Ses filmi - Sound film
Bir sesli film ile film olup senkronize bir karşı teknolojik, görüntüye bağlanmış ses veya ses sessiz film . Yansıtılmış sesli filmlerin bilinen ilk halka açık sergisi 1900'de Paris'te gerçekleşti, ancak sesli filmlerin ticari olarak pratik hale getirilmesinden önce on yıllar geçti. İlk disk üstü ses sistemlerinde güvenilir senkronizasyon elde etmek zordu ve amplifikasyon ve kayıt kalitesi de yetersizdi. Yenilikler sesin on filmin ilk ticari tarama yol açtı kısa Sinemada 1923 yılında gerçekleşti teknolojisi kullanılarak.
Sesli sinemanın ticarileştirilmesindeki ilk adımlar 1920'lerin ortalarında atıldı. İlk başta, " konuşan resimler " veya " konuşmalar " olarak bilinen senkronize diyalog içeren sesli filmler yalnızca kısa filmlerdi . Kaydedilmiş sese sahip ilk uzun metrajlı filmler yalnızca müzik ve efektler içeriyordu. İlk olarak bir talkie olarak sunulan ilk uzun metrajlı film 6 Ekim 1927'de prömiyerini yapan The Jazz Singer'dı . O zamanlar diskte ses teknolojisinin lider markası olan Vitaphone ile büyük bir hit oldu . Bununla birlikte, film üzerinde ses, kısa sürede konuşan resimlerin standardı haline gelecekti.
1930'ların başlarında, görüşmeler küresel bir fenomendi. Amerika Birleşik Devletleri'nde, Hollywood'un dünyanın en güçlü kültürel / ticari etki merkezlerinden biri olarak konumunu korumasına yardımcı oldular (bkz . Amerika Birleşik Devletleri Sineması ). Avrupa'da (ve bir dereceye kadar başka yerlerde), yeni gelişme, diyaloğa odaklanmanın sessiz sinemanın benzersiz estetik erdemlerini bozacağından endişelenen birçok film yapımcısı ve eleştirmen tarafından şüpheyle ele alındı. In Japan popüler filmi gelenek sessiz film ve canlı vokal performansı entegre, konuşurken resimler kök salmayı yavaş. Bunun tersine, Hindistan'da ses, ülkenin film endüstrisinin hızla genişlemesine yol açan dönüştürücü unsurdu .
Tarih
Erken adımlar
Hareketli görüntüleri kaydedilmiş sesle birleştirme fikri neredeyse sinema kavramının kendisi kadar eskidir. 27 Şubat 1888'de, fotografik öncü Eadweard Muybridge'in Thomas Edison'un laboratuvarından çok da uzak olmayan bir konferans vermesinden birkaç gün sonra , iki mucit özel olarak bir araya geldi. Muybridge daha sonra, bu vesileyle, ilk ticari sinema sergisinden altı yıl önce, görüntü döküm zooprakiskopunu Edison'un kaydedilmiş ses teknolojisi ile birleştirecek bir ses sineması planı önerdiğini iddia etti . Hiçbir anlaşmaya varılmadı, ancak bir yıl içinde Edison , silindir fonografının görsel bir tamamlayıcısı olarak temelde bir "gözetleme gösterisi" sistemi olan Kinetoscope'un geliştirilmesini görevlendirdi . İki cihaz 1895'te Kinetophone olarak bir araya getirildi , ancak film projeksiyonundaki başarılar kısa bir süre sonra hareketli görüntülerin kabin içinde izlenmesinin modasını geçecekti . 1899'da, esas olarak İsviçre doğumlu mucit François Dussaud'un çalışmasına dayanan, Cinemacrophonograph veya Phonorama olarak bilinen, tasarlanmış bir ses filmi sistemi Paris'te sergilendi; Kinetophone'a benzer şekilde, sistem kulaklıkların bireysel kullanımını gerektiriyordu. Fransa'dan Clément-Maurice Gratioulet ve Henri Lioret tarafından geliştirilmiş silindir tabanlı bir sistem olan Phono-Cinéma-Théâtre geliştirildi ve 1900'de Paris Sergisi'nde tiyatro, opera ve bale alıntılarının kısa filmlerinin sunulmasına izin verildi. Hem görüntünün hem de kaydedilmiş sesin projeksiyonu ile halka açık ilk sergilenen filmler olmak. Fonorama ve yine başka bir sesli film sistemi olan Théâtroscope de Sergide sunuldu.
Hareketli görüntülere ve ses kaydına bir nesil için büyük ölçüde ayrı yollar izleyen üç büyük sorun devam etti. Birincil sorun senkronizasyondu: resimler ve ses kaydedildi ve birlikte başlatılması ve bakımı zor olan ayrı cihazlar tarafından oynatıldı. Yeterli oynatma hacmi elde etmek de zordu. Sinema projektörleri kısa süre içinde filmin büyük tiyatro izleyicilerine gösterilmesine izin verirken, elektrik amplifikasyonunun gelişmesinden önceki ses teknolojisi, geniş alanları doldurmak için tatmin edici bir şekilde projeksiyon yapamadı. Son olarak, sadakati kaydetme zorluğu vardı. Dönemin ilkel sistemleri, sanatçılar doğrudan hantal kayıt cihazlarının (çoğunlukla akustik kornalar) önüne yerleştirilmedikçe çok düşük kalitede ses üretti ve canlı olarak yaratılabilecek film türlerine ciddi sınırlar dayattı. kaydedilmiş ses.
Sinematik yenilikçiler, temel senkronizasyon problemiyle çeşitli şekillerde başa çıkmaya çalıştılar. Giderek artan sayıda hareketli görüntü sistemi , diskte ses teknolojisi olarak bilinen gramofon kayıtlarına dayanıyordu . Bu alandaki ilk mucitlerden biri olan Alman-Amerikan Emile Berliner'den sonra, kayıtların kendilerine genellikle "Berliner diskleri" deniyordu . 1902'de Léon Gaumont , son zamanlarda patentini aldığı bir elektrik bağlantısını içeren disk üzerindeki sesi Chronophone'u Fransız Fotoğraf Derneği'ne gösterdi . Dört yıl sonra Gaumont, İngiliz mucitler Horace Short ve Charles Parsons tarafından geliştirilen, Auxetophone'a dayalı bir sıkıştırılmış hava amplifikasyon sistemi olan Elgéphone'u tanıttı. Yüksek beklentilere rağmen, Gaumont'un sağlam yenilikleri yalnızca sınırlı ticari başarıya sahipti. Bazı iyileştirmelere rağmen, ses filmiyle ilgili üç temel sorunu tatmin edici bir şekilde çözemediler ve aynı zamanda pahalıydılar. Birkaç yıl boyunca, Amerikalı mucit EE Norton'un Kamerafonu, Gaumont sisteminin ana rakibiydi (kaynaklar, kameralı telefonun disk veya silindir tabanlı olup olmadığına göre farklılık gösterir); Chronophone'u geride tutan aynı nedenlerden dolayı nihayetinde başarısız oldu.
1913'te Edison, 1895 sistemi gibi Kinetophone olarak bilinen yeni bir silindir tabanlı senkron ses cihazını tanıttı. Filmler Kinetoscope kabininde tek tek izleyicilere gösterilmek yerine, artık bir ekrana yansıtıldı. Fonograf, film projektörüne karmaşık bir kasnak düzenlemesiyle bağlanarak - ideal koşullar altında - senkronizasyona izin veriyordu. Bununla birlikte, koşullar nadiren idealdi ve yeni, geliştirilmiş Kinetophone bir yıldan biraz daha uzun bir süre sonra emekliye ayrıldı. 1910'ların ortalarına gelindiğinde, ticari sesli sinema sergisindeki zemin dalgalanması azaldı. Yehova'nın Şahitlerinin insanlığın doğuş anlayışını destekleyen Yaratılışın Fotoğraf Dramı, 1914'ten itibaren Amerika Birleşik Devletleri'nde gösterildi: ayrı ayrı kaydedilmiş dersler ve müzik performanslarıyla senkronize edilmiş, hem slaytları hem de canlı aksiyonu içeren sekiz saat değerinde yansıtılan görseller fonografta.
Bu arada, yenilikler bir başka önemli cephede devam etti. 1900 yılında üzerinde iletken araştırmanın bir parçası olarak PHOTOPHONE , Alman fizikçi Ernst Ruhmer fotoğraf filmi sürekli ruloya ışık ve karanlık bantlarının tonları değişen olarak verici yay ışık dalgalanmaları kaydedildi. Daha sonra süreci tersine çevirebileceğini ve akan film şeridinden parlak bir ışık parlatarak bu fotoğraf şeridinden kaydedilen sesi yeniden üretebileceğini belirledi ve sonuçta ortaya çıkan değişken ışık bir selenyum hücresini aydınlattı. Parlaklıktaki değişiklikler, selenyumun bir telefon alıcısında üretilen sesi modüle etmek için kullanılan elektrik akımlarına karşı direncinde karşılık gelen bir değişikliğe neden oldu. Bu buluşu fotoğrafofon olarak adlandırdı ve şu şekilde özetledi: "Bu gerçekten harika bir süreç: ses elektrik olur, ışık olur, kimyasal eylemlere neden olur, tekrar ışık ve elektrik olur ve sonunda ses olur."
Ruhmer , Edison'un laboratuvarında 1886 ile 1892 yılları arasında çalışmış olan Fransız doğumlu, Londra merkezli Eugene Lauste ile bir yazışmaya başladı . 1907'de Lauste, sesin filmde ses teknolojisine dönüştürülmesini içeren ilk patenti aldı . fotografik olarak doğrudan selüloit üzerine kaydedilen ışık dalgaları . Tarihçi Scott Eyman'ın anlattığı gibi,
İkili bir sistemdi, yani ses resimden farklı bir film parçasındaydı ... Aslında ses bir mikrofon tarafından yakalandı ve bir ışık valfi, hassas bir şerit olan ince bir şerit aracılığıyla ışık dalgalarına çevrildi. küçük bir yarık üzerinde metal. Bu şeride ulaşan ses, diyaframın titremesiyle ışığa dönüştürülür ve sonuçta ortaya çıkan ışık dalgaları, filmin yan tarafında, yaklaşık bir inç'in onda biri genişliğindeki bir şerit üzerinde fotoğraflanacağı yarık boyunca odaklanır.
1908'de Lauste, cihazı ticari bir ürün haline getirmek amacıyla Ruhmer'den bir fotoğrafofon satın aldı. Filmde ses, zamanla senkronize sesli sinema için evrensel standart haline gelecektir. Lauste, etkili bir çıkmaza giren yeniliklerinden hiçbir zaman başarılı bir şekilde yararlanamadı. 1914'te Finlandiyalı mucit Eric Tigerstedt'e film üzerinde ses çalışması için 309.536 Alman patenti verildi; Aynı yıl, görünüşe göre, süreçle yapılmış bir filmi Berlin'deki bir bilim insanı izleyicisine gösterdi. Macar mühendis Denes Mihaly , film üzerine sesli Projectofon konseptini 1918'de Macaristan Kraliyet Patent Mahkemesine sundu; patent ödülü dört yıl sonra yayınlandı. Ses ister silindir, disk veya film üzerine kaydedilmiş olsun, mevcut teknolojilerin hiçbiri büyük lig ticari amaçları için yeterli değildi ve uzun yıllar boyunca büyük Hollywood film stüdyolarının yöneticileri sesli film yapımında çok az fayda gördüler.
Önemli yenilikler
1920'lerin sonlarına doğru sinemanın ticari olarak yaşayabilir hale gelmesine bir dizi teknolojik gelişme katkıda bulundu. Senkronize ses üretimi veya çalma için iki farklı zıt yaklaşım:
Film üzerinde gelişmiş ses
1919'da Amerikalı mucit Lee De Forest , ticari uygulamalı film üzerinde ilk optik ses teknolojisine yol açacak birkaç patent aldı . De Forest'in sisteminde, ses izi, kompozit veya "evli" bir baskı oluşturmak için sinema filmi şeridinin kenarına fotoğrafla kaydedildi. Kayıtta uygun ses ve görüntü senkronizasyonu sağlanmışsa, oynatma sırasında kesinlikle hesaba katılabilir. Önümüzdeki dört yıl içinde, bu alandaki bir başka Amerikalı mucit olan Theodore Case'den lisanslı ekipman ve patentlerin yardımıyla sistemini geliştirdi .
At Illinois Üniversitesi'nde , Polonya doğumlu araştırma mühendisi Joseph Tykocinski-Tykociner benzer bir süreç bağımsız çalışan oldu. 9 Haziran 1922'de, Amerika Elektrik Mühendisleri Enstitüsü'nün üyelerine ABD'de bildirilen ilk film üzerinde sesli sinema gösterisini verdi . Lauste ve Tigerstedt'te olduğu gibi, Tykociner'ın sistemi hiçbir zaman ticari olarak yararlanılamaz; ancak, De Forest yakında yapacaktır.
15 Nisan 1923'te, New York City'deki Rivoli Tiyatrosu'nda, gelecekteki standart haline gelecek olan film üzerinde sesli sinema filmlerinin ilk ticari gösterimi gerçekleşti. Uzunluğu değişen ve 1920'lerin en popüler yıldızlarından bazılarını ( diğerleri arasında Eddie Cantor , Harry Richman , Sophie Tucker ve George Jessel dahil) vodvil , müzikal eylemler gibi sahne performansları yapan bir dizi kısa filmden oluşuyordu. Sessiz sinema filmi Bella Donna'nın gösterimine eşlik eden konuşmalar . Hepsi De Forest Phonofilms bayrağı altında sunuldu . Set, Concha Piquer'in başrolünü oynadığı From Far Seville adlı 11 dakikalık kısa filmi içeriyordu . 2010 yılında kasetin bir kopyası şu anda korunan ABD Kongre Kütüphanesi'nde bulundu . Etkinliğe katılan eleştirmenler yeniliğe övgüde bulundular, ancak genel olarak olumsuz eleştiriler alan ses kalitesini değil. O Haziran'da De Forest , önemli Fonofilm patentlerinden birine sahip olmak için bir çalışan olan Freeman Harrison Owens ile uzun bir hukuk savaşına girdi . De Forest nihayetinde mahkemelerde davayı kazanmış olsa da, Owens bugün bu alanda merkezi bir yenilikçi olarak kabul edilmektedir. Ertesi yıl, De Forest'in stüdyosu , J. Searle Dawley tarafından yönetilen ve Una Merkel'in yer aldığı iki reeler Love's Old Sweet Song adlı ilk ticari dramatik filmi konuşma olarak çekti . Bununla birlikte, fonofilmin ticaretteki stoğu orijinal dramalar değil, ünlü belgeseller, popüler müzik gösterileri ve komedi performanslarıydı. Firmanın fotoğraflarında Başkan Calvin Coolidge , opera sanatçısı Abbie Mitchell ve Phil Baker , Ben Bernie , Eddie Cantor ve Oscar Levant gibi vodvil yıldızları yer aldı. Hollywood yeni teknolojiden şüpheli, hatta korkulu kaldı. As Photoplay editörü James Quirk Mart 1924 koymak "mükemmel olan Konuşan resimler, Dr Lee De Forest diyor. Yani hint yağıdır." De Forest'in süreci, 1927 yılına kadar Amerika Birleşik Devletleri'nde düzinelerce kısa Fonofilm için kullanılmaya devam etti; İngiltere'de, birkaç yıl daha uzun bir süre, İngiliz Talking Pictures'ın bir yan kuruluşu olan ve birincil Phonofilm varlıklarını satın alan British Sound Film Productions tarafından hem kısa filmler hem de uzun metrajlı filmler için kullanıldı. 1930'un sonunda, Fonofilm işi tasfiye edilecek.
Avrupa'da diğerleri de filmde sesin geliştirilmesi üzerinde çalışıyorlardı. 1919'da, DeForest'in bu alandaki ilk patentlerini aldığı yıl, üç Alman mucit, Josef Engl (1893–1942), Hans Vogt (1890–1979) ve Joseph Massolle (1889–1957), Tri- Ergon'un patentini aldı. ses sistemi. 17 Eylül 1922'de Tri-Ergon grubu, Berlin'deki Alhambra Kino'da davetli bir izleyici önünde, dramatik bir konuşmacı olan Der Brandstifter ( Kundakçı ) dahil olmak üzere film üzerine sesli prodüksiyonların halka açık bir gösterimini yaptı . On yılın sonunda, Tri-Ergon Avrupa'daki baskın ses sistemi olacaktı. 1923'te, iki Danimarkalı mühendis, Axel Petersen ve Arnold Poulsen, sesi görüntü makarasına paralel giden ayrı bir film şeridinde kaydeden bir sistemin patentini aldı. Gaumont teknolojiyi lisansladı ve kısaca Cinéphone adı altında ticari kullanıma sundu.
Ancak yerel rekabet, Phonofilm'i gölgede bıraktı. Eylül 1925'e gelindiğinde, De Forest ve Case'in çalışma düzenlemeleri başarısız oldu. Sonraki Temmuz'da Case , Fox-Case Corporation'ı kurmak için Hollywood'un üçüncü büyük stüdyosu olan Fox Film'e katıldı . Case ve asistanı Earl Sponable tarafından geliştirilen ve Movietone adı verilen sistem , böylece bir Hollywood film stüdyosu tarafından kontrol edilen ilk uygulanabilir film üzerinde ses teknolojisi oldu. Ertesi yıl Fox, Kuzey Amerika'nın Tri-Ergon sistemi haklarını satın aldı, ancak şirket bunu Movietone'dan daha düşük ve avantaj sağlamak için iki farklı sistemi entegre etmenin neredeyse imkansız olduğunu gördü. 1927'de de Fox, senkron ses filmi için kamera yapımında özel uzmanlığa sahip olan Freeman Owens'ın hizmetlerini sürdürdü.
Diskte gelişmiş ses
Film üzerinde ses teknolojisindeki gelişmelere paralel olarak, bir dizi şirket, fonograf disklerine film sesini kaydeden sistemlerde ilerleme kaydetti. Dönemin disk üstü ses teknolojisinde, bir fonograf döner tablası, mekanik bir kilit ile özel olarak modifiye edilmiş bir film projektörüne bağlanarak senkronizasyona izin veriyor. 1921'de Orlando Kellum tarafından geliştirilen Photokinema disk üzerinde ses sistemi, DW Griffith'in başarısız sessiz filmi Dream Street'e senkronize ses sekansları eklemek için kullanıldı . Yıldız Ralph Graves tarafından gerçekleştirilen bir aşk şarkısı ve bir dizi canlı vokal efekti kaydedildi. Görünüşe göre, diyalog sahneleri de kaydedildi, ancak sonuçlar tatmin edici değildi ve film onları dahil ederek hiçbir zaman halka açık gösterilmedi. 1 Mayıs 1921'de, Dream Street , New York City Town Hall tiyatrosuna aşk şarkısı eklenerek yeniden yayınlandı ve onu - gelişigüzel de olsa - canlı kaydedilmiş vokal sekansı olan ilk uzun metrajlı film olarak nitelendirdi. Altı yıldan fazla başka kimse olmayacaktı.
1925'te, o zamanlar büyük hedefleri olan küçük bir Hollywood stüdyosu olan Warner Bros.'dan Sam Warner , Western Electric diskte ses sisteminin bir tanıtımını gördü ve kardeşlerini New'de bu sistemi kullanmayı denemeye ikna etmek için yeterince etkilendi. York City'nin yakın zamanda satın aldıkları Vitagraph Stüdyoları . Testler, kendilerine tanık olan bazı film şirketlerinin yöneticileri için değilse, Warner Brothers için ikna ediciydi. Sonuç olarak, Nisan 1926'da Western Electric Şirketi, Warner Brothers ve bir finansör olan WJ Rich ile bir sözleşme imzaladı ve onlara Western Electric sistemi altında sesli görüntülerin kaydedilmesi ve çoğaltılması için özel bir lisans verdi. Bu lisanstan yararlanmak için Vitaphone Corporation, başkanı Samuel L. Warner ile birlikte kuruldu. Vitaphone , şimdi bu sistem olarak adlandırılırken, 6 Ağustos 1926'da Don Juan'ın galasıyla halka tanıtıldı ; İlk uzun metrajlı filmi boyunca herhangi türde bir senkronize ses sistemini kullanmak, onun müziği müzikal içeriyordu puan ve katma ses efektleri bir sessiz film olarak değil, kaydedilen diyalog; başka bir deyişle, bu olmuştu hiçbir sahnelenen ve atış. Don Juan'a eşlik eden , çoğu klasik müzik performanslarının sekiz kısa kısa filminin yanı sıra , Amerika Sinema Filmleri Derneği'nin başkanı Will H. Hays'ın tamamı canlı kaydedilmiş sesle dört dakikalık bir filme girişiydi . Bunlar, bir Hollywood stüdyosu tarafından sergilenen ilk gerçek sesli filmlerdi. Warner Bros. ' Don Juan'a teknik olarak benzeyen Better 'Ole , Ekim ayında izledi.
Film üzerinde ses, bir dizi temel teknik avantaj nedeniyle sonuçta diskteki sese göre kazanacaktır:
- Senkronizasyon: hiçbir kilitleme sistemi tamamen güvenilir değildi ve bir projeksiyoncunun hatası, tam olarak onarılmamış bir film kırılması veya film müziği diskindeki bir kusur, sesin ciddi ve geri alınamaz şekilde resimle senkronize olmamasına neden olabilir.
- Düzenleme: diskler doğrudan düzenlenemedi, bu da orijinal sürüm kesiminden sonra eşlik eden filmlerde değişiklik yapma yeteneğini ciddi şekilde sınırlandırıyor
- Dağıtım: fonograf diskleri, film dağıtımına masraf ve karmaşıklık ekledi
- Aşınma ve yıpranma: Diskleri oynamanın fiziksel süreci, disklerin kalitesini düşürdü ve yaklaşık yirmi taramadan sonra değiştirilmelerini gerektirdi.
Bununla birlikte, ilk yıllarda, diskte ses, iki önemli yönden filmde sese göre üstündü:
- Üretim ve sermaye maliyeti: Sesi diske kaydetmek genellikle filme kaydetmek yerine daha ucuzdu ve sergi sistemleri (döner tabla / kilit / projektör), sesin gerektirdiği karmaşık görüntü ve ses düzeni okuma projektörlerinden daha ucuzdu. filmde
- Ses kalitesi: Fonograf diskleri, özellikle Vitaphone , en azından ilk birkaç oynatma sırasında, günün film üzerinde ses işlemlerinin çoğuna göre üstün dinamik aralığa sahipti; film üzerinde ses daha iyi frekans tepkisine sahip olma eğilimindeyken , daha fazla distorsiyon ve gürültü bu duruma ağır basmıştır
Film üzerinde ses teknolojisi geliştikçe, bu iki dezavantajın üstesinden gelinmiştir.
Üçüncü önemli yenilikler grubu, hem canlı ses kaydı hem de etkili oynatımı açısından büyük bir adım attı:
Fidelity elektronik kayıt ve amplifikasyon
1913 yılında , AT & T'nin üretim bölümü olan Western Electric , triyot vakum tüpünün öncüsü olan de Forest denetiminin haklarını satın aldı . Önümüzdeki birkaç yıl içinde, onu elektronik amplifikasyonu ilk kez mümkün kılan tahmin edilebilir ve güvenilir bir cihaz haline getirdiler. Western Electric daha sonra, genel seslendirme sistemleri ve kayıt endüstrisi için bir elektrik kayıt sistemi dahil olmak üzere vakum tüpü kullanımlarını geliştirmeye başladı. 1922'den başlayarak, Western Electric'in araştırma kolu, hareketli görüntüler için hem diskte ses hem de film üzerinde sesle senkronize ses sistemleri için kayıt teknolojisi üzerinde yoğun bir şekilde çalışmaya başladı.
Disk üstü ses sistemi üzerinde çalışan mühendisler, Western Electric'in halihazırda elektriksel disk kaydetme konusunda sahip olduğu uzmanlıktan yararlanabildiler ve böylece başlangıçta daha hızlı ilerleme kaydetmeyi başardılar. Gereken ana değişiklik, diskin oynatma süresini, standart 300 m'lik 35 mm film makarasına uyacak şekilde artırmaktı. Seçilen tasarım, 33 1/3 rpm'de dönen yaklaşık 16 inç (yaklaşık 40 cm) çapında bir disk kullandı. Bu 11 dakika oynayabilir, 1000 ft filmin 90 ft / dk (24 kare / sn) çalışma süresi. Daha büyük çap nedeniyle 70 ft / dak (14 inç veya 356 mm / s) minimum oluk hızı, standart bir 10 inçlik 78 rpm ticari diskinkinden sadece biraz daha azdı. 1925'te şirket, hassas yoğunlaştırıcı mikrofonlar ve lastik hat kaydediciler de dahil olmak üzere büyük ölçüde geliştirilmiş bir elektronik ses sistemini halka tanıttı (adını, bir mum ana diske daha iyi frekans tepkisi ile kayıt için bir lastik sönümleme bandının kullanımından almıştır). O Mayıs ayında, şirket girişimci Walter J. Rich'e ticari sinema filmleri için sistemi kullanma yetkisi verdi; Warner Bros.'un hisselerinin yarısını aldığı Vitagraph'ı sadece bir ay sonra kurdu. Nisan 1926'da, Warners AT&T ile film sesi teknolojisinin yeniden abone olunan Vitaphone operasyonu için özel kullanımı için bir sözleşme imzaladı ve sonraki aylarda Don Juan ve ona eşlik eden şortların üretimine yol açtı . Vitaphone'un patentlere özel erişiminin olduğu dönemde, Warners filmleri için yapılan kayıtların aslına uygunluğu, şirketin filmde sesli rakipleri için yapılanlardan belirgin şekilde üstündü. Bu arada, AT&T araştırma operasyonunun yeni adı olan Bell Labs , kayıtların hoparlörler üzerinden sinemayı dolduran ses seviyesinde oynatılmasına olanak tanıyan sofistike ses amplifikasyon teknolojisi üzerinde öfkeli bir hızda çalışıyordu . Yeni hareketli bobinli hoparlör sistemi Temmuz ayının sonunda New York Warners Tiyatrosu'na kuruldu ve Western Electric'in 555 Numaralı Alıcı adını verdiği patent başvurusu, Don Juan'ın galasından sadece iki gün önce 4 Ağustos'ta yapıldı. .
Yılın sonlarında, AT & T / Western Electric, şirketin filmle ilgili ses teknolojisinin haklarını yönetmek için bir lisans bölümü, Electrical Research Products Inc. (ERPI) kurdu. Vitaphone hala yasal olarak münhasırlığa sahipti, ancak telif hakkı ödemelerinde geçerliliğini yitirmiş olan hakların etkin kontrolü ERPI'nin elindeydi. 31 Aralık 1926'da Warners, Fox-Case'e Western Electric sisteminin kullanımı için bir alt lisans verdi; Alt lisans karşılığında hem Warners hem de ERPI, Fox'un ilgili gelirlerinden pay aldı. Her üç endişenin de patentleri çapraz lisanslıdır. Üstün kayıt ve amplifikasyon teknolojisi artık iki Hollywood stüdyosu için mevcuttu ve iki çok farklı ses üretimi yöntemini izliyordu. Yeni yıl sonunda sağlam sinemanın ortaya çıkışını önemli bir ticari araç olarak görecekti.
"Talkies" in zaferi
Şubat 1927'de önde gelen beş Hollywood film şirketi arasında bir anlaşma imzalandı: Famous Players-Lasky (yakında Paramount'un bir parçası olacak ), Metro-Goldwyn-Mayer , Universal , First National ve Cecil B. DeMille'in küçük ama prestijli Yapımcıları Distributing Corporation (PDC). Beş stüdyo, ses dönüşümü için toplu olarak yalnızca bir sağlayıcı seçmeyi kabul etti ve daha sonra, öncülerin ne tür sonuçlar elde ettiğini görmek için bekledi. Mayıs ayında, Warner Bros. münhasırlık haklarını (Fox-Case alt lisansı ile birlikte) ERPI'ye geri sattı ve Western Electric teknolojisinin kullanımı için Fox'a benzer yeni bir telif sözleşmesi imzaladı. Fox and Warners, hem teknolojik hem de ticari olarak farklı yönlere doğru ses sinemasıyla ilerledi: Fox haber filmlerine geçti ve ardından dramalar kaydederken, Warners konuşma özelliklerine odaklandı. Bu arada ERPI, beş müttefik stüdyoyu imzalayarak pazarı köşeye sıkıştırmaya çalıştı.
Yılın büyük sesli film hisleri, önceden var olan ünlülerden yararlandı. 20 Mayıs 1927 tarihinde, New York'un en Roxy Theatre , Fox Movietone ait kalkış bir ses filmini takdim Charles Lindbergh o gün kaydedilen Paris'e 'ın ünlü uçuş. Haziran ayında, New York City ve Washington, DC'de dönüşünü karşılayan bir Fox sesli haber filmi gösterildi. Bunlar, bugüne kadarki en beğenilen iki sesli filmdi. Mayıs ayında da Fox senkronize diyaloglu ilk Hollywood kurgu filmini yayınladı: komedyen Chic Sale'in oynadığı kısa They're Coming to Get Me filmini . Seventh Heaven gibi birkaç sessiz uzun metrajlı filmi kaydedilmiş müzikle yeniden yayınladıktan sonra Fox, 23 Eylül'de ilk orijinal Movietone özelliğini, beğenilen Alman yönetmen FW Murnau'nun yazdığı Sunrise ile çıktı . Olduğu gibi Don Juan , filmin müziği (kalabalık sahneler, "vahşi", nonspesifik vokal bir çift de dahil olmak üzere) bir müzik puanı ve ses efektleri oluşuyordu.
Sonra, 6 Ekim 1927'de Warner Bros. ' The Jazz Singer galasını yaptı. Orta düzey stüdyo için büyük bir gişe başarısıydı, Amerika Birleşik Devletleri'nde ve yurtdışında toplam 2.625 milyon dolar, bir Warners filminin bir önceki rekorundan neredeyse bir milyon dolar daha fazla kazandı. Vitaphone sistemiyle üretilen filmin çoğu, Sunrise ve Don Juan gibi bir partisyon ve efektlere dayanan canlı kaydedilmiş ses içermiyor . Bununla birlikte, filmin yıldızı Al Jolson şarkı söylediğinde, film sette kaydedilen sese geçerek, hem müzik performansları hem de doğaçlama konuşmalı iki sahne de dahil olmak üzere - Jolson'ın karakterlerinden biri olan Jakie Rabinowitz (Jack Robin), kabare seyircisi; diğeri ise annesi ile kendisi arasında bir değiş tokuş. Ayarların "doğal" sesleri de duyulabilirdi. The Jazz Singer'ın başarısı büyük ölçüde ABD'nin en büyük müzik yıldızlarından biri olarak kurulmuş olan Jolson'a bağlı olsa da ve senkronize edilmiş sesin sınırlı kullanımı onu yenilikçi bir ses filmi olarak pek nitelendirmemiş ("ilk" i bir yana), filmin karı teknolojinin yatırım yapmaya değer olduğunun sektöre yeterince kanıtıydı.
Ticari sesli sinemanın gelişimi, The Jazz Singer'dan önce uyum içinde ilerledi ve filmin başarısı bir gecede bir şeyleri değiştirmedi. Etkili dedikodu köşe yazarı Louella Parsons'ın The Jazz Singer'a tepkisi çok kötü oldu: "Cırıltılı sesli filmin tiyatrolarımızı rahatsız edeceğinden korkmuyorum", MGM yapım başkanı Irving Thalberg ise filmi "iyi bir hile, ama bu hepsi öyleydi. " Mayıs 1928'e kadar, Birleşik Sanatçılar ve diğerleriyle birlikte dört büyük stüdyodan oluşan grup (PDC ittifaktan çekildi), üretim tesislerinin ve tiyatroların sesli film için dönüştürülmesi için ERPI ile anlaşma imzaladılar. Bu göz korkutucu bir taahhüttü; Tek bir tiyatro maliyetini 15.000 $ 'a kadar yenilemek (2019'da 220.000 $' a eşdeğer) ve Amerika Birleşik Devletleri'nde 20.000'den fazla sinema salonu vardı. 1930'a gelindiğinde, tiyatroların yalnızca yarısı ses için bağlanmıştı.
Başlangıçta, tüm ERPI kablolu sinemalar Vitaphone uyumlu hale getirildi; çoğu da Movietone makaralarını yansıtacak şekilde donatılmıştı. Bununla birlikte, her iki teknolojiye erişim olsa bile, Hollywood şirketlerinin çoğu kendi konuşma özelliklerini üretmekte yavaş kaldı. Warner Bros.'dan başka hiçbir stüdyo , düşük bütçeli Amerika Film Rezervasyon Ofisleri (FBO) The Perfect Crime'ın 17 Haziran 1928'de The Jazz Singer'dan sekiz ay sonra prömiyerini yapana kadar bir bölüm konuşması bile yayınlamadı . FBO bir Western Electric rakibi etkin kontrolü altında gelmişti General Electric 'in RCA yeni ses film-üzerinde-sistem, pazara bakıyordu bölünme, PHOTOPHONE . Değişken yoğunluklu sistemler olan Fox-Case'in Movietone ve De Forest'in Phonofilm'inin aksine, Photophone değişken alanlı bir sistemdi - ses sinyalinin film üzerine kaydedilme biçiminde bir iyileştirme ve sonuçta standart hale gelecek. (Her iki tür sistemde de, filme maruz kalması ses girdisi tarafından belirlenen özel olarak tasarlanmış bir lamba, sesi bir dizi küçük çizgi olarak fotoğrafik olarak kaydetmek için kullanılır. Değişken yoğunluklu bir işlemde, çizgiler farklıdır. karanlık; değişken alanlı bir süreçte, çizgiler farklı genişliktedir.) Ekim ayına kadar, FBO-RCA ittifakı Hollywood'un en yeni büyük stüdyosu olan RKO Pictures'ın kurulmasına yol açacaktı .
Bu arada, Warner Bros. Jazz Singer seviyesinde olmasa da hepsi kârlı olan üç talkie daha yayınladı : Mart ayında Tenderloin çıktı; Warners tarafından karakterlerin kendi bölümlerini söylediği ilk özellik olarak faturalandı, ancak 88 dakikanın sadece 15'inde diyalog vardı. Bunu Nisan ayında Glorious Betsy ve Mayıs ayında Aslan ve Fare (31 dakikalık diyalog) izledi . 6 Temmuz 1928'de tümüyle konuşan ilk uzun metrajlı film Lights of New York prömiyerini yaptı. Film Warner Bros.'a sadece 23.000 $ 'a mal oldu, ancak 1.252 milyon $ hasılat elde etti, rekor bir getiri oranı% 5.000'i aştı. Eylül ayında stüdyo , The Jazz Singer'ın bir Warners filmi için kazanç rekorunu iki katından fazla artıran bir başka Al Jolson bölüm-konuşma filmi The Singing Fool'u yayınladı . Jolson'ın bu ikinci ekranı, film müzikalinin bir şarkıyı ulusal bir hit haline getirme yeteneğini gösterdi: dokuz ay içinde Jolson " Sonny Boy " sayısı 2 milyon rekor ve 1,25 milyon nota satışı yaptı. Eylül 1928 de piyasaya çıktı Paul Terry 'nin Akşam Zamanda ilk ülkelerden, animasyon çizgi film senkronize ses ile üretti. Onu gördükten kısa bir süre sonra, Walt Disney ilk sesli resmi olan Mickey Mouse kısa Steamboat Willie'yi yayınladı .
1928 yılı boyunca, Warner Bros. sesli filmlerinin popülaritesi nedeniyle büyük karlar elde etmeye başladıkça , diğer stüdyolar yeni teknolojiye geçiş hızlarını hızlandırdı. Sektör lideri Paramount ilk konuşmasını Eylül ayı sonlarında, Beggars of Life ; sadece birkaç satır diyalog içermesine rağmen, stüdyonun yeni aracın gücünü tanıdığını gösterdi. Paramount'un ilk kez konuşan Interference , Kasım ayında piyasaya sürüldü. Kısaca "keçi salgılama" olarak bilinen süreç yaygınlaştı: Bazen bir parça post-dublajlı diyalog veya şarkı içeren film müzikleri, çekilen filmlere eklendi ve bazı durumlarda sessiz olarak yayınlandı. Birkaç dakikalık şarkı, böylesine yeni bağışlanan bir filmi "müzikal" olarak nitelendirebilir. (Griffith'in Rüya Sokak Beklentiler hızla değişti esasen "keçi bezi" bir olmuştu) ve 1927 sesi "fad" 1929 yılında Şubat 1929 tarafından standart prosedür haline geldi, on altı ay sonra Caz Singer' ın ilk filmi Columbia Pictures oldu Hollywood'un Altın Çağı'nda " majör " olarak anılacak olan sekiz stüdyodan sonuncusu , ilk bölüm konuşan filmi The Lone Wolf's Daughter'ı piyasaya sürdü . Mayıs ayının sonlarında, ilk çok renkli, tümüyle konuşan film, Warner Bros. ' Gösteri ile! , galası yapıldı.
Yine de Amerikan sinema salonlarının çoğu, özellikle kentsel alanların dışında, hala ses için donanımlı değildi: 1928 ile 1929 arasında sesli sinemaların sayısı 100'den 800'e çıkarken, aslında sayıları artmış olan sessiz tiyatrolar sayıca çok daha fazlaydı. ayrıca, 22.204'ten 22.544'e. Buna paralel olarak stüdyolar, konuşmacıların evrensel çekiciliğine hâlâ tam olarak ikna olmamışlardı - 1930'un ortalarına kadar, Hollywood filmlerinin çoğu hem sessiz hem de sessiz olarak çift versiyonda üretiliyordu. Endüstrideki çok az kişi bunu tahmin etse de, Amerika Birleşik Devletleri'nde geçerli bir ticari araç olarak sessiz film, yakında bir anıdan biraz daha fazlası olacaktı. Universal Pictures tarafından Ağustos 1929'da yayınlanan bir Hoot Gibson Western filmi olan Points West , büyük bir Hollywood stüdyosu tarafından ortaya konan son, tamamen sessiz ana akım filmdi.
Geçiş: Avrupa
Caz Şarkıcısı , Avrupa ses prömiyerini 27 Eylül 1928'de Londra'daki Piccadilly Tiyatrosu'nda yaptı. Film tarihçisi Rachael Low'a göre , "Sektördeki pek çok kişi, ses prodüksiyonunda bir değişikliğin kaçınılmaz olduğunu hemen fark etti." 16 Ocak 1929'da, senkronize bir vokal performansına ve kaydedilmiş nota sahip ilk Avrupa uzun metrajlı filminin prömiyeri yapıldı: Alman yapımı Ich küsse Ihre Hand, Madame ( I Kiss Your Hand, Madame ). Diyalogsuz, sadece Richard Tauber tarafından gerçekleştirilen birkaç şarkı içeriyor . Film, Tri-Ergon endişesinin kurumsal mirasçıları olan Alman-Hollandalı firma Tobis tarafından kontrol edilen film üzerinde ses sistemi ile yapıldı . Tobis, yükselen Avrupa sesli film pazarına hükmetme gözüyle, Almanya'nın önde gelen iki elektrik üreticisinin ortak yan kuruluşu olan baş rakibi Klangfilm ile bir kompakt şirkete girdi. 1929'un başlarında, Tobis ve Klangfilm kayıt ve oynatma teknolojileriyle rekabet etmeye başladı. ERPI, Avrupa çapında tiyatroları telgraflamaya başladığında, Tobis-Klangfilm, Western Electric sisteminin Tri-Ergon patentlerini ihlal ettiğini ve birçok yerde Amerikan teknolojisinin tanıtımını durdurduğunu iddia etti. RCA, kayıt sisteminin değerini en üst düzeye çıkarmak için film sektörüne girdiği gibi, Tobis de kendi prodüksiyon operasyonlarını kurdu.
1929'da, Avrupa'nın büyük film yapımcı ülkelerinin çoğu, sese geçişte Hollywood'a katılmaya başladı. Trend belirleyen Avrupa konuşmalarının çoğu, prodüksiyon şirketleri kendi stüdyoları dönüştürülürken veya kasıtlı olarak farklı dilleri konuşan pazarları hedef alırken stüdyo kiralarken yurtdışında çekildi. Avrupa'nın ilk iki uzun metrajlı dramatik konuşmalarından biri, çokuluslu film yapımında hala farklı bir bükülme ile yaratıldı: The Crimson Circle , yönetmen Friedrich Zelnik'in Efzet-Film şirketi ile British Sound Film Productions (BSFP) arasında bir ortak yapımdı. 1928'de film , çekildiği Almanya'da sessiz Der Rote Kreis adıyla piyasaya sürüldü ; Görünüşe göre İngilizce diyalog, BSFP'nin kurumsal ebeveyni tarafından kontrol edilen De Forest Phonofilm sürecini kullanarak çok daha sonra seslendirildi. Tamamen Birleşik Krallık'ta yapılan kısmi konuşma filminin yanı sıra, Mart 1929'da İngiliz ticaret gösterimi yapıldı: Diskte ses İngiliz Photophone sistemini kullanan bir İngiliz Aslanı olan The Clue of the New Pin . Mayıs ayında, bir İngiliz ve Dominions Film Şirketi olan Black Waters , Birleşik Krallık'ta ilk kez tüm konuşmacı olarak terfi etti ve ilk ticari gösterimini aldı; Western Electric film üzerine ses sistemi ile tamamen Hollywood'da çekilmişti. Bu resimlerin hiçbiri çok etkili olmadı.
İlk başarılı Avrupa dramatik konuşması, tüm İngiliz Şantajıydı . Yirmi dokuz yaşındaki Alfred Hitchcock'un yönettiği film, 21 Haziran 1929'da Londra'da ilk kez sahneye çıktı. Başlangıçta sessiz olarak çekilen Blackmail , galasından önce bir skor ve ses efektlerinin yanı sıra diyalog sekansları da içerecek şekilde yeniden düzenlendi. Bir İngiliz Uluslararası Resimler (BIP) prodüksiyonu, General Electric Tobis-Klangfilm pazarlarına erişebilmek için AEG'den bir pay satın alarak RCA Photophone'da kaydedildi. Şantaj önemli bir darbe oldu; eleştirel tepki de olumluydu - örneğin, kötü şöhretli huysuz Hugh Castle, bunu "belki de şimdiye kadar gördüğümüz en akıllı ses ve sessizlik karışımı" olarak nitelendirdi.
23 Ağustos'ta, mütevazı boyuttaki Avusturya film endüstrisi bir talkie ile çıktı: Eagle Film-Ottoton Film yapımı G'schichten aus der Steiermark ( Stories from Styria ). 30 Eylül'de, tamamen Alman yapımı ilk uzun metrajlı dramatik konuşma, Das Land ohne Frauen ( Kadın Olmadan Ülke ) prömiyerini yaptı. Bir Tobis Filmkunst prodüksiyonu, filmin yaklaşık dörtte biri, özel efektler ve müzikten kesinlikle ayrılmış diyalog içeriyordu. Yanıt çok kuvvetliydi. İsveç'in ilk talkie'si Konstgjorda Svensson ( Yapay Svensson ) 14 Ekim'de gösterime girdi. Sekiz gün sonra, Aubert Franco-Film Paris yakınlarındaki Épinay stüdyosunda çekilen Le Collier de la reine ( Kraliçe'nin Kolyesi ) ile çıktı . Sessiz bir film olarak tasarlanan filmde Tobis tarafından kaydedilmiş bir müzik ve tek bir konuşma sekansı verildi - bir Fransız filmindeki ilk diyalog sahnesi. 31 Ekim'de Les Trois masques ( The Three Masks ) çıkış yaptı; Bir Pathé bu sanki atış olmasına rağmen -Natan filmi, genellikle, ilk Fransız özellik talkie olarak kabul edilir Blackmail'in de, Elstree stüdyoda sadece Londra dışında. Yapım şirketi RCA Photophone ile sözleşme yapmıştı ve ardından Britanya sistemle en yakın tesise sahipti. Yine Elstree'de çekilen Braunberger-Richebé talkie La Route est belle ( The Road Is Fine ) birkaç hafta sonra izledi.
Paris stüdyoları tamamen ses donanımlı olmadan önce - 1930'a kadar uzanan bir süreç - Almanya'da başka bir dizi erken Fransızca konuşmalar çekildi. İlk çok konuşulan Alman filmi Atlantik 28 Ekim'de Berlin'de prömiyerini yapmıştı. Yine bir başka Elstree yapımı film, özünde Les Trois maskeleri ve La Route est belle'nin Fransız olduğundan daha az Alman'dı ; İngiliz senarist ve Alman yönetmenle BIP yapımı olan film, aynı zamanda Atlantic olarak İngilizce olarak çekildi . Tamamen Alman MUFAD-Film yapım It adlı Ne Var sevdi ( Dich hab ich geliebt ) üç-ve-bir buçuk hafta sonra açıldı. Bu, pazarlamada olduğu gibi "Almanya'nın İlk Konuşan Filmi" değildi, ancak Amerika Birleşik Devletleri'nde ilk kez piyasaya sürülen filmdi.
1930'da, ilk Polonya konuşmaları diskte ses sistemleri kullanılarak prömiyer yaptı: Mart'ta Moralność pani Dulskiej ( Bayan Dulska'nın Ahlakı ) ve Ekim'de her şeyi konuşan Niebezpieczny romalılar ( Tehlikeli Aşk İlişkisi ). Bir zamanlar canlı film endüstrisi 1920'lerin sonunda can çekişen İtalya'da, ilk sesli film olan La Canzone dell'amore ( Aşkın Şarkısı ) da Ekim'de çıktı; iki yıl içinde İtalyan sineması yeniden canlanacaktı. Çekçe'de konuşulan ilk film de 1930'da gösterime girdi, Tonka Šibenice ( Darağacı Tonka ). Alanda küçük pozisyonlara sahip birkaç Avrupa ülkesi de ilk konuşan resimlerini çekti - Belçika (Fransızca), Danimarka, Yunanistan ve Romanya. Sovyetler Birliği'nin güçlü film endüstrisi, Aralık 1930'da ilk ses özellikleriyle ortaya çıktı: Dziga Vertov'un kurgusal olmayan Coşkusu , deneysel, diyalogsuz bir film müziğine sahipti; Abram Room'un Plan velikikh rabot adlı belgeseli ( The Plan of the Great Works ) müzik ve sözlü seslendirmelere sahipti. Her ikisi de yerel olarak geliştirilmiş film üzerinde ses sistemleriyle yapıldı, iki yüz kadar film ses sisteminden ikisi o zamanlar dünyanın herhangi bir yerinde mevcuttu. Haziran 1931 yılında Nikolay Ekk dram Putevka v zhizn ( Life Yolu veya Yaşamda Bir Başlangıç ), Sovyetler Birliği'nin ilk gerçek sesli film olarak gösterildi.
Avrupa'nın büyük bir bölümünde, sergi mekanlarının dönüşümü üretim kapasitesinin çok gerisinde kaldı ve konuşmaların paralel sessiz versiyonlarda üretilmesini veya birçok yerde basitçe sessiz olarak gösterilmesini gerektirdi. Britanya'da dönüşüm hızı nispeten hızlıyken - 1930'un sonunda ABD figürüne benzer şekilde tiyatroların yüzde 60'ından fazlası ses için donatılmıştı - Fransa'da ise tam tersine, ülke çapındaki tiyatroların yarısından fazlası hala sessizce projeksiyon yapıyordu. 1932'nin sonlarında. Bilim adamı Colin G. Crisp'e göre, "Sessiz filmlerin akışını yeniden canlandırma endişesi [Fransız] endüstriyel basınında sık sık dile getiriliyordu ve endüstrinin büyük bir bölümü sessizliği hala uygulanabilir bir sanatsal ve ticari beklenti olarak görüyordu. yaklaşık 1935. " Durum özellikle Sovyetler Birliği'nde şiddetliydi; Mayıs 1933 itibariyle, ülkedeki her yüz film projektöründen birden azı henüz ses için donanımlıydı.
Geçiş: Asya
1920'ler ve 1930'lar boyunca Japonya, Amerika Birleşik Devletleri ile birlikte dünyanın en büyük iki film yapımcısından biriydi. Ülkenin film endüstrisi hem ses hem de konuşma özelliklerini üreten ilk endüstriler arasında olmasına rağmen, sese tam geçiş Batı'dakinden çok daha yavaş ilerledi. İlk Japon sesli filmi olan Reimai'nin ( Dawn ) 1926'da De Forest Phonofilm sistemiyle yapıldığı anlaşılıyor . Önde gelen Nikkatsu stüdyosu , disk üzerinde ses Minatoki sistemini kullanarak 1929'da bir çift konuşma yaptı : Taii no musume ( Kaptan'ın Kızı ) ve Kenji Mizoguchi'nin yönettiği Furusato ( Memleket ) . Rakip Shochiku stüdyosu, 1931'de Tsuchibashi adlı değişken yoğunluklu bir süreci kullanarak başarılı bir film üzerinde sesli konuşma prodüksiyonuna başladı. Ancak iki yıl sonra, ülkede yapılan filmlerin yüzde 80'inden fazlası hala sessizdi. Ülkenin önde gelen yönetmenlerinden Mikio Naruse ve Yasujirō Ozu , sırasıyla 1935 ve 1936'ya kadar ilk sesli filmlerini yapmadı. 1938 gibi geç bir tarihte, Japonya'da üretilen tüm filmlerin üçte birinden fazlası diyalogsuz çekildi.
Japon sinemasında sessiz ortamın kalıcı popülaritesi, büyük ölçüde bir film gösterimine eşlik eden canlı bir anlatıcı olan benshi geleneğine borçluydu . Yönetmen Akira Kurosawa'nın daha sonra tanımladığı gibi, benshi "sadece filmlerin olay örgüsünü anlatmakla kalmadı, aynı zamanda sesleri ve ses efektlerini uygulayarak ve ekrandaki olayların ve görüntülerin çağrıştırıcı açıklamalarını sağlayarak duygusal içeriği geliştirdiler ... En popüler anlatıcılar kendi başlarına yıldızlardı, yalnızca belirli bir tiyatronun himayesinden sorumluydu. " Film tarihçisi Mariann Lewinsky,
Batı'da ve Japonya'da sessiz filmin sonu, herhangi bir iç ihtiyaç veya doğal evrim tarafından değil, endüstri ve piyasa tarafından empoze edildi ... Sessiz sinema oldukça zevkli ve tamamen olgun bir biçimdi. Hiçbir şeyden yoksun değildi, en azından, diyalogları ve yorumları her zaman insan sesinin yaptığı Japonya'da. Sesli filmler daha iyi değildi, sadece daha ekonomikti. Bir sinema sahibi olarak artık müzisyenlerin ve benshi'nin ücretlerini ödemek zorunda değilsiniz. Ve iyi bir benshi yıldız ödemesi talep eden bir yıldızdı.
Aynı şekilde, benshi sisteminin uygulanabilirliği sese kademeli bir geçişi kolaylaştırdı - stüdyoların dönüşümün sermaye maliyetlerini dağıtmasına ve yönetmenleri ve teknik ekiplerinin yeni teknolojiye aşina olmaları için zamana izin verdi.
Mandarin dilinde Gēnǚ Hong mǔdān (歌女紅牡丹, Singsong Kız Kırmızı Şakayık ), Kelebek Wu oynadığı üretim görünüşte bir ses sürümüne tamamlandı, bu yılın Şubat By 1930 yılında Çin'in ilk özellik talkie olarak prömiyerini Şeytanın en Playground , onu Avustralya'nın ilk konuşan sinema filmi olarak nitelendiriyor; ancak, Commonwealth Film Yarışması ödüllü Fellers'in Mayıs ayı basın gösterimi , bir Avustralyalı konuşmacının doğrulanabilir ilk halka açık sergisidir. Eylül 1930'da Hintli yıldız Sulochana tarafından seslendirilen ve sessiz uzun metrajlı film Madhuri'den (1928) alıntılanan bir şarkı , ülkenin ilki olan senkronize sesli bir kısa olarak yayınlandı. Ertesi yıl, Ardeshir Irani ilk Hintçe konuşma özelliği olan Hintçe-Urduca Alam Ara'yı yönetti ve bir miktar Telugu ile başta Tamil olmak üzere Kalidas'ı üretti . Bin dokuz yüz otuz bir aynı zamanda ilk Bengalce film olan Jamai Sasthi'yi ve Telugu, Bhakta Prahlada'da tamamen konuşulan ilk filmi gördü . 1932'de Ayodhyecha Raja , Marathi'nin gösterime gireceği ilk film oldu ( Sant Tukaram resmi sansür sürecinden geçen ilk film olsa da ); Gujarati dilinde ilk film olan Narsimha Mehta ve tüm Tamil konuşmacısı Kalava da gösterime girdi. Ertesi yıl, Ardeshir Irani ilk Farsça konuşmacı olan Dukhtar-e-loor'u üretti . Yine 1933'te, ilk Kantonca filmler Hong Kong'da çekildi - Sha zai dongfang ( The Idiot's Wedding Night ) ve Liang xing ( Vicdan ); iki yıl içinde yerel film endüstrisi tamamen sese dönüştü. Kore, pyonsa (veya BYUN-sa ) Japon benshi benzer bir rolü ve statüsü düzenlenen 1935 yılında ilk konuşma resmini üretmek için önemli bir film endüstrisi ile son kavuşan: Chunhyangjeon (春香傳/ 춘향전 ) dayanır on yedinci yüzyıl pansori halk masalı " Chunhyangga ", 2009'a kadar on beş film versiyonu yapılmış.
Sonuçlar
Teknoloji
Kısa vadede, canlı ses kaydının devreye girmesi, yapımda büyük zorluklara neden oldu. Kameralar gürültülüydü, bu nedenle en eski konuşmaların çoğunda yüksek sesli ekipmanı aktörlerden izole etmek için, kamerayı hareket ettirme yeteneğinde büyük bir azalma pahasına ses geçirmez bir kabin kullanıldı. Bir süre, hareketlilik kaybını telafi etmek için çoklu kamera çekimi kullanıldı ve yenilikçi stüdyo teknisyenleri genellikle kamerayı belirli çekimler için serbest bırakmanın yollarını bulabilirdi. Hareketsiz mikrofonların menzili içinde kalma zorunluluğu, oyuncuların çoğu zaman doğal olmayan bir şekilde hareketlerini sınırlamak zorunda kaldıkları anlamına geliyordu. First National Pictures'dan (Warner Bros.'un sese olan karlı macerası sayesinde kontrolü ele geçirdiği) Show Girl in Hollywood (1930), erken sesli mesajların çekiminde yer alan bazı tekniklerin perde arkasına bir bakış sunuyor. Ses geçişin neden olduğu temel sorunların bazıları yakında "olarak bilinen yeni kamera muhafazaları, ile çözüldü blimps bastırmak gürültü ve tasarlanmış", bom mikrofonlar sadece çerçevenin dışına düzenlenen ve aktörlerle hareket olabilir. 1931'de, çalma doğruluğunda büyük bir gelişme getirildi: sesin düşük, orta ve yüksek frekanslara ayrıldığı ve sırasıyla büyük bir bas "woofer" a, bir orta kademe sürücüsüne ve bir tiz "tweeter'a gönderildiği üç yollu hoparlör sistemleri . "
Sinemanın diğer teknolojik yönleri için de sonuçlar vardı. Sesin doğru şekilde kaydedilmesi ve oynatılması, kamera ve projektör hızının tam olarak standartlaştırılmasını gerektiriyordu. Sesten önce, saniyede 16 kare (fps) varsayılan normdu, ancak uygulama çok çeşitliydi. Pozları iyileştirmek veya dramatik bir etki sağlamak için kameralar genellikle düşük seviyeye getirildi veya aşıldı . Projektörler genellikle çalışma süresini kısaltmak ve ekstra şovları sıkıştırmak için çok hızlı çalıştırıldı. Bununla birlikte, değişken kare hızı, sesi duyulamaz hale getirdi ve kısa süre içinde yeni, katı bir 24 fps standardı oluşturuldu. Ses aynı zamanda stüdyo iç mekanlarında çekim yapmak için kullanılan gürültülü ark ışıklarının terk edilmesini de zorladı . Sessiz akkor aydınlatmaya geçiş, daha pahalı film stoğuna geçişi gerektirdi. Yeni pankromatik filmin hassasiyeti, üstün görüntü ton kalitesi sağladı ve yönetmenlere daha önce pratik olandan daha düşük ışık seviyelerinde sahne çekme özgürlüğü verdi.
As David Bordwell açıklar, teknolojik gelişmeler hızlı bir tempoda devam etti: "1932 ile 1935 yılları arasında, [Batı Elektrik ve RCA] yaratılan yönlü mikrofonlar, film kaydın frekans aralığını arttı gürültü zemin azaltılmış ... ve hacim yelpazesini genişletmiştir." Bu teknik gelişmeler genellikle yeni estetik fırsatlar anlamına geliyordu: "Kaydın sadakatini artırmak ... vokal tını, perde ve yüksekliğin dramatik olasılıklarını artırdı." 1952 tarihli Singin 'in the Rain filminde sahte olduğu bilinen diğer bir temel sorun, sessiz dönem oyuncularının bazılarının çekici seslere sahip olmamasıydı; bu konu sık sık abartılmış olsa da, genel vokal kalitesi ve oyuncuların rollerde dramatik becerilerine göre rol almaları ve kendi şarkılarının ötesinde şarkı söyleme yetenekleri gerektirmesi ile ilgili endişeler vardı. 1935'e gelindiğinde, "döngü" olarak bilinen bir süreç olan post prodüksiyonda orijinal veya farklı oyuncular tarafından vokallerin yeniden kaydedilmesi pratik hale geldi. 1936'da RCA tarafından tanıtılan ultraviyole kayıt sistemi, ıslıklı seslerin ve yüksek notaların çoğaltılmasını geliştirdi.
Hollywood'un konuşmaları toptan benimsemesiyle, sesli film yapımına yönelik iki temel yaklaşım arasındaki rekabet kısa sürede çözüldü. 1930–31 boyunca, diskte ses kullanan tek büyük oyuncular olan Warner Bros. ve First National, filmde ses kaydına geçtiler. Bununla birlikte, Vitaphone'un ses donanımlı tiyatrolardaki hakim varlığı, gelecek yıllar boyunca tüm Hollywood stüdyolarının filmlerinin ses üzerine ses baskılarının yanı sıra filmlerinin disk üzerinde ses sürümlerini de basması ve dağıtması anlamına geliyordu. Fox Movietone kısa süre sonra Vitaphone'u bir kayıt ve çoğaltma yöntemi olarak kullanımdan kaldırarak takip etti ve iki büyük Amerikan sistemini geride bıraktı: değişken alanlı RCA Photophone ve Western Electric'in kendi değişken yoğunluklu süreci, çapraz lisanslı Movietone'da önemli bir gelişme. RCA'nın teşvikiyle, iki ana şirket projeksiyon ekipmanlarını uyumlu hale getirdi, yani bir sistemle çekilen filmler diğerine uygun olarak donatılmış sinemalarda gösterilebilir. Bu büyük bir sorun bıraktı - Tobis-Klangfilm sorunu. Mayıs 1930'da Western Electric, Tobis-Klangfilm'in müzakere masasına gelmesine yardımcı olarak belirli Tri-Ergon patentleri için korumayı geçersiz kılan bir Avusturya davasını kazandı. Sonraki ay patent çapraz lisansı, tam oynatma uyumluluğu ve dünyanın ekipman temini için üç bölüme ayrılması konusunda bir anlaşmaya varıldı. Çağdaş bir raporun tanımladığı gibi:
Tobis-Klangfilm, Almanya, Danzig, Avusturya, Macaristan, İsviçre, Çekoslovakya, Hollanda, Hollanda Hint Adaları, Danimarka, İsveç, Norveç, Bulgaristan, Romanya, Yugoslavya ve Finlandiya için ekipman sağlama münhasır haklarına sahiptir. Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda, Hindistan ve Rusya için münhasır haklara Amerikalılar sahiptir. Aralarında İtalya, Fransa ve İngiltere'nin de bulunduğu diğer tüm ülkeler her iki tarafa da açıktır.
Anlaşma tüm patent anlaşmazlıklarını çözmedi ve 1930'lar boyunca yeni müzakereler yapıldı ve mutabakatlar imzalandı. Bu yıllarda, Amerikan stüdyoları da RCA Photophone'un değişken alan yaklaşımı için Western Electric sistemini terk etmeye başladı - 1936'nın sonunda, yalnızca Paramount, MGM ve United Artists'in ERPI ile sözleşmeleri vardı.
Emek
Sesin tanıtımı sinema endüstrisinde bir patlamaya yol açarken, zamanın bir dizi Hollywood aktörünün istihdam edilebilirliği üzerinde olumsuz bir etkiye sahipti. Aniden sahne deneyimi olmayanlar stüdyolar tarafından şüpheli olarak görüldü; yukarıda önerildiği gibi, ağır aksanları veya başka türlü uyumsuz sesleri daha önce gizlenmiş olanlar özellikle risk altındaydı. Büyük sessiz yıldız Norma Talmadge'nin kariyeri bu şekilde etkin bir şekilde sona erdi. Ünlü Alman aktör Emil Jannings Avrupa'ya döndü. Sinemaseverler, John Gilbert'in sesini, kabadayı kişiliğiyle tuhaf bir uyum içinde buldu ve yıldızı da soldu. Artık izleyiciler, ses çağında başarılı olma yeteneğine sahip olanlar bile, bazı sessiz dönem yıldızlarını eski moda olarak görüyor gibiydi. 1920'lerin en iyi komedyenlerinden biri olan Harold Lloyd'un kariyeri aniden geriledi. Lillian Gish ayrıldı, sahneye geri döndü ve diğer önde gelen figürler kısa süre sonra oyunculuğu tamamen bıraktı: Colleen Moore , Gloria Swanson ve Hollywood'un en ünlü performans çifti Douglas Fairbanks ve Mary Pickford . Danimarka aksanı nedeniyle oyunculuk kariyeri çöktükten sonra Karl Dane intihar etti. Aktris Louise Brooks'un önerdiği gibi, başka sorunlar da vardı:
Artık benzeri görülmemiş kararlar vermek zorunda kalan stüdyo yöneticileri, film prodüksiyonunun en az lezzetli, en savunmasız kısmı olan oyuncularla başlamaya karar verdiler. Zaten sözleşmeleri bozmak, maaşları kesmek ve yıldızları evcilleştirmek için harika bir fırsattı ... Ben, onlar maaş muamelesi yaptılar. [Paramount stüdyo şefi BP] Schulberg, konuşmalar için iyi olup olmayacağımı tartışmalı bir şekilde atlatarak, sözleşmemi yükseltmeden devam edebilirim veya istifa edebilirim, dedi. Şüpheli, diyorum, çünkü iyi İngilizce konuştuğum ve tiyatrodan geldim. Bu yüzden tereddüt etmeden bıraktım.
Buster Keaton yeni ortamı keşfetmeye hevesliydi, ancak stüdyosu MGM sese geçiş yaptığında, yaratıcı kontrolden hızla sıyrıldı. Keaton'ın ilk görüşmelerinden bazıları etkileyici karlar elde etse de, sanatsal açıdan iç karartıcıydılar.
Yeni medyanın en ilgi çekici yerlerinden bazıları, Al Jolson , Eddie Cantor , Jeanette MacDonald ve Marx Brothers gibi sanatçıların hem diyalog hem de şarkı taleplerine alıştıkları vodvil ve müzik tiyatrosundan geldi . Broadway'de takım olan James Cagney ve Joan Blondell , 1930'da Warner Bros. tarafından batıya getirildi. Hem sessiz hem de sesli dönemlerde birkaç oyuncu büyük yıldızlardı: John Barrymore , Ronald Colman , Myrna Loy , William Powell , Norma Shearer , komedi ekibi Stan Laurel ve Oliver Hardy ve Charlie Chaplin , kimin City Lights (1931) ve Modern Times (1936) müzik ve efektler için neredeyse sadece sesini kullanmıştır. Janet Gaynor , teknolojik olarak benzer Our Daughters (1928) ile Joan Crawford'un yaptığı gibi , senkronize ses ancak diyalogsuz Yedinci Cennet ve Gündoğumu ile en iyi yıldız oldu . Greta Garbo , büyük ses ayrımının her iki tarafında da Hollywood şöhretini koruyan, anadili İngilizce olmayan tek konuşmacıydı. Daha önceki sahne kariyerinde kapsamlı ses eğitimi almış olan Silent film extra Clark Gable , onlarca yıldır yeni ortama hakim oldu; Benzer şekilde, 1919'dan bu yana düzinelerce sessiz filmde rol alan İngiliz aktör Boris Karloff , yıldızının ses çağında yükseldiğini gördü (ironik bir şekilde, bunu gerçekleştiren 1931'deki Frankenstein'da konuşulmayan bir roldü , ancak peltek olmasına rağmen) , sonra kendini çok talep gördü). Konuşma üzerindeki yeni vurgu, yapımcıların iyi diyalog yazma deneyimi olan birçok romancı, gazeteci ve oyun yazarını işe almasına da neden oldu. 1930'larda Hollywood senaryo yazarı olanlar arasında Nathanael West , William Faulkner , Robert Sherwood , Aldous Huxley ve Dorothy Parker vardı .
Önceden kaydedilmiş müzik parçalarıyla birlikte konuşan resimler ortaya çıktıkça, giderek artan sayıda sinema evi orkestrası müzisyeni işsiz kaldı. Film eşlikçileri olarak pozisyonlarının gasp edilmesinden daha fazlası; tarihçi Preston J. Hubbard'a göre, "1920'lerde ilk kez tiyatrolarda canlı müzik performansları Amerikan sinemasının son derece önemli bir yönü haline geldi." Konuşmaların gelmesiyle birlikte, genellikle ön hazırlık olarak sahnelenen performanslar da büyük ölçüde ortadan kaldırıldı. Müzisyenler Amerikan Federasyonu mekanik oyun cihazlarıyla canlı müzisyenler değiştirilmesini protesto gazete reklamları çıkardı. Pittsburgh Press'te yer alan 1929 tarihli bir reklam, "Konserve Müzik / Büyük Gürültü Markası / Ne Olursa Olsun Entelektüel veya Duygusal Tepki Üretmeyecek Garantili" etiketli bir kutunun resmini içeriyor ve kısmen okuyor:
Denemede Konserve Müzik
Bu, tiyatrolarda Sanat ve Mekanik Müziğin durumudur. Sanık, Amerikan halkının önünde müzikal takdiri bozmaya ve müzik eğitimini caydırmaya teşebbüsle suçlanıyor. Pek çok şehirdeki tiyatrolar, Real Music'in yerine senkronize mekanik müzik sunuyor. Tiyatro seyircisi, eğlence programının bu ihlalini kabul ederse, Müzik Sanatında acınacak bir düşüş kaçınılmazdır. Müzik otoriteleri, Sanatın ruhunun mekanizasyonda kaybolduğunu bilir. Aksi olamaz, çünkü müziğin kalitesi sanatçının ruh haline, insan temasına bağlıdır ve bu olmadan entelektüel uyarımın ve duygusal coşkunluğun özü kaybolur.
Ertesi yıl, 22.000 ABD'li sinema müzisyeninin işini kaybettiği bildirildi.
Ticaret
Eylül 1926'da, Warner Bros.'un başkanı Jack L. Warner , konuşan resimlerin hiçbir zaman geçerli olamayacağı şeklinde bir alıntı yaptı: "Sessiz resimlerin uluslararası dilini ve izleyenlerin bilinçsiz payını hesaba katmazlar. kendisi için oyunu, aksiyonu, hikayeyi ve hayali diyaloğu yaratırken. " Şirketinin yararı için, çok yanlış olduğu kanıtlanmış olacaktı - 1927-28 ve 1928-29 mali yılları arasında, Warners'ın karı 2 milyon dolardan 14 milyon dolara çıktı. Aslında sesli film, sektördeki tüm büyük oyuncular için açık bir nimetti. Aynı on iki aylık dönemde, Paramount'un karı 7 milyon dolar, Fox'un 3.5 milyon dolar ve Loew's / MGM'nin karı 3 milyon dolar arttı. Eylül 1928'de bile var olmayan ve ana prodüksiyon şirketi FBO'nun Hollywood küçük liglerinde yer aldığı RKO, 1929'un sonunda Amerika'nın önde gelen eğlence işletmelerinden biri olarak kuruldu. Patlamayı körükleyen, sesin mümkün kıldığı önemli bir yeni sinema türünün ortaya çıkmasıydı: müzikal. 1929'da altmışın üzerinde ve ertesi yıl seksenin üzerinde Hollywood müzikali yayınlandı.
Hatta olarak The Wall Street kazasında içine Ekim 1929 yardımcı dalma ABD ve sonuçta küresel ekonominin depresyon , ilk başta sesli filmlerin popülaritesi Hollywood'un bağışık tutmak gibiydi. 1929–30 sergi sezonu sinema endüstrisi için bir öncekinden daha iyiydi, bilet satışları ve toplam kâr yeni zirvelere ulaştı. Gerçeklik nihayet 1930'da ortaya çıktı, ancak ses, Hollywood'un ABD'deki hem ticari hem de kültürel açıdan en önemli endüstriyel alanlardan biri olarak konumunu açıkça sağlamıştı. 1929'da film gişe hasılatı, Amerikalıların rekreasyon için yaptığı toplam harcamaların yüzde 16,6'sını oluşturuyordu; 1931'de bu rakam yüzde 21,8'e ulaştı. Sinema sektörü önümüzdeki on bir buçuk yıl için benzer rakamlara hükmedecek. Hollywood daha geniş sahneye de hükmetti. Halihazırda dünyanın en güçlüsü olan Amerikan film endüstrisi, 1929'da, maruz kalan filmin toplam ayak ölçüsüne göre, bir önceki yıla göre yüzde 27 daha yüksek bir ihracat rekoru kırdı. Dil farklılıklarının ABD'nin film ihracatını engelleyeceğine dair endişelerin büyük ölçüde temelsiz olduğu ortaya çıktı. Aslında, ses dönüştürme masrafı birçok denizaşırı yapımcı için büyük bir engeldi ve Hollywood standartlarına göre nispeten düşük sermaye. İhracata bağlı konuşmaların farklı dillerde birden fazla versiyonunun (" Yabancı Dil Versiyonu " olarak bilinir ) üretimi ve ilk başta yaygın bir yaklaşım olan daha ucuz " Uluslararası Ses Versiyonu " nun üretimi, 1931'in ortalarında büyük ölçüde durduruldu. sonradan dublaj ve altyazı ile değiştirilir . Çoğu dış pazarda uygulanan ticaret kısıtlamalarına rağmen, 1937'ye kadar Amerikan filmleri dünya çapında ekran süresinin yaklaşık yüzde 70'ini yönetiyordu.
Tıpkı önde gelen Hollywood stüdyoları yabancı rakiplerine göre sesten kazanç sağladıkları gibi, aynısını evde de yaptılar. Tarihçi Richard B. Jewell'in açıkladığı gibi, "Ses devrimi, ses dönüşümünün finansal taleplerini karşılayamayan birçok küçük film şirketini ve yapımcısını ezdi." Ses ve Büyük Buhranın birleşimi , iş dünyasında toptan bir sarsıntıya yol açarak Büyük Beş entegre şirketin (MGM, Paramount, Fox, Warners, RKO) hiyerarşisine ve "majörler" olarak da adlandırılan üç küçük stüdyonun (Columbia , Universal, United Artists) 1950'lerde hakim olacaktı. Tarihçi Thomas Schatz, yardımcı etkileri şöyle anlatıyor:
Stüdyolar operasyonları düzene koymak ve kendi kaynaklarına güvenmek zorunda kaldığından, bireysel ev tarzları ve kurumsal kişilikleri çok daha keskin bir odak haline geldi. Böylece, sesin gelişinden Depresyonun ilk dönemlerine kadar geçen dönüm noktası, stüdyo sisteminin sonunda birleştiğini gördü , bireysel stüdyolar kendi kimlikleri ve sektördeki ilgili konumlarıyla uzlaşmaya başladı.
Sağlam sinemanın ani bir ticari etkisinin olduğu diğer ülke Hindistan'dı . Dönemin bir distribütörünün dediği gibi, "Talkies'in gelişiyle birlikte, Hint sinema filmi kesin ve ayırt edici bir yaratım parçası olarak kendine geldi. Bu, müzikle sağlandı." En eski günlerinden itibaren Hint sesli sineması müzikal tarafından tanımlandı - Alam Ara yedi şarkıya yer verdi; bir yıl sonra Indrasabha yetmiş kişiyi canlandıracaktı . Avrupa film endüstrisi, Alam Ara'nın çıkışından on yıl sonra Hollywood'un popülaritesi ve ekonomik gücüne karşı sonsuz bir savaş verirken, Hint ekranlarında gösterilen filmlerin yüzde 90'ından fazlası ülke içinde yapıldı.
Hindistan'ın ilk konuşmalarının çoğu , önde gelen prodüksiyon merkezi olmaya devam eden Bombay'da çekildi , ancak sesli film yapımı kısa sürede çok dilli ülkeye yayıldı. Alam Ara'nın Mart 1931 galasından sadece birkaç hafta sonra Kalküta merkezli Madan Pictures, hem Hintçe Shirin Farhad hem de Bengalce Jamai Sasthi'yi yayınladı . Hindustani Heer Ranjha , ertesi yıl Lahor , Pencap'ta üretildi . 1934'te piyasaya çıkan ilk Kannada konuşan resim olan Sati Sulochana , Maharashtra Kolhapur'da çekildi ; Srinivasa Kalyanam , Tamil Nadu'da çekilen ilk Tamil konuşmacısı oldu . İlk talkie özellikleri ortaya çıktığında, tam ses üretimine dönüşüm, Amerika Birleşik Devletleri'nde olduğu gibi Hindistan'da da hızla gerçekleşti. Zaten 1932'de, uzun metrajlı prodüksiyonların çoğu sağlamdı; iki yıl sonra, 172 Hintli uzun metrajlı filmden 164'ü konuşan resimlerdi. Hindistan, 1934'ten bu yana, 1952'nin tek istisnası dışında, her yıl dünyanın en çok film üreten üç ülkesi arasında yer alıyor.
Estetik kalite
İngiliz sinema uzmanı Paul Rotha , küresel araştırması The Film Till Now'ın ilk 1930 baskısında , "Konuşma ve ses efektlerinin mükemmel bir şekilde senkronize edildiği ve ekrandaki görsel görüntüleriyle örtüştüğü bir film, kesinlikle amaçlara aykırıdır. Filmin gerçek kullanımını yok etmeye yönelik yozlaşmış ve yanlış bir girişimdir ve sinemanın gerçek sınırlarının içine girdiği kabul edilemez. " Sinemayı bir sanat biçimi olarak önemseyenler arasında bu tür görüşler nadir değildi; Alfred Hitchcock, Avrupa'da üretilen ilk ticari olarak başarılı talkie'yi yönetmesine rağmen, "sessiz resimlerin sinemanın en saf hali olduğunu" savundu ve birçok erken sesli filmde "konuşan insanların fotoğraflarının" yanında çok az şey sunduğunu söyledi. Almanya'da sahne yapımcısı ve film yönetmeni Max Reinhardt , "beyaz perdeye sahne oyunlarını getiren ... bu bağımsız sanatı tiyatronun bir yan kuruluşu yapma eğiliminde olan ve gerçekten sadece tiyatronun ikamesi yapan" konuşmaların inancını dile getirdi. kendi içinde bir sanat yerine ... resimlerin reprodüksiyonları gibi. "
Birçok film tarihçisi ve meraklısının görüşüne göre, hem o dönemde hem de sonrasında, sessiz film 1920'lerin sonlarında estetik bir zirveye ulaştı ve sesli sinemanın ilk yılları, sessizlerin en iyisine kıyasla çok az şey verdi. Örneğin, onun dönemi geçmişti kez nispi belirsizlik içinde kaybolmaktan rağmen sessiz sinema onbir filmler ile temsil edilir Time Out ' 1995 yılında düzenlenen Sinema Top Yüz anket s Yüzüncü ilk yıl olan ses film yapım üzerinde sessiz film baskındı -Yalnızca ABD'de değil, aynı zamanda bir bütün olarak Batı'da da- 1929'du; yine de 1929'dan 1933'e kadar olan yıllar üç diyalogsuz resim ( Pandora'nın Kutusu [1929], Zemlya [1930], Şehir Işıkları [1931]) ve Time Out anketinde sıfır konuşma ile temsil ediliyor . ( Sunrise gibi City Lights , kaydedilmiş bir skor ve ses efektleri ile piyasaya sürüldü, ancak artık tarihçiler ve endüstri profesyonelleri tarafından geleneksel olarak "sessiz" bir sözlü diyalog olarak anılıyor - sessiz ve sesli dramatik sinema arasında çok önemli bir ayırt edici faktör olarak görülen sözlü diyalog.) En erken sesli film , yönetmenliğini Jean Vigo'nun yaptığı Fransız L'Atalante'dir (1934) ; Hak kazanan ilk Hollywood sesli filmi Howard Hawks'ın yönettiği Bringing Up Baby (1938) .
Neredeyse evrensel eleştirel beğeni alan ilk sesli uzun metrajlı film Der Blaue Engel ( The Blue Angel ) idi; 1 Nisan 1930'da gösterime giren film, Josef von Sternberg tarafından Berlin'in UFA stüdyosu için hem Almanca hem de İngilizce olarak yönetildi . Geniş çapta onurlandırılan ilk Amerikan konuşmacısı , 21 Nisan prömiyerini yapan Lewis Milestone'un yönettiği All Quiet on the Western Front idi . Yılın diğer uluslararası ses getiren draması, GW Pabst'ın Berlin Nero-Film için yönettiği Westfront 1918'di . Tarihçi Anton Kaes, "sessiz sinemanın, ışık ve gölgenin hipnotik bakışları ve sembolizmi üzerindeki vurgusunu ve alegorik karakterleri tercihi, anakronik hale getiren yeni gerçek benzerliğine" bir örnek olarak işaret ediyor. Kültür tarihçileri , Luis Buñuel'in yönettiği ve 1930'un sonlarında ortaya çıkan Fransız L'Âge d'Or'u büyük bir estetik öneme sahip olarak görüyor ; o zaman erotik, küfür, anti-burjuva içeriği bir skandala neden oldu. Paris polis şefi Jean Chiappe tarafından süratle yasaklandı , elli yıldır kullanılamıyordu. Şu anda çoğu film tarihçisi tarafından bir başyapıt olarak kabul edilen en eski sesli film , 11 Mayıs 1931'de prömiyerini yapan Fritz Lang'ın yönettiği Nero-Film'in M filmi . Roger Ebert'in tanımladığı gibi , "İlk konuşmacıların çoğu her zaman konuşmak zorunda olduklarını hissetti. ama Lang, kamerasının sokaklarda ve dalışlarda gezinmesine izin vererek fare gözü bir görüntü sağlıyor. "
Sinematik form
"Konuşan filme şarkı kitabı kadar az ihtiyaç var." Rus biçimci hareketinin liderlerinden biri olan eleştirmen Viktor Shklovsky'nin 1927'de açık sözlü açıklaması buydu. Bazıları sesi film sanatıyla bağdaşmaz bulurken, diğerleri bunu yeni bir yaratıcı fırsat alanı olarak görüyordu. Ertesi yıl, aralarında Sergei Eisenstein'ın da bulunduğu bir grup Sovyet film yapımcısı, kontrapuntal yöntem denilen görüntü ve sesin yan yana kullanılmasının sinemayı "... benzeri görülmemiş bir güce ve kültürel yüksekliğe çıkaracağını açıkladı. Böyle bir yöntem. sesli filmi inşa etmek, oyunların fotoğraflanmasında olduğu gibi, onu ulusal bir pazarla sınırlamayacak, ancak filmsel olarak ifade edilen bir fikrin dünya çapında dolaşımı için her zamankinden daha büyük bir olasılık sağlayacaktır. " Bununla birlikte, seyircinin bir kesimi söz konusu olduğunda, sesin tanıtımı bu tür dolaşıma sanal bir son verdi: Elizabeth C. Hamilton şöyle yazıyor: "Sessiz filmler, sağır olan insanlara halka açık bir söyleme, sinemaya katılmaları için nadir bir fırsat sundu. , işiten insanlarla eşit şartlarda. Sesli filmin ortaya çıkışı sağırları dinleyenlerden bir kez daha etkili bir şekilde ayırdı. "
12 Mart 1929'da Almanya'da yapılan ilk uzun metrajlı sesli filmin prömiyeri yapıldı. İlk Tobis Filmkunst prodüksiyonu bir drama değil, sponsorluğunu bir nakliye şirketi olan bir belgeseldi: Walter Ruttmann'ın yönettiği Melodie der Welt ( Dünyanın Melodisi ) . Bu aynı zamanda belki de hareketli görüntüyü kaydedilmiş sesle birleştirmenin sanatsal olanaklarını önemli ölçüde araştıran ilk uzun metrajlı filmdi. Bilim adamı William Moritz'in tanımladığı gibi, film "karmaşık, dinamik, hızlı tempolu ... dünyanın dört bir yanındaki ülkelerden benzer kültürel alışkanlıkları, mükemmel bir orkestra müziği ... ve birçok senkronize ses efektiyle juxtapos". Besteci Lou Lichtveld , filmin çarptığı birkaç çağdaş sanatçıdan biriydi: " Melodie der Welt , müzikal ve müzikal olmayan seslerin tek bir birimde bir araya getirildiği ve görüntü ile sesin tek bir birimde kontrol edildiği ilk önemli sesli belgesel oldu. ve aynı dürtü. " Melodie der Welt , Hollandalı avangart film yapımcısı Joris Ivens'in yönettiği ve Lichtveld'in seslendirdiği endüstriyel film Philips Radio (1931) üzerinde doğrudan bir etkiye sahipti.
Fabrika seslerinin yarı müzikal izlenimlerini, mutlak müzikten doğanın tamamen belgesel seslerine geçen karmaşık bir ses dünyasında işlemek. Bu filmde müziğin yorumladığı makinenin hareketi, müzikal arka plana hakim olan makinenin sesleri, müziğin kendisi belgesel ve makinenin saf sesinin gittiği sahneler gibi her ara aşama bulunabilir. solo.
Pek çok benzer deney, Dziga Vertov tarafından 1931 Entuziazm'ında ve Chaplin tarafından yarım on yıl sonra Modern Zamanlarda yapıldı .
Birkaç yenilikçi reklam yönetmeni, konuşmayı kaydetmenin bariz işlevinin ötesinde, sinematik hikaye anlatımının ayrılmaz bir parçası olarak sesin nasıl kullanılabileceğini hemen gördü. In Blackmail'in kelime "bıçak" ölümcül bıçaklama onu katılımını gizlemek için umutsuz kahramanı, öznel bir izlenim yansıtan sesin bulanık akımından dışarı sıçrama diye, Hitchcock bir karakterin monolog üreme manipüle. İlk filmi Paramount Alkış'ta (1929) Rouben Mamoulian , ortam sesinin seviyesini çekim mesafesiyle orantılı olarak değiştirerek akustik derinlik illüzyonunu yarattı. Mamoulian belli bir noktada izleyiciden bir karakterin şarkı söylerken diğerinin dua ettiğini duymasını istedi; yönetmene göre, "Şarkı ve dua olmak üzere iki şeyi bir mikrofon ve bir kanalda kaydedemeyeceğimizi söylediler. Ben de ses adamına 'Neden iki mikrofon ve iki kanal kullanmayalım ve baskıda iki parça var mı? '"Bu tür yöntemler sonunda popüler film yapımında standart prosedür haline gelecektir.
Kaydedilmiş sesin sağladığı yeni fırsatlardan tam anlamıyla yararlanan ilk ticari filmlerden biri , yönetmenliğini René Clair'in yaptığı ve Tobis'in Fransız bölümü tarafından yapılan Le Million'du . Prömiyeri Nisan 1931'de Paris'te ve bir ay sonra New York'ta yapılacak olan film hem kritik hem de popüler bir başarıydı. Barebone olay örgüsüne sahip bir müzikal komedi, biçimsel başarıları, özellikle de sesin kesinlikle yapay olarak işlenmesi ile unutulmazdır. Bilim adamı Donald Crafton tarafından açıklandığı gibi,
Le Million akustik bileşenin beyaz badanalı setler kadar bir yapı olduğunu asla unutmamıza izin vermez. [O] diyaloğu, kafiyeli beyitlerde şarkı söyleyen ve konuşan oyuncularla değiştirdi. Clair, ekran üstü ve ekran dışı sesler arasında alaycı kafa karışıklıkları yarattı. Ayrıca, bir palto peşinde koşmanın görünmez bir futbol (veya ragbi) kalabalığının tezahüratları ile senkronize edildiği ünlü sahnede olduğu gibi, eşzamansız ses numaralarını da denedi.
Bu ve benzeri teknikler, Clair'in gerçekleştirdiği kapsamlı, doğalcı olmayan tasarımın temeli olarak değil, özel efektler ve "renk" olarak da olsa, sesli komedi filminin kelime dağarcığının bir parçası haline geldi . Komedi alanının dışında, Melodie der Welt ve Le Million tarafından örneklenen sesli cesur oyun türü, ticari prodüksiyonda çok nadiren takip edilirdi. Özellikle Hollywood, sesi , yeni ortamın biçimsel olasılıklarının yıldız onaylama ve basit hikaye anlatımının geleneksel hedeflerine tabi olduğu güvenilir bir türe dayalı film yapım sistemine dahil etti . 1928'de Sinema Sanatları ve Bilimleri Akademisi sekreteri Frank Woods tarafından doğru bir şekilde tahmin edildiği gibi , "Geleceğin konuşan resimleri, şimdiye kadar sessiz drama tarafından geliştirilen genel muamele çizgisini takip edecek ... Konuşma sahneleri farklı gerektirir. ama hikayenin genel yapısı hemen hemen aynı olacak. "
Ayrıca bakınız
- Kategori: Sinemasal ses kaydının gelişimiyle ilgili makaleler için film ses üretimi
- Film tarihi
- Film ses sistemlerinin listesi
- Ses aşaması
- Amerikan Fotoplayer
Notlar
Kaynaklar
- Film Sesi Tarihi çevrimiçi makale ve kaynakların iyi organize edilmiş bibliyografyası; FilmSound web sitesinin bir parçası
- Hollywood stüdyoları tarafından ses üretimine geçişi gösteren Hollywood Goes for Sound çizelgeleri, 1928–1929; Terra Media web sitesinin bir parçası
- Progressive Silent Film List (PSFL) / Early Sound Films , dünyanın dört bir yanından ilk nesil sesli filmlerin kapsamlı ve ayrıntılı listesi; Silent Era web sitesinin bir parçası
- Kayıt Teknolojisi Geçmişi , alt siteler de dahil olmak üzere gelişmelerin kapsamlı kronolojisi Steven E. Schoenherr; bkz. özellikle Sinema Sesi
- Londra Kraliyet Müzik Koleji'nden Miguel Mera tarafından derlenen Hareketli Resimler için Ses ve Müzik Seçilmiş Bibliyografyası ; School of Sound web sitesinin bir parçası
- Silent Film Bookshelf , birçoğu sese geçiş dönemini kapsayan önemli birincil ve ikincil kaynak belgelere bağlanır
- Ses Sahnesi - Sinema Filmi Tarihi Ses bilgilendirici resimli anket; Amerikan WideScreen Müzesi web sitesinin bir parçası
- J. Domański "Bir animasyon filminde görüntü ve sesin matematiksel senkronizasyonu"
- Vivaphone için 1913 ek
Tarihsel yazılar
- Film yapımcısı ve teorisyen Vsevolod Pudovkin'in "Ses Filminin İlkesi Olarak Eşzamansızlık" 1934 tarihli makalesi
- Sinema tarihçisi ve eleştirmen Siegfried Kracauer'in "Diyalog ve Ses" denemesi ; ilk olarak Theory of Film: The Redemption of Physical Reality (1960) adlı kitabında yayınlandı.
- Yapımcı ve besteci Guido Bagier'den "The Film to Come" denemesi; ilk olarak 7 Ocak 1928'de Film-Kurier'de yayınlandı
- Projeksiyoncular için El Kitabı, tüm büyük ABD sistemlerini kapsayan teknik el kitabı; RCA Photophone tarafından verilen, 1930
- Sesli film öncüsü EI Sponable'dan "Ses Filmlerinin Tarihsel Gelişimi" kronolojisi; ilk olarak Journal of the Society of Motion Picture Engineers'da yayınlandı , Nisan / Mayıs 1947
- "Madam, Konuşacak mısınız?" Western Electric mühendisi Stanley Watkins'in Bell Laboratories'in erken dönem sesli film araştırmalarının tarihiyle ilgili makalesi; ilk olarak Bell Laboratories Record , Ağustos 1946'da yayınlandı
- "Ses Film Endüstrisinin Birleşmesi - Tobis'in Kurucu Gündemi" kurumsal manifestosu ilk olarak 20 Temmuz 1928'de Film-Kurier'de yayınlandı
- İlk olarak 23 Temmuz 1930'da Film-Kurier'de yayınlanan "Resmi Bildiri: Alman Elektronik Endüstrisi için Ses-Film Anlaşmasının Temelleri Satış Beklentilerinin Temelleri" yazısı
- Western Electric tiyatro ses projektör sistemi Senkron Çoğaltma Ekipmanı için Kullanım Talimatları teknik kılavuzu; ERPI tarafından Aralık 1928
- İlk kez 22 Temmuz 1930'da Film-Kurier'de yayınlanan "Paris'in Sonucu: Anlaşma İmzalı / Tam Değiştirilebilirlik — Üç Patent Bölgesine Bölünmüş Küre — Patent Değişimi" makalesi
- Film teorisyeni ve eleştirmeni Rudolf Arnheim'ın " The Singing Fool " incelemesi , ca. 1929
- Rudolf Arnheim'ın "Sound-Film Confusion" 1929 makalesi
- Besteci Paul Dessau'nun "Sound Here and There" makalesi ; ilk olarak 1 Ağustos 1929'da Der Film'de yayınlandı
- Yönetmen Alberto Cavalcanti'nin "Filmlerde Ses" denemesi ; ilk kez Kasım 1939'da Films'de yayınlandı
- Film kuramcısı ve eleştirmen Béla Balázs'ın "Theory of The Film: Sound" 1945 tarihli makalesi
- Universal ses mühendisi Charles Feldstead'in "What Radio Has Meant to Talking Movies" adlı ileri görüşlü makalesi; ilk olarak Radio News'de yayınlandı , Nisan 1931
Tarihi filmler
- Ben Bernie ve Tüm Lads alıntıları ca. 1924 Phonofilm ses filmi; The Red Hot Jazz Archive web sitesinde
- Eddie Cantor ile Birkaç Dakika 1924 Phonofilm sesli film; Archive.org'da
- Gus Visser ve Şarkı Söyleyen Ördek 1925 Theodore Case sesli filmi ; YouTube'da
- Başkan Coolidge, Beyaz Saray Çimeninde 1924 Phonofilm sesli film üzerine çekildi; Archive.org'da