Söyle Bize Mansur
Ah! O ne yiğit bir önderdi,
Sanki Rus’un kibrini, toz toprak içinde çiğnemeye doğmuştu.
Kuzey’in bu lanetli ırkıyla savaştı ve yendi.
Söyle bize Mansur!
Söyle bize,
Neden savaşçı çocuklarını yalnız bıraktın?
O’nun adı Tatar ordusu için sevinç ve umuttu,
Altın gibi parlak, Cennet bahçeleri gibi güzeldi.
Yavruları yitmiş bir kaplan düşünün,
Onun acımasız ve heybetli yürüyüşü vardır ya?
İşte Mansur düşmana ölüm saçarken,
Ondan daha da korkunçtu.
Ve düşmanla savaşınca,
Geride sadece bir yıkıntı bırakırdı!
Bir alageyik tepeden tepeye seker ya?
Ve hiç bir ok onun hızına yetişemez ya?
İşte Mansur’un adımları savaşırken,
Ondan da hızlıydı!
Şimdi lanetli Ruslar,
Babalarımızın topraklarını yağmaladılar.
Uyu Mansur uyu!
Artık bitti.
Vatanını yağma ettiler!
Diz çöküp dua edelim,
Allah o lanetli düşmanı,
Senin yıldırım ve şimşeklerinle yok etsin!
Akbabalar onları kendine yem yapsın,
Kanlarında sulansın!
Ağla ey Tatar halkı ağla,
Çünkü ölüm Mansur’un kaderiydi.
Not: Nakledene göre, Albay Edmund Spencer bu şiiri, Mansur’un ölüm haberinden sonra Ruslardan Çerkezlere sığınan bir Nogay yerel liderin ağzından duymuş ve kaydetmiş. Yaşlı savaşçı bu şiiri okurken ağlamış.