Çakmaklı bir tüfekle yapılan bir atış, her zaman sadece önden değil arkadan da bir duman bulutu yarattı. Piyadeler bundan çok rahatsız oldu. Sürücülerden daha az rahatsız ...
silâh 1812 yıl. Herhangi bir savaş, ilerlemenin hızlandırıcısıdır. Böylece Napolyon savaşları bu süreci önemli ölçüde hızlandırdı. Üretimin modernizasyonunu zorlayan çok sayıda silah aldı ve ayrıca silahın kendisini iyileştirmek gerekiyordu. O zaman İsviçreli silah ustası Samuel Pauli'nin ilk üniter kartuşu ortaya çıktı ve ayrıca 15 Eylül 29'de patent aldığı dünyanın ilk 1812 mm kalibreli kartuş tabancasını yarattı. Testlerde, 22 dakikada 2 mermi atış hızı ve ordu silahlarının menzilinin ve doğruluğunun iki katı olduğunu gösterdi. Yenilik hemen Napolyon'a bildirildi, ilgilenmeye başladı, ancak yeni silahların tanıtımı ve ardından dağıtımı imparatorun tahttan çekilmesiyle engellendi ve nasıl gelişeceği bilinmiyor. tarih çekim işi. Pauldi'nin kendisi belirsizlik içinde öldü ve Avrupa'daki yeni kartuşlar için yeni silahların yaratıcılarının şerefi Casimir Lefosha ve Johann Dreise'e gitti ...
Pauli tüfek cıvatası
Bununla birlikte, fişek kullanılmasa da, makat yükleme silahı fikri çok daha eskidir. Hayatta kalan en eski silah, İngiltere Kralı VIII.Henry'nin 1537 tarihli, kama yükleme arquebus'udur. Üstelik, kral, görünüşe göre, bu tür silahları sevdi, çünkü ölümünden sonra bu tür silahların cephaneliğinde 139 ...
Pompalı Giuseppe Crespi
Zaten 1770'te, Avusturya piyade ve süvarilerinin ayrı birimleri, 1778'de Fransa'da Giuseppe Crespi tarafından tasarlanan kama yükleme çakmaklı kilitleri aldılar, namlunun yükleme için ileri doğru hareket ettirildiği Vincennes tüfeğini kabul ettiler. 1776'da Amerikan Devrim Savaşı sırasında, Binbaşı Fergusson'ın vinç silahı kullanıma girdi ve iyi sonuçlar verdi. İkincisi, ancak tasarım açısından en iyisi, John Hancock Hall tarafından geliştirilen, 21 Mayıs 1811'de patenti alınan ve 1819'da ABD Ordusu ile hizmete giren, arkadan doldurma tüfeğiydi.
Binbaşı Fergusson'ın tüfeği
Yeni silahı hizmete sokmadan önce, ABD Ordusu müfettişleri, 38 kişilik bir piyade şirketini, her zamanki atış hızlarında on dakika boyunca 100 yarda (91 m) mesafeden bir hedefe ateş etmeye zorlayarak testler yaptılar. Aynı zamanda, yivsiz piyade tüfeği ve o zamanlar hizmette olan bir çakmaktaşı tüfekle bir karşılaştırma yapıldı. Ve işte sonuçlar: “Hall” çekimleri yapıldı - 1198; ordu tipi namludan yüklemeli düz tüfekler - 845, "namludan yüklemeli tüfekler" - 494. Hedefe isabet: "Salon" - 430 (% 36); tüfek - 208 (% 25); Namludan doldurulan tüfekler - 164 (% 33). Bu nedenle, "VO" ile ilgili yorumlara da dahil olanlar, çakmaklı tüfeklerin doğruluğunun yüksek olduğunu ve tasarım kusurlarının "personel eğitimi" ile giderildiğini iddia edenler yanılıyor. Hiçbir şey yok! Bununla birlikte, testler, her durumda diğer tüm örneklerden daha fazla isabet verdiğini göstermiştir!
Hall'un Süngülü Çakmaklı Tüfeği
Ama en önemlisi, hem piyadeleri hem de en önemlisi atlıları yüklemek çok daha kolaydı! Burada çakmaklı kilit yükleme işleminin açıklamasını tekrar etmeyeceğiz, bu makale dizisinde zaten verilmiştir. Sadece bu sürecin tasarımıyla ilişkili Hall tabancasındaki farklılıklarına dikkat edelim. Dahası, hem düz delikli hem de yivli başarılı olabileceği ve rahatlığının özellikle yivli namlulu versiyonda fark edildiğinin vurgulanması gerekir.
Makattaki tabanca, üstüne pil tipi çakmaktaşı tutturulmuş metal çubuk şeklinde bir şarj odasına sahipti. El kundağının altında, şarj odasının ve aslında cıvatanın namludan çıkarılan ve yukarı kaldırıldığı bir kol vardı. Geriye kalan tek şey kartuşu çantadan çıkarmak, ısırmak ve barutu hazneye dökmekti (kalenin rafına koyduktan sonra!). Daha sonra, yivli örneklerde, ancak atıştan sonra tüfeğe giren odaya bir mermi sokuldu. Ve çok uygundu. Bir tokmak ve ramrod darbeleriyle deforme ederek namluya sokmaya gerek yoktu ve binici silahını havada tutmak zorunda kaldı. Ve sonra ... tetikçinin elinde her şey vardı ve ramrod hiç gerekli değildi. Daha sonra cıvata indirildi ve namluya iki tırnakla tutturuldu. Tetik geri çekildi ve ateş edebiliyordunuz.
Hall karabina 1843 zaten kapsül ve yan kollu
Elbette, o zamanın teknolojisi henüz tüm yüzeylerin tam olarak eşleşmesini sağlayamadı. Bu nedenle, küçük bir geriye dönük gaz atılımı oldu. Ancak ... tüm çakmaklı kilitler, ateşlendiğinde kale alanında hem bir parıltı hem de bir gaz bulutu verdi, bu nedenle hacmindeki hafif bir artış önemli bir rol oynamadı. Silahın dayanıklı olması önemliydi. Ve burada tasarım hakkında herhangi bir yorum yapılmadı. Gerçekten güçlüydü ve bir ordu piyade tüfeğiyle aynı şeye dayanabilirdi! Hall tüfeklerinin ve karabinaların dezavantajları, yalnızca kartuşlardaki daha fazla barut tüketimine bağlanabilir, bu da gazların ilerlemesinin neden olduğu ve namlu içindeki basınçlarının azalmasıdır. Sonuç olarak, Hall tüfeği için .52 kalibrelik bir merminin delme kapasitesi, standart teçhizatın sadece üçte biriydi ve karabininin namlu çıkış hızı, aynı namlu uzunluğuna sahip olmalarına ve kullanılmalarına rağmen, geleneksel bir yivsiz karabinininkinden% 25 daha düşüktü. özdeş 70 faset toz yükleri. Bununla birlikte, ne duman ne de penetrasyon gücündeki azalma sürücüler için kritik değildi. Bu nedenle Hall karabinaları öncelikle ABD Dragoon süvarilerinde kullanıldı.
Hall'un tabancaları da vardı, neden olmasın?
Tasarımın uygun "önemli noktalarından" biri, alıcıdaki cıvatayı sabitleyen enine vidayı çıkararak, onu tabancadan çıkarmanın mümkün olmasıdır. Bu, temizlemeyi kolaylaştırdı ve aynı zamanda (tüm ateşleme mekanizmasını içeren) cıvatanın, silahtan ayrı olarak barut ve mermi ile doldurulmasına ve hatta ham ama etkili bir tabanca olarak kullanılmasına izin verdi. Meksika Savaşı sırasında, izinli ABD Ordusu askerleri, kantini ziyaret ederken öfkeli yerliler tarafından tuzağa düşürülmeleri durumunda koruma sağlamak için sık sık bunu yaptılar.
Çakmaklı cıvata yükleme için açık
Bu silahı yalnızca top mermileriyle değil (böyle bir merminin silahtan çıkacağından korkmaya gerek yoktu), aynı zamanda Minier'in genişleme mermileriyle de doldurmak uygun oldu, böylece görünüşleri Hall'un silahlarının kullanımını hiçbir şekilde etkilemedi.
Hall'un orijinal av tüfeği, 32,5 inçlik (825 mm) bir namluya sahipti ve sağ elini kullanan tüfek vardı. Namlu ağzında 1,5 inç derinliğe kadar genişledi ve yumuşak bir silah yanılsaması yarattı. Bu durumda, silahın toplam uzunluğu 52,5 inç (1333 mm) idi, ancak 48 ila 60 inç (1,200 - 1,500 mm) arasında değişebilir ve süngersiz ağırlık 10,25 pound (4,6 kg) idi. Tüfek, 0,525 tane siyah barut kullanarak 13,3 tane (yarım ons) ağırlığında 220 inç (100 mm) bir mermi ateşledi. Karabina daha kısa ve daha hafifti - 3,6 kg. Etkili ateş menzili 800-1500 yarda idi.
Çakmaklı cıvata açık konumda. Ateşleme deliğine sahip toz raf açıkça görülebilir
Karabina, 1833'ten beri 23 '' düz namlu kullanılarak üretilmektedir. Toplam uzunluğu 43 inç, 8 kilo ağırlığında ve ABD Ordusu tarafından kabul edilen ilk ateşlemeli ateşli silahtı. Ertesi yıl, 0,69-18'de üretilen ejderha alayı için 1836 kalibrelik bir karabina (1837 mm) hazırlandı.
Yukarıdan bak. Sola kaydırılmış nişan alma çubuğundaki yuva açıkça görülüyor
1843'te, M1843 ve "geliştirilmiş 1840" olarak da bilinen Hall karabina, yan tarafa Henry North tarafından tasarlanan bir cıvata sapı ekledi. Böyle bir modernizasyona ihtiyaç vardı çünkü askerlerden, sürgünün çentikli alt kurma kolunun, tüfek omuzlarının üzerinde bir kemer üzerinde taşınırken sırtlarına kazıldığına dair şikayetler vardı. 11000 inçlik namlulu ve 21 kalibreli 0,52 Hall-North karabinası yapıldı, ardından 1844'te Harpers Ferry cephaneliğinde Hall karabinalarının üretimi durduruldu, ancak 1843 ile 1846 arasında Simeon North da 3000 M1843 karabina üretti.
Kapsül kilitli deklanşör görünümü
Kapsül kilidi açık, marka boru ve çiti açıkça görülüyor
1836 modelinin Hall düz uçlu karabina ilginç özelliklerinden biri, ramrod yerine namlunun altına takılan çıkarılabilir olmayan iğne süngüsüydü. Gerekirse soketten çekilip sabitlenebilir. Bundan sonra, o zamanlar için geleneksel olan çıkarılabilir üçgen süngülere göre etkinliği bakımından hiçbir şekilde daha düşük değildi. Eh, çakmaklı kilit ve astar cıvatanın üzerinde yukarıdan olduğundan, Hall'un silahları ve karabinalarındaki görüntüler hafifçe sola kaydırıldı.
Ön kola geri çekilmiş bir iğne süngüsü ve primer ateşlemesi ile Carbine М1836 (sayı 1839)
Amerika Birleşik Devletleri'nde bu tür bir silahın üretimi çok büyüktü. Toplam 23500 Hall tüfek ve karabina üretildi: 13684 karabina ve 14000 Hall - Kuzey M1843 karabina.
İlginç bir şekilde, Amerikan İç Savaşı sırasında da kullanıldılar. Güney eyaletlerinde, cıvata genellikle tetik tabanının hemen önünde kesildi ve arkaya yeni bir kundak ve çekiç takılarak, namlu üzerindeki marka borusuna .58 kalibreye kadar sıkıldı.
Model 1819 hisse senedi
Bu Hall karabinaları, örneğin General John C. Fremont'un Batı Ordusu tarafından savaşın ilk yıllarında kullanıldı. George Eastman'ın şirketi tarafından yeniden tasarlanan, Minier mermilerle standart tüfek kartuşlarını ve hatta daha modern ayarlanabilir manzaraları kullanmak için yapılan .58 kalibreye kadar sıkılmış namluları da vardı.
Çoğu zaman, Hall tabancaları, cıvatayı namlunun arka kısmına basitçe kaynaklayarak namludan yükleyicilere dönüştürüldü.
Popodaki mermiler için bir dergi ile Hall'un silahı M1817. Missouri Tarih Müzesi, St. Louis
Pekala, Hall silahlarını kullanma deneyiminden öğrenilen derslerin çoğu, yeni nesil cıvata cihazlarının tasarımcıları, Sharpe tüfeği (1848), Spencer karabina (1860) ve diğerleri için yararlıydı.