|The Clash'ın efsane solisti Joe Strummer.|
Moon Station Z Radyo'yu açmış bulunuyoruz. Ben veya blogdaki arkadaşlarımdan herhangi biri olabilir, 10 parça olur, keyfimize göre 15 parça olur; paylaşırız. Bu böyle bir radyo. Son derece keyfi ve keyif verici. Bu programın adı Punk-a-Prick. Punk'ın her türüne dokunabilen bir yayın olacak bu.
İster yazıları da okuyun, ister sayfanın solundaki okun üzerinden, çalma listesini seçip oynat'a basın, işinize-gücünüze bakın...
İster yazıları da okuyun, ister sayfanın solundaki okun üzerinden, çalma listesini seçip oynat'a basın, işinize-gücünüze bakın...
Açılışımız ünlü yönetmen Martin Scorsese'ye göre en büyük rock&roll klasiklerinden biri olan, efsanevi punk grubu The Clash'ın Janie Jones şarkısıyla. Şarkıda bahsi geçen Janie Jones eski bir pop starken, muhabbet tellalına (bildiğin pezevenk işte) dönüşen bir kadın. Ama şarkı bu kadının hikayesini anlatmaktan çok, rock&roll kültürü ve şehrin serseri çocukları üzerine yoğunlaşıyor.
The Clash - Janie Jones
The Clash - Janie Jones
İkinci şarkı için Birleşik Krallık'tan Birleşik Devletler'e uzanıyoruz. Bad Religion'ın ilk albümünden agresif tonlarda bir punk klasiği. İlk bölümde Greg Graffin (Greg Graffin for President diye pankartlar açan Amerikanlar bile var, öyle bir adam) bir papazın ağzından onun isteklerini sıralarken, ikinci bölümde ise eleştirel yanıtını veriyor. Parçanın adı "Tanrı'nın Sesi Hükümettir."
Ardından ise bizim diyarlarda pek bilinmeyen, 70'li yıllardaki "öz hakiki Punk" akımının temsilcisi UK Subs'tan iki parça ardarda. İlki gayet naif bir hikayeye sahip. Arabasında yaşayan bir adam hakkında. İkincisi ise Batı'dan Doğu'ya endişeli ama biraz da oryantalist bir bakış.
Punk'ın asi ve belâlı gruplarından biri de The Stranglers. (Türkçe'ye çevirirsek, Boğazlayıcılar) Madchester ile Punk'ı birbirine sentezleyen grup, programımızda çalınacak bu parçada da feministlerden oldukça çekmişti. İki arkadaşın kumsalda gezinip, deyim yerindeyse ki, yerinde (!) "karı-kız" kesmesini işliyor konu olarak. Seksist görünebileceği şüphe götürmez, ama dehâ dehâdır. Tabiî ki bu serseri dâhilerin kendilerini eleştiren yazarları dövdüğünü falan da düşünürsek, eleştirmeniz durumunda sizin evi de basabileceğini unutmamak gerekir! Ardından ise Siouxie and The Banshees'ten bir klasik, Bad Astronaut'tan ise sözleri dikkatle dinlenecek bir modern klasik geliyor.
Şimdi biraz daha politik sulara girmek gerekirse, işte o zaman Dead Kennedys'e girmek gerekiyor. İlk ve en iyi albümleri "Fresh Fruit For Rotting Vegetables"tan vali Jerry Brown'ın Reich'lığını ilan edebilecek kadar faşit uygulamalarının bir eleştirisi olması üzerine oluşmuş bir şarkı. Özellikle melodisi süper! O gitarın tellerine tok tok vuruş nedir yahu!
Ardından ise punk rock'ın kardeşi pub rock döneminden daha minimal, kıymeti bilinmemiş iki parça geliyor:
Milk & Alcohol ve Paradise Lost.
İlk program olması münasebetiyle punk severlerin biraz bilinen, "baba" parçalardan gitmiş olabilirim. Yine de güzel bir seçki oldu. Bir dahaki programa kadar esen kalın efenim. Yok, yok, şaka. Az önce Punk dinlediniz, yıkın, kırın, dökün! Şimdi olmasa da bir gün mutlaka yapın. Yaratmanın özü yıkmaktan geçer bazen.
Madem The Clash'la açtık, punkın patlama yılı 1977'nin adını taşıyan, son derece gaz öz mü öz punk (jargonda 77 Punk diye de geçer) parçası ile de kapatalım. "No Elvis, Beatles, or the Rolling Stones!"