Bana üç yıl önce sorsaydın, yabancılardan hoşlanmadığımı söylerdim. Yetişkin hayatımın geri kalanında New York'ta yaşadığım için, günümde kaldırımda geçtiğim herhangi bir yolun duvar kağıdı veya arka plan gürültüsü göz önüne alındığında, yabancı kalabalığı her zaman kabul ettim. Ama uçakta yanıma oturursan kulaklığımı takarım; Hiçbir zaman çok fazla konuşmaya meyilli değildim. İnsanlara bakmayı severim ama toplum içinde saklanırım.
Dünya kapandığında her şey değişti ve yaklaşık bir yıl boyunca nadiren bir yabancıyla görüştüm veya iletişim kurdum. Ancak Şubat 2021'de öğretmenlik kariyerim sayesinde aşının ikinci aşamasını tamamladım. Garipti, dünyada küçük bir süper güce sahip olduğumu hissetmek garipti – yenilmezlik değil, en azından ek bir koruyucu duvar.
Az önce keşfettiğim küçük süper güçlerim vardı ve halka açık yerlere zorunlu olmayan amaçlarla girme konusunda biraz daha kendime güveniyordum: kafeler, bira fabrikaları, kaçırdığım simit dükkanı. Kendimi barmenler ve baristalarla çok küçük sohbetlerde buldum ve uzaklaşırken neredeyse gözyaşı dökecektim. Tanıdığım biriyle plansız (Zoom'da, sınıfımda) bir konuşma yapmayalı uzun zaman olmuştu. Çünkü en tanımadığım, hatta bir yabancıyla bile spontane konuşmalar yaptım.
Tabii ki, son iki yılda günlük insan dozumuzun bir kısmı için gerçek tanıdıklar ve yabancılarla etkileşime güvendiğimizi keşfeden tek kişi ben değilim. Onyıllardır, araştırmacılar buldu Pek çok “zayıf bahçe”nin varlığı – su soğutucuda konuştuğumuz kişiler veya her sabah kedinizin siparişini kabul eden kişi veya sizi ibadet yerinizde karşılayan kişi veya binanızdaki kapıcı – refahınızın güvenilir bir tahmincisi. yapı. Başka bir deyişle, size duygusal olarak yardımcı olan sadece yakın arkadaşlarınız ve aileniz değil, aynı zamanda bir kriz anında iletişim kurabileceğiniz kişilerdir; bunlar aynı zamanda size yolunuzda bir şans veren rastgele insanlardır. Ve bu benim özlediğim adamdı.
Araştırırken bu araştırmayı düşündüm. Pavel Lozinski'nin belgeseli balkon filmleri (şu anda festivalleri dolaşıyor ve yakında HBO Max'e geliyor). İnanılmaz bir şekilde, Lozinski filmi Jovid'den önce yaptı; bir pandemi filmi için mükemmel bir yapı gibi geliyor. Ama hayır. Lozinski, Varşova'nın verandasına oturdu ve kaldırımda yürüyen insanlara sorular sordu. Bir yılı aşkın süredir film çekiyor ve onların günleri, hayatın anlamı, aşk, her şey hakkında sorular soruyor.
Lozinsky'nin bahsettiği insanların çoğu iyi sporcular, onunla şakalaşıyor ve onunla vakit geçiriyor. Yaptıkları görev hakkında konuşurlar. Yaşlı kadın ona rahmetli kocasıyla ilgili komik hikayelerden alıntılar anlatır; bir diğeri ise eşcinsel olduğu için yargılanmaktan korktuğu için büyük bir aşkla ilişkisini tüm hayatı boyunca sakladığını söyler. Hamile kadının karnının büyüdüğünü ve ardından arabayı ittiğini görüyoruz. Hapisten yeni çıkmış bir adam birkaç kez ortaya çıktı ve önce balkondan kendisine verdiği gömlek için Lozinsky'ye teşekkür etti ve ardından ona hayatını anlattı.
Bu etkileşim, ona “derin adam” demeyi seven film eleştirmenleri yaratır. Son olarak, zayıf bağlar ve insanların yanından geçmenin ve onlarla sohbet etmenin verdiği keyifle ilgili. Birinin ne diyebileceğini asla bilemezsiniz, ancak bunun olmasını nadiren beklersiniz.
bakıyor balkon filmleriOmicron bu kış New York'ta tamamen sakinleştikten sonra, Pazar günü çok konuşulan bir kahvaltıya gitmeden önce 10. Cadde'deki gürültülü Fransız bistrosuna girdiğimde o duyguyu hatırladım. biletimle Broadway'de bir gösteri. 40 dakikam vardı. Tezgaha oturdum ve bir kase haşlanmış yumurta ve sebze, bir fincan sade kahve ve dipsiz bir çarkıfelek meyvesi mimoza sipariş ettim.
Yaşlı bir bey sol yanıma oturdu ve gülümsedi ve mimozanın çok iyi olduğunu söyledi. Bir dakika sonra arkadaş banyodan döndü ve yemek yiyip konuştular. Yumurtalarımı bitirdim ve hala açtım ve garsondan bir tost istemeye başladım, ama adam beni durdurdu ve “Patates kızartması istiyorsun. Onlar en iyi patatesler.”
Pekala, haklıydı: Onları istedim ve mükemmel çubuk patateslerdi – ayakkabı tarzı, çok gevrek değil ama son derece gevrek, tuzlu ve lezzetli. O kadar hızlı yedim ki beni o kadar özledi ki teşekkür etmek için döndüğümde bile aldım. Karlı bir Pazar günü neden şehrin bu tarafında olduğumu sordu, ben de açıkladım; O ve bir arkadaşının, yakındaki bir kilisede mesailerini yeni bitirmiş ve akşam konserlerine gitmeden önce akşam yemeği yiyen kilise müzisyenleri olduğu ortaya çıktı. Nerede yazdığımı bilmek istediler ve Vox'un çok bilinen ama çok farklı bir medya kuruluşuna ne kadar benzeyeceğine çok tanıdık bir ritimle güldük, çünkü bunu yoğun bir restoranda yüksek sesle söylediniz. . Programda bana iyi eğlenceler dilediler ve tekrar buluşacağımızı umdular.
Dünyanın en basit şeyi, New York'ta bir barda günde iki kez dilerseniz günde 5 dolarlık patates kızartması yiyebileceğiniz bir tür etkileşim. Bu aynı zamanda en iyi konuşma türüdür. Kimsenin bir köşesi yok veya bir şey almaya çalışmıyor. Hiç görmediğiniz veya konuşmadığınız başka bir ilginç kişinin sizi böldüğü için mutlusunuz. Belki bir daha yapmazlar.
Ama anı yaşamaktan gelen dostluk, bu noktaya kadar hayatta kalmak, 10. Cadde'deki karlı bistroda oturmak ve yabancıların nezaketinin tadını çıkarmaktır. Bir insan olarak burada olmak, aynı zamanda şu anda birlikte yaşamak biraz mucize.
Pavel Lozinski'nin belgeseli balkon filmleri gelecekte HBO Max'te olacak. Kültür dünyasından daha fazla öneri arayın İyi Bir Şey arşivler.