Mısır Devrimi’nin sonu mu? Sanırım bunun olacağını tahmin etmeliydik; ordu Mübarek’in kendisine verdiği iktidara yapışır ve onun itaatkâr bakanlarını sivil egemenliğin bir paravanı olarak içine çekerken, Tahrir Meydanı’ndaki orijinal isyancıların marjinalize edilmesi, birkaç dava ile kandırılmaya çalışılması…
Ve Tahrir’le en az Ahmed Şefik kadar ilgisiz olan Müslüman Kardeşler, yıllar boyu alttan alta ve devlet işkencesi altında varlık sürdürdükten sonra egemen oldu. Mübarek’in adamları ve Müslüman Kardeşler, asla Tahrir’de temsil edilmediler. “Bütün istediğimiz Mübarek’in gitmesi,” diye bağırıyordu Mısır gençliği. “Derin devlet”in üstesinden gelmesi için zor bir durum değil. Neredeyse tüm üst düzey “Stasi” görevlileri aklandı. Polis cinayetleri halen devrede. Bu adamlar, Mısır’ın trajedisinin bu son taksidinden memnun.
1991 Cezayir’i ile paralellikler çok fazla. İslamcıların kazandığı demokratik bir seçim, ikinci tur seçimlerin askıya alınması, orduya özel yetkiler veren olağanüstü hal yasaları, işkence, seçilen üyelerin toplanması, acımasız iç savaş – üç aşağı beş yukarı, yalnızca son ikisi Mısır’da başlamadı. Ama Cezayir daha az saçmaydı: iktidar bir darbe tezgâhladı ve ona karşı olanlar herkes “terörist”ti. Bu süreç Kahire’de de başladı. Orduya tutuklama yetkisi verildi. Bu yetkilerin hepsi kullanılmak için.
Mısır’da, başkanlık seçimlerini, adaylardan biri olan Muhammed Mursi’nin (Müslüman Kardeşler) parlamenter gücünün temeli, muhalifi Şefik’in destekçileri tarafından nihai başkanlık seçimi öncesi feshedildiğinde düzenlenmesi, saçmalık.
Birkaç gün önce Ala el-Asvani, o ince Mısırlı romancı-aktivist-diş hekimi, hâlihazırda formüle edilmiş bir planı tahmin etti: devrimcilerin katledilmesi. Ancak bu plan işe yaramaz, diyor, çünkü ordu korumasındaki Şefik’in dönüşü, devrimin sonu demek. Ancak bu o zamandı. Artık Şefik – Mursi kaybederse – onu kontrol edecek bir parlamento olmaksızın pek tabi iktidara gelebilir.
Demek ki ümitsiz günlerdeyiz. Ancak hatırlanması gereken bir şey var. Mübarek tarafından atanmış Mısırlı yargıçlar, Salı sabahı kalkıp aniden parlamentoyu feshetmeye karar vermediler. Buna çok önceden karar verilmişti. Ordu iktidarının korunmasına da.
Bu hafta için hazırlanmış planlar olacak. Seçim sonuçlarını biliyor bile olabilirler. Bunun Mısır için ne anlama geldiğini düşünmek bile istemiyorum. Arap Baharı ölmüş olabilir (Arap uyanışı daha az). Ancak Washington’daki güvenlik düzeni bu durumdan memnun olacak. Sanırım Suriye Başkanı Beşir el Esad da öyle. Buyrun burdan yakın.