Çoğu zaman, resim Truva Savaşı'nın kahramanlarını tasvir etti. Burada, örneğin, ölçeklerden yapılmış zırh giymiş ve büyük bir yuvarlak kalkan-hoplonlu Menelaus (Metropolitan Sanat Müzesi, New York)
Ve çömlekçinin kilden yaptığı gemi ...
Yeremya Peygamber Kitabı 18: 4)
Yeremya Peygamber Kitabı 18: 4)
Eski uygarlık. Eski kültürle tanışma döngümüzde, üç malzeme zaten ortaya çıktı: “Suyun altından Hırvat Apoxyomen. Eski uygarlık. Bölüm 2 ", “Homeros'un şiirleri tarihsel bir kaynak. Eski uygarlık. Bölüm 1 " и “Savaş için altın, dünyanın dördüncü harikası ve Efes mermeri”. Bugün yine antik kültür konusuna dönüyoruz, ama tamamen prosaik şeyler, yani ... yemekler hakkında konuşalım.
Örneğin, eski Yunan seramik kapları bize geldi: amforalar, kilikler, kiaflar ... Bazı figürlerde siyah ve arka plan kırmızı. Diğerlerinde ise tam tersi doğrudur! Ve bir sırları var, yani solmazlar, yani üzerlerindeki resim binlerce yıl korkmayacak kadar dayanıklıdır. Eski ustalar bunu nasıl başardılar? Ve elbette çizimlerin kendileriyle de ilgileniyoruz. Duvarın temaları çok farklı: efsanevi sahnelerden komşu demircinin günlük hayatına. Ve elbette, antik Yunanlıların birçok seramik parçası savaşçı savaşçıları tasvir ediyor. Eserler buluntular (kılıçlar, zırhlar, kasklar) sadece tüm bunları boyayanların hepsini kendi gözleriyle gördüğünü doğrular. Eski Yunan seramikleri de eski Yunanlıların ansiklopedisidir!
VI. Yüzyılın stamnosları M.Ö. Üzerinde Yunan savaşçılarının kaskında çeşitli tepeler ve gamalı haçların kötü şöhretli görüntüsü de dahil olmak üzere kalkanlarının eşit derecede farklı bir resmini görüyoruz. Aslında, bizden önce kendileri için hazır bir dizi asker ve ambalaj hazırladık, ya da daha doğrusu, bu ambalajın üzerinde hiçbir şey bulamadığınızı kanıtlayan bir görüntü var.
Tarihsel dedektif
Eski seramikler başka bir şey değildir tarihsel dedektif: "tanıklar", yani kırık kırıklar veya bütün gemiler istiyoruz ve sessiz ya da ... cevap veriyorlar. Ancak, neyse ki, eski Yunanlıların seramik kapları o kadar bilgilendiricidir ki, onlardan çok ilginç şeyler, onları dikkatlice inceleyerek öğreniriz. Bununla birlikte, bunu yapmadan önce, en önemli şeyi bulalım: Yunanlıların yemeklerini ne ve nasıl yaptıkları, yani kaseler, kadehler, yemekler, ünlü amformları, vb.
Ancak bu bulgu çok ilginç, ancak üzerinde savaşçı olmamasına rağmen. Önümüzde Cerveteri'deki arkeoloji müzesinden bir silis. İtalya'nın merkezinde, Lazio bölgesinde bulunan antik bir şehirdir. Eski zamanlarda, Etrüsklerin bir şehir devletiydi ve Caisra, sonra Ceres veya Ceres olarak adlandırıldı. Etrüsk Birliği üyesidir. Cerveteri Nekropolleri zengin mezarları ile bilinir ve UNESCO Dünya Mirası Listesine dahil edilir. Gördüğünüz gibi, o zaman askerlerin eşleri için bıraktıkları ve kampanyalara uzun süre ayrılan “erkeklerin yerine geçenler” vardı. Sadece malzeme açıkça silikon değildi
Kil her şeyin başıdır!
Ne olmuş yani? En önemlisi, kil (yemekler aynı zamanda metallerden yapılmış olmasına rağmen: bronz, gümüş veya altın ve daha sonra - hatta cam). Yunanistan'daki kil her yerdeydi ve her yerde biraz farklıydı - açık kırmızıdan, neredeyse sarıdan, koyu kahverengiye. Atina yakınlarındaki Attica'da çok kaliteli kil çıkarıldı. Yunanca'da kil ceramos'tur ve kil ürünlerinin seramik olarak adlandırıldığını (ve hala adlandırıldığını) ve bunları yapan ve onları yapan ustaların seramikçi olarak adlandırıldığını tahmin etmek kolaydır. Çalıştıkları Atina'daki mahalle bile Keramik olarak adlandırıldı.
Bununla birlikte, bu malzeme, yani kil, hazırlanmaya ihtiyaç duydu. Bir çukurda kil kazmak, germek ve tencere heykel yapmak çok kolaydı! Her şeyden önce, daha büyük tanklara ve hatta küçük taş havuzlara batırıldı. Bu durumda, her türlü hafif safsızlık yüzer ve çıkarılır. Daha sonra fazla suyu uzaklaştırmak için kil kurutuldu.
Bir çömlekçi çarkını kim döndürebilir?
Bundan sonra, kil toplandı, tekrar kurutuldu ve hem taş hem de ahşap olabilen bir çömlekçi çarkı kullanılarak, bu veya bu gemi yapıldı. Çember ağır olduğu için, bir köle veya çırak tarafından çevrildi ve ustanın kendisi sadece yaratıcı sürece dikkat etti. Ancak daha sonra ayaklarını bükmek için bir cihaz buldu. Ve emek verimliliği hemen çarpıcı bir şekilde arttı. Kap birkaç parçadan oluşuyorsa, ayrı olarak yapıldı ve kuruyana kadar bağlandı. Geminin yüzeyini pürüzsüz hale getirmeye çalıştılar, bunun için nemli bir bez veya deniz süngeri ile sildiler ve kurutulmuş yüzey tekrar kemik, taş veya tahta parçalarıyla ovalanarak parlatıldı. Eğer bir çömlekçi kilin rengini daha canlı hale getirirse, bir amfora veya vazo daha güzel çıktı. Örneğin, yüzeyi su ile seyreltilmiş kırmızı hardalla kapladı ve kil içine emildi. Daha sonra kaplar gölgede kurutuldu, böylece düzensiz ısınmadan güneşin doğrudan ışınlarının altında çatlamamışlardı. Aynı nedenden dolayı taslaklardan kaçınıldı. Bu yüzden Yunan çömlekçi atölyesinin oldukça geniş olması gerekiyordu ... "ev sahipliği."
İki dövüş savaşçısıyla klasik siyah figür amforası (Metropolitan Sanat Müzesi, New York)
Bir geminin doğuşu birçok elin çalışmasıdır!
Şimdi doğrudan bitmiş geminin resmine geçmek mümkün oldu. Ama artık bununla meşgul olan çömlekçi değil, işini devrettiği vazo ressamıydı. Gelecekteki çizimin, sivri bir değnek, geminin hala tamamen kuru yüzeyinde kurşun kalemle bir taslağını çizdi, böylece hala kurutulmaması gerekiyordu. Yani, gemilerin durumunun sürekli olarak izlenmesi gerekiyordu ve bazı gemiler kuruduktan ve boyadıkça, derhal diğerleri yapın, böylece kurutma ve boyama işlemi koordine edildi. Şekillerin taslağı ince bir fırça ile özetlendi ve savaşçıya yuvarlak bir kalkan çizmek için bir pusula kullanıldı.
Siyah ve kırmızı, kırmızı ve siyah ...
İlginçtir, Yunan gemilerinin çoğu sadece iki renkle boyandı - kırmızı ve siyah, ancak beyaz ve pembe de kullanıldı. Dahası, kırmızı boya aynı kırmızı kildi, ancak siyah, şaşırtıcı görünmesine rağmen, kırmızı kildi, ancak sadece kalitesi biraz farklıydı. Ve sadece fırında pişirirken kararmıştı. Yani, gerçekte, geminin kendisinden yapılmış olana kıyasla sadece biraz daha koyu bir gölgeye sahip olan boya, sanatçı tarafından uygulandı ve bu onun önemli becerilerinden biriydi - kil rengindeki önemsiz tonları ayırt etmek için, ancak siyah ya da kırmızı ateş ettikten sonra oldu. Bu nedenle seramiklerin adı: siyah figürlü ve kırmızı figürlü. Birincisi, vazodaki figürlerin “siyah boya” ile boyanması, ikincisi - figürlerin etrafındaki alanın siyah boya ile kaplanması ve kendilerinin kırmızı kil renginde kalması anlamına gelir. Vazo ressamı küçük ayrıntıları özel bir keskin aletle çizdi veya ince bir fırça ile boyadı. Bu durumda mor, beyaz, gri, pembe ve diğer bazı renkler kullanıldı.
Buna göre beyaz, kırmızı ve siyah kilin karıştırılmasıyla da elde edilmiştir. Ustalar, siyah boyayı biraz daha sıvı yaparsanız, pişirildiğinde, saçın rengini iyi ileten zengin kahverengimsi bir renk tonu alabileceğinizi biliyorlardı. Kurutulmuş resim tekrar cilalandı ve çalışma yazıtlar, örneğin tasvir edilen karakterlerin adları yazarak tamamlandı.
Eski ev seramiği çok çeşitliydi. Örneğin, Etrüsk askos - yağ depolamak ve kandil yakıt ikmali için bir gemi (Grosseto, İtalya şehri Maremma Arkeoloji ve Sanat Müzesi)
En büyük sır fırında!
Şimdi, neredeyse en önemli şey kaldı - ateşleme. Bunu yapmak için, atölyede boyalı tabakların yerleştirildiği ve havaya serbest erişimin açık olduğu ve sıcaklığın kademeli olarak 800 ° 'ye yükseldiği özel bir fırın vardı. Aynı zamanda fırında bulunan tüm ürünler kırmızıya döndü. Ancak daha sonra fırın içine hava girmeyecek şekilde kapatıldı, yakıta ıslak odun veya ıslak saman ilave edildi ve sıcaklık 950 ° 'ye yükseltildi. Artık tam tersine bulaşıklar kararıyordu, ama tamamen değil, sadece “siyah boya” ile boyanmış yerlerde. Şimdi fırına daha fazla odun konulan bu rengi korumak gerekiyordu, eski sıcaklık bir süre korundu ve daha sonra hava erişimi için açıldı. Sıcaklık biraz düşüyordu. Ancak usta yanlışlıkla yakacak odun değiştirdi ve fırındaki sıcaklık 1050 ° 'ye yükseldiğinde, siyah renk tekrar kırmızıya döndü. Bunlar, o zamanlar ham odunların yakılması sırasında açığa çıkan karbondioksit ile reaksiyona girdiğinde kilde bulunan demir oksit ile meydana gelen en karmaşık kimyasal süreçlerdir. Ve soru şu: Antik Yunan çömlekçiler doğru sıcaklığı nasıl belirledi? Büyük olasılıkla gözle, alevin gölgesiyle. Her durumda, bir şey açıktır: çok üst sınıf profesyonellerdi ve geniş deneyime sahiplerdi. Ayrıca, tanrıların yardımına, örneğin el sanatları hamisi tanrıça Athena'ya da güvendiler. Her ne kadar kesin olarak bildiğimiz bir şey olsa da: çok yakacak odun gerekiyordu! Gerçekten!
Ve tam tersine, biniciler, piyadeler ve savaş arabaları olan kırmızı figür bir gemi görüyoruz ... Al, Angus McBride veya Giuseppe Rava ve ... savaşçılarını üzerine çiz
Kimin yeteneği üstündü?
Doğal olarak, ustalar ürünleriyle gurur duyuyorlardı ve bu yüzden imzalandılar. Doğru, şaşırtıcı siyah ve kırmızı figür vazolar göz önüne alındığında, vazo ressamlarının yeteneğine, moda yapmanın ve yakmanın nasıl kolay olmadığını hatırladığımızdan daha sık hayran kalıyoruz. Görünüşe göre, bunu öngörerek, birçoğu hayatta kalmasa da, kural olarak (yani atölyelerin sahibi olan) isimlerini eşyalara daha sık bırakan çömlekçilerdi. Hayatta kalmadılar çünkü bize ulaştılar ... küçük parçalar halinde.
Etrüsk Amfora, Louvre Müzesi. Burada da bazı müstehcenlik görüyoruz. Açıkçası, bu onların hayatıydı. Her türlü cinsel fantezide zengin ...
Hiçbir şey sonsuza kadar sürmez, zaman zaman tanrılara ithaf edilen çok daha az çömlekçilik özel olarak kırıldı. Vazo, bir kişiye sadece öbür dünyaya eşlik etmenin onurlandırılması ve mezarın eski veya daha sonra hazine avcıları tarafından soyulmaması durumunda korunabilir. Yani, XIX yüzyılda. İtalya'nın en eski halklarından birinin mezarlarında - öbür dünyaya inanan ve onu en iyi ve en hoş şekilde donatmaya çalışan Etrüskler, VI-V yüzyıllarda geri getirilen çok sayıda tam boyalı vazo buldular. MÖ. e. Yunanistan Ve çoğu Attika'da, Atina'da yapılmış olmasına rağmen, hala XIX yüzyılda. "Etrüsk" denir çünkü çoğu Etrüsk mezarlarında bulunmuştur.
Bir kilik dibinde boyalı bir kalkan ile antika bir savaşçı başka bir görüntü. ("Eski Müze" - Müze Adası'ndaki Berlin Sanat Müzesi)
Bu arada, Etrüsk seramiklerinin kendisi Yunan'dan oldukça farklıdır, bu yüzden karıştırılamazlar. Yunanlılar daha eksiksiz, "mükemmel", eğer söyleyebilirsem, ama Etrüsk gemileri, yaratıcıları aceleymiş gibi boyanır. Ek olarak, birçok gemi tamamen siyahtır ve üzerlerindeki çizimler çizilir!
Olimpiyat Oyunlarında bir koşucu görüntüsü ile çatlak ama yapıştırılmış kırmızı figür kilik. Zırh içinde bir kalkan ve kask olan bir yarışma vardı. Tipik Tavan arası kırmızı figür seramikler, 480-470 M.Ö. (Maremma Arkeoloji ve Sanat Müzesi, Grosseto şehri, İtalya)