₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪
Savaş botları biriken karı ezdi ve Shen Zechuan’ın yanında durmadan önce etrafında dönüp çevrelediler. Adam, Shen Zechuan’ın yüzünün pozisyonunu düzeltmek için ayak parmağını kullandı ve botlarına kan lekelerinin bulaştırılmasına neden oldu. Miğferin altındaki ses boğuktu, “Shen Wei senin baban mı?”
Shen Zechuan, sıktığı dişlerinden kan fışkırmasına engel olamadı. Aceleyle ellerini ağzına götürse de kapatamamıştı. Cevap vermedi.
Adam bir an ona baktı ve “Sana soruyorum.” dedi.
Ağzında kan olan Shen Zechuan başını eğdi ve “evet” dedi.
Ji Lei bu fırsatı değerlendirdi ve kenardan konuştu. “O, Shen Wei’nin sekizinci oğlu. Adı Shen… ”
Adam kollarını kaldırdı ve miğferini çıkararak genç yüzünü gözler önüne serdi. Gökyüzünde dönen kızıl şahin, soğuk rüzgârda ilerledi ve omzuna kondu ve saçılmış karları havaya kaldırdı. Shen Zechuan’a bir çift eskimiş ayakkabıya bakıyormuş gibi baktı. Bakışlarının küçümseme mi yoksa nefret mi olduğunu söylemek zordu; bir bıçak kadar soğuktu.
Shen Zechuan onu tanımıyordu ama Libei Zırhlı Süvarisi’ni tanıdı.
O zamanlar Shen Wei, Batı’ya çekilirken üzgün bir figür sergilemişti. Cizhou’ya vardığında, zaten Zhongbo’nun son savunma hattıydı. Libei Zırhlı Süvarisi kuzeyden güneye doğru ilerledi. Kalıtsal Prens Xiao Jiming, üç gün boyunca birliklerini dinlenmeden ilerletmek için kara meydan okudu ve Buz Nehri’ni geçerek doğruca Cizhou’ya gitti. Shen Wei’nin Cizhou’yu savunmayı bile başaramadığını ve Libei Zırhlı Süvarisi’nin düşmanlar tarafından kuşatılmasına neden olduğunu kim bilebilirdi? Xiao Jiming’in yerinde takviye kuvvetleri olmasaydı, bu başka bir acımasız savaş olurdu.
Bu savaştan sonra, Libei en çok Zhongbo Shen Klanı’ndan nefret etmeye başladı.
Bu adam Xiao Jiming değildi. Ama bir atı omzunda bir yırtıcı kuş ile Qudu’ya sürebildiğinden, Libei’nin en küçük Prensi ve Xiao Jiming’in küçük kardeşi – Xiao Chiye olmalıydı.
Ji Lei başlangıçta onu kışkırtma niyeti taşıyordu, ancak Xiao Chiye’nin arkasında Genel Yardımcısı Zhao Hui’yi görünce yangını körükleme cesaretini kaybetti.
Xiao Chiye miğferini Zhao Hui’ye fırlatarak verdi. Dudaklarının kenarları bir gülümsemeyle kıvrıldı ve daha önceki derin bakışları eriyen bir buz gibi eriyip gitti. Anlamsız mizacı anında cisimleşti. Üzerindeki zırh bile artık düzgün durmuyormuş gibi görünüyordu.
“Ji Ekselansları.” Kolunu Ji Lei’nin omuzlarına doladı. “Sizi beklettim.”
Ji Lei, Xiao Chiye’ye baktı ve güldü. “İkinci Genç Efendi, son görüşmemizin üzerinden iki yıl geçti ve siz çok uzaklaştınız!” dedi.
Xiao Chiye belinin yanındaki kılıcı işaret etti ve “Bir bıçak taşıyorum, bu yüzden yarı asker sayılırım” dedi.
Ancak o zaman Ji Lei bunu fark etti. Güldü ve “Mükemmel kılıç! İkinci Genç Efendi bu sefer Majestelerinin imdadına yetişti. Zorlu bir yolculuktu. Bu gece İmparator’un huzuruna çıktıktan sonra bir şeyler içelim!”
Xiao Chiye pişmanlıkla Ji Lei’ye arkasındaki Genel Yardımcısı Zhao Hui’ye bakmasını işaret etti. “En büyük ağabeyim beni izlemesi için birini gönderdi. Bu şekilde nasıl doya doya içebiliriz ki? Birkaç gün soluklandıktan sonra, ben ısmarlarım.”
Zhao Hui ifadesiz bir şekilde Ji Lei’ye saygılarını sundu.
Ji Lei karşılık olarak gülümsedi ve Xiao Chiye’ye şöyle dedi, “Öyleyse önce saraya gidin. Onur Muhafızı hâlâ sizi bekliyor.”
İki adam, saraya doğru yürürken özgürce sohbet edip güldü. Zhao Hui de onların peşinden gitti ve oradan ayrılırken Shen Zechuan’a baktı. Yan taraftaki İmparatorluk Muhafızları bu bakışı yakaladı ve Shen Zechuan’ı geri çekti.
Ji Lei, Xiao Chiye saraya girerken izledi. Yanındaki adamlar kendi adamları oldukları için, şansını kaybeden bir adam gibi bir ağız dolusu salya tükürdü. Yüzündeki gülümseme kayboldu ve geriye sadece hoşnutsuzluk kaldı.
Başlangıçta düşündüğü şey, bu serseri genellikle küstah ve cüretkâr olduğundan, bir adamı öldürüp öldürmeyeceğini beklemekti. Bu mankafanın bu kadar kurnaz olmasını kim bekler ki, bu konuyu bu kadar özenle ele almıştı? Bir tekme attı ve Shen Zechuan’ın aynen böyle gitmesine izin vermişti.
◈ ◈ ◈
Xiao Chiye saraya girdiğinde Zhao Hui ona bir mendil verdi. Yürürken ellerini sildi.
Zhao Hui fısıldadı. “Genç Efendinin daha önceki tekmesi çok riskliydi. O Shen köpeğinden hayatta kalan son kişi olay yerinde ölürse, Dul İmparatoriçe kesinlikle hoşnut olmayacaktır.”
Xiao Chiye’nin gülümsemesi kayboldu ve yüzündeki hüzün gölgelendi. Çöl savaş alanından yeni çekilmişti ve ondan akan ölümcül niyet ve kötü niyetli aura o kadar ikna ediciydi ki önlerine çıkan haremağası bir daha kulak misafiri olmaya cesaret edemedi.
Xiao Chiye soğuk bir şekilde, “Niyetim onu tekmeleyerek öldürmekti. Yaşlı Köpek Shen, Zhongbo’da bir katliamın gerçekleşmesine izin verdi. O askerleri on beş gündür Chashi Obruğu’na gömüyoruz ve hâlâ gömme işimiz bitmedi. Ve şimdi Hua Klanı, kendi kişisel ilişkileri uğruna o yaşlı köpeğin kalan torununu korumak istiyor. Nasıl her şey mükemmel bir şekilde istedikleri gibi gidebilir? Üstelik en büyük ağabeyim binlerce li* için baskınlar düzenliyor. Bu savaştan sonra ona sunulacak veya bahşedilecek başka hiçbir şey kalmadı. Libei’miz ihtişamının zirvesinde. Dul İmparatoriçe’nin tarafında dikene dönüşeli çok oldu.”
ÇN: Li: 1 li: 500 metre.
Zhao Hui, “Kalıtsal Prens sık sık ayın sadece küçülmek için büyüdüğünü* söyler. Bu sefer Qudu’nun ödülü büyük olasılıkla bir Hongmen Ziyafeti*. Genç Efendi, ana kuvvetler başkentten yüzlerce li uzakta konuşlanmış durumda ve aristokrat klanların gözleri ve kulakları şehrin her yerinde. Bu noktada, içgüdüsel olarak hareket etmemeliyiz.”
ÇN: 月盈 则 缺, (花 盛 而 谢) 月 满 则 亏 ‘nin bir çeşidi, 水 满 则 溢 Ay sadece küçülmek için büyür (ve çiçekler sadece solmak için çiçek açar / su sadece taşmak için dolar) gibi işler / durumlar, aşırılaştığında veya sınırlarına ulaştığında tersine döner veya düşüşe geçer.
– 鸿门宴 Hongmen Ziyafet; bir misafiri öldürmek veya mahkum etmek amacıyla kurulan bir ziyafet. MÖ 206’da, gelecekteki Han imparatoru Liu Bang’in (刘邦) rakibi Xiangyu’nun (项羽) cinayet girişiminden kaçtığı ünlü bir bölümü ifade eder.
Xiao Chiye mendili Zhao Hui’ye geri attı ve “Anladım” dedi.
“Ah Ye* burada mı?”
ÇN: “Ah”, akrabalık ve / veya aşinalık belirtmek için tek heceli adlardan önce kullanılan bir önektir.
İmparator Xiande papağanı besledi.
Tüylü hayvan, kusursuzca kurnaz bir şekilde yetiştirilmişti. İmparator Xiande’nin sözlerini taklit ederek gagasını açtı ve “Ah Ye burada! Ah Ye burada! Ah Ye, saygılarını Majestelerine sunar! Majesteleri! Majesteleri! Çok yaşa! Çok yaşa! Çok yaşa Majesteleri!”
Xiao Jiming, elinde yemle cevap verdi, “Şimdi burada olmalıydı.”
“İki yıl, ha.” İmparator Xiande papağanla dalga geçti. “Onu iki yıldır görmüyorum. Bu delikanlı babana çekmiş. Çok hızlı uzuyor. Büyüdüğünde senden bile daha uzun olacağından korkuyorum.”
Xiao Jiming, “Boyu uzadı, ama o hâlâ bir çocuk. Tek yaptığı evde sorun çıkarmak.”
İmparator Xiande, öksürükleri yeniden başladığında bir şey söylemek üzereydi. Pan Rugui yandan ona bir fincan çay uzattı. İmparator Xiande bir an boğazını ıslattı. Sözlerine devam etmeden önce dışarıdan Xiao Chiye’nin gelişinin duyurusunu duydu.
“İçeri gel.” İmparator Xiande sandalyeye oturdu ve kolunu kaldırdı. Gel de sana bir bakayım.
Haremağası perdeyi dikkatlice kaldırdı ve Xiao Chiye kapıdan uzun adımlarla karşıya geçip içeri girdi. Etrafında soğuk bir havayla diz çöktü ve İmparator Xiande’ye saygılarını sunmak için eğildi.
Bir gülümsemeyle. İmparator Xiande konuştu, “Zırhının içinde çok güçlü görünen ne güzel bir delikanlı. Biansha On İki Kabilesi geçen yıl, sınırdaki yiyecek tedarik yoluna ve aktarma istasyonuna baskın yaptığında, cesaretinizi gösterdiğinizi ve birkaç kişiyi canlı yakaladığınızı duydum. Bu doğru mu?”
Xiao Chiye güldü ve “Majesteleri beni çok fazla büyütüyor. Gerçekten birkaç adam yakaladım ama hepsi küçük çoluk çocuk.”
Geçen yıl, Biansha On İki Kabilesi Guanbei’nin yiyecek tedarik rotasına bir baskın düzenledi. Askerlere liderlik eden Xiao Chiye, savaşta ilk kez sahneye çıktı. Sonunda, o Biansha keltoşları tarafından oldukça kötü bir şekilde ezildi. Onun için pisliği temizleyen kişi Xiao Jiming’di. Bu olay, o yıl çıkan haberin ardından şakaya dönüştü. Sonuç olarak, Xiao Chiye herkesin bildiği bir embesile indirgenmiştir.
Onu bu şekilde görünce İmparator Xiande’nin sesi yumuşadı, “Sen gençsin ve bir mızrağı savururken bir atı mahmuzlayabilmek zaten başlı başına bir yetenek. Ancak, en büyük kardeşiniz Dazhou’nun Dört Büyük Generalinden biridir. Eminim genellikle size askeri taktikler hakkında bazı ipuçları verir. Oh, Jiming. Ah Ye’nin ilerlemeye devam etme ihtiyacının farkında olduğunu görebiliyorum. Ona çok sert davranmamalısın.”
Xiao Jiming riayetini dile getirdi.
İmparator Xiande ekledi, “Bu sefer, Libei Zırhlı Süvarisi kurtarılmam için çok değerli bir hizmet sergiledi. Dünün büyük ödülü dışında, bugün de Ah Ye’ye küçük bir ödül vermek istiyorum.”
Xiao Jiming selam vermek için ayağa kalktı ve “Majestelerinin iyiliğini kabul etmek bir lütuftur. Ancak, onun hakkında hiçbir hak ve katkısı yok. Bu kadar büyük bir ödülü nasıl alabilirdi?”
İmparator Xiande, “Binlerce li üzerinde uzun menzilli bir baskın başlattın ve bir gecede Buz Nehri’ni geçtin. Değerin ölçülemez. Ah Ye’yi bir kenara bırak, bu sefer karın Lu Yizhi’ye bile bir ödül vereceğim. Ah Ye, Libei stratejik öneme sahip bir sınırdır. Hâlâ gençsin, bu yüzden orada uzun süre kalırsan bunu kasvetli ve sıkıcı bulman kaçınılmaz. Şimdi, senin Qudu’ya gelip, İmparatorluk Sembolleri’nin* kutlu bir başkomutanı olmanı istiyorum. Bunu yapmak istiyor musun?”
ÇN: İmparatorluk Muhafızları veya Brokar Muhafızları başlangıçta Yiluan Si veya İmparatorluk Sembol Hizmeti olarak biliniyordu. Ancak İmparator Hongwu (tarihsel olarak) tarafından 1382’de Ming Hanedanlığı döneminde İmparatorluk Muhafızları Komutanlığı olarak değiştirildi.
Xiao Chiye, başı öne eğik halde hareketsiz duruyordu. Bunu duyunca başını kaldırdı ve dedi ki, “Majesteleri tarafından verilen bir ödülse doğal olarak buna razı oluyorum. Ailemdeki herkes savaşçı ve generaldir. Bir şarkının tadını çıkaracak bir yer bile bulamıyorum. Qudu’da kalırsam, evimi veya işi düşünemeyecek kadar çok eğlenirdim.”
İmparator Xiande yüksek sesle güldü ve “Ne delikanlı. Senden gardiyan olmanı istiyorum ama sen sadece eğlenmek istiyorsun! Baban bunu duysaydı, korkarım bir daha dayaktan kaçamazdın.”
Salondaki atmosfer rahatladı. İmparator Xiande, her iki kardeşi de onunla yemek yemeleri için tuttu. Geri çekilme zamanı geldiğinde, İmparator Xiande sordu, “Qidong’un da birini gönderdiğini duydum. Kim o?”
Xiao Jiming, “Ben Bianjun Komutanlığı’ndan Lu Guangbai.”
İmparator Xiande biraz yorgun görünüyordu. Sandalyesine yaslanarak elini salladı ve “Yarın gelmesini söyle” dedi.
Xiao Chiye, Xiao Jiming’i takip etti. Kardeşler verandada diz çökmüş bir adam görünce fazla yürümemişlerdi. Pan Rugui yaklaştı ve öne doğru eğilerek yüzünde bir ışıkla “General Lu, General Lu!” dedi.
Lu Guangbai gözlerini açtı ve yorgun bir şekilde, “Pan Gonggong” dedi.
Pan Rugui, “Diz çökmeyi bırakabilirsiniz. Majesteleri İmparator bugün yorgun. Sizi sadece yarın görebilir.”
Suskun Lu Guangbai başını salladı ve Xiao Klan kardeşleriyle dışarı çıkmak için ayağa kalktı. Xiao Jiming, saray kapılarından çıkıp atlarına bindikten sonra sordu, “Neden diz çöküp duruyorsun?” diye sordu.
Lu Guangbai, “Majesteleri beni görmek istemiyor” dedi.
Her iki adam da bunun nedenini çok iyi bilerek bir an sessiz kaldılar. Ancak Lu Guangbai bu konuda acı hissetmedi. Yan yan Xiao Chiye’ye baktı ve “Majesteleri seni ödüllendirdi mi?” diye sordu.
Xiao Chiye dizginleri tuttu ve “Beni tasmalı tutuyor” diye yanıtladı.
Lu Guangbai, Xiao Chiye’nin omuzlarının arkasını hafifçe vurmak için uzandı ve “Nasıl sana tasma takıyor? Tasma taktığı kişiler en büyük ağabeyin ve baban. ”
Xiao Chiye, bir süre atın toynaklarının sesini dinledi, “Majesteleri en büyük yengemden bahsetti. O zaman neredeyse soğuk terler döküyordum.”
Lu Guangbai ve Xiao Jiming birlikte gülmeye başladılar. Lu Guangbai, “Majesteleri ve Yizhi iyi mi?” diye sordu.
Xiao Jiming başını salladı. Pelerini saray kıyafetinin etrafına sarılmış ve zırhı çıkarılmışken Xiao Chiye kadar genç ve cesur değildi. Yine de açıklanamayacak şekilde dikkat çeken bir mevcudiyeti vardı. “İkisi de iyi. Babam hâlâ Yaşlı General’in bacak yaralanmasından endişe duyuyor. Bu sefer, genellikle kullandığı tıbbi alçıyı* getirmemi özellikle söyledi. Yizhi de iyi. Çocuklu olduğundan beri hepinizi çok özlüyor. Birçok mektup yazdı; onları da getirdim. Daha sonra eve geldiğinizde okuyabilirsiniz.”
ÇN: 膏药 ezilmeler, romatizma vb. tedavisinde kullanılan, alçı üzerine tıbbi / bitkisel macun.
Lu Guangbai huzursuzca dizginleri çekti ve “Ailedeki herkes bir savaşçıdır; ona eşlik edecek anne ya da kayınbiraderi yok. Libei’de kışın dondurucu soğuktur. Birlikleri Bianjun Komutanlığı’ndan çıkardığımdan ve bu haberi duyduğumdan beri endişeleniyorum.”
“Evet.” Xiao Chiye de başını çevirdi ve “Cizhou’da çok tehlikeli. Kardeşim artık kafese kapatılmış bir adam ve yengemi endişelendirmemek için eve yazmamamı söyledi. Savaş çok aniden çıktı. Yalnızca evden ayrıldığında, kardeşim ve yengem bu hamileliği öğrendi.”
Xiao Jiming her zaman kendini dizginleyebilirdi. Sadece, “Babam, Yizhi’yi korumak için bu sefer evde nöbet tutuyor. Merak etmeyin. Yeni yıldan* sonra eve döndüğümde başka hiçbir yere gitmeyeceğim. ” dedi.
ÇN: 年 后 Ay / Çin yeni yılı anlamına gelir
Lu Guangbai içini çekti ve “Son yıllarda Libei fırtınanın tam ortasında kaldı. Ne zaman asker göndersek, iki kez düşünmeliyiz. Bu sefer, tek yapabileceğimiz Shen Wei’den, kavga çıkarmadan ve bizi bu kadar berbat bir karmaşa içinde bırakmadan geri çekildiği için nefret etmek. Birliklerim Chashi Obruğu’nu geçerken, kan, atların toynaklarına doldu. Ölüm cezasından kaçamadı, bu yüzden önce kendini yaktı. Ama bu konuda gerçekten tuhaf bir şey var. Jiming, oğlunu yakaladın ve onu başkente gönderdin. Bir şey fark ettin mi?”
Xiao Jiming, pelerinini rüzgârda topladı ve konuştu, “Shen Wei, di ve shu doğumları arasındaki ayrıma büyük önem veren biri oldu. Bu oğlu, shu doğumlu sekizinci oğludur. Annesinin ailesinde ona destek olacak kimse yok ve bu yüzden orada büyümek için Duanzhou’ya terk edildi. İçeriden bilgiye erişiminin olmaması mantıklı. Majestelerinin bu kadar ısrarcı olmasının bir nedeni olmalı.”
Xiao Chiye miğferini taktı ve “Halkın gazabını bastırmak zor. Majesteleri şahsen, Zhongbo’nun Altı Valiliğinin Garnizonları için askeri gücü Shen Wei’ye devretti. Artık böyle bir şey olduğuna göre, tarafsızlığının kanıtı olarak birini öldürmesi gerekiyor.”
Fakat, Dazhou üzerinde imparatorluk egemenliğine sahip olan, İmparator değil, imparatorun yerine bir perde arkasında* mahkemeyi düzenleyen Dul İmparatoriçe’ydi. Şimdi durum bir çıkmaza girdi, herkesin gözü Shen Zechuan’ın hayatındaydı. Suçunu kabul edip ölürse, o zaman iyi biten her şey yoluna girecekti; ölmeseydi, o zaman ete diken olmaya mahkûm olurdu. Libei Xiao Klanı şimdi ihtişamının ve görkeminin zirvesindeydi. Qi Klanı’nın Başkomutanı Qidong bile onlara yol vermek zorunda kalmıştı. Xiao Jiming, Dört Büyük General arasında “Buz Zırhlı Süvari Nehri” idi ve aynı zamanda Qidong Bianjun Komutanlığı’ndan Lu Guangbai’nin kayınbiraderiydi. Daha açık bir şekilde ifade etmek gerekirse, bu, Libei Zırhlı Süvarisi’ni seferber edebilecek ve Bianjun Komutanlığı Garnizon birliklerini konuşlandırmak için karısının ailesine güvenebilecek bir adamdı. Qudu’nun ona karşı korunmaktan başka seçeneği yoktu.
ÇN: 垂帘听政 tam anlamıyla bir perde veya perde arkasında mahkemeyi düzenlemek. Kadınların siyasetten yasaklanması nedeniyle İmparatoriçe veya dul olan İmparatoriçe’nin, tebaası tarafından gerçekten görülmeden imparatorluk mahkemesine başkanlık etmesine izin verilen eski Çin’de bir uygulama. Bu genellikle bir çocuk imparatorun annesi tarafından yapılırdı ve imparatorun yerine naip olarak hizmet eder ve onu yönetirdi.
“Majesteleri hayatını korumaya kararlı.” Lu Guangbai ince dudaklarını büzdü. “Gelecekte Zhongbo’yu hakkıyla ve meşru bir şekilde kurtarabilecek ve aynı zamanda emrinde olacak kadar itaatkâr bir çakal yetiştirmeye çalışıyor. Zamanı geldiğinde gücü içeriden sağlamlaştırırken, dıştan Libei’de dizginleyebilir. Bizim için bir diken olacak. Jiming, bu çocuğun yaşamasına izin vermemeliyiz!”
Sokaktaki fırtına, yanaklarına sürtünürken dilimleyen bir bıçak gibi gelen karı da getirdi. Üç adam daha fazla konuşmadı. Bu sonsuz sessizlikte arkalarında sessiz kalan Zhao Hui atını ileriye doğru sürdü.
“Genç Efendi daha önce onu tam kalbinden, gücünün yüzde sekseniyle tekmeledi. Nefesi zaten zayıftı ve yere düştüğünde eski yaraları yeniden kanadı.” Zhao Hui bunu düşündü. “Yine de hemen ölmedi.”
Xiao Chiye kamçısını kaldırdı ve “O kadar gündür yargılanıyor ve hatta sopayla dövüldü. Zaten son nefesine tutunuyordu. O tekme, onu Yeraltı Dünyası’na göndermekle aynı şeydi. Bu geceden sonra ölmezse, inatçı biri olduğunu kabul edeceğim.”
Ancak Zhao Hui kaşlarını çattı ve şöyle dedi, “O zayıf ve çelimsiz ve bunca zamandır soğuk algınlığından kurtulamadı. Mantıken, uzun zaman önce ölmüş olmalıydı. Yine de hâlâ dayanıyor. Kuşkusuz bunda tuhaf bir şey var. Kalıtsal Prens…”
Xiao Jiming, onlara gözlerinin kenarlarından bir bakış attı ve ikisi de ağızlarını kapattı. Şiddetli rüzgârda önlerindeki yola baktı. Bir anlık sessizlikten sonra, “Yaşayıp yaşamaması kaderdir” dedi.
Rüzgâr uğulduyordu ve saçakların altındaki metal çıngıraklarla birbirine çarpıyordu. Karlar arasındaki ölümcül aura dağıldı. Xiao Jiming, atın üstünde aynı hizada otururken, sakin ve telaşsız bir şekilde atı ileri doğru sürmek için vurdu.
Zhao Hui başını eğdi ve atını yetişmeye zorlarken eğildi.
Xiao Chiye’nin miğferinin altındaki ifade belirsizdi. Lu Guangbai, onun omzuna yumruk attı ve “Ne de olsa o senin en büyük kardeşin” dedi.
Xiao Chiye, mırıldandığında gülümsüyor gibiydi, “… Kader ha?”
₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪
Çevirmen PebblesHive