Bir savaşın nasıl sonuçlanacağı, muharebenin taaa en başında alınmış kararlara göre şekillenir. Yani en başta zarlar atıldığında aslında kime düşeş, kime hep yek geleceği bellidir. İşte o zarların elden çıkmasıyla yere düşmesi arasında geçen zaman da bize olaylar olarak anlatılır.
En özet olarak İkinci Dünya Savaşı’nın kırılma noktası, elbette ki savaşın başlamasıydı. 1 Eylül 1939’da Almanya, Polonya’ya savaş ilan ederek kendi kaderini, ve hatta bütün dünyanın kaderini çizmiş oldu böylece. Ve bana sorarsanız savaştığı güçlere ve kendisinin ve müttefiklerinin güçlerine bakınca kimin kazanacağı da baştan belliymiş gibi. Asıl merak edilmesi gereken, daha Etiyopya’da rezil olmuş uyduruk bir faşist İtalya’yla işbirliğine giden Almanya’nın bütün kıta Avrupa’sını nasıl fethedebildiği. Ama bunun da cevabı çok basit: Göz yumuldu. Almanya’nın bu kadar ileri gideceği tahmin edilemedi. Üstelik iyi bir ihracat kapısıydı pek çok devlet için. Resmen savaş halindeyken ve sınırda tek bir Alman tümeni bulunmazken Fransız-İngiliz ittifakı, 110 tümeni Ekim 1939’dan Nisan 1940’a kadar sınırda uyuttu. Nisandan sonra 5 hafta içerisinde zaten Almanlar gelip Fransa’yı işgal etti.
Savaşın kazananları başından belliydi. Esas olan silah endüstrisinin, kimya endüstrisinin gelişmesiydi. Şunu aklınızdan çıkarmayın: ABD, Japonların Pearl Harbour’a saldıracağını biliyordu. Bu bir yalan, safsata ya da şaka değil; sonradan yine ABD tarafından açığa çıkarılan gizli belgelerde geçen bir bilgi. Keza Sovyetler de Almanların kendilerine savaş ilan edeceğini biliyordu.