

Bir İşaret, Adı Sevmek
Kendime defalarca sordum.
Yeniden sevmeye başlamak dedim,
mümkün mü?
Sevmek bir güzelliği,
ölüme beş kala.
Gidelim mi buralardan,
Gelir misin benimle?
Herşey bir yana.
Seni sevmek sevgilim.
Ölmeye benzer demiştin.
Dedim ya,
Ben seninle ölmeye de gelirim.
Hem de koşa koşa,
Dondurma almaya giden bir çocuğun sevinci gibi.
Otogarda kavuşmayı bekleyen bir adam gibi.
Baharı karşılayan kumrular gibi.
Karşılarım ben seni.
Ya şurada dökülen yapraklar!
Onlar da kendini sevgisinden feda etmez mi?
İnsan, içindeki idamı erteleyebilir mi?
Ölüm geç kalmaz kimseye,
Ölmek çare değildir.
Ölüm çare olsaydı sevmeye,
Yanmak yakışır mıydı bir ateşe?
Bir mani söyler dururum.
Kendi kendime konuşurum.
Sen varsın işte orada.
Tam karşımda yüzün betimlenir.
Aydınlanır bir perde,
Güneşin ilk ışıklarıyla.
Gecenin bir yarısında,
Saat tam on ikiyi beş geçerken,
Sen geçer misin gökyüzünden?
Br yıldız gibi parlayıp duran,
Sen değil misin yoksa?
Şehrin dört bir yanı kalabalık.
İnsanlar koşuşturmacada.
Şimdi ben bu hengamede,
Neredeyim bilemem.
Bir kitapçıda gördüm seni.
Altı çizili bir sözcük gibiydin.
Adını sordum sana,
sevmek dedin.
Ölümün güzeli, sevmekten gelmez mi?
Peki ya yeniden sevmek,
ya öldürürse bir kez daha?
Biliyorum.
Bu benim ilk ölüşüm değil.
Ben kaç kere öldüm sahi?
saymadım bilmem ki..