Aşırı şanslıdır. Ben o sandalyeye oturmuş karşımda duran polislere bakarken şöyle bağırırken görüyorum kendimi.
Evet ben öldürdüm! Beni tam burada idam edin!
Belki şikayetçi olmak için gittim ama önemli değil. Kesin bir halt işlemiş olabilirim. Çünkü polisler inanılmaz. Seni o kıvama nasıl getiriyorlar anlamıyorum. Sanki aynı cümleyi 993 farklı şekilde söylüyorlar ve bunu 2 dakika içinde yapıyorlar gibi. Çok emin değilim. Otorite var bi de, çok garip bir şey. Sanki hepsi 89 okul müdürü gücünde ve sen sidikli lise öğrencisi halinle dayağı bekliyorsun.
Aynı şey polis arkadaşımla konuşurken yine yaşanıyor. Neredesin diye soruyor, diyorum ki oturuyom. Nerede oturuyorsun diye soruyor. Evde diyorum. Neredesin diyor yine. O an bi panik oluyorum, acaba diyorum ben burada mıyım? Oturuyor olabilir miyim? Belki kalktım, yürüyorum. Emin olup öyle cevap veriyorum. Sonra emin misin diye soruyor. Şüphecilik, gerilim, şizofreni ve bilim-kurgu. Belki korku filmi.
O yüzden bunların yüzünü görmemiş insan şanslıdır. Ne olacağı belli olmaz. john wick olduğuna bile inandırırlar. Eheh.
Adliye ve mahkeme salonu konusunda hiç konuşmak istemiyorum. Sırf oraya düşmemek için iyi bir vatandaş ve bekar bir insan olarak yaşamaya razı gelir insan. O karışıklık, o düzensizlik içinde yaşanan düzen, umursamazlık ve şüphe arasında sıkışıp kalmış ve bunu rutine bindirmiş insanlar. Bunlar yorucu şeyler.