Korkunç derecede büyük bir mücadele gibi geliyor bana bu ve mücadele etmek istemediğimi fark ediyorum. Hiçbir şey yazmak istemiyorum üstelik ama boğazım acıyor. Boğazım acıdığı için de yazmam gerekiyor. Boğuluyorum. Sinirden boğuluyorum. Bıkkınlıktan boğuluyorum ve en beteri boğulmaktan boğuluyorum.
Her şey olması gerektiği gibi giderken, ansızın, sıfırdan da geriye düşmemizin nedeni nedir?
Hangi noktada başlıyor kaçışınız? Hangi noktada koşarak geri gidiyorsunuz?
Tamam, geri gittiniz.
Anlamadım ama anladım.
Peki ama hangi noktada ve hangi yüce mantıkla "neden" sorusunu cevaplamamaya karar veriyorsunuz?
Bir nedeni olmadığı için mi böyle, yoksa doğuştan gelen ortak cümle kuramama beceriksizliği mi bu?
Gerçekten bilmek istiyorum.
Bilmek istiyorum.
Dayanılmaz bir işkence.
Başkalarını anlamak istemek ve anlayamamak ve bunun milyonuncu döngüsünde yer alıyor olmak ve umursamamaya çalışmak ve gerçekten umursamazken birden umursamamaktan da sıkılmak ve başkalarını anlamak istemek ve anlayamamak ve bunun...
Dayanılmaz bir işkence.
Boğuluyorum.
Boğulmaktan boğuluyorum.