İtalyanca'nın bir romantizm dili olduğunu her zaman duyuyorsunuz ve bunun nedeni dilsel olarak konuşursak, Hint-Avrupa dil ailesinin İtalik alt ailesinin Romance grubunun bir üyesi olmasıdır. Esas olarak İtalyan yarımadasında, güney İsviçre'de, San Marino'da, Sicilya'da, Korsika'da, kuzey Sardunya'da ve Adriyatik Denizi'nin kuzeydoğu kıyısında, ayrıca Kuzey ve Güney Amerika'da konuşulur.
Diğer Roman dilleri gibi, İtalyanca da Romalılar tarafından konuşulan ve onlar tarafından hakimiyetleri altındaki halklara empoze edilen Latince'nin doğrudan bir ürünüdür. Bununla birlikte, İtalyanca , tüm büyük Roman dilleri arasında benzersizdir, Latince'ye en yakın benzerliği korur. Günümüzde, birçok farklı lehçeye sahip tek bir dil olarak kabul edilmektedir.
Gelişim
İtalyanca'nın evriminin uzun dönemi boyunca, birçok lehçe ortaya çıktı ve bu lehçelerin çokluğu ve anadili konuşurları üzerindeki saf İtalyanca konuşma iddiaları, tüm yarımadanın kültürel birliğini yansıtacak bir versiyon seçme konusunda tuhaf bir zorluk ortaya koydu. 10. yüzyılda üretilen en eski popüler İtalyan belgeleri bile dilde diyalektiktir ve sonraki üç yüzyıl boyunca İtalyan yazarlar kendi yerel lehçelerinde yazdılar ve bir dizi rakip bölgesel edebiyat okulları ürettiler.
14. yüzyılda Toskana lehçesi hakim olmaya başladı. Bu, Toskana'nın İtalya'daki merkezi konumu ve en önemli şehri Floransa'nın agresif ticareti nedeniyle olmuş olabilir. Ayrıca, tüm İtalyan lehçeleri arasında, Toskana, klasik Latince'den morfoloji ve fonoloji bakımından en büyük benzerliğe sahiptir , bu da onu Latin kültürünün İtalyan gelenekleriyle en iyi şekilde uyumlu hale getirir. Son olarak, Floransa kültürü, geç Orta Çağ ve erken Rönesans'ın İtalyan düşünce ve hissini en iyi özetleyen üç edebi sanatçıyı üretti: Dante, Petrarca ve Boccaccio.
İlk 13. Yüzyıl Metinleri
13. yüzyılın ilk yarısında Floransa ticaretin gelişmesiyle meşguldü. Daha sonra ilgi, özellikle Latince'nin canlı etkisi altında genişlemeye başladı.
- Brunetto Latini (1220-94): Latini, 1260'tan 1266'ya kadar Paris'e sürgün edildi ve Fransa ile Toskana arasında bir bağlantı haline geldi. Tresor (Fransızca) ve Tesoretto'yu (İtalyanca) yazdı ve "dolce stil nuovo" ve İlahi Komedya'nın dayandığı bir retorik geleneği ile birlikte alegorik ve didaktik şiirin gelişimine katkıda bulundu .
- "dolce stil nuovo" (1270-1310): Teoride Provençal geleneği sürdürmelerine ve kendilerini II. Federico'nun saltanatının Sicilya Okulu'nun üyeleri saymalarına rağmen, Floransalı yazarlar kendi yollarına gittiler. Bütün bilim ve felsefe bilgilerini sevginin hassas ve ayrıntılı bir analizinde kullandılar. Aralarında Guido Cavalcanti ve genç Dante vardı.
- Chroniclers: Bunlar, şehir işlerine karışmaları onları kaba dilde hikayeler yazmaya teşvik eden tüccar sınıfının adamlarıydı. Dino Compagni (ö. 1324) gibi bazıları yerel çatışmalar ve rekabetler hakkında yazdılar; Giovanni Villani (ö. 1348) gibi diğerleri, çok daha geniş Avrupa olaylarını konu edindiler.
Taçtaki Üç Mücevher
- Dante Alighieri (1265-1321): Dante'nin İlahi Komedyası dünya edebiyatının en büyük eserlerinden biridir ve aynı zamanda edebiyatta kaba dilin Latince'ye rakip olabileceğinin kanıtıydı. Argümanını iki tamamlanmamış incelemede, De vulgari eloquentia ve Convivio'da zaten savunmuştu , ancak amacını kanıtlamak için "İtalyanların dillerini yüce biçimde yeniden keşfettikleri bu başyapıt" (Bruno Migliorini) İlahi Komedya'ya ihtiyacı vardı.
- Petrarch (1304-74): Francesco Petrarca, babası Floransa'dan sürgünde olduğu için Arezzo'da doğdu. Antik Roma uygarlığının tutkulu bir hayranıydı ve bir Edebiyat Cumhuriyeti yaratan erken Rönesans hümanistlerinden biriydi. Latince'den Vulgate'e yaptığı çeviriler ve ayrıca Latince çalışmaları gibi filolojik çalışmaları da büyük saygı gördü. Ama Petrarch'ın adını bugün canlı tutan, kaba dilde yazılmış aşk şiiridir. Canzoniere'i 15. ve 16. yüzyıl şairleri üzerinde muazzam bir etkiye sahipti .
- Boccaccio (1313-75): Bu, başlıca eseri Decameron'un bir "tüccar destanı" olarak tanımlandığı, yükselen ticari sınıflardan bir adamdı. Binbir Gece Masalları gibi bütüne ortam sağlayan bir hikayenin parçası olan karakterler tarafından anlatılan yüz hikayeden oluşur . İş, kurgu ve nesir yazımı için bir model olacaktı. Boccaccio, Dante hakkında yorum yazan ilk kişiydi ve aynı zamanda Petrarch'ın bir arkadaşı ve öğrencisiydi. Etrafında yeni hümanizm meraklıları toplandı .
La Questione Della Lingua
"Dil sorunu", dilsel normlar oluşturma ve dili kodlama girişimi, tüm inançlardan yazarları meşgul etti. 15. ve 16. yüzyıllarda gramerciler, 14. yüzyıl Toskana'sının telaffuz, sözdizimi ve kelime dağarcığına merkezi ve klasik bir İtalyan konuşması statüsü vermeye çalıştılar. Sonunda, İtalyanca'yı başka bir ölü dil haline getirebilecek bu klasisizm, yaşayan bir dilde kaçınılmaz organik değişiklikleri içerecek şekilde genişletildi.
1583'te kurulan ve İtalyanlar tarafından İtalyan dil konularında yetkili kabul edilen 'nin sözlük ve yayınlarında, klasik sadelik ile yaşayan Toskana kullanımı arasındaki uzlaşmalar başarıyla gerçekleştirilmiştir. 16. yüzyılın en önemli edebi olayı Floransa'da gerçekleşmedi. 1525'te Venedikli Pietro Bembo (1470-1547) standart bir dil ve üslup için önerilerini ortaya koydu ( Prose della volgar lingua - 1525): Petrarca ve Boccaccio onun modelleriydi ve böylece modern klasikler haline geldi. Bu nedenle, İtalyan edebiyatının dili, 15. yüzyılda Floransa'da modellenmiştir.
Modern İtalyanca
Eğitimli Toskanalılar tarafından konuşulan dilin yeni ulusun dili haline gelecek kadar yayılması 19. yüzyıla kadar değildi. İtalya'nın 1861'de birleşmesi, yalnızca siyasi sahnede derin bir etki yaratmadı, aynı zamanda önemli bir sosyal, ekonomik ve kültürel dönüşümle sonuçlandı. Zorunlu eğitimle birlikte okuryazarlık oranı arttı ve birçok konuşmacı ana lehçelerini ulusal dil lehine terk etti.