NATO işgali tehdidi: mitleri ve gerçekleri
Hoşgörü politikası nedeniyle, Batı dünyası savaşa ve fedakarlığa hazır değildir ve düşmanlıklara katılım ekonomik olarak kârsızdır.
Önceki makaleler, Rusya Federasyonu ve komşularının silahlı kuvvetleriyle ilgileniyordu. Şimdi ise Rusya ile sınırda olmayan, ancak bir dereceye kadar olan ülkelerin orduları güvenliğimizi etkiliyor. Özellikle, NATO ülkeleri için, daha önce tarif edilen ABD, Kanada, Norveç, Finlandiya, Baltık ülkeleri ve Polonya hariç. Ama önce bir bütün olarak Kuzey Atlantik ittifakı hakkında.
Jeopolitik ve dış tehditlerle ilgili olarak, Kremlin’in resmi konumu ve kamuoyu neredeyse birbirinden ayrılmamaktadır. Aynı zamanda, üçlü standartlar olmasa da, bir dizi frank çift vardır.
Çin ordusunun muharebe gücünün büyük birikimi ya sübvanse edilmekte ya da yetersiz kalmaktadır. Aksi halde Rusya için bir tehdit olarak görülmemektedir.
Rus silahlı kuvvetlerindeki çok yıllık kesintiler bir çöküş, bir felaket ve ulusal ihanet olarak yorumlandı. NATO ülkelerinin silahlı kuvvetlerindeki uzun vadeli ve biraz daha küçük indirimler, Rusya’ya karşı saldırganlığa hazırlık yapmayı amaçlayan ittifakın yalnızca askeri gücünü artıran optimizasyon olarak ya tekrar susturuldu veya yorumlandı.
Görmesi kolay olduğu için hiçbir şeyle ilgisi yok. Silah birikimi her zaman savaşa hazırlık yapmak anlamına geliyordu ve azaltılması tam tersi. Çok sayıda eski ekipmanın yazılması askeri potansiyeli büyük ölçüde baltalamamaktadır, ancak bu herkes için aynı derecede geçerlidir (Çin, Rusya, NATO). Aynı zamanda, eski ekipman hiçbir değişiklik yapmadan ayrılırsa, o zaman elbette bu, askeri potansiyelde bir azalmaya yol açar. Eski bir tank (uçak, gemi) sınırlı potansiyele sahiptir, ancak bulunmayanlar genellikle sıfır potansiyele sahiptir.
NATO ülkelerinde son yirmi yılda, eski tanklar 1 yeni araç yaklaşık 15:15 oranında yeni araçlara gitti, yani sanayiden alınan her tank için geri dönüşü olmayan 1 araç kaldı. Dahası, hepsi yaşlı değildi. Topçu sistemlerinde bu oran savaş uçakları 20: 1 için yaklaşık 4:1'dir. Yeni bir uçağın dört eski uçağın yerini alabilmesi, ilkel masallardır ve daha da 15:XNUMX oranında tanklar hakkında. Dahası, bu değerlerin bir bütün olarak NATO üzerinden ortalaması alınır, Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra, bazı ülkeler tek bir tank ve savaş uçağı almamıştır, sadece karşı-gerilla savaşları için ekipman satın alınmıştır: zırhlı personel taşıyıcıları ve nakliye helikopterleri.
Muharebe araçlarında aynı oranda keskin bir azalma, kullanabilecekleri cephane miktarını azaltır.
28 ülkelerinden oluşan mevcut NATO, İttifak'ın 20 devletlerinin bulunduğu yıllar önce 16 dışında istisnasız tüm sınıfların askeri ekipmanlarına sahip değildi. Çoğu Avrupa ülkesi, zaten hiçbir savaşı yapamadıkları zaman, “geri dönüş noktasını” geçmiştir. Gelecekte, mevcut trendleri korurken ve hiçbir şey, onların atılma ihtimalini göstermiyorken, Avrupa bir sonraki “geri dönüş noktasını” geçip, zaten ve toplu olarak mücadele etme yeteneğini kaybetti. Aynı zamanda, NATO’daki kolektif sorumluluk ilkesi kolektif sorumsuzluk ilkesini kesin olarak değiştirmedi - kimse kimseyi korumak istemez, herkes sorumluluğu birbirine ve nihayetinde ABD’ye kaydırır.
Rusya’ya, saldırganlığın hazırlanmasında ülkemizi çevreleyen “NATO üsleri” efsanesi popülerdir.
Ancak “tabanın” açık bir açıklaması yoktur. Bu, birçok NATO ülkesi tarafından kalıcı olarak işletilen bir nesne ise, o zaman sadece Afganistan'da var olur ve bu yıl var olmaktan çıkar. Bireysel NATO ülkelerinin diğer ülkelerin topraklarında sahip olduğu nesneler de vardır. İngiltere ve Fransa’nın Afrika ve Asya’daki eski kolonilerinin toprakları üzerinde birkaç temeli var. Almanya'daki İngiliz birliklerinin birliği gelecek yıl topraklarına tamamen çekilecek. Amerika Birleşik Devletleri, Almanya, İngiltere ve İtalya’da birkaç üs kurarken, Avrupa’daki birliklerinin bir bütün olarak gruplandırılması son yirmi yılda büyüklük sırasına göre azalmıştır.
İttifak’ın yeni üyelerine gelince, bu ülkelerin silahlı kuvvetlerinin tesisleri olarak ilan etmedikleri sürece topraklarında hiçbir “NATO üssüne” rastlanmadı. Özellikle, Baltık ülkelerinde hiçbir üs bulunmamakla birlikte, on yıl boyunca NATO üyesi olmalarına rağmen aktif olarak “kıdemli yoldaşları” bu tesislere ev sahipliği yapmaya teşvik ediyor.
NATO’nun, Yuşçenko’nun cumhurbaşkanlığının beş yıl boyunca ve dahası Gürcistan’da Saakashvili’nin cumhurbaşkanlığının on yılı boyunca gerçekten istifa etmesi için Ukrayna’da üs konuşlandırması ne önledi? Ancak İttifak'ın bu ülkelerdeki "NATO üslerini" yerleştirme planları bile yoktu.
Ülkenin liderliği dahil pek çok Rus, NATO’da demir askeri disiplini olduğu ve herkesin Washington’dan gelen emirlere kuşkuyla uymadığına ikna oldu. Soğuk Savaş'ın sonunda bile durum böyle değildi, bugün bu görüşün gerçeklikle hiçbir ilgisi yok. NATO disiplini İttifak'ın savaştığı savaşlarda açıkça ortaya konan gözlerimizin önünde dağıldı.
1999'te Sırbistan'a karşı saldırganlıktan önce, NATO ülkelerinin savaşa karşı olduğu tarihte 19 bir Yunanistan'dı. Neredeyse bir ay boyunca canlandı ve nihayet kendisinin kavga edemediği için satın alındı. Aksi takdirde, böyle ilkeli kararların NATO’da kabul edilmediği bir fikir birliği olmazdı.
2001’te Afganistan’ın işgalinden bir yıl önce, hemen hemen oy birliği yapıldı. Ancak, Eylül 11 olaylarından sonra dünya çapında olduğu hatırlanmalıdır. Özellikle, Afganistan'ın her yönden işgali Moskova'yı memnuniyetle karşıladı. Pyongyang bile o zaman Amerika için yetersiz destek sözleri buldu.
Washington, başlangıçta bunun imkansız olduğunu bilerek, 2003 Yılın Yılın Savaşı'nı NATO savaşı olarak tasarlamaya çalışmadı.
2011’te Libya’ya yapılan operasyonda, açıkça herhangi bir zararı tehdit etmese de, İttifak üyelerinin yarısı - 14’tan 28 - herhangi bir forma katılmayı reddetti. Savaşmak istemeyen bir ülkenin bunu yapmamaya tam olarak sahip olması, ancak ortak bir karara veto etmediği takdirde NATO’da kabul edildi.
Özdeyiş, Suriye'ye yönelik başarısız operasyondu. NATO’nun 25 üyelerinin 28’i katılmayı reddetti. Büyük ölçüde bu, müdahalenin gerçekleşmemesinin kesin nedenidir.
Aslında, silahlanmalarda tekrarlanan indirimler, toplu sorumsuzluk ilkesi ve disiplinin çöküşü Batı toplumlarında meydana gelen süreçleri yansıtmaktadır. Bu şekilde Avrupa, özellikle askeri alanı etkileyen Amerika Birleşik Devletleri'nden çok ileride.
Ünlü Amerikan askeri teorisyeni Edward Luttvak, 80'un sonunda, Batı'nın şu anki psikolojik durumunu “kahramanlık sonrası dönem” olarak adlandırdı. Geçtiğimiz dönemde, postmodernizm ve hoşgörü nedeniyle durum defalarca ağırlaştı.
Bu tür psikolojik tutumlar savaşa hazır olmayı engeller. Bu, Batı ordusunun taslaktan işe alınma ilkesine toplam geçişi "askeri mesleği herkesin aynısıdır" sloganıyla tamamen ifade etti. Daha sert bir yalanla gelmek zor. Askerlik mesleği, ölme zorunluluğunu ima eden tek kişidir. Ve bu yüzden kategorik olarak diğer herkesle aynı değil.
Mevcut Avrupa değerleri kategorik olarak kendini, kendini, ailesini ve kendi ülkesini korumak için hayattan fedakarlık etme anlamına gelmiyor ve Ukraynalıları ve Gürcüleri korumak için ölmek söz konusu değil.
Irak ve Afganistan savaşlarında, Avrupa ordularının bir parçası olarak, yalnızca İngiliz Gurkhas ve İtalyan Karabinaların kendilerini daha iyi göstermeleri mantıklı. Gurkha Asya Nepal'inden ve karabinalar mafyaya karşı kendi topraklarında savaşmaya alışkınlar.
Rusya'ya karşı savaş durumunda, bilinmeyen bir nedenden dolayı bile nükleer kullanmıyorsa оружия, kurbanlar devasa olacak. Görünüşe göre saldırganlığın rasyonel tek nedeni hidrokarbonların ele geçirilmesi olabilir. Batının (özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nin) her yerde ve her zaman petrol için mücadele ettiği versiyon, Batı ülkeleri de dahil olmak üzere tüm dünyada oldukça popülerdir. Ancak, bu teoriye çok sayıda bağlılığın ne hakkında konuştuklarını tam olarak anlamadığı anlaşılıyor.
Yugoslav ve Afgan savaşlarında, temel yağ çok yüksek voltajlarda bile bulunamıyor. Irak savaşına gelince, şu soru ortaya çıkıyor: "ABD Irak petrolünü ele geçirdi" ifadesi ile ne kastedilmektedir? Irak bağırsaklarından bedava salladılar ve yurtdışına mı götürdüler? Görünüşe göre, bu senaryonun yaşamla hiçbir ilgisi olmadığını açıklamaya gerek yoktur. Aslında, her zaman tüm Irak petrolleri, kendisini satan Irak devletine aitti ve ona aittir. Tabii ki, ABD Irak’ta, ülkeyi işgal ettikleri dönemde de dahil olmak üzere, indirimler olmadan para karşılığı petrol satın aldı. Aynı zamanda, ABD Irak savaşına yaklaşık trilyon dolar harcadı. Varil başına 100 $ fiyatıyla bile, bu para bir milyar tondan fazla Irak petrolü alabilirdi. Savaşın maliyeti göz önüne alındığında, Irak petrolünün Amerikalılar için fiyatı piyasadan en az yedi kat daha yüksekti.
1996'ten bu yana, yaptırımlara rağmen Hüseyin rejiminin petrol satmasına izin verildi. 1996 - 2002 döneminde ABD'ye 150 milyon ton petrol ithal edildi. Diğer bir deyişle, Amerikalılar için Hüseyin'e dokunmamak, Irak'ı yakalamaktan ve elinde tutmaktan daha avantajlı olacaktır. “Petrol için savaş” ifadesinin anlam ifade ettiği tek seçeneğe geri dönerseniz - Irak'tan ABD'ye kaynakların ihracatı serbesttir, bu durumda bu durumda Irak’ın bütçesi tamamen ekonomik bir çöküş olur, neredeyse bütçesi doğal kaynakların ihracatından oluşur. Bu durumda, ABD'nin savaşa harcadığı harcama daha da artacaktır, çünkü o zaman işgale karşı direniş neredeyse yalnızca Sünni değil, evrensel olurdu.
Durum Libya ile benzer. Savaş başlamadan önce Libya'da üretilen petrolün en az% 85'i ihraç edildi. Libya petrol ihracatının% 77’i Avrupa’yı, ABD’yi ise% 6’i oluşturuyor. Ayrıca, petrol esas olarak Batılı şirketler tarafından elde edildi. Buna göre “petrol ele geçirilmesi” Batı için en ufak bir anlam ifade etmedi, yine de Batı'ya gitti. Ancak şimdi, yılın 2011'unun müdahalesinden sonra, iç kaos nedeniyle, Libya'dan yapılan petrol ihracatı birkaç kez azaldı, ancak NATO bunu ele geçirmek için en ufak bir çabayı göstermiyor.
Rusya'ya uygulandığı gibi, petrol ve gaz sahalarının ele geçirilmesi ve tutulması ve bunların ulaşım yöntemlerinin böyle bir astronomik meblağa, “hiçbir zaman itmeyeceği” ne kadar açık olacağı açıktır. Batı’nın yaşayacağı bölgelere ihtiyacı yok, neredeyse tüm NATO ülkelerinin nüfusu azalıyor ve büyüyorsa, yalnızca Asya ve Afrika’daki göçmenlerden kaynaklanıyor.
NATO’nun askeri saldırganlık beklentisi ya paranoya, ya da yetersizlik ya da propagandadır. Ve Kırım'dan sonra, nihayet anlaşılmalı. Polonyalı gazetelerden birinin yazdığı gibi, “Putin'e bize, şu anki NATO'nun bir kağıt kaplan değil, sabun köpüğü olduğunu hatırlattığımız için teşekkürler.”
Sadece iki soru ortaya çıkıyor. Bir sabun köpüğü ile kendimizi zorlamaya devam mı edeceğiz? Ve eski SSCB'nin bazı ülkeleri, köpüğün onları hiçbir şeyden koruyacağını ümit etmeye devam edecek mi? Şaşırtıcı bir şekilde, her iki sorunun da cevaplarının olumlu olması muhtemeldir. Ve hepsinden öte, tam da İttifak'ın “sonuna kadar atıldığı” NATO’ya girecek iki ülke olacak: Gürcistan ve Ukrayna. Ve “Harkov yakınlarındaki NATO üsleri” nı beklemek ve “Karadeniz'deki Amerikan uçak gemilerini” saymak zorunda kalacağız. NATO artık bir Batı askeri örgütü değil, eski SSCB'nin zihinsel teşhisidir.
Bununla birlikte, aynı zamanda NATO’nun asla müttefikimiz olmayacağını da anlamalıyız. Birincisi, bu rolde kesin olarak, onu bir düşman olarak görmenin anlamsız olmasından dolayı faydasızdır - NATO savaşmayacak. İkincisi, Batı'nın bizden pek hoşlanmadığını görmemek imkansız. Acil komşular (Baltık ülkeleri, Polonya ve daha az ölçüde Norveç), Rusya'da potansiyel bir saldırgan olduğunu görünce ciddi şekilde korkuyorlar. Saldırganlığın geri kalanı beklenmiyor, ancak ideolojik nedenlerden dolayı bizi sevmiyorlar. Rusya’nın şu anki Batı ideolojik ve politik kavramlarına uymadığı gerçeği, ayrıca açıkça onlarla yüzleşmeye başlar.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.