Tabii ki, insanlar sıçanlarla savaştı: onları zehirlediler, korkutmaya ve vurmaya çalıştılar. Ancak çabalar boşa çıktı. Kemirgenler kamyonlarla ve hatta tanklarama aynı zamanda başarı da getirmedi: kuyruklu yaratıklar güvenli bir şekilde kaçtılar ve ayrıca tekerleklere ve paletlere ustaca tırmanıp arabalara binmiş olanlar da vardı. Sürekli bombalama, ateş ve uçağın gürültüsünden bile korkmadılar. Townswoman Kira Loginova'nın hatırlaması hayatta kaldı: “Liderlerin başkanlık ettiği uzun sıralarda sıçanların karanlığı, Shlisserburg yolu (şimdi Obukhovskaya savunma caddesi) boyunca doğrudan tüm unu öğütdükleri değirmene taşındı. Organize, akıllı ve acımasız bir düşmandı. ”...
Gıda kaynaklarının kalıntıları, bu zararlılar tarafından acımasızca yok edildi. Ayrıca, salgın tehdidi korkunç bir gerçek haline geldi.
Leningrader'lar ablukanın ilk aylarında hemen hemen tüm kedi ve köpekleri yediler. Pazarlarda bu et çok pahalıydı. Doğru, Murzik ve Barsik'i kurtaran aileler vardı, ama şimdi bu kedi sayısı bin farenin ordusunu yenmek için yeterli değildi.
Dışarıdan canlı kedi yardımına ihtiyacımız olduğu anlaşıldı. Ve sonra, yılın nisan 1943’i, Lensovet başkanı tarafından “Yaroslavl bölgesinden boşaltılması ve dumanlı kedilerin Leningrad’a teslim edilmesi” konusunda bir karar alındı. Neden tam olarak dumanlı? Bu yıllarda, en iyi fare avcısı olarak kabul edildiler.
Yaroslavl stratejik bir sipariş verdi. Sokakta evsiz kedileri yakaladılar ve birçoğu farelerle savaşmak için evcil hayvanlarından vazgeçti. Ve şimdi, dört vagon vagon Leningrad'a geldi.
Yerel bir Leningradka olan Antonina Alexandrovna Karpova'nın anılarından: “Kedilerin bugün kente teslim edildikleri haberi anında yayıldı. İstasyonda büyük kalabalıklar toplanan insanlar, korkunç bir aşk oldu. Birçoğu platforma bütün gruplar halinde geldi (çoğunlukla, onlar aileler veya komşulardı) ve uzunluğu boyunca dağılmaya çalıştı. Grubun en az birinin bir kedi almayı başaracağını umuyorlardı.
Ve sonra kompozisyon geldi. Şaşırtıcı bir şekilde: dört kedi arabası tam yarım saat içinde tam anlamıyla dağıldı! Ancak Leningrad halkı eve ne kadar mutlu oldu. Bunların sıradan kediler değil, Kızıl Ordumuzun savaşçıları olduğu anlaşılıyor. Bazı güçlü takviye. Ve o gün bile, Zaferin zaten yakın olduğu görülüyordu. ”...
Bununla birlikte, birçok kasaba halkında yeterli kedi yoktu. Şimdi piyasada yaklaşık on somun ekmeğe eşit bir fiyata satıldılar. Başvuru için: yavru kedi 500 rubleye mal oldu ve hademe maaşı 120 rubleydi.
Ne yazık ki, Murzik ve Barsikov'un önemli bir kısmı farelere karşı mücadelede öldü. Ancak, ağır kayıplarla bile, kemirgenleri yiyecek mağazalarından uzaklaştırmayı başardılar. Korkunç talihsizlik geri çekilmedi, ancak güçleri büyük ölçüde azaldı.
Yaroslavl kedisi ordusu, abluka kaldırılıncaya kadar Leningrad'ı savundu. Halka kırıldığında, başka bir “bıyıklı hareketlilik” gerçekleşti, çünkü sıçanlar tamamen dışarı atıldı. Artık kuyruklu savaşçılar onları özellikle Hermitage ve diğer müzeler ve saraylar için Sibirya'ya yazdılar.
Sibiryalılar çağrıya Yaroslavl ile aynı gayretle cevap verdiler. İlk gönüllü gönüllü, Cupid lakaplı siyah beyaz bir kediydi. Hostes onu toplanma noktasına getirdi ve "nefretli düşmanlarla savaşmak için" bir vedayla muhafızı verdi. Toplamda, Tyumen, Irkutsk ve Omsk'tan beş binin üzerinde kedi ve kedi Neva kentine geldi.
Şimdi, ortak kuvvetler tarafından Leningrad sonunda farelerden kurtarıldı.
Antonina Alexandrovna Karpova'nın anılarından: “Komşumuz Bar olarak adlandırılan bir Sibirya kedisine sahipti. İlk başta, Leopard yüksek seslerden çok korkuyordu, yolculuk sırasında korku yaşadığı hissediyordu. Bu gibi anlarda kafasını yeni bir metresine koştu. Kediyi yatıştırdı, okşadı. Ve yavaş yavaş Bars, büyük bir saygı ve sevgiyle yeni bir aile ile doluydu. Her gün balığa gitti ve ganimetle geri döndü. İlk başta onlar nefret ettiğimiz farelerdi. Ve sonra Barlar serçeler almak için bir yerlere savundu ve kuşatma sırasında şehirde kuş yoktu. Şaşırtıcı: kedi onları canlandırdı! Serçeler komşular yavaşça serbest bırakıldı.
Bir zamanlar Leopard masadan bir şey almadı. Avın başına gelenleri ve yeni sahiplerin ona neyle davrandığını yedi. Ama yemek asla yalvarmadı. Kedinin, insanların korkunç açlık ıstırabını yaşadığı şehre geldiğini anladığı anlaşılıyordu "...
Ünlü ve şaşırtıcı tarih Leningrad yakınlarında uçaksavar pili bulunan ve düşman baskınlarını çok doğru tahmin eden kırmızı işiten bir kedi hakkında havacılık. Askerler, kedinin Sovyet teknolojisinin yaklaşımına hiç tepki vermediğini söyledi. Hizmet için bir ödül olarak, pil komutanı kediyi özel bir memnuniyetle karşıladı ve hatta kuyruklu savaşçıya bakmak için bir savaşçı tahsis etti.
Ve Hermitage'de eskiyi keşfeden kediye "hizmet" oldu, fakat şu anki bomba. Bıyık şeritli, tehlikeyi bulmak, o kadar yüksek sesle yumuşamıştı ki, müze personeli bu gürültüyle doluydu ve konunun ne olduğunu görerek madenciler çağırdı.
Bu arada, Hermitage'da kediler hala yaşıyor. Bunlardan yaklaşık elli kişi var ve herkesin fotoğraflı gerçek bir pasaportu ve kemirgenlerden müze mahzenlerinin temizliğinde uzman olarak fahri bir pozisyonu var.
Makalede, Lipgrad okulunun XXUMX No'lu eski müdürünün, Leningrad'da doğup büyüyen Antonina Alexandrovna Karpova'nın anıları kullanılmıştır.