Çatıdan akan yağmur suyu muazzam bir yıkıcı güce sahiptir. İlk olarak evin duvarları ve temelleri ıslanır ve bu da çabuk yıpranmalarına neden olur. İkincisi, yüksekten kör bölgeye düşen su, kısa sürede vurur ve üzerindeki oyukları yıkar. Beton kör alan, kaldırım levhaları gibi hızla çökebilir. Üçüncüsü, çatıdan akan tüm su evin hemen yanındaki toprağa emilir ve bu da bodrum ve bodrum katlarının taşmasına neden olur. Sonuçları uzun süre sıralamak mümkündür, ancak çatıdan su tahliyesinin gerekli olduğu zaten açıktır. Bunu yapmak için, çatı saçaklarının altına, çatıdan akan suyu toplayan ve sitede belirlenmiş bir yere yönlendiren bir drenaj sistemi kurulmalıdır. Her şeyi doğru yapmak için, drenaj sisteminin hangi unsurlarına ihtiyaç duyulacağını, hangi malzemelerin olabileceğini ve kurulum teknolojisini öğrenmelisiniz..
İki tür drenaj sistemi vardır – harici ve dahili.
Dış drenaj sistemi çatının eğimli olması durumunda (tek eğimli, çift eğimli, kalça vb.) çatı çıkıntılarına monte edilir. Bu tür bir sistem çoğu kır evinde kullanılır, bu yüzden daha ayrıntılı olarak ele alacağız..
Dahili drenaj sistemi çatı malzemesinin bir huniye giden özel bir eğime sahip olduğu düz çatılara yerleşir – daha sonra binanın içindeki veya teknik boşluklardaki drenaj borusuna giren bir yağmur suyu alıcısı.
Dış drenaj sisteminin elemanları:
- oluk. Evin çatısından akan suyu toplamaya yarar. Çeşitli şekil ve boyutlarda olabilir ve çeşitli malzemelerden yapılmıştır. Oluk boyunca, su, çatıdan su için suyu tahliyeye yönlendiren iniş borusuna yönlendirilir..
- oluk konektörleri. Genellikle oluk sisteminin olukları 2,5 m’den uzun değildir, bu nedenle oluğu daha uzun bir çatıya kurmak için olukları birbirine bağlamak gerekir. Konektörler, bağlantının sıkılığını sağlayan ve aynı zamanda oluk malzemesinin termal genleşmesini telafi etmeye yarayan kauçuk contalarla donatılmıştır..
- oluk açısı. Evin iç köşelerini çerçevelemek için çeşitli köşe parçaları. Mükemmel akışkan dinamiği sağlar.
- Parantez. Olukları çatıya sabitlemek için ihtiyaç duyulan çeşitli elemanlar. Olukları asmak için uzun bir kanca, kısa bir kanca, kompakt bir kanca olabilir. Hepsinin farklı bir tasarımı var ve farklı durumlarda kullanılıyor..
- huni oluğu. Bunun yardımıyla, oluklardan gelen su iniş borusunda toplanır. Oluk montajı için zorunlu eleman, uygun kurulum ile ek sızdırmazlık gerekli değildir.
- Oluk tapaları suyun akmaması için oluğun kenarlarına monte edilir.
- Boru. Oluklardan gelen su içine boşaltılır. Boru boyunca, su, belirlenmiş bir yere boşaltılır. Huninin altına takılır ve güvenli bir şekilde sabitlenir.
- Boru dirseği ve diz boşaltmak binanın bodrum katından ve kör alanından suyu tahliye etmek için kullanılır. Boru dirseği, iniş borusunun yönünü değiştirmeye yarar. Drenaj dirseği, suyun doğrudan fırtına kanalizasyonuna akması için alt kısma monte edilmiştir..
- Boru destekleri. İniş borusunu evin duvarına sabitlemeye hizmet edin, böylece konumu rüzgar esintileriyle bozulmaz.
Yukarıdaki unsurlara ek olarak, bazen koruyucu bir kalkan kullanılır. oluk için ağ kapağı, böylece yapraklar gibi döküntüler içine girmez. Sonuçta, tıkanmış bir tahliye işlevlerini kötü bir şekilde yerine getirmeye başlar. Ayrıca, bir drenaj borusu yerine, suyun bir kaba veya huninin hemen altında bulunan bir çiçek yatağına aktığı dekoratif drenaj zincirleri kullanılabilir. Böyle bir zincir, diğer dış öğelerle doğru bir şekilde oynanırsa ve zincirle organik olarak birleşen oluklar seçilirse, evin gerçek bir dekorasyonu olabilir..
Çatı drenaj sisteminin ana unsurları oluklar ve borulardır. Piyasada, yağmur suyunun toplanması ve drenajının sağlandığından emin olabileceğiniz, bağlantı ve kurulumdan sonra çeşitli elemanlardan oluşan hazır drenaj sistemleri setleri satın alabilirsiniz. Ana şey doğru boyutu seçmektir. Tipik olarak, oluğun çapı 90 mm ila 150 mm arasında değişir ve iniş borusunun çapı 75 mm ila 120 mm arasındadır..
Hangi oluğun ve iniş borusunun seçileceği evin çatısının boyutuna bağlıdır. 10 ila 70 m2 arasında küçük eğimli çatılar için 90 mm çapında oluklar ve 75 mm borular uygundur. Eğim alanı 100 m2’den fazla olan çatılar için 100, 120, 130 ve 150 mm çapında oluklar ve 90 mm, 100 ve 120 mm borular kullanılır..
Boyuta ek olarak, drenaj sisteminin elemanları üretim malzemesi ve hatta şekil bakımından farklılık gösterir..
Oluklar da dahil olmak üzere oluk sistemleri şunlardan biri olabilir: metal, veya plastik. Metal oluklar, galvanizli çelik, alüminyum, bakır, titanyum-çinko ve pural (galvanizli çelik, her iki tarafı polimerle kaplanmış) içerir..
Galvanizli çelik oluklar Daha önce kullanılan kalaydan yapılmış oluklardan suyun etkisine daha dayanıklı olmalarına rağmen, yine de asit yağmurunun etkisi altında hızla bozulurlar. Bu nedenle, son zamanlarda daha az ve daha az kullanılıyorlar ve daha sonra sadece en ucuzları oldukları için. Ancak polimerlerle kaplanmış ürünler, örneğin pural, korozyona, malzeme solmasına ve mekanik strese karşı dayanıklıdır. Bu oluklar çok çeşitli renklerde mevcuttur, böylece binanın cephesine en uygun ürünü seçebilirsiniz. Polimer kaplı galvanizli çelik olukların bağlantısı, lastik bantlı, kilitli ve braketli özel bağlantı elemanları kullanılarak yapılır. Ve braketler geçmeli bir tasarıma sahiptir. Bu tür ürünlerin dezavantajı, nakliye veya kurulum sırasında hasar görebilecek kaplamanın kırılganlığıdır ve daha sonra polimer kaplamanın yarılması bölgesinde pas oluşacaktır..
Alüminyum oluklar vernikli veya farklı renklerde boyanmış, bu nedenle uzun süre hizmet ederler. Ürünler hazır olarak satın alınır ve alüminyum için perçin ve yapıştırıcı ile bağlanır ve sızdırmazlık için özel bir macun veya silikon kullanılabilir. Bitmiş ürünlere ek olarak, tuvali keserek ve belirli bir şekilde bükerek doğrudan şantiyede alüminyum sac çatıdan su tahliyesi yapmak mümkündür..
Bakır oluklar En dayanıklı olarak kabul edilir. Ek kaplamalar olmadan saf bakırdan yapılırlar. Bir dikiş veya lehimleme ile birbirine bağlanırlar. Çoğu zaman katlanmış bakır çatılara monte edilirler. Zamanla, bakır oksitlenir, yeşilimsi bir renk alır ve daha sonra – neredeyse malakit. Bu sözde patina – bakır oksit. Tüm çatıya belirli bir incelik kazandırır. Böyle bir çatının genel arka planına karşı, çatı ile tek parçaymış gibi oluklar ve oluklar hiç öne çıkmayacak..
Bakır olukları kurarken, diğer metallerle – alüminyum veya çelikle temas etmemeleri ve evin çatısının da bu malzemelerden yapılmaması gerektiği unutulmamalıdır, aksi takdirde bunlardan akan su bakır korozyonuna yol açacaktır..
Titanyum-çinko oluk doğal bir gümüş rengine sahip olabilir veya özel olarak bir patina ile kaplanabilir. Bu arada titanyum-çinko %99,5 çinko olan bir malzemedir ve geri kalanı bakır, alüminyum ve titanyum katkı maddelerinden oluşur. Bu durumda titanyum, çinkonun kendisi çok kırılgan olduğu için ürüne belirli bir güç verir. Titanyum-çinko oluklar, özel macunların kullanıldığı işlemde lehimleme ile bağlanır. Bu tip oluk, mevcut olanların en pahalısıdır, bu nedenle çok nadiren kullanılır. Ama 150 yıla kadar sürebilir..
PVC oluklar – en genel. Yapıldıkları plastik kütlesinde boyanmıştır, bu nedenle ürünün rengi tekdüzedir ve yüzey hasar görse bile, malzeme sadece dışarıdan boyanmış gibi bu fark edilmeyecektir. PVC’yi UV ışınlarına ve kimyasal saldırılara karşı daha dayanıklı hale getirmek için olukların yüzeyi akrilik veya titanyum dioksit ile kaplanır. PVC oluklar birbirine kauçuk contalı, mandallı ve yapışkanlı mafsallar kullanılarak bağlanır. Bir PVC tahliyenin hizmet ömrü 50 yıla ulaşabilir ve tümü PVC’nin korozyondan korkmaması nedeniyle sıcaklık düşüşlerine (-50 ° C – + 70 ° C) ve ayrıca büyük kar ve rüzgar yüklerine dayanır. Çatıdan kar erimesi sürecinde, hassas bir kaplamaya sahip olmadıkları için PVC oluklar zarar görmez. Örneğin, çatıdaki buz püreyi çizerse, böyle bir oluk uzun sürmez..
Oluklar farklı malzemelerden yapılmış olmalarına ek olarak farklı şekillerde de olabilirler. Olukların bölümleri aşağıdaki gibidir: yarım daire biçimli, yamuk, yarı eliptik, Meydan ve dikdörtgen, ve ayrıca kornişin şeklini taklit ederek.
Yarım daire şeklindeki oluklar en yaygın olanıdır ve herhangi bir çatı yapısı için uygundur. İçe ve dışa dönük kenarları, olukların mekanik strese karşı direncini artıran sertleştirici nervürlerdir. Yarı eliptik oluklar, daha büyük bir su hacmini barındırabilir ve hareket ettirebilir, bu nedenle geniş bir eğim alanına sahip bir evin çatısından suyu tahliye etmek için kullanılırlar. Belirli bir tasarım için kare ve dikdörtgen oluklar seçilir, bu nedenle her yerde kullanılmazlar. Ayrıca böyle bir yapı çatıdan karın erimesi sırasında kolayca zarar görebilir, bu nedenle özel bir şekilde monte edilir ve çatıya kar koruyucular monte edilir..
Hangi oluk şekli seçilirse seçilsin, borular bunlara uygun olmalıdır: yarım daire biçimli ve yarı eliptik oluklar için – yuvarlak borular ve kutu için (kare, dikdörtgen ve yamuk) – kare borular.
Braketler – oluk tutturma kancaları, tutturma yerlerinin yanı sıra boyut ve şekil bakımından farklılık gösterir. Formun bağlı olduğu bağlantı elemanının yerinden:
- Çatı eğimi boyunca çivilenmiş bir rüzgar tahtasına bağlı braketler. Bu tür kancalara denir ön parantez, rüzgar panosuna vidalanırlar ve bir ayar mekanizmasına sahiptirler.
- Düz kavisli parantez Kirişler arasındaki adım, oluk için braketler arasındaki izin verilen mesafeyi aşmazsa, kiriş ayağına sabitlenir ve ayrıca çıtanın aşırı çıtasına veya sağlam bir tahta döşemeye sabitlenebilir..
- Kirişlerin yan tarafına düz kavisli braketler takılabilir, sadece önce bükülmeleri gerekir.
- Evrensel parantez Herhangi bir yere takılabilir: rüzgar tahtasına, çıtanın son çıtasına, ön veya yan taraftaki kirişlere veya sağlam bir tahta güverteye.
Genellikle braketler oluklar ve tüm oluk sistemi ile birlikte gelir, bu nedenle oluğun şekli ve rengiyle tam olarak eşleşirler. Örneğin trapez oluklar için özel trapez parantezler kullanılır. Aynı şey türlerin geri kalanı için de geçerlidir..
Braketlerin malzemesi, olukların malzemesine bağlıdır. Bakır ürünler için bakır veya çelik braketler kullanılmaktadır. Titanyum-çinko oluklar için sadece titanyum-çinko bağlantı elemanları. Ancak PVC veya polimer kaplı galvanizli çelikten yapılmış oluklar için, kompozit bir kabukla kaplanmış veya giderin rengine uyacak şekilde boyanmış metal braketler kullanılır..
Tutucuların ve braketlerin boyutları, olukların boyutlarına uygun olmalıdır. Ayarlanabilir evrensel modeller olmasına rağmen, her çaptaki oluk ve borulara uyacak şekilde.
Eğimli bir çatıya bir oluk sistemi kurmak, bir kişi ve bir ortak tarafından yapılabilecek kadar kolaydır. Kurulum teknolojisinin kendisinde, tüm sistemin güvenilirliğini belirleyen bazı önemli nüanslar ve küçük şeyler olmasına rağmen. Yeteneklerinizden şüphe ediyorsanız, kurulumu uzmanlara emanet etmek daha iyidir. Gerçek şu ki, drenaj sistemleri üreticileri çoğunlukla ürün için bir garanti veriyor. Sistem elemanları nakliye veya kurulum sırasında hasar görürse garanti geçersiz olacaktır. Yardım için profesyonellere yönelirseniz, sadece ürünler için değil, aynı zamanda yapılan iş için de bir garantiniz olacaktır..
Çatıdan su tahliyesini kendiniz kurmaya karar verirseniz, aşağıdaki talimatlar kullanışlı olacaktır..
İlk adım, oluğa hangi malzemeden ihtiyacınız olduğuna, hangi şekil ve renge karar vermektir. Daha sonra hangi elemanlardan kaç tanesinin gerekli olduğunu hesaplar. İhtiyacınız olan her şeyi satın aldıktan sonra çalışmaya başlayabilirsiniz..
Özel durumunuzda braketleri neyin daha iyi tutturacağını doğru bir şekilde belirlemek son derece önemlidir. Unutmayın, oluktan duvara olan mesafe 6 – 8 cm’den az olmamalıdır.Aksi takdirde duvar atık sudan değilse yoğuşmadan ıslanır..
Bir sonraki kural, oluğun lineer metre başına 5 – 20 mm’lik bir eğimle yerleştirilmesi gerektiğidir, böylece su içinde birikmez, ancak yerçekimi ile huni ve boruya akar. Bu nedenle, parantezler aynı yatay çizgide değil, bir kayma ile sabitlenmelidir. Braketleri kurmaya başlamadan önce, gerekli eğimi hizalamanız ve ana hatlarıyla belirtmeniz gerekir. Ancak o zaman düzenlemeye başlayabilirsiniz.
Çatıdan su nasıl toplanır ve eğim nasıl doğru hesaplanır? Eğimin uzunluğunu alıyoruz, örneğin 8 m Eğim 1 m’de 10 mm olmalıdır Üst ve alt braket arasındaki yükseklik farkının 80 mm olması gerektiği ortaya çıkıyor. Eğimin uzunluğu 12 m’den fazlaysa, iki drenaj borusunun donatılması gerekir ve oluk iki yönde bir eğimle yapılmalıdır. Yamacın ortasından başlayarak, oluğun sol tarafı sola ve aşağı eğimli, sağ tarafı ise sağa ve aşağı eğimli olmalıdır..
Önce en üstteki braket takılır.. İniş borusunun karşı tarafında bulunmalıdır. Çatıdan akan suyun içine düşeceği şekilde döşenmesi gerekir, ancak düşen çığ karın yolunda değildir, aksi takdirde sistem dayanmayacaktır. Çatının kenarından ilk üst brakete kadar olan mesafe 10 – 15 cm olmalıdır, kendinden kılavuzlu vidalarla sabitlenir.
Son en düşük braket ikinci olarak eklenir.. Kendinden kılavuzlu vidalara sonuna kadar sıkılmadan sabitlenmelidir. Daha sonra braketler arasına bir inşaat ipliği gerilir ve ara braketlerin sabitlenmesi için yerler bunun boyunca işaretlenir. Braketler arası mesafe sisteme bağlı olarak 40 – 70 cm olmalıdır, en yaygın aralık 50 cm’dir.. Tüm ara braketler sabitlenir.
Önemli! Braketleri takarken, olukların birbirine bağlanacağını ve braketin bağlantı parçasının altına düşmemesi gerektiğini unutmamak önemlidir. Ayrıca, alma hunisinin altında olmamalı, ondan 10 – 20 cm uzakta olmalıdır..
Bu arada, alıcı huni eğimin köşesine değil, evin duvarları seviyesinde ortaya 40 – 70 cm daha yakın..
Bu nedenle, son alt braket, suyun huniye akabilmesi için ilk takıldığı konumun biraz üzerinde yeniden düzenlenmelidir..
Ardından, oluk monte edilir ve braketlere monte edilir. Oluklar genellikle 1 m, 2 m ve 2,5 m uzunluklarında üretilir, bu nedenle önce elemanların bağlanması gerekir. Bunun için sızdırmazlık kauçuğuna sahip elemanlar kullanılır..
Oluğun kenarlarına tapalar takılır ve doğru yere bir alıcı huni / fırtına girişi kurulur. Huni sulamanın ekseni, olukta kesilen deliğin ekseni ile çakışabilir..
Oluk sadece alıcı boruya doğru değil, aynı zamanda evden uzağa da eğimli olmalıdır. Bu, bir kar çığı durumunda güvenliği sağlayacak ve oluğun hasar görme olasılığını azaltacaktır..
İniş boruları en son monte edilir. Drenaj borusu tam olarak huninin / drenajın altına yerleştirilmelidir. Boru, özel tutucular veya kelepçelerle duvarlara sabitlenir. Kelepçelerin sabitlenmesi duvarların malzemesine bağlıdır, vidalar, çiviler, vidalar veya dübeller olabilir..
Boru tutucular, boru bağlantı yerlerinde – her bir soketin altında – konumlandırılmalıdır. Tutucular arasındaki maksimum mesafe 1,8 – 2 m.
Drenaj sistemi çatıya kurulur, toplanan tüm suyun nereye yönlendirileceğine karar vermek kalır. Ve birkaç seçenek var:
- Yağmur suyunu çatıdan bir kaba boşaltmak. Yağmur suyu için bir varil veya tank evden uzakta (yaklaşık 0,5 – 5 m) yukarıdan yerleştirilebilir veya toprağa gömülebilir. Çatıdan akan su bir kapta birikecek ve daha sonra bir sebze bahçesini veya bahçesini sulamak için kullanılabilir..
- Yağmur suyunun bir filtre kuyusuna boşaltılması. Yağmur suyuna ihtiyaç yoksa ve hiçbir şeyi sulamayacaksanız, toplama filtrasyon kuyusuna alınabilir. Zemine bir moloz tabakasının döküldüğü bir çukur kazılır. Daha sonra, üstüne yarıya kadar kum serpiştirilmiş moloz ve üstüne kum ile doldurulmuş beton bir kuyu yerleştirilmelidir. Bu yatak emici bir eleman olarak hizmet eder. Kum ve çakıldan sızdığı için su arıtılır. Böyle bir kuyu evden en az 2 m uzağa yerleştirilmelidir, aksi takdirde evin etrafındaki yeraltı suyu seviyesi yükselebilir..
- Yağmur suyunun kanalizasyona boşaltılması. Özel bir ev merkezi bir kanalizasyon sistemine bağlıysa, yağmur suyu içine boşaltılabilir, ancak yalnızca anlaşmayla ve ücret karşılığında.
- Yağmur suyunun bir drenaj kanalına veya su kütlesine boşaltılması. Yağmur suyu, bir drenaj kanalına veya su kütlesine (göl, nehir, yapay çukur) döküldüğünde ekosisteme zarar vermeyecek kadar temizdir. Ana şey, şiddetli yağışlarda drenaj kanalındaki su seviyesinin çok yükselmediğini hesaplamaktır..
Evin çatısından su tahliyesi zorunludur, böylece temeli zayıflatmaz ve tahrip etmez. Bu nedenle, mümkünse, tam teşekküllü bir drenaj sisteminin donatılması gerekir. Bu mümkün değilse, örneğin, çatı eğimliyse ve doğal malzemelerden yapılmışsa – saz veya saman, o zaman çıkıntıları evin en az 50 cm dışına çıkmalıdır. zemin.