14 yaşında bir çocuk olan Juan artık arkadaşlarıyla iletişim kurmamaktadır. Aylardır tek takıntısı video oyun konsolu oynamak. Ebeveynleri onu ekran karşısında bu kadar çok zaman geçirmenin “kötü” olduğuna ikna etmeye çalışıyor, ancak bunu her yaptıklarında çocuk sinirleniyor ve onları reddediyor. Davranışları değişiyor: daha endişeli ve somurtkan hale geliyor. Onunla birlikte yürüyüşe çıktıklarında, cep telefonunu oynaması ve internete bağlanması için ona bırakarak biraz sessiz zaman geçirmeyi başarıyorlar. Juan başka işlere de dikkatini veremiyor ve hatta hiçbir şey onu tatmin etmiyor gibi görünüyor. Eskiden mahalleden arkadaşlarıyla parkta bol bol futbol oynardı, şimdi hiçbir şey yok. Onları sadece sosyal ağlarda olan yeni arkadaşlarıyla değiştirdi.
Duygusal durumunu ve kişisel alışkanlıklarını değiştirmesine neden olan bir BAĞLILIĞI tetikliyor.
“Harekete geçmek zorundayız”
Her şeyi doğru zamanda yapmanın önemini fark edin ve bu zamanı neye harcadığınızı düşünün.
Bunları örneklerle açıklayın: okulda veya enstitüde farklı konuları öğrenebilmeleri ve faaliyetler gerçekleştirebilmeleri için öngörülen programlar varsa, günün geri kalanında da aynı şey olur ve bu da her şey için zamanımız olmasını sağlar.
Hem ebeveynler hem de çocuklar için hafta boyunca aşağıdaki cihazların kullanım sürelerini ve harcanan zamanı not etmek faydalı olacaktır: TV, video oyunları, bilgisayar, cep telefonu, tablet.
Cep telefonlarının sınıflarda ve genel olarak okulda öğrenciler tarafından aşırı kullanımı birçok Avrupa okulunda bir sorundur.Bu cihazların varlığı, sınıfların iklimini ve öğrencilerin öğretmenleriyle ve hatta sınıf arkadaşlarıyla olan ilişkilerini tamamen değiştirmiştir.
Cep telefonu kullanımı eğitim ve öğretim faaliyetleriyle nasıl sınırlandırılır?