Aysel hanım, komşusu Perihan hanım hakkında bir haber duymuştu. A-a! Ne tuhaf şeyler oluyordu dünyada. Bir arkadaşına söyledi. Sonra başka bir arkadaşına. Sonraki gün birine daha… Bir hafta sonra, bütün kasaba haberden haberdardı. Perihan hanım kulağına çalınan ve kimden çıktığını bilemediği bu söylentilerden öyle etkilenmişti ki… Kimsenin yüzüne bakacak hali kalmamış, evden dışarı çıkamıyordu.
Aradan İki hafta geçti. Aysel hanım komşusu hakkında duyduğu haberin tamamen asılsız olduğunu öğrendi. Artık çok üzgündü. Bu hatasını tamir etmenin bir yolu olmalıydı. Durumunu annesine açtı, hatasını nasıl tamir edebileceğini sordu.
Annesi ona kuş tüyü bir yastık verdi ve kasabanın diğer ucuna gidip, eve kadar tüyleri döke döke gelmesini istedi. Hatasını tamir etmenin sihirli bir yoludur ümidiyle, Aysel hanım annesinin dediğini yaparak eve geldi. Annesi o serptiği tüylerin yaydığı dedikodu olduğunu, şimdi yine kasabanın diğer ucuna gidip döktüğü tüyleri toplayarak gelmesini istedi.
Aysel hanım eve geldiğinde ağlıyordu.
Elinde sadece bir avuç tüy vardı. Diğerleri rüzgârla savrulmuş, kaybolmuşlardı.
"Bu iftirayı işittiğikleri zaman, iman eden erkekler ve kadınlar; kendi din kardeşleri hakkında iyi zan besleyip, ‘bu apaçık bir iftiradır" demeleri gerekmez miydi?" (Nur, 12)
—
DERLEMEDİR
—
DERLEMEDİR
Reklamlar