Fransa’daki düşmanlıkların patlamasıyla ABD kara kuvvetlerinin, kalibreleri 155 mm’yi geçmeyen sınırlı sayıda kendinden tahrikli topçu sistemleri filosu vardı. Daha fazla ateş gücü gerektiren savaş görevlerini çözmek için uygun ekipmanlara ihtiyacımız vardı. Hesaplamalar, mevcut gelişmelerin kullanılmasının, daha büyük kalibreli silahların kullanılmasıyla teknolojinin özelliklerini iyileştireceğini göstermiştir. Bunun sonucu, 8-inç (203 mm) tabancalı umut verici bir ACS için gereksinimlerin oluşmasıydı. Geliştirme siparişi yılın Kasım 1944'inde verildi. Proje çalışma atama T89 aldı.
Referans şartlarına göre, gelecek vaat eden kendinden tahrikli silah, değiştirilmiş bir orta şasi olan T83 / M40 kendinden tahrikli şasiye dayanacaktı. tanka M4A3 Sherman. Bu şasiye bir 115 mm M203 obüs takılmış olmalıdır. Sherman tankları ve M40 kendinden tahrikli silahlar zaten seri olarak üretildi ve gerekli obüsler 1940'tan beri hizmet veriyorlardı. Tüm bunlar, tasarımı nispeten hızlı bir şekilde tamamlamayı ve daha sonra yeni savaş araçlarının üretimine başlamayı mümkün kıldı. Bu yaklaşım tamamen haklıydı: T83 projesinin geliştirilmesi 1945'in ilk aylarında tamamlandı.
Zırhlı T89'in ana elemanı, gerekli tüm donanıma sahip M40 ACS'nin gövdesi oldu. Uygulama düşünülerek tasarlanan mevcut bir M4 tankının yeniden tasarlanmış bir gövdesiydi. Hesaplamalar, bir takımın daha güçlü bir takımla değiştirilmesinin, gövdenin veya birimlerinin önemli bir elden geçirilmesi gerektirmeyeceğini göstermiştir. Bu nedenle, baz zırhlı araç, 203 mm tabancaların montajı için arka kısmı güçlendirmeye ihtiyaç duyması nedeniyle sadece küçük değişiklikler geçirdi.
Gövde mevcut tasarımı korudu ve hala farklı şekil, boyut ve kalınlıktaki birçok parçadan monte edildi. Gövdenin önden izdüşümü, transmisyon bölmesi kapağı olan alt kısım tarafından, 4 inç kalınlığa (10 cm kadar) kadar korunmuştur. Üst ön kısmı dikey olarak geniş bir açıyla yerleştirildi ve kalınlığı 12,7 mm idi. Gövde, arka kısım kısmı ve yatay bir tavana sahip dikey kenarlara sahipti. Kıç kısmında, yukarıdan ve arkadan açık bir kabin şeklinde yapılmış bir dövüş bölmesi tasarlanmıştır.
Teknenin düzeni, zamanın kendinden tahrikli silahlarına benziyordu. Kasanın önünde, alt ön kısmın karakteristik bir görünüme sahip olduğu iletim üniteleri yerleştirilmişti. Onların arkasında, sürücü ve komutanın yerleriyle bir yönetim departmanı vardı. Motor bölmesi için sağlanan gövdenin orta kısmında. Motor şanzımana, kontrol bölmesinden geçen bir pervane şaftı ile bağlandı. Savaş silahının altında bir silah ve mühimmat ile yem verildi.
Şasi radyal tutulur havacılık 975 hp'ye kadar Continental R4 C400 motor Şanzıman beş vitesli düz şanzıman ve motoru ön tahrik tekerleklerine bağlayan diğer üniteleri içeriyordu. Motor ve konumu hariç T89, santral ve ilgili bileşenler açısından Sherman tankı ile birleştirildi. Aynı zamanda, M40 kendinden tahrikli toplarla tam birleşme sağlandı.
Temel proje ile karşılaştırıldığında ve değişiklik olmadı. Her iki tarafta iki destek silindiri ve her biri bir destek silindiri bulunan üç araba vardı. Kendinden tahrikli tabanca, yatay bir elastik eleman dizilimi ile HVSS tipinde bir yaylı süspansiyonla donatıldı. Kasa perspektifinin tasarımına göre T89, M40 ve M4A3'ten farklı değildi.
Çekim sırasında ACS'yi yerinde tutmak ve güçlü bir geri tepme darbesinin makinenin kıçındaki yere aktarılması için, güçlendirilmiş bir açıcı vardı. Çekimden önce çalışma pozisyonuna indirilmesi ve bir el vinci kullanılarak taşınmaya kaldırılması önerildi. Açıcının montajı için braketlerde bir hesaplama yapılarak platformun çalışması için platformun büyüklüğü artırıldı.
Teknenin kıç tarafına, iki düzlemde tabancalar ve yönlendirme mekanizmaları için bağlantı elemanlarıyla birlikte M17 kurulum tipi yerleştirildi. Manuel tahrikli mekanizmalar, tabancanın makinenin ekseninden yatay bir düzlemde makinenin ekseninden 18 ° 'ye kadar bir açıyla döndürülmesine ve namluyu -5 °' den + 45 ° 'ye dikey olarak yükseltmesine izin verdi. Dövüş bölmesindeki silah kurulumuna ek olarak, ayrı yükleme yüklerinin 16 mermilerini ve hareket sırasında topçuların iniş yerlerini taşımak için raflar sağlandı.
Kullanılan M115 obüs, 203 mm bir kalibreye sahipti ve namlu uzunluğu 25,3 calibre ile donatıldı. Kendinden tahrikli silahların vücuduna iletilen geri tepme kuvvetini azaltan hidropnömatik geri tepme önleyici cihazlar vardı. Silah bir piston kapısına sahipti. Daha kısa namlu uzunluğu nedeniyle, daha büyük bir kalibreye sahip olan M115 obüs, M1'ta kullanılan M2 / 40 toplarından biraz daha düşük ağırlıkla farklıydı.
Kendinden tahrikli tabanca savaş konumunda. Fotoğraf Militaryfactory.com
M115 obüs mühimmatı, 106 kg ağırlığında iki tip yüksek patlayıcı parçalanma mermisi, M1 ve Mk 1A90,7'ten oluşuyordu. Ayrıca, farklı ağırlıklar ile çeşitli itici şarj varyantları sağlanmıştır. 595 m / s'ye varan başlangıç hızıyla, mermiler 16,9 km mesafeye kadar uçabilir.
T89 mühimmatı, füze yükleriyle toplam 16 mermisinden oluşuyordu. Bu teknolojinin yeteneklerini genişletmek için ulaşım araçları yardımı ile teklif edildi. Ek olarak, T30 / M83’e dayalı T40 mühimmat konveyörünün değiştirilmiş bir versiyonu yeni ACS ile birlikte çalışacaktı. 1944'in sonunda, 105'tan 250 mm'ye kadar olan mermiler için üniversal montajların bulunduğu arka bölmede, bu makinenin yükseltilmiş bir versiyonu önerildi. Böylece, bu tür makineler çeşitli tiplerde kendinden tahrikli tabancalarla çalışabilir ve uzun süre ateş etmelerini sağlayabilir.
Yeni silahların kullanılmasına rağmen, mürettebatın bileşimi aynı kaldı. Şoförün ofisi ve komutanı dairede bulunmaktaydı. Hesaplama araçları, savaş bölümündeki altı kişiden oluşuyordu. Görevleri, silah bakımı ve ateşleme için çeşitli operasyonları içeriyordu.
M89'in modernize edilmiş bir versiyonu olan kendinden hareketli tabanca T40'in benzer boyutları vardı. Makinenin uzunluğu (aletsiz) 7,12 m, genişlik 3,15 m ve yükseklik (tabanca kurulumunun üst noktasında) - 3,3 m Makinenin savaş ağırlığı 36 t idi. Şasi ve enerji santralinin tasarımında ağırlık parametrelerinde önemli bir fark yok önceki M40’e dayanarak yeni ACS’nin mobilitesini korumasına izin verildi. Karayolu üzerindeki maksimum hız 40 km / s, güç rezervi - 160 km. 2,3 m genişliğinde hendek üstesinden gelme, 60% veya 61-cm duvar eğiminde tırmanma ve ayrıca bir rezervuardan 1 m derinliğine wading olasılığı korunmuştur.
Projenin geliştirilmesi T89 sadece birkaç hafta sürdü. 1945'in ilk aylarında, yeni kendinden tahrikli silahların inşasıyla uğraşan Pressed Steel Car şirketi, yeni bir savaş aracının prototipini bir araya getirme emri aldı. İnşaat tamamlandıktan hemen sonra, deneyimli bir ACS T89 teste tabi tutuldu, Aberdeen Proving Ground, onlar için bir platform haline geldi. Testler ciddi bir problem ortaya koymadı. Hem silah hem de şasi, tüm önemli eksikliklerden kurtulabilmeleri için gerekli tüm kontrol ve modifikasyonları çoktan geçmişti.
Mart 1945’te prototip T89, askeri ve sanayinin ileri teknoloji üretimi için planlamaya başlamasını sağlayan testleri tamamladı. Ağustos ayında, kendinden hareketli tabanca T89, M43 Howitzer Motor Carrier adı altında kabul edildi. Bazı raporlara göre, testlerin tamamlanmasından hemen sonra yeni ekipmanın seri üretimine ilişkin karar verildi, ardından küçük seri M43 montajı Preslenmiş Çelik Araba fabrikasında başladı.
Seri M43 HMC'nin üretimi, İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar devam etti (diğer verilere göre, yılın 1945'unun sonuna kadar). Bu süre zarfında, 48 M115 howitzers ile zırhlı araçlar inşa edildi. Bazı kaynaklara göre, M43 ACS'lerin en azından bir kısmı (veya tamamı) sıfırdan yapılmamıştır, fakat mevcut M40 GMC dizilerinden yeniden yapılmıştır. Savaşın bitmesinden sonra (veya 45'in sonunda), kendiliğinden çalışan silahların yapımı iptal edildi.
Raporlara göre, M43 ACS çok geç ortaya çıktı, bu yüzden II. Dünya Savaşı'na katılmak için zamanları olmadı. Bu teknik topçu birimlerine ancak Avrupa'daki savaşın çoktan sona erdiği 1945 yazının başında girmeye başladı. Buna rağmen, birlikler en son teknolojiden tam olarak yararlanmaya başladı. Mastering işleminden sonra yeni makineler defalarca çeşitli egzersiz ve manevralarda kullanılmıştır. Ayrıca, gelecekteki makinelerde M43 HMC savaşlarda yer almayı başardı.
M43 Kore'de, 13 Ağustos 1952. Fotoğraf Wikimedia Commons tarafından
Kore'deki savaşın başlamasından sonra, Birleşik Devletler silahlı kuvvetleri, Sherman tankına dayanan kendinden tahrikli topçu bağları da dahil olmak üzere askeri operasyonlar tiyatrosuna çeşitli askeri teçhizatlar gönderdi. M40 GMC ve M43 HMC zırhlı araçları, uzaktaki hedefleri kapalı konumlardan çıkarmak için aktif olarak kullanıldı. Bu durumda, “eski” kendinden tahrikli silahların hesaplanmasıyla İkinci Dünya Savaşı sırasında işlenen teknikler kullanıldı.
M43 ACS'nin çalışması ellilerin ikinci yarısına kadar devam etti. Şu anda, Amerikan birlikleri hizmet vermeye devam eden İkinci Dünya Savaşı’nın eski teknolojisini yazmaya başladı. Kara kuvvetleri eski M4 Sherman tanklarını ve bunlara dayanarak çeşitli zırhlı araçları reddetti. Sonuç olarak, tüm M40 ve M43 iptal edildi. M43 HMC kendinden tahrikli tabancaların en az üç kopyası birkaç ABD müzesinde saklanmaktadır.
Göre:
http://afvdb.50megs.com/
http://militaryfactory.com/
http://vn-parabellum.com/
Hunnicutt RT Sherman. Amerikan Orta Tankı Tarihi. Navato, CA. Presidio Press, 1994