Rusya’nın umutsuz Rus karşıtı söyleminden sonra, Mikhail Saakashvili’nin söyleminden sonra, Rusya’nın kendisinde, Saakashvili’nin bir şekilde arka plana itilmiş olması gerçeği, tamamen kesin olmayan bir pozitif sonuç veren kesin bir canlanmaya neden oldu. Olumlu durum, Gürcistan Bakanlar Kabinesinin yeni başkanının bir kez daha azalmasına rağmen, Gürcistan’ın dış politika önceliklerini hatırlattığından, aralarında Rusya ile üretken ilişkilerin olmasa da ikincil rollerden bile uzak değildi. Ek olarak, yeni Gürcü hükümeti Gürcistan'ın Rus makamlarıyla diyaloga başlayacağı ilkeleri derhal ana hatlarıyla belirledi. Aslında, bu ilkelere Gürcü ültimatomu denebilir: diyorlar ki, eğer resmi Moskova resmi Tiflis ile ortaklığı yenilemek istiyorsa, önce şartlarımızı yerine getirmelerine izin verin. Koşullar basit: Abhazya ve Güney Osetya'yı tanımayı reddediyorsanız mutlu olursunuz ...
Bu şartlardan sonra, Rusya ve Gürcistan arasındaki ilişkilerin karşılıklı karşılıklı suçlamaların, iddiaların ve sistematik taleplerin derinliklerine tekrar sürüklenecek gibi görünüyordu. Ancak, daha sonra olanlar biraz farklı bir resim gösterdi. Tüm Gürcistan Ilia II'nin Katolikos Patriği Moskova ziyareti II; Rusya ve Gürcistan başbakanlarının uluslararası olaylarından biriyle kısa vadeli olmakla birlikte, ikili ticaretteki engellerin kaldırılması konusunda anlaşmalara vararak, Rusya'ya girmek isteyen Gürcistan vatandaşlarının vize rejiminin olası kolaylaşması konusunda bir anlaşma yapıldı. Genel olarak, ünlü bir eserin kahramanının dediği gibi: “Buz kırıldı”.
Bir yandan, tüm bu politik ve ticari buz kırıcılar olumlu düşüncelere yol açıyor. Ne de olsa, Rus ve Gürcü halkları arasındaki süren çatışma açıkça Rusya’ya, Gürcistan’a ya da bir bütün olarak Kafkasya’daki istikrara fayda sağlamıyor. Bununla birlikte, Rusya ve Gürcistan arasında böylesine ilerici ve ihtiyatlı bir yakınlaşma içinde, yakından bakıldığında, bir de tuzaklar görülebilir. Ve bu taşlar, günümüzde Rus-Gürcü temaslarına daha fazla ilgi gösteren Güney Osetya ve Abhazya ile ilgilidir. Neden göstermek Evet, ancak hem Tskhinvali hem de Sukhumi'de Moskova ve Tiflis arasındaki yakınlaşma girişimleri acı verici olduğu için. Ve Güney Osetya ve Abhazya'yı anlayabilirsiniz. Politikacıların dudaklarında, hem içinde hem de diğer durumda, aptal soru dondu: hiç atmıyor musun? Modern politika belirsiz bir şey, bu yüzden soruyorlar. Bir şeyden şüphelendiklerinden değil, sadece dürüst olmak gerekirse, yalnızca Rusya'nın duruşunun sertliği ile ilgili olan gelecekteki kaderiyle ilgileniyorlar.
Bu nedenle, müttefik devletlerin (Abhazya ve Güney Osetya) Moskova ve Tiflis arasındaki açık temastan sonra biraz sakinleşmesi için Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov konuyla kişisel olarak katılmak zorunda kaldı. Doğrudan dışişleri bakanlığı başkanı (prensipte diplomatların tipik bir örneği değildir), Rusya Federasyonu’nun Gürcistan tarafı ile kesinlikle herhangi bir alanda işbirliğine hazır olduğunu, ancak Moskova ve Tiflis’in konumlarını daha da yakınlaştırmak için Güney Osetya ve Abhazya’nın bağımsızlığını asla feda etmeyeceklerini belirtti.
Görüldüğü üzere, Rusya Dışişleri Bakanlığı, Abhaz ve Güney Osetyalı ortaklarına Rusya ve Gürcistan arasındaki ilişkilerin bir miktar ısınmasının, bir kez tamamlandıktan sonra, yani iki Kuzey Kafkas cumhuriyetinin bağımsızlığının tanınmasını etkilemeyeceği konusunda kesin bir güvence veriyor.
Ancak, Gürcistan'ın kendisinde, Sergei Lavrov'un sözleri hakkında, cevaplarını çoktan dile getirdiler: asla, asla konuşmadılar. Sonuçta, eğer “asla” değilse, o zaman neden bütün bir bakanlık Gürcistan'da çalışıyor - neden Paata Zakareishvili gibi bir beyefendi tarafından yönetilen Gürcistan'ın yeniden entegrasyonu bakanlığı?
Öyleyse, hem Rusya'da hem de Güney Osetya ve Abhazya'da Moskova ile Tiflis arasında ortaya çıkan ürkek yakınlıktan ne bekleyebiliriz?
Sergei Lavrov'un sözlerine odaklanırsanız, yeni Gürcü liderliği için olayların olası tek gelişmesinin söz konusu devletlerin bağımsızlığını tanımadıklarını dikkate almadan Rusya Federasyonu ile ilişkilerin geliştirilmesi olduğu ortaya çıktı. Başka bir deyişle, eğer istersen - takas et, istersen - ziyarete gel, istersen - misafir kabul et, fakat sadece bağımsızlığın tanınması ile dönüş oyununu unut. Bu pozisyon açıkça Rusya’ya jeopolitik noktalar ekliyor ve aynı zamanda Gürcistan’ın NATO, Avrupa Birliği veya ABD’yi ne kadar yakın görse de, bugün Rusya’nın pozisyonu üzerinde baskı yapamayacağını gösteriyor.
Bir devletin nihayet ve geri dönülmez bir şekilde "barışa zorlanmış" rolünün artık Tiflis'teki yetkililere uygun olmayacağı açık. O zaman yetkililerin yapması gereken ne kaldı? Ve onlar tarafından ve büyük, sadece iki seçenek var. Birinci seçenek: Güney Osetya ve Abhaz meselelerini çözmek için kurulmuş gibi davranarak kanatlarını çırpmak ve bu dükkan altında yavaş yavaş Rusya ile karışık temaslar kurmak (hızlı yeniden entegrasyon faaliyetinin taklit edilmesi). İkinci seçenek: dünya topluluğunu “işgalcilerin” akla gelme zamanına (aslında bölgedeki yeni bir askeri maceraya işaret eden bir seçenek) gerçeğine çekmek için tekrar tekrar deneyin.
Doğal olarak, bugün ilk seçenek herkese uyar: hem Rusya, hem Güney Osetya, Abhazya ve hatta Gürcistan. Ancak, örneğin, büyük denizaşırı demokratikleştiricilerden memnun değil. Sonuçta, o zaman Gürcistan'daki partisini kaybettiklerini imzalamaları gerekecek ...
Rusya, Tiflis’in ikinci kez yüzünü kaybetmek istemediğini (ilk kez Gürcistan’da başkanlığını sürdüren tanınmış bir politikacı sayesinde 08.08.08’i kaybettiğini) anlıyor ve bu nedenle bir şekilde birlikte oynamak gerekiyor. Mesela, endişelerinizi anlıyoruz, tamamen ayrı bir bakanlık ihtiyacını anlıyoruz, Zakareishvili'nin de bir şey için maaş ödemesi gerektiğini anlıyoruz (ailesiyle de yemek yemek istiyor) ve bu nedenle, Tanrı aşkına, istediğiniz kadar topluma koşmak . Asıl mesele, Abhazya'nın bağımsızlığının Güney Osetya ile birlikte çoktan oynanmış olduğu fikrini hissetmektir.
İkinci seçenek mümkün mü? Eh, bugün "ilerici demokratikleştiricilerin" göstermesi şartıyla, Kuzey Afrika ve Orta Doğu'daki girişimlerinin ön sonuçlarını ele almayı başaramazlarsa, yeni bir askeri müdahalenin olasılığı sıfıra yakındır. Ivanishvili, bir kez daha, 2008 Ağustos'unda kendini gösterenler gibi hataları tekrarlamak için, üzgünüm, aptal gibi görünmüyor. Fakat diğer yandan İvanişvili'ye kim soracak? - bu sefer ve neden askeri müdahale? - bunlar iki.
Burada, Gürcistan'ın belirli kuvvetlerinin yaptığı gerçeğini görmemeliyiz, diyelim ki, sorunu çözmeye daha yakın olmak için alternatif girişimler. Bu "bypass" alanlarından biri, yumuşak insanların diplomasisinin kullanılmasıydı. En üst seviyedeki temaslar imkansız gibi gözüküyor, ancak bölgesel düzeyde temas kurmak oldukça mümkün.
Bu düşüncenin gerçekleşmesi, Gürcistan delegasyonunun Kuzey Osetya'yı ziyaret etmesinin oldukça garip bir ziyaretiyle sonuçlanmasına neden oldu. Şubat ayının ikinci on yılında, Gürcistanlı delegeler Tiflis'ten Kuzey Osetya'da da belirtildiği gibi resmi Gürcistan makamlarıyla hiçbir ilgisi olmayan Vladikavkaz'a geldiler. Şey, yapmadılar, sahip olmadılar ... Ziyaretin amacı neydi ve bu ziyareti kim organize etti?
Gürcü sosyal aktivistlerine yapılan davetin, kar amacı gütmeyen kuruluş Kafkas Ortaklığı başkanı Bay Silaev tarafından "gönderildiği" ortaya çıktı. Ona göre, Gürcistan delegasyonunun Kuzey Osetya'ya (ve daha sonra Dağıstan'a) gitmesi, Gürcü tarafının Rus Kuzey Kafkasya'da neler olduğunu daha iyi bilmesi ve Rus Kuzey Kafkasya'da Gürcistan'da neler olduğunu daha iyi bilmesiyle bağlantılı.
Gürcistan delegasyonunun resmi makam üyelerinden hiçbirini temsil etmemesine rağmen, çok resmi kişiler tarafından karşılandılar: Kuzey Osetya Cumhuriyeti baş federal müfettişi - bölgesel Milletlerden Sorumlu Devlet Bakanlığı temsilcileri Alania Andrei Bessonov.
Rus-Gürcistan ilişkilerinin bozulmasına neden olan, Güney Osetya'daki durum hakkında (şüphelenecek) sorunları tartıştılar. Ve her şey oldukça yardımsever bir durumda geçti gibi görünüyor, ancak yalnızca Gürcü halk aktivistlerinin Tskhinvali'nin en az bir temsilcisinin katılımı olmadan Kuzey Osetya'da Güney Osetya konusunu tartıştığı gerçeği belli soruları gündeme getirdi.
Sebepsiz şüphe uyandırmak istemiyorum ama ...
Moskova şişeleme bir halk aktivisti başkanlığındaki bir grup Gürcü sosyal aktivist tarafından yapılan bir gezi daha az soru sormaz. Vladikavkaz ve Beslan'ı ziyaret ettikten sonra heyet Makhachkala'ya gitti. Burada düzenlenen basın toplantısında, Gürcü uzmanlar ziyaretlerinin amacının Rusya ve Gürcistan arasındaki kriz durumunun üstesinden gelmek olduğunu belirtti. Amaç iyi. Ancak, yalnızca dış haber ajansları, Çeçen halkının Sibirya ve Kuzey Kazakistan'a sınır dışı edilmesinin ertesi gününü kutlayan Gürcistan heyetinin ziyaretini Kuzey Kafkasya'daki Protestanların (Dağıstan dahil) yaptığı konuşmalarla birleştirmeyi başardı. Ayrıca birkaç yıl önce Gürcistan'ın Çerkes halkının soykırımını Rusya'dan tanıdığını da hatırladılar ...
Gürcistan delegasyonunun ziyaretinin kendisinin protesto eylemleriyle bağlantılı olup olmadığını söylemek zor. Ancak sonunda, Gürcistan delegasyonunun Rusya'nın güney bölgelerine yaptığı gezinin Rusya dışında bazı güçlerin istediği gibi döndüğü ortaya çıktı: delegeler, iddiaya göre Rus Kuzey Kafkasya Çeçen ve Çerkes nüfusu arasında tüm hızıyla iddia edilen protesto ruh hallerini destekliyor gibiydi. Rusya'nın güneyindeki protesto mitingleri (neye karşı? ..) hakkında çok renkli olan The Jamestown Foundation gibi bir organizasyon tarafından boyanıyor. Bu örgütün ifadelerine göre, Dağıstan topraklarında yaşayan binlerce Çeçen, tam anlamıyla yetkililerden atalarının sınır dışı edildiği yerlere iade edildiklerinden emin olmalarını talep ediyor. Aynı zamanda, materyallerin yazarları demokratik okuyucularına açıklama yapmak için canlarını sıkmadı, fakat “memnuniyetsiz” in bu yerlere kendi başlarına dönmelerini engelleyen şey ne oldu? Ama amaç bu değil, bilgilendirmek: Rus yetkililer Kafkas halklarına baskı yapmaya devam ediyor Gürcistan burada “Kafkas kardeşlerine” yardım etmeye çalışıyor ...
Bu durumda, bir şey açıklığa kavuşuyor: mevcut Gürcü otoriteler Kafkasya'daki durumu bir kez daha dengesizleştirmeye yönelik girişimlerini terk etse bile, bunu yapmak isteyen dünya azalmayacak. Washington'dan yayın yapan ve Çerkezlerin ve Çeçenlerin sorunlarını Mikhail Saakashvili gibi “bildiği” Jamestown Vakfı, her şey canlı bir örnek.
Bu yüzden resmi Tiflis’in Rusya’da hangi pozisyonda çalıştığı hakkında konuşurken, bakmanız gerekecek ve arkasında kimse yok mu? ”Bu“ biri ”hiç Tiflis’le bağlantıya hazır mı? Rusya ve Gürcistan arasındaki ikili ilişkilerde yaşanan temel engelin, bölgede istikrarsızlaşma ile ilgilenen yabancı güçlerin varlığında yatıyor.