Filmlerden en kötü şekilde çıkmış bir sahneydi. Benim hayatım olması dışında. Bu yüzden, The Goonies'in altın pusu altında acı yumuşama ya da A Christmas Story'nin tuhaf soğukluğu yerine , benim gerçekliğime göre, çocuğun sözleri 10 yaşındaki kalbimdeki havayı aldı.
Çok küçükken, beni hastanede bırakan korkunç astımdan daha çok acı çekiyordum, o kadar erken dönemlerde, hırıltılı solunumu ve ağır nefes almayı teşvik edecek herhangi bir aktivite konusunda gergindim. Bu yüzden günlerimin çoğunu köşede okuyarak, önümdeki dünyayla uğraşmak yerine kafamda kendi dünyama kaçarak geçirdim. Diğer kızlara kıyasla nasıl olduğumu fark etmeye başladığım bir yaşa gelene kadar bu bana çok yakıştı. Okuldan sonra arkadaşlarımla evlerinde takılırdım ve "sevimli" olduğunu düşündükleri çocuklara kıkırdarlardı. Onlarla kıkırdardım, ama aşkımı kabul etmek yerine, aşkları hakkında fikrimi verirdim. Ne de olsa bu, birine karşı hislerim olduğunu kabul etmekten çok daha güvenliydi. Hangi çocuk benden gerçekten hoşlanır?
Reddedilme korkum bir gün okulda gerçekleşti. Özellikle bir çocuğu hatırlıyorum - Benjamin onun adıydı - her zaman rahat bir arkadaş mesafesinde tuttuğum. Diğerleri çok konuştuğumuzu ve onun arkadaşlığından zevk aldığımı söylediler. Ama yakışıklıydı (10 yaşında bile). Arkadaşlarım ondan hoşlanıp hoşlanmadığımı sorduğunda, elbette, "Hayır, biz sadece arkadaşız" diye yanıt verdim. Yine, neden benden hoşlansın?
Sonunda, bir gün, küçük masal hayallerim gerçek oldu ve Benjamin'in arkadaşı kalemtıraşla yanıma geldi. “Benjamin senden hoşlanıyor. Ondan hoşlanıyor musun?" Tereddüt ettim ve sonra korkuyla cevapladım, "Evet". Arkadaş Benjamin'in yanına gitti ve sırıtarak, "O da senden hoşlanıyor. Sanırım birbirinizden hoşlanıyorsunuz, ama neyin var? Ondan hoşlandığına inanamıyorum. "
Bu sözler beni kitap okuyan halime geri döndürdü. O öğleden sonra eve koştum, yüzümden yaşlar akıyor, tamamen utanmış hissediyordum. Tam anlamıyla derimden çıkıp o noktada yeni bir vücuda girebilseydim, bu fırsatı kaçırırdım. Bunun yerine eve gittiğimde Benjamin'i aradım ve yanıldığımı söyledim; Sonuçta sadece arkadaş olmak istedim. Daha kötü bir şekilde incinmeden hemen kes şunu.
O gece anneme kilo vermek istediğimi ağlayarak söyledim. Vücudumdan nefret ettim ve ondan çıkmak istedim. Ama ondan kurtulamadığım için elimden geldiğince kaybetmeye çalışırdım. Annem en iyi olduğunu düşündüğü şeyi yaptı: kızı kilo vermek için ondan yardım istedi, bu yüzden uyum sağladı. Bana yiyeceklerin kalori içerdiğini ve egzersizin kalori yaktığını öğretti.
Her gün yemeklerimi kendime ayırdığım kaloriye göre planlıyordum ve annem işten eve geldiğinde her gün kalori yakmak için mahallemizi yürüyoruz.
Kiloyu oldukça hızlı kaybettim. Ama şaşırtıcı bir şekilde, görünüşüme aşık olmadım. Bunun yerine, bu yeni kontrol hissine aşık oldum. Kendimle ilgili bir şeyden hoşlanmıyor musun? Kolay. Ben değiştireceğim.
Bundan sonra hayatımın kolay olduğunu - tüm erkek arkadaşlarım olduğunu, amigo takımına katıldığımı, popüler ve güzel olduğunu ve her şeyin olduğunu bildirmeyi çok isterim. Ama bu şekilde gelişmedi. Bunun yerine, kilo verdikten sonra en iyi arkadaşımı da kaybettim.
Bu kızı 5K'dan beri tanıyordum - hadi ona Amy diyelim - ve onun evinde oynayarak, arka bahçesinde çelik halatla kayarak ve annesinin banyosunda dönen prensesler gibi giyinerek büyüdük. Onu sadece okulda her gün görmekle kalmadım, aynı zamanda ailesi de babamın papaz olduğu kilisemde faaldi. Her ikimizin de kiliseye mükemmel bir katılımı olduğu için hep gülerdik; Ne olursa olsun, ailemizden hiçbiri Pazar gününü kaçırmadı. Çoğu zaman kiliseden sonra oynamak için evine bile giderdim, akşam yemeğinde ailesiyle otururdum. Amy, kendim için yarattığım küçük küçük güvenli alana girmesine izin verilen birkaç kişiden biriydi.
Bu nedenlerden dolayı, kilo vermeye başladığımda, bazı yorumlarını duyduğuma şaşırdım - ilk başta ince. Yemek masasında: "Yediğin TÜM bu mu?" Kafamı eğip aç değilim derdim. Okuldan sonra: "Kız İzcileri atlıyorsun çünkü kilo vermek için yürümek zorundasın, değil mi?" Bir bahane mırıldanır ve kaçardım. Her gün ondan kaçmaya başladım, ağzından çıkan ve herkesin dikkatini 1) fazla kilolu olduğum, 2) fazla kilolu olduğumu fark ettim ve 3) kilo vermek için çalıştığım gerçeğine yönlendirecek olan bir sonraki yorumun paranoyaklığı.
Yıllar ve yıllar sonra terapiden sonra, bu aşırı kilolu çocuk olma deneyiminin, hala ruhumun derinliklerinde kalan iki reddedilme anı tarafından kaydedildiğini fark ettim: Fazla kilolu olduğumda, akranlarım tarafından reddedildim. Kilo verdiğimde en iyi arkadaşım tarafından reddedildim.
Beden imajıyla mücadele ve utancın üstesinden gelme savaşı, beni her iki konuda da çok araştırma ve okumaya yönlendirdi. Utanç üzerine herhangi bir araştırmayı tamamladıysanız, ünlü araştırmacı, TED Talk konuşmacısı ve yazar Brené Brown ile karşılaştınız. Brown sitesinde şöyle diyor: "Utancı, kusurlu olduğumuza ve bu nedenle sevgiye ve aidiyete değmediğimize inanmanın yoğun acı verici hissi veya deneyimi olarak tanımlıyorum - deneyimlediğimiz, yaptığımız veya yapamadığımız bir şey bizi bağ kurmaya değmez kılıyor."
Brown'a göre, bu utancı - bu yoğun kopukluk korkusunu - aşmanın tek yolu savunmasız olmaktır. "Bağlantının gerçekleşmesi için kendimizin görülmesine, gerçekten görülmesine izin vermemiz gerektiği fikri."
Küçük dördüncü sınıf benliğimin savunmasız olma gücü yoktu. Bağlanmak için can atıyordum ve bunu yapmanın yolunun uyum sağlamak için elimden gelen her şeyi yapmak olduğuna inandım. Yine de 36 yaşındaki benliğim bu konuda ustalaşmadı. Ancak bağlantıları aramak yerine, çoğu zaman kendimi dışlıyorum ve denemiyorum bile. Diğer zamanlarda, dışarıdan onay istemek için açgözlülükle egzersiz yapıyorum, ne yediğimi izliyorum ve aşırı başarılı oluyorum. (Oh evet. Çocukluk travmamdan TAMAMEN iyileştim. Ha!) Ama en azından şimdi yaptıklarımın farkındayım. Ayrıca, bu deneyimden başkalarına da aktarmayı umduğum birkaç şey öğrendim.
Çocuklarımın en şirin kıyafetlere sahip olması veya sınıftaki en zeki olması umurumda değil - dürüst olmak gerekirse bunu söyleyebilirim. Tüm patlamış mısır kelimelerini bilmeleri veya tüm okuma listelerini bitirmeleri benim için önemli değil. Bunun yerine, her şeyden çok, onlara başkalarına karşı empati kurmayı öğretirim. Acı ve tecrit dolu bir dünyada yaşıyoruz; Yapabileceğim en azından başkalarına duyarlı iki çocuk yetiştirmek.
Biri beni incittiğinde durumu onların bakış açısından görmeye çalışıyorum ve bu utancı arıyorum. Kesinlikle söyleyebilirim ki, bu utancı belirledikten sonra empati hissetmeye başladım ve öfkenin nereden geldiğini daha iyi anladım.
Görünüşe göre, bireysellik için savaşmanız gerektiğini düşünmek aptalca görünüyor. Bu doğal değil mi? Bazıları için olabilir. Benim için - insanları memnun eden, içe dönük, onay arayan ama yine de bağımsız yaratıcı - öyle değil. Her gün kendim olmayı kabul ediyorum, ancak dördüncü sınıftaki şişko kız bana "ben" in yeterli olmadığını söylüyor. Yine de her gün ona öyle olduğunu hatırlatıyorum.
Ve hayatın toz fırtınası etrafımda dönerken ve onunla dönmeye başladığımda, bir şey - kocam, arkadaşlarım, dualarım, yoga, koşma - bana nefes almamı, yavaşlamamı, ayaklarımı sıkıca dik tutmamı hatırlatıyor ve kırılgan, empatik ve olduğum kişiyle gurur duymayı unutmayın.
En kibar ve yardımsever kurs katılımcılarından birini seçmemi isterseniz Marcello'yu seçerim. Ayrıca mükemmel bir CMO'dur ve düşüncelerini nasıl ileteceğini iyi bilir.
Amerikalı Robert McCammon'un Fransa'da yeniden basılmamasının üzerinden on iki yıl geçti. Bu küçük olayı ve enlemlerimizde Gölün Gizemi başlığı altında daha iyi bilinen 614 sayfalık bir parke taşı olan Boy's Life'ın tozunu almamızı yayıncı Mösyö Toussaint Louverture'a borçluyuz (ilk kez 1993'te Albin tarafından yayınlandı). Michel).
Sathya Krishnan Suresh, Shunmupapriya P Bu yazıda, stili ve içeriği iki ayrı görüntüden gelen yeni görüntüler oluşturmak için kullanılabilecek bir yöntem olan “Nöral Stil Transferi” adlı ilginç bir konuyu tartışacağız. Bu makale Leon A Gatys ve arkadaşlarının A Neural Algorithm of Artistic Style (Sanatsal Stilin Sinirsel Algoritması) temel alınarak hazırlanmıştır; burada yazar, Evrişimsel Sinir Ağı (CNN) katmanlarını kullanarak yeni bir görüntünün oluşturulması hakkında ayrıntılı bir açıklama sunar.
Abha'da spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlayalım! Programın neredeyse yarısına geldik ve 3. proje zamanı geldi! Yalan söylemeyeceğim bu proje şimdiye kadar yaptığım en bunaltıcı, stresli ama eğlenceli proje olabilir. Başlamak için, güzel Abha şehrinde spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlamak olan meydan okumamızla tanıştık.
İnsanlar sanata çekilir. On yıldan fazla bir süredir araştırmacılar, izleme sanatının sağlığımız ve esenliğimiz üzerindeki olumlu etkisini araştırıyorlar.
Soğuk bir davayı çözülmüş bir davaya dönüştürmek. Molly Dattilo'nun durumu bu.