Öykü Bu aile, o kadar çok götürür ki, ilgisizce ve küçümseyici bir şekilde muamele görür (savaşın savaş olduğunu söylerler), boş bir gemi gibi sadece bir alçakça kişi olabilir: öyle görünüyor ki, bir kapasite var, ama bakım yok. Bunu acılıkla yazıyorum çünkü böyle insanlarla tanıştım. Hatta biri bir veya sekiz çocuğunu kaybetmenin eşit oranda bir dağ olduğunu söyledi. Başkalarının ölçeğini ölçmeyeceğim ve sıkıntılarımı ellerimle değil, kusacağım ama hikayeye başlayacağım.
Mary'nin kocası, George Ignatievich, karısından çok daha yaşlıydı. Gençliğinde katip olarak görev yaptı, titiz ve yorulmadan çalıştı. Sonra dükkanı kendisi tutmaya başladı. Zaten neredeyse kırk yaşında bir erkeği mütevazı bir kız olarak sevmişti. Uzun bir süre çalıların arasında dolaşmadım, Paskalya'dan önce gittim ve doğrudan evlenmeyi kabul edip etmeyeceğimi sordum. “White Dew” filminden bir sahne hatırlıyorum: “Sen: aşk, aşk, su-shu, la-la - ve boşanma! Ve annene açıklamadım, aşk hakkında hiçbir şey demedim, ama neredeyse elli yıl boyunca bir ruhum vardı ... ”İşte bu şekilde ortaya çıktı.
Aile gözlerimizin önünde büyüdü, çocuklar doğdu. Ve kimsenin konuşmadığı sevgi, Frolov ailesindeki en önemli şeydi. Tabii ki, eşlerin kavgaları vardı, ama son güne kadar Georgy Ignatievich eşini “sen” ve Masha için çağırdı. Ve diğer insanlara insan gibi davranmayı başardılar. Ve iyilerinden titremiyorlardı.
Komşular böyle bir durumu hatırladı: Aile zaten büyüktü, daha geniş, yeni bir eve ihtiyaç vardı. Ama yeterli para yok. Bahçeye konan küçük bir taş aldık. Bu tepe yavaş yavaş "k" ekini kaybederek büyüdü. Fakat bir kere sağanak Zadonsk'a düştü, ana caddeye bir duvar düştü - Kamenka. Ve Frolov, duvarı restore etmek için bütün rezervlerini verdi. Birbirlerine danışmak bile çok uzun sürmedi. Oldu - neyin kişisel olduğunu ve neyin halka açık olduğunu anlamadan yardım ettiler.
George Ignatievich savaşın başladığını kabul etmedi - başlamadan bir ay önce öldü. Aniden, bir günde. Rahat bir dul: hemen hemen bütün çocukları - on oğlu ve iki kızı - zaten ayaktaydı, yetişkinlerdi. Leningrad - Başka bir şehirde yaşadılar.
Oraya ilk giden, savaştan çok önce, en büyük oğlu Michael. Sakin, ihtiyatlı, bilgi için olağanüstü bir susuzluk yaşadı. Okulda neredeyse dört ayak almadım, gönüllülükle okudum. Mishin'e enstitüye giriş için basit bir tarif: işte istedikleri her şeyi öğrenmek ve çok okumak. Babası öldüğü zaman, Michael çoktan başarılı bir adamdı. Politeknik Enstitüsü'nden mezun oldu, Deniz Harp Okulu öğretmeni oldu ve teğmen albay rütbesini kazandı! Savaşın ilk gününde, Mikhail radyoda konuştu, kalbini kaybetmemeye ve düşmanla savaşmaya çağırdı. Kendisi düşmanın manyetik mayınlarından gemilerin korunmasına girişti. Mikhail Georgievich, çok etkili bir sarma olmayan koruma yöntemi icat etti ve bir telif hakkı sertifikası aldı. Birçoğu Frolov’un yönteminin Kurçatov’u bile aştığına inanıyordu: çok miktarda tel gerektirmiyordu, çok daha ucuz çıktı. Nazi madeninde bu yöntemin kullanıldığı tek bir gemi havaya uçurulmadı. Bu başarı için Mikhail, Stalin Ödülü'ne layık görüldü. Ancak bunu öğrenmek için zamanı yoktu: bombalandığı bir savaş gemisinin testleri sırasında Leningrad'daki hastanelerden birinde ağır şekilde yaralandı ve öldü. Ve aile, aile, ilk çocuklarının başarıları hakkında hiçbir şey bilmiyordu, çünkü iş sırdı. Mikhail'in sadece akademide ders verdiğine inanılıyordu ...
İkinci oğlu, Dmitry, çocukluk denizden "hasta". Filoya katılmayı hayal etti ve hayalini olabildiğince iyi gerçekleştirdi: tek bir günü şarj etmeden geçirmedi, sporla ciddi bir şekilde ilgileniyordu, iyi çalıştı. Rüya gerçekleşti. Otuzlu yılların sonlarında Dmitry denizleri ve okyanusları sürdü. Çok şey görmüş ve ailesine çok şey söyleyebiliyordu, ancak savaştan önce Baltık'ta eve gitmek için bile zamanı yoktu. donanma Leningrad'ı savunmaya başladı. 1941 sonbaharının sonunda Dmitry'nin hizmet verdiği gemi bir mayın tarafından havaya uçuruldu. Sadece üç denizci hayatta kaldı, aralarında Frolov ağır bir şekilde şok olmuştu. Bir şekilde su üzerinde tahtalar toplayarak, bir çeşit sal yaptılar, bu yüzden yardım gelene kadar buzlu suda birkaç saat kaldılar. O zaman, Dmitry uzun süre hayatta kalmasına rağmen, doktorlar hayatta kaldı. Yine filoya gitti. Şanslı değildi: Dmitry defalarca yaralandı. Doktorlar kurtuldu. Ancak son yara özellikle ağırdı: kafada. Ve genç adam bir kez daha hayata döndü, ancak uzun süre değil: eve döndü ve yaralardan öldü.
Üçüncü kardeşin adı Constantine idi. Ayrıca cesur bir çocuk olarak büyüdü ve bu cesaret bazen bir tür çaresizdi. Öyleyse, Don'a Sessiz denmesine rağmen hain hızlı akımlarıyla tanınır. Yani, bir zamanlar kızlar boğuluyordu. Daha sonra bir okul çocuğu olan Kostya, bunu fark etti, kıyıya koştu, uçurumdan suya fırladı ve her ikisini de çıkardı. Hiçbir şeyden korkmadım - ve kazandım. Ve bahçıvan neydi! Özel bir gül türü yetiştirdi - büyük çiçekler çeşitli tonlarda, hatta siyah tonlarda olduğu ortaya çıktı. Kostya kıza bakmaya başladığında, Zadonsk'un yarısı buketlerine iyi bir kıskançlık ile baktı.
Memleketindeki bir meslek okulundan mezun olduktan sonra Leningrad'daki büyük kardeşlerine gitti, enstitülerden birinin akşam bölümüne girdi ve çalışmaya başladı. Evlendim Savaşın ilk günlerinde gönüllü oldu. Bir keresinde karımı aradım: “Önden geldim - mutlu günler! İstasyonda buluşalım, yakında trenle geleceğim! ”Sevinçle kendisini hatırlamadığı için istasyona yarım saat içinde ulaştı. Ve kordonu gördüm: tren bombalandı, içindeki insanlar öldü ...
Dördüncü kardeşi Tikhon, roller operatörü oldu ve savaş başlamadan önce uçan klübe girdi. Önünde topçu ve daha sonra da uçuş birliklerinde görev yaptı: genç bir hobi işe yaradı. En tehlikeli görevde uçtu, birçok kez yaralandı. Garnizon gazetesinde Tikhon hakkında neler yazıldığını gösterenler:
"George Ulyanovsky, Tikhon Frolov,
Takip ederler - Fedyakov ve Tamarov,
Uzaktaki yangınların sisleri üzerinde uçtuk,
Yanan ateşin denizi üzerinde.
Bir çok Nazi alayı
Almanca büyük bir grup
Rus süren Meretskov'un genişliğinden
Frolov, Batetskaya'nın üzerinde "IL" yü yükseltti.
Frolov istilacıları ezildi
O bombaladı. Ve gece uçuşlarında.
Navigator saldırı alayı oldu.
Uçakları batıya sürdüm ... ”
1944'in baharında, Tikhon filo komutanı oldu ve yakında kaptan rütbesine verildi.
Sık sık ev mektupları yolladı - belki diğer kardeşlerden daha sık. “Merhaba, sevgili anne ve Anya! Dün, Michael ve Nina'nın öldüğünü yazdığı Tony'den (bu ikinci kız kardeş) bir mektup aldım. Benim için çok zor haber. Ve bunların hepsinde lanet olası Fritz suçladı. Erken ölümü ülkemizin çok değerli birine ve erkek kardeşime getiren onlardı. İki küçük çocuk yetim kaldılar. Ama hatırlamalarına izin ver: Biz, on, kardeşler öldü, onun yerine bir başkası olur. Bu mektuptan ayrıca Leonid'in orduya götürüldüğünü de öğrendim. Olması gerektiği gibi, ülke bunu talep ediyor ve her birimiz ölülerin ve genç yetimlerin ölümünün intikamını almak zorundayız. Öyleyse olacak.
1945'in baharında, Tikhon, Koenigsberg kalelerini bombalamak için alayını yönetti ve öldü. Tikhon toplu bir mezara gömüldü.
Vasily hakkında fazla bir şey bilinmiyor. O da kardeşlerini Leningrad'a kadar takip etti, tesiste bir turner olarak çalıştı. Gönüllü oldum. Annesine mektuplar yazdı ve sonuncusunda: “Buradan dönmem pek mümkün değil - bu biraz burda olacak. Ancak onlara biber ekliyoruz, Fritzes mezarını burada bulacak. Herkesi sıkı sıkı sarılıyorum ve çok seviyorum ... ”Vasili Nevskaya Dubrovka'da öldü.
Nikolai çok klibinde olmayan bir çocuk olarak büyüdü, ama annesini çok sevdi. Köpeklerden çok korkuyordu (o sırada Zadonsk'ta birçoğu vardı). Bir gün, anne yiyecek için bazı şeyleri değiştirmek için köye gitti. Akşam geç saatlerde, annenin köpekler tarafından ısırılmayacağından korkan Kolka, onunla tanışmak için kentin eteklerine gitti. Çite yaslandı ve içini gizleyerek korkuyu gizliyordu.
Mükemmel bir balıkçıydı, basit bir yemle zengin bir avı çekebiliyordu. Savaştan önce Leningrad fabrikasında tamirci olarak çalıştı. Ve mantıklı bir tamirci - mühendisler tavsiye için ona gittiler. Altın Eller - Kendisi birkaç televizyon topladı. Savaşın ilk yılında, Nikolai küçük komutanlar okulundan mezun oldu. Birçok kez yaralandı. Savaştan geri, ama yakında öldü.
Leonid'in bir rezervasyonu vardı, onu öne çıkarmadılar. Bunun birkaç nedeni vardı. İlk - savaştan çok önce, hala bir çocuk kayak yaparken, ciddi şekilde düştü ve böbreklerine zarar verdi. Ve ikincisi farklı. 1941 yazında bir dönüm noktası olan Leonid, Leningrad fabrikasında çalıştı. Bu üst sınıf bir efendi, bitkinin müdürü sıkı ve sıkı bir şekilde adama önü unutmasını emretti - bu tür insanların yerinde olması gerekiyordu. Ancak Lenka bunu istemedi. Bir açıklamadan sonra bir açıklama yazdı - herkes reddetti. Ancak askeri kayıt ve kayıt bürosu çalışanları bir kez hata yaptı: rezervasyonun onaylanmasıyla biraz geç kaldılar. Ve Leonid, günü iyileştiren diğer gönüllülerle birlikte trene bindi. Yolda iki kez, fabrika müdüründen geri dönme isteği ile telgraflar gönderildi, ancak turner Frolov geri dönmedi. Bir mobil onarım istasyonu olan "sinek" üzerinde hizmet etti, ölü kardeşlerin intikamını aldı. bir tanklar savaş alanında tamirat yaptı. Faşist bir kabuk "sinek" e çarptığında ...
Peter, halen bir okul çocuğu iken Leningrad'a geldi. Doğru, vicdan kardeşlerin boynuna asılmalarına izin vermedi ve onlardan yavaş yavaş değiştirmek için koştuğu derslerden sonra fabrikada bir iş buldu. Ünlü bir motosiklet sürdü - ve savaş öncesi ve savaş döneminde: teslim raporlar. Gittim ve keşif yaptım. Yaralandı, ancak kendisini hastaneye gömmedi, öne doğru koştu. 1943 yılında öldürüldü.
Tahliye edilen tesiste çalışan Alexey hiçbir zaman öne çıkmadı. Tüm savaşta çalıştı, kendisini korumuyordu. Savaştan sonra Kazan'da ölümüne kadar yaşadı.
Mitro veya Mitrofan kardeşler arasında en zayıf şekilde büyüdü, erken çocukluk döneminde ciddi bir hastalığı vardı, neredeyse öldü. Ama bir yıl boyunca savaşmayı başardı ve hayatta kaldı. Leningrad'da yaşadı, ancak her yaz doğduğu Zadonsk'a geldi, evi ve bahçeyi korudu. Ve hepsi Mitro'ya günün geleceği gibi görünüyordu - bütün büyük mutlu ailesi bir araya geldi ... Ama bu rüya gerçek değildi.
Rahibe Antonina da savaştan önce Leningrad'a gitti. Orada ilk önce onlar için yabancı bir şehirde kardeşlerinin annesinin yerini aldı. Evli, oğlu Valerik doğdu. Tahliye etmedi, kuşatılmış şehirde kaldı. İşte Zadonsk'ta, 1943'in sonbaharında annesine ve kız kardeşine, “Merhaba, sevgili anne ve Anyuta! Sana uzun süredir yazmadım, yapamadım. Hastaydım ve pek iyi değildim - seni üzmek ve endişelenmek istemedim. Hala hayattayım, ama sonra ne olacağını bilmiyorum. Çok fazla korku vardı. Ve şimdi devam ediyorlar. Sabahtan akşama kadar çalışıyorum. Bu nedenle anaokulundan Valerik almıyor. Ağlıyor ama ne yapmalı? Üşüttüm, öksürdüm, ama bu çıkmazdan çıkış yolum yok. Onu öğle yemeğinden koparıp anaokulunda giyin. Patatesleri bazen "üniforma" içinde nasıl hayal ederiz? "Bir buçuk yıl, yemediğimiz gibi ..."
Yakında Tonya ve üç yaşında bir çocuk yataktan kalkamadı. Çocuk yürümeyi unuttu. Antonina meslektaşları tarafından bulundu ve kurtarıldı. Bıkmış, dışarı çıktı. Ve sonra parsel uzak Zadonsk'tan geldi. Doğru, yolda çok uzun zaman geçirdi, elmalar çürümeye zaman aldı, fareler kutunun köşesini kemirdi, buğdayın bir kısmını delikten döküldü. Ama yine de çok büyük bir yardımdı ...
Anna çok sorumlu bir kız büyüdü. Neredeyse bütün Frolov çocukları gibi, çok iyi çalıştı. Savaş boyunca, Anna annesiyle birlikteydi, ona tüm gücüyle yardım etti. Hayatını ancak savaştan sonra düzenledi, ama evlilik düzelmedi, evlilik hızla düştü. Ne yazık ki, Anna tek çocuğunu kaybetti - bir kız. Öğretmen olarak çalıştı ve o zamandan beri bütün sevgisi diğer insanların çocuklarına verildi.
Peki ya Maria Matveyevna? Muazzam kederiyle başa çıkmayı nasıl başardı? Her nasılsa yapabilirim. Kalbi sertleşmedi, birileri bunu mahkum etse de ... Maria Matveyevna uzun bir yaşam sürdü, 96 yıllarında öldü. Tüm ölen çocukların mektuplarını yürekten biliyordu. Genellikle evin yakınındaki bir taburede oturdu. Yabancı çocuklar geçti - basit şeker veya zencefilli kurabiye.
Ve bir zamanlar büyük Frolov ailesinin yaşadığı sokağa şimdi isimleri verildi. Bu, bu aileyi öğrenen ve önce yazan Lipetsk gazeteci Alexander Kosyakin'in büyük bir değeri.
Şimdi Zadonsk'taki annenin bir anıtı var - onu Zaferimizin altmışıncı yıldönümünde kurdular. Lipetsk bölgesinin yönetimi, paranın çoğunu anıt için tahsis etti, ancak Lipchans ve Leningraders da önemli miktarda para topladı (bu yanlışlıktan dolayı özür dilerim ama burada "Petersburgers" diyemem ...). Mütevazı anıt. Ama hiçbir şey düşünmeden geçmek, işe yaramayacak ...