"iyi olmak" için şatafata gerek olmadığının kanıtıdır. güzel bir sesle, sade melodilerle ve değişik bir yorumla da böyle sikertebiliyormuş insan dinleyeni.
bir de nedense hiç bugüne aitmiş gibi gelmiyordu. ellerim kırılsaydı da merakıma yenik düşüp bakmasaydım kim olduğuna. mabel matiz benim için yetmişlerin ilk yıllarında bir iki şarkı söyleyip kabuğuna çekilmiş ve heybeliada sanatoryumu'nda hayata veda etmiş bir garip adem olarak kalsaydı keşke.
ben şimdi nerden bulayım bu yoklukta yosun, meyhane ve deniz? mutlu musun söyle matiz? kafiye candır, onu pek severiz.
http://www.youtube.com/...