The Prophet and the Space Aliens (İsrail, Avusturya, 2020, 86 dakika belgesel)
Fantasia Uluslararası Film Festivali’nde Kuzey Amerika prömiyeri, Montreal, 2020
Ödüllü İsrailli belgesel film yapımcısı Yoav Shamir’in son parçası – The Prophet and the Space Aliens, bu yıl daha fazla ilgiyi hak eden gizli mücevherlerden biri. Yani bu, yalnızca hayali bir kurgunun yapabileceği şekilde izleyicilerinin ilgisini çeken ender belgesel zevklerden biridir.
Başlık karakteri Raelizm (veya Raelyenizm) dünyadaki en büyük UFO dininin babası, kendi kendini ilan eden “Dünyadaki tek peygamber” Rael’dir. Claude Vorilhon olarak doğan Rael, ünlü bir chansonnier, spor otomobil sürücüsü ve başarılı bir dergi yayıncısı olmayı başaramadı (motor sporları dergisi Autopop iyi başlamasına rağmen). Garip bir şekilde, 1970’lerin başında, Dünya’da gerçekten yaşam yaratan uzaylılarla tanıştı. Bir peygamber Rael olarak hareket etmek için onu kaçırdılar, klonladılar ve onu Dünya’ya geri getirdiler (daha önce Musa, İsa, Muhammed’e yaptıkları gibi …). Ve Rael’in yaymak zorunda olduğu uzaydan gelen mesaj şudur: hayattan zevk al, yani kendine hoşgörü, özgür seks, şarkı söyleme, dans etme, … bunların hepsi sonsuzdur çünkü hayatımızın sonuna doğru klonlama bizi ölümsüz kılar (Raelians ‘Bu yüzyılın başında ilk insan klonlarını başarıyla hayata geçirdikleri iddiası, dünya çapında bazı tartışmalara yol açtı). Raelizm, sınırlı bir ölçüde de olsa, küresel olarak yayılmayı başardı ve Japonya’da sadık takipçiler buldu, Burkina Faso (bazı yerel İslami yetkililer tarafından teşvik edilen kadın sünneti ile mücadele ediyor), Tayvan, Kanada, Slovenya …
Shamir’in özellikle yapı açısından çok zekice yaklaşımı, filmini çağımızın olağanüstü bir belgesi düzeyine yükseltir. Spesifik olarak, Rael’in geçmiş Shamir’iyle ilgili gerçek gerçekler, Rael’in Fransa’daki eski tanıdıklarının tanıklıklarını kullanarak, onun başkahramanı ucuz bir düzenbaz olarak tasvir etmek yerine, derin insani bir soruyu gündeme getirmek için, filminin ikinci bölümüne dikkatlice yerleştirildi: eğer bir şeye inanmak kişisel hayatı önemli ölçüde iyileştirebilirse, yani bizi mutlu ederse (bazı Raelyalı takipçilerin harekete katıldıklarından beri deneyimlediklerini iddia ettikleri gibi) gerçekten önemli mi?