Geçen hafta, Orta Tennessee’deki Dairy Queens’de hindi sezonumun ilk çeyreğinin ortasında oturuyordum. O yazıdan sonra birkaç gün daha gönüllü durumda avlanarak geçirdim ve gerçek dünyaya gitmek için ayrılmadan önce başka bir hindi ile savaşmayı başardım.
Ertesi sabah, 4 Nisan, önceki gece, büyük, dik bir tepenin tepesine körü körüne tırmandım, bir sürü arazi duymayı umarak hiçbir şey toplayamadığım için. Gün doğmadan önce hindiler etrafımda kükremeye başladı ama hepsi özel arazideydi, yani sınırsızdı.
Gün ışıdığı için nihayet bir hindi benim durduğum yerden 400 metre öteye, ama avlanabileceği aynı ana höyüğün üzerine düştü. Hemen yeri biraz örtmeye başladım ve ana, büyük sırtların yarısında olan hindinin tam yerini, sadece küçük bir tırnağı bulabildim. Uygun bir ağaç dikmek için kendimi diktim, ana sırtta parmağımı birleştirdim ve kuplörden anında yanıt alan yumuşak bir sesle çağırmaya başladım.
Sonraki 15 dakika boyunca Tom ve ben çığlıklar atarak konuştuk ve içinde bulunduğum durum hakkında daha iyi hissettim. Hindinin tek yapması gereken, tam kucağımda olmak için 100 metre yürümekti. Kolay bir atış için. Hindilerin sık sık yaptığı gibi, bacakları yere değdiği anda ağzını kapatır. Hindi uçtuktan yaklaşık bir saat sonra o ağaca oturdum ve benimle bir hamle yapmasını ya da halka karşı özel sektörde çalışmasını bekledim.
Kopler ile “yavaş oynamaya” karar verdim ve bana gelmeyeceğini anlayana kadar bekledim ve sonra Tom’un gittiğini düşündüğüm özel arazinin yakınındaki tümsekleri yumuşatmaya başladım. Yere yaklaştığımda, büyük bir kırmızı meşeye oturdum ve bağırmaya ve camdan bir sese sessizce basmaya başladım, ama boşuna. Hindi tamamen sessizdi ve bu beni şaşırtmadı. Bölgedeki diğer hindileri duymuş olsaydım, kaybımı en aza indirmeye devam edebilirdim, ancak bu tek kişi olduğu için, tekrar doğru davranmaya başlayıp başlamayacağını görmek için ona birkaç saat vermeye karar verdim.
Bir buçuk saat o ağacın önünde oturdum ve her 20 dakikada bir bağırdım ve ayrılmak için kalktığımda 150 metre ötedeki hindi tarlanın diğer ucundaki halkın üzerine atladı. Hemen geri adım attım ve mesafeyi yarıya indirmeyi umarak küçük parmağımı höyüğün etrafında büktüm ve ana sırtları kurmaya çalışırken hindi kucağıma 50 metreden fazla sokulmadı.
Hindiyi yere indirmek için asla tartışmadım ama bu durumda bunu yapmak zorundaydım çünkü Tom olmam gereken yerde benim üstümdeydi. Bulabildiğim en büyük ağacı seçerek, çılgınca oturdum ve Brandon Martin’in en sevdiğim ağız seslerinden bazılarına bağırdım, hindi hiç yapışmadı. Hindi sallanır sallanmaz, kırılan yaprakların sesi kulaklarımı doldurdu ve nereden geldiğine odaklanmak zorunda kaldım çünkü hindiyi üstümdeki tepeye tırmanır tırmanmaz vurmak istedim. Dolabım kötü olduğu için kendimi görmekten korktum. Birkaç saniye sonra bir ağacın tepesinde kırmızı bir kafa belirdi ve kırmızı noktama girdi. Tetik çekişi pürüzsüzdü ve başladığı hızda Copler’a kalmış.
Geçen hafta Tennessee’de kamp kuracak ve 5 gün boyunca avlanacak kadar şanslıydım ve kesinlikle gelecek yıl geri döneceğim. Gelecek hafta Brandon ile Kentucky’yi bu baharda avlamayı planladığım diğer eyaletlerden daha fazla avlayacağım, bunun için hiç avlanmadım ve çizmelerimi yeni pisliğe sokmak için heyecanlıyım.
Türkiye sezonu çok açıldı ve her saniye ormanda kovalayanları kovalamak için sabırsızlanıyorum. ey
“Seyahat hayranı. Yaratıcı. Aşırı web maven. Popüler kültür fanatiği özenti. Zombi öncüsü. Yazar.”