Büyük ümitlerle Avrupa Şampiyonası'nın ilk maçında İtalya'ya karşı sahaya çıktık. Rakibimiz bu maçtan önce oynadığı 27 maçta mağlup olmamış, 12 maçta da sadece 1 gol yemişti. Tabii ki böyle bir takıma karşı açık futbol oynamak, hele hele Roma'da kendi adına Roma'yı yakmak olurdu. Maçın kadrosuna baktığımızda Şenol Güneş kafamızdaki ilk 11'le sahaya çıkmıştı. Ama belki Yusuf'la Cengiz Ünder seçimini ben olsam Cengiz'den yana kullanırdım.
Ancak konu şunun veya bunun oynaması değildi. İlk 45 dakika Şenol Güneş hoca maalesef beni Milli Takım'da oynadığım 1975'li yıllara götürdü. O yıllarda pek fazla yabancı oyuncu, futbolumuza giriş yapmamıştı. Ve Milli Takımımız, çoğunlukla 4 büyüklerden oluşan bir kadroyla çıkar, genellikle de dün akşam ilk yarıdaki taktik anlayışla 1-9-0 oynardı! Seyrettikçe gençlik yıllarımı anımsadım. Ama inanın bu kadar da ezilmiyorduk.
Dün akşam gol yemesek de bilhassa ilk yarıdaki futboldan utandık. İkinci yarıda 3 gol yememize rağmen daha kişilikli oynadık. Ama siz şunu diyebilirsiniz, "Kişiliksiz futbolla 1 puan mı, kişilikli futbolla 0 puan mı?" Onu bana değil ama maç öncesi "Favori değiliz ama iyi futbol oynayacağız" diyen Şenol Güneş'e sormanız lazım.