[ad_1]
Piyasa ekonomisinde, finansal sistem pozitif tasarruf sahiplerinden (yani mevduat sahiplerinden) negatif tasarruf sahiplerine (yani, gayrimenkul satın almak için krediye ihtiyaç duyan para sıkıntısı çeken kişiler vb.) Ek olarak, finansal sistemler nakitsiz ödemelere olanak tanır. gerçek veya tüzel kişiler tarafından.
Finansal sistemin kanunen hizmet tekeli vardır. Yalnızca bankalar mevduat alabilir, yalnızca sigorta şirketleri sigorta hizmetleri sağlayabilir ve yatırım fonu yönetimi, tek bir yatırımcıdan daha büyük bir banka tarafından daha iyi yapılır.
nasıl para kazanılır
Geçmişte antik Yunan devletlerinin güçlü olmasının nedenlerinden biri de kendi para birimlerini yaratma yeteneğiydi. Perikles zamanında, gümüş drahmi o zamanın rezerv para birimiydi. Aynı şey, Makedonya’dan Philippe’in altın para birimi için de geçerliydi. Bu para birimlerinin her biri belirli bir miktar altınla takas edilebilirdi.
Günümüzde Fed, her ikisi de fiat para olan USD ve ECB Euro’yu yaratıyor, yani devlet düzenlemesi tarafından gerçek para olarak belirlenmiş içsel değeri olmayan para ve bu nedenle onu gerçek para olarak kabul etmek zorundayız. Merkez bankaları, para arzının sadece %5-15’ini oluşturan madeni para ve kağıt parayı çoğu ülkede dolaştırıyor, geri kalanı sanal para, bir muhasebe veri girişi.
Merkez bankalarının ne kadar para yarattığına bağlı olarak ya bir krizde yaşıyoruz ya da ekonomik bir gelişme yaşıyoruz. Unutulmamalıdır ki merkez bankaları devlete ait bankalar değil, özel şirketlerdir. Ülkeler özel bankacılara para harcama hakkı verdi. Bu özel merkez bankaları da devletlere faiz verir ve dolayısıyla ekonomik ve tabii ki siyasi güce sahiptir. Bir ülkede dolaşan kağıt para aslında bir ulusal borçtur, yani ülkelerin özel merkez bankalarına borcu vardır ve bu borçların ödenmesi bono çıkarılarak sağlanır. Devletin özel merkez bankacılarına borçlarını ödemeleri için verdiği garanti, halka dayatılan vergilerdir. Ulusal borç ne kadar yüksekse, vergiler o kadar yüksek, vatandaşlar o kadar çok acı çekiyor.
Bu merkez bankalarının yöneticileri hükümetlere rapor veremez ve vermezler. Avrupa’da, AB’nin para politikasını belirleyen ECB’ye rapor verirler. ECB, Avrupa Parlamentosu veya Avrupa Komisyonu tarafından kontrol edilmemektedir.
Devlet veya borç alan tahvil çıkarır, yani merkez bankasına aynı miktarda borcu olduğunu kabul eder, bu varsayıma göre sıfırdan para yaratır ve faizle borç verir. Ancak bu para bir muhasebe kaydı aracılığıyla ödünç verilir, ancak faiz oranı herhangi bir biçimde para olarak mevcut değildir, sadece kredi sözleşmesi yükümlülüklerinden kaynaklanmaktadır. Bu nedenle küresel borç, gerçek veya muhasebe borcundan daha yüksektir. Bu nedenle, insanlar kamu veya bireysel borçlarını ödemek için gerçek para kazanmak için çalışmak zorunda oldukları için köle haline gelirler. Çok azı krediyi ödemeyi başarır, ancak geri kalanı iflas eder ve her şeylerini kaybeder.
Bir ülkenin kendi para birimi olduğunda, ABD ve diğer ülkelerde olduğu gibi, merkez bankası devlet tahvillerini kabul etmeye ve devlete faizle borç vermeye “zorlayabilir”. Merkez bankası son kredi mercii olarak hareket ettiğinden bu, ulusal iflası önler. ECB, euro bölgesi üye ülkelerine borç vermediği için başka bir durum. Avrupa’da güvenli bir tahvilin olmaması, euro bölgesi ülkelerini paralarını geri alamama korkusuyla yüksek faiz uygulayan “piyasaların” insafına bırakıyor. Ancak son zamanlarda, farklı Avrupalı politika yapıcılara rağmen Avrupa güvenli tahvilleri zemin kazanırken, Almanlar tek tip Avrupa yükümlülükleri istemedikleri için bu tahvilden vazgeçmenin ana nedenidir. Bir başka (muhtemelen en ciddi) sebep daha var: bu tahvil euro’yu para birimi olarak devalüe edecek ve Almanya’nın borç verme oranları yükselecek.
ABD’de durum farklıdır, çünkü devlet kendi para birimini (USD) Fed’den ödünç alır, böylece yerel para birimi devalüe edilir ve böylece ulusal borç devalüe edilir. Bir para birimi devalüe edildiğinde, bir ülkenin ürünleri ücretleri düşürmeden daha ucuz hale gelir, ancak ithal ürünler daha pahalı hale gelir. Birincil sektörü (tarım) ve ikincil sektörü (sanayi) güçlü olan bir ülke, kendi enerji kaynaklarına sahip olması, yani yeterli enerjiye sahip olması koşuluyla, kendi para birimi ile daha rekabetçi hale gelebilir. Mevduatı 16 milyon ABD Doları ile 122,3 milyon ABD Doları arasında olan bankalarda %3, mevduatı 122,3 milyon ABD Dolarından fazla olan bankalarda ise %10 zorunlu karşılık uygulanmaktadır. Yani tüm mudiler aynı anda bankalardan paralarını çekmeye karar verirlerse bankalar parayı onlara veremez ve bir banka kaçışı olur. Bu noktada belirtmek gerekir ki, bankacılık sistemi bir bankaya yatırılan her USD, Euro vb. için on yaratır ve borç verir. Bankalar her kredi verdiklerinde para yaratırlar ve yarattıkları para krediyi veren bankanın hazinesine yatırılan gerçek para değil, bilgisayar ekranında görünen paradır. Bununla birlikte, banka sanal para ödünç verir, ancak borç alandan gerçek para artı faiz alır.
Profesör Mark Joob’un belirttiği gibi, hiç kimse faiz ödemekten kaçınamaz. Birisi bankadan borç aldığında, kredinin faizini ödemek zorundadır, ancak vergi ödeyen ve mal ve hizmet satın alan herkes, borçlunun ulusal borcundaki faiz oranlarını ödemek için vergilerin toplanması gerektiğinden, asıl borçlunun faiz oranını öder. Mal ve hizmet satan tüm işletmeler ve bireyler, fiyatlarına borçlanma maliyetini dahil etmelidir. Bu şekilde, bu desteğin bir kısmı mevduat sahiplerine faiz olarak ödenmesine rağmen, toplumun tamamı bankalara sübvanse etmektedir. Profesör Mark Joob, yarattıkları fiat/muhasebe parası yasal para olarak kabul edildiğinden, bankalara ödenen faiz oranının kendilerine bir sübvansiyon olduğunu yazmaya devam ediyor. Bu yüzden bankacılar bu kadar yüksek maaşlara sahipler ve bu yüzden bankacılık sektörü çok büyük, çünkü toplum bankaları sübvanse ediyor. Faiz oranlarına gelince, fakir insanlar tasarruftan daha fazla krediye sahip olma eğilimindedir, zengin insanlar ise kredilerden daha fazla tasarrufa sahiptir. Faiz ödendiğinde, fakirden zengine para aktarılır, bu nedenle faiz oranları servet birikimi için uygundur. Ticari bankalar yatırımdan ve mevduat ile borç verme oranları arasındaki farktan kazanç sağlarlar. İlk yatırıma düzenli olarak faiz eklenirse, bileşik faiz oranı başlangıç sermayesini katlanarak artıracağı için daha fazla faiz getirecektir. Bu faiz oranı üretimden kaynaklanmadığı için tek başına reel para artırılmaz. Yalnızca insan emeği, değeri artan faiz oranlarını yaratabilir, ancak üretkenliği artırırken işgücü maliyetleri üzerinde aşağı yönlü bir baskı vardır. Bunun nedeni, insan emeğinin katlanarak artan bileşik faizin gereksinimlerini karşılaması gerektiğidir.
Borç alan gerçek parayı almak için çalışmak zorundadır, yani bankalar sanal para ödünç verir ve karşılığında gerçek para alır. Ödünç verilen para gerçek paradan fazla olduğu için bankaların kredi ve kredi şeklinde yeni para yaratması gerekmektedir. Para arzını artırırlarsa büyüme olur (ancak bu durumda belirli bankacılık ve para birimi sistemiyle bile borç da artar), ancak bir kriz yaratmak isterlerse borç vermeyi durdururlar ve parasızlık nedeniyle birçok insan İflas ve depresyon başlar mı.
Bu, mevduat sahipleri aynı anda bankalardan tüm paralarını almayacakları için sahip olduklarından daha fazla borç verebileceklerini fark eden bankacıların “akıllı bir hilesidir”. Bu, kısmi rezerv bankacılığı olarak bilinir. Quickonomics’in Kısmi Rezerv Bankacılığı tanımı şu şekildedir: “Kısmi Rezerv Bankacılığı, bankaların müşterilerinin yatırdıkları paranın yalnızca bir kısmını rezerv olarak tuttukları bir bankacılık sistemidir. Bu, ticari bankalara para arzını doğrudan etkileme gücü verir. Merkez bankaları para arzını kontrol etmekten sorumlu olsa da, modern ticari banka ekonomilerindeki paranın çoğu, kısmi rezerv bankaları aracılığıyla yaratılır. ” .
Tasarruflar korunuyor mu?
Yunan borçlarında olduğu gibi İtalyan borçlarında da politikacılardan (aslında bankacıların maaşlı çalışanları) insanların birikimlerini korumak istediklerini duyduk. Ancak bu tasarruflar bu para ve bankacılık sisteminde korunuyor mu? Cevap basit bir HAYIR. Daha önce de belirtildiği gibi, bankaların nakit rezervleri düşüktür. Bunu yapmak için müşterilerinin güvenine ihtiyaçları var. Banka hücumu durumunda likidite sorunları olacak ve iflas edeceklerdi. AB düzenlemelerine göre, mevduat sahiplerinin tasarruflarını 100.000 €’ya kadar garanti ederek koruyan mevduat sigortası planları vardır, ancak zincirleme reaksiyon durumunda ticari bankaların hükümetler tarafından kurtarılması gerekir ve merkez bankaları borç veren olarak hareket eder. son çare.
Şimdi ne var?
Bankaların gücüyle şekillenen ekonomik sistem yaşayamaz ve özgürlük, adalet, demokrasi gibi insani değerlere hizmet etmez. Mantıksız ve insanlığın hayatta kalmasını istiyorsak derhal değiştirilmelidir.