Brexit, yine de Birleşik Krallık'ın bütünlüğünü koruyan yerel seçmenlerin hükmü sayesinde, İskoçya'nın bağımsızlığına ilişkin referandumdaki aynı tutkuları arka plana itti. Ancak böyle bir sonuç, nükleer bir gücün muhtemel çöküşüyle ilişkili jeopolitik dramayı engelledi. Bir emsal - SSCB'nin çöküşü - mevcuttur.
Büyük Britanya'nın nükleer gücü birçok kez Sovyetler Birliği (Rusya) ve ABD'nin güçlerinden daha düşük ve daha düşüktü. Bununla birlikte, Albion potansiyel bir rakip için kabul edilemez bir hasara neden olma potansiyeline sahiptir. Nükleer silahların yaratılması ve geliştirilmesinde İngilizler ABD’nin yardımına güveniyordu. Amerikalılar artık İngilizler dışında nükleer silahların geliştirilmesi ve geliştirilmesine hukuki destek sağlamamıştır. Anglo-Amerikan Anlaşmasının Bu Alanda İşbirliği Üzerindeki Etkisi (Karşılıklı Savunma Anlaşması - MDA), 1958'te imzalanmıştır, 2024'a kadar uzatılmıştır.
Bir atom bombası edinme fikri, ABD Başkanı Roosevelt'ten bir ay önce ortak gelişme önerisi alan Başbakan Churchill tarafından 1941'in Aralık ayında onaylandı. Nükleerin birbirlerine karşı kullanılmamasına karar verdiler. оружия1945 tarafından başarıyla hayata geçirilen Manhattan projesine, üçüncü ülkelerden gizliliği ve İngiliz bilim adamlarının doğrudan katılımı hakkında bilgi tutmak. Ancak, gelecek yıl bir süredir işbirliği sona erdi ve 1947'te yeni İngiliz Başbakanı Attlee'nin girişimi ile bağımsız bir İngiliz atom projesi başlatıldı.
Mavi Tuna, Sarı Güneş
Ülkenin birinci sınıf araştırma ve üretim potansiyeli ve Manhattan projesine katılmadaki tecrübesi, ilk nükleer testini, Avustralya'nın kuzeybatı kıyısındaki Trimouilly Adası sularında, Ekim 3'teki 1952 kadar erken yapmayı mümkün kıldı.
ABD ve SSCB ilk testlerde özel kulelerdeki nükleer yükleri patlattığında, İngilizler onu bağlantılı fırkateyn Plym'in gözaltına aldı. Üstelik, bekçi, İngiltere'den çok gizli bir kargo ile geçişi yapan savaşın ölümünü kendisi teslim etti. Patlama, 25'te kilotonları çekti, İngilizler, Semipalatinsk yakınlarındaki Alamogordo ve Sovyet bilimcilerindeki Amerikalılardan daha kötü olmayan bir görev üstlendi. 28 Nisan ayının sonunda 1958, Valiant'ın stratejik bombacısı Polinezya Noel Adası'na ilk tam teşekküllü hidrojen bombasını attı (Grapple Y Operasyonu - “Wye Fight”). Test sırasında enerji salınımı 2 Mt.
1952 - 1991 yıllarında, İngiltere, 45 nükleer testleri gerçekleştirdi: Avustralya'da 21 ve ABD'de Pasifik, ABD'de 24. Bunların arasında oldukça olağandışıydı: Ekim'de 9'teki 1957'te, Avustralya'daki bir Maralling eğitim sahasında, bir 25 kilotonluk yük, yaklaşık 300 metre yüksekliğinde üç balonun altına asılarak patlatıldı (Boynuzun Geyik Boynuzu operasyonu).
1953'te stratejik cephaneliğe giren ilk nükleer bombalar havacılık İngiltere, 15 kiloton kapasiteli (son örneklerde 40 kilotona kadar) Mavi Tuna ("Mavi Tuna") oldu. Bu plütonyum ve uranyum-plütonyum ürünleri yapısal olarak Nagasaki'ye dökülen Amerikan Şişman Adam'a (“Şişman Adam”) benziyordu. Bununla birlikte, İngiliz bombaları, yaratıcılara göre bombalamanın doğruluğunu artıran uzun bir sivri şekil ile ayırt edildi. 20 yılına kadar 1962 Mavi Tuna hizmet verdi.
“Mavi Tuna” yı, 5-20 kiloton kapasiteli (1961-1971 yıllarında İngiliz Hava Kuvvetleri ve Havacılık cephaneliğinde) daha gelişmiş Kızıl Sakal (“Kızıl Sakal”) izledi filo bu bombaların 110'una kadar) ve 400 kiloton termonükleer Sarı Güneş ("Sarı Güneş") Mk1 vardı. 1958'de, sarı güneş Mk2 modifikasyonunun 1 MT'lik bir ücretle başlatılmasıyla ilişkili olarak biraz serbest bırakıldılar. Bu bombaların yaklaşık 150'si 1961'de İngiliz nükleer cephaneliğini doldurdu ve 1972'ye kadar orada kaldı. Daha sonra, 1966'dan itibaren 177 ila 0,5 kiloton arasında değişen bir güç ile termonükleer WE450'ler değiştirildi. Taktik, stratejik ve denizaltı karşıtı varyantlarda var oldular. Ve 32 yıl hizmet ettiler. Belki de prototipleri Amerikan B61 ve B57 idi. Büyük Britanya'nın daha fazla nükleer ve termonükleer bomba üretmediği iddia ediliyor.
Her cesur hava savunma için
50'teki nükleer bombaların ilk İngiliz stratejik taşıyıcıları, V ailesinin - Valiant ("Cesur"), Victor ("Kazanan") ve Vulcan'ın ("Volcano") ön ve transonik turbo jet bombardıman uçaklarıydı. Sonuncunun hızı, en mükemmel olanı, saatte 1200 kilometreye ulaştı, pratik tavan 19 bin metre ve maksimum uçuş mesafesi 7650 kilometre idi. Bununla birlikte, Sovyet hava savunmasının geliştirilmesi, bu tür uçaklardan hedeflere geçmeyi zorlaştırdı. Bu nedenle, bombardıman uçakları için Victor ve Vulcan, 200 kilometrelik bir atış menzili ve Mk28 tipinde güçlü bir termonükleer yük ile donatılmış, uçak sınıfı Blue Steel cruise füzesini yarattı. İngiliz Hava Kuvvetleri, fırlatma hattına girerken her biri bir Mavi Çelik taşıyan Victor ve Vulcan'ın, Sovyet C-25 ve C-75 hava savunma sistemlerinin imha alanına düşmemesi gerektiğine inanıyordu. Bununla birlikte, bu, roketleri (P-60 havadan havaya füzeler) fırlatma pozisyonlarına gelmeden önce İngiliz araçlarını imha edebilen 128'lerin ortasında ortaya çıkan Tu-4'in uzun menzilli barikatlı süpersonik engelleyicilerinden kaynaklanan bozulmalarını garanti etmedi. 1962 - 1970 yıllarında, İngiliz Hava Kuvvetleri hazır bulunan 40 Blue Steel'e sahipti.
Sovyet hava savunmasına karşı savunmasız, zamanın İngiliz nükleer silahlarının diğer uçak gemileriydi - ses altı taktiksel Canberra bombardıman uçakları ve uçak gemisi tabanlı Buccaneer saldırı uçağı. Bu, İngilizleri, balistik füzeler lehine stratejik nükleer kuvvet geliştirme programını revize etmeye zorladı.
Tridents'a Silahlı
Bütün koşulları göz önünde bulundurarak, Londra, balistik füzelerle atomik denizaltıları seçti. Stratejik nükleer kuvvetlerin en az korunmasız bileşeni olarak kabul edildiler. Dört Çözünürlük tipi tekne 1967 - 1968'a inşa edildi, her biri üç 16 kiloton güç harcayan füzyon ünitesi içeren bir 3 American Polaris A200T piyade tugayı aldı. Toplamda, Çözünürlük tipi SSBN'ler için, 144 başlıklarını serbest bıraktılar.
Daha sonra, Chevaline (Horse) gizli programına göre, İngilizler W58 tipi blokları altı yenisiyle değiştirdi, bireysel olarak TK-100'i 50-100 kilotonluk suçlamalarla yönlendirdi. Moskova füze savunma sisteminin üstesinden gelebilmeleri için de araçlar geliştirildi. Yükseltilen füzeleri Polaris A3TK (fırlatma menzili - 3500 - 4000 kilometre) adı verildi.
İngiliz Donanması'ndaki “Çözümle” yerine Vanguard tipi (“Vanguard”) dört SSBN geldi. Ülkenin stratejik nükleer kuvvetlerinin tek bileşenini oluşturuyorlar. Her denizaltı, 16 Amerikan kıtalararası SLBM Trident-II D-5'i ("Trident") dokuz bin kilometre menzile taşıyor. Füze, gücü 8 - 12 - 0,3 - 10 kiloton aralığında, farklı güvenlik ve alan hedeflerinin bireysel imhası için en uygun hedeflerin seçimini sağlayan 100 - 500 İngilizce termonükleer bloklara sahiptir. Kabul edilemez hasarı garanti eder.
Bir sakallı Arsenal
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter