Andy Fletcher size onun neden hayati önem taşıdığını söyleyen son kişiydi. Depeche Modu. DA Pennebaker ve Chris Hegedus’un yönettiği 1989 tarihli klasik tur belgeseli 101’de şunları söyledi: “Martin şarkı yazarı, Alan iyi müzisyen, Dave’in vokalisti ve ben ortalıkta dolanıyorum.” Bundan çok daha fazlası olduğunu biliyordu ama hepsinin Fletch dediği adam bu konuda bağırmaya gerek duymadı.
Depeche Mode, tüm zamanların en popüler ve etkili İngiliz gruplarından biridir, ancak onlarla ilgili hiçbir şey geleneksel anlamda anlamlı değildir. Baş söz yazarınızı (Vince Clarke) sadece bir albümden sonra kaybetmek ve sonra daha da büyüyüp daha iyi olmak mümkün olmamalı. Aslında rock müzik çalmadan bir stadyum rock grubuna dönüşen bir synth-pop grubu için emsal yoktu. Şarkıları bir kişinin yazması (Martin Gore) ve diğerinin (Dave Gahan) o kadar inandırıcı bir şekilde söylemesi benzersiz değilse de alışılmadık bir durumdur ki, bunların otobiyografik olmadıklarına inanmak güçtür. 100 milyondan fazla albüm sattılar ve bir kült grubun dışarıdan gelen cazibesini korurken düzinelerce hit single’a sahipler – fandomları hakkında en az üç belgesel çekilmiş, tartışmasız dünyanın en büyüğü. Ve tüm bunlar Basildon’dan.
Fletch’in Depeche Mode’daki rolü de kurallara uymayan başka bir şeydi. En başından beri oradaydı, Clarke ile Çin’de No Romance adlı bir punk grubunda bas çalıyordu, ardından Gahan’a katılmadan önce elektronik üçlü Composition of Sound’un kurucu ortağıydı ve adını Depeche Mode olarak değiştirdi. Ancak yıllar geçtikçe hayranlar onun tam olarak ne yaptığını merak ettiler. Elektronik pop’a en içten inanan biri olarak stüdyoda önemli bir seslendirme tahtasıydı ama şarkı söylemedi veya şarkı yazmadı. Synthesizer oynadı, ancak 1995’te ayrılan eski grup arkadaşı Alan Wilder’ın virtüözlüğüyle değil. Sadece bir kez katkısıyla ilgili şüphelerin onu rahatsız ettiğini itiraf etti. “Kendimi öne çıkarmadığım için çoğu kişi beni beşinci teker sanıyor.” 2013’te söyledi. “Bazen ciddiye alınmamak sinir bozucu. Ne de olsa benim işimin en önemli şey olduğunu da söyleyebilirsiniz – ben olmadan artık grup olmazdı. ”
Fletch’in önemini kavramak zor olabilir, çünkü genellikle bir grubun dışındaki insanlar tarafından işgal edilen rolleri üstlendi. Bir süre onların yarı-yöneticisiydi ve fiilen küçük bir şirket haline gelen şeyin ticari tarafını idare ediyordu. Çeşitli noktalarda bir restorana sahipti, mülke yatırım yaptı ve kendi etiketi olan Toast Hawaii’yi işletti. Aynı zamanda, pop yıldızlarının ayaklarının mümkün olduğunca yere yakın durmasını sağlamak için yanlarına aldıkları bir çocukluk arkadaşı gibi görünüyordu. Doğal bir dışadönük, DJ’lik alanında hoş bir yan çizgisi ile grubun sözcüsü ve elçisi oldu. (Onu bir keresinde bir kulüpte görmüştüm: Çok fazla Depeche Mode oynardı.) Grup içinde diplomattı – onları bir arada tutan yapıştırıcı.
Pop müzik okuyan herkes, grupların gizemli ve hassas varlıklar olduğunu bilir. Bazıları (yani, biri: Rolling Stones) 60 yıl dayandı ve diğerleri iki yıl sonra alev aldı. Bırakın küresel süperstarları, orta seviye bir indie grubu olduğunuzda, baskı altında bir arada kalmanız yeterince zor. Gerekli olan, kişiliklerin doğru dengesidir. Fletch, Gore’un en iyi arkadaşıydı (15 gün arayla doğdu, ortak bir 50. doğum günü partisi verdiler) ama o kadar cana yakın ve egosuzdu ki, işler zorlaştığında Gahan’a sağlam bir köprü görevi görebilirdi. Kağıt üzerinde bir pop yıldızı, bira, satranç, Chelsea ve çok kuru mizahtan hoşlanan son derece sıradan bir adam olarak karşımıza çıktı. Büyük bir grupta şöhretten bu kadar etkilenmeyen hiç kimseyle tanışmadım – ama sonra, rahatlayarak, onun aslında ünlü olmadığını söylerdi.
Bu, Fletch’in kaya gibi sağlam olduğu anlamına gelmiyor – sahnede çok fazla içki içerdi ve 1993’teki Songs of Faith and Devotion’ın yapımında bir çöküş yaşadı – ama bir zamanlar bir psikiyatrist ve bir uyuşturucu satıcısını yola çıkaran bir gruptaydı. o hala seviyeli biriydi. Spot ışığını çalmaya veya ağırlığını etrafa atmaya çalışması gibi bir tehlike asla yoktu. O bir kolaylaştırıcıydı ve bununla gurur duyuyordu. Bir keresinde yaşam için bir sloganı olup olmadığı sorulduğunda, o cevapladı: “Emin ve kararlı.”
Fletch ayrıca kendi grubu için harika bir amigo kızdı. Taraftarlar onu bizden biri gibi hissettiği için sevdiler: Depeche Mode’a olan coşkulu coşkusunu kalabalıktan ziyade sahneden dile getiren, şansına inanamıyormuş gibi klavyesinin arkasında dolaşan bir adam. Sanki siz de neslinizin en iyi şarkı yazarlarından biriyle büyümek için iyi bir talih yaşadıysanız, o zaman oradaki siz olabilirsiniz. 2017’de “Mutlak bir rüya kariyerimiz vardı” dedi ve karakteristik bir ifadeyle ekledi: “En azından biraz dağınık olan o yılları çıkarırsanız.”
1996’da, o “dağınık” yıllarda, Gahan aşırı dozda uyuşturucudan iki dakika sonra klinik olarak öldü. Fletch, giden ilk üye gibi görünmüyordu. Depeche Mode’un şimdi ne yapacağını söylemek zor. Gore ve Gahan kayıt yapmaya ve turneye devam edebilir ve kulaklarınız farkı anlamaz. Ama Gore en iyi arkadaşını kaybetti ve ikisi de 40 yıldır grupta sürekli, istikrarlı bir varlık olan birini kaybetti. Sadece onlar gerçekten Fletch’in ne kadar önemli olduğunu ve ne kadar özleneceğini biliyorlar.