Bugün, sıradan ölümlülerin, dünyada meydana gelen hemen hemen her şeyi, türlerinden çok fazla olmayan bir şeyle, medyada, televizyonda ve radyoda, Internet'te öğrendiğimiz hiç kimse için bir sır değil.
Ve şimdi, Kiev'in merkezindeki protestolar hakkında yorum yapmak, hem Ukrayna'nın başkenti hem de Uzhgorod'dan Donetsk'e, Sumy'den Simferopol'e kadar Uzhgorod'dan Donetsk'e kadar olan şehir ve kasabaların hem de başkentlerinin kasabalarına gelen nedenleri açıklığa kavuşturmak daha kolay görünüyordu.
Ancak bu ilk aşamada, olayların kapsamının ciddi bir sapması başladı. Yani, Ukrayna halkının Maidan ve Anti-Maidan taraftarlarına bölünmesi vardı. Üstelik, birincisinin ikincisinden daha nicel olduğu fark edildi.
Öncelikle Maidan'a, ardından Şubat 20'in 21 ve 2014'inin zirvesine ulaşan insan ölümlerine neden olan nedenlerin ve yeni Kiev liderliğinin meşruiyeti sorusuna girmeden, yine de, yeni Kiev liderliğinin meşruiyeti sorusuna çıktınız; “Avrupa demokrasisi” olma yolunda, kutsal olduğu ortaya çıktı: “Altın Kartal” savaşçıları ve Ukrayna'nın patlayıcıları canlı yandı, gelecekteki trajedilerin provası haline geldi.
Ana şey hakkında. Agresif fikirlere sahip saldırganların ellerinde bilinçsiz kalan Ukrayna hükümeti devlet kompleksinin binalarının savunmasını savunan ağır yaralı kolluk kuvvetleri çalışanlarının tereddüt etmeden ve pişmanlık duymadan savaş mahkumları olarak ilan edilmeleri nasıl oldu?
Özgürlük ve demokratik değerlerin savunucuları, yolsuzlukla mücadele, insan hakları aktivistleri ultra milliyetçilerin bayrakları ve sloganları altında kendi ifadelerine, Anayasalarına ve Ceza Kanununa aykırı bir biçimde nasıl harekete geçebilir?
Kiev ve Kiev halkı, Sağ Sektördeki dövüşçülere ve yüzlerce Maidan'a kaldırım taşları getirmeyi, şişelenmiş gazın dökülmesine yardım etmeyi, barikatın diğer tarafında ayakta duran ve tam anlamıyla farklı şekilde giyinmiş olan vatandaşları öldürenlere ev gereçleri sağlamayı nasıl sağlayabilir?
O zaman kendime bir cevap bulamadım.
Ve sonra korku geldi ...
Dünkü Ukrayna vatandaşlarından oluşan Ukrayna ordusu, dün unutulmuş ve demoralize edilmiş, terk edilmiş ve yoksullaştırılmış, ulusal radikallerin kanunsuzluğunu gönülsüzce izleyerek aniden birisini korumak zorunda olduğunu hatırlamıştır. Sadece kimin ve kimden kim olduğunu hatırlamadım. Bu ordunun kime yemin ettiği belli değildi. Ve burada Mordor ve Saruman akla geliyor. Daha fazla yok.
Ordu, halkını, ülkelerinin vatandaşlarını tahrip edemediği için, ancak bu vatandaşların kendilerini bu ülkenin liderliği olarak adlandıran iktidara gelen insan grubu hakkında farklı fikirleri olduğu için. Çünkü ordunun görevi devleti ve bu eyalette yaşayan insanları dış saldırganlıktan dışa saldırmadan korumaktır.
Ancak cunta başka türlü karar verdi. Ve bugün Donbass'taki iç savaş acı veren bir gerçek, acı verici bir üzücü.
Birdenbire iyi insanlar vardı. Oradan. Demokrasiyi savunan ülkelerden, LGBT topluluklarına, genç adalet destekçilerine ve çocukların BarneVar-Gestapo'ya tolerans göstermesi. Şöhreti olmayan konuşma özgürlüğünün yalnızca orada bulunduğuna inanıldığı yerden, mevcut Ukrayna, Belarus ve Rusya topraklarının batısına saygı duyulur. İnsan haklarına saygı duyulan ve buradaki - çok değil - ülkelerin derecelendirmelerini derleme popüler bir etkinlik haline geldiğinde. İnsan yaşamının en yüksek değeri ilan edildiği ülkeler arasında. Özellikle bu yaşam cinsel azınlıkların destekçilerine aitse.
Ne yazık ki, Ukrayna'daki insan yaşamının değeri Maidan'da devalüe edildi. Kurtuluş Meydanı'nda, Berkut askerlerinin ve askeri personelinin hayatlarının yalnızca bölge içi ihtilafı çözmek için uygun olduğu ortaya çıktı. Bu, bölgelararası ve intrastat değil. 21.02.2014'ten sonra Ukrayna devlet olarak var olmaktan çıktı. Devlet Odessa Khatyn gibi bir trajediye izin veremez. Bugünün Somali'de bile hayal etmek zor. Fakat Guatemala'yı geçen yüzyılın 80'indeki "ölüm mangaları" ile hatırlıyorum.
Bu, federalleşme destekçilerinin utanmadıklarını ve ayrıca on-line kameraları çekmenin, öldürüldüğünü, sakat bırakıldığını, canlı yakıldığını, Kiev cuntasının hedeflerinin ve yöntemlerinin tamamen netleştiği zaman belirleyici olduğu ortaya çıkan Odessa'daki trajediydi.
Sendikalar Evi'ndeki ölüm draması, "ilerici" toplum, medyasına dikkat edilmeden kaldı. Sadece “agresif” Rusya kendi isimleriyle başardı. Yabancı yayınlarda (ve sadece yabancılarda değil) hakaret edilen Rusya, Olimpiyat öncesi Soçi ile başlıyor. Aslında Kırım'ı “birleşik Ukrayna” taraftarlarının ölümcül darbesinden kurtardı.
Bugün Batı medyasındaki sayfalardaki hakaretin doruğu makul sınırların ötesine gidiyor. Gerçek ekranın “çarpık aynası” brülör modunda çalışır. Ancak bu paradoksun bir açıklaması var.
Dürüst gazetecilik bugün saygı duyulmuyor. Dürüst gazetecilik kötü bir şekilde ödenir, çünkü yayınların ve dolayısıyla gelirlerin dolaşımı sayfalara ve medyanın havasına yerleştirilen reklamların hacmine bağlıdır. Eh, ve "kızarmış" gerçeklerden, çoğunlukla sarı.
Bugün dürüst olmak tehlikelidir. ÖyküGuardian’ın baş editörü ile olan olay bunun bir göstergesidir. İngiliz gizli servisleri cezalandırıcı bir eylem gerçekleştirdi ve sonuç olarak Wikileaks'in yaratıcısı Julian Assange, Londra'daki Ekvador Elçiliği'nde "sivil hapis" ile sonuçlandı. Ve tek bir “ilerici” yayın casuslukla suçlanmak istemiyor.
Ancak bu, bugün "kalem işçileri" ne oldu ve hemen değil.
Her şey 11.09.2001'tan çok önce başladı. Ve “İslami teröristler” ile olan trajedi, tam olarak ihtiyaç duyulduğunda gerçekleşti. Ve “terörist saldırının” kapsamı tam olarak özel bir rol atanan televizyon kanalları tarafından gerçekleştirildi. Ve bir şekilde "tesadüfen", Fox News, NBC, CNN ve diğer büyük ABD televizyon kanallarındaki ana karakterlerin sonunda Dışişleri Bakanlığı, CIA ve FBI, NSA'dan gelen akrabalar veya "yakın insanlar" olduğu ortaya çıktı.
Sonuç olarak, ABD vatandaşlarının ve bir bütün olarak ülke vatandaşlarının güvenliğini sağlamak adına "ejderha yasalarının" kabul edilmesinden sonra dürüst gazetecilik, doğa sporları kategorisine girdi. Ve "doğru" gazetecilik "ortaya çıktı", ki 1992’te Yugoslavya’da çok daha önce giriş yaptı. Ve gelecekte sadece “kilo aldı”.
2008'in Ağustos ayında Güney Osetya'daki olayları kapsayan süreç zehirli meyvelerini getirdi. Eski SSCB topraklarındaki “gerçeklerin adil sunumunun” deneyimi test edildi. Müşteriler tarafından organizasyon sonuçları çıkarıldı.
ABD yakın zamanda bunu ya da o bölgeyi “hayati çıkarlarının bir bölgesi” ilan ettiğinden, bugün Ukrayna'nın bu bölgeye girmesi şaşırtıcı değil. “Vurmak” fiili hem gerçek hem de mecazi anlamda okunabilir ve okunmalıdır. "Bölge" kelimesi gibi.
Şaşkınlığa neden olan tek şey, Ukrayna'da vatandaşların güvenliğini sağlama seçiciliği sorusudur. Şey, Kiev’deki büyükelçiliği koruyan Amerikalılarla, her şey açık - servis. Ancak SBU Ofisinde bir katın tamamını "kiralayan" kişilerle - bir şekilde değil. Gezilere veya oturma iznine veya zorunlu mültecilere başvurdu. Bir şey karıştı - CIA başkanı çalışmak için Kiev'e uçuyor. Ve SBU’ya açılan kapının dedikleri gibi “ayaktan” açıldığını söylüyorlar. Ama her şey orada. Ve genel olarak - Amerikan yanlısı Ukraynalılar doğada yok.
Ancak şimdi Ukrayna vatandaşları doğru ayrıldı ve öyle değil. Çok değil - onlar için çok üzgün değil. Maidan ve Sendikalar Evi'nde yanmak üzücü değil, bütün köydeki bu doğru olmayan insanlar Ulusal Muhafızlar, “Sağ Sektör” ve “Öz Savunma” kuvvetlerinden sağcı vatandaşlar için yolu engellediğinde, PKT'den ateş etmek üzücü değil. Süreci hızlandırmak ve basitleştirmek için (görme titreyen ellerden dolayı yoldan sapmaz) yanlış vatandaşlara Rus yanlısı teröristler denildi. Bakanın içeride olmasına rağmen. İngiltere’nin ilişkilerinin daha da basit olmasını önerdi - “neden kirlenir, hadi Rus diyelim - bu daha basit ve daha net…” ve meclis toplantısında “beyaz tozlu” test tüpleriyle uğraşmayın. Obama, Kerry, Merkel, Ashton ve diğer ülkelerin temsilcileri ve "özgür dünya" örgütlerinin liderleri tarafından yapılan açıklamalar özel zevklerde farklı değil ...
Devletlerin en üst düzey yetkilileri açık ve amaçlı bir şekilde, önde gelen haber ajanslarının ve şirketlerin “doğru gazetecilerinin” mikrofonlarına ve kameralarına gizlice girip (yalan söylemeyin), “hakikatin ağızlıkları” ve “tarafsız gazeteciliğin” sayfalara bu patlayıcı ve şizofren saçma saçmalığını koyduğunda En basit haliyle basımlarının havasındaki gerçeklikte, Hemingway ve Saint Exupery adlarının kanonlaştırılması istenir. Ve pek çok Batı yayınının altyazıları, “Çok yaşa, kılıç ve kılıç işçileri sendikasının diktatörlüğü yaşasın!” Sloganından yoksun, “Bütün ülkelerin emperyalistleri birleşiyor!” Üçüncü Reich Propagandası Bakanı memnun olabilir - öğrencileri gurularını aştı.
Bugün basılan kelime diğer cephanelere göre daha güçlü olacak. Bugün “dürüst bir gazeteci” bir sabotajcı ile eşitlenebilir. Bugün, popüler çevrimiçi yayınlar, gazeteler ve televizyon kanalları bazı Avrupa ülkelerinin ordularından daha etkili ...
Ortaçağ'da, seri basımın başlangıcında, kilise "şeytanın matbaa mürekkebinde olduğunu" belirtti ...
Zaman geçti. Ve "Birçok bilgide, çoğu üzüntü" ifadesi tamamen farklı bir bakış açısıyla yorumlanabilir. Ve Tanrı korusun, kıyamette değil ...
PS S. Lukyanenko'nun kitaplarını okumayı ve yeniden okumayı severim. Ona bir gözcü diyemem, ancak “Sahte aynalar”, “Yıldız - soğuk oyuncaklar” arsaları hayatımıza giriyor ...