Запрет
Nükleer silahların ve uzayda kitle imha silahlarının konuşlandırılması, Ekim 10 1967’te yürürlüğe giren anlaşma uyarınca yasaktır.
Ekim 2011'ten itibaren, anlaşma 100 ülkeleri tarafından imzalanmış, bir başka 26 eyaleti de bu anlaşmayı imzalamış, ancak onay sürecini tamamlamamıştır.
Yasaklayan ana belge: Outer Space Antlaşması, resmi makamın adı, Ay ve diğer gök cisimleri de dahil olmak üzere, Outer Space'in Kullanım ve Kullanımında Devlet Faaliyetlerinin Prensipleri Antlaşmasıdır (hükümetler arası bir belge).
1967'te imzalanan Uzay Antlaşması, modern uluslararası uzay hukukunun temel yasal çerçevesini tanımladı. Bu belgelerde ortaya konan temel ilkeler arasında, tüm üye ülkelerin nükleer silahların uzayda ya da herhangi bir başka kitle imha silahlarının konuşlandırılmasında yasaklanması söz konusudur. Bu tür silahların Dünya yörüngesine, Ay'a veya uzay istasyonları dahil olmak üzere diğer herhangi bir gök cisimine yerleştirilmesi yasaktır. Ek olarak, bu anlaşma, Dünya'nın doğal uydusu da dahil olmak üzere herhangi bir gök cisiminin yalnızca barışçıl amaçlarla kullanılmasını sağlar. Her türlü silahı sınamak, askeri üsler inşa etmek, yapılar, tahkimatlar ve askeri manevralar yapmak için kullanılmalarını doğrudan yasaklar. Ancak, bu antlaşma geleneksel silahların Dünya yörüngesine yerleştirilmesini yasaklamıyor.
"Yıldız Savaşları"
Şu anda, Dünya yörüngesinde çok sayıda askeri uzay aracı var - çok sayıda gözlem, keşif ve haberleşme uydusu, Amerikan GPS navigasyon sistemi ve Rus GLONASS. Aynı zamanda, Dünya yörüngesinde silah yoktur, ancak birçok kez uzaya yerleştirme girişimleri yapılmıştır. Yasağa rağmen, nükleer silahlar ve uzaydaki diğer kitle imha silahlarını kullanma projeleri askeri ve bilim adamları tarafından değerlendirildi ve bu yönde çalışmalar yapıldı.
Uzay, ordu için uzay silahlarının hem aktif hem de pasif kullanımlarını açar. Uzay silahlarının aktif kullanımı için olası seçenekler:
- Düşman füzelerinin hedefe yaklaşımlarının yörüngesinde imha edilmesi (füze savunması);
- düşman bölgesinin uzaydan bombardıman edilmesi (yüksek hassasiyetli nükleer olmayan silahların kullanılması ve önleyici nükleer saldırıların kullanılması);
- düşmanın elektronik teçhizatını devre dışı bırakmak;
- geniş alanlarda radyo iletişiminin baskılanması (elektromanyetik darbe (EMP) ve “radyo sessizliği”);
- düşman uydularının ve uzay yörüngesel üslerinin yenilgisi;
- uzayda uzak hedefleri yenmek;
- Dünya için tehlikeli asteroitlerin ve diğer uzay nesnelerinin imhası.
Uzay silahlarının pasif kullanımı için olası seçenekler:
- Birlik grupları, özel birimler, denizaltılar ve yüzey gemilerinin hareketlerini koordine eden iletişim sağlamak;
- Potansiyel bir düşmanın topraklarının gözetimi (telsizle müdahale, fotoğrafçılık, füze fırlatmalarının tespiti).
Bir zamanlar, hem Amerika Birleşik Devletleri'nde hem de SSCB'de, güdümlü uzaydan füzelere, orijinal uzay toplarına kadar uzay silahlarının tasarımına çok ciddi bir şekilde yaklaştı. Böylece, Sovyetler Birliği'nde savaş gemileri kuruldu - Soyuz keşifleri, Soyuz Avcısı (1962 - 1965 yıl), Soyuz 7К-VI (“Zvezda”), çok koltuklu askeri araştırma personeliyle donatılmış uzay gemisi HP-23 otomatik top (1963 - 1968). Bütün bu gemiler Soyuz uzay aracının askeri versiyonunun yaratılması çalışmasının bir parçası olarak yaratıldı. Ayrıca, SSCB'de, yörüngeli insanlı istasyon Almaz'ın bir OPS inşa etme seçeneği de göz önünde bulundurularak, bir vakumda ateş edebilen bir HP-23 23-mm otomatik top takılması planlanmıştı. Aynı zamanda uzayda bu silahtan gerçekten ateş etmek için zaman vardı.
Almaz yörüngesine monte edilmiş Nudelman-Richter tarafından tasarlanan ND-23 silah, bir Tu-22 jet bombardıman uçağının yüksek hızlı kuyruk silahının bir modifikasyonuydu. Almaz OPS'de, uydu denetçilerine ve ayrıca 3000 metreye kadar mesafedeki düşman avcılarına karşı koruma sağlanması amaçlandı. Ateşleme sırasındaki geri tepmeyi telafi etmek için, 400 kgf için iki adet seyir motoru veya 40 kgf için sert dengeleme motorları kullanılmıştır.
Nisan ayında, 1973 "Almaz-1" uzay istasyonuna fırlatıldı, "Salyut-2" ve 1974'te, "Almaz-2" istasyonunun ("Salyut-3") mürettebatla ilk uçuşu gerçekleşti. Dünya yörüngesinde düşman yörüngesel avcıları olmamasına rağmen, istasyon hala topçu silahlarını uzayda test etmeyi başardı. İstasyonun hizmet ömrü, yılın Ocak 24’indeki 1975’in sonuna yaklaştığında, mermi kuyruğu, otomatik tabanca atışının orbital istasyonun dinamiklerini nasıl etkileyeceğini belirlemek amacıyla yörüngesinin önünde, HP-23’in yörünge hız vektörüne karşı başlatıldı. Testler daha sonra başarıyla sona ermiştir, ancak bununla ilgili olarak uzay topçularının yaşı sona erecek.
Ancak, bunların hepsi nükleer silahlara kıyasla sadece “oyuncak” tır. 1967'te Uzay Antlaşması'nın imzalanmasından önce, hem SSCB hem de ABD bir dizi yüksek irtifa nükleer patlaması yapmayı başardı. Uzayda bu tür testlerin başlangıcı, ABD’de sıkı bir gizlilik atmosferi altında "Argus" kod adı altında işlemler için hazırlanmaya başladığında, 1958 yılı ile ilgilidir. Operasyon, antik Yunanistan’dan gelen her şeyi gören yüz gözlü tanrıdan sonra seçildi.
Bu operasyonun temel amacı, uzayda meydana gelen nükleer bir patlamanın zarar verici faktörlerinin, iletişim ekipmanı, radarlar, dünya üzerindeki balistik füzelerin ve uyduların elektronik ekipmanı üzerindeki etkisini araştırmaktı. En azından Amerikan askeri biriminin temsilcilerinin daha sonra söyledikleri buydu. Ancak, büyük olasılıkla, bunlar deneylerden geçiyordu. Asıl görev, yeni nükleer yükleri test etmek ve nükleer bir patlama sırasında salınan plütonyum izotoplarının gezegenimizin manyetik alanıyla olan etkileşimini incelemekti.
Thor balistik füzesi
1958 yazında, Amerika Birleşik Devletleri uzayda üç nükleer patlama dizisi düzenledi. Kullanılan testler için nükleer şarjlar W25 güç 1,7 kiloton. Teslim aracı olarak Lockheed tarafından yaratılan X-17A balistik füzesinin bir modifikasyonu kullanıldı. Roketin uzunluğu 13 metre, çap - 2,1 metre idi. Yılın ilk roket fırlatması 27 Ağustos yılın 1958'iydi, 161 km yükseklikte bir nükleer patlama, 30 Ağustos 292 km yükseklikte bir patlama ve 6 km yüksekliğindeki 1958 km 750 yılının son üçüncü patlaması 467'in (önceki XNUMX seviyesine göre) . Kısa sürede en yüksek irtifa nükleer patlaması olarak kabul edilir tarih benzer testler.
Uzaydaki en güçlü nükleer patlamalardan biri 9, ABD'nin Temmuz 1962'inde Pasifik'teki Johnston Atoll'de patladı. Denizyıldızı testlerinin bir parçası olarak Thor roketinde bir nükleer savaş başlığı başlatılması, ABD ordusu tarafından dört yıl boyunca yapılan bir dizi deneyde en sonuncusuydu. 1,4 megaton gücü ile yüksek irtifa patlamasının sonuçları beklenmiyordu.
Testle ilgili bilgiler medyaya sızdırıldı, Hawaii'de patlama bölgesinden 1300 kilometre uzakta, nüfus cennet "havai fişek" için bekliyordu. Savaş başlığı 400 kilometre yüksekliğinde patladığında, gökyüzü ve deniz bir anlığına parladı, öğlen güneşi gibi en kuvvetli parıltı bir saniye boyunca açık yeşil bir renge dönüştü. Bu durumda, Okhau adasının sakinleri çok daha az hoş sonuçlar gözlemledi. Adada, sokak aydınlatması aniden söndü, sakinler yerel bir radyo istasyonundan sinyal almayı bıraktı ve telefon bağlantısı kesildi. Yüksek frekanslı radyo iletişim sistemlerinin çalışması da bozuldu. Daha sonra, bilim adamları "Denizyıldızı" nın patlamasının muazzam tahrip edici güce sahip çok güçlü bir elektromanyetik nabız oluşumuna neden olduğunu buldular. Bu dürtü, bir nükleer patlamanın merkez üssü etrafında büyük bir alanı kapsıyor. Kısa bir süre için ufkun üstündeki gökyüzü rengini kan kırmızısına değiştirdi. Bilim adamları bu anı dört gözle bekliyorlardı.
Uzaydaki önceki tüm yüksek irtifa testleri nükleer silah testlerinde, belli bir zaman sonra gezegenin manyetik alanı tarafından deforme olan ve yapıları özetleyen doğal kayışları boyunca uzanan bir yüklü parçacık bulutu ortaya çıktı. Ancak, kimse patlamadan sonraki aylarda ne olacağını beklemiyordu. Yoğun suni radyasyon kayışları, 7 uydularının düşük toprak yörüngesindeki yörüngelerin arızalanmasına neden oldu - bu, o zaman varolan tüm uzay grubunun üçte biriydi. Bu ve uzayda yapılan diğer nükleer testlerin sonuçları, bilim insanlarının bu güne yönelik çalışmasının konusudur.
SSCB'de, Ekim 27 1961 ve Kasım 11 1962 arasında bir dizi yüksek irtifa nükleer testi yapıldı. Bu süre zarfında, 5'in, 4'in düşük bir yörünge yörüngesinde (uzayda), bir diğeri de atmosferinde, ancak yüksek irtifalarda yapıldığı nükleer patlamalar yapıldığı bilinmektedir. Operasyon iki aşamada gerçekleştirildi: yılın sonbahar 1961'i (“K-1” ve “K-2”), yılın sonbahar 1962'i (“K-3”, “K-4” ve “K-5”). Her durumda, ayrılabilir bir savaş başlığı ile donatılmış P-12 roketi şarjı vermek için kullanıldı. Kapustin Yar test sitesinden füzeler fırlatıldı. Patlamaların gücü 1,2 kilotondan 300 kiloton arasında değişiyordu. Patlamanın yüksekliği, Dünya yüzeyinin üstünde 59, 150 ve 300 idi. Patlamanın patlamadan insan gözünün retinası üzerindeki olumsuz etkisini azaltmak için tüm patlamalar gündüz yapıldı.
Sovyet testleri aynı anda birkaç sorunu çözdü. İlk olarak, nükleer enerjili bir balistik fırlatma aracı - P-12 için bir sonraki güvenilirlik testi oldular. İkincisi, nükleer suçlamaların operasyonları kontrol edildi. Üçüncüsü, bilim adamları nükleer bir patlamanın çarpıcı faktörlerini ve bunun askeri uydular ve füzeler dahil olmak üzere çeşitli askeri teçhizat üzerindeki etkisini bulmak istediler. Dördüncüsü, bir dizi yüksek irtifa nükleer patlamasıyla düşman füzelerinin imha edilmesini sağlayan Taran füze savunma sistemini kurma prensipleri çözüldü.
Balistik füze P-12
Gelecekte, bu tür nükleer testler yapılmamıştır. 1963’te, SSCB, ABD ve İngiltere, nükleer silahların üç ortamda (su altında, atmosferde ve uzayda) test edilmesini yasaklayan bir anlaşma imzaladı. 1967'te nükleer test yasağı ve uzaydaki nükleer silahların kullanılması, kabul edilen Uzay Antlaşması'nda ayrıca belirtildi.
Bununla birlikte, günümüzde, geleneksel silah sistemlerini uzaya yerleştirme problemi daha da keskinleşmektedir. Uzayda silah bulma sorunu, kaçınılmaz olarak bizi uzayda askeri hakimiyet sorununa götürür. Ve burada özü, son derece basittir, eğer önceden ülkelerden biri silahlarını uzaya koyarsa, sadece üzerinde değil, üzerinde de kontrol kazanabileceklerdir. “Kozmosun sahibi, Dünya'nın sahibi” olan 1960'ta bulunan formül bugün alaka düzeyini kaybetmiyor. Çeşitli silah sistemlerinin uzayda yayılması, gezegenimize askeri ve siyasi egemenlik kurmanın yollarından biridir. Politikacı ve diplomatların ifadelerinin arkasına gizlenebilecek ülkelerin niyetlerini açıkça gösterebilen bu turnusol kağıdı.
Bunu anlamak bazı eyaletler için endişe verici ve cevap vermeye zorluyor. Bunun için hem asimetrik hem de simetrik önlemler alınabilir. Özellikle, bugün medyada birçok kişinin yazdığı, çeşitli PSS uydu karşıtı silahların geliştirilmesi, bu konuda birçok görüş ve varsayımlar dile getirdi. Özellikle, sadece geleneksel silahlar alanındaki konuşlandırmanın yasaklanmasının yanı sıra, uydu karşıtı silahların yaratılmasının yasaklanmasının da öneri var.
Boeing X-37
BM Silahsızlanma Araştırma Enstitüsü'nün (UNIDIR) yalnızca 2013’teki bir rapora göre, dünyadaki 60’ten fazla ülkeye ve özel şirketlere ait olan binlerce farklı uydular uzayda faaliyet gösteriyordu. Bunlar arasında, çeşitli askeri, barışı koruma ve diplomatik operasyonların ayrılmaz bir parçası olan çok yaygın ve askeri alan sistemleri var. Amerika Birleşik Devletleri'nde 2012'te yayınlanan verilere göre, 12 askeri uydularda milyarlarca dolar harcadı ve bu segmentteki toplam çalışma maliyeti 2022 yılına kadar ikiye katlanabilir. Bazı uzmanların heyecanı, birçoğunun yüksek hassasiyetli silah sistemlerinin taşıyıcısı olduğu düşünülen X37B insansız uzay aracına sahip Amerikan programından da kaynaklanmaktadır.
Şok sistemlerinin uzaya fırlatılma tehlikesini anlamak için, Rusya Federasyonu ve Çin Halk Cumhuriyeti, yine de 12 Şubat 2008, Cenevre'de, Uzayda Silahların Yerleştirilmesinin Önlenmesi, Çeşitli Alan Nesnelerine Karşı Güç Kullanımı veya Güç Tehditine ilişkin bir taslak taslak imzaladı. Bu anlaşma, uzayda her türlü silahın konuşlandırılmasını yasakladı. Bundan önce, Moskova ve Pekin 6 yıllarca böyle bir antlaşmanın uygulanmasına yönelik mekanizmaları tartışıyorlar. Aynı zamanda, konferansta sunulmuş olan ve uzay etkinlikleriyle ilgili Avrupa Davranış Kuralları taslağı konferansta sunulmuş ve Aralık 9’te AB Konseyi 2008 tarafından kabul edilmiştir. Uzay araştırmalarına katılan birçok ülke, taslak anlaşmayı ve Tüzüğü olumlu olarak değerlendirmektedir, ancak ABD bu alanda herhangi bir kısıtlamayla ellerini bağlamayı reddetmektedir.
Bilgi kaynakları:
http://vpk.name/news/94423_na_poroge_novyih_zvezdnyih_voin.html
http://eurasian-defence.ru/node/23945
http://www.popmech.ru/technologies/13660-oruzhie-vne-zakona-10-zapreshchennykh-vooruzheniy/#full
http://www.cosmoworld.ru/spaceencyclopedia/publications/index.shtml?zhelez_33.html
http://gochs.info/p0977.htm