Kapsayıcı ve gayri resmi olun. Monkey Business Görüntüleri / Shutterstock
Kolektif eylem, çoğu zaman dramatik sosyal veya çevresel değişiklikler yaratmanın anahtarıdır. kirliliği ve atıkları azaltmak, azalan aşırı avlanma alternatifler tedarik ederek veya daha fazla bilim insanı alarak verilerini başkalarıyla açıkça paylaşmak.
Bununla birlikte, toplu eylem sosyal ikilemleri içerebilir. Bunun nedeni, fedakarca hareket etme seçiminin kişisel bir bedeli olabilir. Bu tür sorunlarla başa çıkmak için işbirliği ve iletişim çok önemlidir. Şimdi yeni araştırmamız, Rasyonellik ve Toplum'da yayınlandı, bu tür durumlarda insanların işbirliği yapmasını sağlamanın en iyi yoluna biraz ışık tutuyor.
Ekonomi dünyasında, işbirliğine ilişkin kararlar genellikle aşağıdaki gibi laboratuvar oyunlarında incelenir. mahkumun ikilemi ya da kamu malları oyunu. Kamusal mal oyunu, bir kooperatif kurulumunun en iyi örneklerinden biridir: Katılımcılar, herkesin faydalanabileceği, halka açık bir pota ne kadar özel jeton koyacaklarını gizlice seçmek zorundadır.
Bu oyundaki ve diğer birçok oyundaki işbirlikçi durumun ilginç yanı, bir grubun her bir üyesini sosyal ikilemin temel kaynağı olan belirsizliğe maruz bırakmasıdır. Bireysel bir üye kaynaklarını paylaşarak işbirliği yapsa bile, başka birinin yapacağından emin olamaz. Dolayısıyla, işbirliği yaparsanız bir şans elde edersiniz, yani işbirliğine yönelik ilk hareket özgecil olarak görülebilir.
Başkalarının işbirliği yapmayabileceğini anlamak hayal kırıklığı yaratabilir. Bu, bazılarının bunun yerine ücretsiz yüklemeyi tercih edinBu, daha az işbirliği yapmak veya hiç işbirliği yapmamak, ancak yine de başkalarının potansiyel işbirliği eylemlerinden yararlanmaktır. Bunu yapmak için ilk hamle bilim adamları tarafından bencil olarak görülüyor.
Peki insanlar bu gibi durumlarda tipik olarak ne yapar? İnsanların başka hangi faktörleri hesaba kattığına bağlıdır, örneğin grupta sahip oldukları sosyal statü, ve vazgeçtikleri kaynakların türü.
Gerçekte, bu tür kararlar genellikle başkalarıyla tartışmaları içeren durumlarda verilir. Buradaki iletişim yönü çok önemli olabilir. İletişim, grup üyelerinin diğerlerinin niyetlerini ölçmelerine yardımcı olur ve onlara akranlarını işbirliği içinde hareket etmeye ikna etme şansı verir.
Ancak, bu başka bir belirsizlik biçimi sunar. İnsanların her zaman dediklerini yapmadıklarını biliyoruz. Örneğin, erdem sinyali olabilirler - aslında işbirliği yapma niyetinde olmadan kendilerini erdemli ve itibarlı olarak tanıtan şekillerde konuşmak.
Konuşma ucuz
İletişimin işbirliği üzerindeki etkilerine bakmak için 90 kişiyi beşer kişilik gruplara ayırdık. Grubun her bir üyesi, paraya bağlı bir görevi yerine getirmek zorundaydı - her seferinde küçük bir ödül almak için bir el tutma cihazını birkaç kez sıkmak.
E-posta ile son alın
Grubun her üyesinin bir seçeneği vardı: ya her seferinde parayı kendine saklamak (serbest sürüş) ya da grup potuna katkıda bulunmak (işbirliği yapmak). Her seferinde grup potunda ne kadar para varsa 1.5 ile çarpıldı - yani bireysel olarak kazanılabilecek olanın yarısı kadar.
Deneysel düzeneğin diğer iki önemli unsuru, iletişimin işbirlikçi davranış üzerindeki etkisini daha kesin olarak anlamamıza yardımcı oldu.
Katılımcılar belirli koşullar altında işbirliği yapıp yapmamayı seçmek zorundaydılar. “Olası erdem sinyali” koşulunda, her üye, görevi gerçekleştirmeden önce kazandıkları parayı kaç kez paylaşmayı düşündüklerini belirtmek zorundaydı ve bu bilgilerin grubun geri kalanına iletileceği söylendi. "Ağzındaki para" koşulunda, her üyeye parayı gerçekte kaç kez paylaştıklarının grubun geri kalanına iletileceği söylendi. Ancak "uçan kör" durumda, grubun geri kalanına hiçbir bilgi iletilmedi.
Grubun her üyesi asıl görevi yerine getirdikten sonra, beş üye de görevi ve kendilerine sunulan bilgileri (en az iki koşul için) tartışabilecekleri çevrimiçi bir grup sohbetine girdi. Grup sohbetinden sonra, görevi tekrar yerine getirdiler ve her birine kişisel olarak kazandıkları miktarın yanı sıra grup tarafından kazanılan miktar kadar ödeme yapıldı.
Peki ne oldu?
İnsanların “olası erdem sinyali” ve “ağzındaki para” koşullarında işbirliği yapma olasılığı “uçan kör” durumundan çok daha fazlaydı. Bu nedenle, niyetlerinizin veya eylemlerinizin gruba aktarılacağını bilmek bir fark yarattı. Ancak grup sohbetinde konuşulanlar arasında ne kadar fark olduğu belirlendi.
Grubun işbirliği yapmak için ne kadar fikir birliğine vardığı ile gerçekte ne kadar işbirliği yaptıkları arasında doğrudan bir ilişki vardı. Başka bir deyişle, insanlar grubun fikir birliğine varmasına yardımcı olacak şeyler söylediğinde, işbirliği içinde hareket ettiler.
Çalışmamız, riskten korunma ve belirsizliği belirten ifadelerden kaçınmanın insanların işbirliği yapmasına yardımcı olduğunu gösteriyor. “Bir dahaki sefere daha fazla vereceğim” ve “herkes yaparsa daha fazla vereceğim” gibi koşullu katkılar önermek, grubunuzdaki güvensizliği artıracak ve insanların sorumluluk duygusunu azaltacaktır. Nihayetinde bu, grubun işbirliği yapmak için bir anlaşmaya varma kabiliyetini engelleyecektir. Yazar sağlanan
Yukarıdaki örnekte görülebileceği gibi daha iyi bir yaklaşım, katkınız hakkında verdiğiniz sözler konusunda açık ve net olmaktır. Tüm gruba, herkesin amaçlanan katkısını soran doğrudan bir soru sormak da önemlidir. Bu, her üyeyi bir taahhütte bulunmaya teşvik eder ve birisi sorudan kaçınırsa, bu yararlı bir işarettir.
Kullandığımız iletişim tarzları da fark yaratabilir. Dayanışma ve otoriteyi işaret edecek şekilde konuşmak, grubun kolektif kimliğini güçlendirecek ve işbirliği yapmak için bir norm oluşturacaktır. Mizah ve sıcaklık da yardımcı olur. Öte yandan, iş ve siyaset dünyasıyla ilişkilendirilenler gibi daha resmi ve çıkarcı iletişim tarzları kullanan grupların daha az işbirlikçi olduğunu bulduk.
Kısacası, iddialı açıklamalarla güçlü bir liderlik göstermek, motive edici ifadeler aracılığıyla cesaretlendirmeyi ifade etmek ve insanları grubunuzun bir parçası gibi hissettirmek, diğerlerinin işbirliği yapmasını sağlamak için iyi ilk adımlardır.
Yazarlar Hakkında
Magda Osman, Temel ve Uygulamalı Karar Vermede Baş Araştırma Görevlisi, Cambridge Hakim Business School; agata ludwiczak, Psikoloji Doçenti, Greenwich Üniversitesi; Devyani Sharma, Toplumdilbilim Profesörü, Londra Queen Mary Üniversitesi, ve Zoe Adams, Toplumdilbilim alanında doktora sonrası araştırmacı, Londra Queen Mary Üniversitesi