5 Aralık 1934, Almanya’da “Yargı Gücü Reich’ine devri Yasası” nı yürürlüğe koydu (“Gesetz zur Überleitung der Rechtspflege auf das Reich”, Almanca metin burada mevcuttur). Bu Nazi girişiminin asıl amacı yerel yargı sistemini ortadan kaldırmak ve yargıyı Berlin'de merkezileştirmekti. Bu, Hitler'in sınırsız yetkisini güçlendirdi ve Alman adaletini Nazilerin kontrolünü tamamen ele geçiren dönüşümlerin sonuncusuydu.
İktidara geldikten sonra Naziler hakimlere karşı terör başlattı
Bu eylemler, Nazilerin ilk adımlarının Almanya'daki yargı koluna yönelik kurslarının bir parçası olarak mantıklı bir şekilde sürdürülmesiydi. İktidara geldikten hemen sonra, Weimar Cumhuriyeti günlerinde tamamen bağımsız olarak sıkı kontrol altına alınmasına özen gösterdiler.
Medyada bu hedefe ulaşmak uğruna tereddüt etmedi. Zaten Nisan ayında, yılın 1933'i Yahudi yargıçlarına ve Alman adalet sisteminde çalışan her türlü “siyasi olarak güvenilmez” a karşı teröre başladı. Bu kişilerin hepsi aynı gün özel bir Reich Şansölyesi Adolf Hitler'in emriyle hizmetten kovuldu.
Biri hariç tüm yasal dernekleri ve dernekleri yasaklayın
22 Nisan 1933 savcısı Hans Frank, yerel adli iktidar ve hukuk ile düzenin birleşmesi için Reich Komiserliği'ne atandı (yeni pozisyonu görkemli olarak seçildi).
Kelimenin tam anlamıyla atandığı gün Frank, Almanya'daki tüm yasal dernekleri ve dernekleri yasakladı. Yerlerine yetkililerce izin verilen Ulusal Sosyalist Alman Avukatlar Birliği (“Bund Nationalsozialistischer Deutscher Juristen”) verildi.
Hakim, Alman halkına neyin zararlı ve yararlı olduğuna karar verir.
Naziler, Alman yargıçlarının konumuna özel dikkat gösterdi. Kısa bir süre sonra, 1935’te Reichsmarschal Hermann Goering, Üçüncü Reich’de görevlerini açıkladı: “Hakim ülkemizde çok önemli bir işlev görüyor. Ulusal Sosyalizmin ideallerinin canlı bir düzenlemesi olmalı. Alman hakimin ideali, anlayabilen insanların bir adamı Bu insanların fayda ve zarar vereceğini. "
Hakimlerin büyük çoğunluğu anında yeni koşullara adapte oldu. Muhalifler derhal işten çıkarıldı veya cezaevine gönderildi. Adalet açıkça adaleti değil, yetkililerin çıkarlarını korumaya başladı.
Eylül 1934’ta Hans Frank açıkça şunu itiraf etti: “Alman avukatların başı olarak, ulusal-sosyalist devletin temelinin ulusal-sosyalist adalet olduğunu söyleyebilirim. Führer bizim için en yüksek otoritedir, çünkü ne kadar kutsal olduğunu biliyoruz. Onun için Alman halkının yasallığı ve çıkarları. Unutmayın ki (burada Frank doğrudan hakimlere hitap ediyor - Pravo.Ru), güvenliğinizi ve refahınızı içeren tamamen devletimizin, düzenimizin, özgürlüğümüzün ve adaletimizin refahına bağlı. ”
Kadınların yeni adalette yeri yok
Alman mahkemeleri hızlı bir şekilde siyasi rakiplerle mücadele etmek için bir araca dönüştü. Ancak sadece Naziler onlara karşı savaştı. Adalet Bakanlığındaki tasfiyeyi üstlenen uzun süredir kadınlar için en azından bazı önemli görevler alma hakkını ellerinden aldı.
Gelecekteki propaganda bakanı Joseph Goebbels, 1931’e, zayıf kadınların hâkim ya da avukat olarak temsil edilmesine şiddetle karşı çıkarak, “kadınların hakimlerinin adaletin çıkarlarına meydan okuduğunu” söylüyor. 1933'ten sonra adalet sisteminde bir kariyer kadınları sipariş etmeye başladı.
Hitler ana yargıç oldu
Haziran ayında, Hitler, SA Ernst Rehm'in saldırı uçağı ile ilgilenmeye karar verdiğinde 1934, sonunda mahkemelerin Reich’in menfaatlerinin çıkarına geldiğinde ciddi bir rol oynamaya başladıkları belli oldu.
Çok bağımsız hale gelen saldırganlardan kurtulmanın gerekli olduğu durumlarda, SS ve Gestapo, yargılanmadan imhaları için boş bir kontrol yaptılar. Reichstag'a konuşan Hitler kararını şöyle açıkladı: “İsyan her zaman bir demir el ile bastırıldı. Biri bana neden mahkemeleri cezbetmediğimizi sorarsa (saldırı uçağı - Pravo.Ru), o saatte Almanların kaderi için cevaplayacağım Tüm insanlardan şahsen sorumluyum, bu yüzden sadece yargılayabilir ve emir verebilirim. İsyanın kafalarını vurup ülserlerini sıcak bir demir ile yakmayı emrettim. "
Cinayetler resmen “devlet gerekliliğini” haklı çıkarmaya başladı
Böyle bir durumda Alman adaleti sadece Hitler’e itaat edebilir ve kararını meşrulaştırabilirdi. Bunun için, 30 Haziran ayından 2 Temmuz ayında 1934’a yapılan XNUMX’a yapılan saldırı uçağı cinayetlerinin “devlet zorunluluğu” ile açıklandığı ve bu yüzden meşru olduğunu açıklayan özel bir kanun çıkarıldı (Almanca metni burada mevcuttur). Bu yasa, Hitler'e ek olarak, üçüncü Reich Adalet Bakanı Franz Gürtner tarafından itaatkar bir şekilde imzalandı.
Özel olarak oluşturulan Halk Adalet Divanı bir terör aracı haline geldi.
Böyle bir roman (öncekilerin tümü gibi) herhangi bir özel protestoya neden olmadı. Ve potansiyel muhalifleri bile uzlaştırmak ve susturmak için, Leipzig'deki 1934 yılında, politik meseleleri düşünmeye başlayan Halk Adalet Divanı'nı yarattı. Söylemeye gerek yok, hiç kimse usuli tarafa gerçekten değer vermedi ve Halk Odası hakimleri şahsen Hitler tarafından atandı.
II. Dünya Savaşı'nın başladığı 1939 yılında bu kurum, en etkili terör ve mücadeleye katılmayanlara karşı çıktı. Kuşkusuz, adli sistemin Naziler tarafından Weimar Cumhuriyeti'nde var olduğu biçimde hızla ve başarılı bir şekilde çöküşünün bunun temelini oluşturduğu konusunda hiçbir şüphe yoktur.