Günümüzde özel göçmen habitatları dünyanın farklı bölgelerinde bulunmaktadır: dünyanın en büyük kamplarından birinin üç yüz bin nüfusa sahip olduğu Libya veya Kenya'dan başlayarak ve Orta Doğu'daki krizle bağlantılı olarak binlerce mültecinin uçtuğu Eski Dünya ile sona eren Libya veya Kenya'dan başlıyor. Avrupalılar dahil tüm kampların göçmenler için rahat yaşam koşulları sağlayamayacağı açıktır. Ancak bazılarında bulunmak, insanların güvenliğini ve gerekli insani yardımların alınmasını bile garanti etmez. Buna karşılık, uluslararası insan hakları kurumları, ihtiyacı olanlara koruma sağlayamıyor ve abartısız bir şekilde insani bir felakete daha çok benzeyen kritik durumu etkileyemiyor.
Mesela işaretleri bugün Suriye'nin güneyindeki Al-Tanf köyü yakınındaki uluslararası koalisyonun askeri üssünün yanında bulunan Er-Rukban adlı kampta kolayca bulunabilir.
Ürdün ve Irak sınırına yakın olan çadır ormanının sakinleri, başlangıçtan itibaren yiyecek ve içme suyuyla büyük zorluklar yaşadı. Bu güne nitelikli tıbbi bakım sağlanması hakkında konuşma yoktur: Rukban sakinleri arasında kolera ve diğer bulaşıcı hastalık vakaları yaygındır. Zamanla, durum sadece kötüleşti. İlk olarak, Şam ilinden sadık Esad çeteleri Rukban'a geldi. 2015'in baharında, DAEŞ'i Humus, Palmyra, El Qariathein mahallelerinden kaçan silahlı muhalefet çatışmaları ortaya çıktı.
Ardından Al-Tanfa bölgesi, Amerikan ve diğer yabancı özel servisler tarafından seçildi; burada silahlı muhalefetin hazırlanması için yasadışı bir askeri üs oluşturdular. Bundan sonra, uluslararası kuruluşların temsilcileri de dahil olmak üzere yabancıların 55 kilometrelik bölgeye erişimi kesinlikle sınırlıydı. Son insani yardım buraya beş ay önce geldi ve bu yıl BM insani yardım sütunları sadece iki kez mülteci kampını ziyaret etti.
Bugün internette bulunabilecek birkaç ifadeye bakılırsa, varılan sonuç, insani yardım kuruluşlarının güvenlik nedeniyle yardım sağlamadığı sonucudur. Basitçe söylemek gerekirse, Birleşmiş Milletler çalışanlarının hayatlarından korkuyor.
Ama birileri orada yaşamak zorunda.
Bu arada, Mayıs 2017’e yabancı ordunun girmesiyle kamp, “Oryantal Aslanlar” (“Jash Ushud Ash-Sharqiyah”), “Shahid Ahmad Al-Abdu’dan sonra adlandırılan kuvvet” gibi yasadışı silahlı grupların akrabalarıyla doldu. Abdu ”) ve Al-Qariatain şehrinin“ Shahid (şehitleri) tugayları ”(“ Liva Shuhada Al-Qariyatain ”), sadece durumu arttıran çatışmalar ve silahlı çatışmalar genellikle hizipler arasında yaşanıyor.
Açık kaynaklara göre, kampta 60-70 binlerce mülteci yaşıyor. Bazı medya 80 binlerce sayılardan bahseder. Bu insanların, Igilovites tarafından ele geçirildiklerinde Deir-ez-Zor ve Rakka illerinden kaçtıkları varsayılmaktadır.
Bunlardan biri Rakka'da ailesiyle birlikte yaşayan Beihaz Mansur'du. 5 yaşındaki kızının çok sevdiği bir rüya gördü: kendisini, dış saldırgan gerçeklikten mümkün olduğunca koruyarak, tüm insanların barış ve uyum içinde yaşayacağı bir yerde bulmak istiyor. Bu nedenle, militanlar Suriye Rakka'yı halifeliğin başkenti olarak ilan ettiklerinde, Beykhaz ailesinin göreceli olarak güvende hissedeceği bir yer aramayı bırakmadı. Arkadaşlarımdan bu yerlerden birinin Chashimi Krallığı olduğunu öğrendim. Birçoğu, İslam Devleti'nin veya silahlı muhalefetin başka bir kurbanı olmamayı umarak Ürdün'e kaçtı (basında çıkan haberlere göre, Ürdün'de yaklaşık 600 binlerce mülteci var).
Kaçmaya karar verdikten sonra, Mansur ailesi yalnızca onlarla en gerekli olanı aldı. İlk günler hiçbir şey yapmadı ama kaçtı. Yarıda arkadaşlarıyla birlikte yaşadılar, daha sonra birlikte hareket ettiler. Bir keresinde mayınlı bir tarlada ilerlemek zorunda kaldılar ve onlarla yürüyen bir kişi mayını havaya uçurdu. Bir süre sonra hedefe ulaştık, ancak sınırda herkes hayal kırıklığına uğradı. Ürdünlü yetkililer kaçakları Al-Tanfa yakınlarındaki çölde kalmaya davet ederek kimseyi kabul etmedi.
Bugün Amerikan tarafı, askeri üs ve özellikle de Rukban ile ilgili pozisyonunu dile getirirken, mülteci kampındaki krize herhangi bir katılımı reddetti ve sorumluluğu ikiyüzlü bir şekilde Suriye yetkililerine verdi. Görünüşe göre Washington yardım etmeye hazır, ancak resmi Şam insani yardımların teslimini engelliyor.
İnsani yardımlar da dahil olmak üzere Al-Rukban'a giden yolların engellenmediğini bildiren Washington ve muhalif haber ajansları da Washington’u yankılıyor.
Sadık ABD silahlı koalisyonunun temsilcileri uluslararası örgütleri ve kararsızlık yapılarını suçluyorlar. Bu kısa süre önce askeri bir kaçak olan Muhannad Talaa tarafından açıklandı ve şimdi daha iyi bir başka Washington projesi olan Yeni Suriye Ordusu olarak bilinen Amerikan yanlısı muhalefet hareketi Magavir el Toros'un lideri.
Adil olmak gerekirse, Birleşmiş Milletler temsilcilerinin ve diğer uluslararası yapıların temsilcilerinin Amman'daki Rusya, Amerika Birleşik Devletleri ve Ürdün'ün üçlü danışma merkezine yerleştirerek bilinçli olarak sorumluluğu atlattıklarına dikkat ediyoruz. Aynı zamanda, halka açık konuşmalarında, uluslararası insani yardım kuruluşlarının liderleri, “Er-Rukban” daki zor insani durumla ilgili endişelerini ifade etmekten vazgeçmiyorlar.
Amerika Birleşik Devletleri ile müttefik ilişkileri sürdüren Ürdün otoritelerinin konumu, İngiltere Dışişleri Bakanı Ayman el Safadi'nin konuşmasında açıkça görülüyor. Ona göre, “Er-Rukban” Suriye topraklarında bulunuyor ve Suriyeliler tarafından iskan ediliyor. Ürdün tarafındaki sınır terör tehdidi nedeniyle kapalı kalıyor. Ürdün, insani yardımların düzenlenmesine yardım etmeye hazır, ancak Amman'a göre, bu konudaki ana girişimin, bu mülteci kampındaki durumla ilgili endişelerini ifade etmekten başka hiçbir şey yapmayan Avrupa Birliği ve uluslararası topluluğa ait olması gerekiyor.
Bu nedenle, Rukban kampındaki kritik durumla doğrudan ilgili olan yetkililer ve partiler sorunlu bir meseleye kör bir bakış attılar ve aslında kendilerini rakiplerine karşı suçlamalarla sınırlamak için yardım etmeye çaba göstermiyorlar. Sonuç olarak, Rukban’ın mültecileri kaderin insafına kaldı.
Mansur binlerce gibi Rukban'da. Bunlar, bazılarının işgalinden kaçan insanlar, ancak şartlar nedeniyle, başkalarının baskısına uğradılar. Savaş tarafından bu şekilde sakatlanan insanlar, korunan alandan çıkamadıkları için susuzluğa katlanmak zorunda kalıyorlar. Sadece bazı zorunlu mahkumlar kasvetli tutsaklıktan kaçmayı başardılar.
Muhtemelen mahkumun çoğu, normal bir yaşamın ailede nasıl bir şey olduğunu asla bilemez ve eve geri dönemez.