Lütfen aşağıdakilerin gerçekleştiği bir gezegen hayal edin – milyarlarca kedi ve köpek tatsız koşullar altında yetiştiriliyor, öldürülüyor ve ardından insanlar tarafından yeniliyor. Şimdi bu köpeklerin ve kedilerin insanlar kadar, hatta daha fazla acı hissettiklerini, gezegenin bilim adamlarının onları yemenin insanlar için ne kadar zararlı olduğunu gösterdiklerini ve gezegenin ekosistemini büyütme ve öldürme sürecinin gezegeni yok ettiğini hayal edin. Bunu düşünmek için bir dakikanızı ayırın.
Şimdi eminim ki çizdiğim resim çoğunuza yakışmayacak. Gösterilen gaddarlık, israf veya nefes kesici küstahlıktan etkilenmiş olabilirsiniz. Kızgınlık, acıma veya iğrenme duygusu hissetmiş olabilirsiniz. Bırakın devam etmek şöyle dursun, olayların böyle bir dönüşünün nasıl olabileceğini merak etmiş olabilirsiniz.
Sorun şu ki bu gezegen var. Her yıl yaklaşık 50 milyar masum yaratık köleleştiriliyor, işkence görüyor ve öldürülüyor. İnsanlar tarafından yenirler, bu da sağlıksızlığa neden olur. Gezegenimiz, dünya yok ediliyor. Kültürel ve dini gelenekler gibi dilin ve sosyal hikayelerin gücü, insanların domuzlar ve inekler gibi bazı canlılarımızı erken ve acılı bir ölüm olarak görmelerine, kedi ve köpekler gibi diğerlerini ise aile olarak görmelerine neden oldu. . İnsanlar bu görüntüye alıştı ve bu yüzden var olmaya devam ediyor. Öyle görünüyor ki, Orwell’in ünlü distopik özdeyişi “bütün hayvanlar eşittir, ama bazıları diğerlerinden daha eşittir” genel olarak inanıldığından daha gerçek bir gerçeği içeriyor.
Şimdi, etobur durumumuz ne kadar tuhaf ve doğal değilse de, bunu açıklamasının oldukça kolay olduğunu düşünüyorum – binlerce yıldır insanlar hayatta kalabilmek için diğer hayvanları öldürdü ve yedi. İnsan yaşamının temel yapı taşlarından ikisi, proteinler ve yağlar, genellikle bitki kaynaklarından elde edilmesi zordu ve büyük bir hayvanı öldürmek, bir aileyi, hatta bir topluluğu bir süre için ayakta tutabilirdi. Bu mantıklı geldi. Sonra, yaklaşık on bin yıl önce, birçok insan bu “avcı-toplayıcı” yaşam tarzını onun daha basit bir versiyonuyla değiştirdi – tarımsal olanı. Bu mantık da basittir: Bazı türler kolayca evcilleştirilip öldürülebiliyorken neden bütün gün etrafta dolaşıp hayvanları mızrakla öldüresiniz? Sorun şu ki, dünyanın çoğu değiştikçe mantık sıkıştı.
Artık hayvanların duygu ve bilişlerini ve dolayısıyla acı çekme kapasitelerini biliyoruz. Çiftçilik ve kesim endüstrisi, kelimenin tam anlamıyla milyarlarca yaratığa hayal edilemez duygusal ve fiziksel acı veriyor. Hapse atılıyor, kısırlaştırılıyor, damgalanıyor, tecavüze uğruyor ve öldürülüyorlar. Birçok durumda olanın bu olmadığını açıklamak için herkese meydan okuyorum.
Artık yemek yiyen vücutların ve salgılarının insan vücuduna verdiği zararı biliyoruz – kalp krizi, felç, kanser, bunama, artrit, diyabet ve obezite riskinde hafif artıştan çok uzak.
Artık bu endüstrinin gezegene verdiği zararı biliyoruz – doğal olmayan şekilde yüksek türlerin doğum ve ölüm oranları, metan fazlalıkları ve çoraklaştırılan geniş orman ve tarlalar şeklinde ekosistemin bozulması ve büyük stoklar, kullanılan tahıl. daha önce, hayvancılık. Artık çok şey biliyoruz. Peki neden hala yakınlarda bir manavı olmayan Taş Devri atalarımız gibi yaşıyoruz?
Yarın dünyadaki her insan vegan yaşam tarzını benimseseydi, daha iyi bir durumda olurduk – çok daha az acı, çok daha az hastalık ve gezegene çok daha az zarar, daha verimli topraklardan ve daha tutumlu gıda yöntemlerinden bahsetmeye gerek bile yok. büyüme ve gıda dağıtımı. Sorun şu ki, bunu biliyorum çünkü 25 yaşıma kadar bu düşünceye sahiptim, vegan yaşam tarzı genellikle garip görülüyor: sağlıksız ve sınırlı. Ama gerçek şu ki, bazılarınızın bildiğini/bileceğini umduğum gibi, durum tam tersi. ‘1000 Vegan Tarifleri’ kitabının basit bir satın alımı veya Russia Today’in Dr. Neal Barnard bunu gösterecek.
Üç aylık bir ‘açma ve kapatma’ geçişinden sonra neredeyse iki yıldır veganım ve bunu şimdiye kadar yaptığım en iyi şey olarak görüyorum. Kilo verdim, daha fazla enerjim var ve artık zihnimin gerisinde bana vücudumun iyi hissetmediğini söyleyen o uzak ama dırdırcı ses yok. Sosis ve burger gibi vegan ikameleri bulmayı kolay buluyorum, restoranlarda özellikle Hint, Tayland ve İtalyan restoranlarında vegan seçenekler bulmayı kolay buluyorum ve her zaman yeni ve lezzetli yemekler pişirmeyi öğreniyorum. Yeni ev yapımı favorilerimden bazıları nohut ve hindistancevizi sütü ile köri, fıstık ezmeli baharatlı erişte ve Brezilya muz ve mango yahnisi. Proteininizi (günde 60 gr – fındık, soya peyniri ve keten tohumu iyi kaynaklar), yağınızı (70 gr – şekerleme, bitter çikolata ve hindistan cevizi sütü) ve B12’nizi (0.0015 mg – soya sütü, marmit ve takviyeleri) koruduğunuz sürece gün zahmetsizce vegan olabilir.
Haydi kardeşlerim, kendinize bakın ve vicdanınızı inceleyin. Etik kurallara uymaya, doğaya uymaya ve sizi en başta bunlara uymamaya ikna eden iğrenç endüstrinin fişini çekmeye hazır mısınız?