Anı yazmak hem bencillik hem de özverili bir eylemdir.
Bir yandan kimler Sen Hayatınızın başkalarının onu okumak isteyeceği kadar önemli olduğunu mu düşünüyorsunuz? Doğdun, büyüdün, öleceksin; dünyaya yeni bir şey söyle.
Öte yandan senin hikayen dır-dir önemli – özellikle de Kaliforniyalıysanız.
2025 yılında devletimizin kuruluşunun 175. yıl dönümüne yaklaştığımız şu günlerde, yaşadıklarınızı kağıda, videoya veya sese aktarmanın şimdi tam zamanı. Dünyayı olmasa bile Amerikan tarihinin gidişatını etkileyen trendlerin hem iyi hem de kötü ön saflarında yer aldık ve elimizden geldiğince gördüklerimizi belgelememiz hayati önem taşıyor.
Bu yıl ünlü olsun ya da olmasın Kaliforniyalıların bir dizi anı kitabı masamdan geçerken aklıma gelen tema bu oldu. Dört favorimdeki içgörüler, zaferler ve trajediler, Golden State’in belirsiz geleceğiyle başa çıkmanız için bir yol sunuyor ve sizin için üstesinden gelmeniz gereken bir meydan okuma olarak hizmet ediyor senin gelecek nesiller için kendi düşünceleriniz.
Latinler her zaman anılarının Kaliforniya deneyimine dahil edilmesi için çabaladılar. Mariano Guadalupe Vallejo’nun 1875’te İspanyolca yazdığı ve nihayet bu yıl Oklahoma Üniversitesi Yayınları tarafından İngilizce olarak yayınlanan “Recuerdos: Alta California’ya İlişkin Tarihsel ve Kişisel Anılar, 1769-1849” kitabını ele alalım. Vallejo şehrine adını veren yazar, Kaliforniya tarihinin devlerinden biridir; 1840’ların sonlarında ABD işgaline karşı savaşmış, daha sonra eyaletin Anayasa Konvansiyonuna katılmıştır.
İki ciltlik, 1.345 sayfalık ve 100’den fazla harita, fotoğraf ve çizimden oluşan bu kitap hızlı bir şekilde okunacak bir kitap değil, ancak gerekli bir kitap.
Vallejo gösterişli bir üslupla, Avrupalıların Kaliforniya’yı ilk kez karadan keşfettiği Portolá keşif gezisinden, tarihi kazılar, hükümet kayıtları ve kendi anıları ve görüşleri aracılığıyla Altına Hücum’a kadar her şeyi yeniden anlatıyor. Neredeyse iki grup birbiriyle karşılaştığı andan itibaren Kaliforniyalıları “skandal bir şekilde ellerinden alan” ve Meksikalıları küçümseyen Yankee’lere karşı çok sert sözler söylüyor. Daha sonraki yıllarda San Francisco okullarında Almanca öğretilip İspanyolcanın öğretilmediğini yazan Vallejo şöyle yazıyor: “Almanlar göklere kadar övülürken Hispano-Amerikalılar hor görülüyor.”
Vallejo’nun üzülmek için her türlü nedeni vardı ve bunun nedeni yalnızca güç ve toprak kaybı değildi. “Recuerdos”un editörleri ve çevirmenleri Rose Marie Beebe ve Robert M. Senkewicz, harika bir giriş bölümünde Vallejo’nun başyapıtının düzinelerce Californio’dan biri olduğunu ortaya koyuyor tanıklıklar (sözlü tarihler) Kaliforniya tarihi dekanı Hubert Howe Bancroft tarafından derlenmiştir. Bancroft bunları İngilizce yayınlamak yerine yedi ciltlik “History of California” adlı eserinin kaynaklarına indirgedi. Onun serisi onlarca yıl boyunca konu üzerinde kesin bir çalışma olarak hizmet ederken, Vallejo’nun çabaları ve Kaliforniyalı dostlarının anıları bir asırdan fazla bir süre boyunca arşivlerde toz topladı.
Vallejo, Bancroft’un çalışmasının kendi kopyasının kenarlarına şöyle yazdı: “Eğer Bancroft benim ve diğerlerinin söylediklerine inanmıyorsa, Bancroft cehenneme gidebilir ve tarihini orada yazabilir.” “Bancroft’un olaylar hakkında kendisinden daha fazla bilgi sahibi olanlardan şüphe etmeye hakkı yok.”
Eminim uzun süredir Los Angeles Bölge Denetçisi olan Zev Yaroslavsky, kendi dikkat çekici öyküsünü ortaya çıkarmak için 1000 sayfadan fazlasına sahip olmayı çok isterdi. Ancak “Zev’in Los Angeles’ı: Boyle Heights’tan Güç Salonlarına” da daha az kapsamlı, hareketli bir Kaliforniya hikayesi değil. Ukraynalı göçmenlerin oğlu, 2. Dünya Savaşı sonrası Los Angeles’ın en önemli politikacılarından biri haline geldi; tıpkı kendisine benzeyen, açık sözlü, anlayışlı, kendinden emin ve mücadeleci bir üslupla okuyuculara hayatı ve kariyeri boyunca anekdotlar ve yan yorumlarla yol gösteriyor.
En büyük başarılarının ardındaki hikayeleri anlatıyor: Öneri 13 üzerine ve Los Angeles Polis Şefi Daryl Gates’e karşı verilen mücadele, LA County’nin 1990’ların başında iflasın eşiğine gelmesi, LA Şehir Meclisi ve ilçe Denetleme Kurulu’nda geçirdiği süre. Yaroslavsky, 2014’ten bu yana görevde olmasa da, Belediye Başkanı Karen Bass (iyi), Güney Kaliforniya’daki evsizlik krizi (kötü) ve ilçe yönetimi (beş denetleyicili sistem yerine ilçeyi yönetebilecek seçilmiş bir yetkiliyi tercih ediyor) hakkındaki düşüncelerini mutlaka sunuyor bu “kimseyi sorumlu kılmaz”). Ancak Yaroslavsky’nin en çok yaşadığı olay bugün çok az kişinin konuştuğu bir olay: ilçe mühründen bir haçın kaldırılması için on yıl süren mücadele.
Hikayeyi, her Noel’de LA Belediye Binası’nın yan tarafının, ailesinin Boyle Heights’taki dairesine kadar görünen bir haçla aydınlandığını hatırlatarak tanıtıyor. Yaroslavsky babasına sorardı, Los Angeles’ın liderleri neden Davut Yıldızı da asmadılar? Hızlı bir şekilde 2004’e gelin; o ve diğer denetçiler Yvonne Burke ve Gloria Molina, vergi mükelleflerini bir ACLU davasından kurtaracağını öne sürerek LA County mühründeki haçı kaldırmak için oy kullandı.
Yüzlerce kişi protesto etti ve muhafazakar yorumcular Yaroslavsky’yi karaladı. Geri adım atmamakla kalmadı, rakipleriyle doğrudan temasa geçti. Aralarında 1950’lerde Los Angeles City College’da annesinin İbranice dersini almış bir Ermeni Hıristiyan kadının da bulunduğu düzinelerce öfkeli çağrıya cevap vermek için sekreterlerinin telefonlarını devraldığını anlatıyor. Aynı fikirde olmadıklarını kabul ettiler, ancak “son derece dostane ve saygılı şartlarda.”
Bu, klasik Yaroslavsky’dir; bu ülkenin politik açıdan istikrarsız zamanlarda ihtiyaç duyduğu bir yaklaşım. Bir sonsözde şöyle yazıyor: “Karakterli ve dürüst liderler bulmalı ve seçmeliyiz.” “Demokrasimizi geleceğe taşıyacak olanlar onlardır. Başarısız olursak, bunu kendi sorumluluğumuzda yaparız.”
Menstruasyondan bahsetmişken, Oregon Eyaleti profesörü Adam Schwartz, San Fernando Vadisi’nin Tarzana tarafında yaşayan hoş bir Yahudi çocuktur ve Los Angeles’ta kendi anı kitabını yayınlamıştır: “İspanyol Çok Beyaz: ‘Yabancı’ Dil Eğitiminin Uygunsuz Irkçılığı Üzerine Konuşmalar.” Bu, teknik olarak, bu ülkede beyazlık ve İspanyolca hakkındaki fikirlerine meydan okuyan, yabancı öğretmenler ve İspanyolca öğrenenler için tasarlanmış bir ders kitabıdır.
Biliyorum: Akademik bir sıkıcılığa benziyor ve öyle de görünüyor. Schwartz grup ve bireysel egzersizler sunuyor, alıntı yapıyor Wokoso Bell Hooks ve Mike Davis gibi favoriler ve bölümlere, sıradan birinin kolayca gözlerini devirmesine neden olabilecek alıntılar ve anahtar ifadelerle başlıyor. Her ne kadar “praksis”e aşina olsam da “indexicality”nin ne anlama geldiğini bulmam gerekiyordu. Ancak yıllar önce beni sınıfında konuşmaya davet eden Schwartz, tüm bunları yıllardır okuduğum en eşsiz, duygulu Los Angeles anılarından birine dahil ediyor.
Onun savaş alanı, kendisi gibi beyaz ve Yahudi öğrencileri kayıran ve Latinlerin içgörülerini küçümseyen bir eğitim sistemidir. Schwartz, ilkokuldan ortaokula kadar komik ve dokunaklı fotoğraflar ve hikayelerle okul hayatını takip ediyor – burada İspanyolca dersinde “Francisco” adını kullanmayı seçti, hatta Jamba Juice çalışan rozetine bile bu ismi koydu – öğrencilerin zorluklarla başa çıkmalarına yardımcı olarak Kovid ve Trump. profesyonel, Uzmanlık alanı ABD’de İspanyolca dili eğitimi olan uygulamalı bir dilbilimci, Cervantes’in yardımcı yardımcısı olma ve Cervantes dilini savunma yolculuğunun herkesin katılabileceği ve hepimizi geride bırakacak bir yolculuk olduğunu savunuyor.
Kitabın başlarında şöyle yazıyor: “Diyalog, kişi konuşmaya ya da geri dönmeye istekli olsa bile dikkatli dinlemeyi gerektirir.” “Dolayısıyla diyalogun rahatsızlık yaratması muhtemeldir ve bu da beklenen bir durumdur.”
Schwartz’ın teşekkürlerinde teşekkür ettiği kişilerden biri de Lydia R. Otero’dur; bilge biri varsa o da şudur: 105 Otoyolu’nda ve Metro hattının ilk bölümlerinde çalışan sendikalı bir elektrikçi, Los Angeles’ta öncü bir queer aktivisti, Tucson’daki Meksikalı Amerikalılar tarihçisi ve Arizona Üniversitesi’nde sevilen bir profesör.
Kendisini ikili olmayan olarak tanımlayan Otero, bu farklı konuları gergin bir şekilde birbirine bağlıyor ve sıcak bir şekilde “LA Interchanges: A Brown & Queer Archival Memoir” dedi.
1978’de Arizona’dan Los Angeles’a geldiler ve hem Latin hem de eşcinsel insanlar arasında görünürlük mücadelesi veren, yeni ortaya çıkan Latin LGBTQ+ sahnesine dahil oldular. “LA Interchanges”, kişisel anıları, isimleri hâlâ Güney Kaliforniya’nın ana akım LGBTQ+ tarihlerinde yer almayan barlar, kulüpler, yayınlar, kuruluşlar ve bireylerden oluşan çok ihtiyaç duyulan bir yoklamayla serpiştiriyor.
Otero girişte şöyle yazıyor: “Amacım, siyahi eşcinselleri tarihin yaratıcıları olarak tasvir etmek.”
Anlatım yeterince ilgi çekici, ancak Otero için onlarca yıl sonra sakladıkları arşivler de aynı derecede önemli: el ilanları, makaleler, haber bültenleri ve özellikle protestolar ve toplantılardan Otero’nun 1981 Dodgers Dünya Serisi şampiyonası tişörtüne kadar uzanan fotoğraflar. , bir bardak süt içiyorum ve Ding Dong’a benzeyen bir şey yiyorum.
Yazar, aktivizmin önemli olduğunu savunuyor, ancak neşeli bir hayat yaşamak ve onu hatırlamak da öyle.
“Taşındığımda [to Los Angeles]Otero şu sonuca varıyor: “Bunu olasılıkların olduğu bir yer olarak değerlendirdim. Beklentilerimi ve daha fazlasını karşıladı.”
Kaliforniya Rüyası’nın en iyi özeti bu değilse ne olduğunu bilmiyorum.