Tarafından desteklenen
Ana hikayeyi okumaya devam edin
Kör Oluyorum. Görmenizi İstediğim Bu.
-
Herhangi bir arkadaşınıza bir hikaye gönderin
Abone olarak, sahip olduğunuz 10 hediye makalesi her ay vermek. Paylaştıklarınızı herkes okuyabilir.Bu makaleyi ver
-
5
- Uygulamada oku
Videoyu hazırlayan James Robinson
Bay Robinson bir film yapımcısıdır.
“Uyarlama Yeteneği”, sizi engellilikle ilgili rahatsızlıklarla yüzleşmeye davet eden bir Görüş Görüntüsü dizisidir.
Yukarıdaki Opinion görüntüsünde, yapımcı James Robinson bizi yasal olarak kör olan Yvonne Shortt ile tanıştırıyor. Ancak ışıksız bir dünyada yaşayan körlerin klişesinden farklı olarak, Bayan Shortt, yasal olarak kör olan diğer birçok insan gibi, iyi görenler ve hiçbir şey göremeyenler arasında nüanslı bir yaşam sürüyor.
Bayan Shortt, ilerleyici görme kaybına neden olan bir hastalık olan retinitis pigmentosa’ya sahiptir. Ortam ışığının miktarı, nesneden uzaklığı ve nesnenin görüş alanındaki konumu gibi çeşitli faktörlere bağlı olarak bazı şeyleri bazen görebilir.
Bu kısa sinemada Bay Robinson, Bayan Shortt olmanın nasıl bir şey olduğunu simüle ediyor, giderek azalan görme gücüyle kendi dünyasında gezinirken, aynı zamanda çok değerli bir şeyi kaybetmiş olsa bile ne kazandığının farkına varıyor.
Transcript
Balina Gözlerim Var. Hala Gözlerime Bakabilirsin.
Bir film yapımcısı, ailesinin engelini yaşamasına yardımcı olmak için birkaç deney tasarlar ve biraz hayal gücünün hepimizi nasıl daha empatik hale getirebileceğini gösterir.
[MÜZİK ÇALMA] Size bir sorum var. Kırmızı nokta beyaz kutunun içinde mi yoksa dışında mı? “Tamam, kırmızı bir nokta görmüyorum.” “Hangi kırmızı nokta?” “Kırmızı noktayı görmüyorum.” “Kırmızı nokta yok.” Tamam, tekrar yapacağım. Kırmızı nokta beyaz kutunun içinde mi yoksa dışında mı? “Bir kutu görmüyorum.” “Beyaz kutu yok.” “Şimdi noktayı görüyorum ve kutu görmüyorum.” Sıradaki. “Ah, ne yaptığını görüyorum. Ne?” “Sence de böyle mi? Aman Tanrım.” Sınava girdiğimde bunu görüyorum. “Ey.” [MÜZİK ÇALMA] Doğa, mesajların oraya çabucak ulaşması için gözü beyne yakın yerleştirmiştir. Gözler gerçekten beynin bir uzantısıdır ve tüm optik sistem anlama ve ezberleme yeteneğine sahiptir. Gözlerim [küfür] yukarı mı? “Onlar biraz.” “Gözlerinde bir sorun yok. Sadece farklılar.” “Gözlerin diğer insanların gözlerinden farklı. Sanırım, onların berbat olup olmadığını sadece sen biliyorsun. Elbette, sizi gören insanlar kendilerinin berbat olduğunu düşünüyorlar.” Gözlerim beni çirkin mi yapıyor? “Öyle demezdim.” “Numara. Demek istediğim, bilmiyorum.” “Hayır, güzel gözlerin var sanırım. Bence de. Onlar ne renk? Kahverengi?” ben senin çocuğunum Yani benim adım James ve bunlar da benim gözlerim. Benimki gibi gözleri olan, tanıştığım herkes USS Olağan adını verdikleri gemide mutlu bir şekilde oynuyormuş gibi geliyor. Ve sonra burada, yüzeyin altında, biraz izole edilmiş hissediyorum. Ama ne zaman USS Olağan’dakilerin beni görebileceği yüzeye çıksam herkes biraz tuhaf davranmaya başlıyor. Sinirlenirler. Ne yapacaklarını bilmiyorlar, bu yüzden okyanusa tamamen bakmaktan kaçınıyorlar. Kendi ailem bile. Gözlerimin nesi var? “Tam olarak bilmiyorum ama bunlardan biri – senin tembel bir gözün var.” Ama tembel bir gözüm yok. Kardeşim hayatı boyunca yemek masasında karşımda oturdu. Bunca zaman boyunca, gözlerime ne olduğunu sormaya cesaret edemedi. Bak şimdi anladım. Ben de bu konuşmadan kaçınılması gerektiğine inanırdım. İnsanlara hastalığımın adı hakkında yalan söyler, gözün tembel olduğunu söylerdim. Bu doğru olduğu için değil, bunun yerine duyacakları bir şey olduğu için. Ama mesele şu ki, bunun artık gerçekten üretken olduğunu düşünmüyorum. Ve bu yüzden konuşmamız gerekiyor. Tüm hayatını bu gemide geçireceksen, o zaman sana okyanusta başka şeylerle nasıl anlamlı bir şekilde etkileşim kurabileceğinden biraz bahsetmek istiyorum. Görüyorsun, benim durumumun adı şaşılık. Ben ekzotropyalı bir alternatörüm ve ARC adında bir komplikasyonum var. Bunların hepsini hatırlamam bile zor. Bu yüzden birkaç yıl önce onlara balina gözü demeye başladım. Görüş türümüzü hafife alıyoruz, ancak balina örneğini düşünün. Bir balina doğurmak nasıldı? “Aman Tanrım. O zamanlar senin bir balina olduğunu bilmiyordum.” Benim için balina gözlerini size anlatmak için ilk adım, gözlerin nasıl çalıştığını anlamaktır. “Normal” karmaşık bir ifadedir. Annem teknik olarak çocukları. Gözleri birlikte çalışıyor. Ama aynı zamanda, yalnızca kişisel tüketim için olan 50 kiloluk bir patlamış mısır çekirdeği torbasının da gururlu sahibidir. Peki, diyelim ki bu anormal nesneye gözlerinizle bakmak istediniz. Bir kişi patlamış mısırı iki gözünden görür. “Beyniniz bu iki görüntüyü bir araya getiriyor ve siz 3 boyutlu buluyorsunuz.” Bu 3 boyutlu, el sıkışmak, masa tenisi oynamak ve birbirimize kaçırmadan Post-it vermek gibi şeyleri nasıl yaptığımızdır. “Yani bu okul sayılır mı? Gözlerin -” Evet, burada biraz farklı bir hikaye. Görüyorsun, olan şey, her iki gözüm de ayrı ayrı mükemmel çalıştı. İkisi de 20/20 ile patlamış mısırı görebilirler. Sadece biraz kafalarının karıştığı bu işbirliği aşaması. Yani beynim bu görüntüyü sol gözden ve bu görüntüyü sağ gözden alıyordu. Ve kutsal inek gibiydi, bu çok fazla bilgi ve çok fazla patlamış mısır. Beynim bir seferde bunlardan yalnızca birini idare edebiliyordu, bu yüzden ileri geri geçiş yapmaya başladım. Görüyorsun ya, gözlerim asla tembel değildi. Sadece beynim karıştı. [MÜZİK ÇALMA] ABD’de, farklılıklar okyanusuna doğar doğmaz insanlar sizi avlamaya başlar. Ve inan bana, hepsini denedim. Band-Aid göz bantları, korsan göz bantları, uzun süre iplere bakmak, 3 boyutlu gözlükler, okuma gözlükleri, iplere daha da uzun süre bakmak. Görme düzeltmenin en popüler şekli cerrahidir. Yeterince gençseniz, doktorlar gözlerinizi düzeltebilir ve onları bu iki nesnenin aslında aynı şey olduğunu anlamaları için kandırabilir. İki kez içtim ve doktor ikisinde de kaçırdı. Eksik böyle görünüyor. Gözler aynı hizada görünebilirdi ama beynimi kandıracak kadar yakın değildi. Sürekli yakalanan, bir tekneye alınan ve sonra tekrar okyanusa dönen bir balık gibiydim. Tüm bu başarısızlıkların anlamı, farklılık denizinde aşırıya kaçan balina gözleriyle büyümek zorunda kalacağımdı. Size 6 yaşımdan bir örnek vereyim. Ben beyzbol takımındayım – Monte Cassino, Tulsa, Okla Yani koç size iki top atar ve siz onları kaçırmaya çalışırsınız. Ve eğer onları atamazsan, ki benim asla yapamadım, o zaman bir tişört alacaksın ve tişört üzerinde iki deneme hakkın olacak. Ve açıkçası – yani, eğer top orada bir sopanın üzerinde duruyorsa, herkes ona ilk vuruşunda vurur. Neredeyse herkes tee’den ilk kez vurur. İki şansım oldu ve ikisini de kaçırdım. [MÜZİK ÇALMAK] Ve hakemin ne yapacağını bilemediğini hatırlıyorum çünkü daha önce hiç birinin tişört vuruşu yaptığını görmemişti. Üstümü çizdiğim, başkalarının balina gözlerime nasıl tepki vereceğini bilmediği binlerce aşağılamadan sadece biriydi. O kadar zaman ve emek harcıyoruz ki, farklı olarak algılanan insanlar, kendileri olsalar nasıl olurdu, anlarlar. Ama nadiren bunun tersini yaparız. Kendilerini basit olarak görenleri, farklı olsalardı nasıl olacağını anlamaya iter. [SPLASH] Gözlerim değiştiğinde ne olur biliyor musun? “Diğer gözünü görüyor musun? Bilmiyorum.” Bu iyi bir başlangıç. Ama her şey hareket ediyor. “Her şey hareket ediyor mu?” Evet. “Yok canım?” [MÜZİK ÇALMA] Böylece her şey zıplıyor. Yani okurken, küçük kahverengi tilki büyük siyah arabaya atlamış gibi olacaksınız. Sanki araba şu an burada. Şimdi, dünyayı algılama şeklim size garip ve sinir bozucu gelebilir. Ama yüzeyin altına inersen, uyum sağladığımı göreceksin. Örneğin, kalem testini yapın. “Kalemlerle ilgili ünlü bir makale yok mu?” Bir gözünü kapatıyorsun, iki kalem alıyorsun, onları yüzünün önünde tutuyorsun ve sonra uçlara veya silgilere dokunmaya çalışıyorsun. “Yapamam.” “Eller yukarı. Anladım.” Vay. Hepimizden daha hızlı. “Biliyorum. Ne yaptığımı biliyor musun?” Ne? “Sen sadece gölgeyi ara.” Kendime uyum sağlamayı öğrettim. Dürüst olmak gerekirse, gördüğüm şekilde bir sorunum yok. Tek derdim nasıl göründüğümle ilgili. Sadece insanlarla bağlantı kurabilmek istiyorum. Nereye baktığımı söylemek zor. Anladım. Sadece “Nereye bakıyor?” değil. “O nerede?” gibi. Hala buradayım. Sadece o kişiyle bağlantı kurmakta sorun yaşıyorsun. Onlara neden balina gözü dediğimi bilmek ister misin? Çünkü balinalara bakmayı seviyoruz ve aynı anda sadece bir gözlerine bakabiliyor olmamız bizi hiç rahatsız etmiyor. Bu her zaman arzuladığım türden bir kabul. Ama ben bir balina değilim. Ve tüm bu farklılık denizi hakkında sadece bir metafor. Gerçekten senin dünyanda yaşıyorum. Bu bir el sıkışma, sürahi ve yağmur dünyası. Şemsiye korkum var. Hep bana vuracaklarını düşünüyorum. Çak bir beşlikler, değişen şeritler ve gerçekten keskin bıçaklarla dolu bir dünya. Bu yüzden önceden kesilmiş peynir alıyorum. Ve evet, hatta çocukların tee ball’a çıktıktan sonra bile büyük liglerin hayalini kurduğu bir dünya. Gerçekten senin dünyanda yaşadığım için aramızdaki bu mesafeyi aşmak için yardımına ihtiyacım var. Bu, size bakan gözün içine bakmak ve bu kaçınılmaz gafları sabırla karşılamak anlamına gelir. Her şeyden öte, gerçekten anlayacağınızı umduğum şey, sizin için birkaç saniyelik rahatsızlık anlamına gelen şey, bir başkası için yaşam boyu küçük anlardan sadece bir tanesidir ve bu onlara kendilerini yüzlerce metre aşağıdaymış gibi hissettirmiştir. Yüzeyde, gerçekten sadece birkaç metre önünüzde durup bağlantı kurmayı bekliyor olsalar bile. [MÜZİK ÇALIYOR]
Bir film yapımcısı, ailesinin engelini yaşamasına yardımcı olmak için birkaç deney tasarlar ve biraz hayal gücünün hepimizi nasıl daha empatik hale getirebileceğini gösterir.
Bu, geçen yıl yayınlanan ve Emmy Ödülü’ne aday gösterilen kısa bir Opinion sineması olan “Whale Eyes”ı kendi göz rahatsızlığını anlatan üç bölümlük video serisinin ilki. Bir Opinion Görüntü dizisi olan “Uyum Yeteneği”, bir engelliyle yaşamanın nasıl bir his olduğunu ve toplumun engellileri daha kapsayıcı hale getirmek için nasıl uyum sağlayabileceğini araştırıyor.
James Robinson (@ByJamesRobinson) bir film yapımcısı.
The Times yayınlamaya kararlı harf çeşitliliği editöre. Bu veya makalelerimizden herhangi biri hakkında ne düşündüğünüzü duymak isteriz. İşte bazıları ipuçları . Ve işte e-postamız: [email protected] .
The New York Times Opinion bölümünü takip edin Facebook , Twitter (@zeynep) ve Instagram .