Rusya'daki taktik düşünce, Dragomirov'dan şiddetle etkilendi. Bir yandan, Dragomirov Okulu olumlu bir etkiye sahipti: orduyu bir tatbikattan kurtarmaya, eğitime gitmeye, savaştaki başarının dayandığı “savaşçı ve komutanın ahlaki niteliklerini” geliştirmeye çalıştı. Suvorov geleneklerini sürdüren Dragomirov, askere karşı daha kültürel, saygılı bir tutum talep etti. Dragomirov, orduya saldırgan bir ruh, inisiyatif ve gönüllü nitelikler aşılamak istedi.
Öte yandan, Dragomirov’un okulu savaşta teknolojinin önemini küçümseme ile karakterize edildi. Dragomirov, teknolojinin yardımcı değere sahip olduğuna inanıyordu, asıl şey eğitim. Hızlı ateşle olumsuz ilişki kurdu silahlara makineli tüfekler gibi. Küçük silahlı bir savaşın gerekliliğini kabul etse de süngüyü tercih etti. Dragomirov, askerlerin moralini zayıflatırken, tahkimat ve aleyhte oldu. Buna ek olarak, Dragomirov’un ordu saldırı taktiklerini aşılamaktan duyduğu istek, komutanların saldırıya yatma, kazma ve süngere tam bir darbe ile tam boyda bir cepheye düşme saldırısı yapma zorunluluğunu reddetme zorunluluğunu reddettiği zaman, “aşırı” olmaya neden oldu. Bu, yabancı orduların tüfek zincirlerine, askerlerin yalnızlık eğitimine, arazi özelliklerini kullanma yeteneğine ve ordunun düşmanın kanatlarını harekete geçirme eğitimine daha fazla önem verdikleri bir zamandır.
Başlangıçta, Rus ordusunun bu tür taktikleri Japonları büyük bir hizmet haline getirdi. Arazi özelliklerini kullanan Japon birlikleri sürünmeye başladı ve cezasız kaldılar Rus askeri oluşumlarına yaklaştı. Zaten Yalu Nehri'ndeki ilk savaşlar Rus taktiklerinin kusurunu gösterdi: Yeterli ateş hazırlığı olmadan süngü saldırısına girme girişimleri, düşman tüfeği ateşinden ve genel yenilgiden büyük ölüler getirdi. Rus-Japon savaşının kanlı dersleri, Rus birliklerini daha modern savaş yöntemlerini kullanmaya yeniden yapılandırmaya zorladı. Bu, derhal savaşlardaki Japonların Rus birliklerinden daha fazla zayiat vermelerine neden oldu.
Ayrıca savaşın ilk aşamasında Japon topçularının eğitimi için daha gelişmiş bir sisteme dikkat edilmelidir. Japon topçularının aksine, Ruslar kapalı pozisyonlardan ateş etme konusunda eğitilmediler. Rus topçular kapalı pozisyonlardan ateş etmeyi öğrendikten sonra, neredeyse her zaman savaşta rakiplerinden daha etkili oldukları ortaya çıktı. Rus topçular neredeyse tüm topçu düellolarını kazandı.
Birliklerin Baykal Gölü'nden geçmesi
Ordunun sayısı, örgütlenmesi ve teçhizatı
Savaşın başındaki Rus İmparatorluğu'nun ayakta kalan ordusunun toplam sayısı 1,1 milyona eşitti. Ayrıca, rezerv ve rezervleri dikkate alarak ordunun büyüklüğünü 3,5 milyona çıkarmak mümkün oldu. Askerler bölümlere ve birliklere indirgendi. Genellikle kolordu, bir çift tugay kompozisyonunun iki piyade bölüğünden oluşuyordu. Tugay, iki tabur alayından (Sibirya kolordu - üç taburdan) oluşan kompozisyondan oluşuyordu. Piyade bölümü, 6-8 pillerin topçu tugasına bağlandı. Ek olarak, kolordu her birinde dört atardamar 6 filosunun süvari bir bölümünü içermekteydi. Kolordu ayrıca mühendislik bağlantıları ve arka üniteler içeriyordu.
Piyade, yılın 7,62 modelinin 3-mm (1891-linear) tüfeğiyle silahlandı (Mosin tüfeği, üç sıra). Tüfek ağırlığı - 4,5 kg. Uzunluk - süngü ile / süngü olmadan - 1738 / 1306 mm (piyade), 1500 / 1 232 mm (ejderha ve örnek 1891 / 30). Sürgülü çekim Ateş Hızı - dakikada 10 çekim. 5 cephanesinden alışveriş yapın. Nişan aralığı - 2 bin metre. Genel olarak, Rus piyade Japonlardan daha iyi silahlanmıştı. Japon tüfeği Arisaka, Rus Mosin tüfeği seviyesindeyse, o zamanlar modası geçmiş olan Murat sisteminin yaklaşık yarım milyon silahı Japon ordusunda görev yapıyordu.
Rus 76-mm silah örneği 1900-1902. Japon meslektaşı önemli ölçüde üstün. Yılın 76 modelinin 1900 mm'lik alan ateşleme silahı, o zamanki yüksek dövüşsel niteliklerle karakterize edildi ve Fransız ve Alman 75 ve 77 mm seviyelerinde olan, dünyanın en iyi alan silahlarından biriydi. Silahın maksimum atış menzili - 8,5 km. Yangın hızı 10-12 dakika çekimleri. Bir top, 6,4 m / s'de o yıllar için yüksek bir namlu çıkış hızına sahip bir 590 kg mermi fırlattı. 1902'te, üç inç iyileştirildi. Silahın kütlesi hafifletildi, taşıma ve piston kayması iyileştirildi. 1903'ten beri her iki top silahı da orduya girmeye başladı. Yılın 1900-1902 modelinin bölünmüş silahı, Rus İmparatorluğu'nun toplarının temeli oldu.
Menzil ve ateş oranı bakımından Rus silahları Japonları aştı, ancak Japon piyadelerinin barınak olarak kullandığı hafif yapıların (çitler, çamur duvarları, vb.) Yok edilmesi için gerekli el bombalarına sahip değildi. Rus topunun ortalama menzili 6-7 km'ye ulaştı ve Japon topçularının ortalama muharebe menzili 4,5 km idi. Yangın hızı ile ilgili olarak, Rus savaş topu Japonları yarı yarıya aştı. 1900-1902 modelinin silahlarına ek olarak, Rus birlikleri de kil-kil tahkimatlarına karşı etkili olan 1877 modelinin eski silahlarına ve 1892-1895 modeline sahipti.
Rus ordusunun zayıflığı, bu opera tiyatrosu için son derece gerekli olan Mançurya'daki dağ topçularının bulunmayışıydı. Japonların yeterli miktarda dağ aleti vardı. Savaştan hemen önce, Obukhov Fabrikasına dağ aletlerinin üretimi için bir emir verildi. Olumsuz durum ağır enstrümanlardı. Rus topçular monte edilmiş ateşi ancak eski bir 6 inç harç modeli 1887'in yardımıyla, küçük bir ateş menzili ve ateş oranı ile gerçekleştirebildiler. Buna ek olarak, harçlar kolayca kırdı. Bu nedenle, savaşta yardım etmekten daha fazla yüklüydü.
Pratik olarak ordu ve makineli tüfek yoktu. Rus saha ordusunda sadece 8 makineli tüfekler vardı ve Mukden savaşında sayıları yalnızca 56'e düşürüldü. Diğer teknik ekipmanlarla ilgili olarak, Rus ordusu da parlamadı. Dolayısıyla, savaşın ilk döneminde telefon ve telgraf kullanımı çok az gelişmişti.
Kötü Rus ordusu, Mançurya'nın askeri harekat tiyatrosunu da biliyordu. 1901-1902'teki Rus askeri birliği Mançurya’da topografik araştırmalar yaptı, ancak harita yalnızca Liaoyang paraleline kadar yapıldı ve kuzeye yalnızca bireysel rota araştırmaları yapıldı. Japonlar, hem Çin-Japon savaşının deneyimlerinden hem de Rus İmparatorluğu ile savaşın öngörülmesinde özel bir tiyatro çalışmasının sonucu olarak, savaş tiyatrosu ile tanıştı.
3-dm (76-mm) alan hızı silahı obr. Yılın 1900.
76-mm bölme tabancası obr. arasında 1902
Arka organizasyon
Aslında, Rus ordusu tek bir demiryolu hattına bağlıydı ve bu da operasyonel kabiliyetlerini büyük ölçüde bozdu. Daha sonra, 900 civarında Avrupa Rusya'dan taşınabilir bir demiryolu devredildi, ancak doğru kullanılmadı. Ordusunun arkasında demiryolu iletişim hatlarının gelişimi için oldukça geniş bir faaliyet geliştirmiş olan Japonların aksine, Rus komutanlığı geniş bir üs oluşturmamıştır. Yaklaşık 50 km uzunluğundaki ve cepheye paralel uzanan savaş öncesi Shushun demiryolu tam olarak kullanılamadı. Daha sonra Mukden Muharebesi'nden sonra Sancuyzi'den Saloun'a bir şube, Japonlar tarafından çok sayıda haddeleme ile ele geçirildi.
Rus arka örgütlenmesinde nehir yolları kullanılmadı. Yerel atlı taşıma da gerçekten kullanılmaz. Rus komutanlığı sadece toprak yolların organizasyonu hakkında düşündü ve bu yolda ilk adımları attı, Japonların aksine, toprak raylarını donatmak için zamanında önlemler aldı. Rus komutasında gerekli araçlara ve bu tür işleri organize edebilecek lider teknik personele sahip değildi. Böylece, savaş öncesi askeri mühendislik bölgenin hazırlıksızlığını etkiledi. Ayrıca el yoktu. Yerel halkın yardımı ile yol yapımını organize etme girişimleri başarısız oldu. Mançurya'lılar sadece çalışmak istemediler ve çeşitli varoluşlar altında Rus ordusunun yardımından kaçtılar, aynı zamanda çetelerde toplandılar, demiryoluna saldırdılar, at arabaları sürdüler, onlara eşlik eden Çinlileri dağıtdılar, gıda maddelerine el koydular. Mançurya yırtıcı baskınları, Rus komutasını demiryolunu korumak ve arka tarafın normal çalışmasını sağlamak için önemli kuvvetleri geri çekmeye zorladı. Yerel halk Ihetuan isyanı 1898-1902'i unutmadı. ve Ruslara düşmandı.
Arzı düzenlemek için, yılın 1904 yaz komutu yerel 50 atlı ve 10 paketlerinden gelir. Bu nakillerin bir kısmı Sibirya birimlerinin yetersiz vagon trenine sahip olması ve Rusya'nın Avrupa kısmındaki oluşumların yerel yollar için çok ağır yük arabaları taşıması nedeniyle, saha ordusuna devredildi. Mukden savaşından sonra, taşımacılığın büyük bölümü kaybolduğunda, atlı yeni bir toplu taşıma grubu oluşturulması gerekiyordu. Ancak yerel halkın sabotajı yüzünden bu çalışma savaşın sonuna kadar ertelendi.
Rus birliklerinin büyük bir kısmının, 11 günlük bir tedarik kaynağı vardı. Birlik treninde üç gün boyunca bir hisse senedi vardı, bölükte - dört gün boyunca, alayda bir - bir buçuk gün ve onlarla birlikte askerler de hisse senedini 2 1 / 2 üzerinde taşıdılar. Genel olarak, bazı mühimmat sıkıntısı ile ordu, daha geniş bir operasyonel manevra için demiryolundan ayrılabilir. Bunun için orduda yiyecek arzı oldu. Ancak Kuropatkin, arz tabanlarından kopmamayı tercih eden temkinli savaş taktiklerini sürdürmeye devam etti.
Vagonların yeri iyi organize edilmedi ve geri çekilme sırasında büyük bir tıkanıklık yaşandı. Yenilginin belirtileri üzerine Çinli komutanlar arabaları attı ve kaçtılar. Vagonlar, kötü Mançu yollarının derinliklerinde sıkıştı. Çok sayıda depo ve dükkan ön sırada bulunuyordu ve askerler geri çekildiğinde Japonlara düştü.
Bu emir yerel gıda üssü hakkında fazla bir şey bilmiyordu, bu nedenle Mançurya tiyatrosunun kayda değer gıda kaynakları savaşın ilk döneminde kullanılmadı. Neredeyse tüm yiyecekler Rusya'dan demiryolu ile taşındı. Mançurya'nın zengin un rezervleri vardı, ancak un ve tahıl Rusya'nın Avrupa bölgesinden getirildi. Üstelik Amerika'dan da yemek siparişi verdi. Amerika'dan hiçbir şey getirilmedi. Ancak yerel ve Amerikalı bayiler ellerini iyi ısıtdı. Gelecekte, gıda alımı Mançurya'da gerçekleştirildi.
Kuropatkin, askerlerin tedarikine şahsen büyük önem verdi ve askerlerle ilgilendi. Bununla birlikte, operasyon tiyatrosunun toplam karmaşıklığı ve bazı yetkililerin ve iş adamlarının kötüye kullanılması nedeniyle, uygun olmayan gıdaların yol açtığı hastalık salgınları da vardı. Savaş sırasında ordu, 13'in binlerce kişiyi hastalıklardan öldüğünü kaybetti, daha fazla hizmet için uygun olmayan sayıda asker ilan edildi.
Topçu malzemelerinin örgütlenmesinde, Harbin'deki mermilerin bolluğuna rağmen, eksiklikler vardı. Kıyafet sıkıntısı yoktu, ancak bir parça kıyafetin, özellikle de ayakkabıların kalitesi zayıftı. Bu savaşta Rus ordusu açıkça zimmetçilere, spekülatörlere ve hırsızlara karşı "belirsiz baskı" dan yoksundu.
Rus harç pil mücadele konumunda
Savaş Tiyatrosu
Kuzey Mançurya, iki önemli dağ sistemine sahip bir ovadır - Great Khingan Range ve Changboshan (Changbai Mountain) Range. Kuzey kesimindeki Büyük Khingan, devamı Küçük Khingan adını taşıyan bir dağ mahsulü olan Ilhuri-Alin'e sahiptir. Bu dağ sistemlerinin her ikisi de Songhua Nehri'nin dağlık vadileri ve yan kollarından biri olan Nonni ile bağlantılıdır. İdari anlamda Mançurya, 3 eyalarına (Heilongjiang, Girin ve Mukden) ve coğrafi olarak Kuzey ve Güney'e ayrılmıştır. Kuzey ve Güney arasındaki sınır Jilin şehrinin kuzeyinde idi. Rusya ve Mançurya arasındaki sınır Amur Nehri boyunca geçti. Argun da bir sınır nehriydi.
Güney Mançurya'dan Kuzeye doğru olan hareketin Songhua Nehri ve yan kollarının vadileri dışında özel bir engelleri yoktu. Amur, Argun, Sungari, Bolşoy ve Maly Khingany nehirleri savunma hattı olarak kullanılabilir.
Rus ordusunun en büyük sorunu, askeri altyapının gelişmemiş olmasıydı. Kuzey Mançurya yollarda fakirdi, ayrıca yağmurlu dönemde geçilmez hale geldi. Trans-Baykal, Amur ve Sahil bölgelerinden Güney Mançurya'ya giden rotaların en önemli kavşağı Jilin'di. Kuzey Mançurya, 1900'te yaklaşık 9 milyonu buldu. Nüfus, çoğunlukla, Tsitsikara'nın büyük bir alışveriş merkezi olan Jilin, Sungari Nehri havzasındaki Harbin bölgesinde gruplandırıldı. Kuzey Mançurya’nın 2 / 3’inde olduğu gibi Rusya’nın sınır bölgeleri neredeyse dolmadı.
Güney Mançurya, Liaohe Nehri'nin geniş vadisiyle ayrılmış iki dağlık alana sahip bir alandır. Liaodong Dağları Liaokhe'nin doğusunda ve bu nehrin batısında Lyaosi Yaylaları'dır. Liaodong Dağları, Chanboshan dağ sisteminin güney mahmuzlarıdır ve Kore'den Liaohe Nehri havzasına geçişi engelleyen ciddi bir engeldir. Güney Mançurya Liaodong Yarımadası'nda sona erdi.
Güney Mançurya Tiyatrosu'nun özelliği, önemli sayıda nehirdir. Liaodong Körfezi havzasının nehirlerinden ana Liaohe'dir. Sol kolları, Hunhe ve Taijihe'dir. Tai Chi Nehri'nin doğru kolu Shahe Nehri'dir. Kore Körfezi'ne akan nehirlerin en önemlisi Yalu'dur. Bu nehir, bazı yerlerde bataklık bölgelerde, Kore'den Güney Mançurya'ya giden yollarda ciddi bir engeldi.
Kuru mevsimde, Güney Mançurya'nın toprak yolları çok tozluydu, yağışlı mevsimde sadece arabalarda değil insanlar için bile geçilmez hale geldiler. Bu nedenle, Mançurya'daki en iyi zaman, sıcaklık düştüğünde ve yağmurlar durduğunda sonbahar olarak kabul edildi. Yazlar sıcak ve yağışlıdır. Büyük bir patika merkezi olan ticaret ve sanayi merkezi Mukden'dir. İkinci en önemli şehir Liaoyang. Japonların inebileceği liman, Liaohe'nin ağzında bulunan Yingkou idi.
Nüfus, 9 milyondan fazladır. Buradaki Çinlilerin büyük göçleri, taşkınlardan kaçma ve iş arama nedeniyle büyük ölçüde genişledi. Liao He'nin en yoğun vadi ve Liaodong Körfezi kıyıları.
Rus-Japon Savaşı Tiyatrosu. Kaynak: N. Levitsky, Rus-Japon Savaşı, 1904-1905
Demiryolları. Rus-Japon savaşının başlangıcında, Sibirya Demiryolu çalışıyordu. Savaş sırasında yolun Çevresi-Baykal bölümü tamamlandı. İnşa edilmeden önce, birlikler gemilerde Baykal Gölü yoluyla taşındı ve göl buzla bağlandığında, birlikler buz üzerinde yürüdü ya da büyük rezervuarın düz buzu olan demiryolu hattı boyunca taşındı.
Çin Doğu Demiryolu, Mançurya İstasyonundan Pogranichnaya İstasyonuna kadar Mançurya’daydı. Harbin'den Güney Mançurya Demiryolu güneyden koşarak Mukden'den geçip Port Arthur'da sona erdi. Yapı malzemelerinin yetersizliği ve inşaatın hızlanmasına ihtiyaç duyulması nedeniyle, inşaat sahasının teknik koşulları basitleşti ve bu da yolun kalitesini kötüleştirdi.
CER'in varlığının başlangıcından itibaren düşmanca bir ortamda olduğu belirtilmelidir. Başlangıçta, demiryolunun inşasının geçim kaynaklarını baltalayacağına inanan, esas olarak kayıkçılar, serinlemeler, kuryeler ve bu mesleklerle ilgili insanlar olan yerel sakinler tarafından saldırıya uğradı. Rusya, CER’nin bütün bir koruma binasını oluşturmak zorunda kaldı. Saldırılar 1899'ta başladı. 1900'te Mançurya, Ihetiuan isyanı ile ele geçirildi. Yaz sonunda isyancılar demiryolunun büyük bir bölümünü ele geçirdi. Hükümet, CER'in korunmasını güçlendirmek zorunda kaldı. Japonya ile savaş sırasında, Rus ordusunun tek iletişim yolu olarak hizmet veren demiryolunun korunması için, 50 bin kişiye kadar olan büyük kuvvetlerin tahsis edilmesi gerekiyordu. Buna ek olarak, yolun güney kesimi Rus ordusu için son derece elverişsiz, demiryolları Kore Yarımadası'ndan gelen Japonların sözde operasyonel yönüne dikti.
Denizcilik Tiyatrosu. Deniz kuvvetlerinin eylemleri Japon ve Sarı Denizlerin yanı sıra Doğu Çin Denizi'nin kuzey kesiminde de ortaya çıktı. Japonların elinde, Japon Denizi'ni Sarı ile bağlayan Kore ve Tsushima boğazları vardı. Bölgede beş Japon deniz üssü vardı. Bunlar arasında Japonların ana üssü vardı filo - Sasebo. Buna ek olarak, Japonlar, Honshu Adası'nın güney sahilinin batı bölümünü, güneybatıdaki Kyushu sahilinden, güney Shikoku sahilinden ve ayrıca Pasifik Okyanusu'nun kıyılarında, tamirat ve ekipmanlarla donatılmış birkaç deniz üssünü yıkayan Japonya'nın iç denizinde vardı. gemi inşa işletmeleri, rıhtım, cephanelikler, kömür depoları. Japon filosu, önce Çin ve sonra Rusya ile yapılan savaşların arifesinde hazırlanan iyi gelişmiş bir deniz altyapısına sahipti.
Körfez ve adalarda fakir olan Japonya Denizi'nin Kore kıyıları, özellikle Japonlarla ilgilenmiyordu. Burada Tsushima ve Kore Boğazları Japonya için birincil öneme sahipti. Japonların ilgisini çeken nokta, Koreli ve Liaodong koylarıyla Sarı Deniz'dir. Sarı Deniz'de gemilerin navigasyonu için koşullar daha iyiydi, çok sayıda ada vardı ve Kore Körfezi kıyısında, iniş kuvvetlerini yok etmek için uygun nesneler vardı.
Rusya'nın sadece iki deniz üssü vardı, Vladivostok ve Port Arthur. Aralarındaki en kısa yol, Japonların en güçlü deniz yumruğuna sahip olduğu Kore Boğazı ve Tsushima'dan geçti. Kore’nin Rusya’ya katılması ve 19. yüzyılın ikinci yarısında var olan Kore Yarımadası’nda daha uygun bir deniz üssü yaratma olasılığı gerçekleşmedi.
Rus askeri limanları gelişme aşamasındaydı ve filonun tüm ihtiyaçlarını karşılayamadı. Büyük gemiler için kuru bir iskelenin bulunduğu Vladivostok'un atölyeleri, yalnızca yarı donanımdaydı. Kömür rezervleri yeterli değildi. Deniz üssü olarak Port Arthur'un önemli dezavantajları vardı. Liman Arthur’da, sıkı bir iç havza vardı ve liman boyunca denizden dar bir çıkış vardı. Ayrıca, Port Arthur'da büyük gemiler veya atölyeler için liman yoktu. Üs, cephane ve kömür sıkıntısı yaşadı. 70'te, Port Arthur'a deniz mili ve Yalu Nehri'nin ağzından 90 mil, Port Arthur'u izleyen filoya uygun olan Elliot Adaları bulunuyordu.
Liaodong Yarımadası'nın güneydoğu tarafındaki körfezde bulunan Dalniy (Dalian) ticari limanı, büyük okyanus tipi vapurları boşaltmak için iyi bir donanıma sahipti ve CER'in son limanıydı. Savaş sırasında, Port Arthur kalesinin savunması için son derece dezavantajlı bir öneme sahipti. Japonlar hızla Far'ı ele geçirdi ve askerleri, topçuları ve çeşitli askeri eşyaları boşaltma cenneti yaptı.
Japon ordusunun operasyonel yönleri. Japon ordularının Liaoyang'a hareketi üç ana yönde gerçekleşti. 1 Kuroki Ordusunun 220 km mesafesindeki yolu Sakhodzi'den Fynhuangchen'e ve Fenshulinsky Geçidi'nden Liaoyang'a kadar uzanıyordu. Selyuzhan'daki ana yoldan Thavuan köyünde yine ana yolla bağlantılı olan ek bir yol vardı. Yardımcı bir rota Chhansen (Yalu'da) - Kuan-diasan - Liaoyang hattında ilerliyordu. Tüm yollar zor dağ yolları ile birbirine bağlandı.
Nozu'nun 4 Ordusunun ana operasyonel yönü, 170 km Dagushan-Liaoyang yoluydu. Aşağıdaki yollar yardımcı yollar olarak işlev görebilir: Dagushan - Heichen ve Dagushan - Gaizhou. Xuyang'dan ayrılan üç yol da, dağlık alanlardan geçti ve geçilmez birkaç geçişle birbirine bağlandı. Bu yön, Port Arthur'u Rus ordusunun ana güçleriyle kesmeye izin verdi.
Japon ordularının 2 ve 3'lerinin ana operasyonel yönü, yaklaşık 350 km uzunluğundaki şerit uzunluğu idi: Port Arthur-Gailzhou-Liaoyang. 2 inci ve 3 inci ordusunun bir başka operasyonel yönü Bitszyvo - Jinzhou hattı boyunca gerçekleşti. Ayrıca, Yingkou-Liaoyang yönünde Liaohe Nehri Vadisi nehir yolu olarak kullanıldı. Yingkou-Newchuang-Liaoyang yolu da burada kullanıldı.
Japon ordularının Japonya ile olan bağlantısının yalnızca deniz yoluyla olduğu da unutulmamalıdır. Bu nedenle, orduyu anakaraya karaya koymak ve onlara tedarik etmek ancak Japon filosunun denizde hâkim olmasıyla mümkündü. Bu nedenle, Japon komutanlığının ilk hedefi, Port Arthur'daki Rus filosunun imha edilmesi (ciddi zayıflama) ya da engellenmesiydi.
Japon Ordusu Operasyonel Yönleri
Devam edecek ...