'Güney ağaçları tuhaf meyveler verir, yapraklarda kan ve köklerinde kan.'
–Abel Meeropol (namı diğer Lewis Allan), 'Garip Meyve'
Saat sadece 9:06 ve sanırım bugün asılabilirim.
* * * *
Gönüllü olduğum iş, görebildiğim ya da duyabildiğim her kuşu üç dakikalık aralıklarla kaydetmekti. Bunu elli kez yapmam gerekiyor. Bak, dinle ve üç dakikalığına listeleme. Arabaya bin. Yarım mil sür. Dur. Defol. Bakın, dinleyin ve tekrar listeleyin. Bu, 1966'dan beri tüm Kuzey Amerika'da ilkbahar ve yaz aylarında binlerce gönüllünün izlediği bir rutin. Veriler, kuş bilimcilerin kıtada üreyen kuşların nasıl ilerlediğini anlamaları açısından kritik önem taşıyor.
Şimdiye kadar gidişat eğlenceli ve kolaydı, neredeyse herkesin hayal edebileceğinden daha yavaş bir şekilde. Ama buradayım, Laurel Falls Breeding Bird Survey (BBS) rotasının otuz iki numaralı durağındayım: eyaletteki en beyaz yerlerden birinde, dürbünle bir eve dönük yol kenarında oturan büyük siyah bir adam. Konfederasyon bayrağı gururla sergileniyor. Yoldan geçen kamyonlar, bir ya da iki korna ve meraklı çift çekimler nadirdir, ancak yine de beni eldeki görevden uzaklaştırır. Belki de bir BBS rotasında görev sırasında ölmek için özel bir ölümden sonra ödül verilmiş olabilir - belki de kuş sayımı becerilerimi onurlandıran yol kenarındaki bir plaket.
Zihnim, daha önce gördüğüm eski bir siyah-beyaz fotoğrafın korkunç sahnelerini oynuyor - bir linç partisindeki neşeli kalabalıklar. Soluk yüzler kötü ışıkta vahşice parlıyor. Küçük bir kız genişçe gülümsüyor. Şerefsizliğin sarkık, kara tenli konuğu anonim, garip ve cansız bir şekilde sallanıyor. Billie Holiday’in sesini duyabiliyorum.
Serin başlayan dağ sabahı, Haziran bayramına doğru hızla ısınıyor. Panoyu terli ellerle daha sıkı tutuyorum, yolun karşısındaki bahçede tehditkar bir şekilde çırpınan yıldızları ve çubukları elimden geldiğince görmezden geliyorum. Önümüzdeki üç dakika çok daha uzun görünecek.
Böyle sabahları bazen neden böyle şeyler yapmayı seçtiğimi sorguluyorum. Her şeyden bu kadar uzakta, bu rotayı burada kullanmak deli miydim? Ya o evdeki biri burada siyah bir adam bulundurmaya o kadar hevesli değilse, belki bir şeyleri - ya da insanları - kontrol etmemesi gerekirdi? Bazı dağ halkının meraklı yabancıların etrafta dolaşmasını sevmediğini duydum. Yine de buradayım, kuş gözlemciliği yapan siyah bir adamım.
* * * *
Yıllar boyunca, kıyıdan kıyıya ve yurtdışında da yüzlerce yerde yüzlerce tür listeledim. Deniz seviyesinden dağ tundrasına kadar tonlarca kuş gördüm. Ama Amerika'da siyahi bir adam olarak bir profille büyüdüm. Genel olarak toplumda, sığdırmam gereken belirli kutular var ve bu kutulardaki etiketlerin çoğu iyi değil. Birder'in de bir profili var, çok daha olumlu algılanan bir profil. Amerika Birleşik Devletleri'nde kuşçu olmak, muhtemelen orta yaşlı, orta sınıf, iyi eğitimli beyaz bir adam olduğunuz anlamına gelir. Etiketlerin çoğu benim için geçerli olsa da, ben siyah bir adamım ve bu nedenle kuş gözlemciliği anomalisi. Yolda bana benzeyen birini görme şansı, fildişi gagalı bir ağaçkakanı görmekten sadece biraz daha fazla. Hayatım boyunca ondan az siyah kuşla karşılaştım. Bizler kendi başımıza gerçek nadirleriz.
* * * *
Üç yıldır eyaletteki tek dağ BBS'si olan bu rotadan sorumluyum. Manzara çalışmaya değer görünüyordu. Rotanın iyi kısımları için Blue Ridge Dağları ufku doruğa çıkarır. Bir durakta süpürge sazının üzerinden sıçrayan tarla serçeleri ve bir sonraki durakta defne örtülü bir koydan fırlayan kukuletalı ötleğenleriyle açık araziye ve ormanlara girip çıkarken, bazen kendimi çimdiklemem gerekiyor. Eski bir elma bahçesinin yanındaki yirmi dört numaralı durak muhteşem. Ötücü mavi gaga gagaları, uğultulu çayır ötücüleri ve sarı göğüslü sohbetler genellikle üç dakikanın çabuk geçmesini sağlar. Daha önce, yabani otlarla çalıların arasında bir yerden yalnız bir bobwhite aradığında, bunu gün için iyi bir alâmet olarak kabul etmiştim.
Tamam, 9:04. Başlamam gerek. Bir ağaç ardıçkuşu - güzel, bugün için ilk olan bu. Yaz tanager - hayır, kırmızı tanager - iki tane. Amerikan kargaları — bunlardan belki üç tanesi gibi geliyor. . . '
Türleri işaretlemenin ortasında düşünceler kafamdan yeniden süzülmeye başlıyor. Belki de bu insan 'miras, nefret değil' tipidir. Hiç siyah çim jokeyleri, kül bloklarının üzerine kaldırılmış tekerleksiz arabalar veya bahçede kuduz çukur boğaları görmüyorum. Bayrağın ötesindeki tek sinir bozucu, ısrarla havlayan bir Chihuahua, işitme mesafesindeki herkese varlığımı duyurmasıdır.
'TAMAM MI. O kavağın tepesinden şarkı söyleyen bir saka kuşu muydu? Kesinlikle saka kuşu. ' Saatime hızlı bir bakış. Hala gitmek için tam iki dakikam var.
Sarı gagalı bir guguk kuşu, komşu ağaçlıkta bir yerden nalları dikiyor ve onu listeye ekliyorum. Ama bir sonraki kuşun sesini yakalayamadım çünkü dikkatim dağıldı. Biri mi geliyor? Vermek istemediğim şeylere ihtiyaç duyacak, sıyrık saçlı bir köylü hayal ediyorum. Geçmiş olaylar, özellikle tehlike tehditleri gerçek olduğunda, boğazımın arkasında ekşi-kaygan bir safra tadı yükselterek, hafızadan çabucak kaybolmuyordu.
* * * *
Doğal Kaynaklar Dairesi'ndeki ilk işlerimden birinde, rengimin hayatıma mal olacağını düşündüm. Süpervizörüm Kate ve ben, orman gülleriyle boğulmuş dağ koylarından, küçük derelerden ve çamlarla kaplı sırtlardan oluşan bir labirent olan uzak Jocassee Gorges'e yarasalar ve küçük memeliler için canlı tuzaklar yerleştirmek için dışarı çıktık. Upstate halkının eskiden 'Karanlık Köşe' olarak adlandırdığı kısmında olduğu kadar vahşi doğaya yakın.
Dağlardaki insanların hiçbir renkten yabancılardan hoşlanmadığını duymuştum. Tuhaf bir yabancıydım ve belki de yerel halkın beyaz bir kadınla çalışması gerektiğini düşünmediği kişi. Kate, diş deseninde veya kürk renginde en ufak nüansları fark eden süper gözlemci bir doğa bilimciydi - ama sanırım, algıladığım tehdide aldırış etmemişti.
Bir araca yetecek kadar geniş eski bir tomruk yolda giderken başka bir kamyonla karşılaştık. Paslanmış, ezik kamyonetin taksisi üç adamla doluydu. Araçlardan biri diğerine dar yolda yol vermek zorunda kalacaktı ve biz de kenara çektik. Kate ve ben, geleneksel güney pikap-yoldan geçen dalgasını sunarak bir el kaldırdık. Cevapları gönülsüz görünüyordu. Neredeyse bir parmak yukarı kalktı. Bunun yerine, adamlar yavaşça dönerek baktılar. Bakışları ön camdan sıkılmış ve boğazıma dolanmıştı. Altı göz, parçası olmak istemediğim kararları veriyor gibiydi.
Onlar gürlerken arkamı döndüm. Fren lambaları aniden parladı ve yedek ışıklar yandı. Kamyon, hayal edebildiğim tek nedenden dolayı üç noktalı bir dönüş yaptı: Bizi tekrar oraya götürmek istemediklerine karar verdiler. Midem düğümlendi. Yetkililerin, yapmak istedikleri her şeyi yaptıktan sonra, bu köylülerin bizi terk edeceği ormangülü cehennemlerinden çürüyen cesetlerimizi kurtarmanın ne kadar süreceğini merak ettim. Kate kayıtsız bir şekilde arkadaki kamyonun niyetini yüksek sesle merak etti ama yaklaşan saldırı ihtimalinden çok kontrol edeceğimiz tuzak tuzaklarıyla mahvolabileceklerinden daha fazla endişeli görünüyordu.
Sadece çok kötü rüyalarda yaşadığım bir sınırdaydım. Gitmek yavaştı ve adamlar bizi yüz metre kadar takip ettiler. Hızlarını korudular, dönüş için döndüler. Karnımdaki düğüm gerildi. Kaçışı olmayan bir çıkmaz yoldaydık. Silahsızdık. Şüphesiz kamyondaki adamların silahları ve bıçakları olacaktı - muhtemelen bir ip de. Yeni doğmuş yaban hayatı kariyerimde ilk defa, açık hava tutkumu takip etmenin gerçekten buna değip değmeyeceğini sorguluyordum.
Dua edip etmediğimden emin değilim. O zamanlar Tanrı bu tür durumlarda hala bir seçenekti. Ama toplama penceresinden attığım her şey kabul edildi. Üçlü, ilk başta yaptıkları gibi aniden durdu ve döndü. Kate, geçidin ağzının derinliklerine doğru ilerledi ve karanlık bizi ormandan uzaklaştırana kadar akşam çalıştık. O gün hiçbir şey yakalayamadık. Normalde her tuzağı Noel benzeri bir beklentiyle kontrol ederdim, küçük bir yaratığın - dumanlı bir farenin, altın bir fare ya da kırmızı semenderin - beş galonluk kova tuzaklarından birinin altında olabileceğini umardım.
O gün daha az umursamazdım. Çıkışımız için endişelendim. Adamların sadece zamanlarını beklediklerinden emindim, yapabileceğimiz tek yolla geri dönmemizi beklerken. Her keskin virajda onları park etmiş görmeyi umuyordum. Bizi hızla eve götürecek asfalt yola çıkana kadar rahatlamadım. Kate daha sonra bana kamyondaki adamların bizim kolluk kuvveti olduğumuzu düşündüğünden şüphelendiğini, belki de ormanda saklanmış marihuana parçaları veya kaçak içki aradığını söyledi.
Uzak yerlerde, bagaj olarak dürbünlere, dürbünlere ve saha rehberlerine korku her zaman eşlik etmiştir. Birkaç yıl sonra, doktora saha araştırmam sırasında, üç paçavra, kırmızı sprey boyayla KİME Çalışma sitelerimden birine giden Orman Hizmetleri kapısında göründü. 'Hoş geldiniz' işaretini gördüğümde, eski duyguların çoğu geri geldi. İzleyen biri olup olmadığını görmek için içgüdüsel olarak omzumun üzerinden baktım. Ve noktayı bir daha ziyaret etmedim. Güvenliğim tehlikeye girdi, bilim yapmak için başka bir yer buldum. Bunu birkaç yıl önce, Batı Kuzey Carolina dağlarında, bir araştırma projesi yapmam gereken yerlerin yakınında beyaz üstünlükçü bir grup 'örgütlendiğinde' de yapmak zorunda kalacaktım. Ulusal haberleri, Hitler'e taptıklarını ve Martin Luther King Jr.'a benzeyen hedeflere ateş ettiklerini gösteren öykülerle yaptılar. Üniversiteden biri, ölümünden sonra diplomamın verilmesi konusunda şaka yaptı. Öyleyse, teklif yazılmış ve proje finanse edilme yolunda ilerliyor olsa da - ve Güney Apalaşlılarda gül göğüslü gagalılar, altın kanatlı ötleğenler ve orman yönetimi üzerine araştırma potansiyel olarak çığır açıcı olabilir - Bütün şey.
Bu kararlar kafamda sahaya olan bağlılığım hakkında şüpheler uyandırıyor. Ne de olsa vahşi yaşam biyolojisindeydim, uzak yerlerde çalışmanın genellikle bir beklenti olduğu bir meslek. İnşa etmeye çalıştığım herhangi bir güvenilirlik, zenciler için güvenli bir rahatlık alanının ötesine geçme konusunda tereddüt gösterirsem, paramparça olur. Ve bu yüzden çoğunlukla korkuyu yuttum, mecbur kaldığımda alıştım ve devam ettim.
Yine de yalnız değilim. Arkadaşlarım var - siyahi arkadaşlarım - ayrıca kalıcı bakışları, hoşnutsuzluğun bakışlarını da deneyimlemiş. İşitme mesafesine düşen renkleri hakkındaki yorumlara katlandılar. Haritalara bu mercekten bakıyorum - hoşgörünün geliştiği ve nefret ve ırkçılığın iltihaplı göründüğü yerler - ve nerede olmak istediğimi düşünüyorum. Çoğunlukla bu yerler benim vahşi doğada olma arzumla uyuşuyor ama bazen uymuyorlar.
Vahşi şeyler ve yerler hepimize aittir. Dolayısıyla, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki daha büyük ırk sorunlarını çözemezken - benim ve benim gibilerin her zaman güvende hissedecekleri bir yol öneremiyorum - kendi küçük köşemde bir çözüm önerebilirim. Daha fazla renkli insanı 'dışarıya' çekin. Tuhaflıkları sıradan hale getirin. Daha fazla siyah kuş, yaban hayatı biyologunun, avcıların, yürüyüşçülerin ve balıkçıların mevcudiyeti, diğerlerine, bizim de bir yaz tanagerinin uğultusunu, bir beyaz kuyruklu kova'nın inanılmaz içgüdülerini ve uzun çamlardaki rüzgarın sesini takdir ettiğimizi söyleyecektir. . Sorumluluğumuz, arkasından gelenlere bir şeyler aktarmaktır. Beyaz olmayan gençler, atalarının çoğunun bildiği şeyle yeniden bağlantı kurarken, toprakla olan bağlantılarımız, güçlü meşe ağaçlarının ana kökleri gibi derine uzanıyor; toprak bizi yeniler ve yaşatır - belki işler değişmeye başlayacaktır.
Yakında siyah bir kuşun nadir görülen bir olay olmayacağını umuyorum. Bir noktada kuş gözlemciliği festivali kalabalığına serpilmiş renk göreceğimi umuyorum. Genç ateşli kuşların benim gibi siyah olduğu günü umuyorum. Bu umutlar, geçmiş deneyimlerin karanlığını aydınlatır. Şu an da var. Yıllarca çok uzak yerlerde kuşları aramaktan ve insanlardan en kötüsünü beklemekle öğrendiğim şey, varsayımlarımın temelsiz olmaktan çok kez olduğudur. Bu doğa arayan ruhlar, sadece kuşları değil, teselliyi de bulmaya çalışan çoğunlukla akraba ruhlardır. Çoğu beyaz olan arkadaşlardan oluşan bir katalog kuşlara ve doğaya olan tutkuma ilham verdi, yol gösterdi ve hatta bazen besledi. Birlikte baktığımızda, kendimizle ilgili farklı olan her şey, dürbünümüzün ötesinde gördüğümüz yaratıkların tüylerinde kayboluyor. Tüylü şeylerin ortak arayışında güç vardır.
* * * *
Kırk beş saniye daha ve bitireceğim. Orada bir fırın kuşu şarkı söylüyor. Kuzeyli bir kardinal yongası. Ve insan gözleri üzerimde. İzlediklerini hissedebiliyorum. Bu son dakika sonsuza kadar sürüyor. Küçük köpek kuduz gibi havlıyor. Son otuz saniyede hiç kuş görmüyorum ya da duymuyorum çünkü saatin aşağı doğru ilerlediğini izliyorum. Süre doldu! Korkularımı topluyorum ve otuz üç numarayı durdurmak için sonraki yarım mili sürüyorum.
Afrika Gomez'in özellik fotoğrafı.
Nereden EV YERİ: RENKLİ BİR ADAMIN DOĞA İLE SEVGİ İLİŞKİSİNİN ANILARI . Milkweed Editions'ın izniyle kullanılmıştır. Telif Hakkı 2016, J. Drew Lanham.