2 Temmuz 1964'te ABD Başkanı Lyndon B. Johnson, Beyaz Saray'da ulusal televizyonda yayınlanan bir törenle tarihi Sivil Haklar Yasası'nı imzalar.
Dönüm noktası 1954 davasında Brown v. Eğitim Kurulu, ABD Yüksek Mahkemesi okullarda ırk ayrımcılığının anayasaya aykırı olduğuna karar verdi. Bunu takip eden 10 yıl, şiddet içermeyen gösterilerin davaya binlerce destekçi kazanmasıyla Afro-Amerikan sivil haklar hareketi için büyük ilerlemeler kaydetti.
Alabama'da ikamet eden Rosa Parks'ın bir şehir otobüsünde yerini beyaz bir kadına vermeyi reddetmesiyle ateşlenen 1955'teki Montgomery otobüs boykotu ve Martin Luther King'in “Bir Hayalim Var” konuşması, mücadelenin unutulmaz dönüm noktalarından biriydi. Jr. 1963'te Washington DC'de yüz binlerce kişinin katıldığı bir mitingde.
DAHA FAZLA OKUYUN: 1964 tarihli Sivil Haklar Yasasına Doğru Uzun Savaş
Sivil haklar hareketinin gücü arttıkça, John F. Kennedy, başarılı 1960 başkanlık kampanyasının platformlarından biri olan yeni bir sivil haklar yasa tasarısının geçişini yaptı. Kennedy'nin başkan yardımcısı olarak Johnson, Başkan'ın Eşit İstihdam Fırsatları Komitesi'nin başkanı olarak görev yaptı. Kennedy Kasım 1963'te öldürüldükten sonra Johnson, sivil haklar reformu önerilerini yerine getireceğine söz verdi.
Sivil Haklar Yasası, Temmuz 1964'te onaylanmadan önce Meclis'te sert bir muhalefetle ve Senato'da uzun, hararetli bir tartışmayla mücadele etti. Tarihi yasanın imzalanması için Johnson, Beyaz Saray'ın Doğu Odasında televizyonda yayınlanan bir törene yüzlerce konuğu davet etti.
75'ten fazla kalemi imzalayarak imzaladıktan sonra, geleneklere uygun olarak, bunları tarihi olayın hatırası olarak dağıttı. İlk kalemlerden biri, onu en değerli varlıklarından biri olarak nitelendiren Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı'nın (SCLC) lideri King'e gitti. Johnson, Senato'daki tasarının Demokrat ve Cumhuriyetçi yöneticileri olan Senatörler Hubert Humphrey ve Everett McKinley Dirksen'e iki tane daha verdi.
İç Savaş sonrası yeniden yapılanma döneminden bu yana Kongre tarafından geçirilen en kapsamlı sivil haklar yasası olan Sivil Haklar Yasası, istihdam ve eğitimde ırk ayrımcılığını yasakladı ve okullar, otobüsler, parklar ve yüzme havuzları gibi halka açık yerlerde ırk ayrımını yasakladı.
Buna ek olarak, tasarı, o zamandan beri kadınlar için eşit haklar sağlamak için kullanılan Afrika kökenli Amerikalıların oy kullanma hakkını korumak için katı kurallar belirleyen 1965 Oy Hakları Yasası da dahil olmak üzere bir dizi başka mevzuat için önemli zemin hazırladı. yanı sıra tüm azınlıklar ve LGBTQ insanlar.
DAHA FAZLA OKUYUN: Sivil Haklar Hareketi Zaman Çizelgesi
1964 Sivil Haklar Yasası
2014 yılı, eski köleler ve onların soyundan gelenler de dahil olmak üzere Afrikalı Amerikalılara medeni, siyasi ve yasal hakların ve korumaların genişletilmesi ve kamu ve özel alanlarda ayrımcılığın sona erdirilmesi mücadelesinde bir dönüm noktası olan 1964 tarihli Sivil Haklar Yasası'nın 50. yıldönümüydü. tesisler. ABD Senatosu bu hikayede ayrılmaz bir rol oynadı.
Medeni Haklar Yasası üzerindeki uzun Senato tartışması, Temsilciler Meclisi'nin HR 7152'yi kabul ettiği 10 Şubat 1964'te başladı. Meclis'ten geçen yasa tasarısı 26 Şubat'ta Senato'ya ulaştığında, Çoğunluk Lideri Mike Mansfield bunu doğrudan Senato takvimine yerleştirdi. Adalet Komisyonuna havale etmek yerine. Sivil haklar muhalifi Mississippi'den James Eastland başkanlığındaki bu komite, sivil haklar mevzuatı için bir mezarlık haline gelmişti. Mansfield 9 Mart'ta tedbiri almak için harekete geçti ve 26 Mart'ta Senato'nun bekleyen işi haline geldi ve güneyli senatörlerin bir filibuster başlatmasını istedi. Bu uzun sürtüşme, yasa tasarısı üzerindeki daha geniş tartışmalarla birlikte, 60 günlük tartışma boyunca devam etti, ta ki 10 Haziran 1964'te kılık kıyafeti gündeme gelene kadar. Bu, tarihinde ilk kez Senato'nun bir medeni haklar yasa tasarısında kılık değiştirmeye başvurmasıydı. Senato, 19 Haziran 1964'te 73'e karşı 27 oyla tasarıyı onayladı.
Senato ve Sivil Haklar
2014'te Amerika Birleşik Devletleri Senatosu, 2 Temmuz 1964'te yasalaşan Sivil Haklar Yasası'nın 50. yıldönümünü, Senato'nun bu yasama öyküsündeki önemli rolünü vurgulayan özel bir özellik ile kutladı. Bölümler, yasa tasarısı savunucularının stratejisine, Senato tartışması ve tartışmaya, nihai oylamaya izin veren oylama önergesine ve 19 Haziran 1964'te Senato'nun yasa tasarısını kabul etmesine odaklanıyor. İç Savaş döneminden 1960'ların başlarına kadar sivil haklar mevzuatı.
DAHA FAZLA
1964 Sivil Haklar Yasasına Giden Yol
İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda, Afrikalı Amerikalılar Amerika'da eşit haklar elde etmek için saldırgan bir kampanya başlattılar. Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği (NAACP), Güney Hristiyan Liderlik Konferansı (SCLC), Irk Eşitliği Kongresi (CORE) ve Şiddetsiz Öğrenci Koordinasyon Komitesi (SNCC) gibi kuruluşlar oturma eylemleri, boykotlar ve liderlik eylemleri düzenledi. halka açık yerlerde ırk ayrımcılığını sona erdirmek için yürüyor. Gösterilere katılan hem siyah hem de beyaz protestocular, 1960'ların başında dövüldü, tutuklandı ve sözlü saldırıya uğradı. Sivil haklar için verdikleri mücadele televizyon haberlerinde, gazete hesaplarında, kişisel ifadeler ve fotoğraflarla belgelendi. Soğuk Savaş'tan kaynaklanan uluslararası eleştiriler ve Amerika'daki değişen tutumlar karşısında, Afrikalı Amerikalıların medeni haklar talep etme zamanı gelmişti.
Tasarı üzerindeki Kongre tartışması sırasında, Sivil Haklar liderleri oturumları dinlemeye geldi. Birçok siyah örgüt ve lider, bu Yasa Tasarısının geçişini destekledi ve konferanslara katılarak ve basına açıklamalarda bulunarak desteklerini gösterdi. Martin Luther King, Jr. ve Malcolm X, Mart 1964'te Tasarı'nın ilerlemesini izlemek için Washington DC'ye geldiler. Bu, adamların şahsen bir araya geldikleri ilk ve tek zamandı. Karşılaşmaları bir dakikadan az sürdü.
Tasarı sunulduktan sonra, her iki evde de zorluklarla karşılaştı. Güney Kongre üyeleri, ayrı bir Güney'i korumak istedi. Temsilciler Meclisi'nde, Yasa Tasarısını çeşitli yargı komitelerinin dışında tutmak ve oylamaya gelmesini engellemek için birçok girişimde bulunuldu. Ancak Kuzey'deki kamuoyu, temsilcileri Yasa Tasarısını oylamaya sunmaya zorladı. Meclis'ten 10 Şubat 1964'te 290-130 oyla geçti. Senato'da, Yasa Tasarısı, kamusal alanlarda entegrasyona karşı olanlardan aynı türden bir muhalefetle karşılaştı. Güney bloku, yasa tasarısının oylamaya gelmesini önlemek için teşhirciyi kullandı. Senatör Hubert H. Humphrey (D-MN) daha zayıf bir yasa tasarısı sunarak bu karışıklığı sona erdirmek için yeterli oyu almayı başardı. Bu, Senato'nun bir filibuster'ı geçersiz kıldığı tarihte ikinci kez oldu. 19 Haziran 1964'te Senato'da 73-27 oyla kabul edilen giydirme tasarısı.
Bu slayt gösterisi JavaScript gerektirir.
Beyaz Saray'da yasa tasarısını imzalamadan önce Başkan Johnson, yasayı neden imzaladığına dair bir açıklama yaptı. Onun yorumlarını duymak için buraya tıklayın
1964 Sivil Haklar Yasası İmzalandı - TARİHÇE
KISA BİR TARİHÇE
1964 medeni haklar kanunu
tarafından
Robert D. Loevy
Editörler David C. Kozak ve Kenneth N. Ciboski'den alıntılar, Amerikan Başkanlığı (Chicago, IL: Nelson Hall, 1985), s. 411-419.
1957 Sivil Haklar Yasası, 20. yüzyılda Kongre'den geçen ilk büyük sivil haklar yasası olduğu için tarihi bir atılım olarak kabul edildi. Ancak yeni yasa, Senato'daki güney Demokratların eleştirilerini karşılamak için kötü bir şekilde sulandı. Böylece 1957 yasasının Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ırk ayrımcılığı üzerinde çok az etkisi oldu ya da hiç etkisi olmadı. Güney gerekliliklerini karşılamak için eşit derecede sulandırılmış bir 1960 Sivil Haklar Yasası, eşit derecede etkisiz olarak kabul edildi.
28 Şubat 1963'te Başkan John F. Kennedy, Kongre'ye sivil haklar mevzuatına acil ihtiyaç konusunda güçlü bir mesaj gönderdi: "Bugün Amerika'da doğan zenci bebek. aynı yerde aynı gün doğan beyaz bir bebeğin liseyi bitirme şansının yarısı kadar - üniversiteyi bitirme şansının üçte biri kadar - profesyonel bir erkek olma şansının üçte biri kadar - iki katı kadar işsiz kalma şansı. yedi yıl daha kısa bir yaşam beklentisi ve bunun sadece yarısını kazanma olasılığı."1
Bu açık sözlü ifade, güçlü bir sivil haklar yasama teklifiyle desteklenmedi. Başkan Kennedy, tavsiyelerini oy hakları yasalarında (hiçbiri Güney'de çok etkili değildi) küçük iyileştirmelerle, okul bölgelerine gönüllü olarak ırk ayrımının kaldırılmasıyla teknik yardımla ve sivil haklar sorunlarını inceleyebilecek bir hükümet organı olan Sivil Haklar Komisyonu'nun genişletilmesiyle sınırladı. ama onları düzeltmeye gücü yoktu.
Başkanın sözleri neden bu kadar güçlü ve önerdiği yasa tasarısı bu kadar zayıftı? "Başkan Kennedy asla yalnızca ihtiyaç üzerine kongre eylemi talep eden biri değildi. Zamanlama duygusu ona, medeni haklar yasasının önündeki yasal engellerin üstesinden gelemeyeceğini ve ne kadar cesur olursa olsun, yenilginin onun için çekici olmadığını söyledi. Amerika Birleşik Devletleri'nin güneyindeki ırk ayrımcılığını ve ırksal baskıyı gerçekten sona erdirecek güçlü bir sivil haklar tasarısının, bir başkanın siyasi iradesinin ve siyasi gücünün ne kadarını ortaya koyarsa koysun, siyasi olarak gerçekleştirilemeyeceği gerçeğine boyun eğiyordu. savaşın içine.
Güney Sivil Haklar "Veto"
1963'ün başlarında bir sivil haklar yasasını geçirmenin önündeki engeller gerçekten çok büyüktü. Temsilciler Meclisi'nde, Meclis Yargı Komitesi gibi düzenli yasama komiteleri, yasa tasarılarını oylama için doğrudan Meclis katına bildirmez. Temsilciler Meclisi'nde tartışma sınırlı olduğu için, komite kanun teklifleri önce kanunun ne kadar süre tartışılacağı ve kanunun ne şekilde tartışılacağına karar verilen Meclis Kuralları Komitesi'ne gider. Bununla birlikte, düzenli komitelerden geçen birçok yasa tasarısı, genellikle Kurallar Komitesi'nden hiç rapor edilmez ve genellikle bu olduğunda, belirli yasa tasarısı Kongre'nin o oturumunun geri kalanı için ölüdür.
1963'te Ev Kuralları Komitesi'nin başkanı, Virginia'dan muhafazakar bir güneyli Demokrat olan Howard Smith'ti. Smith, tüm medeni haklar yasalarına şiddetle karşıydı ve Kurallar Komitesi başkanı olarak yetkilerini, herhangi bir medeni haklar yasasını mümkün olduğunca geciktirmek için kullanacağı açıktı. Demokratik Başkan Kennedy sert bir sivil haklar yasa tasarısı istiyorsa, bunu Demokratik Kurallar Komitesi Başkanı Smith'i geride bırakmak zorunda kalacaktı.
Senato'da durum daha da zordu. Senato Yargı Komitesinin başkanı James 0 idi. Eastland, Mississippi'den bir Demokrat ve beklendiği gibi, sivil hakların sadık bir rakibi. Eastland, 1950'lerin sonlarında ve 1960'ların başlarında, önerilen yüzden fazla sivil haklar yasa tasarısını öldürmek için yargı Komitesi başkanı olarak yetkilerini kullanmıştı. Demokrat Kennedy bir sivil haklar kutusu istiyorsa, Demokrat Eastland ve Yargı Komitesi'nin etrafında bir yol bulması gerekecekti.
Bununla birlikte, Senato'da bir sivil haklar yasasının önündeki en büyük engel, hayduttu. Senato kuralları sınırsız tartışma sağlar, bu da bir grup senatörün bir tasarıyı sadece ölümüne konuşarak öldürebileceği anlamına gelir. Yıllar boyunca, güneyli Demokrat senatörler, herhangi bir güçlü medeni hak önerisini boşa çıkaracakları fikrini açıkça ortaya koymuştu. Aslında 1957 ve 1960 Sivil Haklar Yasası'nın bu kadar zayıf olmasının nedeni, güneyli filibusters'ın başarılı olmasıydı. Medeni hakları destekleyen liberal senatörler, uzun bir dedikoduyu beklemek yerine, her iki yasa tasarısı üzerinde de öyle bir uzlaşmaya vardılar ki, güneydeki Demokratlar konuşmayı bırakıp tasarının oylamaya ve nihayetinde nihai geçişe gelmesine izin verdiler.
Bununla birlikte, Başkan Kennedy'nin sivil haklarla ilgili gerçek sorunu, Güney'in Demokrat Parti'deki can alıcı rolüydü. 1963'te Demokrat parti, bir yanda muhafazakar güneyli Demokratların ve diğer yanda liberal kuzey ve batı Demokratlarının huzursuz bir koalisyonundan oluşuyordu. Kennedy'nin Kongre aracılığıyla büyük bir vergi kesintisi faturası ve diğer ekonomik programları elde etmeyi ummasının tek yolu, Güneylileri Demokratik kanatta tutmaktı. Bununla birlikte, sivil haklar için çok zorlamak, güneydeki Demokratları kızdırırdı.
Ek olarak, yaklaşan 1964 başkanlık seçimlerinde güneyli Demokrat seçmenlerin desteğini korumanın siyasi sorunu vardı. Kennedy, 1960 yılında Amerikan tarihinin en yakın başkanlık yarışlarından birinde Richard Nixon'ı yenmişti. Birkaç güney eyaletinin, özellikle Teksas'ın seçim oyları, Kennedy'nin zaferi için gerekliydi. Kennedy, 1964 başkanlık yarışında tekrar güneyli Demokratik desteğe ihtiyaç duyacaktı. Tüm Demokrat başkanlara benzer şekilde Kennedy, 1963 itibariyle, Güney'in önemli bir bölümünü taşımayan hiçbir Demokratın Amerika Birleşik Devletleri başkanlığına seçilmediğini biliyordu. Güney'i medeni haklar için güçlü bir baskıyla düşmanlaştırmak, başkanlık siyasi intiharı olabilir.
Başkan ayrıca bir sivil haklar savaşının dış politika önerilerine zarar verebileceğinin ve uluslararası ilişkilerdeki konumunu zayıflatabileceğinin de farkındaydı. Sovyetlerin Berlin Duvarı'nı inşa etmesi ve Küba füze krizi gibi denizaşırı sorunlar, Birleşik Devletler'deki kamuoyu genel müdürün arkasında birleşirse daha başarılı bir şekilde ele alınabilir. Kennedy şu anda Sovyetler Birliği ile Senato'da üçte ikilik bir onay oyu gerektiren bir nükleer deneme yasağı anlaşmasını müzakere ediyordu. Başkan, "uluslararası sahnenin azami birlik gerektirdiği bir zamanda, herhangi bir kazanım elde etmeden (medeni haklar konusunda) sert bir ulusal tartışmayı kışkırtmanın Amerikan halkını böleceğini"3 Geçmişte sık sık olduğu gibi, Kennedy de bunu yapmayı seçti. Anayasanın kendisine çok daha fazla hareket özgürlüğü verdiği uluslararası alanda ileriye doğru ilerlemek ve başkanlık seçeneklerinin çok daha sınırlı olduğu iç alanda yavaş gitmek.
Bu nedenle, Başkan Kennedy, medeni haklar ile uğraşırken, bir başkanın iç politika üzerinde hareket etme kabiliyetini engelleyen tüm sakatlayıcı kısıtlamalarla karşı karşıya kaldı. Açıkça, sivil haklar yasasını unutmak ve bir başkanın kongre onayı olmadan yapabileceği şeyleri sadece siyah Amerikalılar için yapmak daha iyi olurdu - önemli hükümet işlerine çok sayıda siyahı atamak ve Adalet Bakanlığı'na tutuklanan siyah ve beyaz entegrasyonistlere yardım etmesini emretmek. sivil haklar gösterileri
Sivil Haklar Liderlik Konferansı
Başkan Kennedy'nin önerdiği sivil haklar yasa tasarısının basına ve kamuoyuna açıklanmasından kısa bir süre sonra, Sivil Haklar Liderlik Konferansı adı altında faaliyet gösteren yetmişten fazla sivil haklar örgütünün liderleri Kennedy önerisini görüşmek üzere bir araya geldi. Dehşete düştüler. "Konsensüs, Başkan Kennedy'nin daha savaş başlamadan önce medeni haklar yasasına boyun eğdiği açıktı. Önerilen yasa tasarısı savaşmaya değmezdi. Böyle bir rahatlık, (Kennedy 1964'te yeniden seçilirse) ikinci Kennedy yönetiminin farklı olacağı umudundan geldi.
Amerikan başkanlarına sıkça olduğu gibi, beklenmedik dış olaylar resmi tamamen değiştirdi ve Kennedy'nin siyasi stratejisini tamamen bozdu. 1963 yılının Mayıs ayında, Martin Luther King ve onun Güney Hristiyan Liderlik Konferansı, Birmingham, Alabama'daki kamu tesislerinin katı bir şekilde ayrılmasını protesto eden bir dizi şiddetsiz gösteri başlattı. Şehir polis şefi T. Eugene (Bull) Connor, bariz bir ayrımcıydı ve polis köpekleri, yangın hortumları ve kelimenin her anlamıyla en şaşırtıcısı, normalde isteksiz sığırları kovmak için kullanılan elektrikli sığır dürtüleri çıkardı. mezbahaya kalem tutan.
Birmingham'daki şiddetle ilgili gazete fotoğrafları ve akşam televizyon raporları, özellikle Kuzey ve Batı'da, sivil haklar konusunda ulusal kamuoyunda ani bir değişikliğe neden oldu. Ulus, Güneyli beyazların siyahlara uyguladığı baskının en kötü yönlerini ilk elden görmüştü. Eylem talepleri ülkenin dört bir yanından Beyaz Saray'a ve Kongre'ye akmaya başladı.
Başkan Kennedy, kendisini medeni haklar konusundaki tutumunu değiştirmeye zorlayanın Birmingham olduğunun çok iyi farkındaydı. Sivil haklar liderleriyle Beyaz Saray strateji toplantısında, mevcut olanlardan biri Bull Connor'a düşmanca bir şekilde atıfta bulundu. Kennedy, "Bull Connor medeni haklar için bu odadaki herkesten daha fazlasını yaptı" şeklinde yanıt verdi.quot5 Bundan sonra başkanın sık sık, "Sivil haklar hareketi Bull Connor için Tanrı'ya şükretmeli" dediği duyuldu. Ona Abraham Lincoln kadar yardım etti."6
Aniden John F. Kennedy ve Beyaz Saray danışmanları, sivil haklar mevzuatı için yeni bir yönetim önerisinin nasıl olması gerektiği konusunda tavsiyelerle dolup taştı. Medeni haklar konusundaki liderlik konferansı, cumhurbaşkanına ihtiyaç duyulan sivil haklar reformlarını detaylandıran mesaj üzerine mesaj gönderdi. Başkanın Demokrat kongre liderliği ile haftalık kahvaltılarında, Minnesota'dan Senato Demokratik Kırbaç Hubert Humphrey, cumhurbaşkanını Capitol Hill'e gerçekten güçlü bir yasa tasarısı göndermeye çağırdı ve teşvik etti. Kennedy, başsavcı olan kardeşi Robert'ın, herhangi bir başkanın Kongre'ye sunduğu en kapsamlı sivil haklar teklifini hazırlamasını sağlayarak yanıt verdi.
Kennedy Sivil Haklar Yasası
Başkan Kennedy'nin 1963 Haziran'ında Kongre'ye gönderdiği medeni haklar tasarısı, siyah Amerikalılara Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tüm kamu konutlarına eşit erişim sağlayan güçlü bir hüküm içeriyordu. Güney Amerika'da ırk ayrımcılığının en görünür biçimleri olan ayrılmış restoranları, kokteyl salonlarını, otelleri ve motelleri yasa dışı hale getirecekti. Ayrıca, Güney'de ırk ayrımcılığına dayalı bir şekilde uygulanan ABD hükümet yardım programlarının kesilmesini de sağladı.
Belki de en önemlisi, yeni Kennedy sivil haklar paketi, Birleşik Devletler başsavcısına, ayrılmış okulları işleten güney eyalet hükümetlerine dava açma yetkisi verdi. Bu "dava etme yetkisi", Güney'deki bireysel siyah vatandaşı, yerel okul sistemini ırk ayrımcılığını kaldırmak için yerel mahkemede alenen ayağa kalkıp dava açmak zorunda kalmaktan kurtaracaktır. Güneyli siyahların medeni haklar elde etme yönündeki bu tür kişisel girişimleri, en şiddetli ve acımasız olanı dövme ve linç olan gizli beyaz misillemelerle çok sık karşılandı.
Kuzey Demokrat, New York'tan Emanuel Celler, Meclis Yargı Komitesinin başkanı olduğu için, Kennedy sivil haklar önerileri Temsilciler Meclisi'nde komite düzeyinde çok olumlu bir duruşma aldı. Başkanın bakış açısına göre, aslında, duruşmalar çok olumluydu. Yargı Komitesindeki Liberal Demokratlar ve Cumhuriyetçiler, özel sektör tarafından çalışanların işe alınmasında ırk ayrımcılığını yasaklayacak yasa tasarısının adil istihdam uygulamaları bölümü için baskı yapmak için bir araya geldi. Ayrıca, başsavcıya yalnızca okul ayrımcılığının kaldırılması davalarından ziyade Güney'deki tüm medeni haklar davalarına müdahale etmesi için yetki verilmesi için destek vardı. Başkan doğrudan müdahil olmaya zorlandı. Beş günlük yüksek basınçlı müzakereler için sivil haklar liderlerini ve Demokrat ve Cumhuriyet Meclisi liderliğini bir araya getiren cumhurbaşkanı bir uzlaşma ile ortaya çıktı. Tasarıya Adil İstihdam Uygulamaları bölümü eklenecek, ancak başsavcının Güney'deki medeni haklar davalarına müdahale etme yetkisi sınırlı kalacak.
Medeni haklar konusunda uzlaşmaya varan yasa tasarısı, 1963 yılının Kasım ayının sonlarında Meclis Yargı Komitesi'nden rapor edildi. Tasarı, Başkan Howard Smith'in tasarıyı mümkünse sonsuza kadar şişeleme konusundaki kesin niyetini açıkladığı Meclis Kuralları Komitesi'ne gitti. Ülkenin başkenti kaçınılmaz Kurallar Komitesi savaşına hazırlanırken, Başkan Kennedy Dallas'a uçmak için Air Force One'a bindi. Yeniden seçilmek için yaptığı kampanyanın ilk adımı olacaktı. Kennedy'nin yeniden seçim teklifini önce, Demokratların 1964'te Beyaz Saray'ı elinde tutması halinde Demokrat partide tutulması gereken kilit güney eyaleti Teksas'a götürmesi, Demokrat başkanların sorunlarının belirtileriydi.
'Hukuk Kitaplarına Yazmak İçin'
Başkan Kennedy'yi Dallas'ta öldüren suikastçının kurşunu pek çok şeyi değiştirdi, ancak sivil haklara ilişkin siyasi durum kadar hiçbir şeyi değiştirmedi. Kennedy'nin halefi, Başkan Yardımcısı Lyndon Johnson, Teksaslı bir Demokrattı. İlk başta medeni haklar savunucuları bunun medeni haklar tasarısını mahvedeceğine inanıyorlardı, ancak gerçekte durum tam tersiydi. Bir güneyli olarak Lyndon Johnson, esas olarak Kuzey'de siyasi destek kazanmakla ilgileniyordu. Kennedy'ye benzer şekilde, 1964'te yeniden seçilmek için aday olması gerekecekti ve şüpheci kuzey ve batı liberallerini bir Güneyli'nin ulusal Demokrat parti için kabul edilebilir bir lider olduğuna ikna etmek için bir yıldan az zamanı vardı.
Johnson, kuzey ve batı liberalleriyle güvenini tesis etmek için mükemmel bir araç olarak sivil haklar tasarısını ele geçirdi. Kennedy'nin öldürülmesinden beş gün sonra, yeni başkan Meclis ve Senato'nun ortak oturumunda şunları söyledi: "Bu ülkede eşit haklar hakkında yeterince konuştuk. Şimdi sıradaki bölümü yazmanın ve hukuk kitaplarına yazmanın zamanı geldi."7 Johnson daha sonra Kongreden katledilen selefi John F. Kennedy'nin anısına medeni haklar tasarısını kabul etmesini istedi.
Kennedy'nin medeni haklar konusundaki davranışı, kaçınılması mümkün olmayan, bölücü bir iç meseleden kaçınmaya çalışan bir başkanın vaka çalışmasıysa, Johnson'ın davranışı, bir başkanın kendini ve ofisinin geniş yetkilerini tamamen attığında neler yapabileceğine dair bir vaka çalışmasıydı. kavgaya. Johnson'ın ilk hamlesi, siyah liderleri ve sivil haklar liderlerini Beyaz Saray'daki oval ofiste iyi duyurulan toplantılara çağırmak oldu.
Johnson'ın kendisinin söylediği gibi: "Siyah gruplarla ve siyah topluluğun bireysel liderleriyle konuştum ve onlara John Kennedy'nin eşitlik rüyasının onunla birlikte ölmediğini söyledim. Sahip olduğum her ons enerjiyle sivil haklar yasa tasarısı için baskı yapacağıma dair onlara güvence verdim."8
Johnson, uygun olan her fırsatta -basın konferansları, kamuya açık konuşmalar, Kongre'ye mesajlar vb.- sivil haklar tasarısı lehine konuştu. Sivil haklar savunucularının bu sivil haklar tasarısının tehlikeye atılacağından ve öncekilerin yaptığı gibi sulandırılacağından korktuklarını bilen Johnson, kendisinin ve yönetiminin ayrımcı güneyli Demokratlarla hiçbir şekilde taviz vermeyecekleri pozisyonunu aldı. Johnson bir basın toplantısında, "Bu yönetim söz konusu olduğunda," dedi, "durumu sağlam." Pazarlık için yer olmayacaktı. Johnson, yeni güçlendirilmiş medeni haklar tasarısını Meclis Kuralları Komitesi, Meclis, Senato Yargı Komitesi ve Senato filibuster'ını geçerek sivil haklar yanlısı bir başkan olarak mahmuzlarını kazanacaktı. Ayrıca, faturayı büyük ölçüde bozulmadan alacaktı.
Meclis ve Senato'dayken bir nevi yabancı olan Kennedy'nin aksine, Lyndon Johnson 1960'ta başkan yardımcısı seçildiğinde Senato çoğunluk lideriydi. Dolayısıyla Johnson, Kongre'nin içinden biriydi, ayrıntılı bilgileri olan bir adamdı. Capitol Hill'de işlerin nasıl yürüdüğüne dair bilgi ve bol miktarda temas ve arkadaşlık. Başkan Kennedy'nin cenazesi, Temsilciler Meclisi'nde telefonlar çalmaya başladığında güçlükle sona erdi. Kilit pozisyonlardaki Kongre üyeleri, medeni haklar tasarısının Meclis Kuralları Komitesi'nden Meclis katına nasıl taşınmasını istediğini ilk elden cumhurbaşkanından duymaya başladı.
Tahliye Dilekçesi
9 Aralık 1963'te Meclis Yargı Başkanı Emanuel Celler, medeni haklar yasasını Kurallar Komitesi'nden çıkarmak için bir dilekçe verdi. Meclis üyelerinin çoğunluğu tahliye dilekçesini imzaladıysa, medeni haklar tasarısı doğrudan Kurallar Komitesi'nden Meclis katına taşınacaktı. İlk başta imzaları almak zordu, çünkü esasen senatörler ve temsilciler, yasaları gözden geçiren komite sistemine inanıyorlar ve bir komiteyi veya başkanını atlamakta tereddüt ediyorlar. Noel tatili sırasında, tahliye dilekçesi hâlâ elliden fazla imza eksikti.
Noel tatilinden hemen sonra durum değişti. Kongre üyeleri tatil için kendi bölgelerine gittiklerinde sivil haklar yasa tasarısına güçlü bir destek buldular. Başkan Johnson'ın sürekli olarak medeni haklar yasa tasarısına atıfta bulunması, memleket kamuoyu üzerinde dramatik bir etki yaratıyordu.
Seçmenler aniden tasarının farkına vardılar ve başkanın yasanın Meclis ve Senato'dan hızla geçmesini istediğini anladılar. Tahliye dilekçesindeki imza sayısı çoğunluğa yaklaşmaya başladı ve imzaların önemli bir kısmı Lyndon Johnson'ın Temsilciler Meclisi'ndeki Teksaslı dostlarındandı. Meclis'teki hem Demokrat hem de Cumhuriyetçi liderlik, Başkan Smith'e tasarıyı serbest bırakması için baskı yapmak için başkana katıldı.
Sonunda baskı çok arttı ve Başkan Smith, "Buralardaki hayatın gerçeklerini biliyorum" diyerek boyun eğdi. Ev katı.
Lyndon Johnson, halkın medeni haklar konusundaki farkındalığını artırma fırsatını asla kaçıran biri değildi. Başkan, sivil haklar yasasını defalarca Abraham Lincoln'e ve ulusun Az önce (Temmuz 1963'te) Özgürlük Bildirgesi'nin yüzüncü yıldönümünü kutlamış olduğu gerçeğine bağladı. Beyaz Saray'da düzenlenen bir basın toplantısında bir muhabirin sivil haklar yasasıyla ilgili sorusuna yanıt olarak Johnson, "Üyeler ülke çapında Lincoln Günü doğum günü toplantılarına katılmak için ayrılmadan önce Meclis'te buna göre hareket edilmesini umuyorum, çünkü bu harika olurdu" dedi. Başkan Lincoln'e, biz onun doğum gününü kutlamak için dışarı çıkmadan önce bu yasa tasarısının nihayet Meclis'te kabul edilmesi için haraç.''
Meclis katındaki on günlük bir tartışma boyunca, Başkan Johnson ve kongredeki müttefikleri, sivil haklar tasarısını değiştirerek onu zayıflatmaya yönelik her girişimi geri püskürttüler. Johnson, Kennedy yasasını geçireceğine söz vermişti ve aslında olan da buydu. Aslında, yasa tasarısında yapılan tek büyük değişiklik aslında medeni hakların davasını ilerletti. Tasarının tüm önemli hükümlerinde cinsiyete ve ırka dayalı ayrımcılığı yasakladı. 10 Şubat 1964 Pazartesi gecesi, Meclis medeni haklar yasasını 130'a karşı 290 oyla kabul etti ve Senato'ya gönderdi.
Normalde, Medeni Haklar Liderlik Konferansı için çalışkan lobiciler, Medeni Haklar Yasası Meclis tarafından kabul edildikten sonra bir an dinlenmeyi bekleyebilirdi. Ancak şovu Lyndon Johnson yürütürken dinlenme yoktu. Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği'nin Washington direktörü Clarence Mitchell, cumhurbaşkanını aramak için bir mesaj geldiğinde tasarının Meclis'ten yeni geçtiğini hatırlıyor. Başkomutan, görevinde çokça "Senato hakkında ne yapıyorsunuz?" diye aramıştı.
Senato'dan geçirmek gibi büyük bir işimiz var!"12
Senato Yargı Komitesi'ni atlamak
Başkan Johnson'ın desteğiyle, Senato'daki Demokratik liderlik, Senatör Eastland ve Senato Yargı Komitesi'nin kısa çalışmasını yaptı. Senato Demokrat lideri Montanalı Mike Mansfield, 26 Şubat'ta sivil haklar yasasını doğrudan Senato takvimine yerleştirmek için harekete geçti ve böylece Yargı Komitesini tamamen atladı. Bu usule ilişkin hareket, Senato'daki güney Demokratlar arasında (Senato içindekiler tarafından bir "mini-bozucu" olarak etiketlendi) kendi başına küçük bir filibuster'a yol açsa da, 30 Mart'a kadar medeni haklar tasarısı Senato'nun katındaydı ve ana olay, bir genişletilmiş güney filibuster, devam ediyordu.
Başkan Johnson, medeni haklar ihlali başlamadan önce, kritik olduğunu düşündüğü her yasayı Senato'dan geçirmesi için ustaca ayarlamıştı. Böylece Kennedy vergi kesintisi yasa tasarısı ile buğday ve pamuk yasa tasarısı, yurttaşlık hakları yasası gelmeden önce Senato'dan çıkarılmıştı. "Başkan Johnson bunu açıkça belirtmişti. Senato'nun sivil haklar yasa tasarısı yasalaşana kadar üç ay boyunca başka bir şey yapmamasını umursamayacağını söyledi. Bu, başka gerekli yasalar Senato'nun medeni haklar yasasını bir kenara koymasını gerektirene kadar, haydutların dayanabilecekleri en büyük silahını ortadan kaldırdı."13
Johnson'ın stratejisi, küçük bir azınlığın Senato'daki çoğunluğun iradesini hayal kırıklığına uğrattığı herkes için netleşene kadar güneylilerin konuşmasına ve konuşmasına izin vermekti. Tartışma Nisan ayı boyunca ve ardından Mayıs ayının başlarına kadar devam ederken, başkan bir yasa tasarısı istediğini ve güçlü bir yasa tasarısı istediğini haftalık düzenli bir açıklamayla baskıya devam etti. Bir hafta başkanın, "tekerleksiz ve anlaşmasız" yasa tasarısına "bağlı" olduğunu söylediği aktarıldı. Senato'nun çoğunluğu kendi iradesiyle çalışacak ve . tasarıyı geçireceğiz."15 Nisan ayının sonlarında cumhurbaşkanı şunları söyledi: "İyi bir sivil haklar yasa tasarısına ihtiyacımız var ve şu anda Senato'da bekleyen tasarı iyi bir yasa tasarısı. Umarım makul bir sürede kabul edilebilir."16
Wallace Başkan Adaylığı
1964'ün başlarında, Alabama Valisi George Wallace, Amerika Birleşik Devletleri başkanlığı için Demokrat adaylığı için aday olduğunu ve sivil haklar tasarısına karşı topyekün bir muhalefet platformunda yarışacağını açıkladı. Vali Wallace, medeni haklar karşıtı meselede çalışan müthiş bir aday olacaktır. Alabama Üniversitesi'nde, üniversitenin ABD'li mareşaller tarafından entegrasyonunu önlemek için nafile bir girişimde, kişisel olarak "okul evinin kapısını kilitleyerek" muazzam bir ulusal tanıtım kazanmıştı. Wallace bir kenara çekilmeye ve üniversitenin bütünleşmesine izin vermeye zorlanmış olsa da, frakalardan güneyli bir ayrılıkçı kahraman ve okul entegrasyonuna ve siyahi sivil haklara karşı ulusal muhalefet sembolü olarak ortaya çıkmıştı.
Wallace'ın adaylığı, Başkan Johnson'ın hızlı harekete geçmesini istedi ve bu tür bir eylem yakında gelecekti. Unwilling to permit "open season" on his presidential administration by running against Wallace himself, Johnson set to work recruiting stand-in candidates to run against Wallace in three crucial Democratic presidential primaries Wisconsin, Indiana, and Maryland.
The Wallace threat to the civil rights bill was serious. Everywhere he went Wallace stated that his presidential candidacy was a referendum on the civil rights bill then being filibustered in the Senate. If Wallace could win only one presidential primary outside the old South, President Johnson's chance of beating the filibuster would be seriously jeopardized. Johnson himself noted that the Wallace campaign "stiffened the southerners' will to keep on fighting the civil rights measure until the liberal ranks (in the Senate) began to crumble."17
After Governor Wallace polled 33.9 percent of the vote in the Wisconsin primary and did almost as well in Indiana, political analysts began writing that Wallace just might win the Democratic presidential contest in Maryland. Maryland had not seceded from the Union during the Civil War, but it was, after all, a former slave state and south of the Mason Dixon line. If Wallace could get more than 30 percent of the vote in a northern state like Wisconsin, he could conceivably get 50 percent or more in a border state like Maryland.
Johnson pulled out all the stops in his support of his Maryland stand-in, U.S. Senator Daniel Brewster. A key White House aide, Clifton Carter of the Democratic National Committee, was dispatched to help Brewster in every way possible. Money for the Brewster campaign was raised and spent freely by the Democratic National Committee. Johnson even arranged for a top campaign publicist to come to Maryland and help Brewster with his campaign speeches and press releases.
Although the president never officially endorsed any of his stand-in candidates in the 1964 Democratic presidential primaries, Johnson skillfully scheduled a trip to western Maryland to study "Appalachian regional problems." The president saw to it that Brewster was at his side every minute he was in Maryland.18
Thanks to the president s all-out support, Brewster defeated Wallace in Maryland with more than 57 percent of the vote. A combination of black votes in Baltimore coupled with upper-income suburban white votes in the Maryland suburbs produced a clear-cut majority for civil rights. Wallace and his anti civil rights campaign had been stopped 'in their tracks. The filibusterers' hope that Wallace would win Maryland and start a national groundswell of opposition to the civil rights bill quickly faded.
Is the president s position with regard to domestic policy so tenuous that he has to intervene in presidential primary elections in order to get what he wants out of Congress? In the case of the Civil Rights Act of 1964, it appears clear that such action was required. In this case, the president and his political allies proved equal to the challenge.
Senate rules provided that extended debate (a filibuster) could be brought to a close by two-thirds vote of those present and voting. Such a vote is called a cloture vote. Although cloture votes had been attempted many times in the past on civil rights bills, none had ever succeeded. The main reason was that Senators from small states, mainly in the Midwestern and western United States, viewed the filibuster as the only instrument by which small states could protect themselves from the large states. Even if they believed firmly in civil rights, Midwestern and western senators, most of them Republicans, did not want to weaken the idea of the filibuster by voting for cloture.
It thus was clear from the beginning that a small group of Republican senators, mainly from small Midwestern and western states, would be the key to getting a two-thirds vote for cloture. It was equally clear that the man who could persuade these small-state Republicans to vote for cloture was Everett McKinley Dirksen of Illinois, the Republican leader in the Senate. Dirksen had worked hard to gain the confidence of his fellow party members in the Senate, and it was believed that his support for the civil rights bill would bring along the necessary Republican votes to put the two-thirds cloture vote over the top.
President Johnson saw from the very first that Dirksen was the key to getting the civil rights bill out of the Senate. Shortly after President Kennedy's assassination, Johnson telephoned Dirksen and asked him to convey to his Republican colleagues in the Senate that the time had come to forget partisan politics and get the legislative machinery of the United States moving forward. As Johnson recalled the phone conversation: "There was a long pause on the other end of the line and I could hear him (Dirksen) breathing heavily. When he finally spoke, he expressed obvious disappointment that I would even raise the question of marshaling his party behind the president. 'Bay. President,' he said, 'you know I will.'"19
Turning Senator Dirksen's general statement of support for the president into support for a cloture vote on the civil rights bill was something else again. The strategy designed by Johnson was to give Dirksen the opportunity to be a "hero in history!" Johnson noted: "I gave to this fight everything I hid in prestige, power, and commitment. At the same time, I deliberately tried to tone down my personal involvement in the daily struggle so that my colleagues on the Hill could take tactical responsibility-and credit so that a hero's niche could be carved out for Senator Dirksen, not me."20
The lion's share of the task of winning Everett Dirksen over to the civil rights bill fell to Hubert Humphrey, the Democratic whip in the Senate. Humphrey recalls a telephone call from Johnson just as the civil rights bill was arriving in the Senate. "Now you know that this bill can't pass unless you get Ev Dirksen," the President told Humphrey. "You and I are going to get him. You make up your mind now that you've got to spend time with Ev Dirksen. You've got to let him have a piece of the action. He's got to look good all the time."21
Early in May, Senator Dirksen invited Senator Humphrey to his office to begin negotiating amendments to the civil rights bill that would make the new legislation acceptable to Dirksen and his band of Midwestern and western Republicans. Representatives from the Justice Department as well as other Democratic and Republican senators began attending these meetings. In some areas Dirksen s amendments actually strengthened the bill. As a general rule, however, Dirksen pressed to have the bill affect only those states and those business organizations where a "pattern or practice" of racial discrimination could be shown. Dirksen did not want the U.S. government interfering in isolated personal instances of discrimination, and his view eventually prevailed with the civil rights supporters. By mid-May Humphrey and Dirksen emerged from Dirksen's office with an amended bill that had both Dirksen's support and the approval of the Leadership Conference on Civil Rights.
In retrospect, everyone realized that the meetings in Dirksen's office to write amendments for the bill had, in effect, been the Senate committee meetings on the civil rights bill. The Senate had bypassed the regular channel, consideration by the Senate Judiciary Committee, but Everett Dirksen succeeded in seeing that the equivalent of the committee work took place in his office.
Once Dirksen and Humphrey had negotiated an amended bill, the outcome was inevitable. On June 10, 1964, for the first time in its history, the U.S. Senate voted cloture on a civil rights bill. Soon afterward the Senate adopted the Dirksen-Humphrey amendments, and then the final bill as amended. The House of Representatives quickly agreed to the Senate amendments, and on July 2, 1964, before an audience of more than one hundred senators, representatives, cabinet members, and civil rights leaders, President Lyndon Johnson signed the Civil Rights Act of 1964 into law.
The Civil Rights Act of 1964 clearly demonstrates the constraints on the president of the United States in the general area of domestic policy. Both President Kennedy and President Johnson had to deal with opposition in Congress, opposition within the Democratic Party, and the political realities of their prospective campaigns for re-election.
It is important to note that, in the case of Congress, the two presidents were forced, almost every step of the way, to support extraordinary measures to get the civil rights bill passed. President Kennedy had to set up special negotiating sessions at the White House to get an acceptable compromise bill out of the House Judiciary Committee. President Johnson had to support a discharge petition to get the bill out of the House Rules Committee. The Judiciary Committee had to be bypassed in the Senate, and the ultimate extraordinary measure, a cloture vote, had to be used to end the filibuster in the Senate. The fact that such unusual and rarely used techniques were required to get the bill passed is a measure of the severe constraints facing any presidential effort to enact a civil rights bill.
Although the Civil Rights Act of 1964 illustrates the constraints on the president in regard to domestic policy making, the act also illustrates what is required for the president to successfully achieve domestic changes. Clearly the crisis created by the white violence in Birmingham against black demonstrators was required for this legislation to get the push needed to move through Congress. This clear relationship between violent crisis and the president s ability to act raises a real question for American democracy, however. Can a governmental system long survive if a major crisis, often involving violence, is required every time conditions on the domestic front are going to change?
Above all, the Civil Rights Act of 1964 illustrates the effective powers the president has at his disposal once he commits himself to a particular course of action. Both Kennedy's and Johnson's use of television to dramatize the nature of the civil rights crisis to the American people was outstanding and in both cases effective. Johnson also demonstrated how the president, making effective use of the telephone, can put the most intense kinds of personal pressure on members of Congress. Never underestimate the psychological impact, and the excitement and self-esteem, that comes from receiving a phone call from the principal resident of the White House.
The Civil Rights Act of 1964 also revealed that Congress really can change conditions in the United States if it truly wishes to do so. The act ended virtually immediately and completely all forms of public segregation in the nation, both North and South. The threat of cutting off U.S. funds to government programs and business concerns that discriminate against minorities has made "equal employment opportunity" and "affirmative action in hiring" fixed institutions in American life. The act empowered the attorney general of the United States to sue for the desegregation of schools, a program that has resulted in the use of school busing to achieve racial balance in the nation's schools. The act was the first national law to guarantee significant equal rights for women, and it set the precedent for using cloture to stop a filibuster on a civil rights bill - a precedent that was used in 1965 to pass a national law guaranteeing equal housing opportunity.
The Civil Rights Act of 1964 finally illustrates that there are times in a president s career when a domestic issue cannot be avoided, regardless of the final outcome. A politician who also happened to be a good poker player once told Lyndon Johnson that there comes a time in every president s career when he has to throw caution to the winds and bet his entire stack of chips. President Johnson studied the political tumult surrounding the civil rights bill and "decided to shove in all my stack on this vital measure."22 The president gambled, and that time around he won - big!
1. Congressional Quarterly Weekly Report, Mar. 8, 1963,303.
2. Unpublished manuscript on the role of the Leadership Conference on Civil Rights in the civil rights struggle of 1963 - 1964, Joseph Rauh, legal adviser to the Leadership Conference on Civil Rights, Washington, D.C., 1964,1.
3. Theodore C. Sorensen, Kennedy (New York: Harper and Row, 1965), 476.
6. Sorensen, Kennedy, 489.
7. Congressional Quarterly Weekly Report, Nov- 29, 1963,2089
8. Lyndon B. Johnson, The Vantage Point (New York: Popular Library, 1971), 29.
11. Congressional Quarterly Weekly Report, Feb. 7, 1964, 281.
12. Merle Miller, Lyndon (New York: G. P. Putnam's Sons, 1980), 367. See also Rauh manuscript, 19.
Civil Rights Act of 1964
The Civil Rights Act, signed into law by President Lyndon Johnson on July 2, 1964, prohibited discrimination in public places, provided for the integration of schools and other public facilities, and made employment discrimination illegal. This document was the most sweeping civil rights legislation since Reconstruction.
In a nationally televised address on June 6, 1963, President John F. Kennedy urged the nation to take action toward guaranteeing equal treatment of every American regardless of race. Soon after, Kennedy proposed that Congress consider civil rights legislation that would address voting rights, public accommodations, school desegregation, nondiscrimination in federally assisted programs, and more.
Despite Kennedy’s assassination in November of 1963, his proposal culminated in the Civil Rights Act of 1964, signed into law by President Lyndon Johnson just a few hours after House approval. The act outlawed segregation in businesses such as theaters, restaurants, and hotels. It banned discriminatory practices in employment and ended segregation in public places such as swimming pools, libraries, and public schools.
Passage of the act was not easy. House opposition bottled up the bill in the House Rules Committee. In the Senate, opponents attempted to talk the bill to death in a filibuster. In early 1964, House supporters overcame the Rules Committee obstacle by threatening to send the bill to the floor without committee approval. The Senate filibuster was overcome through the floor leadership of Senator Hubert Humphrey of Minnesota, the considerable support of President Lyndon Johnson, and the efforts of Senate Minority Leader Everett Dirksen of Illinois, who convinced Republicans to support the bill.
One of the pens President Johnson used to sign this historic piece of legislation, along with pens used to sign 49 other pivotal acts of legislation between 1961 and 1965, which were given to Lawrence F. O’Brien, was on display in the “Making Their Mark” exhibit in the Lawrence F. O’Brien Gallery in 2014.
The images shown here are scans of the first and signature pages of this act. Download a high-resolution version of the entire act from the National Archives’ Online Public Access Database.
Past Featured Records
Victory in Japan: 75th Anniversary of the End of WWII
Japan Surrenders
World War II, the bloodiest conflict in history, came to an end in a 27-minute ceremony on board the USS Missouri in Tokyo Bay, six years and one day after the war erupted in Europe. On that September morning in 1945, Japanese officials signed a. Devamını oku
National Inventors’ Day
To celebrate National Inventors’ Day, learn about Marjorie S. Joyner and her groundbreaking permanent wave machine, an innovation that revolutionized the time-intensive task of curling or straightening women’s hair. Over her 50-year career, Joyner trained thousands of students and helped write the first cosmetology laws in. Read more
Featured Document Display: Never Forget: Remembering the Holocaust
Seventy-five years ago on January 27, 1945, Soviet forces liberated the Auschwitz concentration camp complex in German-occupied Poland. Russian soldiers discovered thousands of sick, dying, and dead prisoners when they entered the complex of concentration camps, forced labor camps, and a killing center abandoned by the. Devamını oku
50 Years Ago: Government Stops Investigating UFOs
To mark the 50th anniversary of the end of Project Blue Book, the National Archives will display records from the Air Force’s unidentified flying objects (UFOs) investigations.
Report of a “flying saucer” over U.S. airspace in 1947 caused a wave of “UFO hysteria” and sparked. Devamını oku
50th Anniversary of Apollo 11
Visit the National Archives to see exclusive, featured documents from the Apollo 11 mission to the moon. From transcripts to flight plans, the museum will highlight some of the most important pieces of the monumental occasion. Documents will be on display through August 7, 2019 in the Rotunda. Devamını oku
OTHER CIVIL RIGHTS LANDMARKS
1949: Desegregation of the United States Armed Forces
1954: Brown v. Board of Educ. Of Topeka, Shawnee City., Kan., 347 U.S. 483 (1954) (ended racial segregation in public schools).
1955: Montgomery bus boycott Rosa Parks
1963: Publication of Betty Friedan&rsquos The Feminine Mystique and the feminist movement begins.
An unmanned woman celebrates the desegregation of New Orleans Catholic Schools
1964: President Lyndon B. Johnson signs The Civil Rights Act of 1964.
1966: EEOC promulgates regulations that require employers with at least 100 employees or government contractors with 50 employees to fill out the EEO-1 Private Sector Report annually. This report is a snapshot of how many racial and ethnic minorities and women are working in a company. 29 C.F.R § 1602.7.
1969: The Stonewall Riots galvanize the gay rights movement in the U.S.
1973: President Richard M. Nixon signs the Rehabilitation Act of 1973, which requires agencies to submit an affirmative action plan to the EEOC for the hiring, placement, and advancement of individuals with disabilities.
1990: President George H.W. Bush signs the Americans with Disabilities Act of 1990.
1991: President George H.W. Bush signs the Civil Rights Act of 1991.
1997: Proposition 209 enacted in California which banned all forms of affirmation action &ldquoin the operation of public employment, public education, or public contracting.&rdquo
1998: Washington State enacted Initiative 200, abolishing state affirmative action measures similar to Proposition 209 in California.
2000: Florida bans using race as a factor in college admissions.
2007: Proposal 2 enacted in Michigan banning preferential treatment of minorities in public college admissions, public employment, public education or public contracting.
2008: Ballot measure banning affirmative action by public entities approved in Nebraska, rejected in Colorado.
2009: President George W. Bush signs the Americans with Disabilities Act Amendments Act of 2008.
2011: Arizona enacted Proposition 107 banning preferential treatment of minorities in public employment, public education, and public contracting.
The Civil Rights Movement
The catalyst that ignited the modern Civil Rights Movement was the 1955 bus boycott in Montgomery, Alabama. When Rosa Parks was arrested for refusing to give up her bus seat to a white passenger, the black community organized a boycott of the city buses. After 13 months, the U.S. Supreme Court held that Alabama’s laws segregating buses were unconstitutional, and the boycott ended in success. During the Montgomery boycott, Reverend Martin Luther King, Jr. rose to prominence, and in 1956 the Southern Christian Leadership Council was created to coordinate and support non-violent protests against segregation and discrimination.
U.S. Supreme Court held that Alabama’s laws segregating buses were unconstitutional
The Civil Rights Movement was a grassroots effort, that took root as African American citizens decided to speak up, walk out, or engage in civil disobedience to bring attention to the racial injustices that permeated Southern society. In February 1960, students in Greensboro, North Carolina, began the sit-in movement, when they refused to leave a segregated lunch counter at a Woolworth’s store. Their actions set off a wave of sit-ins and other non-violent protests against segregation. Later that year, students founded the Student Nonviolent Coordinating Committee as an outlet for younger African Americans who wanted to take part in the movement. In 1961, the Freedom Riders risked their lives trying to desegregate interstate travel facilities, such as bus stations across the South. Beginning their rides in Washington, D.C., the riders were arrested in Charlotte, North Carolina, and they encountered increasing resistance as they traveled deeper into the South. In Alabama and Mississippi, the riders were beaten and arrested. The next year, violent vigilantes rioted in Oxford, Mississippi, as James Meredith, by order of the U.S. courts, enrolled in the traditionally white University of Mississippi.
The Meaning Behind the Civil Rights Act's Signing Date
F or President Johnson to sign the Civil Rights Act into law on July 2, 1964, was a no-brainer: the date was a Thursday, just as it is this year, and the symbolism of marking the hard-fought victory just before Independence Day would be a shame to waste.
But, as TIME noted in its original 1964 coverage of the landmark legislation, the Fourth of July wasn’t the only significant date in play. The date on which the Senate passed the bill was June 19, 1964&mdashprecisely one year after “President John Kennedy sent to Congress a civil rights bill, [and] urged its speedy passage ‘not merely for reasons of economic efficiency, world diplomacy or domestic tranquility, but above all because it is right.'” Though Kennedy had been assassinated the previous fall, the law he had advocated for had actually grown in strength and scope.
After the House also passed the bill and it went on to the President, the season of its signing&mdashand not just the calendar date&mdashwould also prove significant.
The bill included many obviously important provisions affecting matters of great weight, like voting rights and equal employment. But, as TIME pointed out, it would take months to see the voting rules take effect, and the labor matters included a period during which businesses could adjust. On the other hand, one of the parts of the law&mdasha part that may seem today to be far less important&mdashwas, as TIME put it, “effective immediately, and likely to cause the fastest fireworks.”
The law entitled all persons to equal use of public accommodations, from hotels and movie theaters to soda fountains and public swimming pools. In the run up to the final vote, St. Augustine, Fla., proved why pools&mdashlong a contentious point, for the necessary closeness that comes with sharing the water with other people&mdashwould be a hot topic:
There, five Negroes and two white fellow demonstrators dived into the swimming pool at the segregated Monson Motor Lodge. The motel manager, furious, grabbed two jugs of muriatic acid, a cleansing agent, tried unsuccessfully to splash the stuff on the swimmers. Cops moved in, one of them stripped off his shoes and socks, leaped gracelessly into the water and pummeled the swimmers with his fists. When the fracas was over, 34 people, including the swimmers and other civil righters who kept dry, were hauled off to jail.
Due to the time of year, the new law’s effects would be immediately visible at swimming pools around the country.
Sivil Haklar Mevzuatının Kısa Tarihi
Çoğu insan 1960'ların sivil haklar hareketinin ve 1964'teki dönüm noktası Sivil Haklar Yasası'nın farkındadır. Bununla birlikte, çoğumuz her ikisinin de - yaklaşık 100 yıl önce - gerçekleştiğinin farkında değiliz.
Kulağa 1964 Sivil Haklar Yasası'ndan çıkmış gibi görünen bu alıntı, aslında 1872'deki Cumhuriyetçi Parti platformundandı. Siyahlar için eşit sivil haklar mücadelesinde büyük bir adım olan bu, kesinlikle ilk değildi. .
İlk büyük sivil haklar yasası, 1866'da, İç Savaş'ın bitiminden hemen sonra ve C.R.A.'dan yaklaşık 100 yıl önce kabul edildi. Bu gerçekten dönüm noktası niteliğindeki mevzuat, Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlarının, renkleri ne olursa olsun, “sözleşmeler yapmak ve uygulamak, dava açmak, taraf olmak ve kanıt vermek, miras almak, satın almak, kiralamak, satmak için aynı haklara sahip olacaklarını belirtti. , gerçek ve kişi mülkiyetini elinde bulundurmak ve iletmek ve tüm yasaların tam ve eşit yararına. beyaz vatandaşların yararlandığı gibi, kişi ve mal güvenliği için. ”
Sivil Haklar liderleri Başkan Lyndon Johnson ile bir araya geldi.
Bu yasa tasarısının oylama kaydı, o sırada sahip olduğu desteğin düzeyine ve türüne değiniyor. Tasarı Meclis 111-38'den geçti ve Senato'da 33-12'yi geçerek eşit destek buldu. O sırada Demokratlardan hiçbiri tasarı lehinde oy kullanmadı.
Cumhuriyetçiler bu sivil haklar yasasını Kongre'de geçirdikten sonra, Abraham Lincoln suikastından sonra iktidara gelen Başkan Andrew Johnson'a gönderildi. Demokrat olan Johnson, tasarıyı veto etti. Bu vetodan iki haftadan kısa bir süre sonra, Senato ve Meclis, Johnson'ın vetosunu sırasıyla 33-15 ve 122-41 oyla geçersiz kılmak için oy kullandı. Cumhuriyetçiler hayırı cevap olarak kabul etmezler.
Ardından, ABD'de oy kullanmaya hak kazanan herhangi bir vatandaşın “ırk, renk veya önceki kölelik durumu ayrımı olmaksızın bu tür tüm seçimlerde oy kullanma hakkına sahip olacağını ve buna izin verileceğini” ilan eden ve uygulayan 1870 tarihli medeni haklar yasası geldi.
Bu tasarı, mevzuatta, sadece aylar önce onaylanan 15. Değişikliği destekledi. Birinin oy kullanmasına izin vermeyi reddetmenin cezası sertti. Suçlu, haksızlığa uğrayan tarafa 500 dolar (bunun 1870 olduğunu unutmayın!) para cezası ödemek zorunda kaldı ve bir aydan bir yıla kadar hapis cezasına çarptırılabilir. Bu yasa tasarısı, 1866'daki gibi, Senato ve Meclis'ten 43-8 ve 131-43 oyla kolayca geçti ve Cumhuriyetçiler arasında büyük ve neredeyse evrensel bir destek gösterirken Demokratlardan hiçbir şey alamadı.
1963'te Washington, DC'de Sivil Haklar Yürüyüşü. Fotoğraf Kredisi: Kongre Kütüphanesi.
O dönemdeki en büyük sivil haklar yasa tasarısı 1875'te geldi. Bu dikkate değer yasa tasarısı, parti platformunu üç yıl önce yerine getirdi ve neredeyse akla gelebilecek her durumda siyahlara karşı ayrımcılığı yasakladı:
Önceki iki yasayla birlikte bu tasarıyla ilgili şaşırtıcı olan şey, 1875'te siyahlar için tam ve eşit medeni hakların kabul edilmiş ve yalnızca Cumhuriyetçiler tarafından imzalanmış olmasıdır. Hepimizin bildiği 1964 tarihli Medeni Haklar Yasası'nın kazanımları 90 yıl önce gerçekleşmiş durumdaydı!
Ortaya çıkan ilk sorun, 1883'te 1875 tarihli medeni haklar yasasını anayasaya aykırı ilan eden bir Yüksek Mahkeme kararıydı. Mahkeme, neredeyse oybirliğiyle, Kongre'nin özel vatandaşlar ve kuruluşlar tarafından yapılan ayrımcılığı yasaklama yetkisine sahip olmadığını ve yetkilerinin yalnızca federal, eyalet ve yerel yönetimleri kapsadığını açıkladı. Bu karar, önümüzdeki 70 yıl boyunca yaygın bir ayrımcılık ve ayrımcılığın kapısını açtı.
Önümüzdeki birkaç on yıl boyunca siyahların ayrımcılığı ve ağır kötü muamelesi, ahlaki vicdanı yakın zamanda yürürlüğe giren medeni haklar yasalarının dalgasını henüz yakalamamış, özgür ama ahlaksız bir toplumun sonucuydu. Bununla birlikte, bu birkaç on yıl, sürekli bir mücadele olmadan değildi.
1922'de Meclis, linç karşıtı yasa tasarılarından birini 230-120 oyla kabul etti ve Demokratların sadece sekiz lehte oyu aldı. Tasarı Senato'ya ulaştı, ancak güney Demokratlar tarafından bir filibuster nedeniyle asla kabul edilmedi. Benzer bir kader, 1934-35'teki Costigan-Wagner Yasası ile Kongre'de gündeme getirilen diğer linç karşıtı yasalarla karşılaştı.
Fotoğraf Kredisi: Sivil Haklar Hareketi Gazileri.
Sonunda, 1957'de, uzun bir aradan sonra, 1957 Sivil Haklar Yasası kabul edildi ve Cumhuriyetçi Başkan Dwight Eisenhower tarafından yasalaştırıldı. Bu yasa oy hakları için hayati önem taşıyordu ve gözdağı vermek, zorlamak veya kişilerin oy kullanma haklarına başka şekillerde müdahale etmek yasaktı. 1870 yılında kabul edilen yasayı yansıtan bu dönüm noktası yasama, sırasıyla 72-18 ve 285-126 oyla Senato ve Meclis aracılığıyla oylandı.
Senato'daki Demokrat muhalefet, Strom Thurmond'un 24 saat boyunca aralıksız yaptığı konuşmayla, kayıtlardaki en uzun lafı dolandırdı. Bu yasa tasarısı aynı zamanda 1964'teki ünlü yasa tasarısından büyük ölçüde sorumlu olan Sivil Haklar Komisyonu'nu da kurdu.
Ancak bu ünlü yasadan önce, 1960'ta siyahların oy haklarını daha da güçlendirmek için kabul edilen başka bir yasa tasarısı daha vardı. Bu yasa tasarısı, kendinden önceki diğer tasarılarda olduğu gibi, Cumhuriyetçilerin neredeyse oybirliğiyle desteğini aldı.
Sivil haklar için ivme hiç bu kadar güçlü olmamıştı. Daha önce mevzuatın çok gerisinde kalan ülkenin ahlaki pusulası da yetişmeye başlamıştı. Güneydeki siyahların sadece eşit haklar istedikleri için hedef alındığını, istismar edildiğini, dövüldüğünü ve ezildiğini gördükçe, güneydeki sivil haklar hareketi ülkedeki birçok kişinin tutumlarını değiştirmeye başlamıştı. Bu anlaşmazlık, 24. Değişikliğin ve 1964 tarihli ünlü Medeni Haklar Yasası'nın kabul edilmesine yol açtı.
Bu parçayı araştırırken iki şey beni şaşırttı. Birincisi, 1957-1965 yılları arasında kabul edilen modern medeni haklar yasa tasarıları, temelde yaklaşık 100 yıl önce kabul edilen yasa tasarılarının yenilenmiş haliydi. Çoğu insan size en azından 1960'lardaki sivil haklar hareketi hakkında bir şeyler söyleyebilir, ancak çok azı aynı hareketi 1860'larda ve o dönemde elde ettiği büyük başarıları bilir. Her nedense, bu sivil haklar mücadelesi ve büyük kazanımlar dönemi nadiren öğretilir veya araştırılır ve daha sık bakılmalıdır.
Beni şaşırtan diğer şey, Cumhuriyetçilerin büyük bir medeni haklar yasasını hiçbir zaman engellememiş olmaları değil, aynı zamanda büyük yurttaşlık hakları yasa tasarılarının, içinde bulundukları çağdan bağımsız olarak Demokratlardan Cumhuriyetçilerden daha fazla destek görmemeleriydi. geçti.
TheBlaze katkıda bulunan kanalı, çeşitli görüşler hakkında açık bir söylemi destekler. Bu kanalda ifade edilen görüşler yalnızca her bir yazarın görüşleridir.
How the U.S. Voting Rights Act was won—and why it’s under fire today
In 1965, this historic civil rights law prohibited discrimination against Black voters. Though it has since been gutted, calls are mounting to renew it.
When Fannie Lou Hamer went to a county clerk’s office in Indianola, Mississippi, to register to vote in 1962, she was told to write an essay about a section of the Mississippi state constitution.
“That was impossible,” she recalled in an oral history recorded by the University of Southern Mississippi’s Center for Oral History & Cultural Heritage. “I didn't even know what it meant, much less [how] to interpret it.” Hamer was threatened with arrest on her way home—and when she got there, her landlord told her to withdraw her voter registration or get out. “I had to leave the same night,” she said.
Hamer’s experience was typical for Americans of color who attempted to vote in the South during the Jim Crow era, when state laws passed in the late 19th and early 20th centuries enforced segregation and racial discrimination. But three years after Hamer was first blocked at the polls, a landmark federal law prohibited the intimidation that she and other would-be voters experienced during an age of widespread voter suppression. Signed into law by President Lyndon B. Johnson on August 6, 1965, the Voting Rights Act of 1965 enfranchised Americans who had been barred from exercising their constitutional rights for more than a century.
Several years after slavery was abolished in 1865, voting rights for all American men were enshrined in the Constitution. The 14th Amendment, ratified in 1868, affirmed Black Americans’ citizenship, and the 15th Amendment, ratified in 1870, forbade denying American citizens the right to vote based on their race.
But the reality was much different for people of color. Southern states erected legal barriers, such as confusing literacy tests and steep poll taxes, to exclude Black voters from exercising their constitutional rights. They regularly purged the voter rolls of Black citizens who had managed to register and held primaries that were only open to white voters. And when women won the right to vote with the 19th Amendment, ratified in 1920, women of color still faced widespread disenfranchisement. (Women fought for decades to win the right to vote.)
State-sanctioned voter suppression was coupled with intimidation, violence, and social pressure throughout the South. People like Hamer were threatened with the loss of their homes, businesses, and even jobs if they insisted on voting—that is, if they could register at all. And on election day, white supremacist groups like the Ku Klux Klan monitored polling sites to ensure registered Black voters would not vote.
Despite a wave of new voter registrations following the 15th Amendment, the number of Black male voters dwindled as Southern states imposed discriminatory voting laws. In Louisiana, for example, more than 130,000 Black voters registered in 1896, but only 1,342 in total were registered in 1904 more than 128,000 had been stripped from the rolls in the intervening years. Six decades later in 1962, only 5 percent of eligible Black voters in Mississippi had registered to vote. A U.S. Department of Justice report from that year noted 11 majority-Black Southern counties with no Black registered voters.
Civil rights leaders had long recognized that voter rights were pivotal to ensuring equality for all. But it would take years of grassroots organizing, protests, and upheaval to build national momentum for civil rights laws that protected all voters.
In 1964, civil rights efforts culminated in the Freedom Summer, a mass voter registration campaign in Mississippi, the state with the lowest number of Black registered voters. Over 10 weeks, more than 1,500 primarily white volunteers flooded the state to register voters. More than 60,000 Black Mississippians participated in meetings and a mock “Freedom Election” designed to show the power of the Black vote.
They were met by rage and violence. Three workers were murdered by Ku Klux Klan members at the beginning of the project, and throughout the rest of the summer at least 80 people were beaten, 35 shot, six killed, and a thousand arrested. Ultimately, only a few hundred Black people were accepted to the voter rolls. (This civil rights leader feared for his life after trying to cast a vote. It convinced him to join the movement.)
The summer raised national awareness of voter suppression and the ongoing denial of civil rights for Black people, and increased popular support for change. The Civil Rights Act of 1964 took effect in July 1964, prohibiting segregation and discrimination in public places and employment, but it did not provide much protection for voters. Although the act banned unequal application of voter standards, it didn’t eliminate literacy tests or outlaw violence and intimidation at the polls.
In 1965, activists turned their attention to a voting rights campaign in Selma, Alabama. They participated in a series of high-profile demonstrations, including marches across the Edmund Pettus Bridge, named for a former Alabama KKK leader and Confederate officer. During one march, Alabama state troopers and lawmen brutally attacked John Lewis, then the 25-year-old chairman of the Student Nonviolent Coordinating Committee, and other peaceful protesters. Televised footage of what came to be known as “Bloody Sunday” outraged and horrified the nation and finally compelled the federal government to act. Ten days later, on March 17, 1965, lawmakers introduced the Voting Rights Act of 1965 to Congress. Lewis went on to become a U.S. Congressman for the state of Georgia, a role in which he served for nearly 34 years as he continued to fight for the rights of all people.
On August 6, 1965, President Johnson signed into law the most sweeping voter rights protections the nation had ever seen. The Voting Rights Act abolished literacy tests and established federal oversight and authority over voter registration in areas with histories of voter discrimination—and required those jurisdictions to seek clearance from the federal government before changing voting guidelines.
The law spurred a tidal wave of voter registration. A quarter of a million Black people registered to vote in 1965 alone, and by the decade’s end, the percentage of eligible Black voters who were registered in the South increased from about 35 percent to nearly 65 percent. It was also a victory for all people of color, especially when the law was expanded in 1975 to forbid voting discrimination against people who spoke a language other than English, a step that effectively halted a purge of Latinos from voter rolls in Texas.
The Voting Rights Act was amended five times in the decades that followed, extending its coverage and increasing the government’s authority to determine where federal oversight was needed.
In recent years, though, legal attacks have eroded the federal government’s ability to enforce the law. State legislatures—mainly those controlled by Republicans in states with increased minority turnout, according to a University of Massachusetts Boston analysis—have challenged the Voting Rights Act by passing a wave of new restrictions, including voter ID laws and reduced early voting.
Those states won a key victory in Shelby County v. Sahibi in 2013, when the Supreme Court struck down a key section of the act that allowed federal oversight of districts based on their histories of voter discrimination. Shelby County, Alabama claimed the formula used to make that determination was outdated and therefore unconstitutional. The Supreme Court issued a 5-to-4 ruling in Shelby County’s favor, with Chief Justice John Roberts writing that the formula was “based on 40-year-old facts having no logical relation to the present day.”
Within hours, Texas announced plans to bring a previously barred voter ID law into effect. North Carolina, Mississippi, and Alabama soon followed. In 2018, the bipartisan U.S. Commission on Civil Rights found that at least 23 states from Arkansas to Washington State had enacted “newly restrictive” laws and said that the federal government now “has limited tools to address…potentially discriminatory voting procedures and hardly any tools to prevent voting discrimination before it takes place.” The panel recommended Congress restore voter discrimination protections that existed prior to the 2013 Supreme Court decision.
Defenders of the Voting Rights Act have since pressured Congress to amend the law to include a new formula—one that relies on current data—to determine which districts need to obtain federal clearance before changing their voting laws. In 2019, civil rights leader John Lewis presided over the passage of a bill in the House of Representatives that did just that, though the bill was not taken up by the Republican-led Senate. While calls to action intensified after Lewis’ death in July 2020, the bill would require the support of both houses of Congress.
It’s unclear if legislators will restore the law to its full strength any time soon. But there’s no question that the landmark legislation has made a huge difference for voters nationwide in the last half-century. Of the more than 122 million people who voted in the 2018 midterm elections, a record 25 percent were Black, Asian or Latino—who made up more than 36 percent of the population that year. This percentage of voters had increased from 21.7 percent in 2014. According to the Pew Research Center, that record turnout made the 2018 midterms the most racially and ethnically diverse elections ever held in the United States—thanks in great part to the Voting Rights Act of 1965.