Briallen Hopper’ın güzel yeni kitabı Sevmesi zor romantik aşka odaklanırken genellikle gözden kaçırdığımız ilişkiler hakkında bir makaleler koleksiyonudur. Arkadaşlar ve oda arkadaşları, kardeşler ve bakıcılar gibi her zaman yasal olarak tanınmayan (hatta ilk tercihimiz) bağlantılar hakkında yazıyor. Tüm bunlar boyunca, popüler kültürle etkileşimleri örüyor: filmler, TV şovları ve kitaplar. Denemeler, ne şekilde olursa olsun, neşe ve aşka açıklıkla desteklenmiştir. hakkındaki sohbetimizle birlikte okuyabilirsiniz. Sevmesi zor aşağıda.
Bana kitabından bahseder misin?
Kitabım aşk ve dostluk hakkında. Eleştirmenlerden biri, onu sevdiğim bir grup aşk şarkısı olarak tanımladı. Bunu yazarken, aşk mektupları olarak düşünüyordum. Romantik aşk ve romantik ortaklık kadar ilgi görmeyen aşk ve bağlantı biçimleri hakkında gerçekten yazmak istedim. Arkadaşlıklara, oda arkadaşı ilişkilerine, kardeşler arasındaki ilişkilere, farklı aile oluşumlarına odaklanır. Bu bir dizi farklı deneme – bazıları doğrudan kişisel denemeler, bazıları daha mizahi, bazıları daha ciddi, bazıları bir kitap, bir TV şovu ya da bir film hakkında – ama hepsi farklı bir tür araştırıyor. aşk veya aile ilişkisi.
Yazdığınız konulardan biri de diğer insanlara bağımlılık fikri. Bekar insanlar için, belki de özellikle bekar kadınlar için ideal, her ne kadar gerçekçi olmasa da, her zaman bağımsızlık gibi görünmektedir. Bu uç noktalar arasındaki gerilimden biraz bahseder misiniz?
Kitaptaki ilk makalenin adı “Yalın: Bir Bağımlılık Bildirgesi” ve temelde başkalarına yaslanmanın bir kutlaması. Bu, başlangıçta zorunluluktan geldiğim ve daha sonra hayatımı gerçekten kucaklamaya ve kutlamaya başladığım bir şey. Yirmili yaşlarımın çoğunu arka arkaya iki uzun süreli ilişkide geçirdim. Yirmili yaşlarımın sonlarında bekar olduğumda, ilk kez bir yetişkin olarak bekar olduğumda, kendi kendine yeterli bir şekilde yaşamak üzere tasarlanmış biri olmadığımı fark ettim ve gerçekten düşündüğünüzde, hiç kimse öyle değil. Zorunluluktan, daha önce sadece romantik ilişkilerin alanı olduğunu düşündüğüm birçok şey için arkadaşlarıma güvenmeyi öğrendim – sadece bir tür günlük arkadaşlık, paylaşılan yemekler, günlük olarak birbirimizi kontrol etmek, tatilleri kutlamak, harcama yapmak gibi. birlikte zaman geçirmek değil, aynı zamanda zor durumlarda arkadaşlara görünmek ya da onların benim için ortaya çıkmalarını sağlamak – sadece güvenebileceğim ve arayabileceğim bu insan ağına güvenmeye ve ilişkilerimizi gerçekten aldığım kadar ciddiye almaya çalışıyorum erkek arkadaşlarımla olan ilişkilerim. Herkesin buna ihtiyacı olduğunu hissediyorum, herkesin hayatında şirkete ve desteğe ihtiyacı var. Bekar bir insansanız, bazen kendi başınıza yapamamanın bir tür utancı olduğunu düşünüyorum. The Mary Tyler Moore Show tema şarkısı gibi: “Bunu kendi başına nasıl yapacaksın?” ve bu fikir ki[making it on your own] yapman gereken şey bu. Zaman içinde arkadaşlarıma olan bağımlılığımın olgunlaşmak için geçmem gereken bir kusur olmadığını, aslında hayatın benim için nasıl göründüğünün farkına varmak beni biraz rahatlattı. Dinlenmek ve buna güvenmek gerçekten kalıcı oldu.
Arkadaşlıklar ve seçilmiş aile kavramı kitabınızda çok önemli. Bu ilişkileri nasıl geliştirdiniz ve onların özel zorlukları ve zevkleri neler?
Söyleyebileceğim çok şey var ama bence kitapta keşfettiğim birkaç zorlu ve keyifli ilişki, gerçekten derin ama gerektiği kadar dikkat çekmeyen iki tür ilişki. Biri oda arkadaşı olma deneyimi, diğeri ise bir arkadaşla bakıcılık ilişkisi içinde olmaktır.
Neredeyse tüm yetişkin hayatım boyunca oda arkadaşlarım oldu. Kitapta bu ilişkilerin farklı versiyonlarından bahsediyorum. Eğilme denemesinde bahsettiğim, “küçük günlük eğilmeler” dediğim şeyin bir nevi neşesi hakkında sürekli, olumlu oda arkadaşı ilişkilerim oldu – o sırada oda arkadaşımla olduğu gibi, bana havanın nasıl olduğunu sorardı, ve onun için Google’da arardım, o da bana çay yapardı. Bunları kendimiz için yapabilirdik, ama bunları birbirimiz için yapabilmek sadece ikimize de önemsendiğimizi ve önemsendiğimizi hissettirdi. Resmi bir yasal ilişki olmasa bile biriyle bir hayatı paylaşmanın ne anlama geldiği konusunda çok derin bir şey olduğunu düşünüyorum.
Kitabımdaki en uzun bölümün adı “İstifçilik” ve bu, biriyle taşındığım çok yoğun bir oda arkadaşı durumuyla ilgili. . Sanırım bu muhtemelen bazı insanlar için tanıdık bir deneyim. Bilirsiniz, sevdiğiniz biriyle yaşamanın ve sonra bu tür bir ilişkinizi hiç beklenmedik şekillerde gerçekten zorlamanın ne anlama geldiğini bilirsiniz. Bu deneyimi bir tür pota olarak tanımlıyorum. Bir yıl birlikte yaşadık, birbirimiz ve kendimiz hakkında çok şey öğrendik, birbirimize gerçekten içerdik ve tamamen uyumsuzduk. Taşındım ve yakın arkadaş kalmamıza rağmen yıllarca o yılı hiç konuşmadık. Kitapta yapmak istediğim şeylerden biri, o gerçekten yoğun, dramatik yılı tekrar ziyaret etmekti -bunu “gotikomik” olarak tanımlıyorum- biraz korku filmi gibiydi, sizin gibisiniz: Bu kişiyi tanıdığımı sanıyordum ve beklediğimden tamamen farklılar. Sonunda arkadaşlığımızı güçlendirdiğini düşünüyorum, ama devam ederken oldukça yoğundu.
Bakım verme açısından, kitapta arkadaşım Ash hakkında, biri onunla birlikte yazılmış, dördüncü evre özofagus için kanser tedavisi sırasında ve sonrasında yazılmış üç makale dizisi var. Yengeç Burcu. Bu makaleleri onun deneyimini daha fazla anlamaya çalışmanın ve birlikte okuyup yazarken bu deneyimde ona daha çok bağlı hissetmenin bir yolu olarak yazdım. Ayrıca, tedavisi sırasında ona farklı türlerde bakım sağlamak için koordineli çalışan dört kadından oluşan bu bakım ekibine saygılarımı sunarım. Bu deneyim bana arkadaşlık ve ailenin amaçlarına çok derin bir yaşam ve ölüm yolunda hizmet edebileceği hakkında çok şey öğretti.
Bekar olduğun için hayatın durmamış olsa da, romantik aşktan da vazgeçmemişsin gibi görünüyor. Bu umutla yaşamak ve bu umutla hareket etmek neye benziyor ve benzer durumda olanlara ne gibi tavsiyelerde bulunursunuz?
Sanırım 20’li yaşlarım ile 30’lu yaşlarım arasında benim için büyük bir değişiklik oldu. Hayatımın başlaması için yapmam gereken şey olarak biriyle eşleşmeyi düşünmeyi bıraktım ve biriyle eşleşmeyi olabilecek ya da olmayabilecek bir şey olarak düşünmeye başladım – bu olsaydı olurdu, kendi zamanında ve bu, hayatımın ana hikayesinden ziyade hayatımın bir parçasıydı.
Kız kuruları ve yirmili yaşlarımda lisansüstü okuldayken bana akıl hocalığı yapan ve hepsi bana farklı türde bekar hayatların nasıl görünebileceğine dair bir fikir veren, çok güzel, dolu ve farklı hayatlara açık olan üç kadın hakkında bir makalem var. sevgi ve bağlantı türleri. Bu üç kadınla ilgili ilginç olan bir şey şu ki, şimdi hepsinin romantik bir ilişkisi var – ikisi evli – ama onlar için olan şey, 20’li ya da 30’lu yaşlarda biriyle tanıştığınız ve daha sonra olan klasik bir anlatı değildi. çiftleşirsin ve sonra hayatın başlar. Hepsi için, orta yaşta ve her durumda gerçekten beklemedikleri zamanlarda tanıştıkları insanlarla birlikteler. Aşk ve romantizmin hayatlarında nasıl oynadığını görmek ilgimi çekti. Bazı şeyleri kaçırırsınız, gençken birisiyle bu bağı kurmazsanız, o sizin en taze halinizi göremez. Ama aynı zamanda, zaten kim olduğunuzu bildiğiniz zaman kurulan ilişkilerde sahip olabileceğiniz belirli bir tür neşe, bilgelik ve sağlamlık vardır. Kendiniz hakkında zaten güçlü bir sezginiz var ve bazı kariyer meselelerini çözdünüz, bazı arkadaşlık meselelerini çözdünüz ve bu nedenle bu ilişkiye net gözlerle geliyorsunuz. Romantizmle olan kendi ilişkim açısından, ne olursa olsun ya da olmasın, hayatımın oldukça sevgi dolu olduğunu hissediyorum. Ben sadece aşk tarafından şaşırtılmaya açık kalmaya çalışıyorum.
Kitaptaki ikinci deneme bir nevi mizahi bir nasıl yapılır, bir nevi çevrim içi flört hakkında bir ne yapılmalı/ne yapılmamalı denemesi gibi, bu kısmen ben küçükken çevrim içi flört ile ilgili deneyimlerimle ilgili. aslında hazır değil. Tavsiye modunun benim için biraz garip olduğunu düşünüyorum çünkü hala bunu çözüyormuşum gibi hissediyorum, ama kesinlikle kendime vereceğim ana tavsiye gibi hissediyorum: sadece işlerin kendi zamanlarında olmasına izin ver ve yapma. Sırf yapman gereken şeyin bu olduğunu düşündüğün için kendini bir şeyler yapmaya zorlama. Benim için bazen flört etmenin bu görevim olduğunu hissediyorum. Bu yüzden yapmam gerekeni yapıyormuş gibi hissederdim, böylece arkadaşlarım denemem gereken yolları deniyormuş gibi hissederdi ve bu baskıyı bırakmak benim için gerçekten yardımcı oldu.
Bekar bir kadın olarak hamile kalmaya çalışma deneyiminiz hakkında biraz yazıyorsunuz. Bana bundan biraz bahseder misin?
Her zaman çocuk sahibi olmak istediğimi biliyordum ve bir noktada anladım ki bu yapmak istediğim bir şeyse devam etmem gerekiyor. Bu yüzden, bir tür mizahi bir şekilde Moby Dick’e dayanan, bir sperm donörü aramakla ilgili olan kitapta bu makalem var – tam bir drama. Kesinlikle bu konuda bana yardım eden arkadaşlarım vardı.
Sürecin ilk bölümünü geçen yıl yaptım. İki döngü IVF geçirdim ve sekiz embriyoyu dondurdum. Plan, kitap turum bittiğinde bu yıl gerçekten hamile kalmaya çalışmak. Bu yaz için planım, tek bir yerde olduğumda ve aslında kan çalışması, ultrasonlar ve bunun gibi şeyler için doğurganlık merkezine gidebilirim. Bu sohbetteki konuları ele almak için, “kendi başıma” hamile kalmaya çalışma deneyimimin aslında kendi başıma olmadığımı anlamamı sağladığını düşünüyorum. Bunu kendi başıma yapmama imkan yok. Herhangi bir bekar ebeveynin, hatta herhangi bir ortak ebeveynin yardım almadan yapmasına imkan yok. Süreç boyunca yardım aldım-arkadaşlar donör seçmeme yardım etti, arkadaşlar benimle doğurganlık randevularına gittiler, yumurta toplamalarımdan beni aldılar ve daha sonra benimle ilgilendiler, ilk suni tohumlamamdan önce benimle küçük ritüeller yaptılar ve aldılar. Hamilelik kaybım sırasında benimle ilgilen. Tüm yol boyunca çok desteklendiğimi hissettim. Bu bana devam etme cesaretini veriyor, sadece hayatımda sahip olabileceğim herhangi bir çocuğu benimle birlikte büyütecek birçok insan olduğunu bilmek.
Kitabınızı dünyaya gönderirken beklentileriniz nelerdir?
Twitter’da veya Facebook’ta okuyan insanlardan çok sayıda mesaj alıyorum ve söylemeleri gereken çoğu şey, hayatlarının önemli olduğu ve ilişkilerinin önemli olduğu konusunda bir güvence hissettikleri. ortak olmamalarına rağmen. Bu, yıllar içinde kitaptaki bazı makaleleri yayınladığımda duyduğum bir şey, arkadaşlıklar gibi bir tür duygu derin ve gerçektir ve aslında aşk sayılır – ve okuyucular görülen hissi takdir eder. İnsanların arkadaşlıklarının değerini ve ne kadar önemli olduklarını anlamalarına ve eğlenmelerine yardımcı olmak ve aynı zamanda bu tür ilişkileri geliştirmek ve onlarla ilgilenmek için harcanan zaman gibi hissetmek kitabımın yapmasını istediğim şeylerin çoğunun bu olduğunu düşünüyorum. insanlar hayatlarında aslında yapabilecekleri en önemli şeydir.
Cara Strickland, yiyecek ve içecek, akıl sağlığı, inanç ve Kuzeybatı Pasifik’teki evinden bekarlık hakkında yazıyor. Sıcak çaydan, iyi şaraptan ve derin sohbetlerden hoşlanır. Her zaman köpeğinizle oynamak isteyecektir. Onunla Twitter’da @anxiouscook ile bağlantı kurun.