bu fotoğraf 2004 mayıs'ında yozgat-kerkenes'te çekilmiş, bugün ilk defa gördüm, duygulandım biraz. en sağdaki benim, sarı kafalı olan da sarı kafa tahmin edeceğiniz üzere. en solda annesinin kucağındaki bebek, koca kız oldu, abla oldu hatta.
anlatacağım şeyler var aslında ama sıkılırsınız. tatsızlaştı çok ortalık diyeyim sadece, belki sonra yazarım. bu fotoğraf tarih oldu. kerkenes kazıcısının elinden alındı, sarı kafa başka bi şehire taşındı. ikisinin arasındaki süreçte arkeoloji tatsız bi şeye dönüştü.
oysa şu aşağıdaki yazdığımda 13 yaşında falandım, örrrtmen panoya asmıştı. bugün bi kitabın arasından düştü.
diyorum ki, "ben arkeolog olmak istiyorum. insanların nasıl yaşamış olduğunu bilmek istiyorum. bence bu şekilde hayatın nasıl değiştiği ve gelecekte nasıl olacağı konusunda bi fikrimiz olabilir. bu yüzden arkeolojiyi harika ve çok da önemli buluyorum. arkeolog olmak isteyenlerin çok sabırlı olması gerektiğine inanıyorum. güneşin altında küçük bi fırçayla bi şeyler bulmaya çalışmak hoşuma gidiyor. çünkü bi şey bulunca o çabaya değiyor. para kazanıp kazanmamak da umrumda değil!"
13 yaşındaki kendime "ah canım yaa" demek istedim, keşke hiç bitmese o naiflik. bi süredir arkeoloji, kazı falan deyince aklıma gelen ilk şey sahra tuvaleti. çok isabetli.