II. Dünya Savaşı’ndan sonra artan sayıda mezar taşında hayvanlara soyad verildiği, hayvan sahiplerinin de “anne”, “baba” veya “teyze” gibi sıfatlarla anıldığı görüldü.
“Hayvanlar cennete gider mi?” sorusu bazı hayvan sahiplerinin kakafasını uzun süredir kurcalıyor. Ve görünüşe göre giderek artan sayıda insan, buna “Evet” cevabını veriyor.
Birleşik Krallık’taki Newcastle Üniversitesi’nden bir araştırmacı, Newcastle ve Londra’da bulunan hayvan mezarlıklarının 1881’den bugüne uzanan 100 yılı aşkın geçmişini inceledi.
Üniversitenin tarihsel arkeoloji bölümünde öğretim görevlisi Dr. Eric Tourigny, incelemelerinin sonucunda “hayvanların ölümsüz ruhlarına” atıfta bulunan mezarlarda artış keşfetti.
Binden fazla mezar taşına bakarak elde ettiği bulguları Antiquity isimli akademik dergide yayımlayan Tourigny, şu açıklamalarda bulundu: Bazı kişiler sevgili dostlarını ‘yeniden görmeyi’ umsa da 19. yüzyıla ait çok az mezar taşı ölümden sonraki yaşama işaret ediyor. 20. yüzyılın ortalarına gelindiğindeyse mezar taşlarının daha büyük bir kısmı, sahiplerinin öbür dünyada yeniden bir araya gelmeyi beklediklerini gösteriyor.
Eric Tourigny ayrıca, evcil hayvanların ailenin bir parçası olarak görülme oranının giderek arttığına dair kanıtlar da keşfetti. II. Dünya Savaşı’ndan sonra artan sayıda mezar taşında hayvanlara soyad verildiği, hayvan sahiplerinin de “anne”, “baba” veya “teyze” gibi sıfatlarla anıldığı görüldü.
Şimdiye dek yalnızca iki balığa baktığını ama kısa süre önce iki kedi sahiplendiğini belirten Tourigny, taşların çoğunun köpeklere atfedildiğini de tespit etti.
Tourigny’e göre mezarlıklardaki kedi ve köpek oranını net biçimde belirlemek zor, ancak 20. yüzyıl ilerledikçe kedilerin ve diğer hayvanların oranının arttığı görülebiliyor.
Independent Türkçe, The Guardian