"Rogers also shattered the idea of the calm and collected therapist who objectively listened to clients’ issues. He asserted the right of therapists to have a personality, to express emotions themselves. If, for instance, in the course of the session he felt hostile or annoyed, he would not pretend to be a pleasant, detached doctor. If he did not have an answer, he would not claim he did. If the psychologist–client relationship was to rest on truth, he felt, it had to include the moods and feelings of the practitioner."
Rogers aynı zamanda danışanının sorunlarını bir nesne gibi dinleyen duygularını belli etmez terapist fikrini yıkmıştır. O, terapistin bir kişiliğe sahip olma ve kendi duygularını ifade etme hakkını savunur. Mesela, terapi sırasında düşmanca hissetti yahut sinirlendi mi, keyifli ve tarafsız numarası yapmaz. Şayet psikolog-danışan ilişkisi dürüstlük üzerine kuruluysa, bunun pratisyenin duygudurumu ve hislerini de içermesi gerektiğine inanır.