19 Kasım 1948'de, Batı dünyasının en hevesli ve üretken iki lobotomisti, Connecticut, Hartford'daki Yaşam Enstitüsü'ndeki ameliyathanede karşı karşıya geldi. İki düzineden fazla beyin cerrahı, nörolog ve psikiyatrdan oluşan bir seyirci önünde performans sergilediler. Her biri ameliyat ettikleri hastaların beyinlerini parçalamak için farklı bir teknik geliştirmişlerdi ve her birinin sahnede sırası vardı.
İlk önce Yale'de nöroşirürji profesörü olan William Beecher Scoville gitti. Hastasının bilinci açıktı. Lokal anestezinin uygulanması, cerrahın kafa derisini kesmesine ve hastanın alnındaki deriyi soyarak kafatasını açığa çıkarmasına izin verdi. Bir matkapla hızlı çalışma, her bir gözün üzerinde bir tane olmak üzere iki delik açtı. Artık Scoville ön loblarını görebiliyordu. Her iki tarafı da düz bir bıçakla kaldırarak 'yörünge alt kesme' dediği şeyi yapabildi. Sonrası pek kesmese de, bunun yerine Scoville bir emme kateteri (küçük bir elektrikli süpürge) yerleştirdi ve hastanın ön loblarının bir kısmını emdi.
Hasta daha sonra dışarı çıkarıldı ve ameliyat masasına bir yedek sabitlendi. Sırada George Washington Üniversitesi'nde nöroloji profesörü olan Walter Freeman oldu. Cerrahi eğitimi ve Connecticut tıbbi lisansı yoktu, bu yüzden yasadışı bir şekilde çalışıyordu - bu kadar küçük bir mesele mevcut herhangi birini rahatsız ediyor gibi görünmüyordu. Freeman, lobotomilerin hızlı ve kolay bir şekilde gerçekleştirilebilmesi için bir montaj hattı yaklaşımı geliştirmeye çalışıyordu. Tekniği bir günde 20 veya daha fazla ameliyat yapmasına izin verdi. Kadın hastasını bilinçsiz hale getirmek için elektrokonvülsif terapi makinesinden şoklar kullanmaya devam etti ve ardından göz kapaklarının birinin altına, nokta yörüngedeki ince kemik yapısına dayanana kadar bir buz kıracağı yerleştirdi. Bir çekiçle birkaç hızlı vuruş kemiği kırdı ve buz kıracağıyla süpürme hareketini kullanarak ön lobların kısımlarını kesmesine izin verdi. Alet çekilip diğer yörüngeye yerleştirildi ve dakikalar içinde süreç sona erdi. Freeman, bunun övündüğü kadar basit bir operasyondu ki, bir psikiyatriste bile 20 dakika içinde yapmayı öğretebilecek kadar basit bir operasyondu.
Amerika Birleşik Devletleri'nde 1936'dan itibaren on binlerce lobotomi yapıldı ve bu adamların her ikisi de on yıllarca çalışmaya devam edecek. Lobotomy'nin mucidi, Portekizli nörolog Egas Moniz, 1949'da ağrıları için Nobel Tıp Ödülü'nü aldı. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki başlıca tıp merkezleri - Harvard, Yale, Columbia, Pennsylvania Üniversitesi - düzenli olarak temel operasyonda varyasyonlar gerçekleştirdi. 1950'ler.
Son yıllarda bazı tıp tarihçileri arasında, operasyonun popüler kültürün onu olduğu gibi tasvir ettiği tıbbi korku hikayesi olmadığını iddia etmek moda oldu. Bu bilim adamları, zamanın bağlamı içinde ele alındığında, lobotominin belki de aşırı kalabalık akıl hastanelerine ve zamanın psikiyatrisinin terapötik iktidarsızlığına savunulabilir bir yanıt olduğunu öne sürüyorlar. Bu benim görüşüm değil ve Luke Dittrich'in kitabı Hasta H.M .: Bir Hafıza, Delilik ve Aile Sırları Hikayesi (2017), Scoville'in (Freeman gibi) ahlaki bir canavar olduğuna dair kanıtlara ekliyor - hırslı, azimli, bencil ve şöhret arayışında hastalarına ciddi ve geri dönüşü olmayan zararlar vermeye istekli. Hipokrat emri için kesinlikle zamanı yoktu: 'Birincisi, zarar verme.'
İronik bir şekilde, Scoville, Freeman'ın prosedürünün acımasızlığını hızlı bir şekilde kınadı, seyircilerdeki beyin cerrahlarının onaylamaktan mutlu oldukları bir pozisyondu. Buna karşılık Freeman, Scoville ve destekçilerinin iddia ettiği gibi, rakibinin beynin bölümlerinden çekilmesinin 'kesin' olduğu fikrini küçümsüyordu. Bu noktalarda, en azından, her iki adam da bir kez haklıydı.Bu noktada, daha fazla müdahaleyi haklı çıkaracak bariz bir lezyon olmadığı için dikkatli bir cerrah ameliyatı kısa keserdi. Scoville öyle biri değildi.
Dittrich, Hartford'daki bu olağanüstü cerrahi yarışmaya, uygun şekilde şüpheci bir gözle baktığı önemli bir yer ayırıyor. Ama öyküsünü, bir yaz akşamı altı-yedi yaşındaki genç bir çocuk olan Henry Molaison'ın başına gelen bir kazanın öyküsüyle çok daha erken başlattı. Akşam yemeği için eve giderken Henry sokağa adım attı ve arkadan bir bisiklet çarptı. Darbe onu havaya fırlattı ve geçici olarak bilinçsiz hale getiren bir sarsıntı geçirerek başının üstüne indi. Henry sonunda yaralarından kurtuldu, ancak sadece kısmen.
Yıllar geçtikçe sıklığı ve şiddeti artan epileptik nöbetler yaşamaya başladı ve hayatını bir sefalet haline getirdi. İlaçlar yardımcı olmadı. Nihayet, 1953'te Henry’nin ailesi onu Dr. Scoville’e götürdü. Psikocerrahiye maruz kalan diğer hastaların çoğunun aksine, Henry aklı başında idi. Scoville aileye, epilepsinin öncülüğünü yaptığı beyin ameliyatı tarafından evcilleştirilebileceğini bildirdi ve birkaç ay içinde Henry ameliyathaneye alındı. Sonrasında olanlar onu 20. yüzyılın en ünlü hastalarından biri yaptı.
Her zamanki prosedürünü izleyen Scoville, Henry’nin kafatasını kesti ve beyninin bazı kısımlarını görmek için ortaya çıkardı. Ancak bu vesileyle hedefi, lobotomileri için genellikle hedeflediği frontal lobların arkasında, daha geride yatıyordu. Elektroensefalograf herhangi bir epileptik odağı ortaya çıkarmayı başaramamıştı. Şimdi, düz bir beyin spatulası kullanarak, Scoville frontal lobları bir kenara iterek temporal lobdaki daha derin yapıları - amigdala, uncus, entorhinal korteks - herhangi bir bariz kusur veya körelmiş doku arayarak ortaya çıkardı. Hiçbir şey değil. Bu noktada, daha fazla müdahaleyi haklı çıkaracak bariz bir lezyon olmadığı için dikkatli bir cerrah ameliyatı kısa keserdi. Scoville öyle biri değildi. Kendi sözleriyle, “Eylemi düşünceye tercih ederim, bu yüzden cerrahım. Sonuçları görmeyi seviyorum. ' Hastasının umduğu sonuçlar olmasa da elde ettiği sonuçlar. Scoville, bir emme kateteri kullanarak temporal lobun üç bölgesini de iki taraflı olarak yok etmeye başladı.
Henry ticarette tanındığı için hasta H. M., kesinlikle yıkıcı kayıplar yaşadı. Zekası sağlam kalsa da, o birkaç dakika içinde kısa süreli hafızasının en kısası dışında hepsini kaybetmişti. Bundan sonra, Scoville'in belirttiği gibi, esasen çaresiz ve umutsuz kaldı, ' çok ciddi ' hafıza kaybı, ' Hastanın yaşadığı odaların yerini, yakın arkadaşlarının adlarını, hatta tuvalete veya pisuara giden yolu hatırlamasını engelleyecek kadar şiddetli. Ve elbette, bunun dışında çok daha fazlası. Bu sözler, Dittrich'in ifadesiyle, 'Hasta H.M.'nin doğum duyurusunu oluşturuyordu. Aynı zamanda Henry Molaison'un ölüm ilanıydı. '
Dittrich'in okuyucuya yaptığı birçok sürprizden ilki, William Beecher Scoville'in uzun yıllar boyunca iyi tanıdığı biri olan dedesi olduğu haberidir. Bu aile bağları, Dittrich'e hiçbir yabancının elde edemeyeceği her türden materyale erişim sağladı ve açıkça hem yetenekli ve ısrarcı bir gazeteci hem de mükemmel bir hikaye anlatıcısı. O halde, kendisinin ve yayıncısının kaynaklarına ilişkin ne dipnot ne de sistematik dokümantasyon sağlamayı seçmiş olmalarını daha da hayal kırıklığına uğratmıştım. Elimizde kalan, sürükleyici bir hikaye, ancak kaynağı bazen maalesef oldukça belirsiz olan bir hikaye.
İkinci bir sürpriz, Dittrich’in büyükannesi Emily Barrett Learned ile ilgilidir ve sevgiyle Bam Bam olarak bahsetmektedir. Emily, Haziran 1934'te yakışıklı Bill Scoville ile evlenmeden önce coşkulu bir genç kadındı. 1944'te üç çocukları oldu ve Bill, Ordu tıbbında hizmet ediyordu ve onu çoğu zaman küçük kasabada yalnız bırakıyordu. Washington Eyaleti'nin doğusunda Walla Walla. Sonra kocasının bir ilişkisi olduğunu öğrendi. Halüsinasyona başladı ve kendini asmaya çalıştı. Birkaç hafta sonra tüm aile Connecticut, Hartford'a gidene kadar yerel bir hastanenin güvenli bir koğuşuna yerleştirildi. Orada, Amerika'nın en eski akıl hastanelerinden biri olan ve kocasının lobotomilerinin çoğunu yapacağı (H. M. ameliyatı olmasa da) Yaşam Enstitüsü'ne koştu. Scoville 1941'den beri oradaydı.
Yaşam Enstitüsü (daha önce Hartford Retreat for the Insane), yüzeysel olarak bir şehir kulübüne benzeyen çevredeki zenginlere hizmet veren lüks bir özel kurumdu. Temeli New York'taki Central Park'ın mimarı Frederick Olmstead tarafından belirlenmişti. Mahkmlar 'misafir' olarak anılıyordu, ancak bunlar kaderlerinde herhangi bir sesten mahrum kalmış misafirlerdi. Müfettiş Dr. ateş 105 veya 106 Fahrenheit elde edildi) ve modifiye edilmemiş formunda (şiddetli nöbetler üreten) elektroşok tedavisi (ECT).
Emily bu sözde tedavilerin çoğunu çok az etkiledi. Sempatik olmayan psikiyatrist, kocasının sadakatsizliğinin onu 'alışılmadık derecede üzdüğünü' yorumladı ve vaka notları, EKT'den korkan ve hala psikotik düşüncenin pençesinde olan birini ortaya koydu. Sonraki sürümü biraz gizemli görünüyor. O andan itibaren geri çekildi ve inisiyatiften yoksundu, kitabın kapanış sayfalarında Dr. Scoville'in onu şahsen lobotomiye tabi tuttuğunu öğrendiğimizde daha mantıklı olan bir modeldi. Dittrich'in kitabındaki pek çok dokunaklı sahneden biri, Emily'nin ailesinin arasında sessizce oturduğu ve eski kocası ve yeni karısının (daha genç, daha çekici bir model) başkanlık ettiği bir Şükran Günü yemeğinin resitalidir. işlemler.Onunla yaptığı çalışmalarda, insanların iki ayrı ve bağımsız hafıza sistemine sahip olduğu bulgusu da dahil olmak üzere, bellek hakkında çığır açan bir dizi keşif yaptı.
Kitabının başlığına rağmen, Dittrich bu tür aile sırlarını açığa vuran birçok sayfa harcıyor. Ama sonunda hafızasız H.M.'nin durumuna geri döner. İşte bilimsel bir ödül vardı. Scoville, lobotomiye uğramış hastaların lejyonlarından farklı olarak (yörünge alt kesme prosedürünü 1970'lerde 'güvenli ve neredeyse zararsız' olduğunu iddia ederek yapmaya devam etti), HM akıl hastası değildi ve entelektüel yetenekleri ameliyattan sonra bozulmadan kaldı. . Bu, onu insan hafızası üzerine araştırmalar için ideal bir konu haline getirdi ve bu araştırmanın bulguları, Henry'yi bu kadar ünlü yapan şeydi (bunu takdir edebildiğinden değil).
Önceleri, Montreal'deki McGill Üniversitesi'nden seçkin bir sinirbilimci olan Dr. Brenda Milner, HM'yi inceleyen birincil psikologdu ve onunla yaptığı çalışmalarla, insanların iki ayrı ve bağımsız olduğu bulgusu da dahil olmak üzere, bellek hakkında çığır açan bir dizi keşif yaptı. bellek sistemleri. Bunlardan biri, öğrenilmiş becerileri edinmesine ve geliştirmesine izin veren H.M.'de hayatta kalmıştı. Diğeri, olayların hafızası tamamen söndü.
Dr. Milner kısa süre sonra araştırmasını farklı bir yöne kaydırdı ve H.M. Onun yerine, yüksek lisans öğrencilerinden biri olan Suzanne Corkin görevi devraldı. Ardından Corkin, MIT'de fakülte pozisyonu aldı. H.M. aslında onun mülkiyeti haline geldi. Corkin yaşadığı sürece ona erişimi kontrol etti, onu incelemek isteyen diğer araştırmacıları kendi ayarına göre dans etmeye zorladı ve MIT'deki ilk kadın bilim adamlarından biri olarak buna ayrıcalıklı erişimiyle kariyerinin önemli bir bölümünü inşa etti. büyüleyici konu. 1953'ten 2008'deki ölümüne kadar H.M. Düzenli olarak, bulunduğu Hartford ailesinden MIT'ye götürüldü ve daha sonra ikamet ettiği kurul ve bakım evinden dürtmek ve dürtmek, muayene edilmek ve siteyle her karşılaştığında yeniden incelenmek üzere Dr. Corkin sanki ilk defa.
Görünüşe göre Corkin'in Dittrich ile de bir bağlantısı vardı. Scoville ailesinin tam karşısında oturmuştu ve iki kız gençken Dittrich’in annesinin en iyi arkadaşı olmuştu - kitabı için onunla röportaj yapmaya çalışırken Dittrich'e pek yardımcı olmuş gibi görünmüyordu. İlk önce onunla tanışmaktan kaçındı ve sonra onunla konuşarak öğrendiği her şeyi kullanma yeteneğine sakatlayıcı sınırlamalar getirmeye çalıştı. Bunun Dittrich'in ona karşı tavrını ne kadar etkilediğini söylemek zor, ama onun davranışları hakkında son derece olumsuz bir bakış açısı geliştirdiği tartışılmaz görünüyor.
Dittrich'in işaret ettiği gibi, Corkin ve MIT, H. M. üzerindeki kontrolü nedeniyle milyonlarca dolarlık araştırma hibesi aldı. Bunun bir kuruşu bile zavallı Henry'nin cebine ulaşmadı. Hükümetten küçük engelli ödemeleriyle geçimini sağladı ve bir kez olsun zamanı ve bazen çektiği acı için herhangi bir tazminat almadı. Örneğin, Hartford'a göğsünde bir dizi küçük ikinci derece yanıkla geri döndü - ağrı eşiğini belirlemeye yönelik bir deneyin sonucu. Ne de olsa deneyi hatırlayamadı, öyleyse neden ona tabi olmasın? Geçmişte, Corkin'e deneyleri için bazı yasal izinler alması gerektiği ortaya çıktı, çünkü H. M. açıkça bilgilendirilmiş rıza veremiyordu. Yaşayan bir akrabayı bulmak için hiçbir çaba sarf etmeden (ilk kuzen sadece birkaç mil uzakta yaşıyordu), bunun yerine HM'yi hiç ziyaret etmeyen ancak önüne koyduğu herhangi bir öneriyi rutin olarak imzalayan bir konservatörün mahkeme kararıyla atanmasını sağladı .
Henry Molaison, üzerinde deney yapanların elinde pek şansa sahip görünmüyor. Scoville, beyninin büyük bölümleri çekildiğinde ne olacağını görmek için onu süvari bir şekilde kullandı ve Corkin, onun sanal sahipliğini ele geçirmiş ve sonra da ona değer olan her şeye kaderini sömürmüş görünüyor. Dittrich'e göre, H. M.'nin travmaları onun ölümüyle bitmedi. Hızlı bir şekilde korunan kalıntıları, San Diego'daki California Üniversitesi'nde nöroanatomist ve radyolog olan Jacopo Annese'nin beynini dikkatlice topladığı ve sırlarını açığa çıkarmaya başladığı Batı Kıyısı'na taşındı. İtalya doğumlu doktor Annese, bulduğu şeyi dünyayla paylaşmaya hevesli, ama aynı zamanda köpekbalığı istilasına uğramış sularda saf bir bilim insanı olarak karşımıza çıkıyor.
Çalışması ilerledikçe, H.M.'nin ön loblarında eski bir lezyon keşfetti, muhtemelen Scoville onları kaldırmaya çalıştığı beyindeki daha derin yapılara ulaşmak için manevra yaptığında ortaya çıktı. Corkin'in çalışması da dahil olmak üzere H. M. üzerine yapılan tüm hafıza araştırmaları, yalnızca temporal lob yapılarının hasar gördüğü varsayımına dayanıyordu, bu yüzden bu potansiyel olarak önemli bir bulguydu. Tesadüfen olsun ya da olmasın, bu keşiften haberdar olduktan sonra Corkin, MIT’nin avukatlarını H. M.’nin beynini ve Annese’nin titizlikle hazırladığı tüm fotoğrafları ve slaytları geri almaya çağırdı. Annese, bu materyaller üzerindeki hakkını belgeleyen herhangi bir kağıt izi bulmayı ihmal etmişti ve UCSD'nin avukatları onu kuruması için astı.
Şahsen aday gösterdiği mahkeme tarafından atanan vasiden temin ettiği bir belgeden feragat eden Corkin, MIT'nin avukatlarının da yardımıyla, parayı başarıyla geri aldı. Annese, fakülte atamasından derhal istifa etti, araştırma kariyeri paçavra ve slaytları ve fotoğrafları şimdi kayboldu. Dittrich'e göre Corkin, bıçağı son bir kez çevirdi. Mayıs 2016'da karaciğer kanserinden ölmeden önce kendisiyle yaptığı bir röportajda, Henry Molaison ile yaptığı çalışmayla ilgili tüm hammaddelerini ve laboratuvar kayıtlarını parçalamayı planladığını ve çoğunu parçaladığını duyurdu. H.M.’nin hayatının son 50 yılı boyunca Corkin esasen ona sahipti. Ve dosyalarında saklı olan sırları yanında mezarına taşımayı planladı.
______________________________________
Alıntı Psikiyatri ve Hoşnutsuzlukları Kaliforniya Üniversitesi Yayınları tarafından yayınlanan Andrew Scull tarafından. 2019, Kaliforniya Üniversitesi Vekilleri tarafından.