Her Kürt düşmandır
Süleyman Demirel, emrindeki askerler tarafından ikide bir darbelenip koltuktan düşürülmesini, "gel diyorlar geliyoruz, git diyorlar gidiyoruz" diye izah ediyordu.
Kürtlerin, sivil siyasetinin yüzü de, ta başından beri, bu tanıma uygun.
Atatürk, başlangıçtı. Lozan görüşmeleri sırasında da, "pek demokrat"tı. Kürdistanlılara, "kültürünü yaşamak isteyen, yerli kıyafetleriyle parlamentoya gelebilir" diyordu. Bitlis Mebusu Yusuf Ziya ile Dersim mebusu Hasan Hayri ertesi gün, milli giyitleri içinde, kapıdan içeriye girmiş kimsecik de bir laf etmemişti. Ancak, üç yıl sonra, ikisi de idam ediliyordu.
Dersimli Diyap Ağa, yakasız mintanı, başındaki sarığı ve upuzun sakalıyla bir Kürt rîspîsi olarak, Atatürk'ün yanında, otomobille şehir turu yapıyordu. Atatürk, böylece Diyap Ağa'nın kişiliğinde Kürtleri sevmiş oluyordu!
Ama, Diyap Ağa öldükten üç sene sonra, Türk askerleri kapısına dayanıyor, o an evde bulunayan kız torunu hariç, bütün aileyi kurşundan geçiriyor, soyunu kurutuyordu.
1960 darbesinden sonra, "demokrasi baharı"nın rüzgarları esiyor, Kürdistan davası, "doğu meselesi" adıyla konuşuluyor, tartışılıyor, Diyarbakır Milletvekili Dr. Yusuf Azizoğlu da, CHP Genel Başkanı İsmet İnönü başkanlığında kurulan koalisyon hükümetinde, Sağlık Bakanı olarak yer alıyordu. Dr. Azizoğlu, uzun yılların yasağından sonra, kimliğini çarpıtıp eğerek, bükerek gizlemeden telafuz eden, bir ilkti Türk parlamentosunda.
Bu durumda, Türk Faşizmi içine sindirilir gibi değildi. Basının kampanyasından sonra, İçişleri Bakanı CHP'li Hıfzı Oğuz Bekata, Kürt ziyaretçileriyle Kürtçe konuştuğu için değil, ama Azizoğlu'nu Kürt öğrenci derneklerine yardım ederek, Kürdistan'da sağlık ocakları açarak Kürtçülük yapmakla suçluyor ve başını yemek üzere kampanya yürütüyordu.
Ancak, İnönü'nün iktidarda kalma hesapları baskın çıkıyor Dr. Azizoğlu hapsedilmekten kurtuluyordu. Bu arada 1969'da Kürdistan'da başlatılan "Komando harekatı"nı, 12 Mart 1971 askeri darbesindeki "devlet terörü" izliyordu.
Çünkü, Türk siyasi partileri için oy deposu olarak görülen Kürdistan, artık kendi iradesinin efendisi olmak istiyordu. Bu amaçla Kürtleri baskı altında tutuyorlardı.
Fakat hesapları tutmadı. Kürtler, sivil siyaset meydanlarında var olmak için, ölüm geçitlerini ve zindanları göze alarak, mücadele ettiler. Nihayet 1990'ların başında sahneye çıktılar. Ölümüne bir mücadele verildi. Halkın her defasında, biraz daha kavileşen desteği ile bugünlere gelindi.
Büyük sevgi ve saygı gören Selahaddin Demirtaş liderliğindeki hareket, son seçimlerde, 6 milyon oyla Türk parlamentosuna girdi.
Kürtlerin demokratik başkaldırısı idi, bu. Hareketi boğmak için, saldırıya geçtiler. Devletin dibacesinde (temelinde) ise hiç bir zaman, evreni kucaklayan anlamda hukuk olamdı. Kürtlere ilişkin kanunlar bile, koşulların değişimine bağlı olarak anlık emirlere bağlı değişken ve güçlünün sopası, Kürtlerin ülkesi de lanetliler bahçesidir. Bu bahçede hak ve hukuk asla yetişmedi.
Türk devleti, daha doğarken bu halkın künyesine, "düşman" notu düşülmüş, "düşmanı bertaraf" etmek için, "ben Türküm" diyen herkese "atış serbest özgürlüğü" tanınmıştır.
Şu olaya bakın: Balıkesir'in Kapsut Cezaevinde sekiz cani, aralarına düşen Ulaş Yurdakul adındaki Kürdü günler süren işkence ile öldürülüyor, devlet-katil işbirliği ile olayın üstü örtülüyor, bu arada katillerinden İbrahim Armağan, telefonda annesine bir Kürt öldürdüğünü müjdeliyordu:
"Yav, askere git dedin, millet dağda öldüremiyor teröristi. Biz burada öldürdük işte. Daha ne istiyon?"
Recep Erdoğan, TC'nin Cumhurbaşkanıdır. O, halkına seslenişte, katledilmiş Kürtlerin sayısıyla övünüyordu. Hal böyle olunca, kimi annelerin, Kürt öldürme yarışında birinci gelme histerisiyle, çocuklarını katil adayı olarak yetiştirmeleri normaldi. Ama bu adaylardan birinin, hayal kırıklığına uğrayan annesini, "ben bu işi hapiste başardım" diye teselli etmesi de normaldi.
Çünkü ortalık tımarhaneyi andırıyordu. Kürt kini ile başı dönmüş, beyni çalkalanmış kaçıklar, madalyalı katillerle doluydu.
TC, kurulduğundan beri, bu böyledir. 1920'lerde, Kürtleri kendi kanlarında boğmak için, Karadenizli Rum ve Ermeni kanıyla eli kızıl kesilmiş Giresunlu eşkıya Topal Osman ile Rizeli İpsiz Recep çetelerini Kürtlere saldırtmışlardı. Atatürk, "memleket ve millete faydaları" nedeniyle İpsiz Recep'in omzuna yüzbaşı, Topal Osman'ınikine de Binbaşı rütbesi kondurmuştu. Bunlar, o zamanın madalyalı katilleriydi.
1990'ların Başbakanı Tansu Çiller, kullandığı katilleri "kurşun atanlar da, kurşun yiyenler de şereflidir" diye kutsuyordu.
Günün katilleri, gece karanlığında Kürt mezar avına çıkıp mezar taşı yazıtlarını değiştiriyor, mezarları topluca tahrip edip yer altındaki kemikleri çalıyor, Yüksekova'da ev basıp genç adam Necmettin Fendik'i evi ve iki çocuğunun gözü önünde katlediyor, birikmiş parasını çalıyor, sonra adamı terörist ilan ediyor, Türk adaleti katledilen, talana uğrayan, ambargo altında açlık çeken Kürlere terörist demeyen HDP yönetici ve milletvekillerine ceza kesiyordu.
Ama, Kürtler, düşen kayıplarının boşluğunu, doldura doldura kendi yüz yıllarının ufkuna koşuyorlar.
YENİ ÖZGÜR POLİTİKA