Rus-Batı düşmanlığının nedenleri ve Uzman ile yapılan bir röportajda Amerikan liderliği sorunları, Chronicles'ın uluslararası ilişkiler yazarı ve Banyaluki Üniversitesi'nde profesör olan Srdzha Trifkovich tarafından anlatıldı.
Uluslararası ders programı "Rus okumaları" Kamu Tasarım Enstitüsü (InOP) tarafından on yıl önce başlamıştır. Ülkemizdeki program çerçevesinde zamanımızın pek çok seçkin düşüncesi ders vermiştir.
“Rus okumalarının” özelliği, davetkarların yüksek seviyede olması, genellikle yüksek tartışma ve bilimsel nitelikte konumlarının düzensizliğidir. InOP, Rus entelektüel ve sosyal ortamında dünya düşüncesinde modern trendlerin şefi olmayı hedeflemektedir. Aynı zamanda, program Batı’daki insani ve sosyal düşüncenin Rusya ya da diğer ülkelere hazır yemek tarifleri sunmadığını gösterdi. Bugün, Rusya'nın uluslararası entelektüel ve bilgi alışverişine aktif olarak katılması özellikle önemlidir. Ve “Rusça okumalar” programı bu yönde çalışmalarına devam ediyor.
Bu kez seyirciye, Amerikalı Çıkar'ın aylık basımında Chronicles dergisinin dış politika bölümünün editörü ve köşe yazarı olan tanınmış bir Sırp siyaset bilimcisi, küreselleşme karşıtı, Srji Trifkoviç'in bir konferansını sundu. Batı bilim araştırma kurumlarında aktif çalışmasına rağmen, Profesör Trifkoviç birkaç yıldır Sırbistan'da yaşıyor ve özellikle Batı'daki kalkınma paradigmasını ve genel olarak uluslararası ilişkiler sisteminin mevcut durumunu aktif olarak eleştirdi. Kırım'ın bağımsızlığı konusundaki referandumu tamamen destekledi ve yarımadanın başına gelen uluslararası gözlemciler grubundandı.
Rus Okumalarında, Profesör Trifkoviç “Çok Kutuplu Bir Dünya: Rusya ile Karşılaşılan Zorluklar” konusunu konuştu. Konferansı sırasında, Rusya'nın karşı karşıya olduğu jeopolitik riskleri ve dış politika tehditlerini gözden geçirdi ve en önemlisi, onlarla yüzleşme kabiliyetini belirledi. Uzman dergisine verdiği röportajda, profesör bu riskleri ve yöntemleri ayrıntılı olarak açıkladı.
- Sürekli olarak, Rusya ile Batı arasındaki ilişkilerde mevcut krizin Kırım emsalinin bir sonucu olmadığını, ancak yalnızca sistemik bir nitelikte olduğunu söylediniz. Tutarlılığı nedir?
- Benim düşünceme göre, Rusya ile Batı arasındaki ilişkilerde, Berlin Duvarı'nın yıkılmasından, SSCB'nin çöküşünden ve Varşova Paktı'nın dağılmasından sonra kaybedilmemiş iki kilit sorun var.
Bunlardan ilki jeopolitiktir ve büyük deniz güçlerinin, özellikle 19. Yüzyıldaki Büyük Britanya ve II. Dünya Savaşı'ndan sonra ABD'nin davranış mantığını yansıtır. Büyük jeopolitik düşünürler - İskoç coğrafyacı Helford Mackinder ve Hollandalı Amerikan siyaset bilimcisi Nicholas Spykmen tarafından açıklandı. Küresel jeopolitik düzeni şu şekilde incelediler: Dünyada Avrasya Heartland'ı kontrol eden ve Heartland'ı çevreleyen bölge olan Rimland'ın kontrolünü almaya çalışan deniz gücünü kontrol eden bir karasal güç var. 19. yüzyılın ikinci yarısında Rusya ile İngiltere arasındaki “büyük oyun” ve Soğuk Savaş sırasındaki çevreleme politikası (George Kennan tarafından 1946'ta gönderilen ve 1947'taki Truman Doktrini'nde ifade edilen ünlü “Uzun Telegramı” ile ifade edildi) aslında bir mücadeledir. Rimland, daha sonra "anakonda stratejisi" olarak adlandırdı. ABD, mümkünse sınırları boyunca müttefik ve vassal devletler ağı yoluyla Heartland'ı kontrol etmeye ve boğmaya çalışıyor. Bu arada, Dışişleri Bakanı James Baker'ın vaadinin aksine, NATO’nun genişlemesinin mantığını açıklıyor. Başka bir açıklama yok - bu Spykmen’in “anakonda stratejisi”. Batı, Rusya’nın yakın çevresinde meşru çıkarlara sahip olma hakkını bile inkar ediyor.
İkinci sebep ise algı problemleri kategorisindendir. Batı siyasî seçkinleri bir bütün olarak Rusya’ya karşı kültürel bir antipati yaşıyor, ancak bunu medeni bir ülke olarak görüyor, ancak açıkça bir Avrupa ülkesi değil. XIX yüzyılın ortasındaki Kırım Savaşı sırasında bile, İngilizler, Rusya'nın kendisini Avrupa'dan daha Asyalı olan, sınırlandırılması veya daha da iyisi, doğuya doğru yer değiştirmesi gereken, kötü, karanlık ve tehlikeli bir karakter olarak konumlandırdığı bir anlatı geliştirmeye başladı. Avrasya. Rusya, Boğaziçi ve Çanakkale Boğazı'nın kontrolünü ele geçirmeye ve Büyük Bulgaristan'ı yaratmaya çalıştığı ve Avrupa medyasında büyük bir anti-Rus kampanyası yarattığı Rus-Türk 1877 - 1878 savaşı da dahil olmak üzere, 19. yüzyıl boyunca çeşitli anlatımlarda kullanılmıştır.
Aynı zamanda, komünizm döneminde, şu anki haliyle, Rus afobik söyleminin çok yaygın olmaması ilginçtir.
- neden?
- Çünkü Batı medyasının cihazı her zaman solcu mahkumiyet destekçileriyle doluydu. Ve 1930’taki Sovyetler Birliği’ndeki muhabirleri, aralarında ilk New York Times muhabiri Walter Duranty, kendi halklarını “halk düşmanları” denemelerinin bir yasallık ve şeffaflık modeli olduğuna ikna etti. Arthur Koestler, Blinding Darkness adlı politik romanı yayınladığında, Atlantik’in her iki tarafındaki entelektüeller tarafından dışlandı ve eleştirildi. Stalin'in SSCB'sinin, umutsuzca arayan, ilerici insanlığın lideri olmadığının anlaşılması çok zaman aldı. Bazıları Mao'ya, bazıları Ho Chi Minh'e, diğerleri Che Guevara ve Fidel Castro'ya döndü.
Ancak, bu içgörü süreci zaman aldı, bu yüzden 1940, 1950 ve kısmen 1960'ta sıradan materyalist Batı yaşamına ideolojik olarak çekici bir alternatif arayışı, SSCB'yi bir tür “önyargı söyleminden” ve duygusal olumsuz klişeden çıkardı.
Köklerini, kimliğini ve maneviyatını yeniden keşfetmeye çalışan mevcut Rusya, batı solcu politik ve akademik seçkinleri için açıkça kabul edilemez. Bu Rusya tarafından teşvik edilen geleneksel değerler (aile, din, ulusal kültür) gerçekten muhafazakar. ABD’de Patrick Buchanan’ın ve pek çok tanınmış muhafazakâr siyaset bilimcisinin, Putin'in kültürel ve sosyal politikaları göz önüne alındığında, birçok Amerikalı siyasetçinin kendilerini düşündüğü kadar muhafazakâr olarak adlandırılabileceğini iddia etmesi tesadüf değildir. Buchanan, "Putin - bizden biri mi?" Diye bir makale bile yayımladı. Bu bakımdan, Rus muhafazakarlığı Batı için tehlikelidir, çünkü modern Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'nın işleyen nihilizminden çok daha çekicidir.
Jeopolitik faktör ve kültürel antipati, “ideal fırtınayı” yarattı - Zbigniew Brzezinski'nin “Büyük Satranç Oyunu” nda “istenen model” dediği şeyi elde etmek için motivasyon ve saldırgan bir politikanın gerekçelendirilmesi. Bu, Rusya’nın bazı hırslarının pasifleştirilmesi ve dış politikasının yayılması ile ilgili değil, ülke içinde içeriden köklü bir değişim olması ve Moskova’da bir rejim değişikliği anlamına geliyor. Amerikalıların bu hedefe 1990'te ulaşabildikleri görülüyordu, ancak sonuçta proje başarısız oldu ve Rusya toplumu başarıyla dönüştürdü. Evet, ülkenin ekonominin demografisi, modernizasyonu ve çeşitlenmesi ile ilgili problemleri var, ancak genel olarak Moskova, ABD ve AB'den bile olsa geleceğe iyimserlikle bakmak için bir nedene sahip.
- Yani, ABD şimdi rejim değişikliğini teşvik etme politikasını terk etti mi?
- Hayır, Rusya ile ilgili Amerikan dış politikasının asıl amacı buydu ve olmaya devam ediyor. Washington “sıfırlama” sırasında bile buna bağlı kaldı. Örneğin, eski ABD büyükelçisi Michael McFaul Moskova’daki görevinden ayrılırken, bir Amerikan radyo istasyonuna röportaj verdi ve Rusya’nın “tükenmesine” katkıda bulunmak istediğini söyledi. Bu ülkede çalışmak üzere gönderilen bir diplomat için çok garip bir ifade.
Bununla birlikte, McFaul, sözde demokratik sektördeki (sivil toplum kuruluşları, insan hakları tartışmaları) herhangi bir yatırımın ciddi temettü getireceğine inanan birçok Rus uzmandan sadece biri. Bu inanç haklı değil, ancak hırslar hala mevcut. Ülkesinden nefret eden ve Moskova'da değil de Londra'da evde hisseden Moskova entelijansiyanının tüm kesimi de bu umutların korunmasına katkıda bulunmaktadır. Bu insanlar, Batılı muhaliflerini, Amerikalı yaptırımlar ülkede ciddi bir ekonomik krize yol açarsa ve ardından Rusya’nın Ukrayna’da jeopolitik bir yenilgiye uğradığının farkına varması durumunda durumun değişebileceğine inanıyor. Ruslar, liderlerini yenmek için affetme eğiliminde olmadıklarını söylüyorlar: Aynı Nicholas kırılmış bir adam olarak öldü, ancak Kırım Savaşı'ndan on yıl önce gücünün doruk noktasında gibiydi. Doğu Cephesi'ndeki yenilgileri nedeniyle II. Nicholas'a olanları hatırlayın. Stalin bile Barbarossa planının uygulanmasının ilk haftalarında sinir krizi geçirdi - Kızıl Ordu için ciddi yenilgiler ülkedeki durum üzerinde kontrol kaybına yol açabilir. Kruşçev, yalnızca tarım politikası nedeniyle değil, kısmen de Küba macerasındaki yenilgisi nedeniyle değiştirildi. Brejnev, nüfusun gözünde Sovyet liderliğinin meşruiyet krizine neden olan Afganistan'ına sahipti.
Bununla birlikte, bu tür düşünceler, daha ziyade, hala arzulu düşünmedir. Rusya’nın Batı’nın Ukrayna’yla bağlantılı olarak attığı zorlukların, bir şekilde ABD’nin düzenleyeceği bir senaryoya dönüşebileceğinden şüpheliyim. İlişkilerde daha fazla bozulma olursa, Batı yanlısı liberaller değil, ateşli Avrasyalar bundan faydalanacak. Putin onlardan biri değil. Daha çok AB ve Batı’ya karşı bir öncül olmayan “zorla Avrasya” dır. Bununla birlikte, Birleşik Devletlerin mevcut çizgiyi sürdürmesi halinde, Rusya devlet başkanının, “Batı ortaklarımız” ifadesini, uzun yıllardır Rus liderlerinin sözlüğü dışında bırakacak olan böyle bir stratejiyi uygulamaya başlaması muhtemeldir.
Fiyat politik doğruluğu
- Tellurokratik ve talassokratik güçler arasındaki ihtilafla yürütülen caydırıcılık politikası hakkında konuştunuz. Ancak, Çin'in kalbi haline geldiğini ve Rusya'nın Çin ve deniz güçlerinin savaştığı Rimland'a dönüştüğünü söyleyebilir miyiz?
- Rusya'nın Boris Yeltsin döneminde meydana gelen zayıflama eğilimini sürdürmesi durumunda bunu söylemek mümkün olurdu. Bu durumda, hedefleri belirleme ve stratejik bir plana uygun bir politika izleyebilme yeteneği zayıflar ve Rusya gerçekten de ABD ve Çin politikalarının rekabet etmesinin bir nesnesi haline gelirdi. Neyse ki, bu olmadı ve Rusya ile Çin arasında bariz bir sinerji var (Berlin, Atlantik dünya görüşünün pençesinden kopabilseydi, Rusya ve Almanya arasında da benzer olurdu). Rus kaynakları ve alanı, Çin nüfusu ve ekonomik gücünün yanı sıra bu ülkeler arasındaki işbirliğine yönelik Mackeyll-Byelist yaklaşımının birleşimi, birçok on yılda ilk defa, Kalp Avcısı'nın dünyada Mackinder'in yaklaşık on yıl önce konuştuğu kilit öneme sahip olabilir.
- Fakat ABD böyle bir senaryoyu engelleyecek kaynak ve araçlara sahip değil mi?
- Amerikalılar aşırı zorlanıyor. Bir yandan dış politikalarını Doğu Asya'ya yönlendirecekler - Obama bunu iki yıl önce bölgeye yapılan bir gezi sırasında söyledi. Japonya, Malezya ve Filipinler’i ziyaret ederken, pek çok kimsenin şaşırtmasına, bu ülkelerin Çin’e yaptığı toprak iddialarını destekledi. Ukrayna krizinin uzun vadeli tırmanışı, ABD'nin Ukrayna ekonomisini kurtarmak, Batı Ukrayna nüfusunu ülkeyi Yeni Rusya'ya iade etmek ve aynı zamanda Orta Doğu'da bitmeyen bir savaş başlatmak ve Çin'in sınırlama politikasını sürdürmek için eğitmek ve donatmak için yeterli kaynağa sahip olmamasına yol açacaktır. Gelecekte, bu ciddi bir çatışmaya neden olabilir: örneğin, Kore Yarımadası'nda. Çin’in Kuzey Kore rejiminin olası çöküşünü ve ülkenin Güney Kore’ye entegrasyonunu (GDR’nin zamanında Almanya’ya katıldığı gibi) kayıtsız bir şekilde izlemeyeceği açık.
Washington'daki bir başka sorun da, küresel bir imparatorluğun varlığının imkansızlığını azaltan bir para politikası ile imkânsız hale getirmemesidir. Mevcut Devletlerle olan durum, İspanya'nın İkinci Filipin ve XVI. Yüzyılın sonundaki mirasçıları altındaki XVII yüzyılın başındaki düşüşüne çok benzer. Güney Amerika madenlerinden tonlarca altın ve gümüş akışı, İspanya ekonomisinde felakete neden oldu ve üreticilerin, Almanya, Hollanda ve hatta İngiltere'deki imalat sektörünün gelişmesine katkıda bulundu. İspanya'da ülke ekonomisine zarar veren enflasyona da neden oldu.
Evet, ABD şimdi doların rezerv para birimi olarak durumu nedeniyle para basmaya devam edebilir, ancak ulusal borcu 18 trilyon dolar olan bir ülke ve toplam borç (yerel makamları ve idareleri hesaba katarsak) 100 trilyonlarının uzun süre dayanamaması. Özellikle diğer ülkeler ABD tahvillerini satmaya başlarsa ve yeni tahvillerin satışından elde edilen gelir mevcut borcun ödenme maliyetinden düşük olacaktır.
- Ancak İspanya'nın düşüşü için Philip'in İngiltere Elizabeth'in büyümesine ihtiyacı var. Bu dünyada böyle bir İngiltere ve İspanya ile mücadele edebilecek Elizabeth var mı?
“Dünyada Amerikan siyasetinden memnun olmayan birçok insan var, çünkü ideolojik gerekçeleri“ özel bir ulusun önderliğinde, uluslararası toplumun düşüncesi ”nin egemen olduğu yeni postmodern fikirden alınmıştır. Garip bir şekilde, 1968'te Çekoslovakya'nın işgali için bir bahane olarak uygulanan Sınırlı egemenlik Brezhnev Sovyet doktrinini hatırlatıyor. Ancak, fark, Brejnev doktrininin yalnızca sosyalist kampı ilgilendirdiği ve etkisinin Elbe'nin batısına yayılmadığı yönündedir. Ve ABD liderliğindeki uluslararası toplumun ortak değerlerle birleştiği konumu, prensip olarak coğrafi sınırlarla sınırlı değildir, doğası gereği küreseldir.
Bu nedenle, memnuniyetsiz zaten bir tür “kolektif İngiltere” de birleşmiş durumda. Rusya ile Çin arasındaki yakın tarihli doğalgaz anlaşmasını hatırlamak, ulusal para birimlerinde karşılıklı ticaret yoluyla doların bir para birimi olarak doların statüsünü zayıflatmaya teşebbüs etmek, BRICS ülkelerinin en azından Washington ile ilgili uluslararası finansal kurumların yerini almaya başlaması arzusu (örneğin, Dünya Bankası'nın bir analogunu oluşturarak) . Böylece, Amerikan hegemonyasıyla dengeleme tek bir ülke değil, bir tür geniş gevşek koalisyon olacak. Elbette, herhangi bir resmi askeri anlaşma hakkında konuşamazsınız - Hindistan ve Çin'in sınır bölgeleriyle ilişkili çok sayıda jeopolitik çelişkileri vardır. Bununla birlikte, ortak problemleri çözmek için ortak bir yaklaşım geliştirebileceklerdir.
Bununla birlikte, gerileme altındaki güçlerin son derece tehlikeli davranmaya başladıkları unutulmamalıdır. Böylece, İspanya Armada'yı başlattı ve otuz yıllık bir savaşa girdi ve ardından Avrupa'nın en büyük güçleri arasında en iyi beşinci sırada yer aldı. benzer tarih Avusturya-Macaristan'la gerçekleşti: bir düşüş dönemine girdi, 1908'ta Bosna-Hersek'i ekleyen ve Sırbistan'a, Saraybosna'daki ünlü cinayetten sonra 1914'te bir ültimatom verdi. Bu yüzden, Amerikan seçkinleri, ABD'nin azalan rolüyle sessizce aynı fikirde değil, dünya çapında krizler yaratmaya ve tırmandırmaya hazır. Açıkçası, en azından kısa vadede, alacaklar - örneğin, Ukrayna senaryosuna bakınız. Rus özel hizmetlerini şaşkınlıkla yakaladılar (Rusların Maidan'ı nasıl özleyebileceğini ve hatalarını on yıl önce nasıl tekrarladıklarını hala anlayamadım). Washington ayrıca, Avrupa ile Rusya arasındaki ekonomik bağları kendisine zarar vermeden baltalamayı başardı. Onlar, bugüne kadar Galiçya'nın ayrıcalığı olan ve Poltava ve Dnepropetrovsk'a uygulanmayan Ukrayna'da belirli bir Rusbilimsel anlatı yarattılar. Kendini Ukraynalılar olarak hisseden insanlar, kendilerini aynı anda Neander’in ülkenin batı kısmındaki söylemi ile özdeşleştirmediler. Sonunda, ABD NATO’yu canlandırdı ve şimdi kimse neden bir ittifakın gerekli olduğunu sormuyor. Tabii ki, doğuda büyük kötü ayı ile yüzleşmek!
Bununla birlikte, sorun, Amerikan hegemonyasının dış zorluklarıyla birlikte, kovulmasının o kadar kolay olmadığı bir iç sorun olması. Son yıllarda, Amerikan toplumunda tarihi ve kültürel bağlarda bir kopuş oldu. Toplum atomize ediliyor, birlikte yaşayan ama birlikte olmayan bir dizi ırksal ve etnik gruba dönüşüyor. “Çeşitlilik” ve “hoşgörü” hakkındaki ideolojik söylemlere rağmen, gerçekte bu, ortak kader ve ortak değerler fikrinin ortadan kalktığı toplumun kutuplaşmasına yol açar.
- Neden ortadan kayboluyor?
- Ünlü siyasi doğruluk yüzünden. 1960'in sonuna kadar, eski WASP seçkinleri ülkenin siyasi, akademik ve kültürel yaşamındaki kurumların çoğunu kontrol ettiğinde, göçmenlerle ilgili açık ve koşulsuz bir politika vardı: ABD'ye gelen tüm göçmenler topluma asimile edilmeli. Amerika'da yeni gelenlerin sadece “erime potası” kavramını kabul etmemesi gerektiği, aynı zamanda onu olumlu bir şey olarak algılaması gerektiği yönündeki düşünceye hâkim oldu. Ancak daha sonra temel değişiklikler gerçekleşti. 1960'in ortasında sivil haklar mücadelesi, Lyndon Johnson tarafından başlatılan göçmenlik reformu, hepsi geleneksel Amerikan kültürel mirasına ve bir "erime potası" fikrine güçlendi.
Ülkenin önde gelen kurumlarında kültürel Marksizmin çiçeklenmesi de yıkıcı sosyal süreçlere katkıda bulunmuştur. "Zincirleri dışında kaybedecek hiçbir şeyi olmayan bir proleter toplumu" ve "katma değeri hak eden üretim araçlarının sahipleri" topluluğunun varlığına ilişkin eski formül, ırk, cinsiyet ve oryantasyon temelli bir bölünme ile değiştirildi. Böylece proleterin yerine tek bacaklı bir Afrikalı-Amerikalı lezbiyen, plütokrat kapitalist yerini heteroseksüel beyaz bir erkek aldı. Sonunda, Thomas Jefferson'ın kişiliğiyle ilgili en önemli şeyin, federalizm fikirleri ya da Paris’e diplomatik misyonu değil, kölelerinin varlığı olduğu ortaya çıktı. Geçmişimizden utanmamız gerektiğine dair fikir, hatta ABD tarihinin incelemesinin kölelik tarihi ve eşcinsel eylemcilerin ayrımcılığa karşı mücadelelerinin yanı sıra, otoritelerin ülkenin beyaz olmayan nüfusuna karşı haksızlık çalışmaları üzerine yaptığı çalışmalara da dönüşmüştür. Tüm bunlar, herkesin Batı medeniyetinin normlarına ve başarılarına uymaya çalışması, onu dışa vurması ve onun tarafından oluşturulan yasalara göre yaşaması gerektiği fikrine ciddi bir darbe getirdi. Aynı zamanda, Afro-Amerikan topluluğunun işlevsel olmayan doğası, toplumdaki ortak güçlerin eşitlik duygusu geliştirmeye, devletin sübvansiyonlarının üstüne çıkma ve onlara bağımlı olma çabalarına rağmen, gettodaki kısır döngüyü kıramayacak kadar kronik bir biçimde kendini gösterdi. Bu hastalık nihayetinde Afrikalı Amerikalıları uyuşturucu ve alkol kötüye kullanımı ile birlikte bir takım diğer işlevsel olmayan davranış normlarına yönlendirdi. Son olarak, Meksika ve Orta Amerika ülkelerinden gelen yasadışı göçmenlerin akınları durumu tamamladı ve toplumun temel bir dönüşüm sürecine başladı. Ve sadece Los Angeles'ta değil, ayrıca yirmi yıl önce Amerikan toplumunun özünde az ya da çok tam ve “Amerikalı” göründüğü Illinois ve Massachusetts'de.
Elbette, entegrasyonu başaran göçmenler de var. Bu öncelikle Doğu Asya'dan gelen göçmenlerle ilgilidir. Ancak, yalnızca profesyonel ve ekonomik olarak bütünleşirler ve çalışma süresi dışında etno-dilsel yerleşim bölgelerinde yaşamayı tercih ederler. Genel olarak, Amerika'nın sorunu, ırksal ve göçmenlik meseleleri üzerine gerçek bir tartışma yürütmenin aşırı derecede zor olmasıdır - politik doğruluk zincirleriyle sınırlıdır.
- Moskova, ABD’nin krizleri canlandırma politikasına nasıl yanıt vermeli? Özellikle, Ukrayna soruda?
- Rusya'nın bazı palyatif adımlar atması değil, Kiev'deki rejim değişikliği üzerinde çalışması gerekiyor. Özellikle, Rus yanlısı olmasa da, en azından bir Priori Rus karşıtı olmasa da (hala gizli bir durumdalarsa, konumlarını ifade etmek istemiyorlar, kendi hayatta kalmaları için korkuyorlar) bu siyasi güçlere yardım ve finansman sağlayarak.
Evet, bu karmaşık bir politikadır, ancak Rusya'nın özel bir seçeneği yoktur: Maidan'ın gerçekleşmesine izin vermek için, şimdi hasarı azaltmak için önlemler almak zorundadır ve bunun için Kiev'deki delileri çıkarmanız gerekir. Bu insanlar irrasyonel davranıyorlar, (ulusu pekiştirmeyen ve Rusya'ya yönelik düşmanlığa dayanan) ulusal kimlik oluşturma lehine hareket ediyorlar ve AB'den ve Rusya'dan eşit istikrar ve ekonomik istikrarı gerektiren ekonomik iyileşme konularına dikkat etmiyorlar. Bu insanlar Ukrayna'yı yönettiği sürece, Rusya'nın güney-batı sınırında ne istikrar ne de özgürlük olacak.
Rejim değişikliği politikasına ek olarak, Rusya'nın başka baskı yöntemleri var. Örneğin, Kiev rejimini yetkilendirmek ve itibarsızlaştırmak için kullanabileceğiniz ekonomik. Bu nedenle, Ukrayna ile Avrupa Birliği arasında bir ortaklık anlaşması imzalandıktan sonra Moskova, Ukrayna mallarına ithalat vergileri koyma ve böylece pazarını Avrupa mallarını yeniden ihraç etmekten koruma hakkına sahiptir. Buna ek olarak, Rusya doğal gaz tedarik sözleşmesi konusunda sert bir duruş sergilemelidir. Evet, bu 2006 ve 2009 yıllarında gerçekleşen bazı Ukrayna oyunlarına yol açabilir, ancak Avrupa bu oyunlardan kimin sorumlu olduğunu çok iyi biliyordu. Ayrıca, Rus enerji politikasının, Avrupa'nın Kiev'e baskı uygulayacak ve daha sorumlu davranmaya zorlayacak şekilde oynama zamanı. Belki de çok soğuk olacağına söz veren bu kış, Brüksel'deki bazı ateşli kafaları serinletecek ve daha rasyonel bir politika izlemeye zorlayacak.
- Bahsettiğiniz strateji: rejim değişikliği, rasyonel güçlere destek hala çok karmaşık ve belirsiz. Belki sadece Ukrayna devletinin çöküşüne katkıda bulunmalı? Rusya karşıtı ilkelere dayanan tek uluslu bir devletin ulusal projesinin iflas ettiği açıktır. Eğer değişmek istemiyorlarsa, belki Batı Ukrayna ve Novorossia'ya dağılmalarına izin vereceklerdir?
- Korkarım, böyle bir senaryoda, Rusya'nın yalnızca Batı Ukrayna'yı kaybetmeyeceği düşünülüyor. Moskova, Novorossia'yı genişletmeyi ve Kırım'a erişim kazanmayı başarsa bile, hem Batı hem de Orta'nın Ukrayna'nın geri kalanının NATO'ya katılacağı açıktır. Rus ulusal çıkarları açısından bakıldığında, NATO’nun bir parçası değil dengesiz ve bölünmüş bir Ukrayna’ya sahip olmak, bu bölgenin önemli bir kısmından ziyade, Bandera’nın fikirleri üzerinde dengelenmiş ve ittifakın doğuya beş yüz kilometre daha genişlemesine izin vermekten daha iyidir. Dinyeper’da NATO, Rus beldesini hedef alan bir tür bıçak olacak. Bu yüzden, Rus makamlarının çok hassas bir politika izlemesi gerekiyor: bir yandan Ukrayna'ya fiili olarak başarısız bir devlet olarak muamele etmek, diğer yandan sürecin mantıklı bir sona ulaşmasına izin vermemek.
- Ve Batı’nın Kırım’ın Rusya’ya eklenmesi konusunda anlaşması için ne yapılmalı?
- Teorik olarak, uzun zaman önce tanımaları gerekirdi, çünkü Birleşik Devletler zaten Kosova'nın 1999'ta işgali ve 2008 yılında tek taraflı bağımsızlık ilanının tanınması için bir emsal oluşturmuştu. Bununla birlikte, Bill Crystal ve Robert Kagan'ın makalesinde doğru olarak belirttiği gibi, hegemonya'nın özelliği, hegemonun neyin önceli neyin neyin olduğuna karar verme yeteneğidir. Ve Kırım'ın tamamen farklı bir hikaye olduğunu söylüyorlar. Bazı yönlerden haklılarsa, her durum benzersizdir, ancak çifte standart politikası açıktır. Bu nedenle, [devletlerin bazı güçlerin merkezi hükümeti tarafından yerel yönetimlere devredilmesi - devrim], Birleşik Devletler yörüngesinde kaldıkları için Büyük Britanya ve İspanya için kabul edilebilir. Aynı zamanda, Bosna’da merkezileşme yapılmalı, çünkü Dayton anlaşmaları yalnızca geçici bir deney olarak değerlendirilmeli, ülkenin iyi işleyen bir hükümete ihtiyacı var. Devrim, Sırbistan için Voyvodina ve Sandzak'a büyük haklar verilmesi şeklinde harika bir fikir, ancak Doğu Ukrayna için kabul edilemez. Ve Hillary Clinton’un belirttiği gibi Kosova’nın konusu çoktan eskidir.
Bu nedenle, Batı'nın Kırım'ı Rusya'nın bir parçası olarak asla tanımayacağı ve bu soruyu doğru zamanda çıkarılabilecek bir tür “delikte as” olarak kullanacağı açıktır. Aynı zamanda, Batı Kiev'deki darbecilik hükümetinin konumunu sağlamlaştırabilirse, Kırım Ukrayna'nın bütününün kaybı için küçük bir teselli olabilir. Bu olmamalıydı.