Bugün, Belgrad ve Priştine liderliğinden temsilcilerin uzun zamandır ilk kez masada oturduğu Kosova'da yeni bir müzakere turu yapılıyor. Yirmi yılı aşkın bir süredir devam eden müzakerelere, mutlu ve mutsuzlar aracılık etti, ancak müzakere ortakları da değişti. Bu toplantının en büyük önemi, hiç bir şekilde gerçekleşmesi ve sürecin tıkanıp kalmamasıdır.
Macarlar, Kosova'ya
Kosova, eski Yugoslavya döneminde bir yandan para yutan ve o zaman bile siyasi çözüm bulan sorunlu bir bölgeydi. Sırp milliyetçiliğinin ana ideologlarından biri olan Dobrica Ćosić, toprakların Sırplar ve Arnavutlar arasında bölünmesini daha XNUMX'lı yıllarda önerdi ve bu fikir esasen günümüze kadar geldi, sadece “koşullar” değişti.
Ancak bu, Kosova krizini çözmek için en çılgın plan değildi, çünkü her zaman bir kriz olmuştur, çünkü Kosova, II. Dünya Savaşı'ndan sonra veya öncesinde Yugoslav kontrolü altında kalmak istemiyordu. XNUMX'lerde Tito, o zamanki içişleri bakanı Aleksandar Ranković'i Kosova'ya düzen getirmesi için görevlendirdi.
OZNA'dan UDBA adlı gizli servisin de başkanı olan Ranković, Kosovalı Arnavutlar için her türlü özerkliğe karşı çıkarken bunu tam anlamıyla anladı.
Ranković, Kosova'yı eski Yugoslavya ve onun birliği için bir tehdit olarak gördü, bu nedenle gizli servislerin katılımıyla, 1948'de Sovyet-Yugoslav ayrılmasından sonra Arnavut aydınlarının hapsedildiği Arnavut nüfuslu bir bölgede polis terörü başlattı. Aynı zamanda Voyvodina Macarları ve Sancak Müslümanları da benzer bir kadere sahipti.
Yugoslav Devlet Başkanı Tito ve dönemin Türkiye Dışişleri Bakanı 1953'te Kosova Yugoslavya'nın Anadolu'ya göç etmesine izin vermeyi kabul etti, bu da çok sayıda Kosovalı Arnavut ve Sancaklı Müslüman'ın evlerini terk etmesine ve yerlerine Karadağlı ve Sırp ailelerin geçmesine neden oldu. Kosovalı Arnavutlar da İkinci Dünya Savaşı'ndan önce Türkiye'ye göç ettiler.
Kosova'nın Voyvodina'dan Macarlarla doldurulduğu da söyleniyor.
Ancak Ranković, Tito'nun yatak odasını kirletmekle suçlandı, ki bu doğru ya da değil - ancak içişleri bakanı ve gizli polisinin çok fazla güç kazandığı ve bu nedenle Sırpların iyi isteyerek almadığı dolaşımdan çekildiği açıktı. . . .
Yugoslav Komünistleri, Ranković döneminden sonra Kosova'yı biraz olsun sakinleştirmeyi başarsalar da, sonunda orada bir kardeşlik duygusu oluşturamadılar.
Bazılarına göre, Slobodan Milošević 1999'larda yukarıda bahsedilen Ranković yöntemlerine geri döndü ve bunun sonucunda Sırplar XNUMX'da Arnavut kitleleri Kosova'dan kovdu ve Küçük Yugoslavya'ya karşı NATO hava saldırılarına neden oldu.
Yani Kosova krizi geçen yıl başlamadı, XNUMX'larda da başlamadı. Geçen yüzyılda ve hatta daha öncesinde sürekli olarak mevcuttu ve bugün nihayet çözülürse çok şaşırırdım.
son yirmi yıl
Başlangıçta, bombalamadan sonra, BM Güvenlik Konseyi'nin dört daimi üyesi - Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere, Fransa ve Rusya - ve Almanya ve İtalya'dan oluşan “İrtibat Grubu”, az ya da çok başarılı ya da başarısızlıkla arabuluculuk yapmaya çalıştı.
Kosova-Sırbistan müzakerelerinin ilk durağı 1999'da Fransa'daki Rambouillet oldu, burada bir miktar geçişten sonra Kosova'ya referandum teklif edildi, bu yüzden Arnavutlar sonunda bunu kabul etti, ancak Sırplar yapmadı.
Başarısızlığın ardından Martti Ahtisaari, daha önce finansal olarak desteklediği Kriz Grubu'ndan bağımsız olmasa da, BM adına arabuluculuk yapmaya çalıştı. Ahtisaari, Viyana'da “barış sürecini” koordine ettiği bir ofis açtı.
Sonuç, 2006 yılında yayınlanan ve çok ırklı, demokratik, kendi kendini yöneten bir toplumun kurulması gereken Kosova'ya “sınırlı özerklik” veren Ahtisaari Planı oldu.
Kosovalı Arnavutlar planı 2007'de kabul ettiler, ancak Sırplar kesinlikle kabul etmediler, çünkü sonuç Kosova'ya bağımsızlık vermek olacaktı. Sırpların planı reddetmesi, pratikte BM arabuluculuğunun sonu anlamına geliyordu.
O yıl, 2007'de, sözde Troyka Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa Birliği ve Rusya tarafından kuruldu ve Moskova, şu anda Rusya'nın Belgrad büyükelçisi olan Alexander Bocan-Kharchenko tarafından temsil edildi.
Troyka faaliyetlerine üç ay sonra ve çok geçmeden sona erdi. Kosova bağımsızlığını ilan ettive yeni bir durum ortaya çıktı.
yeni durum
Bağımsızlık ilanının ardından BM, arabuluculuk faaliyetini Avrupa Birliği'ne devretti, Sırplar bundan en az memnun kaldılar, çünkü arabuluculuk faaliyeti böylece tamamen Batı'nın eline geçti, yani Batılılar Rusya'yı bu hafif süvari kesintisinden dışladı.
Böylece, Brüksel Anlaşması, AB arabuluculuğu aracılığıyla 2013 yılında imzalanmıştır ve bu, şimdi Sırp tarafı tarafından Sırp Belediyeler Birliği'nin kurulmasıyla bağlantılı olarak sıklıkla dile getirilmektedir.
Prensipte Avrupa Birliği'nin arabuluculuk yapmasına rağmen, Amerika Birleşik Devletleri genellikle katılımcıları desteklemek için müzakerelerde görünür.
ABD Dışişleri Bakanlığı'nın Batı Balkanlar elçisi Matthew Palmer, bugünkü duruşmadan önce, müzakerelerin ABD'nin değil, Sırbistan ve Kosova'nın Avrupa Birliği ve ABD üzerinden olduğunu söyledi.
Bu, Almanya ve Fransa Kosova'da bir çözüm için çalışmaya çalışırken Donald Trump'ın başkanlığı için geçerli değildi ve ABD müzakerelere ancak Trump başkanlığının sonunda, ancak daha sonra iki ayaklı olarak girdi.
Şu anki temel duruma gelince, şu an için önceki müzakerelerden bir değişiklik görmedik, ya da olsaydı, sadece ters yönde olurdu.
Tahminlere dayanarak, Sırpların Kosova'da bir Sırp toplulukları örgütü kurulması yönündeki taleplerini yinelemeleri ve ardından Kosova'nın bağımsızlığını tanımayı reddetmeleri bekleniyor.
Aynı zamanda, Kosova liderliği yekpare bir, yani tamamen Sırp kurumsal sisteminin yaratılmasını kabul etmiyor, çünkü bunun nereye gittiğini biliyorlar, bunu kendileri “kahramanlıkla” yaptılar, ancak tanınmasını talep edecekler. Kosova'nın bağımsızlığı ve bilim burada bitiyor.
Sadece iki uç oldukları için değil, her iki yönde de bir kayma olmadığı için.
Brüksel'deki görüşmelerden sadece yarım gün önce Sırp cumhurbaşkanı, Kosova Başbakanı Albin Kurti'den hiçbir şey beklemediğini ve bir adam elini, bir başkası boynunu burksa bile Kosova'nın bağımsızlığını imzalamayacağını söyledi.
Aynı zamanda Albin Kurti, kendileri için acil olmadığını ve şu ana kadar yapılan tüm anlaşmaları yeniden müzakere etmek, yani esasen yeniden başlatmak, Sırpların hiç de memnun olmadığı müzakereleri yeniden başlatmak istediklerini söyledi.
Sırbistan cumhurbaşkanı kısa süre önce, gelecek nesillere “donmuş bir çatışma” bırakmak istemediğini, çünkü İsrail'de olduğu gibi herkes istediği zaman onu dondurabileceğini söyledi.
Dolayısıyla bu toplantının en önemli yanı, bunun gerçekleşmesi ve sürecin tıkanmaması.