Claudia Ivanovna Shulzhenko, Kharkov'da yılın Mart ayında 24 1906'te (tam olarak 110 yıllarında) doğdu. O zamanlar hiç kimse bu kızın ülke çapında ünlü bir pop şarkıcısı olacağını ve insanların SSCB'nin aktrisinin 1971'inde olacağını düşünemezdi. Klavdiya İvanovna, İvan İvanoviç Shulzhenko Demiryolu Bölümü muhasebecisi ve eşi Vera Alexandrovna Shulzhenko'nun ailesinde doğdu. Kızın babasının sıradan bir Kharkov muhasebecisi olmadığı, şarkıların ve romantizmin gerçek bir uzmanı olduğu dikkat çekiyor. Boş zamanlarında, amatör bir koroda şarkı söyledi ve bir grupta çaldı. İvan Shulzhenko şarkı söylemeye başladığında, dinleyicilerin tüm caddeden ve komşu caddelere de girdiğini söylüyorlar. Böylece müzik aşkı ve şarkı söyleme, kıza babasından aktarıldı.
Babam kızının bir şarkıcı olmasını istedi. Ve küçük Claudia Shulzhenko, Vera Kholodnaya ve diğer sessiz film oyuncuları için delirdi, herkesin şarkı söyleyebileceğine inanıyordu, ancak sadece bir kaçı iyi bir aktör olabilirdi. Her neyse, tüm yerli kızlar hobilerini destekledi ve yaratıcı kariyerine ilham verdi. Harkov'da, o yıllarda ünlü yönetmen Nikolay Sinelnikov'un çalıştığı Ukrayna Dram Tiyatrosu vardı. 15 yıllarında, Claudia tiyatronun tüm repertuarını gözden geçirdi ve kendisine oyuncu olacağı sözü verdi.
Sonuç olarak, 16'te yaratıcı potansiyeli akrabalar ve arkadaşlar tarafından desteklenen bir kız çok cesur bir adım atmaya karar verdi. 1923'te Kharkiv Drama Tiyatrosu'na geldi ve neşeyle yönetmeni onu grup içinde çalışmaya davet etti. Nikolay Sinelnikov'un sorusuna göre, bu yaklaşımla biraz cesaretle, ne yapabileceği hakkında, Klavdiya Shulzhenko kararlı bir şekilde cevap verdi: “Şarkı söyle, dans et ve anlat!” Annesinin zarif elbisesiyle giyinen “sepetli” küçük tombul bir kız, ünlü yönetmeni büyüledi. Gelecekte iyi tanınan ve o dönem için, tiyatronun müzik bölümünden sorumlu olan baş besteci Isaac Dunaevsky'nin onunla birlikte çalmasını istedi. Kızın müzikal yeteneği, onun çocuksu kendiliğindenliği ve daha önce gördüğü yetenek, yönetmen tarafından beğenildi ve onu tiyatro grubuna aldı. Yönetmen Sinelnikov grubuna girmek, o yıllarda bir acemi oyuncu için çok büyük bir başarı olarak kabul edildi. O zaman, Kharkov tiyatrosu ve ekibi çevre üzerinde en iyi olarak kabul edildi.
1928'ten birkaç yıl önce, Claudia Shulzhenko Nikolay Sinelnikov'un doğrudan gözetimi altında çalıştı. Tavsiyesinde, Profesör Chemizov'un başkanlık ettiği vokal kursu için Kharkov Konservatuvarı'na girdi. Yerel tiyatro performanslarına ve Konservatuardaki ısrarlı çalışmalara katılım sayesinde, Klavdiya Harkov halkı tarafından tanındı. Ünlü aktris Claudia Ivanovna hiç olmadıysa da, tiyatroda çoğunlukla kalabalık sahnede oynadı ve koroda şarkı söyledi, tiyatro tiyatrosunda çalışmak boşuna değildi. Claudia'nın oyunculuk yetenekleri, sahnede edindiği sahnede, sahnede edindiği oyunculuk cephanesinin neredeyse tamamını yönettiği sahnede açıkça ortaya çıktı: komedi karakterleri, şarkı sözleri, dans etme yeteneği.
Klavdiya Shulzhenko için Kharkov sadece çocukluk ve gençlik şehri değil aynı zamanda ciddi sevginin doğuşu oldu. 1928'te, aynı yaşta, Odessa'dan Vladimir Koralli, bu şehre turneye çıktı. Geçen yüzyılın 20'larının ortasında, çeşitli tiyatrolarla tura çıktı, musluk dansı yaptı, konserler açtı, konserler düzenledi, hiciv ve komik beyitler yaptı. İlk buluşma kısa sürdü, aynı yıl şarkıcı Leningrad'a gitti. Neva kentinde, ikinci toplantısının gerçekleşmesi, gelecekteki aile ve yaratıcı birlikteliğinin başlangıcını belirledi. Claudia Shulzhenko, 1930'ta Vladimir Koralli ile evlendi, Mayıs ayında 1932, oğulları doğdu - Igor.
Halkın gerçek tanınması ve sevgisinin Leningrad'da, Kharkov'u 1928'te bıraktığı ve sonra hayatının yarısını verdiği Shulzhenko'ya geldiğine dikkat etmek önemlidir. 1928'in baharında bir şarkıcı olarak, basın gününe ayarlanmış bir konsere katılmak üzere davet edildi, performans Mariinsky Tiyatrosu sahnesinde gerçekleşti. Kelimenin tam anlamıyla bir akşam ünlü oldu. Encore için, şarkıcı bu konsere üç kez çağrıldı, duş aldı ve performans teklif etti. 1929'te Leningrad çeşitli sanatının solisti olur ve Moskova Müzik Salonu'nda sahne alır. Birbiri ardına, kayıtları binlerce olan farklı kayıtlar var. SSCB'deki o yıllarda, onun tarafından yapılan şarkıların ses çıkarmayacağı bir ev bulmak zordu: “Chelita”, “Grenada”, “Memorandum”, “Koşum, çocuklar, atlar”, “Vanya Amca”, “Kenardan kenarlar ”,“ Portre ”ve diğerleri.
1934’te Shulzhenko “Arkadaşın kim?” Filminde oynamayı başardı. Yönetmen: M.A. Averbakh ve Vera olarak. 1936’te ilk gramofon kayıtları göründü. 1939 sonbaharında, ilk All-Union Variety Sanatçılar Sanatçılar Yarışması düzenlendi. Yarışmanın son derece katı ve otoriter jürisi birincilik ödülünü vermedi, ancak rakip konuşmacılar arasında oldukça yetenekli sanatçılar vardı. Aynı zamanda, üç şarkı - “Chelita”, “Note” ve Claudia Shulzhenko tarafından sunulan “Girl, Goodbye”, seyirci ve jüri üzerinde çok güçlü bir etki yarattı ve yarışmacının kazanan olmasını sağladı. Tamamlanmasından sonra, popülaritesi sadece arttı. Kayıtlarıyla gittikçe daha fazla kayıt vardı ve uzun süre mağaza raflarında oyalanmadılar.
Ocak ayında, 1940 yazına kadar oldukça popüler ve popüler olan Vladimir Koralli ve Klavdiya Shulzhenko'nun eşleri tarafından yürütülen bir caz orkestrası, Leningrad'da 1945'ta kuruldu. Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk gününden itibaren, bu grup bazen Klavdiya Shulzhenko'nun Leningrad cephesinin askerleri ile konuştuğu, bazen cephenin tam karşısındaki cepheye dönüşür. Savaşın başlamasının ilanı, şarkıcıyı gönüllü olarak cepheye gitmeye karar verdiği yer olan Erivan'da turneye çıktı. Yüzlerce kez Shulzhenko, Kızıl Ordu askerleriyle konuştuğu cepheye gitti, şarkıları hem ön sıralarda hem de arkadaki hastanelerde çalındı. 1941'un sonunda, gelecekte ortaya çıkmış olan “The Blue Handkerchief” adlı şarkı, Polonyalı besteci Jerzy Peterburgsky tarafından yazılan müziği repertuarında yer alıyor. Bu şarkının sözlerinin birçok farklı varyasyonu vardı. Claudia Shulzhenko, Mikhail Maximov'un editörlüğünde Yakov Galitsky'nin metnini yaptı.
12 Temmuz Kızıl Ordu'daki Leningrad Evi sahnesinde yılın 1942'unda, Shulzhenko ve Front Jazz Ensemble'ın 500 konseri geçti, aynı yılın sonunda şarkıcıya "Leningrad'ın Savunması İçin" Madalyası verildi. 9 yazında, vokal sanat alanındaki üstün başarılar için, Claudia Ivanovna, RSFSR'nin Onurlu Sanatçısı ünvanını aldı. Daha sonra Sovyet basını, şarkıcının nihai yaratıcı inancının, lirik kahramanının ve sanatsal temasının, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında repertuarının artık “rastgele” şarkıları olmadığından tam olarak oluşturulduğunu yazdı. Ancak şarkıları hala farklıydı, ancak sanatçı onları gerçekten onunki yapmayı öğrendi. Leningrad kuşatması sırasında, askerler ve memurlar için 1945 konserinden fazlasını verdi. Performansı sayesinde “Hadi sigara içelim”, “Mavi mendil”, “Arkadaş arkadaş askerler” gibi ilk şarkılar dinleyicilerin tüm birlikteliklerini ve sevgilerini aldı.
Savaş yıllarında, Kronstadt kaleleri, cephe sığınakları, hastane koğuşları, bir havaalanı alanı, bir orman kenarı ve ahşap barakalar sıklıkla sahne oldu. Ancak, her koşulda, bir elbise ve yüksek topuklu ayakkabılarla konserde görünmeye çalıştı. Bir kenarı katlanmış, bu doğaçlama sahneye tırmanarak doğrudan bir kamyonun arkasından konuşmak zorunda kaldığında, topuğunu kırdı. Bundan sonra sessizce duran bir konser verdi. Performans sırasında, Almanca авиация baskın yaptı, uçaksavar topları çalışmaya başladı ve yakınlarda bombalar patladı. Şarkıcı tam anlamıyla aşağı itildi, biri paltosunu yere bastırdı. Hava saldırısı sona erdiğinde Claudia Shulzhenko tekrar sahneye çıktı, kıyafetini salladı ve konseri bitirdi, ancak ayakkabısız. Ve bu, Shulzhenko’nun askeri biyografisinden sadece küçük bir bölüm ve savaş yıllarında çok sayıda konser verdi. Askerler bu minnettarlık için ona cevap verdiler: ona çok sayıda mektup yazdılar, çiçekler verdiler, kayıtlar ve fotoğraflar tuttular.
1940-ler sonunda Shulzhenko hala fevkalade popüler ve aranan bir şarkıcı olmaya devam ediyor, şarkıları olacak olan kayıtların dolaşımının milyonlarca kopya olduğu tahmin ediliyor. Aslında, Shulzhenko’nun sesi, Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın ses örneği olan dönemin gerçek bir sembolü haline geldi. Çoğu zaman, uzun metrajlı filmlerde ve belgesellerde olan bitenin zaman dilimini işaretlemek için kullanılmıştır. Ancak, sinemada oynama girişimleri temel olarak hiçbir şeye yol açmadı, izleyicilerle teması kesildi, Claudia Ivanovna kendini kaybetti.
Bir noktada, yetkililerle olan ilişkileri bile bozulmaya başladı. 1940-1950-ler'in başında, küçük-burjuva ile suçlandı ve repertuarını ona empoze etmeye çalıştı. Ancak, Sovyet yıllarının pathos şarkılarını çalmadı. Shulzhenko, parti ve Komsomol hakkında değil, belki de kariyerinin günbatımında 1971'ta nispeten geç, SSCB Halk Sanatçısı unvanını aldı. Doğru veya efsane, ancak Claudia Ivanovna'nın Stalin ile kavga ettiği bile var. Liderin katıldığı yılın Aralık 31 konserinde 1952 konserinde sahne almayı reddetti. Aralık gecesi 30, onu aradılar ve şarkıcının kendisini çok geç uyardığı konusunda uyardıkları yanıtını verdikleri Kremlin'de sahne alacağını söyledi ve o gün için kendi planlarını hazırlamayı başardı. “Anayasaya göre dinlenmeye de hakkım var!” Dedi Shulzhenko. Eğer öyleyse tarih Gerçekten de oldu, Joseph Stalin'in yaklaşmakta olan ölümü, şarkıcının yaratıcı etkinliği için özel bir sonuç vermeden onu terk etti.
1956’te Shulzhenko Coralli’yi boşadı. Aynı yılın temmuz ayında, yönetmen Marianna Semenova onu, yılın 1940'inden beri şarkıcıya aşık olan ünlü kameraman Georgy Kuzmich Epifanov ile tanıştırdı. Epifanov, savaşın başlamasından önce bile yanlışlıkla Chelita şarkısıyla albümünü kazandığında ona aşık oldu. Ve birkaç ay sonra Leningrad'daki konserine ulaştığında, tamamen “ortadan kaybolduğunu” anladı. Georgy Epifanov, uzun süredir 16 yıl boyunca devamsızlıkla Claudius Shulzhenko'ya aşıktı ve hayatının geri kalanında bu aşka sadık kaldı. Bütün bu yıllar boyunca, şarkıcı hayranlarından birçok mektup aldı, birçoğu sevgisini itiraf etti, ancak bu mektup ve tebrik kartlarında, G. Ye'nin baş harfleri tarafından imzalananları her zaman seçti. George Epifanov olan gizemli hayran, kartlarını gönderdi. geniş bir ülkenin tüm köşelerini. Bu durumda, kameraman 12 yıllarında Sovyet pop yıldızından daha gençti. İki insan birbirini seviyorsa, mutluluklarının önünde bir engel olabilir mi? Ancak bu, bugünlerde iki sevgili çağı arasındaki farka tam olarak bakmıyor ve o yıllarda, arkalarından fısıldayan böyle bir birliği kınadılar: “Şeytan bebeğe temas etti”. Bununla birlikte, iki insan sevgisi önyargı ve yargılardan çok daha güçlü olduğu ortaya çıktı. Birlikte 1964 yılına kadar yaşadılar, sonra ayrıldılar, ancak uzun bir süre sonra, 1976 yılında tekrar birleştiler ve ayrılmadılar.
Savaş sonrası yıllarda, Sovyet sahnesinde kelimenin tam anlamıyla Claudia Shulzhenko hüküm sürdü, zaman içinde yaptığı her şarkı popüler oldu. Ayda düzinelerce solo performans sergiledi ve her yeni günde yüzlerce hayranı oldu. Yıllar geçtikçe, yeteneği daha da keskinleşti. Klavdiya Ivanovna, en son 1976 yılında Birliklerin Sütun Salonu'ndaki büyük sahnesinde göründü. Konserde, seyircilerden gelen çok sayıda talebe göre, savaş yıllarının tüm şarkılarını çaldı. Ayrıca, Claudia Shulzhenko “Portre” nin son LP'si ölümünden dört yıl önce 1980'te serbest bırakıldı ve 1981'te anıları yılın ışığını gördü.
Claudia Shulzhenko'nun kalbi yıllar önce 30'ten daha fazla atmayı bıraktı, 17 Haziran 1984'tan öldü. Moskova'ya Novodevichy Mezarlığı'na gömüldü. Görgü tanıklarının ifadesine göre, başkentte o gün hava bulutluydu, yağmur yağıyordu, ama doğrudan cenazede güneş bulutlardan çıktı. Genç kuşak bunu sadece geçerken bilir. Ancak asıl mesele, savaşın uzak ve çok zor yıllarında, sesini Sovyet askerlerini saldırıya kaldırdı, yaralıların kurtarılmasını kolaylaştırdı ve insanlara zaferin geleceğine dair güven verdi.
26 Mayıs 1996, konser kostümleri, kişisel eşyalar, belgeler ve şarkıcıya ait diğer eserler sunan Claudia Ivanovna Shulzhenko'nun Kharkov kent müzesinde açıldı. Sanatçı yüzüncü yılında, Saratov caz orkestrası “Retro”, ünlü bir şarkıcı tarafından gerçekleştirilen otantik topluluk ve orkestra skorlarından bir program hazırladı. Çok yıllar sonra, 2006 yılında, Kremlin'deki Sütun Salonu'nun kemerleri altında, şarkıları tekrar seslendi.
Claudia Ivanovna Shulzhenko gerçek bir ulusal hazine, klasikleri ve Sovyet sanatının standardıydı. Öyle görünüyor ki, o kadar güçlü bir sese ve çekici bir görünüme sahip değildi, ama sonsuza dek parçalanıp kaldığı “içelim” ve “Mavi Eşarp” idi. Abartmadan, onun hakkında söylediklerini tesadüfen değil: “Sovyet Edith Piaf”.
Açık kaynaklardan gelen malzemelere dayanarak