”
Komutanın gözleri parladı. Bir sonraki bahis için yasaklanacak kelimeye karar vermişti.
“Kaç tane üvey erkek kardeşim var biliyor musun? O piçlerin çoğu öldü, onu bir kenara bırakabiliriz. Ama 26 prenses var. Yirmi altı! Bütçe bu yüzden yıpranmış.”
Kwiz’in nefesi zordu. Ölen ihtiyarın yüzlerini bile tanımadığı çocuklarına yemek yedirmek ve barındırmak gibi bir yükümlülüğü yoktu. Kan bağı olan kardeşi olarak tanıdığı tek kişi Katherine’di. Son zamanlarda Düşes’e biraz ilgi göstermiş olsa da, ona bir kardeş gibi şefkat beslemek için yeterli değildi.
“Hepsini kapı dışarı edeceğim.”
“Gerçekten nasıl?”
“Gelip onları almaları için anne ailelerine haber vereceğim. Ve onları almaya istekli kimse yoksa, onları evlendireceğim.”
Küçük bir karardı. Kral ya da ailenin en büyük kardeşi olarak cömertlik yoktu.
Hugo’nun Kwiz hakkındaki değerlendirmesi, onun pek çok erdemi olduğu, ancak aynı zamanda birçok kusuru olduğu yönündeydi. Kwiz’in tipik bir zayıf noktası cimriliğiydi. Kötü bir şekilde söylemek gerekirse, ucuz biriydi ve itibarını kaybetmeyecek kadar cömert davranmayı umursamadı.
Ancak Kwiz’in cimriliği kendisine yönelik olmadığı sürece, hiçbir şekilde umurunda değildi. Ama birden aklıma parçalanmış bir anı geldi. Karısı gelip ona evlenme teklif ettiği gün üzgün bir ifadeyle ona şunları söyledi:
[Bir prenses, kraliyet ailesinin yararına her an satılmaya hazır olmalıdır. Uygun bir çeyiz teklif edilirse, kraliyet ailesi gözünü kırpmadan beni her kimseyle evlendirir. Satılmadan önce… Kendimi satmak istiyorum.]
Hugo’nun morali bozuldu.
Tesadüfen, karısı dün ‘ya olursa’lardan bahsetmişti ve o da ‘ya olursa’ları düşünmenin faydasız olduğunu söylemişti. Ama şimdi. Hugo o ‘eğer’leri düşünüyordu. Ya onu bulmaya gelmeseydi? Ya teklifine gülüp geçseydi? Bir adım yanlış olsaydı, şu anda Hugo Taran’ın karısı olmazdı.
Ama bu olmadı. Hugo, belki de her şeyin farklı bir şekilde gelişebileceğini düşünmenin hâlâ faydasız olduğunu düşünüyordu. Yine de, sırtındaki tüyler korkuyla kalkmıştı. Kral’ın kurtulmaya çalıştığı işe yaramaz ağızlar grubuna dahil olabilirdi. İsteği ne olursa olsun seçilmiş bir adamla evlendirilebilirdi ve bir gün adam onunla başka bir adamın karısı olarak tanışacaktı.
Hugo kendini hasta hissetti. Karısının başka bir adamın karısı olduğunu hayal edince midesi bulandı. O onun kadınıydı ve kimse buna karşı çıkamazdı. Gerçeği hatırladığında rahatlayarak soğuk terler döktü.
Hugo bir şeyler hakkında konuşmaya devam eden Kwiz’e baktı. Çocuklarını ihmal eden rahmetli kral korkunçtu ama karşısında oturan piç de korkunçtu. Abi olmanın ve kardeşlerine birazcık bakmanın nesi bu kadar zordu?
Biraz önce, Kwiz’in tüm üvey kardeşlerini uzaklaştırma projesinin yararına içten içe kabul etti. Ancak, kişisel olarak dahil olduğu an fikrini değiştirdi.
İşe yaramaz ağız? Bunu düşündükçe daha da rahatsız oluyordu. Aklına kendisine gayri meşru bir çocuk demesi geldi. Kendini küçük düşürdüğünü ilk kez görüyordu, bu yüzden çok şaşırmıştı. Hugo onu bir kez bile bu kavram içinde düşünmemişti.
Saraydaki hayatı çok mu zordu?
Hugo sık sık karısının çocukluğundan bahsettiğini duyardı ama onun sarayda geçirdiği zamandan bahsettiğini hatırlamıyordu. Şimdi düşününce, sarayda tek bir hizmetçisi yoktu ve bütün işi kendisi yapıyordu. Hugo zaten bildiği gerçeklerden dolayı yeniden öfkelendi. Sarayda hatırlamak bile istemediği kadar sefil bir hayat yaşamış olmalı.
[Satılmadan önce… Kendimi satmak istiyorum.]
O sırada, onun sözlerinin ilginç olduğunu düşündü. Ona karşı hissettiği derin suçluluk, keskin bir iğne gibi göğsüne saplandı. O zamanlar yanına gelip böyle bir şey söylediğinde neden onun sefaletini ve çaresiz duygularını anlayamıyordu? Rahmetli krala karşı hoşnutsuzluk kalbinde yeniden yükseldi.
“Bu şekilde ölmeyi hak ediyor.”
Hugo, merhum kralın utanç verici ölümünü hatırlayınca alayla güldü.
* * *
Lucia eve geldiğinde Jerome’a çiçek işlemeli mendili sordu. Jerome içeriden güldü ve dışarıdan sakince cevap verdi.
“Usta onu her gün kontrol eder ve yanında taşır.”
“…Ne zamandan beri?”
“Birkaç ay oldu. Roam’da olduğumuz zamandan beri.”
“Geçen sefer ona bir mendil hediye etmemi söylediğinde bana bunu söylememiştin.”
“Bildiğini düşündüm.”
Jerome soğukkanlılıkla cevap verdi.
“Bunu ona Milady’nin verdiğini sanıyordum. Milady vermediyse, o zaman Mendili Efendi nereden buldu?”
“…”
Lucia, Jerome’a onu vermediğini söyleyemezdi. Ona vermediğini söylediyse, bunun tek açıklaması adamın onu gizlice almış olmasıydı. Evin efendisi olarak kocasının otoritesini baltalamak istemiyordu.
Ama Jerome zaten biliyordu. Efendisinin, genç efendi Damian’a bir paket hazırlayabilmek için hizmetçinin tamamlanan mendilleri koyduğu sepetten gizlice birkaç parça aldığına bizzat tanık olmuştu.
Kendisi görmese inanmayacaktı. Bu, ustasının tamamen aksine, tuhaf bir hareketti. Ancak Jerome, efendisinin yaptığı her şeyi sorgulamayan sadık bir uşaktı. Madam’ın önünde çenesini kapalı tutmasının nedeni dikkatsizlikti. Olay ne kadar önemsiz olursa olsun, ikisinin ilişkisi üzerinde nasıl bir etkisi olacağını bilmek imkansızdı, bu yüzden Jerome sözlerine ve eylemlerine her zaman dikkat etti.
“…Onu yanında taşıdığını bilmediğimi kastetmiştim.” (Lucia)
“Bununla ilgili bir sorun mu var?” (Jerome)
“Yok ama görünüşe ayak uydurması gerekiyor. Böyle bir şeyi nasıl taşıyabilir? İnsanlar görse güler.”
“Endişelenmene gerek yok. Usta cömerttir.”
Sırıtan Jerome’a bakan Lucia, Jerome’un neden yetenekli bir uşak olduğunu bir kez daha anladı. Jerome’un yaşıyla bağdaşmayan bir pürüzsüzlüğü vardı. Kocasının utanmazlığını, mantıksızlığını, bencilliğini ‘alicenap’ sözüyle sarmalaması gerçekten şaşırtıcıydı.
Lucia mendilin anlamı hakkında uzun uzun düşündü. Oğluna göndermesi gereken mendili gizlice aldığı sahneyi hayal edince inanamadı ve dili tutuldu. Ve bu saçmalığa gülmekten kendini alamazken, neden böyle bir şey yaptığı düşüncesiyle kalbi küt küt atıyordu.
İhtiyacı olursa kendinden emin bir şekilde mendil istemek ona daha çok yakışıyordu. Onu bunu yapmaktan alıkoyan temkinli kalbi, onun kalbini sıcak bir enerji gibi kapladı.
Mendil bir fırsattı. Lucia, ona karşı olan her tavrının, sözlerinin ve ifadeleriyle gösterdiği duygularının izini sürdü. Belki de zaten bunun farkındaydı. Ama bunun doğru olmadığı düşüncesiyle ağır bir şekilde çiviledi. Sırf korkak olduğu içindi.
Lucia duygularını kendi kendine yeniden doğruladı.
‘Onu seviyorum.’
Ve onun kalbinde bir tahminde bulundu.
“Belki… o da beni seviyor.”
Ama aşk duygusunu kabul edip etmediğini bilmiyordu. Henüz kalbinden emin olmayabilir ve hala inkar aşamasında olabilir.
‘Bekleyeyim mi? Veya… önce konuyu açmalı mıyım?’
Önünde bir kavşak ve aralarında yapılması zor bir seçim vardı. Ona evlenme teklif etmek için Ducal malikanesine gittiği o günden daha kararsız hissetti.