dakoh
1 yıl
şimdi bana birkaç nefes lazım. her şeyi hafifleten bulut kokulu nefesler... yine bir dipte buldum kendimi, tırmanmaya gücüm yok gibi. tırmanmanın anlamını da yitirmişim zaten, "ne gerek var ki?" diyorum gün aşırı. saçma geliyor bir şeyler için çabalamak. uğrunda uğraşılan her şeyin sonu geliyorsa ve gelmeye de devam edecekse, uğraşmanın anlamı ne? meşgul tutmak mı kendimizi? benden pas o zaman. dürüstlüğe pas.