Pakistan
Pakistan'da atom bombasının yaratılmasına yönelik çalışmaların, 1971'de Hindistan ile silahlı çatışmadaki bir yenilgiden sonra başladığı genellikle kabul edilir. Bu savaş Bangladeş Bağımsızlık Savaşı olarak bilinir. Bir dizi Hint-Pakistan çatışmasında en büyüğü oldu ve Pakistan'a pahalıya mal oldu. Doğu eyaletinin ayrılmasına ek olarak, İslamabad insan gücü, ekipman ve silahlarda çok ciddi kayıplar yaşadı. Bangladeş'te 90'den fazla Pakistan askeri teslim oldu. Bütün bunlar sadece savunma ve ekonomiye değil, aynı zamanda Pakistan'ın devlet prestijine de ciddi zarar verdi. Bu durumda, Pakistan Başbakanı Zulfikar Ali Butto, önde gelen fizikçilerle bir toplantının başlatılmasına resmen izin verdi. cephanelik nükleer program.
Pakistan, nükleer araştırmalarına, 1954 yılında, birçok ülkede olduğu gibi, eğitim yardımı ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından Barış için Atomlar programının bir parçası olarak sunulan araştırma reaktörüne dayanarak başladı. Savaştaki kırma yenilgisi sadece onları artırdı ve belirgin bir silah yönelimi verdi. Ancak, Pakistan bombasının yaratılmasıyla ilgili çalışmaların pratik uygulamasına geçiş için Pakistanlı uzmanlar yeterli bilgi ve deneyime sahip değildi ve en önemlisi ellerinde çok mütevazı bir laboratuvar ve finansal tabanları vardı.
Pakistan nükleer programının kurucusu Abdul Kadir Khan idi. 1961'te Khan, çalışmalarına devam etmek için Almanya'ya gitti ve 1972'ta metalurji mühendisliği derecesini aldıktan sonra bir bilim doktoru oldu. Eğitimini tamamladıktan sonra, Abdul Kadir Khan, İngiliz URENCO firmasının çıkarları için gizli araştırmaların yapıldığı bir fiziksel laboratuvarda iş buldu. URENCO Şirketi, uranyum zenginleştirme teknolojileri ve gaz santrifüjleri üretiminde dünya liderlerinden biriydi. 1975 yılında, Hindistan'da nükleer testler yaptıktan sonra, o zaman URENCO'da sorumlu bir görevde bulunan ve birçok nükleer sırlara erişimi olan Abdul Kadir Khan, Pakistan'a döndü. Pakistan hükümetini bir plütonyum nükleer şarjının geliştirilmesine ilişkin orijinal karardan vazgeçmeye ikna etti, çünkü nükleer programın “uranyum” yönü daha az finansal harcama ve daha basit teknolojik ekipman gerektiriyordu. Bir “uranyum bombası” oluşturmak için santrifüjlerde uranyum zenginleştirme teknolojisine sahip olmak yeterlidir.
Uranyum, Punjab eyaletinin güneyindeki Bagalchora'daki 1959'te Pakistan'ın Jeolojik Araştırmaları tarafından keşfedildi. Bangalchor'daki cevherin kalitesi, uranyum içeriğinin yüzde 0,03 ila 0,1 arasında değişiyordu. Yakındaki bir işleme tesisi 1977-1978'te faaliyete başladı. 1980'ten itibaren, bu depozito rezervinin 150 000 ton cevher olarak hesaplandığı görülmüştür. Bagalchora'daki maden, 1988'te neredeyse tamamen tükendi.
Paradoksaldır, ancak aynı zamanda, uzlaşmaz rakipler Pakistan atom bombası yaratmada yardım sağlamıştır. Mali destek Libya ve Suudi Arabistan'dan geldi. Amerika Birleşik Devletleri'nin maddi çıkarımı ve işlenmesi ve uranyumun zenginleştirilmesine yönelik zımni rızası ile teknolojik yardım: Belçika, Hollanda, Almanya, Fransa ve İsviçre. Bu yardımın pratik sonucu, içinde uranyum izotoplarının ayrıldığı 1000 işletim santrifüjleridir. Kanada'dan ilk araştırma reaktörü 1970'te piyasaya sürüldü.
Uranyum bombasının geliştirilmesindeki önceliğe rağmen, daha umut verici ve teknolojik bir plütonyum yönünün geliştirilmesi de gerçekleştirildi. Joharabad, Punjab'da Mart 1996'ta inşa edilen Khushab reaktörünün piyasaya sürülmesi, silah sınıfı plütonyum üretiminin başlamasına izin verdi. Rawalpindi'deki Pakistan Nükleer Bilim ve Teknoloji Enstitüsü, trityum üretim tesislerini başlattı. Bu madde, bir nükleer savaş başlığının birincil düğümünü güçlendirmek (büyütmek) ve daha sonra yaratılan reaksiyon sıcaklığı pahasına kullanılabilir - daha fazla enerjinin salınmasıyla trityum çekirdeklerinin füzyonu, ki bu daha büyük bir gücün üçüncü aşamasının yükünü “yakabilir”. Yani, Pakistan'da zaten termonükleer şarjların yaratılması için bir bilimsel ve üretim üssü bulunuyor.
Google Earth Uydu Görüntüsü: Khushab Pakistan Nükleer Reaktörü
Ancak Pakistan'ın nükleer silahlarının yaratılmasına ana katkı Çin tarafından yapıldı. Oradan önemli silah sınıfı nükleer teknolojiler ve hatta uranyum hekzaflorür ve yüksek derecede zenginleştirilmiş uranyum elde edildi. Nijer'den satın alınan ve 1978'den beri gizlice Pakistan'a transfer edilen Libya'dan uranyum tedarikinden bir dizi kaynak bahsedildi.
Pakistan sadece nükleer silahlar yaratmadı ve test etmedi, aynı zamanda cömertçe bilgi ve nükleer teknolojileri parayla hemen hemen herkesle paylaştı. 2004’te, Abdul Kadir Khan, televizyonda, nükleer teknoloji ve özel teçhizatın bir dizi İslam ülkesine ve DPRK’ya devredilmesi konusundaki kişisel sorumluluğunu kabul ettiği için cezai bir açıklama yaptı. “Pakistan atom bombasının babası” olayın resmi suçlu olarak atanmasına rağmen, ev hapsinde tutuklandı, ancak Pakistan özel hizmetlerinin ve ülkenin liderliğinin “nükleer sızıntıların” farkında olduğuna şüphe yok. Üstelik, birçok araştırmacı inandığı gibi, Pakistan atom bombasının yaratılması ve test edilmesi yurtdışından maddi destek almadan çok zor olacaktır. Bu nedenle, yalnızca 90-lerdeki İran, gaz santrifüjleri ve uranyum izotoplarının ayrılması için teknolojik belgeler için on milyonlarca dolar ödedi.
Yeterli miktarda yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyum elde edildikten sonra, Pakistan'ın kuzeyindeki Kahuta'da bulunan araştırma laboratuvarı çalışanları, pratik kullanıma uygun nispeten kompakt bir uranyum yükü oluşturmaya başladı. Bazı uzmanlara göre, Çinlilerin yardımları sayesinde, Pakistanlı uzmanlar, yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyumun çekirdeğini kullanarak, yaklaşık 15-20 kilogramı bir ücretle harcayan nükleer patlayıcı tipli patlayıcı cihazlar yaratabiliyorlardı. 1991'in sonunda bir ABD yetkilisi, Pakistan'ın en az altı cephane yapmak için yeterli silah kalitesinde uranyum içerdiğini söyledi. Büyük olasılıkla, ilk Pakistan nükleer savaş başlıkları, geçen yüzyılın 90'lerinin başlangıcı kadar erken hazırdı. Ancak dış politika nedenleriyle Pakistan'ın liderliği, sürmekte olan gelişmeler hakkındaki bilgiler hala medyaya sızdırılmış olmasına rağmen, test için hazır olan nükleer patlayıcı cihazların varlığı olarak saklanıyor. Bu, Baluchistan dağlarındaki Chagai test sahasının nükleer testler için hazırlandığı gerçeğiyle doğrulandı. Alanın uydu görüntüleri, test tünellerine ek olarak, test bölgesinde sermaye yapılarının ve helikopter platformlarının yapıldığını göstermektedir.
Google Earth anlık görüntüsü: “Chagai” test sitesi bölgesindeki binalar ve helikopter pistleri
Başbakan Nawaz Sharif, Mayıs 1998’te Hindistan’daki test patlamalarıyla ilgili bilgi alındığı anda Pakistan’ın nükleer testlerini emretti. Pakistan liderliği uluslararası yaptırım tehdidini bile durdurmadı. Mayıs ayının ilk yarısında, nükleer suçlamalar C-130 askeri nakliye uçağı tarafından Quetta askeri havaalanına teslim edildi. Uçuşta, "öngörülemeyen durumlar" durumunda "atomik kargo" ile C-130'a Pakistan F-16 savaş uçağı bir bağlantıyla eşlik etti.
Hava alanından, Pakistan özel kuvvetlerinin koruması altındaki bir kamyon konvoyu, Chagai test sahasında test edilecek nükleer patlayıcı cihazlarını teslim etti.
Mayıs ayında toplam 28 ila 30, 5-1 kt kapasiteli 25 plütonyum ve uranyum nükleer yüklerinden geçti. Daha sonra belirtildiği gibi, test odasına yerleştirilen bir şarj havaya uçmamaya karar verdi. Bunun öyle olup olmadığı bilinmemektedir, testin başarısızlıkla sonuçlanması mümkündür.
Pakistan'ın nükleer testleri dünyada büyük bir rezonansa ve çoğu devletin hükümetlerinin kınanmasına neden oldu. Bu vesileyle, BM Güvenlik Konseyi'nin acil bir toplantısı yapıldı ve ardından Pakistan'a karşı uluslararası yaptırımlar uygulandı. Ancak, tüm ülkeler bu yaptırımları desteklememiştir. Örneğin, Suudi Arabistan, aksine, nükleer test için destek işareti olarak Pakistan'a günde birkaç bin varil petrol tedarik etti. Suudilerin yardımı ile Pakistan, ekonomisine yaptırımlardan beklenenden daha az zarar verdi.
İlk Pakistan uranyum atom bombasının kütlesi 1000 kg'daydı ve Mirage-3, Mirage-5 ve F-16 uçakları taşıyıcıları olarak kabul edildi. Şu anda, "serap" lerin çoğu kaynağını geliştirmiştir ve F-16 onarım ve modernizasyon gerektirmektedir. Ortak bir Çin-Pakistan projesi olan JF-17 güçlendirme savaşçılarının serbest düşme atom bombası yerleştirmek için kullanılması muhtemeldir. Gelecekte, Pakistan Hava Kuvvetleri, 250 JF-17'i satın almayı planlıyor. Medyada yayınlanan ABD istihbaratına göre, demonte edilmiş Pakistan nükleer bombaları Sargodha hava üssünde yeraltı barınaklarında saklanıyor.
Avcı JF-17 Pakistan Hava Kuvvetleri
1998’te yapılan nükleer test döngüsünün ardından, ordunun nükleer silahları elden çıkarma yeteneğini mümkün olduğunca sınırlamak isteyen Pakistan’ın siyasi liderliği, 2000’te Stratejik Ordu Komutanlığı’nı (ASFC) oluşturdu.
Pakistan'da balistik füzelerin gelişimi, bir nükleer programın başlatılmasıyla eş zamanlı olarak başladı. Nükleer savaş başlığı taşıyabilecek en gelişmiş modeller PRC ve DPRK'nın yardımıyla oluşturuldu. Belki Kuzey Kore füzeleri için ödenen bedel, nükleer sırların ve uranyum zenginleştirme teknolojilerinin transferiydi. Öyle ya da böyle, Pakistan ve Kuzey Kore birbirlerine yardım ettiler: Pakistan bir bomba vardı, ama Kuzey Kore füzeler varken füze yoktu, ama bomba yoktu.
Pakistan'daki Çin operasyonel taktik füze sistemi DF-11'e dayanarak, yaklaşık 3 km'lik bir atış menzili ile OATK “Hatf-300” geliştirilmiştir. Ancak, PRC füzelerinden teslim edilen Pakistan adı altında kullanılan ve dolayısıyla Çin'in roket teknolojisi ve teknolojisi ihracatıyla ilgili kısıtlamaları atladığı varsayılabilir.
2014’in sonu itibariyle, kullanımdaki Hatf-3 füzelerinin sayısı 30 birimlerinde tahmin edildi. KVO 250 metre roketi 500-700 kg ağırlığında bir savaş başlığı taşıyabilir. Bu füzelere 15-20 kt kapasiteli nükleer füzelerin kurulabileceğine inanılıyor.
2005'te ASFC'nin füze birimleri, 1 km'ye kadar fırlatma menziliyle Shahin-750 OTRK'nın hizmetine girdi. Bu kompleks için roket PRC yardımı ile oluşturuldu. 2014’te, “Shaheen-2” versiyonunun geliştirilmiş bir versiyonunun başarılı bir şekilde piyasaya sürülmesiyle bu füze, 1500 km'ye kadar olan bir hedefe vurabilir.
Testin başlamasından önce "Shahin-2"
Kuzey Kore MRDS'sine dayanarak "Nodon-1", sıvı MRSD "Gauri" (maksimum atış menzili - 1300 km) oluşturdu. 2008 yılında test edildi ve hizmete girdi. O zamandan beri, bu füzelerin deneme lansmanları düzenli olarak yapılmaktadır. En son Gauri füzesinin başarılı bir şekilde fırlatılması, yılın nisan 15'inde 2015'te duyuruldu.
Uzman tahminlerine göre, Pakistan Ordusu Stratejik Kuvvetleri Komutanlığı, nükleer savaş başlıkları taşıyan 50 balistik füzelerine kadar yerleştirilebilir. Bu mobil fırlatılan füzelerin çoğu tekerlekli ya da demiryolu şasisinde, ancak füzelerin bir kısmı hava üsleri çevresindeki kamufle edilmiş maden fırlatıcılarına yerleştirilmiş.
Pakistan, 2010 yılına kadar, 115'ten daha fazla nükleer savaş başlığı (cephane başına yaklaşık 20 kg) oluşturmak için yeterli olan yaklaşık 5 kg silah sınıfı plütonyum biriktirmiş olabilirdi. Şu anda, Pakistan'da en az üç Khushab tipi reaktör çalışıyor ve ikisi daha yapım aşamasında. Yükseltilmiş Khushab-II ve Khushab-III reaktörleri, 11-15 kullanarak yılda kilogram plütonyum üretme yeteneğine sahiptir.
Google Earth anlık görüntüsü: Khushab-II ve Khushab-III Pakistan nükleer reaktörleri
Yeni reaktörlerden gelen plütonyumun sırasıyla 2011 ve 2012'te mevcut olacağı göz önüne alındığında, Pakistan 2020'in 90'inde plütonyum mühimmat oluşturacak kadar plütonyum biriktirebilirdi. Yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyumun rezervleri dikkate alındığında, bu Pakistan'ın 2020 yılı itibariyle 250-300 nükleer şarjına sahip olmasını sağlayacaktır.
Amerikan medyasında yayınlanan verilere göre, tüm Pakistan nükleer savaş başlıkları ayrı bileşenlere ayrılıyor ve dikkatlice korunan askeri üslerde taşıyıcılardan ayrı olarak yerleştiriliyor. Ve nükleer savaş başlıklarının bileşenleri farklı yerlerde depolanır. Böylece, bir nükleer silah bileşeninin varsayımsal bir şekilde ele geçirilmesi durumunda bile, isyancılar veya İslamcı militanlar onu kullanamayacaklar. Durumun böyle olup olmadığını söylemek zor, sadece Pakistan atom bombasının asla “yanlış ellere” düşmeyeceğini ummak. ABD Kongre Araştırma Servisi'ne göre, Pakistan silahlı kuvvetleri şu anda 90 - 110 nükleer savaş başlığına sahip. Pakistan İslam Cumhuriyeti önderliğinde nükleer silahların geliştirilmesi, yaratılması ve varlığı Hindistan’dan gelebilecek saldırganlığı caydırıcı olmasının gerekçesini haklı çıkarmaktadır. Aynı zamanda, Pakistan’ın nükleer programı ile ilgili olarak ABD’nin çifte standart politikası dikkat çekiyor. Amerikalılar, İran’da yapılan ve tüm dünyayı tehdit ettiği iddia edilen nükleer araştırmalara şiddetle karşı çıkıyorlar. Aynı zamanda, Amerikan liderliği Pakistan nükleer silahları ve orada geliştirilen teslimat araçları konusunda oldukça sakin. Fakat Taliban hareketini yaratan Pakistan'ın özel hizmetleriydi ve Usame Bin Ladin Pakistan'da uzun süre sessizce yaşadı.
Yazar, Anton (opus) yayınını yayınlamaya yardımcı olduğu için minnettardır.
Göre:
http://nuclearweaponarchive.org/Pakistan/PakTests.html
http://masterok.livejournal.com/304592.html
http://www.iimes.ru/rus/stat/2004/14-09-04.htm
http://www.globalsecurity.org/wmd/world/pakistan/hatf-5.htm
http://www.politex.info/content/view/324/30/
http://militaryrussia.ru/blog/topic-733.html