Rus roket motoru endüstrisinin kurucusu V.P., "Tsiolkovsky’nin astronotikaya katkısı" yazdı. Glushko - ölçülemez derecede harika. Güvenle söyleyebilirim: Bu alanda şu anda yaptığımız hemen hemen her şey yüzyılın başından itibaren mütevazı bir il öğretmeni tarafından öngörülüyordu. ”
Ve İşte Konstantin S.P.S. Korolev: “Tsiolkovsky’nin yaratıcı zihninin en dikkat çekici, cesur ve orijinal eseri roket teknolojisi alanındaki fikirleri ve eserleri. Burada selefi yok ve tüm ülkelerden bilim adamlarının ve onun için modern çağın çok ötesinde. ”
K.E doğumlu. Tsiolkovsky 17 Eylül 1857, ormancı bir ailenin Ryazan eyaletinde, Izhevsky köyünde, Spassky bölgesinde. Zor bir çocukluk geçirdi. Dokuz yaşında, kızıl hastalığının bir komplikasyonundan sonra sağırdı. Bir yıl sonra annem öldü. Oğlan babasının yanında kaldı. Doğası gereği, çok utangaç, annenin ölümünden sonra kendi içinde daha da kapalı. Yalnızlık onu terk etmedi. Sağırlık öğrenmeyi engelledi. Bu nedenle, Vyatka spor salonunun ikinci sınıfından sonra ayrılmak zorunda kaldı.
1873'te baba, oğlunun teknik yeteneklerini fark eden 16 yaşındaki bir çocuğu Moskova'ya okumak için gönderir. Ancak hiçbir yere ulaşmada başarılı olamadı ve kendi kendine eğitime devam etti.
Genç Tsiolkovsky'nin Moskova yaşamındaki bu zor dönemle tanışınca, titizliğine, sistematik düşüncesine ve inanılmaz bağlılığına şaşırmayın. Bunun doğrulanması Tsiolkovski'nin kendisinin tanınmasıdır. “İlköğretim matematik ve fizik bölümündeki kapsamlı ve sistematik bir kursun ilk yılını geçtim. İkinci yılda daha yüksek matematik dersine girdim. Yüksek cebir, diferansiyel ve integral hesabı, analitik geometri, küresel trigonometri vb. Dersleri okudum. ” Ve bu 16-17 yıl içinde! Yarı aç bir varoluşla. Sonuçta, adam ekmek ve patates yedi. Ve her ay babamın gönderdiği para kitaplara harcandı.
Moskova'da üç zor yıl yaşadı. Daha sonra ne yapılacağına karar vermek gerekliydi. Babasının isteği üzerine Vyatka'da döndü. Ve tekrar - kendi kendine eğitim, deneyimler, küçük icatlar. 1879’te, Tsiolkovsky ilkokul öğretmeni için sınava giriyor. Ve kısa sürede Borovsk'taki bölge okulunda matematik öğretmeni oldu. Ve 12 yıl sonra Borovsk'taki yaşam Kaluga'ya taşındı.
Bu şehirde hayatının geri kalanını yaşadı, içinde kendi ana çalışmalarını yazdı, en büyük keşifleri yaptı. Zaten gençlik yıllarında bir düşüncesi vardı: Bir insanın stratosfere yükselmesi mümkün mü? Böyle bir uçuş için uçağın üzerinde düşünür ve birkaç yıl boyunca kontrollü bir metal zeplin yaratılmasıyla uğraşır.
Oluklu metal balon kutusunun modeli (Borovsk KE Tsiolkovsky'nin ev müzesi)
Tsiolkovsky, teorik kanıtlarını ve hesaplamalarını 1892 yılında yayınlanan Aerostat Metallic Operated kitabında yayınladı. Bu çalışma birçok değerli düşünceyi içeriyordu. Her şeyden önce, çok önemli bir keşif için çok değerliydi: ilk defa bir bilim adamı eksenin sabit yönü için bir cihaz ve kontrolör geliştirdi, yani modern otopilotun bir prototipi.
Konstantin Eduardovich uzun zamandır tamamen metal bir balonun sadık bir destekçisiydi ve kaldı. Hava gemilerinin havadan ağır cihazların önünde baskın beklentileri hakkında yanlış düşünürken, yine de uçak teorisini inceledi. 1894'te, “Uçak veya Kuş benzeri (havacılık) uçak ". Uçakla ilgili her şeyle ilgileniyor: onun için hızın rolü nedir ve motorların ona hızı söyleyebileceği şey; uçuş kontrolünün direksiyon simidi ve uçağın en avantajlı formları ne olmalıdır. “Aparatı vermek gerekiyor,” diye yazdı “daha keskin ve pürüzsüz bir şekil (kuşlar ve balıklar gibi) ve kanatlara sürtünme ve çevre direncini aşırı derecede arttırmamak için çok büyük boyutlar vermeyin.”
1896'ten bu yana, jet itiş teorisi üzerinde ciddi şekilde çalışıyor. “Uzun bir roket”, diye hatırladı bilim adamı, “Her şeye benzedim: eğlenceler ve küçük kullanımlar açısından. Roket ile ilgili hesaplamaları yaparken başıma gelenleri iyi hatırlamıyorum. Bana öyle geliyor ki ilk tohumlar - düşünceler - ünlü vizyoner Jules Verne tarafından doğmuş, beynimin çalışmasını uyandırdı. ”
Öyleyse roket. Ve bilim adamı bunu tam olarak neden yaptı? Çünkü, Tsiolkovsky'ye göre, Dünya'nın üstesinden gelmek ve uzaya kaçmak kaderinde bulunuyor. Sonuçta, bu bir zeplin balonu, bir top mermisi veya bir uçağın kuvveti altında mümkün değildir. Sadece bir roket yerçekimini kırmak için gereken hızı sağlayabilir. Başka bir sorunu çözdü: roket için yakıt. Barut mu? Hayır. Gezegenlerarası alana seyahat etmek için çok fazla şey gerekli olacaktı. Bunun uzay aracının ağırlığı üzerinde nasıl olumsuz bir etkisi olur? Peki ya toz sıvı yakıt ile değiştirilirse?
Özenli hesaplamalar yapıldıktan sonra, formüller, sonuç: uzay uçuşları için sıvı yakıt motorlarına ihtiyacımız var ... Tüm çalışmalarını 1903 yılında yayınlanan “Jet aletli dünya mekanlarının incelenmesi” çalışmalarında belirtti. Bu arada, bilim adamı roketin sadece teorik temellerini ortaya koymakla kalmadı, aynı zamanda onu gezegenler arası iletişim için kullanma olasılığını kanıtlamakla kalmadı, aynı zamanda bu roket gemisini de tarif etti: Miasmlar ve diğer hayvan salgıları, sadece çeşitli fiziksel cihazların depolanması için değil, aynı zamanda akıllı bir yaratığın kamerasının kontrol edilmesi için de tasarlanmıştır. Oda, karıştırıldığında derhal patlayıcı bir kütle oluşturan geniş bir madde stoğuna sahiptir. Bunun için belirli bir yerde doğru ve düzgün şekilde patlayan bu maddeler, boynuz veya rüzgâr müzik aleti gibi sonuna doğru genişleyen borular boyunca sıcak gazlar şeklinde akar. ” Yakıt hidrojendi, sıvı oksijen bir oksitleyici madde olarak görev yaptı. Bir roket gazı grafit dümen tarafından yönetilir.
Yıllar sonra tekrar tekrar "Jet aletlerle dünya mekanlarının incelenmesi" işine geri döndü. İkinci ve üçüncü bölümlerini yayınlar. Onlarda gezegenler arası uçuşlar için roket kullanımı konusundaki teorik görüşlerini daha da geliştirmiş, daha önce yazdıklarını yeniden yorumlamıştır. Bilim adamı tekrar doğrular: sadece bir roket uzay uçuşu için uygundur. Dahası, roket uzay aracı başka bir rokete, karasal veya içine gömülmüş olarak yerleştirilmelidir. Yüzeyden bakmayan toprak roketi ona istenen hareketi anlatır. Başka bir deyişle, Tsiolkovsky uzay roketi trenleri fikrini öne sürdü.
Tsiolkovsky'den önce kompozit füzeler önerildi. İlk defa, roketlerin yardımıyla yüksek kozmik hızlara ulaşma problemini matematiksel ve doğru bir şekilde inceledi, mevcut teknoloji seviyesi ile çözümünün gerçekliğini doğruladı. Bu fikir bugün çok aşamalı uzay fırlatma araçlarında uygulanmaktadır.
Tsiolkovsky’nin düşüncelerinin cesur uçuşu cesurca, diğerleri tarafından dengesiz bir akıl hürmeti için kabul edildi. Tabii ki, N.E.'nin arkadaşları vardı. Zhukovski, D.I. Mendeleev, A.G. Stoletov ve diğerleri. Tutkuyla bilim adamının fikirlerini desteklediler. Ancak bunlar yalnızca o zamanın bilimsel çevrelerinin resmi temsilcilerinin güvensizlik, düşmanlık ve alaycı tavrında boğulan bireysel seslerdi. En zeki adam Konstantin Eduardovich, ona karşı böyle bir tavrı derinden yaşadı.
Jet itiş teorisi, Tsiolkovsky’nin yabancı bilim adamları - Fransız Esno-Peltri, Alman Gobert ve diğerleri tarafından çağdaşları tarafından da geliştirildi ve çalışmalarını Konstantin Eduardovich’ten çok daha sonra 1913-1923’te yayınladılar.
Avrupa basımlarındaki 20-lerde, Hermann Obert'in çalışmalarının raporları vardı. Onlarda Tsiolkovsky ile benzer sonuçlara vardı, ama çok sonra. Bununla birlikte, makaleleri Rus bilim adamının adını bile söylememiştir.
Doğacılar Derneği Başkanı, Profesör A.P. Modestov, Tsiolkovski'nin önceliğini savunmak için yazılı çıktı. Yabancı meslektaşlarının daha önceki çalışmalarını yayınlayan Konstantin Eduardovich'in eserlerini aradı ve tanınmış yerli bilim adamlarının Tsiolkovsky'nin çalışmaları hakkındaki incelemelerine önderlik etti. “Bu sertifikaları yazdırarak, Tüm Rusya Doğaları Birliği Başkanlığı, Tsiolkovsky’nin atmosfer dışı ve gezegenler arası alanlar için bir jet aleti (roket) sorununu geliştirmedeki önceliğini geri kazanmayı hedefliyor.” Ve önümüzdeki yıl Tsiolkovsky, uzayda bir roket yayınladığında, Obert, okuduktan sonra, ona şöyle yazdı: “Ateş yaktın ve dışarı çıkmasına izin vermeyeceğiz, ama insanlığın büyük hayalini gerçekleştirmek için her türlü çabayı göstereceğiz”.
Rus bilim adamının önceliği Alman Gezegenlerarası İletişim Derneği tarafından da tanındı. Konstantin Eduardovich'in 75 yıldönümünde, Almanlar onu karşıladı. “Gezegenlerarası iletişim topluluğu kuruluşundan bu yana sizi her zaman ruhsal liderlerinden biri olarak gördü ve hiçbir zaman sözlü olarak işaretleme ve yüksek başarılarınızı ve büyük fikrimizin bilimsel gelişimindeki tartışmasız önceliğinizi basma fırsatını asla kaçırmadı.”
Tabii ki, Tsiolkovsky’nin uzay bilimine katkısı muazzam bir katkı. Fakat genç bilim adamları, tasarımcılar, mühendisler ve Konstantin Eduardovich'in mektubu, desteğine, onayına, dikkatine çok önem verilmişti. Büyük bilim insanlarının desteklediği acemi tasarımcılar arasında genç bir SP vardı. Korolev. Tsiolkovski'yi ziyaret etti, uzun süre onunla konuştu, tavsiyelerini dinledi. Korolev'e göre, faaliyetleri yönünde belirleyici bir rol oynayan Tsiolkovsky ile bir toplantıydı.
19 Eylül 1935 yılı Tsiolkovsky gitmişti. Ona hayalperest denirdi. Evet, kelimenin tam anlamıyla bir hayalperestti. Hayallerinin çoğu çoktan gerçekleşti, çoğu - kesinlikle gelecekte gerçek olacak.
Tsiolkovsky'nin uzay bilimine katkısı hakkında konuşursak, ilk kelimesini düzenli olarak kullanıyoruz. İlk önce atmosferik olmayan gezegenlerin yüzeyine bir uzay aracının iniş problemini çözmek için bir roketle uzay hızı sağlama olasılığını kanıtlayan ilk kişi oldu. Bilim insanlarının ilki, Dünya'nın yapay uydusu fikrini ortaya koydu.
Tsiolkovsky, bazıları yayınlamayı umduğu meslektaşlarına ve ortaklarına binlerce mektup, bilimsel, popüler bilim ve eğitim çalışmalarından oluşan 450 el yazmasından daha fazlasını bıraktı. Mirası paha biçilmezdir. Konstantin Eduardovich'in arşivinin tamamı bu güne yayınlanmamıştır. Uzmanlara göre, arşiv sadece üçte biri tarafından çalışıldı.
Tsiolkovsky tarafından geliştirilen roket modeli. Devlet Müzesi hikayeler astronotik
Kaynaklar:
Demin V.N. Tsiolkovsky. M: Genç Muhafız. 2005. C. 12-18, 87, 126-131, 298-302.
Krikunenko A. Kaluga hayalperestliği // Anavatanın Kanatları. 1999. №4. C. 31-32.
Melnikov L.N. Kaluga hayalperestcisi // Delphis. 2008. №53. C. 37-43.