Dış politika devrimi
Doğuya Dönmek - bu, Batı ile olan oyunda bahis miktarını artırmak için tasarlanmış bir gösterge değildir. Bu, iyi düşünülmüş, dengeli, çoktan gecikmiş bir politikadır. Asya pazarlarına yeniden yönlendirme uzun zamandan beri tartışılmaktadır. Vladimir Putin geçtiğimiz günlerde bu görevi 21. yüzyıl için temel Rus önceliği ilan etti. Ve bu durumda Batı yaptırımları mükemmel bir katalizör olabilir. Zaman içinde, Rusya’yı dış politikada harekete geçirip harekete geçirmeye zorladıkları için Amerikan ve Avrupalı “ortaklara” teşekkür ediyoruz.
Rusya’nın maliyetlerle ilgilenmeyeceği ve batı kuruluşun düzenini geri kazanmak için ulusal çıkarları feda etme niyetinde olmadığı zaten açık. Amerikan Dış İlişkiler Konseyi'nden bir uzman olan Robert Kahn, “Bu, stratejik düşüncede ciddi bir dönüş” dedi. - Batı ile ilişkiler Moskova için öncelikli olmaktan çıktı. Ve eğer birisi ekonomik yaptırımların Kremlin'i dizlerinin üstüne koyacağını düşünüyorsa, öyle değil. Ters etki üretecekler. Avrupa pazarının kaybedilmesi, yalnızca uzun bir hedef olarak söz edilen APR'ye yeniden yönlendirme sürecini hızlandıracak.
Londra merkezli Stratejik Etütler Enstitüsü Nicholas Redman, “Rusya uzun zamandır Batı'ya olan bağımlılığını en aza indirmeye karar verdi (burada denizaşırı şirketlere karşı mücadeleyi ve Rusya'daki Rus yetkililerden sermaye geri dönüşünü hatırlayabiliriz, A.T.),” diyor. - Aslında, medeniyet seçiminden bahsediyoruz. Moskova, Avrasya kimliği uğruna Avrupa kimliğini reddediyor. ”
Yakın zamana kadar, ABD ve Avrupa, Rusların Doğu'ya dönüş olasılıkları konusunda şüpheciydi: Moskova, PRC’nin “hammadde ekinin” rolünü kabul ederek gönüllü olarak Pekin’in altına girmeyecek. Bununla birlikte, Rusya için Doğu'nun Çin ile sınırlı olmadığı anlaşılmalıdır. Bunlar Japonya, Hindistan ve ASEAN ülkeleridir. Tüm bu oyuncular, Moskova'nın Asya'da uygulamayı planladığı büyük ölçekli altyapı ve enerji projeleriyle ilgileniyorlar. Ve hepsi, bir dereceye kadar, birincisi, onların içinde yer almaya hazır. Aslında, Avrasya'nın “ekonomik bir sırtının” yaratılmasından bahsediyoruz: bir boru hattı ağı inşa edilmesi, Trans Sibirya Demiryolları ve BAM'ın modernizasyonu, kıtalararası ticaret yollarının (Kuzey Denizi Rotası dahil) geliştirilmesi.
Belki de son on yılda Rusya bu kadar iddialı tekliflerle hiçbir zaman öne geçmedi. Doğu projesi ancak 2000'li yılların başında geliştirilen Batı Avrupa ile “alternatif entegrasyon” planları ile karşılaştırılabilir. Daha sonra Avrupalı, öncelikle Alman, işadamları Moskova ile bir enerji ittifakı kurma konusunda ciddi konuştular. Gazprom gibi güçlü bir oyuncu ile güçlerini birleştirerek Amerikalı rakiplere meydan okumayı umuyorlardı (Rusya'nın Gazprom'daki kontrol hissesini bırakıp ulusötesi bir şirkete dönüştüğü konusunda bile söylentiler vardı).
Ancak, bu fikri gerçekleştirmek için başarısız oldu. Birleşik Devletler, projenin ana kışkırtıcısı olan Almanya'ya baskı yaptı ve geri çekilmeye zorladı (Moskova'ya sadık Gerhard Schroeder'in yerine atlantist Angela Merkel'in yerini almak ve böylece her zaman Anglo-Saksonlar için bir kabus olan bir kıta jeo-ekonomik birliğinin kurulmasını engelledi).
Rus “Doğu” projesi durumunda, böyle bir plan işe yaramayacaktır. Asya güçleri, Moskova'nın önerilerini uygulayarak muazzam temettü alacaklarını fark ederse, kimse onları bu önerileri reddetmeye ikna edemez. Ek olarak, Asya-Pasifik bölgesi farklı bir zihniyete, farklı politik ve ekonomik kültürlere sahip devletler içerir ve bunların hiçbiri burada belirleyici bir etkiye sahip değildir (synocentric Asya'nın konuşmasına rağmen). Asya "kaplanları" arasında dengeleme yapan ve bazen APR'deki mevcut çelişkilere göre oynayan Rusya, projesini çok başarılı bir şekilde destekleyebiliyordu, çünkü Çin'in örneğin Japonya ve Hindistan'la ilgilenip ilgilenmediklerini bir kenara koyması pek mümkün değil.
Ejderhanın kollarında mı?
Resmi düzeyde, Çin, her zaman olduğu gibi, çok dikkatli davranır. PRC diplomatlarının şu ana kadar yaptığı tek şey, BM Güvenlik Konseyi’nin Rusya’yı Kırım’ı eklemeye mahkum etmesine karar vermesi için oy kullanmaktan kaçınmaktı, Moskova’nın eylemlerinin kendi sebepleri olduğunu ve elbette, Rusya Federasyonu’nun G20’yi dışlama önerisini kategorik olarak reddettiğini söyledi. Bununla birlikte, gayri resmi olarak, Göksel tamamen kuzey komşunun yanındadır.
Sadece Çin medyasında yayınlanan materyallere bakmak gerekiyor. “Avrupa Birliği’nin ve ABD’nin Ukrayna’da politikası, Batı’nın tam bir fiyaskounu gösteriyor” diyor. Şu anda zorluk çekerken Rusya’yı hayal kırıklığına uğratmamalıyız. Ne de olsa, iki ülke arasındaki dostane ilişkileri güçlendirmenin tek yolu bu. ”
Huangqiu Shibao gazetesi, "Moskova Batı'nın uyarılarını görmezden geldi" dedi. “Putin'in jeopolitik cesareti, tüm dünya dış politika uzmanlarının beklentilerini aştı ve Amerika'yı ve Avrupa'yı derinden sarstı.” Ve ayrıca: “Putin, Avrupa kıtasal krizi üzerindeki kontrolünü elinde tutuyor. Dünyaya, Rusya'nın artık 90'lerin başında aşağılayıcı bir jeopolitik yenilgiye uğrayan ülke olmadığını söylüyor. ”
Çevrimiçi yayın yapan Haiwainet dergisinde yayınlanan bir makaleden başka bir karakteristik alıntı: "Çin halkına minnettarlık ifade eden Rusya açıkça ABD ve diğer Batılı ülkelerle konuşuyor:" Moskova ve Pekin aynı tarafta. " Ve eğer Çin'e karşı bir şey planlıyorsanız, Rusya Federasyonu ona sağlam ve kararlı bir destek verecektir. ”
Çinli uzmanlar, Putin'in “tedbirli politikasının” Batılı güçlerin PRC üzerindeki stratejik baskısını azaltmaya yardımcı olacağına inanıyor. Ve aslında, Moskova’nın yükselişinin, Orta Asya’da Çin’in varlığı üzerinde sürtüşmelere yol açabileceğine rağmen, güçlü bir Rusya’nın, çok kutuplu bir dünyanın Çin modeline uyduğunu kabul etmek gerekir.
Üstelik, Göksel İmparatorluğu'ndaki birçok siyaset bilimci, Moskova-Pekin'deki yeni Avrasya ekseninin ortaya çıkmasının oldukça gerçek olduğunu düşünüyor. Çin, Amerika ile stratejik rekabetin doruğa ulaştığında, 20 yıllarında, Rusya'nın kendi tarafında olacağına inanıyorlar. Başka bir zorluk, Doğu Çin Denizi'ndeki bölgesel anlaşmazlıklarda Moskova'ya destek kazanmak. (Rus diplomatlar tarafsız kaldığı sürece onlara haraç ödemeliyiz, çünkü PRC'yi destekleselerdi, bütün "Doğu Projesi" tehdit altında olacaktı.)
Şimdi ekonomi için. Alman ekonomisinin Doğu Komitesi başkanı Eckhard Cordes, “Yaptırımların yürürlüğe girmesinden sonra, Rusya nihayet Avrupa'ya sırtını dönecek ve her şeyden önce Çin bundan faydalanacaktır” dedi. Nitekim Çinliler, Rusya Federasyonu'na güçlü bir ekonomik destek sağlamaya hazır ve ülkemizi Orta Krallığa stratejik olarak bağlayacak olan projeleri memnuniyetle finanse edeceklerdir. Çin de dahil olmak üzere Kırım'a yatırım yapmayı planlıyor. (Yanukoviç’in Pekin’e son ziyareti sırasında kararlaştırılan birçok büyük yatırımın özellikle Kırım Yarımadası’nın geliştirilmesi için tahsis edildiği belirtilmelidir: Sevastopol limanının derinleşmesi, yolların inşası, gaz depolarının inşası. Ayrıca, Çin, tünellerin yapımında yer almak için altyapı projelerinde önemli bir yatırımcı olabilir.
Elbette, Kırım'ın iadesi için emsal, Pekin için birkaç senaryo açmaktadır. Hem hoş hem de öyle değil. Hayır, Çin’e göre Tayvan’ın tarihsel olarak ÇHC’den yapay olarak dışlanmış bir bölge olduğunu söylemeye gerek yok. Ve Pekin yakın zamanda adanın sakinleri arasında yurtsever duyguları uyandırmaya çalıştı: “bir dil, bir ulus, bir hikaye”.
Öte yandan, Kırım'ın Ukrayna'dan ayrılması, Şinjiang Uygur Özerk Bölgesi'nde ve Tibet'te ayrılıkçılığı teşvik edebilir. (Ancak Mart ayında, Kunming şehrinde Uygur Müslümanlarının katledilmesi sonucu, 33 insanlar öldü ve 130'ten fazlası bıçak yaralarıyla hastaneye kaldırıldı.)
"Doğu kampanyasının" başında ...
Bir kez daha, Rusya’nın doğuya dönüşü kurgu değil. Bu, Rus yetkililerin stratejik bir karardır ve işletme temsilcileri tarafından tam desteklenir. Asya pazarları, Norilsk Nickel başkanı Vladimir Potanin olan Gazprom tarafından giderek daha fazla gelişiyor ve yakın zamanda Japonya ve Çin'e nikel ve paladyum tedarikini artırma sözü verdi. Ve USM Holdings'in kurucusu Alisher Usmanov, Amerikan ve Apple şirketlerinin hisselerini sattı ve İnternet pazarında faaliyet gösteren Çin teknoloji şirketlerine para yatırdı.
Ancak, “Doğu” projesinin hazırlanmasında ve uygulanmasında kilit rol elbette NK Rosneft'e aittir. Batı ülkelerinin Rusya’yı “felç edici” ekonomik yaptırımlarla tehdit ettiği anda şirketin başkanı Igor Sechin, neredeyse Rosneft’in Doğu’daki tüm kilit ortaklarıyla görüşmeler yaptığı uzun bir Asya gezisine çıktı. Çin, Moğolistan, Vietnam ve Hindistan'ı ziyaret etti ve aynı zamanda VI Rus-Japon Yatırım Forumu'na katıldı.
Geçen yıl Çin'deki en büyük petrol şirketleri ile uzun vadeli sözleşmeler yapıldı, CNPC ve Sinopek, Rosneft, çoğu uzmanın görüşüne göre, doğu yönünde bir atılım yaptı. 25 yıllarında, şirket Çin Halk Cumhuriyeti'ne 360 milyon ton petrol tedarikinde kararlıdır. Çin online yayını Haiwainet’in de belirttiği gibi, “Moskova’nın bu açıdan Moskova’yı Batı ülkelerine güvenle ifade edebileceği gibi: yaptırımlarınız anlamsız. Rusya sadece Çin'e petrol satacaksa, bu yeterlidir, çünkü PRC dünyadaki en büyük enerji kaynağı ithalatçısı. ” Ek olarak, Göksel İmparatorluğu'nun kendisi de Rus petrol arzını en üst düzeye çıkarmakla ilgilenmektedir (bu, ABD tarafından kolayca engellenebilecek hassas deniz yollarına bağımlılığı azaltacaktır). Ve Pekin’in Moskova’ya gelecekteki hidrokarbon arzı güvenliği konusunda büyük borçlar vermeye hazır olması şaşırtıcı değildir.
Bununla birlikte ve anlaşılması çok önemlidir, Çin, bölgedeki Rosneft'in tek stratejik ortağı değildir. Daha önce de belirtildiği gibi, “doğu” projesinin anlamı, Asya-Pasifik Bölgesi'nin tüm kilit oyuncularını, uygulamalarına ve her şeyden önce, elbette, Japonya - Çin’in etkilerini dengeleyebilen başlıca bölgesel rakibi dahil etmektir. Evet, şimdi Tokyo’daki politikacılar, G-7’nin diğer üyeleriyle Rusya’ya yaptırım uygulamak için dayanışma dışına çıkmaya zorlandılar. Bununla birlikte, aslında Ukrayna'nın kaderi, onları bir yıl önce Moskova ile başlamış olan yakınlaşmadan çok daha az endişelendiriyor. Ve amaçlanan yoldan uzaklaşmaları pek olası değildir: Rus-Çin askeri-politik ittifak kurma olasılığı onlar için çok korkutucu görünüyor. Ayrıca, Fukushima nükleer santralindeki kazadan sonra, Yükselen Güneş Ülkesi, yalnızca LNG arzını artırarak üstesinden gelinebilecek gerçek bir enerji açlığına girdi. Japon gaz ithalatçı şirketler (örneğin, TEPKO ve Tokyo Gazı gibi), yalnızca pazarların yakınlığı nedeniyle Rusya'nın kendileri için en iyi tedarikçi olduğunu biliyorlar.
Kendi gaz şirketini geliştirmek için stratejik bir karar veren Rosneft, Japon yatırımcılarını, şirketin 5 - 2018 - 2019'te Sakhalin'in kuzeyinde başlatmayı planladığı 1 milyon ton tasarım kapasitesine sahip Uzak Doğu LNG tesisinin yapımına katılmaya davet ediyor. Teklif cazip ve Japonların bunu reddetmesi pek mümkün değil. Japon şirketleri için daha az ilgi çekici olan Doğu Sibirya ve Uzak Doğu'da hidrokarbonların çıkarılması ve işlenmesi alanında başka projelerdir. Ayrıca, Inpex, Mitsui ve Marubeni gibi etkileyici kurumlar, Sakhalin-XNUMX projesini Sakhalin Adası'nın kuzeydoğu rafına uygulamak için Rosneft ile çalışma konusunda zengin bir deneyime sahiptir.
"İntegral yaklaşım" Sechin
Ancak yabancı ortakları şirketin bireysel projelerine çekmek için yeni bir şey değil. Devrimci, Sechin'in "bütünleyici bir yaklaşım" oluşturma önerisi oldu. Rosneft, Rusya-Japon yatırım forumunda yaptığı konuşmada, “Madencilik, altyapı, işleme ve hidrokarbonların taşınması konularında tüm süreç zincirinde ortak yatırım çalışmaları yapmaya hazırız” dedi. Ve bu teklif yalnızca Japon şirketleri için değil, aynı zamanda, örneğin Hindistan ONGS veya Çin CNPC gibi Doğu ve Güney Asya'daki diğer etkili şirketler için de geçerlidir.
Aslında, Asya ülkeleri sadece hidrokarbon satın almakla kalmıyor, aynı zamanda Rosneft ile birlikte, Doğu Sibirya ve kıta sahanlığının ulaşılması zor alanlarını geliştirmek, Rus altyapısını Doğu'ya yeniden yönlendirmek, petrol ve gaz rafinerileri geliştirmek ve ulaşım koridorlarını geliştirmek için yatırım yapıyor her şeyden önce Kuzey Denizi Rotası.
Ve kesinlikle Asya şirketlerinin ilgisini çekecek en önemli şey: Rusya onları Kuzey'in gelişmesine çekmeye hazır. Kuzey Kutbu açık deniz tarlaları ölçek olarak tamamen devirlidir (uzmanlara göre, tüm dünya deniz hidrokarbon rezervlerinin yüzde otuzunu içerirler ve 1 / 10 miktarının bile 2,5 trilyon ABD doları ile ilgili mevcut fiyatlara vaat ettikleri). Ancak, onların gelişimi benzersiz teknolojiler ve muazzam yatırımlar gerektiriyor.
Şimdiye kadar, yatırımların çoğu Batı'dan Rusya'ya geldi. Bununla birlikte, Asya-Pasifik bölgesindeki en büyük şirketler Sechin'in “bütünleşik yaklaşımını” benimserse, üretim zincirinden hidrokarbonların taşınmasına kadar tüm süreç zincirini desteklemeyi ve Doğu Sibirya ve Arktik'in gelişmesi için fon tahsis etmeyi kabul ederse her şey kökten değişebilir. Batı, istese de, Rusya ekonomisine bu kadar geniş çaplı enjeksiyonları karşılayamıyor. Ancak Asya ülkeleri bunu yapabilir ve kullanmamak günah olur.
Doğu yönündeki Rus politikası her zaman yarı sezgisel, yarı bilinçli bir yaklaşımla ayırt edildi. Bir kerede CER'in (Çin topraklarından geçen demiryolu) projesini zorlamayı başaran Çar Başbakanı Sergei Witte, “Rusya'nın Çin kartını Avrupa rakiplerine karşı bir oyunda kullanmaya cazip geldiğini” belirtti. Ancak şimdi, tarihte ilk kez, Doğu ile yüzleşmeye hazırız. Ve merak etmiyorum. Nitekim, Mısırlı El Ahram gazetesinin köşe yazarı son zamanlarda belirttiği gibi, “Asya aksanıyla çok kutuplu bir dünya gözlerimizin önünde oluşuyor.”
* * *
Ve sonuç olarak, Rusya’ya karşı sert yaptırımların ABD’yi ve AB’yi neden hızlandırabileceğine dair bir sonuç. Uzmanlara göre, Batı jeopolitik oyunlarının bir sonucu olarak, “Batı'nın olmadığı dünya” nesnel bir gerçek olacak. BRICS ülkeleri karşılıklı ticareti keskin bir şekilde arttıracak ve nihayet ulusal para birimlerinin hesaplanmasına geçecektir. Yatırım, teknoloji, kredi kaynaklarına erişim - tüm bunlar Asya güçlerini sağlayabilir.
Elbette, yakın bir gelecekte NATO askeri bloğunun uzun zamandır varlığının anlamını bulamadığı bir ikinci hayatı nasıl edindiğini göreceğiz. Ancak, Avrupa ülkeleri zor zamanlar geçirecek. Kendi ekonomik yaptırımları için felaket getirerek ve aslanların Ukrayna tasarruf maliyetinden payını alarak, nihayet dış politika tutkularına veda etmeye ve bir Transatlantik ticaret ve yatırım ortaklığı kurulması konusundaki müzakerelerde ABD'nin şartlarını kabul etmeye zorlanacaklar.
Doğru, Amerika'nın Moskova ile olan çatışmadan faydalanması pek mümkün değil. APR ve Orta Doğu'da güçlü bir rekabet kazanacak ve Suriye destanından sonra, Arap ülkelerinin Rusya’da ABD’ye karşı ciddi bir dengeleme gördüğü, bu durumun bölgedeki nüfuzunu kaybediyor. Washington'daki bazı gerçekçi düşünen politikacılar hala her şeyi oynamayı ve Moskova ile olan çatışmayı çözmeyi umuyorlar (NATO’nun geçiş noktası Ulyanovsk’ta kaldığı sürece, Rusların Doğu’ya dönüp Amerika’yı kırmayı reddetmeleri umuduyla). Fakat buna güvenmek mantıklı değil: atlar zaten kapıda.