adası Norveç anakarası ile Kuzey Kutbu’nun yaklaşık ortasında yer alan Svalbard, kendisi de gezegenin geri kalanından dört buçuk kat daha hızlı ısınan Kuzey Kutbu’nun geri kalanından iki kat daha hızlı ısınıyor. Bilim adamları, adanın geri çekilen buzullarının potansiyel olarak önemli bir iklim geri besleme döngüsü yarattığını keşfettiler: Buz kaybolduğunda, yüzeye metan kabarcıkları ile aşırı doymuş olan yeraltı suyu. Metan, karbondioksitten 80 kat daha güçlü, son derece güçlü bir sera gazıdır. Bu yeraltı suyu, yüzeyi havaya maruz kalan bir bardak suyun metanının 600.000 katından fazlasına sahip olabilir.
Cambridge Üniversitesi ve Svalbard’daki Üniversite Merkezi’nden bir buzul biyojeokimyacısı olan Gabrielle Kleber, “Bunun anlamı, atmosfere çarptığında, dengeye geleceği ve olabildiğince çok metan salacağı anlamına geliyor” diyor. yeni bir baş yazar kağıt keşfi anlatan Doğa Jeolojisi. “Sadece Svalbard’daki kaynaklardan yılda yaklaşık 2.300 ton metan salınıyor. Belki de 30.000 ineğe eşdeğerdir.” (İnekler metan geğirir – çoğu.)
Barselona Üniversitesi’nde Arktik metan emisyonları üzerine çalışan ancak çalışmaya dahil olmayan Carolina Olid, “Bu sayıların yanlış olduğunu bile düşündüm, ama yanlış olamazlar” diyor. “Vaygerçekten çok yüksekler.”
Metan ayrıca, aşağıdaki videoda görebileceğiniz gibi, Kleber’in gerçekten ateş yakabileceği basınçlı gaz olarak bazı yerlerde yerden çıkıyor. Kleber, “Bu, daha önce hesaba katmadığımız yaygın bir metan emisyonu kaynağı” diyor. “Bu fenomenin Kuzey Kutbu’ndaki diğer bölgelerde meydana geldiğini güvenle varsayabiliriz. Bunu tahmin etmeye ve Kuzey Kutbu boyunca genişletmeye başladığımızda, dikkate değer olabilecek bir şeye bakıyoruz.”
Kuzey Kutbu hızla ısınırken, bilim adamları onun hem iklim değişikliğinden muzdarip olmasının hem de buna katkıda bulunmasının yollarını buluyorlar. Gücünü kaybetmiş bir dondurucu gibi, Kuzey Kutbu çözülüyor ve içindekiler çürüyor, sera gazı bulutları salıyor. Permafrost olarak bilinen donmuş zemin çözüldüğünde, mikropların organik maddeyi çiğnediği ve metan gazını çıkardığı, oksijen açısından fakir su havuzları oluşturur. Orada hava ne kadar ısınırsa, bu mikroplar o kadar mutlu olur ve o kadar fazla metan üretirler. (Bazı yerlerde, permafrost o kadar hızlı çözülüyor ki, arazide metan fışkıran delikler bile açıyor.)
Başka yerlerde, buzulların altındaki yerde çok büyük miktarda gaz birikintileri gizlidir. Sıcaklıklar yeterince düştüğünde ve basınçlar yeterince yükseldiğinde, gaz donarak katı metan hidrata dönüşür; bir buz kafesinde hapsolmuş metan. Bu buz, elbette, sıcaklık yükseldikçe eriyebilir.
Buzulların erimesi ayrıca, güneş enerjisini daha fazla emen ve arazinin ısınmasını hızlandıran daha koyu renkli araziyi ortaya çıkarır – korkunç bir iklimsel geri besleme döngüsü.
Kaynak : https://www.wired.com/story/the-arctic-is-a-freezer-thats-losing-power/