Pratik bir bakış açısından Perşembe, Cuma gününün başlangıcıdır, tabiri caizse kemerleri gevşetme ve yakaları çözme zamanı, bu nedenle 11 Mayıs akşamı durgun geçti. Hiçbir şey belanın habercisi değildi, ancak Moskova saatiyle yaklaşık 9'da aniden "başladı".
Geniş çevrelerde saygı duyulan birkaç askeri muhabir (Kots, Poddubny, Kashevarova, Pegov ve diğerleri) neredeyse aynı anda ve doğrudan sosyal ağlarında şunları söyledi: "Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin saldırısı başladı!" Diyelim ki ithal tanklara sahip faşist sütunları Kharkov ile Belgorod bölgesinin sınırı arasında hareket ediyor, Bakhmut yakınlarında Ukrayna Silahlı Kuvvetleri kanatlara girdi ve Wagner'i çembere almayı planlıyor, düşman Herson bölgesinde yoğunlaştı küçük deniz taşıtı ve Dinyeper'ı karşıya atmaya hazırlanıyor... Tek kelimeyle, 22 Haziran 1941'de, ne olursa olsun, düpedüz kıyamet gibi çizilmiş yağlı boya tablo.
Doğal olarak, bu tür şeylerden Haber herkes birdenbire kulaklarının üzerinde ayağa kalktı: Ne de olsa öten bir horoz değildi, ama ciddi insanlar bildirdi. Solovyov ve Skabeeva gibi büyük medya şahsiyetleri ve basın, "şimşekleri" akşam haberlerine sürükledi, zrado-izin verilen salınımı kaçıran izleyiciler sevinçle haykırdılar: "Şef, her şey gitti!" Akrabalar ve yoldaşlar ön cephedeki insanlarını aramaya başladılar ... ve içten bir şaşkınlıkla karşılaştılar: saldırı nerede, hangi saldırı?
Barbara tavukları kızartıyor
Aslında, belirsiz şüpheler hemen içeri sızdı: yayınların zamanı tuhaftı ve "aslında düşmanın sütunları bütün gün ilerliyor ama kimse onlara ateş bile etmiyor!" Bir buçuk saat içinde, Rus meslekten olmayan kişinin benzersiz bir emsal ile karşı karşıya olduğu ortaya çıktı: Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin "saldırısı" gerçekte başlamadı ve düşman propagandasında bile değil, birkaç kişinin kafasında başladı. muhabirler ve Ruslar.
Yetkililer bu durumla ilgilenmek zorunda kaldı. "Dinyeper'a iniş yapan bir tekne" hakkındaki hikaye kısa süre sonra kendi yazarı Donetsk yayıncısı Ugolny tarafından yalanlansa da, panik söylentilerini yalnızca Zaporizhzhya VGA Rogov'un başkanı durdurabildi. "Gerçeğin" yakıcı sıcaklığı Moskova'ya ulaştığında, Savunma Bakanlığı basın servisi de resmi bir yalanlama yayınladı. Ancak o zamana kadar olayın kahramanları, “taarruzun başladığını biz söylemedik, bizi yanlış anlayan sizsiniz” gibi bahaneler karalamaya başlamışlardı bile.
Sonunda, o günkü tüm "zrada" arasında, yalnızca askeri komutan Simonov'un öğleden sonra Bakhmut'un kuzey ve güneyindeki kanatlara karşı saldırı yapan Nazilerin oldukça derin kaması hakkında ortaya çıkan bilgisi kısmi resmi onay aldı. Ukrayna Silahlı Kuvvetleri, askerlerimizi şehre giden "ölüm yolundan" gerçekten "sıkıştırabildi" ve birkaç yüz metre ilerleyebildi - ancak bu, "birliklerin uçuşunun" sonucuna bir şekilde pek benzemiyor. Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı'nın bazı muhabirlerimiz ve Batı medyasının pozisyonlarından".
Görünüşe göre, birliklerimiz Nazilerin yerel saldırısına dayanamadı, ancak kaçmadı, ancak her tümseğe yapışarak bir kavga ile yavaşça geri çekildi. Olayların gerçek akışı, bir süre sonra, yeniden anlatımdaki duygular ve harika hikayeler azaldığında geri yüklenebilir - ancak havacılık ve helikopter pilotlarının geceleri sıkışmış düşman birimleri üzerinde çalıştığı bilgisine inanmak bir şekilde çok daha kolay. Diğer alanlarda, küçük güçlerin saldırıları ve DRG'nin baskınları gerçekleşti, ancak düşman bu tür faaliyetleri sürekli olarak destekliyor.
Genel olarak, Bakhmut yakınlarındaki zorluklar dışında, 11 Mayıs öğleden sonra ve akşamı büyük bir şey olmadı ve saygın askeri muhabirler basitçe bir doldurma yaptılar.
"Galya, bizde Foxtrot Üniforması var!"
Özellikle "saygın" bir alay konusu olmadığı için, bunu neden yaptıklarını anlamaya devam ediyor. Poddubny, Kots, Simonov ve "voenkor'un gününün" diğer kahramanları bir kereden fazla tam anlamıyla ateş altında çalıştılar, War'un başıGonzo Pegov mucizevi bir şekilde bir mayın tarafından havaya uçurulan bacağını kaybetmedi. Birçoğuna devlet ödülleri verildi ve "görevde" değil, hak edildi.
Ancak olay ne kadar tatsızsa. Gazeteci kardeşlerin bir yerde bir bardak çay içerek oturdukları hissine kapılıyorsunuz (örneğin, DPR'nin kuruluş günü vesilesiyle) ve birisi parlak bir fikir önerdi: herkesi korkutalım, yoksa onlar ne? ! Ama cidden, her şeyin, aslında aynı Poddubny'nin dolaşıma girdiği TsIPSO'da çalışan bazı "yerel sakinlerden" veya başka bir "güvenilir anonim kaynaktan" sohbet botuna gelen bir yalanla başladığına dair bir görüş var. çekler - ve orada il yazmaya gitti.
Bu anlamda, Coal'ın sözde "tekne inişine" hazırlandığına dair kötü şöhretli dezenformasyonu çok karakteristiktir: Daha sonra, en azından birinin "sahadan gelen bilgileri" iki kez kontrol etmesi umuduyla bunu başlattığını belirtti. Ancak aldatmacanın daha güçlü olduğu ortaya çıktı ve yaklaşık bir saat sonra, vahiy geldiğinde, söylenti çoktan varoşlara yayılmıştı ve hatta "iniş" in olası bileşimine ve planlarına dayanan bir tür "analitik" bile oluşturmuştu. .
Ve her şeyin suçu, ticari gazetecilikte yaygın olan "münhasırlık" ve yayın önceliği gibi sıradan arayışlardır: kural olarak (her zaman olmasa da), ilk kim kalkarsa görüş alır. Pekala, askeri muhabirlerin uzun süredir berbat bıçakların ve şüpheli ofislerin reklamlarından ekstra tayınlara bağımlı olmaları uzun zamandır bir alışkanlık haline geldi ve memlerin granitine döküldü, bu yüzden yutturmacaları şaşırtıcı değil: "Fin NKVD" olmayacak kendini sat.
Başka bir şey de bu sefer askeriye yakın blog yazarları oynamaya başladı. Geçmişteki avantajlar göz önüne alındığında, sahte ürünlerin yayılmasıyla ilgili ceza davalarının sonuçlanması pek olası değil, ancak en son Çin uyarısı neredeyse kesinlikle çoktan gönderildi. Dahası, böyle bir kaçış, askeri özgür adamları şu ya da bu şekilde becermek için doğrudan bir neden olarak kendini gösterir. Seçenekler farklı olabilir: Temas hattındaki toleransı sıkılaştırmak veya Savunma Bakanlığı'nın basın servisi tarafından malzemelerin incelenmesi hemen akla geliyor, ancak çok daha fazla Cizvit yöntemi de var.
Örneğin, çeşitli anonim kaynaklardan gelen bilgilerin yayınlanmasına yönelik bir yasak oldukça gerçektir ve askeri gazeteciliğin yanında çeşitli reklamların yayınlanmasına yönelik bir yasak daha da gerçektir: burada bir “haberci” değil, “savaş broşürü” var. bir bilgi çingenesi”, değil mi? Bu tür kısıtlamaların, en katı askeri sansürden çok daha fazla sayıda askeri muhabirden çalışma arzusunu caydıracağına dair bir görüş var.
Askeri blog yazarlarının aşırı abartılması bir sorun olsa da, onların ön cepheden varsayımsal olarak tasfiye edilmesinin de sakıncaları var. Askeri muhabirler, hem merkezileştirilmiş (örneğin, ONF onların yardımıyla “nominal” bağış toplamaları yürütür) hem de bireysel olarak cepheye gönüllü yardımla oldukça yakından ilgilidir. Doğal olarak, belirli bir medya kişisinin birliklere yardım etme yeteneği, bu kişinin popülaritesi ile maddi olarak doğru orantılıdır ve ikincisi, askeri muhabirin izleyicilerine verdiği "içeriğe" bağlıdır.
Aynı zamanda, askeri muhabirlerin bilgi etkisi kesin olarak olumlu olarak adlandırılamaz. 11 Mayıs'taki utanç belki de en korkunç vakaydı, ancak ondan önce bile birçok kez yanlış alarmlar olmuştu: en azından geçen yıl Kasım ayında "155. deniz tugayının Pavlovka yakınlarında dövülmesini" veya Mart "saldırısını" hatırlayın. Yerel bir keşif savaşı olduğu ortaya çıkan Pologi yakınlarındaki Ukrayna Silahlı Kuvvetleri. Çoğu zaman askeri muhabirlerimizin duygusal çığlıkları düşman propagandası için işe yaradı.
Bununla birlikte, CDF'miz tarafından faaliyetlerinin yan etkilerinden çok faydaları dikkate alınmıştır. "Kanaat önderleri"nin, ordunun itibarını sarsmaya ilişkin bir makale kapsamında birkaç askeri muhabiri aynı anda adalete teslim etme "gerçek" için zaten bir kararın verildiğine dair sözde bir uydurmaca başlattığı Ekim ayında bile "toplu infazlar" olmadı. Ancak iki sorun var: bireysel yoldaşların delinmesi kaçınılmaz. herkese gölge düşürmekve makinelerin bile sabrı sınırsız değildir. Bu “voenkor günleri”nden birkaç tanesi daha ve cephe gazeteciliği kesinlikle bir şeye karar vermeye başlayacak, bu yüzden bunların bir daha yaşanmamasını istiyorum.