“Cesaretiyle, enerjisiyle ve halkın iradesini her zaman ve tekrar tekrar tanıma yeteneğini tanıma becerisiyle, nadiren sahip olduğu onur yerine yükselten büyük bir liderin niteliklerine sahip.”
Che Guevara
Che Guevara
"Özgürlük ya da ölüm"
Savaşın Batista'ya bildirilmesinin ardından Fidel, direniş örgütlemeye dahil oldu. Üniversitede kaldığı son yıllarda, Fidel zaten çalışmalarıyla onu desteklemeye hazır, benzer düşünceli bir halkayı oluşturdu. Grup genç çalışanları, işçileri ve köylüleri çekmeye başladı.
Yavaş yavaş, direnişin liderliğinin askeri çekirdeği. Fidel'in erkek kardeşi Raul, yerel Montana Jesús şubesinin General Motors çalışanı, Pontiac’ın çalışanı Abel Santamaría, Pedro Miret, José Luis Tasenda ve Renato Guitart Rosell’i içermektedir. Mühendislik öğrencisi ve amatör оружия Pedro Miret, tüfek eğitimi ekibine liderlik etti. Komploya çok dikkat edildi, grup üyeleri sadece komutanlarını tanıyan onlarca gruba bölündü. Tüm takma isimler. Sonuç olarak, dava gizli tutuldu. Dekolte çalışmaları iki yönde gerçekleştirildi: 1 (üyelerin politik eğitimini arttırmak ve 2) küçük silahlarla başa çıkma becerilerini geliştirmek (atış mesafesi üniversitenin tabanında yapıldı).
En büyük sorun, operasyonun finansmanı, silah alımı ve mühimmattı. Gençler kelimenin tam anlamıyla mülklerini sattılar, silahlar için para kazımak için son yetersiz tasarruftan vazgeçtiler. Büyük zorluklarla birlikte, askeri tesislerden birine saldırmak için seçilen 165 halkına silah satın almak için para topladılar. Yeraltı önemli ölçüde daha fazla insan Batista rejimine karşı hazır olmasına rağmen. Silah alırken aydınlatılmaması için, av tüfekleri, küçük kalibreli tüfekler satın aldık, satışları mağazalarda tamamen serbest kaldı. Bu silah kayıt için gerekli değildi. Bir asker olan ve “Columbia” askeri kampında görev yapan hareketin katılımcılarından biri vasıtasıyla, yaklaşık yüz asker ve çavuş tedarik edildi. Askerler genellikle köylülere üniforma satıyorlardı (zirai işlerde güçlü giysiler kullanıyorlardı).
Yeraltı Moncada kışlası - Santiago de Cuba kentindeki askeri kışlalar - General Guillermo Moncada (Küba’nın bağımsızlık savaşının kahramanı) adını aldı. Ordunun ordusu ve süvari filosu alayına orada konuşuldu. Santiago, Küba'nın başkentine yaklaşık 8 km uzaklıktadır ve oraya hızlı bir şekilde asker göndermek imkansızdı. Şehrin Sierra Maestra'nın yarı halka dağ silsilesiyle kaplı olduğu göz önüne alındı. Santiago'daki başarının Oriente eyaletinde bir isyan olacağı düşünülüyordu. Santiago banliyölerinde üs organize etmek için küçük bir "Siboney" çiftliği satın alındı. Silah, mühimmat, ekipman getirdiler. Konuşma Temmuz 800'te özetlendi. Bu günlerde kentte geleneksel karnavallar yaşandı ve bu sayede çok sayıda yabancının soru sormadan şehre gelmesi mümkün oldu. Ayrıca, ordunun savaş yeteneği düştü, birçok subay işten çıkarmaya gitti. Saldırı için hazırlıklar yaklaşık bir yıl oldu.
İlerici ekip, kapıda bulunan nöbetçileri kaldırmak ve kompleksin içinde konvoya izin vermek zorunda kaldı. Saldırı grubu komutanları garnizonu şaşırtarak aldılar ve çok fazla kan dökmeden uyuyan askerleri tutukladılar. Ana operasyonun ilerleyişini korumak için iki yardımcı ayrılma tahsis edildi. Abel Santamaría komutasındaki ilk ayrılma hastane binasını işgal etmekti. Bina, barakanın arkasındaydı ve grubun yaralıların kabulünü sağlamak zorunda kalmasının yanı sıra düşmanın arka tarafını kontrol etmesine izin verildi. Raul Castro'nun emrindeki ikinci kopuş, kışla kenarlarından birine bitişik olan Adalet Sarayı'nın binasını almaktı. Bina yüksekti ve kışlaların çatısında bulunan düşman ateşi noktalarında ateş etmek mümkündü.
26 Temmuz ayında operasyon başladı. Operasyonun başlangıcında, başarı umudunu imha eden bir kaplama meydana geldi. Dış turu gerçekleştiren ayak devriyesi, otomobil konvoyuna dikkat etmedi, ancak nöbetçilerin çekildiği kapıda bir şeylerin yanlış olduğunu fark etti. Bir yangın söndürme başladı ve kışlaların içinde alarmı vermeyi başardılar. Sonuç olarak, operasyon başarısız oldu, bu kadar küçük güçler savaşa hazır garnizon alamadı. Asiler savaşı en elverişsiz koşullarda ele geçirdiler: sürpriz olmadı, düşman sayıya ve silahlara sayıca üstün oldu. Ancak, isyancıların başlangıcında, garnizon görevlilerinin, ne olduğunu bilmeden ve sadece geri savaştıklarını kaybetmiş oldukları gerçeğini kurtardılar. Ancak hükümet güçleri karşı saldırı başlattı ve isyancıları sardı. Saldırının başarısız olduğunu anlayan Fidel, geri çekilme sinyali verdi. Raul Castro'nun grubu ve Pedro Miret'in önderlik ettiği en iyi oklar ana güçlerin geri çekilmesini kapsıyordu.
Saldırı ekibi çiftliğe döndü. Sadece birkaç düzine insan kaldı, geri kalanlar öldü, saklandı veya kaçtı. Fidel dağlara gitmeye ve partizan savaşı başlatmaya karar verdi. 18 insanlar tarafından desteklendi. Gran Piedra dağına gittiler. Anlaşıldı ki, doğru seçimi yaptılar ve neredeyse hepsi hayatlarını kurtardı. Kalanlar terörün volanının altına düştü ve vahşice öldürüldü. Yetkililer, isyandaki katılımcılar için gerçek bir avlanma organize ettiler, çoğu öldürülmeden işkence gördü.
Moncada'nın kışlaları, devrimcilerin saldırısından hemen sonra
29 Temmuz, Raul Castro'yu tutukladı. 1 Ağustos askeri devriyesi Fidel'in grubunu gözaltına aldı. Asiler şanslıydılar, adil bir karaktere sahip olan Teğmen Pedro Sarria tarafından gözaltına alındı. Askerlere ve ardından diğer isyancıları olay yerinde öldürme yolunda izin vermedi. Sarrià aynı zamanda isyancıları hemen öldürülecekleri Moncada'ya değil sivil bir cezaevine götürdü. Fidel'in adalet makamlarına devredilmesi resmen tescil edildi.
21 Eylül ayında deneme başladı, Santiago'daki Adalet Sarayı binasında yapıldı. 30 katılımcıları mahkemeden önce bastırdı. Fidel Castro malzemeleri hazırladı ve kendini savundu. Yetkililer, Fidel'in kendisini koruduğundan rahatsız edildi. Fidel'in hastalığı bahanesi altında, sağlıklı olmasına rağmen, davası ayrı yasal işlemlere çevrildi. Genel süreçte artık görünmedi. Ekim 16 1953, Fidel Castro dünyaca tanınan konuşmasını “Öykü Ben beraat edeceğim ”:“ Bana gelince, hapishanenin benim için zor bir sınav olacağını biliyorum. Benim için tehdit dolu, alçak ve korkakça zulüm. Ama 70 kardeşlerimin hayatını alan aşağılık bir tiranın öfkesinden korkmadığım için hapisten korkmuyorum! Cümlenizi yapın! Önemli değil! Tarih beni haklı çıkaracak! ”
Devrimci sözlerin en parlak örneklerinden biri oldu. Fidel, bir 15 yıl hapis cezası aldı, Raoul ve üç asi daha 13 yıl hapis cezasına çarptırıldı, 20 insanlar 10 yıl yaşlıydı ve Mayıs ayında, 1955 ve yoldaşları genel af kapsamında serbest bırakıldı. Silahlı isyanın örgütlenmesi için yaklaşık 22 ay boyunca görev yaptı. Aynı yıl, önce Raul ve sonra Fidel Castro, fiziksel olarak elimine edilebilecekleri Meksika'ya göç ettiler.
Mahkemede Fidel
Temmuz 26 Hareketi
Yine de sonuçta, Batista rejimiyle mücadeleye devam edecek olan “July 26 Hareketi” nin yaratılmasına karar verildi. Devrimci hareketin temeli Meksika yapmaya karar verdi. Bu ülke o zaman Latin Amerika'daki en demokratik ülkelerden biri olarak kabul edildi. Geleneksel olarak siyasi mültecilere sığınma sağladı. Fidel, Meksika'da Küba'ya geri dönmek için bir grev kuvveti hazırlamayı ve hazırlamayı umuyordu.
Mexico City'de, devrimciler, birkaç yıl boyunca göçle yaşamış olan Maria Antonia González Rodriguez adlı bir kadınla evlerine yerleştiler. Maria Antonia şöyle hatırladı: “Fidel bir kitap dolusu kitapla geldi, kolunun altında başka bir kitap paketi tutuyordu. Başka bir bagaj yoktu. ” Temmuz ayında, 1955, Ernesto Che Guevara devrimci kadroya katıldı. Doktor olarak kabul edildi, çünkü eğitimde tıbbi bir doktordu.
Hareket bayrak
8 Ağustos 1955, Fidel Manifesto No'yu imzaladı. 1 - tüm Küba halkına yönelik ilk siyasi belge. Belge, tüm dürüst Kübalıları Küba'da demokrasinin ve sosyal adaletin restorasyonu olan Hareketi ile işbirliği yapmaya çağırdı. Hareket'in ilk şartı, büyük toprak mülklerinin (latifundia) yasaklanması, topraklarının onları devredilemez mallara alan köylüler arasında dağıtmasıydı. İşçiler, tüm büyük sanayi ve ticaret işletmelerinin kârlarının çoğuna hak kazanmış olmalıydı. Ülkeyi tek bir plan temelinde sanayileştirmek, tüm nüfusa hizmet eden sanayileri (elektrik, gaz, telefon şebekeleri) kamulaştırmak, insanları kazancının üçte birine kadar alan kirayı büyük ölçüde azaltmak, ücretsiz olarak öğrenebilecekleri ve yiyebilecekleri on çocuk kampı yaratabilecekleri önerildi. 200’e göre işçi ve köylülerin çocukları. Devlet aygıtının dar ve varlıklı vatandaş grupları çıkarmayacak şekilde halkın çıkarları doğrultusunda yeniden örgütlenmesi önerildi. Tüm yolsuzluk görevlileri ve zimmete geçirilenlerin mülklerine el kondu.
Yavaş yavaş, ortodoks parti üyelerinin çoğunun semptomları Temmuz 26 Hareketi'ne yaslandı. Gönüllüler Meksika'ya geldiler, savaş grupları oluşturdular, silahlar, mühimmat ve mühimmat satın aldılar. Hareket için para dünyadan bir ipte toplandı. İspanya Cumhuriyet Ordusu eski Albay Albert Bayo askeri profesör oldu. İyi bir eğitime sahipti, partizan ve partizan karşıtı mücadele yöntemlerini biliyordu ve İngilizce dil kursları altında eğitim düzenledi. Yavaş yavaş, bu yaşlı adam öylesine ajite oldu ki ödemeyi reddetti ve devrimci bir hale geldi.
Ekim-Aralık 1955’ta Fidel, Amerika Birleşik Devletleri ve Bahamalar’ı ziyaret etti. Küba'daki durumun bir analizi ile hareketin amaçlarını açıklayan Küba'dan gelen göçmenlerle konuştu. New York'ta şöyle bir konuşma yaptı: "1956'te ya özgür ya da şehitler olacağız." Nassau’da, Fidel Castro, 2 “Temmuz’un 26 Hareketi” Manifesto’sunu Küba halkına, insanlara para konusunda yardım etmelerini istedikleri şekilde derledi: Küba'ya para ve rehin olarak hayatımızı veriyoruz. ” Gönüllülerin ve para akını arttı.
Bu arada, Küba'daki durum ısınmaya başladı. Batista rejimine ve öğrenci huzursuzluğuna karşı gösteriler olağan hale geldi. Batista ülkede anayasa güvencelerini askıya aldı ve sansürü sıkılaştırdı. Askeri polis sokaklarda devriye gezdi ve şüpheli isyancıların toplu tutuklamalarını gerçekleştirdi. İstihbarat servisleri, insanları ele geçirdi ve işkence yaptı. Nisan ayında, 1956, Ramon Barkin liderliğindeki bir askeri isyan tarafından ezildi. Orduyu zayıflatan yüzlerce subay bastırıldı. Batista'nın emriyle, rejimine muhalefetin "sıcak noktalarından" biri geçici olarak kapatıldı - Havana Üniversitesi (sadece yılın 1959 devriminden sonra yeniden açıldı).
Batista askerleri 1956 yılında isyancıları vurdular
Devrimciler uğurlu anın geldiğini ve vatanlarına geri dönmeye karar verdiğini düşünüyorlardı. "Granma" ("Granny") teknesini satın aldılar. Sefer için bir 82 adamı seçildi. İnsanlar, Kasım gecesi Tuxpan'da yılın 24 1956 gecesinde toplandı. 25 Kasım gecesi yat demir attı. Büyükanne, devrimcilerin tahmin ettiğinden daha yavaş bir hızla hareket ediyordu. 30 kasım ayında Küba'ya inmeyi planlıyorlardı, adada bir ayaklanma o gün için planlanmıştı. Gecikme konusunda yoldaşları uyarma fırsatları değildi. Bu nedenle, ayaklanma Kasım 30'te planlandığı gibi başladı. Frank Pais'in komutasında birkaç yüz kişi Santiago de Cuba'da önemli nesnelere saldırı düzenledi. Birkaç saat süren savaşın ardından ordu ve polis isyanı bastırabildi, tutuklamalar başladı.
2 Aralık 1956'da Oriente eyaletinin Los Colorados bölgesindeki Belik köyü yakınlarında karaya indi. Devrimciler acele ediyorlardı, bir devriyenin ortaya çıkmasından korkuyorlardı havacılık ya da Donanma gemileri, bu nedenle, daha uygun bir yer bulmak için değil, bataklık bir mangrov ormanına indi. Bataklık büyük zorluklarla aşıldı. 5 km bataklık çalılıklarının üstesinden gelmek için müfrezede 1,5 saatten fazla muazzam çaba gerekiyordu.
Gerilla güreşi
Devrimci filosunun en başından beri yaşadığı zorluklar nedeniyle (inişe geçmeden geç kalmak, bazı silahları ve cephaneleri atmak zorunda kalıyorlardı), isyancılar Nikero kasabasına saldırmayı reddettiler ve Sierra Maestra dağları sırasına yöneldiler. Aralık ayı 5'in tükenmekte olduğu bir kopma, kötü organize olmuş bir güvenlik kampını durdurdu. Devrimciler üzerine bir bölge askerine tökezleyerek bölgeyi ovaladılar. Asiler şaşkınlıkla ele geçirildi, mağlup edildi ve dağıldı.
Ancak Castro'nun önderlik ettiği 12 adamı Sierra Maestra'nın dağlarına doğru yola koyuldu. Gerilla birimi birkaç başarılı operasyon gerçekleştirebildi. Bunlar küçük yerel başarılardı, ancak büyük bir siyasi, kamusal tepkiye yol açtılar. Görevlilerin rütbe ve dosyası ile bir kısmı dağlarda operasyon yapmayı reddetmeye başladı. Destek partizanlarını mahrum etmek için dağlık bölgelerin nüfusunu tahliye eden askeri ve sivil otoritelerin eylemleri yerel köylüleri rahatsız etti. 17 Şubat Yılın 1957 Fidel Castro ilk röportajını Amerikan gazetesi The New York Times Herbert Matthews'in gazetecisine verdi. Şubat 24 gazetesi, "Küba isyancılarını ziyaret etmek" başlıklı ilk makaleyi verdi. Çok büyük bir etki yarattı. Tüm Küba Fidel'in yaşadığını ve savaştığını öğrendi (daha önce bir grup devrimcinin ölümü hakkında yanlış bilgi yayılmıştı).
Devrim ivme kazanmaya başladı. Ülke genelinde mitingler, protestolar ve itaatsizlik düzenlendi. Castro, Santiago de Cuba ve Havana'da faaliyet gösteren yer altı işçileri M-26 ile iletişim kurabildi. 13 March 1957, çoğu öğrenci olan devrim niteliğindeki bir kadro, Batista'yı öldürmek umuduyla başkanlık sarayına saldırdı. Bu bir intihar saldırısıydı. Kahramanlar cumhurbaşkanlığı makamına gitti, ancak diktatör kaçtı. İsyancıların ayrılma kalıntıları geri çekildi, sonraki baskınlarda gençlerin çoğu yakalandı ve idam edildi. Bu kahramanca eylem, halkın büyük bir tepkisine neden oldu. Aynı zamanda, Genel Sekreteri José Antonio Echeverria önderliğinde “Devrimci Müdürlük” ten bir grup genç daha bir radyo istasyonunu ele geçirdi ve halkı isyan etmeye çağırdı. Neredeyse tüm cesur adamlar öldü. Bu nedenle, devrimci hareket, Küba toplumunun ilerici kısmını sardı. Ve genç kahramanların ölümü sadece devrimci havayı güçlendirdi.
Fidel'in kadrosu hala küçüktü - sadece birkaç düzine savaşçı. Ancak ülkenin bilgi alanındaki Batista rejimi karşısında kazanmayı başardı. Muhabir Robert Taber, kameraman Wendell Hoffman ile birlikte isyancılar hakkında bir film çekti. Sinema, toplum üzerinde büyük bir etki yarattı. Bundan böyle, Fidel ile görüşmek isteyen gerçek bir gazeteci akışı gitti. Devrimciler, Batista rejimini bilgi açısından daraltmaya başladılar, Küba nüfusunun çoğunluğu tarafından desteklendiler.
Sonra süreç yükselişe geçti. Temmuz ayında, ortodoks parti lideri Raul Chibas ve cumhurbaşkanı Batista Prio Socarras'ın temsilcisi Felipe Pasos Temmuz ayında Fidel'e geldi. 16 Temmuz 1957, Batista rejimine karşı çıkan tüm ilerici güçlerin birliğini isteyen Sierra Maestra Paktı tarafından kabul edildi.
İsyancılar birkaç zafer kazandı, rütbeleri büyüdü. 26 Temmuz'da Che Guevara'nın komutası altında yeni bir müfreze kuruldu - Sütun No. 2. 5 Eylül 1957 temsilcileri filo ve 26 Temmuz Hareketi Cienfuegos şehrinde ayaklandı. Ayaklanma ezildi, ama devrimin büyüdüğü belli oldu. Hükümet birlikleri artık dağlara girmedi, isyancı alanı engelledi. Hükümet hareketi açlıkla boğmak istedi, ancak başarısız oldu.
1957-1958 döneminde. isyancılar düzinelerce küçük ve birkaç büyük operasyon gerçekleştirdiler. Asi Ordusu kuruldu. 1958’in başında, Raul Castro’nun önderlik ettiği bir partizan çıkarma, Sierra del Cristal dağ sırasına geçiş yaptı. İkinci bir cephe açıldı. Batıda, Pinar del Rio'da isyancılar Üçüncü Cepheyi açtılar. 24 Mayıs 1958, hükümet güçleri, 14'a binlerce asker toplayan genel bir operasyon girişiminde bulundu. 11-21 Temmuz 1958, savaş El-Higue'de gerçekleşti, partizanlar piyade taburunu kuşattı ve Binbaşı Quevedo komutası altında teslim olmaya zorladı. 28-30 Temmuz 1958, Santo Domingo savaşında isyancılar büyük hükümet güçlerini yendi. Böylece savaşta stratejik bir geri dönüş yaşandı, isyancılar büyük hükümet güçlerine karşı zafer kazanmaya başladı.
Yaz sonunda - 1958’in sonbaharında partizan ordusu bir saldırı başlattı ve diğer zaferlerden sonra yerleşim ve bölgeleri işgal etmek için birini kazanmaya başladı. Ordu, savaşma kapasitesini neredeyse tamamen kaybetti, moralsizleştirildi, birçok askeri adam isyancıların yanına geçti. Aralık 31 1958, Batista Küba'dan kaçtı. Ocak 1 1959, devrimci güçler Santiago'ya girdi, Ocak 2 - Havana'da. Tam bir zaferdi. Geçici Hükümet, Manuel Urrutia (Başkan), Miro Cardona (Başbakan) ve Fidel Castro (Savaş Bakanı) tarafından yönetildi. Şubat ayında, 1959, Fidel hükümet başkanlığını devraldı ve “ülkeyi yere çevirme” fırsatı buldu.
Mayıs ayındaki 17 1959, Küba Bakanlar Konseyi, tarım reformu yasasını çıkardı: buna göre, toprakları 400 hektardan daha fazla alandan mülk sahiplerinden çekmek ve köylüler arasında bölmek planlanıyordu. Devrimi korumak için binlerce polis kuruldu. Sonra Fidel, çoğunlukla Amerikalıların sahip olduğu büyük işletmelerin ve bankaların millileştirilmesini ilan etti. Böylece, yavaş yavaş Fidel sosyalizm yoluna girdi. Fidel Castro, 1961 yılında (Domuzlar Körfezi'ndeki Operasyon) devrimci Küba hükümetini devirmeyi denedikten sonra, ülkesinin sosyalist gelişim yolunda olduğunu resmen açıkladı.
Böylece, Fidel imkansızdı: Bir avuç insanla savaşmak için insanları yetiştirdi. Sömürge gelişim modeli tahrip edildi. Nüfusun, güzel oteller, kumarhaneler, genelevler ve yoksul kitlelerde hayat boyunca yanan, “yaşam sahiplerinin” küçük bir katmana bölünmesi tahrip edildi. Genel olarak, Küba'da halkın çoğunluğunun çıkarlarına gerçek bir toplumsal devrim yaşandı.
Fidel ve SSCB-Rusya
Fidel'in Stalin-sonrası SSCB'nin liderliği ile ideolojik farklılıkları olmasına rağmen, Kübalılar Ruslarla gerçek bir dostluğa sahipti. Kruşçev, Karayip krizinin sona ermesinden sonra “orospu çocuğu” olarak nitelendirdi, Brezhnev'e karşı ihtiyatlıydı, hatta Gorbaçov'a beklenmedik bir şekilde hor gördü. Fakat Fidel arkadaşlığa ihanet etmedi.
“Bu insanlar savaşın ve savaşın trajedisinin ne olduğunu gerçekten öğrendiler, bu yüzden dünyayı herkesten daha çok sevdi; ancak bu Rus halkı hakkında en ilgisiz insanlar olduğunu söyleyebilirim ”dedi. Ruslar ve Kübalılar, Latin Amerika, Angola, Etiyopya, Mozambik ve diğer ülkelerde sosyalizmin kazandığı zafer için birlikte savaştılar. Sovyet halkı, Kübalara Küba'da barışçıl bir hayat kurmaları için yardım etti. Fidel, Küba'da tedavi edilmek üzere davet edilen Çernobil çocuklarını sıcak bir şekilde karşıladı. Özgürlük Adası, Batı Yarımküre'de Sovyet uygarlığının en önemli stratejik karakolu oldu.
SSCB'de Fidel'in kendisi, kendisini “kendisinin” kişisindeymiş gibi hisseden sıradan insanlar tarafından çok beğenildi. Küba liderinin SSCB'ye her gelişi bir olaydı. SSCB'ye yaptığı ilk ziyaretlerden biri olan Fidel Castro, tüm Sovyet ülkesinde, Kırım'dan Sibirya'ya gitti. Her yerde "erkek arkadaşı" olarak kabul edildi. Bratsk yolunda, Zima istasyonundan çok uzakta olmayan yerel işçiler, Comandante trenini durdurdu. Küba devriminin babasını göstermelerini ve Trans Sibirya Demiryolunu kesmelerini istediler. Castro bir hafif yaz ordusu üniformasıyla işçilere gitti. İşçiler yastıklı bir ceketi olan bir Küba sundu ve buna karşılık Castro da işçilere bir kutu Küba purosu teslim etti. Genel olarak, tüm Rusya tarihinde, daha iyi bir müttefikimiz ve arkadaşımız olmadığı açıktır.
Fidel ve Gagarin. 1961 yılı
Nadir bir fotoğrafta, Gagarin, Che Guevara ve Fidel aynı masada oturuyorlar.
Fidel Castro ve heykeltıraş Yevgeny Vuchetich, Mamayev Kurgan'taki Stalingrad Savaşı kahramanlarının anısına yazar
Moskova savunucuları anıtında Fidel Castro
Küba devriminin önemi
Fidel Castro haklı olarak 20. yüzyılın ve dünya tarihinin en büyük figürlerinden biri haline geldi. Birincisi, Küba ve Küba halkının ABD'nin sömürge boyunduruğundan kurtulmasını sağladı ve ulusal kurtuluş mücadelesinin büyük liderlerinden biri oldu. Amerikan yarı-kolonisinden Küba, “genelev ve kumarhane ABD” sosyalist gelişim yolundaki başarıların bir örneği ve diğer birçok ülke için bir umut ışığı oldu. Özellikle, onun örneği, tüm Latin Amerika'nın sosyalist gelişimi için umuttur.
Ayrıca, küçük Küba, bir ülkenin bütününün ABD gibi dev bir koya dayanabileceğini göstermiştir (bu tür bir örnek daha Vietnam'dır). Fidel, sosyalist Küba'yı Sovyetler Birliği'nde sosyalizmin yıkıldığı koşullar altında tuttu.
İkincisi, tüm sisteme karşı yükselen bir adamın imajını görüyoruz - devletlerin desteklediği ve kazandığı yarı-sömürgeci, yozlaşmış ve cezai bir rejim. Fidel, “alanda bir asker olduğunu” kanıtladı. Sosyal adaleti savundu ve halk ona destek verdi. Aynı zamanda Fidel Gorbaçov ve Yeltsin, Küba da dahil olmak üzere sosyalist kampa ihanet ederken bile başını eğmedi. Bu dönemde Küba çok zor olmalıydı, ancak Kurtuluş Adası'nın yalnızca Amerikalılar ve diğer Batılıların iddia ettiği gibi Sovyetler Birliği'nin milyarlarca dolarlık yardımları tarafından tutulduğunu ispat ederek hayatta kaldı.
Üçüncüsü, Fidel Castro, tüm dünyaya göreceli olarak küçük bir adanın sınırlı kaynakları ve ABD'nin ekonomik engellemesi koşullarında bile, sosyalist sistemin ciddi başarılar elde edebileceğini gösterdi.
Aynı zamanda Batılılar, Küba'nın kapitalistleri altında "gelişen" ve Fidel Castro'nun altındaki "komünist cehennem" efsanesini yarattılar. Rusya'da çoğaltılır. Gibi, devrimden önce, ülke gelişti, gelişmiş sanayi, tarım, inşaat, ticaret ve turizm gibi. Serbest ticaret ile birlikte dükkanlar mallarla boğulmuş. Güzel evler ve oteller inşa edildi, bir sürü yeni araba vardı, Avrupa modasıyla giyinmiş insanlar, “orta sınıf” gelişti. Bununla birlikte, "yağma kızan devrimciler komünist cehennemi Küba halkına getirdi", bir kart sistemi, yoksulluk ve tüm dünyadan izolasyon. Sözde aynı şey SSCB'de oldu. Ve Küba örneği, komünist devrimin ötesinde tam bir degradasyon olduğu çıkmaz olduğunu gösteriyor. Genel olarak, bu "lanetli Bolşevikler" nedeniyle "kaybettiğimizi" "müreffeh" Çarlık Rusyası ile ilgili mitlerin bir özetidir.
Ancak aynı ABD'de zorlandı tanımakBu, fakir Küba’da, sağlık sisteminin zengin devletlerden daha iyidir. Yılda kişi başına düşen sağlık harcamalarını ve ortalama yaşam beklentilerini sırasıyla karşılaştıran DSÖ, şu rakamları vermiştir: ABD'de - 9403 ABD doları ve 78,1 yılında, Küba'da - 817 ve 76 (daha Amerikan kaynaklarına göre - 78 yılında). Böylece, fakir Kübalılar, zengin Amerikalılar kadar yaşar. Bu, gelir ve yaşam beklentisi arasındaki doğrudan ilişkiyi kanıtlayan sosyolog Samuel Preston'ın tezini temelden çürütüyor. Araştırmasına göre, zengin ülkelerde doğan insanlar, fakir ülkelerde doğanlardan daha uzun yaşta.
2014'te, Dünya Sağlık Örgütü müdürü Margaret Chan, Amerika ülkeleri arasında “adil finansman mekanizması” konusunda Küba sağlık hizmetini ilk sırada yer aldı. Küba'da Anayasa, ücretsiz tıbbi bakımı temel bir insan hakkı olarak etkili bir şekilde garanti ediyor.
Gerçek Batı medyasına girmeye başladığında, Batı dünyasının sakinleri için büyük bir sürpriz oldu. Bundan önce, Fidel’in Cumhuriyetini dünyadaki cehennem olarak söyleyen ya da kaliteli bakımın yalnızca komünist seçkinler için mevcut olduğunu söyleyen Küba mmigré’lerin hikayeleri “gerçek” için alınmıştı. Ünlü Amerikan belgesel yönetmeni Michael Moore (Fahrenheit 2007 / 9) 'un ABD sağlık sigortası sisteminin kusuruyla ilgili skandallı bir buçuk saatlik Healthcare filmi, “büyük Birleşik Devletler” vatandaşları için 11'ta gerçek bir şok oldu. İnsanlık dışı Amerikan tıbbi yardımına karşı bir denge olarak, sadece para için ve sadece sigorta için Moore, Küba uygulamasından örnekler verdi.
Elbette, yönetmen, sosyalizmin propagandasında yalan söylemekle suçlandı, "bu tanım gereği olamaz" diyorlar. Sonuç olarak, sağlık, eğitim, çalışma ve emekli aylıkları komitesi başkanı Senatör Tom Harkin Küba'ya gitti ve üç gün Özgürlük Adasında geçirdi. Harkin, geri döndükten sonra, CIA’nın Küba’daki tıbbi raporunu açıkladı: “2013’te, Küba’daki bebek ölüm oranı, 4,76’in ABD’deki 1000’e kıyasla canlı olarak ortaya çıkmış 5,90’in durumu. Sonraki: Küba'da, 6'ten önceki 5 ölümleri, 1000'ten 2005'e kadar olan bir dönemde canlı olarak doğan 2010'e kaydedilir ve yine skor, 8 ölümleriyle ABD lehine değildir. ABD'de 2013'te her iki cinsiyet için tahmini yaşam süresi 78,62 iken, Küba'da 78,05 idi. ” Pan Amerikan Sağlık Örgütü'ne göre, 2012’te Küba’da görev yapan misyonun uzmanlarına göre, Küba’da ortalama yaşam süresi 79,2 oldu.
Bu nedenle, Küba, sadece seçime değil, sağlıklı yaşam tarzı olan bir ülkeye ve herkes için en üst düzeyde sağlık hizmetine gerçek bir örnektir. Batı'da tıp, karı maksimize etmenin bir tür din olduğu uzun zamandır devam eden bir sistemdir.
Sosyalist sistemin Küba'daki başarısının diğer örnekleri arasında (ciddi bir kaynak yetersizliği ve uzun bir abluka şartı olduğunu hatırlıyoruz), ayrıca güçlü ücretsiz eğitim sistemlerinin ve nüfusun sosyal korunmasının yaratıldığına dikkat çekebiliriz. 1961 okuma yazma bilmemek için ülke çapında bir kampanya başlattı. Sıradan Kübalıların yaşadığı gecekondu bölgeleri (ve şu anda tüm Latin Amerika ülkelerinde yaşayan nüfusun büyük kütleleri) yıkıldı, Küba'da düzinelerce iyi döşenmiş kentsel alanlar dikildi ve akan su, gaz ve elektrik aldı. Küba şu anda dünyadaki en yüksek yaşam beklentisine sahip. Aynı zamanda, Küba sağlık ve eğitim alanında diğer Latin Amerika ülkelerine de aktif olarak yardım etti.
Bu nedenle, Fidel Castro'nun ayrılışı 20. yüzyılın son büyük liderinin ayrılışıdır. Batı'nın ustalarına meydan okuyan, sosyal adaleti savunan ve başarılı bir sömürge karşıtı devrim yapan Titan.