Yusuf’la Meryem, Rab’bin Yasası’nda öngörülen her şeyi yerine getirdikten sonra Celile’ye, kendi kentleri Nasıra’ya döndüler. Çocuk büyüyor, güçleniyor ve bilgelikte yetkinleşiyordu. Tanrı’nın lütfu O’nun üzerindeydi. (Luka 2:39-40)
Meryem ile Yusuf eve döndüklerine kim bilir ne kadar da sevindiler! Beytlehem’deydiler, bir çocukları oldu, Mısır’a kaçtılar, İsrail’e geri döndüler ve sonunda, evlerinde Nasıra’daydılar. Gelecek 25 yıl boyunca da burası evleri olacaktı. Yusuf marangozluk yapacak, Meryem yemek pişirecek, dikiş ve temizlik yapacaktı. Peki İsa? Günbegün daha güçlü ve daha bilge olmak üzere büyüyecekti.
Yusuf ve Meryem’e yaşadıkları bir hayal gibi görünmüş olabilir mi? Bildiğimiz kadarıyla İsa bu yıllar içerisinde çok şaşırtıcı bir şey de yapmadı. Yeruşalim’de unutulduğu o yolculuk bile melekler ve öfkeli krallarla karşılaştırıldığında bir hiçti!
O yıllar boyunca Kutsal Kitap çalışıyor ve Tanrı’nın sözlerini ezberliyor olmalıydı. Başka insanlarla birlikte yaşamayı, onların isteklerini ve kaygılarını görmeyi öğrenmişti ve bunlar daha sonraları benzetmelerinde çokça görülmektedir! Ve her iki doğasına uygun bir yaşam sürdürdü; hem insan hem de Tanrı olarak.
Tüm bu yıllar boyunca çekeceği acılara, ölümüne ve dirilişine hazırlandı. Öyle ki biz sonsuz yaşama kavuşalım.
Dua Edelim: Rab İsa, benim için yaşadığın, öldüğün ve dirildiğin için Sana şükrederim. Amin.
Düşün ve Tartış
- Sakinliği mi koşuşturmacayı mı seversin?
- Hayatının en sakin yılı hangisiydi? Neden böyle düşünüyorsun?
- Hayatındaki sakin zamanlarda Tanrı sana ne gibi bereketler sağladı?