Gerçek bir ‘kaka makinesi’ olan Kanada kazı ile yaşamayı öğrenmek
Dan Hicks’e ikonik Kanada kazını sorun ve alacağınız ilk şey bir kahkaha olacak.
“Oh, sürekli gelişen kaz kovalamacasını mı kastediyorsun?” Hicks, Moncton Şehri ile ofisinden yaptığı bir telefon görüşmesinde söyledi.
Şehirle birlikte park operasyonları müdürü olarak yıllardır kuşlarla ilgili şikayetlerle uğraşıyor.
Hicks, “Arkalarında bıraktıkları şey bu,” dedi, “Bu konuda oldukça üretkenler.”
İnsanların hızlı ve verimli bir süreci, dışkının bir kazın içinden geçme hızıyla karşılaştırılabilir olarak tanımlamalarının iyi bir nedeni var.
Tahminler, bir kazın saatte birkaç kez ve günde 20 defaya kadar kaka yapacağını gösteriyor.
Yani 20-30 Kanada kaz sürüsü kısa sürede ortalığı karıştırabilir.
Hicks kıkırdayarak, “Kanada kazı yapan insanların park patikalarında iki adım attığını görüyorsunuz,” dedi.
Ancak bu üretken üretimin sonuçları Hicks ve park çalışanları için gülünecek bir konu değil.
Hicks, metrekare başına beş ila 10 “küçük hediye” saydıkları yerler gördüğünü söyledi.
Kuşlar, çimenli alanları dışkıyla kirleterek ve yuvalarını ve yavrularını savunan saldırgan davranışlarla insanların kentsel yeşil alanların keyfini çıkarmasını imkansız hale getirebilir.
Dışkı yeterince fazlaysa ve suya yakınsa E. coli kontaminasyonuna neden olarak alg patlamalarına ve yüzme ve diğer eğlencelerin kapanmasına neden olabilir.
Hicks, şehrin kazları istenmeyen yerlere yuva yapmaktan caydırmak için ekipman satın almak için yılda yaklaşık 15.000 dolar harcadığını söyledi.
Ayrıca bu ekipmanı kurmak için birkaç günlük çalışma ve nasıl çalıştığını izlemek için harcanan saatler var.
Ve bazen, sadece marjinal olarak etkilidir.
Her zaman böyle değildi.
Onlarca yıldır, Kanada kazları New Brunswick’te nadir görülen bir manzaraydı.
Buna göre Atlantik Denizcilik Eko Bölgesinde Tür Çeşitliliğinin Değerlendirilmesi, 2010’da yayınlanan, 1800’lerde ve 1900’lerin başlarında New Brunswick’te Kanada kazlarının yuva yaptığına dair raporlar var, ancak nüfus muhtemelen 1905’e kadar avlandı.
Bundan sonra zaman zaman, New Brunswick’te Kanada kazları görüldü, ancak 1990’ların başına kadar Maine ve güney New Brunswick’te üreme popülasyonları bildirilmeye başlamadı.
Bu kuşların çoğunun ya kasıtlı olarak ya da yanlışlıkla dünyaya getirildiği düşünülüyor.
Daha sonra, 1993’te Frank McKenna’nın eyalet hükümeti Ontario’dan Kanada kazları ithal etmeye başladı.
Dev Kanada kazları olarak bilinen bu kazlar, bir zamanlar New Brunswick’in evi olarak adlandırılan kazlardan genetik olarak farklıydı.
Ve Ontario ve Quebec’teki son görünümleri, her iki ilin güney kesimindeki belediyelerde yeşil alanlara bakan insanlar için baş ağrısına neden oldu.
1993 yılının Haziran ayında, 500 kişi Toronto’daki bir parkta toplandı, kamyonlara konuldu ve New Brunswick’e getirildi.
Fikrin arkasındaki adam, eyaletin sulak alan habitatı müdürü olan Pat Kehoe’ya, o sırada bir CBC Toronto muhabiri tarafından New Brunswick’in onları neden istediği soruldu.
Kehoe, “Çünkü onları istemiyorsun” diye yanıtladı.
Şu anda Ducks Unlimited için çalışan Kehoe, bu makale için röportaj yapmayı reddetti.
Sonunda, 1990’ların ortalarında, avlanmak için bir nüfus yaratmak amacıyla, Ontario’dan 4.000’den fazla Kanada kazı bölgeye tanıtıldı.
Ve herkes bunun iyi bir fikir olduğunu düşünmedi.
Bir doğa bilimci ve kuş gözlemcisi olan Alain Clavette, alarmı veren birçok insandan biriydi.
Clavette telefonla verdiği bir röportajda, “O zamanlar ‘Bunu yapma. Bu aptalca’ dediğimizi hatırlıyorum,” dedi, “Aslında Kanada kazlarının bir alt türünü tanıtıyorsunuz ki, bizim bile olduğundan emin değiliz. Burada, topraklarda hiç.
“Onları alacaklardı çünkü Ontario’da kargaşa yaratıyorlardı.”
Clavette, büyük, agresif kuşların yuvalama alanları ve yiyecek için daha küçük su kuşlarını geride bırakacağından endişe duyduğunu söyledi.
Bunun kanıtını, çeşitli su kuşları türlerini gördüğü, kendi mülkü üzerindeki gölette gördüğünü söyledi, ama artık değil.
Clavette, “Sence ne oluyor? İki çift Kanada kazı var. Hepsi bu. Hepsi bu,” dedi.
“Yeşil kanatlıların ve tahta ördeğin tüm çeşitleri ve ne olabilirse… yarattığım bu küçük sulak alanda yuva yapıyor, kazlar tarafından ele geçirilmiş.”
Clavette, Wilson Marsh olarak da bilinen Moncton’daki Bell Street Marsh da dahil olmak üzere New Brunswick’in güneydoğusundaki sulak alanlarda benzer durumlar gördüğünü söyledi.
Buna insan yapımı bir sorun, yeşil alanlar yaratma şeklimiz tarafından daha da kötüleştirilen bir giriş diyor.
“Çevreye lanet olası bir golf sahası gibi davranmayı bıraksaydık… bilirsiniz, çalılar, uzun otlar, yabani bitkiler – öyle değiller. [even try] O şeyler, “Clavette dedi.” Bundan nefret ediyorlar. Bir tilki herhangi bir ortamda saklanabiliyorsa, orada olmaktan nefret eder.
“Ama ne yaparsak yapalım, hepsini kesip yerine koyuyoruz. [with] çimen. Açık alan çimi.”
Şu anda New Brunswick’te tam olarak kaç Kanada kazının olduğunu bilmek zor.
Atlantik bölgesindeki Kanada Yaban Hayatı Servisi için su değerlendirme başkanı Al Hanson, “Mutlak sayılara sahip değiliz” dedi.
“Ancak tüm eyalette yıllık bir su kuşu araştırması yapıyoruz ve bu, New Brunswick’te ılıman üreyen Kanada kaz popülasyonlarının arttığını gösteriyor.”
Aslında Hanson, nüfusun Kuzey Amerika’nın kuzeydoğusunda on yıllardır genişlediğini söyledi.
Ve, dedi, bir nüfusu buraya yerleştirme kararı, muhtemelen yalnızca kaçınılmaz olanı hızlandırdı.
“Bu giriş 1990’ların başında gerçekleşmemiş olsaydı bile, kazlar muhtemelen burada olacak ve bu daha büyük doğu Kuzey Amerika nüfus artışının bir parçası olarak yine de bu bölgeye taşınacaktı.”
Hanson, o zamanki düşüncenin, daha kırsal bir avcılık kültürüne sahip olan New Brunswick’in popülasyonları kontrol altında tutacağı olduğunu söyledi.
“Fakat New Brunswick’te bile bu adamların yaşadığı yer ile avlanma fırsatı arasında biraz kopukluk var” dedi.
Rahatsız edici kazlar, avlanmanın mümkün olmadığı kentsel ortamlarda baş ağrısına neden oluyor.
Bu nedenle, şimdi çözüm, kazları kentsel yeşil alanlarda yuva yapmaktan ve yaşamaktan caydırmanın yollarını bulmaktır.
Kaz yönetimine yaklaşımımızın bir parçası olarak Centennial Park’taki adaya sahte çakallar yerleştirdik. Sakinleri, sahte oldukları ve kasıtlı olarak oraya yerleştirildikleri konusunda yeniden temin etmek istiyoruz. pic.twitter.com/Es1SdENNdS
& mdash;@CityofMoncton
Moncton’daki Dan Hicks ve New Brunswick çevresindeki topluluklardaki belediye personeli için bu biraz bulmaca.
Hicks’in cephaneliğinde çok fazla numara var. Kazları rahatsız etmek için geceleri havuzlara yanıp sönen ışıklar koydu.
Şehir, suya erişimin olmamasının kazları yuva yapmaktan caydıracağını umarak ağları su kenarına koyuyor, çünkü uçamayan kazları göletin güvenliğine götürmek imkansız olacak.
Bununla biraz başarı elde ettiler.
Ayrıca çakal tuzakları ve Fly-Away lazer denen bir şey, “temelde büyük bir el feneri” deniyorlar.
2013’te Hicks, kazları korkutmayı amaçlayan parlak turuncu uzaktan kumandalı bir araç olan Goosinator ile deneyler bile yaptı.
Hicks, kendisinin ve ekibinin onu sürerken çok eğlendiğini söyledi, ancak bir haftalık ücretsiz deneme süresinden sonra, bunun hiçbir şeyi “kazma” yapmadığı açıktı ve onu oluşturan şirkete geri gönderildi.
En yeni deney, bir gölete demirleyen sahte bir timsahtır, ancak Hicks, insan ziyaretçileri korkutması durumunda 911 operatörlerine haber vereceklerinden emin olacaklarını söyledi.
Hicks, yumurta eklemek, kuşların yerini değiştirmek veya rahatsız edici bir sürüyü itlaf etmek gibi daha ciddi taktiklerden kaçınırken, her iki türün de yaşayabileceği bir denge bulma çabası içinde olduğunu söyledi.
“Henüz orada değiliz ve umarım olmayacağız.”