“Glass Onion: A Knives Out Mystery” biraz hantal bir başlık. Ancak ekranda kendisine yalnızca “Cam Soğan” adını veren filmin kendisi, bir gizem filminin hoş bir önemsizliği, kitlesel pazarda bir tiyatro hiti olmayı hak eden, kahkahalarla dolu bir komedi. Ne yazık ki olmayacak, çünkü Netflix onu Noel için yayına geri çekmeden önce sinema evlerinde yalnızca bir hafta gösteriyor.
Belki de “Glass Onion” akışta daha iyi deneyimlenir – en azından felsefi olarak.
Ama belki de “Glass Onion” akışta daha iyi deneyimleniyor – en azından felsefi olarak. Ne de olsa bu, Ege Denizi’ndeki bir adada gizemli bir cinayet oyunu oynamak için salgının ortasında tüm kuralları çiğneyen bir grup korkunç yeni doğmuş zengin hakkında bir film. Ve mesajı – milyarderlerin aramızdaki en aptal olduğu – özellikle zamanında geliyor.
Orijinal “Knives Out”, Agatha Christie tarafından popüler hale getirilen 1920’ler dönemi “Malikane Gizemi”nin parlak bir yeniden tasavvuruydu. Franchise’ın yaratıcısı Rian Johnson, Amerikan %1’inin I. Dünya Savaşı sonrası aristokrasisinin modern zaman eşdeğeri olduğunu ve mülklerinde cinayet işlemenin Christie’nin kendi dönemini yansıttığını doğru bir şekilde kabul etti. Güney aksanlı Benoit Blanc (Daniel Craig), Johnson’ın modern Hercule Poirot’udur, seçkinler arasında sudan çıkmış bir balıktır ve avı tarafından eğlenceli bir yan gösteri olarak görülür. (Açıkçası, bu geri teper.)
İlk film çok uygun bir şekilde New England’da, ailenin Blanc’ın aksanını küçümserken onu hafife aldığı İngiliz tarzı bir malikanede geçiyordu. Devam filmi, çarpık bir polisiye romandan çok daha geniş kapsamlı bir komedi ama Johnson bir kez daha süper zenginleri hedef alıyor. Bu sefer, teknoloji milyarderi Miles Bron rolünde Edward Norton ile Silikon Vadisi patronlarını çarpıtıyoruz. Hafta sonunu Christie masallarına dayanan bir cinayet gizemi oyunu oynayarak geçirme meta-niyetiyle, çoğu ceketinin kuyruğuna yapışarak yükselen “eski arkadaşlarını” bir Yunan Adasına davet ediyor.
Johnson, hikayeye Mayıs 2020’nin sonunda, karakterlerin sefil bir şekilde tecrit altında kalmasıyla başlıyor. Müstakbel senatör Claire Debella (Kathryn Hahn) sadece belden yukarısı giyinerek televizyon röportajları yapıyor. Duke Cody (Dave Bautista), MRA tıklamaları için mücadele eden bir YouTuber’dır; Birdie Jay (Kate Hudson), bir şekilde Yo-Yo Ma’nın da dahil olduğu 500’den fazla kişiden oluşan “bölmesi” ile Yukarı Batı Yakası’ndaki apartman dairesinde parti yapan, yeni eşofman altı serisiyle az önce cinayet işleyen bir ünlü. Ve hepsi, dünyanın geri kalanı acı çekerken bir adada saklanıp Miles’la parti yapmaktan çok mutlu.
Bu karakterler iyi insanlar değil. Tabii ki, partiye de katılmak üzere çağrılan kahramanımız Blanc dışında. İlk başta Bron, oyununda gerçek hayattan bir dedektif bulundurarak bahsi yükseltmeye karar vermiş gibi görünüyor. Ancak dedektifin gizlice başka biri tarafından davet edildiği ortaya çıkınca işler ilginçleşmeye başlar. Ve Blanc gerçek bir suçun iş başında olduğunu ortaya çıkarır.
Katili partinin ortasında ortaya çıkarmak eğlenceyi bozar, ancak orijinalin aksine, bu devam filmi ipuçlarını bulmaya daha az odaklanıyor. Blanc’ın çözmeye çalıştığı davanın önemi yok değil. Ancak bu cam soğanın katmanları sıyrıldıkça ve sahneler farklı karakter bakış açılarından defalarca yeniden oynatıldıkça, hikaye adaleti sağlamaktan çok sözde “dahi” kahramanlarının aptallığı hakkında olur. Bron, hem Siyah ortağı Andi’nin (Janelle Monae) sıkı çalışmasını çalan ve kendisininmiş gibi gösteren beyaz bir adam, hem de çaresizliği içinde beş dolarlık kelimeyi cümlelerde düzenli olarak yanlış kullanan türden bir aptal. akıllı ses
Orijinalden farklı olarak, bu devam filmi ipuçlarını bulmaya daha az odaklanıyor.
Johnson, işi Bron’un önüne koyduğu her türlü aptallığı onaylamak olan bilim adamı Lionel (Leslie Odom Jr.) gibi kolaylaştırıcıları da esirgemiyor. Bu uşakların ruhlarını sattıktan sonra ne kadar perişan olduklarına insan neredeyse üzülmek istediği noktalar var. Ama sonra hepsi bir kez daha imparatorun cüppesinin bugün ne kadar güzel olduğunu ilan ettiler ve bu sempati bir ada buharı üflemesinde yok oldu. Birdie’nin asistanı Peg (Jessica Henwick) gibi çalışkan çalışanlar bile nihayetinde yalnızca kendi çıkarlarını düşünürler. Johnson, bizi destekleyecek çok az insanla bırakmaya kararlı görünüyor.
Ancak birkaç kahramanla Johnson, dev Netflix bütçesini iyi değerlendirerek oyuncu kadrosunu komik ve bazen de tuhaf kamera hücreleriyle dolduruyor. (Bu film, hem Stephen Sondheim hem de Angela Lansbury’nin bir Zoom görüşmesinde kariyerlerini rastgele dipnotlar olarak sonlandıran, ekrandaki son görüntüleridir.) Joseph Gordon-Levitt’in de bir kamera hücresi var, ancak o kadar incelikli ki kaçırabilirsiniz. . En azından, unla kaplı ve ekşi hamuru karıştıran 30 saniyelik bir reklamda görünen Hugh Grant’in bir sonraki filmde daha fazla ekran süresi alacağına dair umutlar var.
Bununla birlikte, “Cam Soğan”, ikisini birbirine bağlamaya çok az ihtiyaç olsa da, selefi kadar harika bir şekilde eğlenceli. (Neden onları “Benoit Blanc Gizemleri”, Netflix olarak yeniden adlandırmıyorsunuz? Belki de çok basit bir çözüm.) Türkiye Günü’nde onu beyazperdede görmek için sinemalara koşamasanız da (ya da istekli olmasanız da), neredeyse kesinlikle küçük zevk alacak. Ayrıca ipuçlarının kaçırılması durumunda tek kullanımlık duraklama düğmesine de sahipsiniz. Nasıl bakılırsa bakılsın, Johnson’ın aşırı zenginler hakkındaki yorumları her zamanki gibi keskinliğini koruyor.