F.W. De Klerk
1936-
Güney Afrikalı Politikacı
Frederik Willem de Klerk, 18 Mart 1936'da ohannesburg Güney Afrika'da doğdu. Potchestroom Üniversitesi'nde eğitim gördü. Hukuk diploması aldı ve Vereeninging'de avukatlık yapmaya başladı. Ulusal Parti'de aktif oldu ve 1972'de Güney Afrika Parlamentosu'na girdi.
B.J. Vorster ve P.W.'nin dolaplarında görev yaptı. Her ikisi de. Aşırı muhafazakar olarak ün kazandı, ancak iktidara geldiğinde apartheid'ı ortadan kaldırmaya başladı.
İlk hamlesi Nelson Mandela'yı hapisten çıkarmak ve ardından Afrika Ulusal Kongresi'ni yasallaştırmaktı. De Klerk, Nelson Mandela ile birlikte 1993 yılında Nobel Barış Ödülü'nü aldı.
FW de Klerk neden Nelson Mandela'yı hapisten çıkardı?
26 yıllık esaretin ardından Nelson Mandela hemen serbest bırakılmak istemedi. Serbest bırakılmasından iki gün önce, dünyanın en ünlü siyasi mahkumu, Cape Town'daki ofisinde Başkan FW de Klerk'i görmeye götürüldü. Başkan bir sürpriz yaptı.
De Klerk, "Ona Johannesburg'a götürüleceğini ve 11 Şubat 1990'da orada serbest bırakılacağını söyledim. Mandela'nın tepkisi hiç de beklediğim gibi olmadı" dedi. "Hayır, çok erken, hazırlık için daha fazla zamana ihtiyacımız var" dedi. İşte o zaman anladım ki bu adamla uzun saatler süren müzakereler var."
Olaydan yirmi yıl sonra, şu anda 73 yaşında olan Frederik Willem de Klerk, Cape Town'daki evinin çalışma odasında otururken, apartheid'in ortadan kaldırılmasında çok önemli bir rol oynadığı için izleme dünyasının tanıdığı müdür üslubuna ve kasıtlı konuşmaya hala sahip. Ancak 1993 Nobel barış ödülünün galibi, beyaz azınlık yönetiminin sonunu o zamanın "temelde sosyalist" olarak tanımladığı Afrika Ulusal Kongresi ile müzakere etmek için gerekli olan muazzam inanç sıçramasını hala hatırlıyor.
De Klerk'in belirlediği tarihte saat 16.00'dan hemen sonra 71 yaşında olan Mandela, karısı Winnie'nin elini tutarak özgürce yürüdü. Mahkum, daha sonraki bir tahliye tarihi için argümanını kaybetmişti, ancak De Klerk'i, doğrudan Cape Town yakınlarındaki Paarl'daki Victor Verster hapishanesinden ayrılmasına izin vermeye ikna etmişti. Mandela, ANC'yi selamlamak için yumruğunu kaldırdı. Bir anda mazlumların sembolü olmaktan, bugün hala varlığını sürdüren küresel cesaret ve özgürlük sembolüne geçiş yaptı.
Mandela'nın serbest bırakılması apartheid'in sona erdiğini göstermedi. Aslında, beyazların yönettiği parya devlet, 1948'de ırk ayrılığının getirilmesinden bu yana tarihinin en tehlikeli bölümüne giriyordu.
Mandela hapisten çıktıktan dört saat sonra belediye binasının önünde toplanan binlerce kişiye hitap etmek için Cape Town'a geldi. Sabırsız kalabalık polisle çatıştı ve kurşunlar sıkıldı. Ancak Mandela bir yatıştırma mesajı getirmedi. Seyircilere tezahürat yaparak, "Silahlı mücadeleyi gerektiren unsurlar bugün de var" dedi.
Mandela, uluslararası toplumu yaptırımlarını sürdürmeye çağırdı. "Tüm insanların bir arada uyum içinde ve eşit fırsatlarla yaşadığı demokratik ve özgür bir toplum fikrini taşıdım. Bu idealin gerçekleşmesini görmeyi umuyorum. Ama gerekirse bu benim için bir ideal. ölmeye hazır," diye bağırdı.
Arkasından Mandela, müzakere pozisyonu almak ve siyah çoğunluğu yetkililerle gizli bir anlaşma yapmadığına ikna etmek için ateşli adresi kullandı.
De Klerk, dokuz gün önce, tamamen beyazlardan oluşan parlamentoya hitaben yaptığı konuşmada, "yeni bir Güney Afrika" deyimini ortaya atan gerçek anını yaşadı. "Evde nefesler tutuldu, evet," dedi De Klerk, "ama Bay Mandela'nın serbest bırakıldığı haberinde değil. Nefesler, sadece ANC'nin değil, Güney Afrika Komünist Partisi'nin ve ona bağlı tüm partilerin yasaklarının kaldırıldığını duyurduğumda geldi. ANC'nin silahlı kanadı Umkhonto we Sizwe'nin de dahil olduğu örgütler. O zamanlar nefes nefeseydi ve aşırı sağ partiden protestolar ve yuhalamalar vardı."
De Klerk yavaş, net ve çekici bir şekilde konuşuyor. Duyguların bir zayıflık işareti olarak görüldüğü katı, Kalvinist bir gelenekten gelen bir avukattır. Tek tuhaflığı, sürekli sakız çiğnemesi gibi görünüyor. Paarl'daki çiftliğinden ikinci eşi Elita ile birlikte Cape Town'a taşındığı için 18 aydır Fresnaye'deki bu modern evde yaşıyor. Bahçesinden Mandela'nın 18 yıl hapis yattığı Robben Adası'nı görebildiğine dikkat çekiyor. Bu bir gerçektir. Onu sıcak mı yoksa soğuk mu bıraktığını açıklamaz.
Ancak radikal değişim çelik gibi sinirler gerektirir. De Klerk Eylül 1989'da bir Ulusal parti kabine bakanının oğlu ve bir başbakanın yeğeni olarak cumhurbaşkanı olmuştu. DNA'sında Afrikaner korkusuyla büyüdü - Afrika'nın ucundaki 400 yıl ve İngiliz sömürge yönetimine karşı mücadeleden sonra, Huguenot soyundan gelenlerin siyah çoğunluk tarafından denize kovalanacağı korkusu. Bu korku, ulusunu inşa eden politikalara katkıda bulundu - ırksal olarak ayrılmış alanlar oluşturmaya ve siyahları vatandaşlıklarından mahrum bırakmaya zorladı. Siyahların hareketlerini ekonomi için gerekli olanların ötesinde kısıtlamak için getirilen "hesap cüzdanları"na ve siyahlar, beyazlar, karışık ırk "renkli" ve Kızılderililer için ayrı plajlar, otobüsler, hastaneler, okullar, üniversiteler ve tuvaletlere yol açtı.
De Klerk, 2 Şubat'taki konuşmasını Western Cape'deki Hermanus'taki tatil evinde hazırlarken, sırdaşı olmadığını iddia ediyor. "Selefim PW Botha'nın bir yakın çevresi vardı ve bundan hoşlanmadım. Kararları kabine tartışmalarından çıkarmayı tercih ettim. Bu şekilde politikalarımızın gerçek ortak mülkiyetini elde ettik."
Danışma tarzının Ulusal parti kültüründen bir kopuş olduğunu söylüyor. Ama aynı zamanda - apartheid'ı doğrudan kınamaktan kaçınmasına izin veren bir argümanda - sistemin kademeli bir süreçle çözüldüğünü iddia ediyor. Bugün bile, yalnızca Güney Afrika'ya yönelik uluslararası yaptırımların "zaman zaman bizi diken üstünde tuttuğunu" kabul ediyor.
1959'da başbakan Hendrik Verwoerd'in hükümeti, siyah Güney Afrikalıları sekiz etnik gruba ayırdı ve onlara "vatan" - ulus içindeki milletler - tahsis etti. Hareket, bir Afrikaner milliyetçisinin bir cumhuriyet yaratma hayalinin temel taşıydı, ancak uluslararası izolasyona yol açtı. De Klerk güçlü bir destekçiydi. "Ulus devlet kavramına daha maceracı bir yaklaşım getirmemizi istedim, ancak proje sonunda başarısız oldu çünkü beyazlar kendilerine çok fazla toprak tutmak istediler.
"Kabine girmemle aynı zamana denk gelen, ancak benim tarafımdan başlatılmamış olan üçüncü aşama, reforma doğru bir geçişti. Ayrı bir gelişmeyi daha kabul edilebilir hale getirmeye odaklandı, ancak bunun adil olduğuna inanıyordu. Bir azınlığın iktidarın ve siyahların dizginlerini elinde tutmaya devam edeceği çıkmaz sokak, anavatanların dışında, gerçekten anlamlı siyasi haklara sahip değildi.Ekonomik olarak birbirimize çok bağımlı hale gelmiştik.Olmayan bir omlet olmuştuk. karıştırmayın."
1986'da Ulusal parti, ayrı kalkınma kavramını terk etti. "Herkes için eşit siyasi haklara sahip, ancak azınlıkların çok etkili bir şekilde korunduğu birleşik bir Güney Afrika fikrini benimsedik. Sonra selefim hevesini kaybetti. Görevi devraldığımda, görevim zaten oldukça net bir vizyonu ortaya çıkarmaktı. , ancak geniş bir desteğe ihtiyacımız vardı. Müzakereye ihtiyacımız vardı."
De Klerk hızlı hareket etti. Ekim 1989'da, Botha'nın yerini aldıktan bir ay sonra, Mandela'nın siyasi akıl hocası Walter Sisulu ve diğer yedi Robben Adası mahkumunu serbest bıraktı. De Klerk şöyle diyor: "Mandela ile ilk tanıştığımda önemli bir şey konuşmadık, sadece birbirimizi hissettik. Boer generallerine olan hayranlığını ve Anglo-Boer savaşı sırasında ne kadar usta olduklarını ifade etmek için uzun zaman harcadı. temel sorunları veya siyasi felsefelerimizi hiç tartışmadı.
"Daha sonra, müzakereler sırasında, büyük bir bölünme olduğu ortaya çıktı. Ekonomik tarafta, ANC temelde sosyalistti, Komünist partinin etkisi yaygındı ve kamulaştırma istiyorlardı. Ayrıca seçilmemiş bir ANC hükümeti yaratmak istiyorlardı. seçimleri organize edecek ulusal birlik. Yeni bir anayasa müzakere edilip parlamento tarafından kabul edilene kadar yönetmekte ısrar ettik."
De Klerk'in art arda müzakere edilen zaferleri, Güney Afrika'yı kıtadaki diğer birçok ülkenin yaşadığı sömürge sonrası yönetim boşluğundan potansiyel olarak kurtardı. Ayrıca azınlık haklarını anayasal olarak sağlamlaştırdılar ve ülkeyi kapitalist bir yola soktular. "Nisan 1994 seçimlerinden sonra iktidara gelen hükümetin bir bütçeye ihtiyacı olacaktı. Bütçeyi maliye bakanımız Derek Keys hazırladı ve onları yürürlükte olan serbest piyasa ilkeleri içinde kalmanın gerekliliği konusunda ikna etti. On yıllardır Güney Afrika'da. ANC bu ilkelere bağlı kaldı ve bu en büyük artılardan biri."
Başkan Jabob Zuma'nın 2008'de Thabo Mbeki'yi devirme saldırısını destekleyen iktidar ittifakının sol kanadının mevcut intikam kampanyasını kazanacağından endişe ediyor. 1997'de başkan yardımcısı olarak emekli olan De Klerk de Güney Afrika'nın, belki de gelecek yılki belediye seçimlerinde en kısa sürede siyasi bir değişim için olgunlaştığına inanıyor.
"Bir parti oyların neredeyse üçte ikisini aldığında sağlıklı, dinamik bir demokrasi olduğumuzu söyleyemezsiniz. Siyasette yeniden düzenlemeye ihtiyacımız var. ANC'de daha fazla bölünme olacağına inanıyorum çünkü inanan insanları bir arada tutamazsınız. radikal sosyalizm ve serbest piyasa ilkelerine ikna olmuş diğerleri 2011 seçimleri çok ihtiyaç duyulan bazı şok terapileri için bir fırsat olacak umarım bu seçimlerdeki insanlar oy kullanma haklarını daha az duyguyla ve daha çok mantıkla ifade etmek için kullanırlar hizmet sunumunun başarısızlığı konusundaki endişeleri."
Cape Town'da kurduğu vakıf resmen anayasayı savunmak için var ama azınlık haklarına - Afrikanerlerin ve Afrikanca konuşan "renkli" nüfusun haklarına - güçlü bir şekilde odaklanıyor. "ANC, Güney Afrika'yı yeniden ırk ve sınıf temelinde bölmeye geri döndü. Belirli amaçlar için tüm renkli insanların siyah olduğu, ancak diğer amaçlar için siyah Afrikalıların şu alanda daha geçerli bir davası olduğu bir tutum görüyoruz: örneğin, kahverengi veya Hintli Güney Afrikalılardan daha olumlu eylem. Mandela'nın mirası - uzlaşma - acilen yeniden canlandırılmalıdır."
Bazı beyazların hala onu ülkeyi ele vermekle suçladığını söylüyor. 2 Şubat konuşmasını yapmasaydı ne olurdu sorusuna De Klerk'in hazır bir cevabı var. "Bu insanlara, eski Güney Afrika'da neyin iyi olduğuna ve bugün neyin kötü olduğuna bakmanın yanlış bir karşılaştırma olduğunu söylüyorum.
"Yaptığımız şekli değiştirmeseydik Güney Afrika tamamen izole olurdu. Dünyadaki insanların çoğu hükümeti devirmeye niyetli olurdu. Ekonomimiz olmazdı - tek bir vaka ihraç ediyor olmazdık. şarap ve Güney Afrika uçaklarının hiçbir yere inmesine izin verilmeyecek. Dahili olarak, iç savaş eşdeğerimiz olacak."
Apartheid'in Sonu
Beyazların yönettiği Güney Afrika Milliyetçi Partisi'nin 1948'de ülkenin sert, kurumsallaşmış ırk ayrımcılığı sistemine verdiği Afrikanca adı olan Apartheid, 1990'ların başında bir 1994'te demokratik hükümet. Yıllarca süren şiddetli iç protestolar, beyazların bağlılığının zayıflaması, uluslararası ekonomik ve kültürel yaptırımlar, ekonomik mücadeleler ve Soğuk Savaş'ın sona ermesi Pretoria'daki beyaz azınlık yönetimini yıktı. ABD'nin rejime yönelik politikası, Apartheid'in ilk hayatta kalmasında ve nihai çöküşünde önemli bir çelişkili rol oynayan kademeli ama tam bir dönüşüm geçirdi.
Ayrımcı politikaların birçoğu yirminci yüzyılın ilk on yıllarına dayanmasına rağmen, 1948'de Milliyetçi Parti'nin seçilmesi, ırkçılığın Apartheid olarak adlandırılan en sert özelliklerinin başlangıcını işaret etti. Soğuk Savaş o zaman ilk aşamalarındaydı. ABD Başkanı Harry Truman'ın en önde gelen dış politika hedefi, Sovyet genişlemesini sınırlamaktı. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki siyahların haklarını ilerletmek için yerel bir sivil haklar gündemini desteklemesine rağmen, Truman İdaresi, güney Afrika'da Sovyetler Birliği'ne karşı bir müttefik sağlamak amacıyla komünizm karşıtı Güney Afrika hükümetinin Apartheid sistemini protesto etmemeyi seçti. . Bu, birbirini izleyen yönetimlerin komünizmin yayılmasına karşı kararlı bir müttefik olarak Apartheid rejimini sessizce desteklemesi için zemin hazırladı.
Güney Afrika'da, 1910'da bağımsız beyaz yönetimin başlangıcından bu yana siyah Güney Afrikalıların beyaz yönetimine karşı ayaklanmalar, boykotlar ve protestolar meydana geldi. 1948'de iktidara gelen Milliyetçi Parti, tüm yasal ve şiddet içermeyen yolları etkin bir şekilde engellediğinde muhalefet yoğunlaştı. beyaz olmayanların siyasi protestosu. Her ikisi de çoğunluk kuralına dayalı çok farklı bir hükümet biçimi tasavvur eden Afrika Ulusal Kongresi (ANC) ve onun dalı olan Pan Afrikacı Kongresi (PAC) 1960 yılında yasadışı ilan edildi ve liderlerinin çoğu hapsedildi. En ünlü mahkum, Apartheid karşıtı mücadelenin sembolü haline gelen ANC'nin lideri Nelson Mandela'ydı. Mandela ve birçok siyasi mahkum Güney Afrika'da hapsedilirken, diğer Apartheid karşıtı liderler Güney Afrika'dan kaçtılar ve Gine, Tanzanya, Zambiya ve komşu Mozambik de dahil olmak üzere birbirini destekleyen bağımsız Afrika ülkelerinde karargâhlar kurdular. Apartheid'ı bitir. Ancak bu kargaşanın Güney Afrika devletine önemli gelir, güvenlik ve uluslararası itibar kayıplarına mal olması 1980'lere kadar değildi.
Beyaz Güney Afrika polisinin 1960 yılında Sharpeville kasabasında silahsız siyah protestoculara ateş açması, 69 kişinin ölümüne ve 186 kişinin de yaralanmasına neden olduktan sonra uluslararası toplum Apartheid rejiminin gaddarlığını fark etmeye başlamıştı. Birleşmiş Milletler, Güney Afrika Hükümetine karşı yaptırım çağrısına öncülük etti. Sömürgelikten çıkma kıtayı değiştirirken Afrika'da arkadaşlarını kaybetmekten korkan Güvenlik Konseyi'nin, Büyük Britanya, Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri de dahil olmak üzere güçlü üyeleri, önerileri sulandırmayı başardı. Bununla birlikte, 1970'lerin sonunda, Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki taban hareketleri, hükümetlerine Pretoria'ya ekonomik ve kültürel yaptırımlar uygulama konusunda baskı yapmayı başardı. ABD Kongresi, 1986'da Kapsamlı Apartheid Karşıtı Yasası'nı kabul ettikten sonra, birçok büyük çokuluslu şirket Güney Afrika'dan çekildi. 1980'lerin sonunda, Güney Afrika ekonomisi, Namibya'yı işgal etmedeki askeri taahhüdünün yanı sıra iç ve dış boykotların etkileriyle mücadele ediyordu.
Apartheid rejiminin Güney Afrika içindeki ve dışındaki savunucuları, onu komünizme karşı bir siper olarak desteklemişlerdi. Ancak, Soğuk Savaş'ın sona ermesi bu argümanı geçersiz kıldı. Güney Afrika, İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda komşu Namibya'yı yasadışı bir şekilde işgal etmişti ve 1970'lerin ortalarından beri Pretoria, burayı Angola'daki komünist partiye karşı savaşmak için bir üs olarak kullanmıştı. ABD, Güney Afrika Savunma Kuvvetlerinin Angola'daki çabalarını bile desteklemişti. 1980'lerde, Washington'daki katı anti-komünistler, ABD Kongresi tarafından uygulanan ekonomik yaptırımlara rağmen Apartheid hükümetiyle ilişkileri geliştirmeye devam ettiler. Ancak, Soğuk Savaş gerilimlerinin gevşemesi, Angola'daki Soğuk Savaş ihtilafını çözmek için müzakerelere yol açtı. Pretoria'nın ekonomik mücadeleleri, Apartheid liderlerine katılmaları için güçlü bir teşvik verdi. Güney Afrika 1988'de Küba'nın Angola'dan çekilmesi karşılığında Namibya işgalini sona erdirmek için çok taraflı bir anlaşmaya vardığında, ABD'deki en ateşli komünizm karşıtları bile Apartheid rejimini destekleme gerekçelerini kaybetti.
İç huzursuzluğun ve uluslararası kınamanın etkileri, 1989'da başlayan dramatik değişikliklere yol açtı. Güney Afrika Başbakanı P.W. Botha, ülkeye düzeni getiremediği için iktidardaki Ulusal Parti'nin (NP) inancını kaybettiğinin ortaya çıkması üzerine istifa etti. Halefi FW de Klerk, gözlemcileri şaşırtan bir hareketle, Şubat 1990'da Parlamento'ya yaptığı açılış konuşmasında, ANC ve diğer siyah özgürlük partileri üzerindeki yasağı kaldırdığını, basın özgürlüğüne izin verdiğini ve siyasi mahkumları serbest bıraktığını duyurdu. Ülke, 27 yıl sonra 11 Şubat 1990'da hapisten çıkan Nelson Mandela'nın serbest bırakılmasını bekledi.
Mandela'nın serbest bırakılmasının etkisi Güney Afrika'da ve tüm dünyada yankılandı. Mandela, mücadeleye devam etme sözü verdiği ancak barışçıl değişimi savunduğu Cape Town'daki destekçileriyle konuştuktan sonra mesajını uluslararası medyaya taşıdı. Kongre'nin ortak oturumundan önce konuştuğu Amerika Birleşik Devletleri ziyaretiyle sonuçlanan bir dünya turuna çıktı.
Tarihte Bu Gün: F.W. de Klerk Güney Afrika Devlet Başkanı Olarak Yemin Etti
F.W. de Klerk, 18 Mart 1936'da Johannesburg, Güney Afrika'da doğdu. F.W. de Klerk, Potchefstroom Üniversitesi'nden hukuk diploması aldıktan sonra, siyasi kariyerine 1972'de Ulusal Parti üyesi olarak parlamentoya seçildiğinde başladı. Apartheid rejimini doğuran Ulusal Parti, 1948'de Afrikaner kültürünü ya da Afrikanca konuşan beyaz Güney Afrikalıların kontrolünü teşvik ederek iktidara geldi. Amaç sadece Afrikanerleri Siyah Güney Afrikalılardan değil, aynı zamanda İngilizce konuşan Güney Afrikalılardan da üstün kılmaktı.
Ulusal Parti, yalnızca Siyah Güney Afrikalıların haklarını elinden almakta değil, aynı zamanda Güney Afrika'nın 1961'de İngiliz Milletler Topluluğu'ndan ayrılmasını başlatmakta da başarılı oldu. Ulusal Parti, Güney Afrika cumhuriyet olduktan sonra 33 yıl boyunca kontrolü elinde tutmaya devam etti ve sonunda P.W. Botha, de Klerk'in selefi, 1978'de apartheid'i sürdürme vaadi üzerine Güney Afrika Başbakanı olarak görev yaptı. 1980'lerde ırklar arası evlilikleri yasallaştırmasına rağmen, politikalarının çoğu ırk ilişkilerini iyileştirmeye sadece sözde hizmet etti. Örneğin, 1984'te Botha, biri Beyaz Güney Afrikalılar, biri Siyah Güney Afrikalılar ve biri Hintli Güney Afrikalılar için olmak üzere üç farklı parlamentoya izin veren yeni bir anayasanın oluşturulmasına yardımcı oldu. Bununla birlikte, bu değişikliğin gerçek amacı, parlamentolarının Siyah ve Hint Güney Afrika parlamentolarının toplamından daha fazla sandalyeye sahip olması nedeniyle Beyaz Güney Afrikalıları hala iktidarda tutmaktı. Ek olarak, Siyah ve Beyaz Güney Afrikalıları kontrol altında Beyaz Güney Afrikalılardan ayrı tutmak amacıyla Siyah Güney Afrikalıların atanan “vatanlarına” (rezervasyonlara) bağımsızlık verdi.
Milliyetçi Parti ve Botha'ya karşı muhalefet, Afrika Ulusal Kongresi'nin (ANC) Siyah Güney Afrikalıların hakları savunuculuğu aracılığıyla yoğunluk kazanmaya devam etti. 1912'de kurulan ANC, 1960'larda Ulusal Parti tarafından yasaklandı ve iki grup arasındaki mücadeleler şiddetlendi. Botha'nın başkanlığının on bir yılında hastalandı. Felç geçirdikten sonra, hala başkanlığı korurken de Klerk'i Ulusal Parti'nin lideri olarak atadı. Botha, kendi kabinesi ve Ulusal Parti onu istifaya zorlayana kadar daha hasta, zor ve unutkan hale geldi. FW De Klerk, 15 Ağustos 1989'da Güney Afrika'nın başkan vekili oldu ve 14 Eylül 1989'da beş yıllık bir dönem için cumhurbaşkanı seçildi. 20 Eylül 1989'da cumhurbaşkanlığına yemin ederek yeni bir Güney'in başlangıcını işaret etti. Afrika.
De Klerk'in geçmişinde ülkede reform yapacağını düşündürecek hiçbir şey yoktu. Botha'nın altında çeşitli üst düzey pozisyonlarda görev yaptı ve Ulusal Parti onu verkrampte'nin (apartheid reformu gibi liberal değişikliklere karşı çıkan “aydınlanmamış” bir Ulusal Parti üyesi) yanında olan biri olarak tanıyordu, ancak kendisini ılımlı olarak görüyordu. Ancak de Klerk, apartheid'ı sona erdirecek kişinin kendisi olacağına çoktan karar vermişti. Apartheid'in sonsuza kadar sürmeyeceğini ve Sovyetler Birliği gibi dünyanın her yerindeki diktatörlüklerin çökmekte olduğunu biliyordu. Apartheid sistemini, "bir köpeğin kuyruğunu bir çırpıda kesmek" gibi olabildiğince çabuk bitirmenin en iyisi olacağına inanıyordu.
Cumhurbaşkanı seçildikten sonra protesto yürüyüşleri yasağını kaldırdı ve siyasi tutukluları serbest bırakmaya başladı. Olası bir iç savaştan kaçınarak, halen hapiste olan Nelson Mandela da dahil olmak üzere, Siyah Güney Afrikalı liderlerle müzakerelere başladı. F.W. de Klerk, apartheid rejimini sona erdirme seçimiyle ilgili bir röportajda şunları söyledi:
“Yıllarca ayrı devletler kavramını destekledim. Kendi devletlerinde kendi hayatlarını belirleyecek siyahlar da dahil olmak üzere herkes için adaleti getirebileceğine inanıyordum. Ancak 1980'lerin başında bunun işe yaramayacağı ve adaletsizliğe yol açtığı ve sistemin değişmesi gerektiği sonucuna vardım. 1990'da hâlâ bağımsız devletlerin bir yeri olduğuna inanıyordum ama sonunda ANC onlara o kadar çok baskı yaptı ki devam etmek istemediler.”
F.W. de Klerk 1989 Noel tatili sırasında Güney Afrika'yı nasıl birleştireceğini ve apartheid rejimini nasıl sonlandıracağını anlamak için zaman ayırdı. Bu sefer, “artan bir şiddet sarmalına dahil olduğumuzun ve sonsuza kadar dayanamayacağımızın farkına çoktan vardığını” söylüyor. Kazananın olmayacağı silahlı bir mücadeleye katıldık. Şimdi kendim için almam gereken kilit karar, bir paradigma değişikliği yapıp yapmamaktı.” Bu tatilin sonunda, vardiyayı yapması gerektiğine karar verdi. 2 Şubat 1990'daki konuşması ve Nelson Mandela'nın serbest bırakılması bunu gerçeğe dönüştürecekti.
Mandela'nın serbest bırakılmasından önceki konuşma tüm dünyayı şok etti. De Klerk, ANC ve diğer benzer partilerin yasaklarını kaldırdı, tüm siyasi mahkumları serbest bıraktı ve Siyah ve Beyaz tüm vatandaşlar için eşit haklara sahip bir demokrasi geleceği vaat etti. De Klerk'in 2 Şubat'taki konuşmasından dokuz gün sonra Nelson Mandela 27 yıl hapis yattıktan sonra serbest bırakıldı.
Tarih neden F.W De Klerk'i bu kadar hafif yargılamaya karar verdi?
Güney Afrika'nın 7. devlet başkanı Frederik Willem de Klerk'i düşündüğünüzde, neredeyse anında kendisinin ve Nelson Mandela'nın havada el ele tutuştuğu imajını düşünürsünüz. Bu ortaklığın uzlaşmacı, demokratik bir Güney Afrika inşa etmede ne kadar önemli olduğunu hatırladıkça kalplerimiz sevinçle doluyor.
Tarihte öğrencilere, onun partisindeki sertlik yanlılarına karşı durma cesaretini gösteren ve Apartheid hükümetinin derin kusurlu doğasına işaret eden Ulusal Parti başkanı olduğu öğretilir. Dahası, demokratik bir toplum inşa etmek için ANC ile diyalog kurma gereğini vurguladı. Bunlar, Nobel Barış Ödülü'nü kazanmasına neden olan istismarlardır.
De Klerk'in bu tarihi resminde göz ardı edildiğini düşündüğüm birkaç nüans var. İlk olarak, Ulusal Parti'nin lideri olarak içindeki sertlik yanlılarına karşı koyabilmesi gerçeği, onun içinde bariz ama gözden kaçan bir gerçek yatmaktadır. Kendisinin Ulusal Parti'nin bir parçası olduğu gerçeği. Bu itibarla, ahlaki açıdan iflas etmiş bu siyasi partinin dayandığı ilkelerin lehindeydi.
Bunlar, siyah Güney Afrikalıların her şeyden önce Güney Afrikalı olmadığı ve bunun sonucunda ayrı bir gelişme olması gerektiği fikrini içeriyordu. Dahası, beyaz ırktan daha aşağı renkli olanlar beyaz muadilleriyle aynı yaşam standardına ihtiyaç duymuyorlardı. Kendisini bu görüşlere sahip bir partiyle aynı safta tutması, Güney Afrikalılar olarak bizlerin çizmeye karar verdiğimiz bu figürün pembe tablosunu sorgulamamıza yol açmalıdır.
Devlet başkanı olmadan önce Ulusal parti hükümetinde Eğitim Bakanıydı. Bu görev süresi boyunca, beyaz öğrencilere derslerini gözetlemelerini söylediği için kötü bir şöhrete sahipti. Eğer bu öğretmenler, apartheid sisteminin ahlaki açıdan kınanması gibi ilerici fikirler veya gündemler yayarlarsa, bu öğretmenleri rapor etmeleri gerektiğini söylüyor. ilgili makamlar. Bu, tarih kitaplarımızda bu kadar övgüye ve Nobel Barış Ödülü'ne layık bir figür gibi mi geliyor? Bu soruyu okuyucunun düşünmesi için size bırakıyorum.
De Klerk'i vicdanını kazandığı ve yerleşmesine yardımcı olduğu bir sistem olarak Aparthied'in ahlaki olarak iflas ettiğini anladığı için neredeyse alkışlamışız gibi geldi bana. Daha da kötüsü, görünüşe göre De Klerk bunu bile yapmamış. 2012'de BBC ile yaptığı bir röportajda, 'Özür dilemediğim şey, ulus devletler kavramı aracılığıyla tüm Güney Afrikalılara adalet getirme arayışının orijinal konseptidir' dediği aktarıldı. Bu gibi ifadeler, kendi görüşüne göre, De Klerk'in ayrı kalkınma kavramına inandığını, ancak bunun Güney Afrika bağlamında yetersiz bir şekilde uygulandığını açıkça göstermektedir.
De Klerk röportaj boyunca 'ayrı ama eşit' ulus devlet kavramını savundu. Bu röportajın ilerleyen bölümlerinde De Klerk, apartheid'in etkilerini reddediyor, ancak kavramı değil. Güney Afrikalılar olarak, eski başkanımızı nasıl hatırladığımız ve onunla nasıl ilişki kurduğumuz ve onu hatırlamayı nasıl seçtiğimiz konusunda kendimize karşı dürüst bir evrim geçirmemiz gerektiğine inanıyorum. Çünkü, BBC röportajında gösterdiği gibi, duygularına göre, benim görüşüme göre, kapsayıcı, temsili ve birleşik bir demokratik Güney Afrika'nın görüşlerini gerçekten benimseyen bir adam değil.
Mikhail Petersen, Siyaset ve Ekonomi Tarihi alanında Sosyal Bilimler Lisans derecesine ve UCT'den bir LLB'ye sahiptir. Mikhail, Cape Town'da bulunan Adalet ve Uzlaşma Enstitüsü'nde Sürdürülebilir Diyalog Programında stajyerdir.
F.W. de Klerk
F. W. de Klerk, Güney Afrikalı bir politikacıdır. 15 Ağustos 1989-10 Mayıs 1994 tarihleri arasında Güney Afrika Devlet Başkanı ve 10 Mayıs 1994-30 Haziran 1996 tarihleri arasında Güney Afrika Başkan Yardımcısı olarak görev yaptı. 1993 yılında Nobel Barış Ödülü'ne layık görüldü. Nelson Mandela. Apartheid döneminde Güney Afrika'nın yedinci ve son devlet başkanıydı. Hendrina Cornelia (Coetzer) ve politikacı Johannes de Klerk'in oğludur. Elita Georgiadis ile evlidir. Eski eşi Marike Willemse'den üç çocuğu var.
“The Peacemakers”, Time Magazine tarafından 1993 yılında Yılın Kişisi ödülünü kazandı. F.W., Yaser Arafat, Nelson Mandela ve Yitzhak Rabin ile birlikte bu unvanı temsil etmek üzere seçilen dört kişiden biriydi.
De Klerk soyadı Le Clerc, Le Clercq ve de Clercq'den türetilmiştir ve Fransız Huguenot kökenlidir (eski Fransızca'da “clergyman” veya “literate” anlamına gelir). Bu arada Coetzer soyadı, Avusturya'dan gelen atası Kutzer'den geldi.
Bazı araştırmalar F.W.'nin Fin ve İtalyan soyuna sahip olduğunu öne sürüyor. Bu ataların doğrulanmış/belgelenmiş olup olmadığı açık değildir.
F. W., Namibyalı model Behati Prinsloo'nun bir zamanlar ortadan kaldırıldığı yarı üçüncü bir kuzenidir. F.W.'nin anne tarafından büyük-büyük-büyükannesi Anna Sophia Erasmus, aynı zamanda Behati'nin baba tarafından büyük-büyük-büyük-büyükannesiydi.
F.W.'nin babasoylu soyunun izi, 10. büyük büyükbabası, bir Fransız Huguenot olan Étienne le Clercq'e kadar uzanabilir.
F.W.'nin uzak atalarından birkaçı Afrikalı, Hindistanlı, Endonezyalı ve Madagaskarlı kölelerdi. 10. büyük büyükannesi Krotoa (Eva olarak da bilinir), bir Khoikhoi tercümanıydı.
F.W.'nin baba tarafından büyükbabası Willem Johannes de Klerk'ti (Barend Jacobus de Klerk ve Maria Jacoba Grobler'in oğlu). Willem, Doğu Cape, Drakensberg Bölgesi, Burgersdorp'ta doğdu. Barend, Johannes Cornelis de Klerk ve Martha Margaretha Schoeman'ın oğluydu. Maria, Jacobus Johannes Grobler ve Johanna Susanna Lasya Coetzee'nin kızıydı.
F.W.'nin babaannesi Aletta Johanna 'Lettie' van Rooy'du (Johannes Cornelis van Rooy ve Aletta Johanna Smit'in kızı). F.W.'nin büyükannesi Aletta, Eastern Cape, Drakensberg Bölgesi, Burgersdorp'ta doğdu. F.W.'nin büyük büyükbabası Johannes, Johannes Cornelis van Rooy ve Anne Françoise Holsters'ın oğluydu. F.W.'nin büyük büyükannesi Aletta, Jacobus Albertus Smit ve Aletta Johanna Smit'in kızıydı. Jacobus ve F.W.'nin büyük-büyük-büyükannesi Aletta, aynı soyadıyla doğmuşlardı.
F.W.'nin anne tarafından büyükbabası Frederik Willem Coetzer (Jacob Erasmus Coetzer ve Elizabeth Catharina Jacoba Johanna Buitendag'ın oğlu) idi. F.W.'nin büyükbabası Frederik, Bloemfontein, Motheo, Free State'de doğdu. Jacob, Jacob Coetzer ve Anna Sophia Erasmus'un oğluydu. Elizabeth, Carel Hendrik Buitendag ve Maria Magdalena de Beer'in kızıydı.
F.W.'nin anneannesi Anna Cecilia Fouchè'dir (Jacobus Paulus Fouché ve Cornelia Hendrina Strydom'un kızı). Anna, Rouxville, Xhariep, Free State'de doğdu. Jacobus, Gustavus Wilhelmus Fouché ve Johanna Swanepoel'in oğluydu. Cornelia, Adriaan Stephanus Strydom ve Elizabeth Johanna Maria Charlotte Swanepoel'in kızıydı.
F.W.'nin anasoylu soyunun izi, 5. büyük büyükannesi Jacoba Johanna Kruger'a kadar uzanabilir.
Yaklaşık 46 milyon dolarlık tahmini net değeri var ve onu Güney Afrika'daki en zengin politikacılardan biri yapıyor.
- Mapungubwe Nişanı, Güney Afrika Cumhuriyeti Devlet Başkanı
- Nelson Mandela ile Nobel Barış Ödülü Eş Alıcısı
- Philadelphia Özgürlük Madalyası, Başkan Bill Clinton, ABD
- Prix de Cesaret Uluslararası, Fransa
- Nelson Mandela ile UNESCO Houphouet-Boigny Barış Ödülü'nün Eş Alıcısı
- Fahri LLD, Potchefstroom Üniversitesi
- Fahri DPhil, Stellenbosch Üniversitesi
- Üstün Hizmet Nişanı, SA Eyalet Başkanı
- Fahri LLD, Bar-Ilan Üniversitesi
- Fahri DPhil, Ulusal Üniversite
Ayrıca bakınız
Önerilen kullanım: Bu ücretsiz araştırma kontrol listesinin bir kopyasını yazdırın ve ziyaret ettiğiniz De Klerk şecere kaynaklarını takip edin. Web tarayıcınız altta tarihi yazdırmıyorsa, manuel olarak kaydetmeyi unutmayın. Bugün 21/Haziran/2021.
Genealogy Today tarafından yayınlanan en son transkripsiyonları takip etmek için lütfen Facebook'ta Illya D'Addezio'yu, Twitter'da @illyadaddezio'yu veya Google+'da +IllyaDAddezio'yu takip edin.
Telif hakkı ve kopyası 1998-2021 Genealogy Today LLC. Her hakkı saklıdır.
ev sahipliği yaparsanız De Klerk blogu veya web sayfası, lütfen bu soyadı odaklı kaynağa bağlantı verin. İşte temel bir bağlantı için HTML kodu. Bu kodu sayfanıza kesin/yapıştırın.
Yılın Kişisi: Bir Fotoğraf Tarihi
DE KLERK, WILLIAM F. CAMPBELL MANDELA, SELWYN TAIT
F.W. de Klerk ve Nelson Mandela, 1993 yılında Yılın Erkekleri olarak Yaser Arafat ve Yitzhak Rabin'e katıldı
Mandela ve De Klerk, apartheid'in uluslararası sembolleriydi. Afrika Ulusal Kongresi'nin lideri ve apartheid'ı devirme mücadelesinin bir katılımcısı olarak Mandela, 25 yıldan fazla bir süre siyasi mahkum olarak geçirdi. When De Klerk assumed the presidency of South Africa in September 1989, he began to change the system of apartheid and abolish discriminatory laws. On February 11, 1990, De Klerk released Mandela from prison.
Four years later, South Africa held its first democratic elections and Mandela was the overwhelming winner. "The exact nature of what Mandela and De Klerk together have achieved may not be clear for many years," TIME wrote. "The nation they share has an explosive history of racial, ethnic and tribal violence. If the chain of events they have set in motion leads to the conclusion they both want, then the future will write of them, that these were leaders who seized their days and actually dared to lead." (1/3/94)
The Death Toll of Apartheid
Verifiable statistics on the human cost of apartheid are scarce and estimates vary. However, in his often-cited book A Crime Against Humanity, Max Coleman of the Human Rights Committee places the number of deaths due to political violence during the apartheid era as high as 21,000. Almost exclusively Black deaths, most occurred during especially notorious bloodbaths, such as the Sharpeville Massacre of 1960 and the Soweto Student Uprising of 1976-1977.