İngiltere, Kraliçe II. Elizabeth’in tahta çıkışının 70. yıl dönümünü birkaç hafta içinde resmi tatille kutlayacak. Britanya 1952’den bu yana birçok yönden değişti – imparatorluk çözülmedi ve toplum daha hoşgörülü hale geldi – ama enflasyon hemen hemen aynı oranda ilerliyor.
Metrikler ve veri toplama yöntemleri birden çok yinelemeden geçmiştir. Fiyat endekslerini oluşturan 700 küsur bileşen de var. bu 1950’ler alışveriş sepeti – büyük olasılıkla hasır bir tane – öküz karaciğeri, domuz yağı, konserve meyve ve gerçek balık sürüleri gibi gıda maddeleri içeriyordu. İkinci dünya savaşının sona ermesinden sonra devam eden tayın, bazı malları bu hazneden uzak tuttu. Hâkim bir tutumluluk kültürü, daha fazla kişinin evde yetiştirilen sebzelere dayanması anlamına geliyordu.
İthalat kısıtlamaları bir sorundu ve gıda fiyatlarındaki artışlar, ücret paketlerindeki artışları geride bıraktı. Bu kötü durum, hanelerin net gelirlerinin üçte birini gıdaya harcadığı anlamına geliyordu.
Bugün, bu rakam yüzde 10’dur ve kilerler, vejetaryen sosisler gibi öğeler de dahil olmak üzere, sonsuz derecede daha çeşitlidir. Bu, yükselen yaşam standartlarının, yoğun çiftçiliğin ve süpermarketlerin gücünün sonucudur. Enflasyona göre ayarlandığında, yeni patateslerin maliyeti, taç giyme töreni sırasındakiyle hemen hemen aynı.
Bazı mal ve hizmetler daha ucuzdur. Teknoloji sayesinde, iletişimde kalmak için çok daha az para harcanıyor: WhatsApp ve diğer uygulamalar, ana hat aramalarının yerini aldı. Telekomünikasyon sektöründe, savaş sonrası maliyetler günümüzün iPhone’larından daha hızlı yükseliyordu, ancak makul bir şekilde öyleydi. o zamanki Earl De La Warr’ı hesapladı. Lordlar Kamarası’na, “Lordlarınızdan kaçının ticaret veya sanayiyle uğraştığını bilmiyorum” dedi. “Fakat kaçınızın savaş öncesi dönemden sadece yüzde 50 daha fazla mal sattığını bilmek isterim. [prices]”
Diğer alımlar dört nala devam etti. Paketin lideri: evler ve okul ücretleri. Nationwide konut fiyat endeksi, 1952’de bir evin ortalama fiyatını 2.000 £’un altına koyuyor. Bugün rahatlıkla 250.000 £ ‘dan fazladır. Bu, enflasyona göre düzeltilmiş eşdeğerin altı katından fazladır ve size Londra’da zar zor bir ayakkabı kutusu büyüklüğünde bir daire satın alacaktır.
Elbette, daha fazla insan daha iyi durumda. İşgücünün beşte biri, 1950’lerde yaklaşık yüzde 8’e kadar profesyonel işleri dolduruyor. Otomasyon aynı zamanda daha az büro işi anlamına geliyor, bu da sekizde bir iken onda bire düşüyor. Ancak servet eşit olmayan bir şekilde bölünmüş durumda. Tarihçi John Burnett’in dediği gibi, “yoksulluk genel bolluğun ortasında devam eder”. Önümüzdeki 70 yıl dolduğunda da muhtemelen bu durum böyle kalacak.
Lex ekibi, okuyuculardan daha fazlasını duymakla ilgileniyor. Lütfen aşağıdaki yorumlar bölümünde bize – tercihen çok uzun vadede – enflasyon hakkındaki görüşünüzü bildirin.
Kaynak : https://www.ft.com/content/8c0e12c1-58e4-4522-b83a-c2476c9ae49a