Böyle bir sonuç, Gürcistan'ın yakında Ocak ayında bir parlamento cumhuriyeti olacağı gerçeğinin ışığında (Ocak 2013), yalnızca Saakaşvili döneminin ayrıldığını söyleyebilir. Gerçek şu ki, Gürcistan anayasasının yeni hükümlerine göre, bir eyalette 2013’ten bir numaralı devlet başkanı değil, başbakan olacak. Bu değişiklikler, siyasi hareketinin muhalefet koalisyonuna üstün geleceği umuduyla açıkça Saakashvili tarafından başlatıldı ve buna göre, o (Saakashvili), farklı bir konumda olmasına rağmen ilk Gürcü resmi olarak kalacaktı. Ancak, anladığımız gibi hiçbir şey olmadı: Saakashvili kaybetti. Aynı zamanda, bu bağlamda “kayıp” kelimesi bile tam olarak uygun değildir. Bu konuda daha doğru olarak, bir kez aktif olan Gürcistan cumhurbaşkanını iktidara aktif olarak teşvik edenlerin Saakaşvili için bu sefer aşılmaz bir engel oluşturduğunu söylemek. Dıştan bakıldığında, her şey doğal olarak, demokratik normlara tam olarak uyuyordu, ama gerçekte Batı, bu açıkça demokratik normların yardımıyla, kolayca manipüle edilebildiği gibi, basitçe "sızdırılmış" Mikhail Nikolozovich'in yardımı ile baktı. Bir zamanlar aynı zamanda Batılı fikirleri hevesle şekillendiren Viktor Yuşçenko kadar sakin bir şekilde “döktü” fakat sonra yerinde durdu ve reformları ve yenilikleriyle birlikte bataklığa giderek daha fazla girmeye başladı.
Bu yüzden Saakashvili, Gürcü halkının kendi elleriyle “birleşti”, çünkü üzerine bahis yapan tüm insanlar için bu kişi bir atık malzemeye dönüştü. Aynı zamanda, oyunun bittiğinin farkında olan Gürcü cumhurbaşkanının kendisi de yenilgisini kabul etti - ve onu bir kez cumhurbaşkanlığına götüren Büyük Kardeş'in Saakashvili’nin yardımını nazikçe reddetmesi için bu zamanı bıraktığını nasıl anlayamadı. Bu Victoria Nuland, Mikhail Nikolozovich'e seçimlerdeki yenilgiyi tanıma yönündeki ağırlayıcısı nedeniyle övgüde bulundu. Ve biz kendi bildiğimiz gibi hikayeler (1996 yılı), Birleşik Devletler bir ülkedeki veya başka bir ülkedeki seçimleri koşulsuz olarak kabul ederse ve hatta sonuçlarını alkışlarsa, bu onların kendi çıkarlarına sahip oldukları anlamına gelir ...
Fakat eğer Saakashvili dönemi gün batımına doğru gidiyorsa, Gürcistan halkının ne beklemesi gerekir ki, siz ve ben, Gürcistan siyasetinin yeni yıldızından, bu arada Gürcistan vatandaşlığına sahip olmayan milyarder Bidzina Ivanishvili. Kazanan koalisyon, Ivanishvili’yi gelecekteki Gürcistan başbakanı olarak sunmaya hazır ve şu anda mevcut Cumhurbaşkanı Saakaşvili’nin (bu konuda “VO” ile ilgili bilgileri var) çok orijinal bir şekilde seçilmiş olan bir Gürcistan pasaportuna sahip olmasına yardım ediyor.
Bu yüzden, İvanişvili'nin başbakanlık başkanı olan ilk Gürcistan başkanlığına varacağı açık. Ve eğer öyleyse, komşularımızın iç politikasında ne gibi değişiklikler olabilir?
Öncelikle, Rusya Devlet Başkanı Dimitri Medvedev'in Gürcistan halkının seçimini memnuniyetle karşıladığını söylemiştir. Medvedev'e göre, modern Gürcistan'daki siyasi manzara daha da çeşitlenebilir. Rusya başbakanı güney komşularından çıkan yeni bir siyasi güçle ilişki kurmaya hazır.
Medvedev’in Gürcistan’daki seçimlerin sonuçlarıyla ilgili memnuniyetsiz memnuniyetini anlayabilir, çünkü Medvedev’in kendisi şu anki Gürcistan cumhurbaşkanı ve en yakın çevresinden acı çekti. Hem o (Medvedev) hem de Putin sık sık, Rus makamlarının Gürcistan makamlarına ancak Gürcistan'ın başında birileri varsa, Mikhail Saakashvili'nin olmadığı durumlarda temas etmeye hazır olduğunu belirtti. Ve Rus liderlerin tuhaf rüyası gerçek oluyor.
İvanishvili liderliğindeki muhalefet güçlerinin Gürcistan'da iktidara gelmesi ülkelerimizle ilgili olumlu değişiklikler vaat ediyor. Parlamento seçimlerinin galibi bu konuda konuşmayı başardı. Ancak aynı zamanda, ikili ilişkilerimizin çok hassas konusuna değinmek gerekiyor: Gürcistan'ın toprak bütünlüğü sorunu. Güney Osetya ve Abhazya'nın bağımsızlığının “Gürcü Rüyası” politikacıları tarafından tanınmasının söz konusu olmadığı açık. Sadece siyasi kariyerlerini Gürcistan'a gömecekti. Üstelik bu, İvanishvili bloğunun iktidara gelmesini engellemeyen Büyük Kardeş'in planlarının bir parçası değil.
Aynı zamanda, Gürcistan dümeninde olan Rus liderliği, yukarıda belirtilen cumhuriyetlerin bağımsızlığını tanıma konusundaki kendiliğinden vazgeçerek geri adım atmayacak. Böyle bir reddedilme aptalca görünüyordu ve bunun en azından Sukhum ve Tskhinval'dan olmak üzere Rusya dış politika noktalarına eklenmesi muhtemel değildi.
Rusya ve Gürcistan'ın ilişkilerini yeni bir şekilde kurmak zorunda kalacakları, ya bu sorunu görmezden gelecekleri ya da belli bir düzlemde çözecekleri. Bugün böyle bir "yeni uçak" olmadığı açıktır. Dahası, Bidzina İvanishvili, Moskova ile olumlu ilişkiler kuracağını açıkladı, ancak aynı zamanda Batı ile entegrasyonu reddetmeyeceğini de belirtti. En azından, Gürcistan’ın NATO’ya girişi ve Avrupa Birliği’yle geniş çaplı işbirliğine yönelik kurs devam edecek. Anlaşılan o ki, Rus-Gürcü ilişkilerinin çok dikenli bir yol izlemesi gerekecek.
Ancak burada biri Ivanishvili'den başka kelimeler beklemiyor olabilir. Kendinizi yargılayan kişi, seçimlerde zaferin zevkini hissetmek için zaman bile almadı ve aniden Gürcistan'ın Kuzey Atlantik İttifakına katılımı için tüm programları kapsayan ya da tamamen Rusya'nın kollarına attığı sözleriyle ekti. Kabaca Mikhail Saakashvili'nin takip ettiği ve takip etmeye devam ettiği aynı dış politika. Tek bir yeterli politikacı değil (İvanishvili'nin böyle olduğunu umalım), ön sonuçları duyduktan sonra omuzlarını kesecek ve politikasının tek taraflılığı hakkında bağıracak. Burada İvanishvili ve hemen iki olta attı ve şimdi biraz beklemeye hazır, hangi çubuk daha büyük bir yakalama getirecek.
İvanişvili birdenbire Gürcistan’ın NATO’ya katılması fikrini tamamen terk etmeye hazır olduğunu ilan etmiş olsaydı, bu, uzun zaman önce oy vermediği için ittifakla aktif olarak bütünleşmek için oy veren ülke nüfusunun neredeyse% 70’inin kesin bir protestosuna yol açmıştı. İvanishvili, Rusya ile iyi komşuluk ilişkilerini eski haline getirmeyeceğini söylerse, Gürcistan topraklarının beşte birini işgal ettiği için, o zaman bu Gürcistan’daki ülkelerimizin yakınlaşmasını savunanlar arasında şaşkınlığa neden olur. Ve tabii ki birçoğu var. Gürcistan nüfusunun 4,5 milyon civarında olduğunu ve aynı zamanda en muhafazakar tahminlere göre, Rusya Federasyonu'nda 170 binlerce Gürcü vatandaşının yaşadığını düşünürsek, Moskova ile Tiflis arasındaki ilişkilerin geliştirilmesi konusunun uzun zamandır geciktiği açıktır.
Fakat yine, İvanishvili bu soruyu nasıl çözecek? Büyük olasılıkla, kendisi - hiçbir şekilde. Evlilikteki kızdan bir teklif almak için bekleyen kız gibi, Moskova'dan ilk adımları bekleyecek. Ve İvanishvili'ye belli bir kafa başlangıcı bile verebilir. Moskova kötü niyetli bir adım atarsa, hem mevcut Gürcü muhalefet başkanı hem de kendisini bir araya getiren Batı, Moskova'yı Saakashvili davası olmadığından değil, sadece Kremlin pozisyonunda olduğu iddiasıyla suçlamak için başka bir nedene sahip olacak.
Öyleyse, Moskova’nın Kafkasya’daki çıkarlarının gerçek anlamda korunmasını sağlayacak bir manevra, daha önce de belirtildiği gibi, Gürcistan’la yakınlaşmaları ve dış politika puanlarının düşmesi için hazır olması gerekir. Fakat diğer yandan, Moskova'nın şimdi bu yakınlaşmaya gerçekten ihtiyacı var mı? .. Kesinlikle, dürüst ortaklıklar kurmak bir şeydir ve başka bir ilişki çok ciddi bir ilişkinin arka plan olabileceği durumlarda. Hem Moskova hem de oldukça politik olarak yenilenen bir Tiflis birbirlerinin ilk adımlarını bekleyecek olsalar bile, üçüncü güçler iki ülke için bu sıkıntıdan tekrar yararlanmaya çalışacaklar mı? Elbette Batı, sonunda Gürcistan’a olan ilgisini kaybetmişse ortaya çıkabilir. Ancak Batı'nın artık söylediği gibi boğazda kendine has sorunları var ve bu nedenle küçük ama delice gururlu bir Kafkas ülkesi, önceki (hala geçerli) liderliğin hataları nedeniyle siyasi planları herkes için değilken, çok hassas bir durumda bulabilir. ilginç.
Genel olarak, İvanishvili, hem dış hem de iç siyasi arenada bırakmayı başardığı her şeyi temizlemek için kolları sıvayarak çalışmaya başlamak zorunda kalacak. kendi devletinin imhacısı.