Hua Dağı’na ürpertici bir sessizlik çökerken dünya donmuş gibiydi.
Kimse ağzını açamadı ve kimse hareket etmeyi düşünmedi.
Dövüş sanatlarını bilenler, gözlerinin önündeki gösterinin ne kadar inanılmaz olduğunu anladıkları için konuşamıyorlardı. Dövüş sanatlarını bilmeyenler bile az önce olağanüstü bir şey olduğunu anladı.
Sama Seung, Chung Myung’a titreyen gözlerle baktı.
“Sadece temel kılıç ustalığıyla…”
Yu Baek’i alt mı etti?
Bir kere vurulmadan mı?
Birbirini takip eden bu hareketler, su gibi pürüzsüzce birlikte akıyordu. İçine kapanan Yu Baek karşı koyamadı.
“Benim de aynısını yapmam mümkün olur muydu?”
Sama Seung, aklına gelen soruyu hemen cevaplayamadı.
Yu Baek’i bir anda bastırmak, Sama Seung’un yapabileceği bir şeydi. Bununla birlikte, bir rakibi karşı saldırı şansı vermeden bastırmak için yalnızca temel bir kılıç tekniği kullanmak farklıydı.
Sama Seung’dan iki kat daha güçlü biri gelse bile Chung Myung seviyesinde performans göstereceği garanti edilemezdi.
Bu, temellerin ne kadar mükemmel bir şekilde öğrenildiği ve uygulandığı meselesiydi.
Kabaca söylemek gerekirse, geniş ve sağlam bir kök.
Bazı renkli dallar ve gövdeler değil. Her şeyi destekleyen ama görünmez kalan sağlam bir kök.
“N-o ne yaptı?”
Köklerin çok büyük olmasının daha derin bir anlamı vardı.
Çocuğun büyüyüp dev bir ağaca dönüşeceğini; tüm Hua Dağı’nı kaplayabilecek büyük bir ağaç olacak!
O anda, soğuk bir ses Sama Seung’un zihnine girdi.
“Sonraki.”
Sama Seung’un gözleri, Chung Myung’a bakarken titredi.
Soğuk gözler, kılıcını Güney Kenar Tarikatına doğrultmuş bir kişinin uçuruma batmasına neden oldu.
“Durdurulmalı.”
Bu kavga iyiydi. Ama gelecekte Chung Myung büyürse, bir gün herkes bu çocuğun gölgesi altına girecek.
Sağ.
Tıpkı geçmişte ‘Erik Çiçeği Kılıcı Azizi’nin ortalıkta dolaştığı zamanki gibi olurdu.
“E-yaşlı…”
“Ah…”
Sama Seung ancak o zaman aklını başına topladı ve öğrencilerine baktıktan sonra dişlerini sıktı ve düşündü.
“Kimi göndermeliyim?”
O zamandı.
Jong Seo-Han homurdandı ve Chung Myung’a dik dik baktı.
“Yaşlı! Gideceğim! Onu indirip Hua Dağı’na bir ders vereceğim.”
“…”
İnsan ancak bildiği kadarını görebilirdi. Chung Myung’un gücü, Güney Kenarı Tarikatı öğrencileri tarafından bilinmiyordu; Jong Seo-Han neyle karşı karşıya olduğunu anlamadı.
‘Ne yapmalıyım?’
Sama Seung biraz endişeliydi.
“Seo-Han.”
“Evet! Yaşlı.”
“Kolay kaybetme. Yor onu.”
“… Ne?”
“Sana söyleneni yap!”
Jong Seo-Han yaşlı adama şaşkın bir ifadeyle baktı ve başını salladı.
“Yaşlıların emrettiği gibi yapacağım.”
“… Gitmek.”
“Evet!”
Jong Seo-Han tahta kılıcını aldı ve hareket etti.
Onlara kadar sessiz kalan Jin Geum-Ryong konuştu.
“Yaşlı…”
“Söylemesi zor olabilir ama…”
Sama Seung bakışlarını Jin Geum-Ryong’a çevirdi. Onun yüzünü gören Jin Geum-Ryong irkildi ve farkında olmadan uzaklaştı.
Soğuktu.
O kadar soğuk bir yüz ki kemiklerinin ürperdiğini hissedebiliyordu.
Sama Seung bakışlarını kaçırdı.
Jong Seo-Han derin bir nefes aldı.
Dikkatsiz davranmıyorum. Rakibimi hafife almam ve kendime aşırı güvenmem.’
Elinden gelenin en iyisini yapsaydı, çocuk kaybederdi. Yu Baek gibi dikkatsiz olursa korkunç şeyler olabilir.
“Yu Baek’i yendiğin için seni takdir ediyorum. Ama ben…”
Sözcükler boğazında sıkışıp kaldılar.
Konuşamayan ve hareket edemeyen ağzı.
Sessizlik.
Önünde duran Chung Myung, yavaş yavaş çevresine karışıyor gibiydi. Jong Seo-Han baskıcı bir batma hissi hissetmeye başladı.
‘… Bu?’
Kalabalığın içinde dururken fark etmemişti.
Ancak Chung Myung’un aurası daha önce hiç karşılaşmadığı bir şeydi. Jin Geum-Ryong veya öğretmenleri bile ona bu duyguyu veremezdi.
Kasları gerilirken bu düşünceyle yutkundu.
İçgüdüleri, sadece önündeki Chung Myung’a bakmanın bile tehlikeli olduğunu haykırıyordu.
Chung Myung’ın gönülsüz gözleri sakince onu gözlemledi.
O anda, Jong Seo-Han farkında olmadan duruşunu aldı. Kafasındaki tüm düşünceler yok oldu. Bu dünyada sadece o ve Chung Myung varmış gibi hissettim.
o anda
Şşşt!
Chung Myung yavaş bir adım attı.
Herkes bunun yavaş bir adım olduğunu açıkça görebilse de, Chung Myung’un bedeni anında Jong Seo-Han’a ulaştı.
Bacaklarıyla yere kuvvet uyguladı.
Geri tepme kuvveti belden geçti ve bel, vücudun üst kısmına güç vermek için hareket etti. Sanki bu gücü emiyormuş gibi, kılıç vahşice savruldu.
Bang!
Süslü değil.
Güç, hız, doğruluk. Sadece temel bilgiler.
Temellere sadakatle bağlı kalan kılıcın gücü, temellerin ötesine yükseldi.
Jong Seo-Han’ın bacakları titredi.
Chung Myung bir adım öne ilerlerken, Jong Seo-Han’ın duruşu buruştu ve vücudu boğuk bir sesle bükülürken dengesini kaybetti.
“Ah-hayır!”
Ve o kadardı.
Jong Seo-Han’ın gözleri tahta kılıcın başına doğru düştüğünü gördü.
‘Ah…’
Gözlerinde korku ve şok vardı.
‘Inanılmaz…’
Kwang!
Jong Seo-Han kan damlayarak yere düştü.
Bu kılıç.
Sadece bu kılıç.
Southern Edge’in ikinci sınıf müritlerinin en büyüğü olan Jong Seo-Han, kafasına tek bir vuruşla yenildi. Buna tanık olan herkes şok içinde donakaldı.
Bu şok olmuş bakışları alan Chung Myung, yumuşak bir şekilde konuştu.
“Sonraki.”
Güney Kenarı Tarikatına sessizce baktı.
Şimdi, Güney Sınır Tarikatı nihayet anlamış görünüyordu. Sanki hayalet görmüşler gibi yüzleri asıldı.
‘Henüz değil.’
Şaşırmak için çok erkendi. Çünkü Chung Myung’un gösterecek daha çok şeyi vardı.
Sadece bununla yetinmeye niyeti yoktu.
Güney Kenarı tarikatının Hua Dağı’na yaptıklarını düşünürsek, böyle bir yenilgi hafif bir cezadan başka bir şey değildi.
Bugün, burada, Chung Myung, Güney Sınır Tarikatında silinmez bir iz bırakacaktı.
Hua Dağı bu dünyada hayatta kaldığı sürece ve Güney Kenarı Tarikatı var olduğu sürece. Bu gün, mezheplerinin tarihinde bir leke olarak kalacak.
“Yapmaman gereken bir şey yaptın.”
Mount Hua dünyayı kurtarmak için her şeyini verdi. Chung Myung’un caydırmasına rağmen, Sahyung’larının hepsi dünya uğruna hayatlarından vazgeçti.
Ve maliyeti neydi?
‘Bok.’
Bastırılan öfke, Chung Myung’un göğsünde yanan soğuk bir aleve dönüştü.
“Koruduğumuz dünyada, Güney Sınır Tarikatı oradaydı.”
Güney Kenar Tarikatı, iyiliğin karşılığını vermek yerine Erik Çiçeği Kılıcı tekniğini çaldı ve Hua Dağı’nı hor gördü. Şimdi onu bile yok etmeye çalışıyorlardı.
“Şu ana kadar herkes buna katlandı.”
Chung Myung, kontrolünü elinde tuttu. Günde birkaç kez, kırık kalbinin ağrıdığını hissetti. Sonunda, bastırdığı öfkesini daha fazla tutmasına gerek kalmamıştı.
“Sonraki!”
Chung Myung keskin bir şekilde bağırdığında, Güney Sınır Tarikatının öğrencileri ürperdi. Birkaçı öne çıktı ve Jong Seo-Han’ı alıp götürdü.
İçlerinden biri sert bir yüzle kaldı ve bir kılıçla Chung Myung’un karşısına dikildi.
“Altı Dengesini zaten gösterdim, o zaman bir sonraki tekniğe geçelim.”
Chung Myung duruşunu geri aldı.
Arkasından nefes alır gibi bir inilti geldi.
“F-Düşen Çiçek Kılıcı!”
Temel şeklini aldıktan sonra, Chung Myung kılıcını kaldırdı ve önündeki düşmana doğrulttu.
Ve ileri doğru koştu.
‘Bu farklı!’
Jo Gul yumruğunu sıktı.
Chung Myung’un hareketleri tamamen değişti. Daha önce gösterilenler gibi ciddi ve özlü değillerdi. Bunlar, bir kanyondan esen rüzgar gibi keskin hareketlerdi.
Sadece kılıç tekniğini değiştirerek tüm yönü değişti. Bir adam nasıl bu kadar mükemmel bir infaza sahip olabilir?
Uçurum boyunca uzanan yaşlı bir ağaçta açan çiçekler, bu şiddetli rüzgar tarafından süpürülüp götürülüyor gibi görünüyor.
Sus!
Chung Myung’un önceki tekniğiyle tamamen kıyaslanamaz bir hız sergilendi.
Böyle müthiş bir saldırı, Güney Kenarı Tarikatından öğrenciye doğru uçarak gitti.
“Kuak!”
Kang!
Engellenmiş gibi göründüğü an, kılıç sapladığından daha hızlı geri alındı ve ardından saldırıya tekrar tekrar devam etti.
‘Ne!’
Kwakwang!
Engellenen kılıç hızla geri çekildi.
Genellikle, hızlı bir kılıçla uğraşırken, bir dövüş sanatçısı, rakibinin duruşunu düzeltip kılıcını geri çekmesine zaman bulamadan savunduktan sonra saldırırdı. İşin püf noktası buydu. Ancak, Güney Sınır Tarikatı’nın öğrencisinin bunu bilmesine rağmen karşı saldırıya geçmesinin hiçbir yolu yoktu.
Saldırmaya çalıştığı anda, Chung Myung’un aldığı kılıç tekrar saplayacaktı.
“Ak!”
Daha hızlı.
Puak!
Daha hızlı!
Pak!
Bazen kılıç sadece omzunun yanından geçerdi. Ama yine de, bu hafif temas kemikleri kırmaya yetecek kadar yıkıcı güce sahipmiş gibi hissettiriyordu.
“Acckkkk!”
Southern Edge Sect’in öğrencisi saldırıyla başa çıkmanın uygun bir yolunu bulamadı ve pervasızca kılıcını sallamaya karar verdi.
Hayır, denedi.
Puak!
Chung Myung’un kılıcı, daha eline güç koyamadan boğazına saplandı.
“Grr!”
Öğrenci olduğu yerde yere yığıldı.
Güm!
Chung Myung düşmüş öğrenciye baktı ve şöyle dedi:
“Sonraki.”
Yoon Jong nefesi kesildiğinde sönük görünüyordu.
“B-bu Düşen Çiçek Kılıcı.”
Farklı.
Onun veya Jo Gul’un yaptığından farklıydı.
Altı Dengesi temellere sadıksa, o zaman bu kılıç tekniği zevke odaklanıyordu ve Hua Dağı’nın kılıç ustalığının çekirdeğini oluşturuyordu.
Chung Myung şimdi onları gösteriyordu.
Bu gerçek Düşen Çiçek Kılıcı. Bu Mount Hua’nın kılıcı.
“… Düşen Çiçek Kılıcı.”
Öğrendikleri kılıç.
Dürüst olmak gerekirse Yoon Jong, Hua Dağı’nın kılıç tekniğinin Güney Sınır Tarikatınınki kadar iyi olabileceğini hiç düşünmemişti.
Kılıç ustalığı her şey olmasa da, Hua Dağı’nın dövüş sanatları sakin bir şekilde değerlendirilirse biraz yetersiz kalıyordu.
Şimdiye kadar, Yoon Jong… hayır, tüm üçüncü sınıf öğrencilerinin düşündüğü buydu.
Ama yüz kelime kullanmak yerine, Chung Myung onları tek bir savaşta gösterdi.
Hua Dağı’nın dövüş sanatlarının Güney Kenarı Tarikatı’ndan daha üstün olduğu söylendi. Chung Myung’un bu tekniklerle onlarla savaşmasının nedeni bu olabilir.
“… şimdiye kadar neye bakıyordum?”
Kendi tekniklerini tam olarak anlamadan başkalarının yeteneklerini kıskanan çocuklar kendilerinden utandılar.
“Sahyung. Düşen Çiçek Kılıcı…”
“Sağ.”
Yoon Jong, Jo Gul’un ne söylemeye çalıştığını biliyordu.
Yoon Jong başını salladı ve konuştu.
“Gözlerini ondan ayırma. Bu Hua Dağı’nın Kılıcı. Hua Dağı’nın kılıcı, öğrenmemiz ve başkalarına aktarmamız gerekiyor.”
Yoon Jong bir şeyin farkına vardı.
Belki bugünden sonra, Hua Dağı’nın öğrencileri artık eskisi gibi olmayacak. Bu absürt manzarayı bir kez gördükten sonra bir daha geri dönemezler.
Chung Myung’ın kılıcını savurduğu sırtının görüntüsü gözlerini yaktı.
Her zaman kibirli ağzını çalıştıran o piç, şu anda sessizce sırtıyla onlara liderlik ediyordu.
“Bize daha fazlasını göster.”
Hua Dağı’nın kılıcı ne anlama geliyordu?
Mount Hua’nın kılıcı ne kadar güçlü olabilir.
Dünya gitgide sessizleşiyordu.
Yoon Jong’un gözünde Chung Myung’un figürü büyüdü. Sanki tüm dünyada ayakta duran tek kişi Chung Myung’muş gibi görünüyordu.