Krallığı üzerinde tam kontrol sağlamak için, VII. Henry yetkisini yerel düzeyde ve özellikle de yerel yönetimlerde kurmak zorunda kaldı. Yerel düzeyde, hem Henry hem de yerel büyüklerin benzer bir isteği vardı - yerel nüfusu kontrol etmek ve böylece toplumsal istikrarı sağlamak için itaatkar olmaları. Kralın yerel düzeydeki otoritesi, Barış ve Şerif Yargıları gibi yerel yetkililerden oluşan bir sistem aracılığıyla genişletildi. Kral onlarla bir dizi yazıyla - açık olmayan yazılı emirler, akraba teorisi, yorumlanması için iletişim kurdu.
Bu düzenleme krallık huzurdayken işe yaradı. Bununla birlikte, Güller Savaşı sırasında tamamen çöktü ve 1485'ten sonra Henry VII'nin karşılaştığı en büyük sorunlardan biri, herhangi bir otorite şekliyle ilgili olarak yıllarca yerinden edildikten sonra, otoriteyi yerel düzeyde iddia ediyordu.
Edward IV, adına yerel düzeyde etkili bir şekilde hükmetmek için bazı lehte ve sadık soylular atadığı bir sistem kullanmıştı. Bu oldukça başarılıydı ancak krala sadakat gösterdiklerini düşünen bazı soyluların dışarıda bırakıldıklarına inandıklarını ve bu iç çembere girme şanslarının bulunmadığına inandılar. Bu soylu adamlar hoşnutsuz oldu ve Edward için potansiyel bir sorun kaynağı oldu. Bu iç çevrede bulunanlar, krala görünüşte sadık olsalar da, kendi alanlarında çok güçlüydü ve güçleri kralınkinden daha büyük görünüyordu.
Henry kral olduğunda, Edward tarafından kullanılan sistemin iletişimin çok yavaş ve güvenilmez olduğu bir dönemde güçlü olduğunu bildiğini fark etti. Bununla birlikte, kralın adamlarını yerel düzeyde Henry'ye hitap ederken, aşırı güçlü oldukları bir durum istemiyordu. Henry sadece en güvenilir soylularını iktidardaki konumlarına koydu. Lord Stanley güney Lancashire ve Cheshire'ı kontrol etti; Bedford Dükü, Galler'deki en güçlü soyluydu ve Oxford'nun Earl'ü Doğu Anglia'ya verildi. Bunlar gibi insanlar Henry tarafından güveniyordu ve sonucu kendisine herhangi bir sadakatsizlik gösterselerdi biliyorlardı. Dorset Marquessi güneybatı İngiltere'nin kontrolünü ele geçirmişti ancak Henry ona güvenemedi ve bölge ondan uzaklaştırıldı. Ayrıca, güvenilmemenin kenarında olan soylular da vardı. Northumberland Earl'ü Kuzey'in Teğmen'i olarak kaldı, ancak güçlerini azalttı. 1489'da öldüğünde, varisi küçüktü ve Henry, Northumberland'ın ailesinin yerine geçerek, Kuzey'in Teğmenliği olan ancak o bölgede toprakları olmayan güvenilir Thomas Howard, Surrey'nin Earl'ü ile bu fırsatı kullandı. Surrey'in kuzeye hiçbir ilgisi yoktu ve yaratmış olabileceği herhangi bir güç tabanının sıfırdan inşa edilmesi gerekecekti. 1501 yılında, Surrey'nin kendisi York Başpiskoposu altındaki bir konseyle değiştirildi. Bedford Dükü öldüğü zaman, aynı zamanda Galler’de güç kaynağı olmayan Lincoln Piskoposu liderliğindeki bir konsey tarafından değiştirildi.
Bir bölge üzerinde kontrolü olan bir kişiden uzağa taşınmak, hiç kimsenin bölgesel bir elektrik üssü kurma fırsatı bulamadığı için Henry tarafından yapılan zekice bir hamleydi.
Bununla birlikte, Henry'nin temel arzusu, merkezi ve yerel yönetimler arasında çok daha büyük bağlantılar kurmaktı, fakat merkezi güç hakim oldu. Bunu başardı mı?
Henry'nin Edward IV'ün yaptığını yapma niyeti yoktu - krallığı etrafında seyahat ederken ortaya çıkan sorunları yargılayarak. Henry Londra'da kalmak istedi. Bu nedenle hükümeti kendi etrafında merkezileştirmek istedi. Kuralını üç şeyi kullanarak genişletmek istedi: Kraliyet topraklarının sömürülmesi, Kraliyet Konseyi'nin daha sık kullanılması ve Barış Adaletlerinin gücünün arttırılması. Crown topraklarının daha verimli kullanılması, Henry'ye yetkisini arttırmak için kullanabileceği daha büyük bir gelir sağlayacaktır. Toprakları aynı zamanda krallığı boyunca vardı ve eğer etkili bir şekilde yönetildiyse, bu tek başına kralı o bölgedeki baskın otorite yapacaktır.
Barış Hakimleri (JP), ofislerini krala borçluydu. VII. Henry saltanatıyla, Barış Yargıları, Şeriflerin yerel gücünü değiştirdi ve yerel yönetimin baş memurlarıydı. JP'ler kendi yetki alanlarındaki kamu düzeninin korunmasından sorumluydu. Ayrıca Londra’da yürürlüğe giren yasaların uygulanmasından da sorumluydu. JP'ler yerel arazi sahiplerinden atandılar ve bu nedenle yerel düzeyde daha fazla sosyal uyumu sağlayan mevzuatın uygulanmasına ilişkin bir çıkarları vardı. İlçe başına ortalama JP sayısı 18 idi. Bir ilçedeki en kıdemli JP genellikle bir piskopos oldu. Diğer JP'ler ise bulundukları bölgede sosyal önceliğine bağlı kıdem açısından takip etti. JP'ler, JP'ler tarafından alınan kararları uygulamak için şövalyelere ve meydanlara güveniyordu ve her üç ayda bir, tüm JP'ler, Quarter Sessions'da toplanan bir ilçede. Çeyrek Oturumlarında, ciddi davalarla karşı karşıya kaldı. Bu, ihanet içeren davalar dışındaki her şeyi içerecektir. JP’lerin başa çıkması çok zor kabul edilen ceza davaları, Ağır Ceza Mahkemelerine gitti. Her altı ayda bir her ilçede bir Ağır Ceza Mahkemesi düzenlenmiştir. Bunlar, Kraliyet özel komisyonu altındaki hakimler tarafından kontrol edildi.
JP'ler, toprak sahibi olma sorumluluğunun bir kısmının hukuk, düzen ve sosyal düzeni sağlamak olduğu hissedildiği için çalışmaları için bir gelir elde etmediler. Ayrıca sadece JP olmanın da onur duyduğuna inanılıyordu.
Henry VII, JP'lerini bir ülkenin toprak sahiplerinin ikinci kademesinden seçmeyi tercih etti. Bu, JP'nin krala karşı kabul edilebildiği ve çok güçlü olan herhangi bir eş ile ilgili olarak yararlı bir bilgi kaynağı olacakları için, büyük dostların gücünü kısıtlama kampanyasının bir parçasıydı. Henry, JP'lerinin, ülkelerindeki büyüklere değil, kendisine karşı sorumlu olmasını istedi. Henry, Edward IV’ün JP’lerin gücünü artırma politikasına devam etti. 1487'de, JP'ye, yargılanmayı bekleyenlere kefalet hakkı tanındı. 1495 yılında, JP'lere, bir uzmana bağlılık gösterdiği düşünülen jürilerle ilgilenme yetkisi verildi. Geçmişte, yerel bir ustaya sempati duyan bir jüri üyeleri, bu usta tarafından işlenen suçlar için adaletten kaçmak için kullanılmıştı. Artık JP'ler, yerel asalet içeren davalarda şüpheli olduğuna inanılan bir jüri üyesini kaldırabilir. Ayrıca, ölüm cezasının geçmesiyle ilgili durumlar dışında, JP'lere jüri olmadan da hareket etme yetkisi verildi. JP’lerin de bilgi verenleri ödüllendirmelerine izin verildi.
Muhtemelen Henry'nin bir JP üzerindeki en büyük tutumu bir yıl boyunca hizmet ettikleri basit gerçekti. Daha sonra yeniden tayin için koyulur - kralın yaptığı bir şey. Lütuftan düştüğü herhangi bir JP aynı zamanda bölgedeki sosyal olarak da lütuftan düşecekti, çünkü yeniden atanamaması, onun yetersizliğinin bir işareti olarak görülecekti. Bu nedenle, bütün JP'ler kral için ellerinden geldiğince iyi bir teşvik verdi ve Henry'nin bundan faydalandığını açıkça belirtti. Kral aynı zamanda sosyal ilerlemeden de sorumluydu ve başarılı ve sadık bir JP, sadece bir unvan ile ödüllendirildiğinde, sosyal merdiveni ilerletmeyi bekleyebilirdi.
Bir JP otoritesini alanı üzerinde nasıl genişletti? Her ilçe yüzlerce kişiye bölündü ve yasalarla, her yüzün bir Yüksek Kararlıya ve her bucakta bir Küçük Muhafız'a sahip olması gerekiyordu. Bununla birlikte, JP'ler ilçede her seviyede randevu bulmayı zor buluyorlardı, çünkü birçok kişi bu pozisyonlara sahip olanlara yasa koyuculuğun görünür tarafı olarak gördükleri için kızdılar. Bu sefer ceza, küçük suçlar için bile çok zordu ve kırsal kesimdeki pek çok ülke hala aileleri için yeterli yiyecek almanın bir yolu olarak baskı yaptı. JP, kaçak avlanma olayına yakalananlar ve Yüksek ve Küçük Mutabakatçılar, neredeyse kesin olarak yaşadıkları alanlarda yetkilerini zorladı.
Bununla birlikte, bir JP'nin gücü dengelenmiştir. Kralın Mahkemesi, bir Çeyrek Oturumunda verilen herhangi bir kararı geçersiz kılabilir ve tüm JP'lerde 1485'ten itibaren, bir JP'ye karşı şikayetlerin veya bir JP'nin aldığı kararın sevk edilebileceğini belirten bir beyan okuyarak Çeyrek Mahkemesi oturumuna başlamak zorunda kaldı. Ağır Ceza Mahkemesine veya krala. Ancak, kanıtlar bu temyiz şeklinin nadiren gerçekleştiğini göstermektedir.
Henry, yerel düzeyde belirlediği şeyi başardı mı? Ücretli memurlar (Fransa'da olduğu gibi) merkezi hükümete daha fazla tutturulacaklarından daha etkili olsalar da, kralın maliyesi buna izin vermedi. Bununla birlikte, Henry'nin kurduğu sistem, iletişimin zayıf ve yavaş olduğu zaman için elinden geldiğince çalışıyormuş gibi görünüyor. Hanedan temelli Simnel ve Warbeck örnekleri gibi özel isyanlar haricinde, kanun ve düzen genel olarak korunurdu. Sadece Yorkshire ve Cornwall'da aile dışındaki meselelere dayanan isyanlar vardı - her iki dava da vergilendirmeden kaynaklanıyordu. Yerel yönetim otoritesine iltifat etmek için Henry, merkezi hükümeti yeniden biçimlendirmek zorunda kaldı, böylece her ikisi de krala en iyi hizmet edecek şekilde işledi.
İlgili Mesajlar
- Henry VII ve JP'lerBarış Hakimleri (JP), ofislerini krala borçluydu. VII. Henry saltanatıyla, Barış Yargıları, yerel halkın yerini aldı.