benD. Şimdi 2. Dünya Savaşı’nın sona ermesinin üzerinden 75 yıl ve Nazi döneminin başlangıcından bu yana neredeyse 80 yıl geçti. Bununla birlikte, her yıl, Yahudiler tarafından öldürülen, evlerinden tahliye edilen veya mallarını değerinin küçük bir kısmı için satmaya zorlanan sanat eserleri, hak sahiplerine veya bu sahiplerin torunlarına iade edildiğinde adalet sağlanır. .
Politika tartışmalı değil: söz konusu mülkün tapusu yasal olarak elde edilmedi ve sadece tazminat verildi. Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa’daki hükümetler ve mahkemeler bu davaları her yıl belirleyerek asıl mal sahibine hak veriyor.
Bu politika basitti ve geniş çapta kabul gördü, ancak şimdi İsrail Yüksek Mahkemesinden ihraç durumunda kasıtlı olarak görmezden geliniyor gibi görünüyor. Bunlar davalardı Tekrar tekrar alıntı yapıldı Şimdi Kudüs’te şiddetin en büyük kışkırtıcısı Tel Aviv’deki Hamas roketleri, yağmur şeklinde kutsal şehrin ötesine hızla yayıldı Ve başka yerlerde – sık sık yakalanmalarına rağmen, ciddi yaralanmalar ve ölümlerle.
Bu durumlarda Kudüs’te Şeyh Zarra veya Shimon Ha-Sadiq adında bir mahalle var. Çevredeki arazi 1874’te Osmanlı Kudüsündeki Yahudi gruplar tarafından satın alındı. Yahudiler, 1947’de İsrail Bağımsızlık Savaşı’nın başlangıcına kadar orada yaşadılar. Aralık 1947’de mahalle saldırıya uğradı. Olarak Hesap 2005 yılında yazılmış,
1948 savaşının başında Yahudiler Ürdün tarafından sınır dışı edildi ve Arap mültecilerden önce Yahudi mülteci oldular. 1967’de Yahudileri kovan ve evlerini yağmalayan Arap “haydutları”, İsrail 1967’de Kudüs’ün doğu kısmını işgal etmesine rağmen İsrail’de yaşamaya devam ediyor. . . Bölge sakinleri, savaşın başında Arap ve İngiliz güçleri tarafından üç Yahudi mahallesini de kaçtı ya da tahliye etmeye zorlandı. . . . 29 Aralık 1947 gecesi Yahudi ailelerin biri hariç hepsi Şimon Hatsadık’a kaçtı. Ailenin geri kalanı 7 veya 8 Ocak 1948’de kaçtı. Şimon Hatsadiç, halkın kovulduğu ve savaştan sonra geri dönmediği ülkenin ilk komşusu oldu. Yahudiler benzer şekilde Aralık 1947’de güney Tel Aviv’den kaçtılar, ancak Şimon Hatsadik Arap kontrolü altındayken savaştan sonra geri döndüler. . .
Şimdi, bu Arap ailelerin bazıları mahallede 70 yıldan fazla bir süredir yaşıyorlar – ancak arazi veya apartman hakları yok. Doğu Kudüs’ü 1948’den 1967’ye kadar yöneten Ürdün birçok mülke tapu verdi – ama bunlar değildi. Yasal sahipler şimdi bu mülk üzerindeki haklarını talep etmeye çalışıyorlar.
Coholet Politika Forumu İsrail’de açıklaması:
Şeyh Zarra’daki mevcut anlaşmazlık, kira süreleri dolan bir dizi mülkü ve bazı durumlarda kiracı haklarına sahip olmayanları, ev sahipleri-ev sahiplerine karşı mahkeme kararlarını başarıyla kazanan ve kiracıdan fazlasına sahip olanları ilgilendiriyor. Dava yıllardır devam ediyor ve sahipleri her adımda başarılı oldu. . . . Anlaşmazlıktaki kiracılar, kira sözleşmelerini 1950’lerde Ürdün Muhafız Düşman Zinciri aracılığıyla satın aldı. Kiracıların (mülk sahiplerinin değil) hakları 1982’de birçok mahkeme kararıyla yeniden teyit edildi ve İsrail hukuk mahkemeleri, kiracıların selefleri ve mülk sahipleri arasında uzlaşma anlaşmalarını kabul eden kararlar verdi. Kararlar ve uzlaşma anlaşmaları Kiracılar İsrail yasalarına göre “korumalı kiracılara” sahipti (İsrail, Ürdün ve İngiliz yasalarına göre sıradan kiracılardan daha yüksek statü), ancak mülk sahiplerinin hala daha iyi bir unvanı vardı. Kiracılar bugüne kadar korunan kiracıların avantajlarından yararlanmaya devam ediyor; Bu nedenle kiracıları, kira sözleşmelerinin yakın zamanda sona ermesine kadar yarım yüzyıldan fazla kesintisiz devam etti (bazı durumlarda kira şartlarının ciddi ihlali nedeniyle, diğerlerinde kira sözleşmesinin normal sona ermesi nedeniyle). Elbette haydutların yasal hakları yok.
Burada sık sık hiçbir iyiliğin cezalandırılmayacağı görülmektedir. Bu Arap aileler, Yahudiler 1948’de zorla evlerinden çıkarıldıklarında atladılar. İsrail 1967’de geri döndüğünde, bu ailelerin tahliye edilmesi beklenebilirdi – ama yapmadılar. İsrail’in Ürdün’ün kendilerine verdiği unvanlara saygı duyacağını gördüler. Mülkiyeti olmayanlar, İsrail’in kira sözleşmelerine saygı duyduğunu ve kira şartlarına bağlı olduklarını gördüler.
Bazı kira sözleşmeleri tamamlandığında, bazı kiracılar kira ödemeyi reddettiğinde veya bazı mülkler kiracılar tarafından değil de haydutlar tarafından işgal edildiğinde ne olur? Bu, birkaç Filistinli ailenin dahil olduğu bir davada eninde sonunda sınır dışı edilebilecek olan İsrail Yüksek Mahkemesi önünde.
Cohelette’in analizinde şu satırı tekrar düşünün: “Dava yıllarca sürdü ve sahipleri her adımı kazandı.” İsrail mahkemeleri bazen İsrail “soluna” en sempati duyan mahkemeler olarak görülüyor – diğer Batı ülkelerinde olduğu gibi yasal mülkiyet hukukunu kullanmaya devam ediyorlar ve sürekli olarak haklarının aşınmadığı görüldü. Aralarında yaşayan Yahudiler kovulunca insanlar bu evlere girdiler.
Şimdi Naziler tarafından Yahudilerden zorla ele geçirilen resimlere dönelim. Bu resimlerin sahiplerine yaygın bir sempati var ve bu gazete hesaplarında, mahkeme kararlarında ve uluslararası konferanslarda görülebilir. Kudüs’teki tartışmalı mülkün sahibi olanlara neden bu kadar sempati duyulmuyor? Bu sınır dışı etme faaliyetlerinin çoğu hesabında neden destek veriliyor? Genel olarak İsrail’e sempati duyan medya da bir eğilim bildirisi yayınladı (bkz. Bu analiz Fox News raporlama).
Güzel sorular. İsrail’in eleştirisi, dünyanın ölü Yahudileri (ve resimlerini) hakları için savaşan yaşayan Yahudilere tercih ettiği şeklindeki acı eski sonuçla mı açıklanıyor? “Kudüs’ün Yahudileştirilmesi” ile ilgili Arap şikayetlerinin bağlamı, sanki şehir bir şekilde doğası gereği bir Arap başkentiymiş gibi tüm Yahudilerin yabancı olduğudur. Mescid-i Aksa’yı hayali İsrail yıkımından korumak için savaşın bu kısmına benzer davalar yaratan Filistin propagandası mı?
İşte bir teori: İsrail’in buradaki eleştirmenleri hukuk ve hakları umursamıyor. Dün Dışişleri Bakanı Anthony Blingen ile görüşmeden önce Ürdün Dışişleri Bakanı Hakların ileri sürüldüğü davaları anlatmak için “Şeyh Zarrah halkına” karşı kışkırtıcı eylemlerden söz etti: Hakları unutun, mahkemeleri unutun.
Blingen, bu mahkeme kararlarını ertelediği için İsrail’e övgüde bulundu. Ancak yakında gelecekler ve Biden yönetimi ve birçok hükümet için ilginç bir sınav olacak. Hukukun üstünlüğünü koruyacaklar mı ve İsrail’in mal sahipleri için bir karar verme hakkına sahip olduğunu iddia edecekler mi (eğer bu mahkemenin kararı ise)? Ya da Yahudilerle işbirliği yapmanın hiçbir siyasi riskinin olmadığı eski Nazi davalarına gelince, hukukun üstünlüğü sadece Avrupa’da mı geçerli?