Bölüm 2023 - Gizem Sisi
SEFIX
"Anlıyorum," Yun Che cevap verdi. Ni Xuan geçmişinin o kısmını gömmeye bu kadar kararlıyken, Yun Che ne diyebilirdi ki?
Tam bu anda, Yun Che'nin yanında saf, beyaz bir siluet oluştu. Rüya gibi bir sesle sordu, "Ni Xuan... neden böyle görünüyorsun?"
Ni Xuan, siluete döndü ve ona bakmaya başladı. Uzun bir süre sonra, şok ve inançsızlık içinde mırıldandı, "Li... Suo?"
"Hâlâ varlığını sürdürüyor musun?"
Li Suo cevapladı, "Evet, ama artık eski ben değilim. Başlangıçta, sana dair hatıralarımın yüzde doksanı ya belirsiz ya da hiç var değildi. Yine de... görünüşünün böyle olmadığına eminim."
"Haha," Ni Xuan güldü, "Sayısız Musibet hayal edilemez bir zehir. Bir Yaratılış Tanrısı olarak bile, ölümün ve çürümenin eşiğine itildim."
"Dürüst olmak gerekirse seni bir daha görmeyi beklemiyordum. İstemeden sana çirkin tarafımı gösterdiğim için üzgünüm ve..." Ni Xuan iç geçirdi, “Jie Yuan'a seni bir daha görmeyeceğime söz verdim ama Jie'er'i sana emanet ettiğimde bu sözümden döndüm. Bugün bu sözü ikinci kez bozuyorum.”
Jie'er?
Yun Che'nin Ni Jie'nin kim olduğunu anlaması biraz zaman aldı; Hong'er ve You'er'in yarıya bölünmeden önceki hallerinden bahsediyordu.
Li Suo'nun silueti tamamen kaybolana kadar yavaşça soldu. Tamamen yok olduğunda sadece sesi kaldı, "Hatıram bulutlar kadar geçici. Bu konuyu hatırlayamıyorum. Bundan dolayı içtenlikle özür dilerim."
Ni Xuan gülümseyerek başını salladı. Jie Yuan'a verdiği sözü bozmaktan pişmanlık duyuyordu, ancak uzun zamandır öldüğünü düşündüğü eski bir arkadaşıyla karşılaşmaktan da eşit derecede mutluydu. "Milyonlarca yıl geçti ve dünya tanınamayacak kadar değişti. Artık eskiden olduğun gibi Yaşamın Yaratılış Tanrısı olmayabilirsin ama benim hatırladığım Li Suo'yla neredeyse tamamen benziyorsun."
"Şimdi bunu düşündüğümde, Mo E ve sana olan takıntımız yanlıştı. Senin gibi saf ve kutsal birine kur yapmaya çalışmamalıydık. Sen, bugün bile ölümlü dünyanın üzerinde yüzen dokunulmaz bir yıldızsın."
Yun Che: “...” Gerçekten o kadar saf ve kutsal mı? Neden sadece... saf olduğunu hissediyorum?
“Geçmiş geçmişte kalmalıdır," Li Suo yanıtladı, "Uzun bir uykudan uyandığımda kendimi amaçsız hissettim ancak kısa bir süre sonra var olmak için yeni bir neden bulabildim. Senden çok ama çok daha şanslı olduğuma inanıyorum.”
"Bunu duyduğuma sevindim," Ni Xuan nazik bir gülümsemeyle yanıtladı, "Senin gibi bir arkadaşa sahip olmak bir nimettir. Halihazırda ölmüş olmam yeterince utanç verici ve artık sana olan borcumu ödeyemem.”
Li Suo, Yun Che'ye ilahi algısıyla dokundu, "O, şu anda benim dünyamda var olma nedenim. Ona iyilikte bulunan birisi olduğun için, ona yapılmış iyilik, bana yapılmış bir iyiliktir. Dolayısıyla, herhangi bir pişmanlık hissetmene gerek yok."
“...” Yun Che her ne kadar Li Suo ile yeni karşılaşmış olsa da Li Suo'nun düşündüğünü tam olarak söyleyen biri olduğunu anlayabiliyordu. Mizacında alt metin veya incelik yoktu. "O, şu anda benim dünyamda var olma nedenim" dediğinde kaçma içgüdüsünü hissetti.
Neyse ki Ni Xuan şu anda zayıf bir ruh parçasıydı ve uzun zaman önce Li Suo'dan vazgeçmişti. Aksi takdirde, Kötü Tanrı, halefine karşı ne kadar iyi niyetli ve özsaygılı olursa olsun, kıçını tekmeleme güdüsü hissedebilirdi.
Ne de olsa, Ni Xuan, Li Suo'yu etkilemeye çalışmak için milyonlarca yıl harcamıştı ve şimdi o, bir ölümlü erkeğin dünyada var olma nedeni olduğunu söylüyordu...
Beklendiği gibi, Li Suo bunu söylediğinde kaynak damar dünyasında endişeli bir sessizlik hakim oldu. Yun Che, Ni Xuan'ın onu eleştirel bir gözle incelediğini bile hissedebiliyordu.
Sonra, Kötü Tanrı en çok korktuğu soruyu sordu, "Neden sen—"
Ancak sorusunu devam ettirmeden kendini kesti, "Boşver. Bu dünyanın artık benimle bir ilgisi yok. Her şeyden önce, yeni bir var olma nedeni bulduğun için sevinmeli ve memnun olmalıyım."
“Bir neden..." Aniden kendi kendine fısıldadı, "Hayatımın büyük bir kısmını bir nedenin bile bir lüks olduğunu bilmeyerek geçirdiğimi düşünmek. Mo E de aynıydı..."
... Ni Xuan böyle bir şeyi söylemeye itecek ne yaşamıştı?
O kadar yorgun muydu ki artık yaşamak için bir neden bile bulamıyor muydu?
…?
Bekle bir saniye.
Mo E de... aynı mıydı?
Yani, Cennet Cezalandıran İlahi İmparator Mo E'nin de yaşamak için bir neden bulamadığını mı söylüyordu?
Yaratılış Tanrısı... depresyondan mı ölmüştü!?
O zamanlar gerçekten ne oldu... O zamanlar gerçekten ne oldu?
Ni Xuan her an yok olabilirdi... Geçmiş gerçekten sonsuza dek gömülü mü kalacaktı?
Biraz haddini aşmış olacaktı ama Yun Che, iki Yaratılış Tanrısı'nın artık birbirleriyle boş boş sohbet etmesine izin veremezdi.
Araya girdi, "Kıdemli Ni Xuan, sizin Tanrılar Aleminde bıraktığınız bir kayıt buldum. Bir Kötü Tanrı Tohumu'nu Uçurum'a bırakmanızın sebebi, tamamlanmış Kötü Tanrı Kaynak Damarları'nın mevcut evrenin sınırlarını aşmasına ve potansiyel olarak düzenini bir kez daha yok etmesine izin verme korkunuzdu."
"Ancak şimdi eminim ki başka bir amacınız vardı. Bir damla ruhunuzu Kötü Tanrı Tohumu üzerine nakletmeyi planlıyordunuz—hiçbir güç tarafından söndürülemeyen bir nesne—böylece Uçurum'un anormalliklerini gözetleyebilirdiniz."
"Doğru tahmin ettin." Ni Xuan onaylayarak başını salladı, "Tanrılar ve iblisler savaşa girmeden önce, Uçurum'da bir şeylerin ters gittiğini fark ettim. Ancak, bunun sadece Uçurum'a fırlatılan günahkâr tanrıların sayısının artması nedeniyle oluşabileceğini düşünerek önemsemedim.”
“Bütün tanrılar ve iblisler yok olduktan sonra ve evrenin ilkel, en saf enerjileri inanılmaz hızlarda Uçurum'a akmaya başladığında yanıldığımı fark ettim."
Biliyordum, diye düşündü Yun Che.
"Uçurum'a atlayıp meseleyi kendi başıma araştırmak istedim, ama sonunda korktum çünkü henüz nihai hedeflerime ulaşamamıştım.”
Ni Xuan'ın nihai hedefleri mirasını geride bırakmak ve Jie Yuan'ın İlkel Kaos'a geri döndüğünde çılgına dönmesini engellemekti. Ne olacağının farkında olarak kendini riske atamazdı.
"Söylediğin gibi, tohumu ruhumdan bir parça ile aşılayıp onu Uçurum'a bıraktım."
"Tohumumun düşüşten kurtulduğunu varsayarsak, ruh parçam birçok şeyi öğrenmek için sağ kalacaktı. Ancak elbette, ana ruhumla olan bağlantım kesildiği için öğrendiklerimi öteki tarafa aktarmam mümkün değildi."
Bu ruh parçasının ne kadar zayıf olduğunu düşünen Yun Che, zamanının çoğunu uykuda geçirdiğini düşündü. Yine de birçok değerli sır öğrenmiş olmalıydı.
Mo Beichen'in dediğine göre, Abis'te Abisal Hükümdarın gerçek adını bilen kimse yoktu. Onu sadece Abisal Hükümdar olarak tanıyorlardı.
Sanki asıl adı korkunç bir tabu gibiydi.
O kim olursa olsun, tanrılar ve iblisler çağından bir Tanrı veya İblis olmalıydı. Aslında, Chi Wuyao, onun, iblislerin en büyük mekansal eserine sahip olan yüksek kıdemli bir iblis olduğunu teorize etmişti.
İlk Qilin Tanrısı ve onun halefi, Yun Che gelene kadar, toprak tohumunu tuttu ve her iki Qilin Tanrısı da bir zamanlar Abisal Hükümdar'a yakın olmuştu.
Abis'te gerçek Abisal Hükümdarı tanıyan kimse yoktu, ama Kötü Tanrı bir Yaratılış Tanrısıydı. Abisal Hükümdar ne kadar güçlü olursa olsun, asla Kötü Tanrıdan daha büyük olamazdı. Bu nedenle, Kötü Tanrı'nın bir ruh parçası bile adamı kolaylıkla tanımlayabilmeliydi.
Yun Che doğrudan sordu, "Abis'in kurucusu, Abisal Hükümdar'ın kim olduğunu biliyor musunuz, kıdemli Kötü Tanrı?"
Bir şeyler görmüş müydü? Bir an için Yun Che, Ni Xuan'ın gözlerinin ardında neredeyse gözyaşı gibi görünen şeyi gördü.
Birkaç nefes sonra, Ni Xuan nihayet cevap verdi, "Böyle olmasının nedeni benim. Hepsi benim hatam."
“...??” Yun Che'nin göz bebekleri biraz genişledi. “Ne demek istediğinizi anlamıyorum, kıdemli Ni Xuan.”
Gerçekten de tek bir kelimeyi bile anlayamadı.
“...” Ni Xuan başka bir şey söylemedi. Acı dolu geçmişini unutmaya çalışıyormuş gibi gözlerini kapattı.
Yun Che ruh parçasını tanıdığında, çoğu sorusunun çözüleceğinden emindi.
Ancak hiçbir zaman yalnızca daha fazla kafa karışıklığı elde edeceğini hayal edemezdi.
Ona baskı uygulasam bile bana cevap vermeyecekmiş gibi görünüyor...
Tam bu sırada Ni Xuan nihayet konuştu, "Onu durdur. Onu her ne pahasına olursa olsun durdurmalısın."
Sesinde bir parça keder, dokuz parça kararlılık vardı, "Bütün günahlar ve trajediler bu çağda sona ermeli. Bunu yapabilirsin. Bunu sadece sen yapabilirsin."
"Eğer motivasyona ihtiyacın varsa, bunu benim iyiliğimin karşılığı olarak kabul et."
Yun Che ne hakkında konuştuğunu, Abisal Hükümdar'ın gerçekte kim olduğunu bilmiyordu. Ancak yine de Ni Xuan'ın gözlerinin içine baktı ve şiddetle başını salladı. "Bu yüzden buraya geldim. Başaracağıma dair söz veriyorum... ve başka bir seçeneğim de yok."
“... İyi." Ni Xuan başını kaldırıp gözlerini bir kez daha kapattı. "Eğer gerçekten her şeyi bu çağda sona erdirebilirsen... mümkün olan en kötü sonla sonuçlanmayacaktır."
"Sen hâlâ gençsin, oysa o uzun süre önce zirveye ulaştı. Bu yolculuk, uzun ve çetin bir yolculuk olacak."
"Tohumlarımı yeniden bir araya getirebildiğinden, iradenin ve kaderinin güçlü olduğunu biliyorum, ama ona çok erken yaklaşmamaya dikkat et...... sonuçta, senin ya da daha doğrusu auramı tanıması onun için kaçınılmaz olurdu.”
“...!” Yun Che'nin göz bebekleri sarsıldı.
Bu... bu ne demek oluyor?
Ni Xuan'a bunu soramazdı. Söyleyebildiği tek şey şu idi, "Rehberliğiniz için teşekkürler. Dikkat edeceğim."
Ni Xuan yavaşça konuştu, "Geçmişte kim olduğu artık önemli değil ve dürüst olmak gerekirse… onun hakkında konuşma hakkım bile yok. Bilmen gereken tek şey, onun saplantısı içinde boğulan kayıp bir çocuk olduğu. Durdurulmalı. Kurtarılmalı."
"Bu ağır yükü sana bırakıyorum."
"Ve şimdi... zamanım doldu."
Sesi zayıfladı ve silueti bulanıklaşmaya başladı.
"Bekle!" Yun Che kafasındaki karışık düşüncelerden sıyrıldı ve aceleyle bağırdı, "Henüz değil, kıdemli Kötü Tanrı!"
Aynı anda, Hong'er ve You'er'in ruh görüntülerini yanına çağırdı.
Vücutları ve yüzleri tamamen aynıydı. Tek farklı olan şey, göz renkleri, saç renkleri ve ruh auralarıydı.
Ni Xuan dondu. Silueti hala soluyordu ancak bakışları tamamen iki kız çocuğuna sabitlenmişti ve bir an bile gözlerini ayırmak istemiyordu.
Hong'er etrafındaki garip dünyayı bir süre inceledikten sonra sordu, “Bu garip dünya ne... ve bu garip ihtiyar da kim?”
You'er'ın tepkisi onunkinden tamamen farklıydı. O da Ni Xuan kadar şaşkın ve sersem görünüyordu. Sadece, çok uzun zaman önce yerleştirilmiş bir ruh izi tetiklendiğinde şu kelimeyi söyleyiverdi.
"Ba... ba..."
“Huh???” Hong'er aniden döndü ve You'er'e kızıl gözleriyle şaşkın bir şekilde baktı.
“...”
Ni Xuan'ın silueti titriyordu. Eğer bir ruh gözyaşı dökebilseydi, şu anda sözlerle tarif edilemez bir hale gelirdi.
"Hong'er,” Yun Che onu ve You'er'in zarif ellerini yakaladı ve ciddiyetle şöyle dedi, “adı Ni Xuan ve o senin baban. Gerçek baban.”
“Öyle mi?” Hong'er'in ifadesi bir an ciddileşti. Sonra geniş bir gülümsemeyle bir adım öne çıktı ve Ni Xuan'ı selamladı, “Merhaba baba! Ben Hong'er. Hem Shen Xi abla hem de büyük beyaz abla bana bir zamanlar Wan Hu diye adlandırılan çok garip bir adım olduğunu söylediler... Bana obur olduğum için mi böyle isim verdin?”
“...” Ni Xuan hala onlara bakıyordu ve kontrolsüz bir şekilde titriyordu. Hala konuşamaz durumdaydı.
”Yani, gerçekten bir babam ve bir annem var," Hong'er mutlu bir şekilde gülümsedi, "Ve burada anne—mm! Mmm! Mmmmmmmmmm!”
Bu konuda hazırlıklı olan birinci dereceden ustası hemen onun ağzını kapattı ve ciddi bir suratla şöyle dedi, "Anneni özlediğini biliyorum ama şu anda uygun değil. Şimdi babanın yanına git."
Yun Che Hong'er'i Ni Xuan'ın yanına itmeye çalışırken, You'er hızla yaşlı adama doğru uçtu. Zarif elleriyle babasının yüzünü dokunmaya çalıştı ancak tek başardığı hala solmakta olan görüntüsünde oluşturduğu dalgalanmalardı.
Beyaz tenli yanaklarından yarı saydam gözyaşları süzüldü. Bir süre durdurulamadı.
O zamanlar babası onu o karanlık, yalnız dünyaya yerleştirdikten sonra yanında sadece bir grup Udumbara Çiçeği vardı.
Ondan sonra onu defalarca ziyaret etti. Son ziyareti sırasında ona siyah bir yıldız vermiş, bir sürü şey söylemiş ve... o zamandan sonra bir daha geri gelmemişti.
Ni Xuan yavaşça titreyen ellerini kaldırdı ve kızının gözyaşlarını yakalamaya çalıştı ancak... dünyadaki en parlak mücevherlerin avuçlarından kaydığını izlemekten başka bir şey yapamazdı.
"Baba!” Sonunda Hong'er de uçtu ve Ni Xuan'ı yakından inceledi. Gözleri merak ve bilme isteğiyle doluydu. “Saçların ve sakalın neden bu kadar uzun ve birbirine karışmış?”
"Abla He Ling bana bir anne ve babanın dünyadaki en yakın insanlar olduğunu söyledi ama annem ben bakmazken gizlice kaçtı."
"Sen de gizlice kaçmayacaksın, değil mi baba? Gelecekte bana çok lezzetli şeyler de yedirecek misin?”
Yun Che başını çevirdi ve sessizce derin bir nefes aldı. Hong'er'in "anne" ve "baba" kavramına olan anlayışının normal bir insandan büyük ölçüde farklı olduğu açıktı ancak ne kadar farklı olursa olsun, aile sevgisi isteği her canlının kanında vardı. Dünyada bu bağı gerçekten koparacak hiçbir şey yoktu. Hiçbir boyutta, hiçbir zamanda, hiçbir yerde.
Ni Xuan mırıldanmadan önce ikili arasında ileri geri baktı, “Ben... babanız olmaya... layık değilim. Sizi bu dünyaya ben getirdim... ama aynı zamanda sizi bu uçuruma iten de benim…”
“Eh? Uçuruma mı? Bu doğru değil! Buraya atlayan Usta'ydı. Bizi buraya iten sen değilsin!” Hong'er düzeltti.
“~!@#￥%...” Yun Che yüzünü avuçlarıyla kapattı. Tüm çabalarına rağmen kız hala onun korktuğu tek kelimeyi söylüyordu. Neyse ki, Ni Xuan'ın ruhu sis benzeri bir forma dönüşmüştü ve Hong'er'in ona "usta" diye hitap ettiğini duymamış gibiydi.
Son ruh nefesiyle, Ni Xuan kızlarına son sevgisini sundu, "Günah sona erdiğinde... biri sizinle ilgilenecek ve benim ve annenizin... size dünyanın gerçekte ne kadar güzel olduğunu gösterecek... ve başarısızlığım nedeniyle veremediğim her şeyi size verecek...”
Yun Che ciddiyetle başını salladı ve şöyle dedi, "Bu böyle biline, kıdemli Kötü Tanrı!"
"Babanız ve anneniz için... bizi hatırlamak ya da unutmakta özgürsünüz... tek isteğim... sonsuza dek... mutlu olmanız..."
Ni Xuan'ın silueti sonunda parçalandı ve sayısız solmakta olan yıldız parçalarına dönüştü. Yıldızlar Yun Che'ye doğru uçtu ve göz açıp kapayıncaya kadar ruh denizinde eridi. Kötü Tanrı Yun Che'ye bıraktığı son bir mesajla ayrıldı,
"Teşekkürler, Yun Che... Bununla, artık bu hayatta pişmanlığım kalmadı.”
Yun Che gözlerini kapadı ve kederli bir nefes bıraktı.
Bana nasıl teşekkür edebilirsin? Bana bahşettiğiniz iyilikler karşısında, sizin için yaptığım şey devede kulak kalır...
“Eh? Kayboldu mu? Annem gibi gizlice uzaklaştı sanırım... Neden ağlıyorsun, You'er? Ağlamayı keser misin? Ağladığını görmek beni de üzüyor... Oh hayır, şimdi gerçekten ağlamak istiyorum... Uu... birdenbire çok üzgün hissediyorum... Uu... uwaaaaaaaaaaah!”
Yun Che yürüdü ve hem Hong'er'e hem de You'er'e sarılarak onları nazikçe teselli etti. O anda ruh denizine uçan yıldızlar, çok uzak geçmişten bir sahneyi ortaya çıkardı...
--
SEFIX: Biraz kafa dağıtmak için okursun ama bu sırada daha çok depresyona girersin.
Sonraki Bölüm: YARATILIŞ TANRISININ ANILARI