Bu gönüllülerin hemen hepsi Ukrayna vatandaşı değildi, ama en vahşi gruplardan gelen militanlar heveslerini kıskandıracaktı. Bunların çoğu, sosyal ağlardaki sopofobik görevlerle sınırlıdır, kelimelerden daha çok işlenenler ve Ukrayna’nın gönüllü taburlarında en radikal savaşa girerler. Tabii ki, bu insanlar için bir gerekçe yoktur, fakat olan bitenin sebebini kesinlikle anlamaya değer.
Bir fenomen olarak yabancı düşmanlığı, her zaman olduğu gibi ve olacaktır. Tek bir Rus vatandaşı arasında, kişi her zaman belli sayıda yabancı kültür ve yabancı ülke hayranı bulabilir. Doğru, önemli bir nokta var. Örneğin, birisi İsveç'i, yaşam tarzını, ekonomik başarılarını ve rock kültürünü tutkuyla seviyor. Fakat böyle bir sevginin en azından makul bir açıklaması var - “zengin ve başarılı” gibi birçok insan ve kitle kültürü aktif olarak gelişmekte olan insanlar ve ülkeler, Rusya Federasyonu gerontokrasisinde hüküm sürdüğünde - müzikte ve sinemada. Sadece Ukrayna, zor bir şekilde popüler olmayan bir kültürden bahsetmek yerine “zengin ve başarılı” olarak adlandırılabilir. Nesnel sebeplerden dolayı, bu ülke Ruslar için sıfır bile değil, olumsuz çekiciliğe sahip olmalıdır. Ama hayır ...
En şaşırtıcı şey, Rusya Federasyonu'nun resmi propagandasının mevcut durum için suçlamak olmasıdır. Onlarca yıl boyunca kafasına dövülmüş olan (1991'ten çok uzun süre önce kesilmiş olan) kardeş insanlar hakkında saçma ifadeler, çoğu kişinin kardeşçe bir insan olmadığını fark etmeyecek kadar olgunlaşmamış akıllarda çok kök saldı. modu. Rusya'nın sınırları içerisinde olduğu bütün ülkeler arasında, yalnızca Ukrayna liderliği, Rusya Federasyonu ile savaşmaya sonuna kadar hazır olduğunu ilan etti. Böylece, “enternasyonalizm”, “hoşgörü” ve kozmopolitizm propagandası, Rusya Federasyonu'nun öncülüğünde acımasızca şaka yaptı - ve özel bir çaba göstermeden, önemli bir kaynak olan Kiev, benzersiz bir kaynak aldı. Hemen tüm 1941'in bir yıl boyunca Kızıl Ordu'yu ikna ettiği Sovyet propagandasının korkunç başarısızlığını hatırlıyorum, yani Alman işçiler Hitler'e karşıydı. Aslında, en çok motive eden asker ve en zalim cezalandırıcı olan Alman işçi idi.
Ve biz ne diyoruz, bu insanlar, büyük Rus yetkililerin ve oligarkların Miami, Londra, New York, İsviçre ve Maldivler'in en büyük hayranları olduğunu söylüyor. Cumhurbaşkanı Vladimir Putin’in de dediği gibi, sahip olduğumuz kardeş kardeş Ukrayna’ya yardım ediyoruz. Ve neden yardım edemiyor, diyecekler? Ne de olsa Ukrayna ile savaş halinde değiliz ve Başkan Putin, Başkan Poroshenko ile el sıkışıyor. Rusya Federasyonu devlet memurları neden Ukrayna'ya sempati duyuyorlar ve basit bazıları aynı şeyi yaptığında aşırılıkçı kabul ediliyorlar?
Hepsi geldi! Dürüst olmak gerekirse, vatandaşlarımızın çoğunun ulusal kimliğini kaybettiğini söylemek gerekir ve bu neredeyse bir felakettir. Devlet ve toplumun önemli bir kısmı yönelimlerini ve bağlayıcı iplerini kaybetti. Parçalanma başladı. Evet, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda da birçok Sovyet vatandaşı Almanlarla işbirliği yaptı, ancak bunların% 90'i Sovyet yetkilileri tarafından çok rahatsız edildi ya da banal bir şekilde hayatta kalmaya çalıştı. Kalpleri çağrısı sırasında Reich’in hizmetine giden birkaç Almanofil vardı.
Bizim durumumuzda durum farklı. Ülke genelinde onbinlerce insan, düşmanca bir yabancı devlete ücretsiz olarak yardım etmek için çeşitli etkinlik dereceleriyle hazır. İle doğrudan katılımdan silah Kampanya öncesi ve ellerinde sabotaj ve muhabir olarak çalış. Bunlar doğum yerlerine, kanlarına ve vatandaşlıklarına göre Rus halkıdır, çoğu hiç Ukrayna'ya gitmedi. Böyle bir durum, herhangi bir yabancı istihbarat servisinin hayalidir ve Kiev daha yetenekli ve organize olsaydı, bu beşinci sütun (bu tanımı tırnaksız yazıyorum) çok yaramazlık yapardı.
Ruslar arasındaki Ukraynophilia kitlesinin bir tür sosyal protesto haline geldiğini iddia etme özgürlüğünü kullanacağım. Durgunluğu, her türlü yasağı, sosyal asansörlerin ve umutların olmamasını protesto edin. Bu arada, IŞİD için savaşacak olan Rusları hatırlatmak uygun. Onlarca yıl süren karmaşa ve kozmopolitizm, meyvelerini verdi. İdeolojik boşluk doluydu, ancak Forbes milyarder listesindeki komutanların istediği şekilde değil.
Son derece tehlikeli bir durum gelişti, tüm NATO bloğundan çok daha tehlikeli. Herhangi bir savaşta zafer, tasarım bürosunda veya işletmelerin tezgahlarında başlamaz. Zafer zihinle başlar. Ve işte yenilgi başlıyor. Fransa 1940'ta Almanya savaşını kaybetti çünkü silahı azdı ya da tanklar - kaybetti çünkü Fransızlar savaşmak istemiyordu. Bizim durumumuzda, hala üzücü. Ürpertici, ancak oldukça olası bir resim düşünelim: öğleden sonra genç bir mühendis, Armata tankı veya beşinci nesil T-50 avcı uçağı için bileşenlerle uğraşıyor ve akşamları sosyal ağ VKontakte Cyborgs halkından aktif olarak yazıyor. Donetsk havaalanı. ”
Eğitim sistemini değiştirmek gerekiyor, birisi öğretici bir şekilde söyleyecektir, daha büyük önem için ciddi bir yüz yapmıştır. Belki de yapmalı. Ancak, yalnızca Florida, Kaliforniya veya Avustralya sahillerinde güneşlenmeyi seviyorsa, Kırım'da bir tatil için tombul bir figürün çılgınca ajitasyonundan kaynaklanan bir karışıklık olacak mı? Yerli araba satın alma çağrıları, “ulusun babaları” kendilerini en üst seviyede seçtiklerinde, yalnızca Alman otomotiv endüstrisinin ürünlerini tercih ettikleri zaman, herhangi bir etkisi olacak mı?
Çatışmada kendi tarafını seçmiş olanların ikna edilemeyeceği açıktır. İnsanlar çoktan oluştu. Ama belki birileri televizyon tereddütünü yeniden gözden geçirmeye başlamalı, hala tereddütlü olmalı?