Özdeşlik FelsefesiAklın Yıkımı 1, Georg Lukács (Sayfa 124)
Hegel’in "Tanrı bilinci Tanrının öz-bilincidir” şeklindeki paradoksal ifadesi Spinoza’nın "genişleme ya da özdek, tözün bir özelliğidir” şeklindeki paradoksal ifadesiyle aynı temele dayalıdır ve öz-bilinç, tözün ya da Tanrının bir özelliğidir, Tanrı benim'den öte bir anlam taşımaz.
Nietszche'nin en güçlü ve en yüksek yaşama istenciAklın Yıkımı 1, Georg Lukács (Sayfa 320)
Bize göre Nietszche'nin düşüncelerinin iskeletindeki düğüm noktası yavaş yavaş belirginleşerek kesin biçimini almıştı: sosyalizme direnç, bir imparatorluk Almanya’sı yaratma çabası. Tragedya’nın Doğuşu'nu Richard Wagner’e ithaf eden mektubunun taslağında da tanımladı. Bir kez daha, çıkış noktası Prusya zaferiydi. Bu zaferden aşağıdaki gibi sonuçlar çıkardı:"...çünkü bu güç tüm köklü felsefe ve estetiklerin gerçek düşmanı olarak nefret ettiğimiz bir şeyi yıkacaktır. Bu şey özellikle büyük Fransız Devriminden beri Alman yaşamına acı veren bir hastalıktır; kasımlı nöbetlerde sonsuz yinelemeleriyle en iyi Almana bile acı vermiştir; saygın bir sözcüğün rezil bir biçimde kullanılmasıyla bu acının liberalizm adı altında yayıldığı büyük insan kitlelerinden söz etmeye gerek bile yok."'
Goethe ve Schiller’in, genç Schelling ve olgun Hegel’in estetiği sanat ve bilgiyi dünyayı anlamanın iki önemli, düzenleşik biçimleri olarak kabul eder. Goethe şunları yazmıştı: "Güzel, gizli doğa yasalarının bir dışa vurumudur; Güzel ortaya çıkmasaydı bu yasalar sonsuza dek bizden gizli kalırdı. ”Aklın Yıkımı 1, Georg Lukács (Sayfa 231)
Nietzsche'nin Putların Alacakaranlığı’nda alaylı polemikleri "hakiki dünya" kavramına çıkışıyor ve çıkarımları "en uzun hatanın sonu" ve "insanoğlunun zirvesini" ilan eden cümlelerde sonlanıyordu: "Hakiki dünyayı yok ettik: geriye ne kalmıştı? belki de görünür dünya?... Ama hayır! Gerçek dünyayla birlikte görünür olanı da yok ettik!"Aklın Yıkımı 1, Georg Lukács (Sayfa 382)