Berlin – Geçen hafta ısıtma sezonunu açtık. Salonda 18 dereceydi. Çırpınan vücudumda bile biraz daha dayanabilirdim. Ama kadınlar, en azından ortalama, soğukkanlılar. Bu cinsiyetçilik değil, biyofizik. Ayrıca eşim henüz iklim koruması açısından balıkçı yaka ve yün çorapla televizyon karşısında oturacak kadar olgun değil. Yan tarafta, oğlumuz dart tahtası üzerinde pratik yapıyordu ve yapışkan parmaklarla iyi atış yapamadığı için silahlanıyordu. Ciddi bir şekilde gaz kazanı geçiş anahtarına bastım ve fosil yakıtı yakmaya başladım. Ekim ortası bunun için çok erken değil, değil mi?
İki saat sonra, oturma odasında şimdi 20 dereceydi, “günlük temalar” çalışıyordu. Detlef Flintz yorumu şu şekilde yaptı: “İşte orada, fiyat şoku. Bu şekilde iyi. Çünkü ancak petrol ve gaz gözle görülür şekilde daha pahalı hale gelirse küresel ısınmayı kontrol altına alabiliriz. “Birçok izleyici onun acımasız coşkusunu rahatsız edici buldu. Her şeyden önce, “biz” kelimesi beni yabancılaştırdı. Editörün bilincinde en iyi şekilde var olan ulusal bir gaz tüketici topluluğu ortaya çıkardı.
Ancak, “biz” derken Bay Flintz yalnızca WDR yönetim seminerindeki katılımcıları kastediyorsa, o zaman her şeyi geri alacağım. Adam, istasyonun uzun süredir hizmet veren ve üst düzey bir yöneticisidir. Maaş grubu için “fiyat şoku”nun fark edilmesi pek olası değildir. Pahalı enerjiyi, çoğunlukla önemli ölçüde daha az kazanan ücret ödeyenlere bir başarı olarak satma fikri daha da cüretkar. Ben kesinlikle gazetecilerin insanlarla ağızdan konuşmamalarından yanayım. Seyirciyi sorulmadan zevkli bir kendini kamçılama törenine dahil etmek ayrı bir mesele. Kırbaçlılar, Orta Çağ’da günahlarını vücutlarından atmak için ülkeyi dolaştıklarında, asıl mesele, yol boyunca izleyicileri değil, onları gerçekten incitmesiydi.
Bununla birlikte, çalışanlar hayatın gelirleri için çok ucuz olduğunu vurguladıklarında, kamu yayıncılığının itibarına hiçbir şey kazandırmaz. Bir süre önce, Flintz’in WDR meslektaşı Lorenz Beckhardt, yine “Tagesthemen” aracılığıyla siyasete yalvardı: “Eti, araba kullanmayı ve uçmayı o kadar pahalı hale getirin ki, ondan kurtulabilelim. Lütfen. Hızlı.” Onun sorunu, ızgara et yemeyi sevmesi ve mercan resiflerine dalış tatiline gitmesi. O bir tüketici bağımlısı ve “bağımlıların yardıma ihtiyacı olduğunu herkes biliyor”.
Bunlar zorluklar. Bir apartmanda yaşıyorum. İklim dostu ısı pompası ısıtmasını burada hayal etmek zor. Bir modernizasyon ücreti için bir güneş çatısı kurulumu için ödeme yapmak bana çekici gelmiyor. Cephe yalıtımı bile kirayı 100 Euro artırdı. Bunun yarıda ödenmesi için, gaz fiyatının üç katına çıkması gerekir. Bunu dilemeli miyim? Daha yüksek fiyatlar, yalnızca alternatifler varsa yönlendirici bir etkiye sahiptir. Değilse, sadece daha pahalı hale gelir. Olması gerektiği gibi olabilir. Ama – bağımlılık için çok fazla – kesinlikle mutlu olmak için yeterince sigara içmiyorum.