ACE’lerin İzleri
Zorlukların varlığı, özellikle erken dönemlerde, insan beynini ve gelişimini önemli ölçüde etkileyebilir. 1990’ların sonlarından beri, ACE’ler hakkında veya tersi çocukluk deneyimler ve geride bıraktıkları izler.
ACE’ler potansiyel olarak tanımlanabilir travmatik Aşağıdakilerden herhangi biri dahil olmak üzere 0-17 yaşları arasında meydana gelen olaylar:
- İstismar, ihmal veya şiddet deneyimi
- Evde veya toplumda şiddete tanık olmak
- Bir aile üyesine teşebbüs etmek veya ölmek intihar
- Madde kullanımı veya akıl sağlığı sorunları olan bir evde büyümek
- Ebeveynlerin ayrılması nedeniyle istikrarsızlık yaşanıyor
Göre HKMACE’ler kronik sağlık sorunlarına, akıl hastalığına ve madde bağımlılığı yetişkinlikte sorunlar ve olumsuz etkileyebilir Eğitim, iş fırsatları ve kazanç potansiyeli. Diyabet, kanser ve kalp hastalığından depresyon, kaygıve intihar, ACE’ler bir dizi yetişkin sağlığı ve zihinsel sağlık sorunları ile ilişkilidir.
ACE’ler yaygındır ve yetişkinlerin yaklaşık% 61’i en az bir ACE bildirmiştir. Yaklaşık 6 kişiden 1’i önceki bir ankette 25 eyalette dört veya daha fazla ACES yaşadığını bildirdi.
Sonuç olarak, çocuk gelişimi bağlamında kaçınılması gereken deneyimlere ve en aza indirilecek faktörlere oldukça aşina olduk. Ama biz ne kadar aşinayız kucaklamak için koruyucu faktörler? İstismar, ihmal veya zararın etkilerini tamponlayabilecek bir çocuğun hayatındaki olumlu deneyimleri tam olarak belirleyebilir miyiz? Zorluk yaşayan çocuklarda dayanıklılığı ve refahı teşvik etmek için atılabilecek adımlar vardır. Yine de, kıtlık dolu politikalar ve programlarla dolu kıtlık dolu bir kültürde, bu güçlü yönlere dayalı yaklaşım daha az trekked edilmiş bir yolculuğa benziyor.
Hayatın kıyamet ve kasvet dalgalarına rağmen, çocuklar inanılmaz esnek. Her zaman umut vardır. Ve bu, ortaya çıkan araştırmaların teşvik etmeye çalıştığı şeydir.
Olumlu Çocukluk Deneyimleri
Dr. Christine Bethell ve Johns Hopkins Bloomberg Halk Sağlığı Okulu ile yazışmaları “olumlu çocukluk deneyimleri“Yetişkinlikte daha iyi sağlık ve esenlik ile ilişkilidir. Onlarca yıllık araştırmalar olumlu deneyimlerin birçok faydasını gösterirken, HOPE projesi (Olumlu Deneyimlerden Gelen Sağlık Sonuçları), uygun destekler sağlandığında çocukların olumsuz deneyimlerden kurtulma veya bunlardan kurtulma becerilerini daha da güçlendirir.
Aşağıdakileri içeren dört EBM kategorisi vardır:
1. Besleyici ve destekleyici ilişkiler
Bu ilişkiler, bir çocuğun ihtiyaçlarına uyum sağlayan ve onlara cevap veren bakıcıların varlığını, çocuğa gerçek ilgi ve ilgi gösteren aile dışındaki yetişkinleri ve akranlarla olumlu ilişkileri içerir.
2. Çocukların gelişebileceği, oynayabileceği ve öğrenebileceği güvenli, istikrarlı, koruyucu ve eşitlikçi ortamlar
Bu ortamlar, çocukların kendilerini güvende ve güvende hissettikleri ve sürekli olarak temel bakım ihtiyaçlarının karşılandığı evleri ifade eder. Bu aynı zamanda çocukların çeşitli öğrenme ve oyun fırsatlarına sahip olduğu alanları da içerir.
3. Yapıcı sosyal katılım ve bağlılık
Bu bağlılık spor, müzik grupları ve diğer ders dışı etkinliklere katılımdan kaynaklanabilir. Aynı zamanda bir çocuğun farklı toplum projelerine, hizmet fırsatlarına veya kültürel veya kültürel etkinliklere katılımını da içerebilir. manevi aile ile gelenekler.
4. Sosyal ve Duygusal Yeterlilikler
Dördüncü yapı taşı, bir çocuğun duyguları anlama, pratik yapma becerisine atıfta bulunur. öz düzenlemeve geçmiş zorlukları üretken bir şekilde taşıyın. Bu aynı zamanda sosyal ve kültürel olarak uygun kişilerarası becerileri öğrenmeyi de içerir. Çocukların evde bu tür becerileri öğretmek ve pekiştirmek için güvenilir yetişkinlere ihtiyacı vardır.
Umut var
Bethell ve ark. (2019), yukarıda sıralananlar da dahil olmak üzere, olumlu çocukluk deneyimleri, depresyon ve zayıf akıl sağlığındaki azalmalarla ilişkilidir ve kişinin yetişkinlikte sağlıklı ilişkiler kurma yeteneğini geliştirmeye yardımcı olur. Bu, birden fazla ACE yaşamış olanlar için bile geçerlidir.
Bethell, “Bu çalışma, çocukların ve yetişkinlerin birikmiş olumsuz çocukluk deneyimleri olmasına rağmen gelişebilecekleri umutlu bir olasılık sunuyor” diyor. “İnsanlar, olumsuzlukları ortadan kaldırmanın otomatik olarak iyi sağlık sonuçlarıyla sonuçlandığını varsayıyorlar, ancak çocuklukta daha az sıkıntı yaşadığını bildiren birçok kişi, olumlu çocukluk deneyimleri yaşadıklarını da bildirmemişlerse, yine de daha kötü zihinsel ve ilişkisel sağlık sonuçlarına sahipti.”
Başka bir deyişle, ACE’lerden kaçınma otomatik olarak sağlıklı çocukluk gelişimini desteklemez. Olumsuz olandan kaçınmak, doğası gereği olumlu olanı üretmez. Çocuklar, güçlü ve dirençli yetişkinler haline gelmek için güvenli ve besleyici ortamların varlığına ihtiyaç duyar.
Araştırma ve uygulama arasındaki boşlukları azaltmak ve tüm çocuklar için olumlu deneyimleri teşvik etmeyi amaçlayan politikalar oluşturmak için daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır. Negatif deneyimlerin sadece üzülmekle kalmayıp, olumlu etkileşimler ve desteklerle daha tam olarak beslendiği ve onarıldığı bir toplum hayal edin? Bu umut perspektifini kolaylaştırmak ve geliştirmek nasıl görünürdü?
Kaynak Linki