Bugün Aralık ayının dördü ve bir pazar günü. Evde temizlik yapılacak diye, gece üçe doğru yatmama rağmen erkenden kalkıp, evden kaçıp Yalıkavak'taki yazlık eve sığındım. Bugünkü hava tam anlamıyla bahar havasıydı. Ama sonbahar değil de ilkbahar. Hani yaza doğru ortaya çıkan ılık bir koku vardır. Biraz çiçek biraz iyot karışımı. İşte onun gibi bir koku bu sabah bütün Bodrum'u sarmıştı.
Yalıkavak'a farklı bir sevgi duyuyorum. Bodrum'a otuz yıldır gelir giderim. Bunun son yirmi yılı annemin Akyarlar'daki evi nedeniyle daha çok o bölgeye yazları ayda bir yapılan uzun haftasonu gezileriydi. Sonra Yalıkavak'ta bir ev kiralamış ve yazları ve kışın da ara sıra gelerek Bodrum'a yerleşmenin ilk adımını atmıştım. Bu blogda buraya yerleşme konularını geçtiğimiz aylarda uzun uzun yazdığım için kısa kesiyorum. Sonuçta Bodrum'a tam olarak yerleştim ama Yalıkavak'tan da kopamadım. O nedenle yazları Bodrum'daki evden Yalıkavak'taki eve geçiyorum.
Yalıkavak'a farklı bir sevgi duyuyorum. Bodrum'a otuz yıldır gelir giderim. Bunun son yirmi yılı annemin Akyarlar'daki evi nedeniyle daha çok o bölgeye yazları ayda bir yapılan uzun haftasonu gezileriydi. Sonra Yalıkavak'ta bir ev kiralamış ve yazları ve kışın da ara sıra gelerek Bodrum'a yerleşmenin ilk adımını atmıştım. Bu blogda buraya yerleşme konularını geçtiğimiz aylarda uzun uzun yazdığım için kısa kesiyorum. Sonuçta Bodrum'a tam olarak yerleştim ama Yalıkavak'tan da kopamadım. O nedenle yazları Bodrum'daki evden Yalıkavak'taki eve geçiyorum.
|Denizin hiç hareket etmediği böyle bir havaya denk gelmek pek mümkün değildir|
|Küdür bölgesinin görünüşü|
|Belediyenin işlettiği kafe hemen denizin dibinde|
|Bu kış kapatan restoranlardan biri|
|Her gün onlarca İngiliz'e hizmet veren bir başkası. Bu da kapalı|
|Balıkçı barınağı|
|Çarşıdan kareler|
Yalıkavak'ta ilk oturduğum ev hemen denizin dibindeydi. Bu konumda hemen evimin sol tarafta güzel bir ev daha vardı, orada da komşum bizim doktor Ferhat ve karısı Ceyda halen oturuyor. Ceyda bana takılırdı; bizim ev denize 1 metre senin ev 4 metre, biz daha "denize sıfırız" derdi. Bu evde üç yaz geçirdim. Evin önü mezbelelikti, oraya küçük bir bahçe yaptırdım. Benden sonra evin sahibi bahçeye hiç bakmadı. Bugün o evin yanından geçerken fotoğrafını çektim. Şimde altalta aşağıya alıyorum. Ben ayrılırken evin sahibine bir bahçe bıraktım. Bütün yapılacak iş sulamak ve zamanı gelince ilacını koymak. Budur. Ama insanın kendine, yaşadığı hayata ve çevreye saygısı olmayınca işte böyle oluyor. O zihniyettekiler için çim filan önemli değil. Çünkü içinde öyle bir hayat zevki, yaşama tadı yok. Çirkinlik onu rahatsız etmiyor. Çünkü kendisi de hem o çirkinliğin bir parçası hem o çirkinliğin, pisliğin oluşmasına çalışıyor. Malesef bizim çimler bitmiş mahvolmuş durumda. Yıllar önce çok önemli bir tasarımcı olan Massimo Vignelli ile bir projede beraber çalışmıştık. Bir akşam İstanbul'u tepeden de görebilsin diye Etap Oteli'nin terasına çıkmıştık. Tepebaşı'ndan Haliç'e doğru bakmış "neden siz İstanbul'luların evlerinde hiç çiçek yok?" diye sormuştu. Gerçekten de Tepebaşı'ndan Haliç'e bakarsanız gri binalar ve koca koca çanak antenler görürsünüz. Bir "metropol insanı" İstanbul'lu hemşehrimizin aklına da balkonuna saksıda sardunya koymak gelmemiş. Bu görgüsüzlük ile onca darbeye rağmen İstanbul hala nasıl kendini bir ölçüde koruyor hayret.
|Yalıkavak'taki eski evimin önüne yaptığım bahçe|
|Her gün düzenli bakımını yapıyordum|
|Bahçenin bugünkü hali|
|Bu da bir evin girişi. Herşey için para gerekmiyor, işte basit ama hoş bir köy evinin girişi|
Bugün Yalıkavak'taki berberim Turgut amıcaya da uğradım. Hem traş oldum hem sorular sorarak onu o sevimli şivesiyle konuşturdum. Turgut bey her zaman şikayetçidir. Ya belediyeden, ye hükümetten, ya pahallılıktan. Tipik bir Türk vatandaşı tipidir. Vergi vermek istemez, ama hizmet bekler. Herşey dahil otel sistemine şiddetle karşıdır çünkü ona göre otellerin içindeki berberler ekmeğine mani oluyordur. Tabii soramıyorum; Turgut bey şu Yalıkavak'ın merkezinde, senin etrafında tam sekiz adet berber var. Hepsi klimalı, tertemiz dükkanlar. Turgut amıcanın dükkanı - hani nasıl diyeyim- pek temiz sayılmaz. Kış günü saçını, elektrikle eski bir ısıtıcıda ısttığı suyu maşrapaya döker ve onunla yıkar. Ya yanarsın ya donarsın. Peki niye gidiyorum o halde? Çünkü çok sevimli biri. Saf bir esnaf. İyi bir adam. Kırk yıldır aynı dükkanda emek vererek çalışıyor. Ben de o varken yirmi metre ötedeki klimalı, musluğundan sıcak/soğuk su akan bildiğiniz berberlere -pardon kuaförlere- gidemiyorum. Bugün konuşturdum dedim ya. Aklımda kaldığı kadarıyla, onun şivesiyle söylediklerini yazayım;
"Bura köylüsü tembeldir, babadan kalan tarlaları satap satap yiyolar gari. Hepiciği kışın kumara yatar. Yaaa sen ne diyon (...) hiç bişi eskisi gibi değil. Misal bu elimdeki makina. Eskiden va mıyıdı? yokmuştu. Şimcik isteyen çarşıdan bu makinayı alıpduru. Sonra çocuğunun saçını evde kestiriveriyo. yaaa sen ne diyon he heyyy (...) bak bu iskambil oynayanın babası var ya (kahvede birini gösteriyor) işte o Geriş'te bir tepe sattı o zaman birbuçuk trilyon aldı. Karısı öldü, kendi de kocamışın biri. Şimdi evlendirin beni diyipduru. Napçan sen kadını? (...) Ben aslında Göllüyüm (Gölköy'e yerlisi böyle diyor). Buradan evlendik olduk Yalıkavak'lı. Eskiden buralı fakirdi. Köydeki defne ağacının yapraklarını toplardık. Hem de çoluk çocuk. Sonra eşeğe kor Bodrum pazarında satardık. O zaman eşek sırtında giderdik, Yalıkavak'tan Bodrum'a yol mu vadı? Ha bu Dağbelen'i tırmanır, tepeyi aşar sonra Konacık'a varırdık. Oradan da Bodrum pazarına. O zamanki pazar yeri şimdi belediye meydanındaki Halkbangası var ya. Ha işte orasıydı. Ülen o yaprağın hepiciğini satsan ne olcak di mi? Hee ya, ama o zaman o paraya ihtiyaç vardı. Kabincir toplar satardık. Bildin mi kabinciri? Ağaçta olan. Sizin kurutulmuş incir dediğiniz adı incirdir, ağaçtakinin adı kabincirdir. Siz bilmezsinin yaa. Bodrum'lu da fakirdi bakma. Bi mandalin kinilin satar bi de süngercilik yapardılar o kadar. Turisti ilk görünce öcü görmüşe dönmüştü bunlar. Yaaa sen diyon...
Her zaman rüzgarı olan Yalıkavak'ta kışın böyle sakin günler oluyor.