Ben eski bir evde eğitimciyim. 1990'ların başında ve ortasında, dördüncü sınıftan sekizinci sınıfa kadar evde eğitim görmüştüm, bu da size İnternet'in büyümesini yaşadığıma ve şimdi orta yaşa girdiğime dair bir fikir veriyor. Evde eğitim görmüştüm çünkü konuya bağlı olarak standart müfredatın birkaç sınıf ilerisindeydim ve şehrimin sahip olduğu mıknatıs okullarından faydalanmak liseye kadar mümkün değildi.
Ev okulu, ben yapmadan önce ABD'de birkaç on yıldır yasaldı. Popülerliği artmıştı ve o zamandan beri haber makaleleri daha yaygın hale geldiğinden bahsetti. Bu, her şeyden çok okul sisteminin başarısızlığından kaynaklanıyor gibiydi. Okul sistemi, birçok mizaç ve seviyedeki çocukları bir Procrustean kalıbına yerleştirdi. Sadece bazıları uyuyor.
Bazı insanlar, evde eğitim nasıldır? Evde eğitim görenlerle ilgili birçok klişe var. Gerçekte, aile türleri kadar farklı türde ev okulu vardır. Ev okulu aile tarafından yapılır ve her biri bunu farklı şekilde yapar. Ailemin versiyonu ne en yapılandırılmış ne de en gevşek versiyondu. Bazı yönlerden, daha çok kolejde ya da yetişkinlerin dünyasında olmak gibiydi. Standart müfredatı ve bir şekilde standart ders kitaplarını, ev ödevleriyle, ancak zamanımız konusunda daha fazla esneklikle takip ettik.
Bir ev okulu resmini yaparken, bazıları büyük bir kırsal aileyi hayal edebilir. Brooklyn, New York'un en kentsel ve gelişmiş bölgelerinden birinde üç çocuklu, geniş bir aileydik. Bazıları Hıristiyan bir aileyi hayal edebilir. Yahudiydik. O zamanlar, New York City'de evde eğitim gören sadece birkaç yüz çocuk vardı, ancak yine de New York'ta bir ev okulu grubu kurmaya yetecek kadar çocuk vardı. Çoğu ilkokul öğrencisiydi ve ev okulu öğrencilerinin sayısı her bir sonraki sınıfta azaldı.
Bir ilkokul ve ortaokul öğrencisinin olağan okul sonrası derslerine sahiptim, bu bana daha tipik bir üst-orta sınıf çocukluk deneyimi yaşattı. Haftada bir veya iki kez yakındaki Manhattan'ı ziyaret ederek, babamın çalıştığı yere çok da uzak olmayan, bir kültür merkezi ve YMCA kombinasyonuna benzeyen büyük bir Yahudi odaklı yer olan 92 Street Y'ye giderdim . Orada resim dersleri, piyano dersleri aldım ve koro halinde şarkı söyledim. Yirminci yüzyılın sonlarına doğru kimsenin kontrol etmediği Y kütüphanesinde eski kitapları bulurdum.
Kendi başıma okumak ve konuları derinlemesine keşfetmek için çok zaman harcadım. Ben bunu yapmayı seven ve hala yapmaya devam eden türden bir çocuktum. Kütüphaneler hiçbir açıklama ve mazeret olmadan istediklerimi okumama izin verdi. Sadece onlara gitmek istemek yeterliydi. İnternet popüler hale geliyordu ve ben de modemimi kullanarak forumları arıyordum. Yerli Amerikan toplumları, müzik teorisi ve kompozisyon, felsefe ve satrançla ilgilendiğim dönemlerden geçtim. Daha az yapıya sahip olduğum için, bu alanlar hakkında daha fazla bilgi edinme özgürlüğüm vardı. Satranç turnuvalarına gittim ve pek çok kupa kazandım, ancak hiçbir zaman özellikle iyi olamadım.
Bugün internette nelerin mevcut olduğunu görünce, bazen düşünüyorum da, o zamanlar bunlara sahip olmayı çok isterdim. O yaştayken sonsuz öğreticiler, açık makaleler ve çevrimiçi topluluklarla neler yapacağımı ancak hayal edebiliyorum.
O zamanlar bizim yaşımızdaki çocukları bulmak çok daha zordu. Arkadaş olacak çok kişi yoktu, çünkü neredeyse hepsi okuldaydı ve sınıf arkadaşlarıyla birlikte olmak isteme eğilimindeydiler. Birbirimizi aradığımız için evde eğitim gören diğerlerinden bazılarını tanıyordum. Bir veya iki yıl arayla arkadaş edinebiliriz ve bizden daha yaşlı ve genç insanlarla bağlantı kurmaya alıştık. Ailem de kuzey banliyölerindeki ev okulu öğrencileri grubuna katılmak için şehirden bir buçuk saat kadar çıkacaktı. Şehir dışındaki kırsal alanları görür ve çok yeşil, vahşi ve güzel olduklarını düşünürdüm. Orada daha sık olsaydım keşke.
Daha sonra tanıştığım insanlardan bazıları hayatta ilginç dönüşler yaşadı. New York, Goshen kırsalında yaşayan benden yaklaşık bir buçuk yaş küçük, evde eğitim görmüş bir çocuk olan Ian vardı. Katie ve Caleb adında iki küçük kardeşi vardı. Birkaç kez hareket etti ve evinin arkasındaki ormanda ve tarlalarda oynardık.
Babası bir geyik avcısıydı ve yürüyüşe çıktığımızda geyiklere dair kanıtlara işaret ederdi. Geyik avcısı olan biriyle tanışmak benim için çok önemliydi. Yırtıcı hayvanları severdim ve aile tatillerinde onlar hakkında okuyup onları aramak için saatler harcardım. Ve biz o dünyadan çok uzaktaydık. Geleneksel Yahudilerin avlanan eti yemeleri yasaklandı ve kültürümüz avlanmaya kaşlarını çattı. Annem avladıkları avla hayvanların resimlerine bakmak bile istemezdi. Onlara "korkunç resimler" dedi.
Ian, ev okulu grubumuzdaki daha sessiz ve daha yumuşak insanlardan biriydi ve fiziksel olarak da çok büyüktü. Şimdilerde, boyu altı fitin üzerindedir ve benim kısa ve orta boylu ailemdeki hemen hemen hiç kimse için eşsizdir. Sadece kısaca, büyüme atılımım sırasında Ian'dan daha uzun boyluydum. Ian, deniz yaşamına ve itfaiyeciye ilgi duyduğu için deniz biyoloğu olmayı istediği dönemler yaşadı.
Sonunda, New York Şehir Üniversitesi'nde (CUNY) üniversiteye gitti. İtfaiye sınavında bu şekilde bir avantajı vardı. Ama sonra Yahudi öğrenci gruplarına gittikçe daha fazla dahil oldu. Ailesi Roma Katolikiydi, ancak atalarından bazıları Yahudi idi. Sonunda, Chabad Lubavitch adlı bir harekete katılarak tamamen Ortodoks Yahudi oldu. Ian, geleneksel bir Yahudi olan son atasından sonra Ephraim adını aldı. Brooklyn'de Chabad Lubavitch topluluğunun karargahı olan Crown Heights'a taşındı ve uzun yıllar orada yaşadı.
Brooklyn, iki buçuk milyon insanı ve Gazze Şeridi'nin yarıdan fazlasıyla çok büyük. Ailem de Brooklyn'de yaşamasına rağmen, kendimi Ian'ın yanında yaşadığımı düşünmedim. Crown Heights, benim Brooklyn'in parçası olan dünyevi, varlıklı Brooklyn Heights'tan uzak bir dünyaydı.
Yine de, Çabad olduktan sonra Ian'ı birkaç kez gördüm. Dolgun, uzun bir sakalı ve hareketin bir üyesinin tipik siyah şapkası vardı. Canlandırdığım Ian değildi ve o kısma baktı. Yine de Ian'a cevap veriyor. Eski hayatının başka yönlerini de getirdi. İlk defa tulum öğrenen bir çocuk olduğu zamanı hatırlıyorum. Bir Chabad Lubavitch kadınla evlendiğinde düğününde bunları çaldığını duydum. Hareketin gayda çalan az sayıdaki üyesinden biri ve önde gelen Yahudi haber sitelerinden biri onun hakkında bir makale yayınladı .
Evde eğitim çocukluğumun bir parçası olmasına rağmen, hiçbir şekilde bir bütün değildi. Evde eğitim görenlerin çoğu gibi, sonunda ayrıldım ve okula geri döndüm. O zamana kadar, Ian da dahil olmak üzere evde eğitim gruplarındaki birçok arkadaşım da geri dönmüştü. Doğum günlerimizi kutlar ve ziyaret ederdik ve onlar sınıf arkadaşları ve öğretmenleri hakkında hikayeler anlatırdı.
Evde eğitimde kalmak ya da okuldan ayrılmak benim seçimimdi. Ayrıca ailemden gelen girdilerle okulumu da seçebilirim. Lise olarak geri dönmeye hazırdım. Gittiğim okul, pek çok ileri düzey sınıflar sunan ve şehrin her yerinden öğrencileri çeken mıknatıslı bir New York City devlet okuluydu. Evime metroyla yarım saat uzaklıktaydı. Çoğu insan oraya ulaşmak için daha da uzağa seyahat etti, bazıları en dış ilçelerin en dış kısımlarında yaşıyorlarsa iki veya daha fazla saat.
Birinci sınıfa girdikten sonra, birden kendimi yedi yüzün üzerinde bir sınıfta buldum. Bu, şehirdeki en iyi öğrencilerden bazılarını içeriyordu. Okul günü, öğrencilere bir sınıfı bırakıp diğerine gitmelerini söyleyen çanlarla yapılandırıldı. Evde eğitimden çok daha standart ve montaj hattıydı. İnsanlar pek çok devlet, özel ve dini besleyici okuldan geliyordu. Sınıfımda bir ev okulundan gelen tek kişi bendim.
Büyük boyut, öğrencilerin sınıflara ve üniversiteye girişlere odaklanması ve öğrencilerin çeşitli kültürel geçmişleri nedeniyle, çoğu lisede olduğundan daha az bir uyum kültürü vardı. Sosyal olarak benim ve çıkarlarım için daha çok yuva olduğu anlamına geliyordu. İş yükü - bir gecede birkaç saat ev ödevi ve çoğu hafta birden fazla sınıf içi test - bir zorluk olsa da, sonunda ayarladım.
Sonuçta, evde eğitim gören biri olduğum için mutluyum. Bazı insanlar, yapılandırılmamış zaman verildiğinde, ne yapacaklarını bilemiyorlar. Ev okulu bana, onu nasıl iyi kullanacağımı öğrenme, hayatımın dizginlerini elime alma şansı verdi. O herkese göre değil. Ancak, boş zamanlarında alışılmadık ve iyi şeyler yapma eğiliminde olan ve kendi başlarına öğrenmekten zevk alan inisiyatifli insanlar içindir.
Yapay Zekaya Giriş Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.
Sohbet GPT ve OpenAI tarafından geliştirilen AI teknolojisi, teknoloji endüstrisinde giderek daha popüler hale geliyor. Önümüzdeki birkaç yıl içinde yapay zeka teknolojisi ile para kazanma yollarının sayısında önemli bir artış olacak.
Yaratıcılık en çok aranan niteliklerden biridir ve istediğimiz şeylerin çoğunun sadece Google'da arama ve kopyala/yapıştır veya sohbet GPT'si kullanılarak yapılabileceği yerlerde önemi daha uygun olamazdı. Ama önce önyargıyı belirlememe izin verin.
Modern veri bulutunun içinde ve sırada ne var? Veri adası sorunları ve ilk 8 trend Prelude Data Cloud uçsuz bucaksız bir alemdir.
Yapay Zekaya Giriş Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.
Kalbini kontrol et. Çoğu zaman kalbimiz sızlar.