1. Tu-160'in Kapsamı
Stratejik arasında net bir ayrım yapmak gerekir. havacılık Nükleer ve konvansiyonel savaşlarda.
1.1. SA'nın nükleer çatışmalarda kullanımı
70-ler'de, Tu-160'in tasarımının başlangıcında, SA'nın ikinci bir misilleme grevi rolünü üstlendiği fikre dayanan kavram, düşmanın ilk saldırısı, mayınlardaki ICBM'lerimizi tahrip edebileceğinden beri. SA uçağının kalkması ve düşmanın ilk saldırısının yenilgi bölgesinin dışında kalması gerektiğine inanılıyordu. Nükleer üçlünün bir parçası olarak SA sadece SSCB ve ABD'de kullanıldı. O zamandan beri, gizli olarak uzun mesafelere taşınan mobil ICBM teknolojileri geliştirilmiştir. Bugün, Topol-M ve Yars gibi mobil üst sınıf ICBM'lerin yanı sıra Barguzin demiryolu kompleksi (eğer benimsenmişse), bir AS'nin yokluğunda bile, ikinci bir nükleer perakendeci grev sorununu çözme yeteneğine sahiptir. ABD'de uzun zamandır kendilerine en büyük tehdidi oluşturan ICBM'ler olduğu, yani SA tehdidinin arka plana düştüğü hesaplanmıştır. Sonuç olarak, Amerika Birleşik Devletleri'nde, bombalı saldırıyı tespit etmeyi amaçlayan radar sayısı azalmaya başladı.
SA'yı nükleer üçlünün bir parçası olarak kullanmaya karşı temel argüman, geniş bir marjla sahip olduğumuz ICBM miktarının ABD'ye kabul edilemez bir hasara neden olması için yeterli olduğudur. Amerika kıtasının büyük bir baskın sırasında füze savunma sistemi, 1 ICBM'lerimizin% 650'inden daha fazla vuramayacak. Eğer ICBM'lerimizin% 10'i piyasaya sürülürse, yaşam tamamen kaosa dönüşeceğinden ABD tamamen ezilecektir. Bu şartlar altında, birkaç düzine daha stratejik seyir füzesinin (TFR) eklenmesi genel tabloyu temelden değiştiremez. Doğal olarak, ABD’nin retaliatory grevinin daha az güçlü olmayacağını unutmamalıyız. ICBM sayısı bizimkine eşittir ve B-2 bombardıman uçakları hava savunma sistemlerine daha iyi nüfuz edebilir.
TFR'nin yardımıyla nükleer grevler de kârsızdır, çünkü düşman toprakları üzerinde uzun bir uçuş sırasında (4-5 saat) önemli bir kısmı düşürülecektir. TFR tipimiz Ha-101, Amerikan TFR Tomahawk tipine benzer. Her ikisi de, ses altı hızında uçtukları ve füze karşıtı manevralar yapmadıkları için hava savunma sistemi için kolay hedeflerdir. Suriye'ye yapılan son Tomahawk baskınının deneyimi, bunu açıkça teyit ediyor; yani, eski hava savunma sistemleri bile, yalnızca tespit bölgelerine düşerse, Tomahawk'ı kolayca alt edebilir.
Tüm TFR, arazinin kıvrımlarında yer bazlı radar tarafından tespit edilmekten gizlenebilecekleri kara toprakları üzerinden uçmak üzere tasarlanmıştır. Onları okyanusun üzerinden uçan uçaklardan fırlatma girişimleri özellikle yetersizdir. ABD'nin kıyı şeridi o kadar fazla radarla doludur ki, TFR onlardan saklanmak zordur. Günümüzde kıyı şeridini TFR'den korumak için, balon radarları, 200 km üzerinde düşük irtifa SKR'leri tespit aralığıyla teslim edilir. Barış zamanında, uçağın erken tespiti, düşman onları müdahalelerle bastırırsa savaş zamanında çalışamayan ufuktaki radar sistemleri tarafından sağlanır. Tehdit döneminde, kıyı radarına AWACS AWACS tarafından sağlanan gelişmiş algılama hattı eklenmiştir. AWACS ağır bombardıman uçaklarının algılama menzili 700-800 km ve TFR 100 km'dir. Kuzey Amerika’nın TFR’i kullanarak saldırmasının sadece Arktik Okyanusu’ndan mümkün olduğunu takip ediyor. Kuzey Atlantik'ten geçiş, çok sayıda NATO radarının varlığı nedeniyle ve Pasifik Okyanusu boyunca - kıyı savunma hatlarındaki TFR'nin durdurulması nedeniyle hariç tutuldu. Sonuç olarak, nükleer triada, TFR en önemsiz rolü oynayacaktır, çünkü ABD’deki bir hedefe nükleer yük getirme olasılığı bir ICBM’den çok daha düşüktür. Dahası, Sarmat veya Voyevoda gibi 5-7 ağır ICBM'leri, 16 TFR taşıyan tüm 160 Tu-12'lerimizden daha fazla hedef sunacak. Aynı zamanda, ICBM tarafından uygulanan grevin maliyeti, SA'nın etkisinden birkaç kat daha ucuz olacaktır.
1.2. SA'yı geleneksel çatışmalarda kullanma
CA'nın sadece en önemli hedefleri yenmek için kullanılması gerektiği bilinmektedir. Karada bunlar arasında komuta görevlileri, iletişim merkezleri, en önemli enerji tesisleri vb. Okyanusta, taşıyıcı grev grupları (AUG) ve gemi grev grupları (TCG) hedef olarak kabul edilir. Orijinal makale, Kanada’daki birçok hava savunma hattının varlığı ve ABD’deki hava savunmasını hedef alması nedeniyle ABD’yi vurmanın etkisiz olduğunu göstermiştir. Hedefe ulaşan geleneksel TFR'lerin yüzdesi, nükleer savaş başlıklarına sahip olan TFR'den bile daha düşük olacaktır. Bu, nükleer TFR'lerin bölgesel hava savunmasını yenmesi ve dağınık hedeflere saldırması gerektiği gerçeğiyle açıklanmaktadır. Geleneksel TFR, çoğu durumda kısa menzilli hava savunma sistemleri tarafından da korunan özellikle önemli nesnelere çarpmalıdır. Bu aşamada etkilenen TFR sayısı özellikle yüksek olacaktır, çünkü TFR'nin hedefine yaklaştığında, çoğu durumda hava savunma füzesi sisteminin tespit bölgesine düşmektedir. Füze füzesi X-101 2300 kg'nin fırlatma ağırlığı küçük olduğunda - tipik bir anten bombasına karşılık gelen 400 kg ile ilgili olarak, hasar, yeterince güçlü olmayacaktır. AUG'ye ve CUG'a TFR'nin yardımı ile vurmak sözde değildir, çünkü TFR mobil hedefleri yenmek için tasarlanmamıştır. Gemilerin imhası için kullanılan gemi karşıtı füzeler (RCC). Gemi karşıtı füzelerin fırlatılması için, SA uçağının düşman gemilerini kendi radarlarını kullanarak tespit etmesi gerekiyor. Bir AUG saldırısı yapıldığında, çoğu durumda katmanlı bir AUG hava savunmasının varlığından dolayı bu mümkün olmaz. Bu nedenle, CBG tek ciddi hedef olmaya devam etmektedir, ancak aynı zamanda Kuzey Kutbu Okyanusu bölgesinde veya Pasifik Okyanusu'nun CA'mızın erişebileceği kuzey bölgesinde bulunma ihtimalleri de yoktur. SA için, Aleut Adaları'ndaki çok sayıda radar istasyonu nedeniyle Bering Denizi'ne uçmak da istenmez. Ön cephe havacılığı (FA), Rus topraklarına yakın düşman gemilerine karşı eylemler için çok daha uygundur, çünkü FA uçaklarının düşman hava savunmasına karşı savaşta hayatta kalma oranı SA'nınkinden birkaç kat daha yüksektir.
Tu-160 uçağı Engels havaalanına dayanmaktadır ve Pasifik'te faaliyet gösteremez. Böyle bir fırsatı sağlamak için, Tu-95 uçaklarının bulunduğu Amur Bölgesi'ndeki Ukrainka hava üssünün, Tu-160 bazları için güçlendirilmesi gerekmektedir. Bununla birlikte, bu tabandan ABD kıyılarına ancak havada yakıt ikmali kullanıyorlarsa ulaşabilirler.
2. Gizli teknolojinin uçağın hayatta kalmasını arttırmanın faydaları
Tipik uzun menzilli hava savunma sistemleri aynı şekilde çalışır. Radar hava savunma sistemi hedefe eşlik eder ve rotasını belirler, daha sonra füze savunması, hesaplamalara göre, hedefle bir füze saldırısının gerçekleşeceği ön-boş noktada başlar. Füzelere belli bir küçük mesafeye bakacak şekilde yaklaşırken, füzeler kendi hedef kafalarını (GOS) kullanmaya başlar. Aynı zamanda, radar gücünün, saldırı bölgesinin en ucunda bile gerekli doğrulukta füzelerin çıkarılması için yeterli olması gerekir. Hedefin ESR değeri ne kadar küçük olursa, uzak sınır da o kadar küçük olur ve gizli teknolojiyi kullanırken, füze fırlatıcısının fırlatma menzili 2-3 kez düşebilir. Füze savunma sisteminin kendisinin özellikleri özellikle kötüleşmiştir, çünkü iniş gücü uçağı, daha önceki menzillerde artık inişe geçmeye devam edemez. Füze savunmasını hedefe öncekinden daha küçük bir mesafeye getirmek için, hedef izlemenin açısal doğruluğunu, yani hedeften yansıyan sinyalin gücünü arttırmak gerekir. Bu lansman aralığını daha da azaltacaktır.
ABD Hava Kuvvetleri, geleneksel F-15 avcı uçağı ve F-22 gizli avcı uçağının performansını karşılaştırdı. Bir düello savaşında, F-22’ten F-15’i kazanma olasılığının tersi durumdan 15 kat daha yüksek olduğu ortaya çıktı. F-15 ve Su-27 tipi uçak hatlarının özelliklerinin oldukça benzer olduğu göz önüne alındığında, EPR'nin azaltılmasının ne kadar önemli bir rol oynadığı netleşir.
3. Uçak yükseltme olasılıkları Tu-160
Yorumlar genellikle Tu-160'in savaş yeteneklerini geliştirmek için çeşitli önerilerde bulundu. Bunlardan iki ana yön ayırt edilebilir: Elektronik karşı önlem kompleksi (REB) gücünü artırarak Tu-160'i düşman radarından gizlemek ve farklı radyo emici kaplamalar uygulayarak Tu-160'in görünürlüğünü (EPR) azaltmak. İllüzyonların gelecekte korunmaması için bu iki soruya ayrıntılı bir cevap verilmelidir.
3.1 Azaltılmış ESR Tu-160
B-1b tasarım sürecinde “neredeyse ses altı” olacağına karar verildi. Bu bağlamda, B-52'e kıyasla ESR'sinin azaltılmasına çok dikkat edildi. Hava girişleri - ana yansıtan elemanların EPR'sini özellikle dikkatle düşürdü. Tu-160 için maksimum 2200km / h hızı seçildi ve bunun kendisine saldıran savaşçılardan uzaklaşması için bir fırsat vereceği düşünülüyordu. Motor gücünü artırmak için, hava girişleri B-1b ile karşılaştırıldığında genişletildi. Süpersonik hızlarda, kaplamada teknolojik zorluklar vardı ve kaplamalar uygulanmadı. Sonuç olarak, Tu-160'in EPR'si B-1b'ninkinden birkaç kat daha yüksekti. İşlem sırasında kaplama uygulamak için başarısız girişimler birkaç kez gerçekleştirildi. Bu olayları şimdi yapmayı başarabilirmiyim - bilmiyorum. ESR açısından, Tu-160 eski B-52 ve Tu-95 bombardıman uçağına B-1b'den daha yakındır. Sonuç olarak, düşman yer radarları, radyo ufkuna kadar her mesafeden tespit edebilir (uçuşun yüksekliğine bağlı olarak 400-500 km). AWACS AWACS uçağı, 700-800 km mesafedeki ağır bombardıman uçaklarını tespit etti.
Yorumlarda, birçok yazar bu sorunun çözülebileceğine dikkat çekti, çünkü etkili radyo emici kaplamalar ortaya çıktı. Ne yazık ki, bu tür kaplamaların çok çeşitli dalga boylarında çalışması için, dış tabakadan iç tabakaya absorpsiyon miktarında kademeli bir artış ile "kalın" olmaları gerekir. Bu tür kaplamaların ağırlığı önemlidir ve çalışma sırasındaki bütünlüklerinin sağlanması zor bir teknolojik iştir. Bu tür kaplamalar, kaplama ağırlığının çok kritik olmadığı gemilerde daha yaygın olarak kullanılır. Diğer yazarlar, uçuş sırasında mülkü değiştirilebilen, elektronik olarak kontrol edilen kaplamaların geliştirildiğini bildirmiştir. Bu tür çalışmaların SSCB'de başladığı ve deneysel örneklerde iyi sonuçlar alındığı, ancak teknolojik zorluklar ve yüksek fiyatlar nedeniyle bu kaplamaların uygulanmadığı söylenebilir.
Bu nedenle, uçağın EPR'sinin yalnızca tasarım ve pilot test sürecinde azaltılması gerektiği sonucuna vardık. Tu-160 ve bugünkü haliyle SSCB'nin en pahalı havacılık gelişimi oldu. Bunun için OKB Tasarım Bürosunda yeni büyük binalar inşa edildi. Tupolev ve Havacılık Sistemleri Araştırma Enstitüsü. Şu anda, eski planörün eksikliklerini gidermek ve çok çeşitli yeni uçuş testleri yapmak için çok miktarda fon tahsis edilmesini beklemek gerekli değildir.
Bu durumdan kurtulmanın yolu, görünürlüğü azaltmak için azaltılmış şartlara rağmen, PAK DA programı kapsamında yeni bir uçak inşa etmektir. Yakın gelecekte B-2 bombacısı ile aynı sonuçları elde etmek mümkün değilse, EPR'yi geleneksel uçaklar için gerçekçi şekilde 0.1-0.3 metrekareye düşürün. Asıl mesele, yukarıdaki hava girişlerinin yerleştirilmesi gereken alt yarımkürede düşük görünürlük sağlamaktır.
3.2. REB kompleksinin enerji potansiyelini (ES) arttırma olanakları hakkında
Grev uçaklarında, kural olarak, yüksek EP ile REB kompleksleri yerleştirmek mümkün değildir. Sonuç olarak, iki tip REB kompleksi kullanılır - grubun her düzleminde yer alan bireysel koruma (IZ) ve jammerlerin üzerine yerleştirilen grup koruması (GP). ABD'deki GZ için özel sesaltı uçakları kullanılıyor. Rusya'da kademeli olarak özel helikopterlere geçtiler. Bu, düşmanın her şeyden önce sadece saldırganlara vurmaya çalıştığı gerçeğiyle açıklanmaktadır. Bu nedenle, bir kural olarak, hava savunma sisteminin yenilgisi bölgelerinin dışında hareket ederler ve yüksek bir PI'ye sahip olan saldırı uçaklarının tespitini engellemelidirler. Yüksek EF değerleri, yalnızca HEADLIGHTS'a dayanan çok yönlü antenler kullanılarak elde edilebilir. Yayılan gürültüyü tam olarak düşmanın radarına yoğunlaştırmak için anten boyutu, radarın çalıştığı dalga boyundan birçok kez daha büyük olmalıdır. Bu nedenle, bu tür antenlerin çarpma uçaklarına yerleştirilmesi mümkün değildir. Özellikle, Tu-160'te boş alan sadece kanadın ayak parmaklarında bulunur. 160-s'de denenen TU-90'e eşlik etmek için GZ kompleksleri oluşturun, ancak bunun için uygun bir taşıyıcı yoktu. Sonuç olarak, Tu-160 birbirini yalnızca IZ kompleksleriyle kaplamalıdır. Kanat ayak parmaklarına yerleştirilmiş küçük antenler ile bu tür kompleksler oluşturmak son derece zordur. Örneğin, ESR'yi Tu-1'inkinden birkaç kat daha küçük maskeleyen B-161b-ALQ-160 IZ uçak kompleksi, bu uçağın en pahalı alt sistemi olduğu ortaya çıktı (toplam fiyatın yaklaşık% 10'i). TU-160 için yeni FM sistemleri oluşturmak daha da zor olacak çünkü güçleri ALQ-161'in gücünden birkaç kat daha fazla olmalıdır. Tu-160'teki diğer görevler için geliştirilen GZ komplekslerinin kullanımı, yerleşimleri için yer olmadığından imkansızdır.
Hava savunma radar sisteminin mevcut durumu, REB komplekslerinin görevini daha da karmaşıklaştırdı. Radar AFAR, her biri ayrı ayrı müdahaleye eşlik edecek olan, aynı anda birkaç alıcı ışın oluşturabilir. Sonuç olarak, füze savunması, hedeften yansıyan sinyalin hala küçük olması durumunda bile tetiklenebilir, yani, girişim sinyali, hedef yatağı belirleme aralığının daha fazla arttığına göre, girişim sinyalini daha da arttırdığı için bir işaret işlevi görür. İki radar varsa, hedefleme ile brüt aralığını nirengi yöntemiyle belirleyebilirler. Sonuç olarak, uçağın EPR'sindeki azalma, REP kompleksinin EF'deki artıştan çok daha önemlidir.
3.3. Tümleşik ekipmanların modernizasyonu
Minoborny, TU-160'in Tu-160М2 modeline modernizasyonunun, mücadele etkinliğini% 60 artıracağını söyledi. Ancak, bu etkinliği sağlaması gereken fonların pahasına açıklanmadı. Gerçek bir iyileşme ancak yeni bir radar ve bir REB kompleksinin geliştirilmesi ile sağlanabilir. Bu gelişmelerin her ikisi de son derece pahalıdır ve 5 yıldan daha uzun sürmesi gerekir. Açıklanan modernizasyon yöntemlerinin geri kalanı önemli bir rol oynamıyor. Örneğin, navigasyon sisteminin modernizasyonu o kadar önemli değildir, çünkü çalışan bir GLONASS sisteminde pahalı bir ataletsel navigasyon sistemi olmadan gerekli doğruluk sağlanır. GLONASS, düşman müdahalesiyle bastırıldığında, oryantasyon radar kullanılarak arazi haritasına göre gerçekleştirilir. Okyanusun üstünde, Tu-160 ya da adalarda kullanılan astronavigasyon kompleksi tarafından yönlendiriliyorlar. Pilotların kokpitine yönelik göstergelerin ikame edilmesi de yardımcı bir rol oynamaktadır, çünkü mürettebatın çalışma yoğunluğunu azaltır. İletişim kompleksinin geliştirilip geliştirilmeyeceği de rapor edilmemiştir.
4. Tu-160’i, ikincil savaş tiyatrolarında kullanmanın taktikleri (tiyatro)
Orijinal makale, Tu-160’in Orta Avrupa tiyatrosunda kullanılmasının, hava savunma sisteminin yüksek doygunluğundan dolayı imkansız olduğunu belirtti. Bazı yazarlar bunun bir sorun olmadığını belirtti, çünkü Tu-160 için FA'nin yardımıyla koridorları kesmek mümkün. Hiçbir hava savunma komutanının tüm araçları aynı anda harekete geçirmeyeceği söylenebilir. Grev grubu birkaç operasyonel hava savunma füzesi sistemine varabilirse, pusuda kalanlar, en önemli hedeflerin ortaya çıkmasını bekleyecek ve Tu-160'in manevra kabiliyeti düşük olduğu göz önüne alındığında, SAM, FA uçağı tarafından belirgin şekilde daha uzun bir aralıkta başlatılabilir.
CA'nın Asya ve Afrika tiyatrolarında kullanımı daha da zordur, çünkü her durumda geçiş ülkelerinden geçiş için izin almak gerekir.
Yerel savaşlarda SA kullanımı, ağır bombardımanların asıl kullanımı, güdümsüz bombaların yardımı ile alan hedeflerine halı bombalaması olduğu için de pek haklı değildir. Döndürülmüş nesnelere vurmak istiyorsanız, güdümsüz bomba kullanımının doğruluğu deşarjlarının yüksekliği ile belirlenir. Bir Tu-160'i eşit kilometrelik irtifalarda başlatmak güvenli değildir, çünkü düşman uçaksavar teçhizatları bu kadar büyük ve düşük manevra hedefine varabilir. Yani, bu durumda, uçak FA'nin bir avantajı vardır.
5. bulgular
Yukarıdakilerden Tu-160 uçağının geçen yüzyılın havacılık sınıfına ait olduğunu takip ediyor. Modern koşullarda, herhangi bir düşman hava savunması aracıyla mücadeleye giremez. Tu-160'in ESR'yi azaltmak için modernizasyonu imkansızdır, çünkü Tu-160 üzerinde radyo emici kaplamaların uygulanmasına dahil olmaktan ziyade ince bir formlar uçağı inşa etmek daha kolaydır. Bu uçak, SA'dan önce geleneksel olarak belirlenen ana görevleri yerine getiremez, yani: en güçlü rakiplerin bölgesine ve uçak gemisi gruplarına saldırmak. Ön cephe havacılığı, yerel ihtilaflarda kullanım için çok daha uygundur.
Tu-160 uçağının maliyeti, Donanma için corvette'nin maliyetine eşittir. Yüzey gemi yapımımızdaki durum konuşlandırılabilir. İlgilenenler kendilerini tanıyabilirler yazarın makalesi “Füze savunması ihlal edildi ve geriye ne kaldı? filo? ”, 25.04.18 Nisan XNUMX'de yayınlandı. "Askeri İnceleme" sitesinde.
Sonuç olarak, savunma-sanayi kompleksimizde finans dağılımının açıkça çarpıtıldığı sonucuna vardık. Askeri bütçenin büyük bir kısmı çok iyi çalışan bir nükleer kalkanın korunmasına harcanıyor. Geleneksel silahlarda, gemilerde, dronlar vb. Araçlar açıkça yeterli değildir.