75 yıl önce, Eylül ayında, “İngiltere Savaşı” nın doruk noktası olan 1940 geldi, ancak Hitler doğuda bir başka savaş için hazırlıklara başladı bile. 31 Temmuz 1940, Fransa’nın teslim alınmasından hemen sonra, Genelkurmay’a “Rusya’nın yaşam gücünü yok etmek” amacıyla SSCB’ye bir saldırı oluşturma görevini verdi. Operasyonun süresi belirlendi - 1941'in baharı: Ülkemize yapılan saldırı “önleyici” ve Naziler Stalin'i “önledi” gibi, teorilerle kudretli ve temel olan modern yanlışlayıcılar. Yine de, görüyorsunuz, neredeyse bir yıl boyunca önde olmak garip görünüyor. Hayır, Fuhrer arka arkaya iki darbeyle kendi eski planlarını gerçekleştirdi - önce Batı muhaliflerini ezip ardından Rusya'ya sıçradı.
Bu arada, bu konuda Alman generallerinin herhangi bir korku ve itirazları yoktu. Fransızlar ve İngilizler hala onlardan korkuyorlardı. Fakat kimse SSCB'ye yapılan saldırıya karşı konuşmadı! Arka oda tartışmalarında bile alarm yoktu, kasvetli tahminler yoktu. Bu büyük ölçüde Finlandiya savaşının sonucuna katkıda bulundu. Kızıl Ordu'nun düşük savaş kabiliyetine ilişkin sonuçlar çıkarıldı. Doğru, o zamanki Ruslar deneyimsizdi, Mannerheim hattının güçlü tahkimatlarında alnına girdiler. Alman ordusu, Sudetenland'daki Çek tahkimatlarını savaşmadan teslim edemeseydi daha da kötüsü olurdu. Ancak, bu faktörler önem vermedi.
Halder’in günlüğü, Alman generallerinin büyük bir coşkuyla yeni bir savaş hazırlarken yakalandıklarını kanıtlıyor. Zaten Ağustos’un 9’inde, XVUMX’te OKV Warlimont Operasyon Direktörlüğü Başkanı, “Doğu’daki İnşaat” olarak kodlanan SSCB’ye yönelik bir grevin hazırlanmasına ilişkin ilk yönergeyi yayınladı. 1940 August Goering, OKV’nin ekonomi departmanı başkanı General Thomas’a, Rusya’ya yapılan teslimatların yalnızca bir sonraki ilkbahara kadar değerlendirilmesi gerektiğini söyledi. Ağustos ayında 14, Fransa’dan bölgeleri Doğu’ya taşımaya başladı.
Ancak batıda, Almanlar ıssız bir düşman olarak kaldı. İngiltere. Doğru, Hitler ilk önce kesindi - Fransızların teslim edilmesinden sonra, onunla barış yapmak kolay olurdu. Çeşitli kanallardan en hafif şartları sundu. İngilizler sömürge imparatorluklarını, denizlerin hâkimiyetini bıraktılar. Fakat sırayla, Almanların kıtadaki hakimiyetini tanımak zorundalar. Churchill hiçbir şekilde aptal bir devlet adamı olmamasına rağmen, gayet iyi anlıyordu: böyle bir durumda, İngiltere'nin Almanya'nın önceliğini tanıması veya sonunda onu boğması gerekiyordu. Ne de olsa Fransa, Belçika ve Hollanda kıyılarına sahip olan Almanlar üsler inşa edebilir, daha fazla denizaltıya konsantre olabilir, adaları tıkayabilir ve Londra'ya her türlü şartı dikte edebilir. Bu nedenle, Hitler Churchill'in barış girişimleri reddetti. Sonuna kadar savaşmaya hazır olduğunu ilan etti. İngiltere düşse bile egemenlikleri ve kolonileri kalacak ve savaşa devam edecek.
Ancak, tüm İngiliz politikacılar başbakanları kadar uzak görüşlü ve katı değillerdi. Almanlarla barış yapmak isteyen güçlü bir “Churchillian karşıtı” kanat vardı. Sakince Ruslarla savaşmalarına izin verin, sonra göreceğiz. Führer ve Ribbentrop bu kanatla arka oda bağlantıları kurdu, onu Churchill'le yapılan parlamento mücadelesinde desteklemeye çalıştı. Ve dünyanın önerileri tarafsız ülkeler aracılığıyla tekrarlandı, Hitler bunları kamuya açık konuşmalarda dile getirdi. Reddedenler Fuhrer'ı kızdırdı, şaşırttı ve Temmuz ayı ortasında düşünceye doğru eğildi - belki de İngilizlerin zorla kırılması gerekecekti. İngiliz Adalarına inişin geliştirilmesi hakkında bir direktif yayınladı. Planın adı Deniz Aslanıydı. Tahsis edilen 39 bölümleri, büyük hava ve deniz kuvvetleri, hazır olma süresi 16 Eylül 1940 g ile belirlenmiştir.
Ancak bu plan, Polonya, Fransa ve ardından Sovyetler Birliği'ne yapılan saldırıların aksine, çok "belirsiz" bir karaktere sahipti. Görevlere ve talimatlara rezervasyonlar eşlik etti - "gerekirse ...", "buna ihtiyaç devam ederse." Hitler'in kendisi tereddüt gösterdi. Gerçek şu ki, İngiltere'ye iniş ile ilgili ön çalışmalar 1939 sonbaharından ve ordu temsilcilerinden, havacılık, filo ortak bir dil bulunamadı. Denizciler, Birinci Dünya Savaşı'nda İngilizlerin onları nasıl dövdüğünü unutmamışlardı ve şimdi İngiliz filosu tamamen Alman'ı geride bıraktı. Norveç savaşlarında ciddi savaş kayıpları eklendi ve denizciler açıkçası çekingen davrandılar. Goering'in uçağı, aksine, her şeye gücü yeten övünç duyuyordu. Ve ordu komutanlığı alışılmadık ve rahatsız edici hissetti - asla hikayeler Almanlar denizde büyük amfibi operasyonlar yapmadılar.
Planın onaylanmasından sonra bile tartışma devam etti. Filo Komutanı Gross-Amiral Raeder, Fuhrer'i ve çevresini sonbahar fırtınalarıyla korkuttu. Saldırı gücünün ilk kademesinin başarıyla inmesi durumunda, havanın cephaneyi, yakıtı ve ikmali inişini engelleyebileceğini söyledi. Askeri otoriteler ordu genel personelinin planlarından memnun değildi. Çünkü Alman Genelkurmay geniş bir cephede bir istila özetledi. Kartlardaki güzel ve güçlü oklar, İngilizleri iki taraftan da kapladı ve keneleri çekti. Denizciler, sadece tek bir dar şeritte inmeyi sağlayabileceklerini öne sürdüler. Ve nokta ne? İngilizlerin dar bir gerginliğinde, sınırlı bir güç bile olsa sağlam bir savunma sağlayabilir. Alman askerlerini durdur ve engelle. Ancak bazı yönlerden ordu ve deniz komutanları, inişin ancak tamamen hava üstünlüğünün sağlanmasından sonra mümkün olacağı konusunda hemfikirdi.
Oh, Goering denemekten memnun oldu. Hiç bir ordusu ya da donanması olmasa bile İngiltere'yi dizlerinin üstüne getirebileceğini açıkça belirtti. 15 August, Kartal Operasyonunu başlattı. İngiliz - 2 Field Mareşal Kesselring, 3 Field Mareşal Sperle ve 5 General Stumpf, toplamda 1300 bombardıman uçağı ve 950 savaşçılarına üç hava filosu attı. İlk saldırılar hava alanlarına, daha sonra diğer askeri hedeflere düştü. Ancak Goering ciddi bir hata yaptı - pilotların İngiliz hava savunma sistemini, radarlarını ve radyo uyarı istasyonlarını hafife aldı. Radar kurulumlarına sadece bir baskın yapıldı ve daha fazla tekrarlamadılar, ikincil bir hedef olarak gördüler.
Zamanla İngilizler düşmanın yaklaşımını keşfetti, müdahale etmek için uçaklarını çıkardılar. Bu sayede Almanlara daha küçük güçlerle direnmeyi başardılar. Zaten savaşın ilk günlerinde İskandinavya merkezli Alman 5 hava filosu ağır kayıplara maruz kaldı ve daha fazla operasyondan çekildi. Fakat İngilizler havalı tuttu. Pilotları tükenmiş, günde birkaç çeşit sıralama yaptı. Bir aylık sürekli hava muharebelerinde, İngiliz savaş uçağı 466 uçağı tarafından düşürüldü, çeyrek pilotu kaybetti (aynı dönemde Alman kayıpları 385 uçağı olan 214 uçağıydı).
Ancak 23 August, bir düzine Alman bombardıman uçağının patlaması, uçak fabrikaları ve petrol depoları yerine bir hata yaptı, Londra'nın merkezindeki yerleşim bölgelerine bomba attı. İngilizler öfkelendi ve aynı parayla karşılık vermeye karar verdi. Ağustos 25 gecesi uçakları, 40'te Berlin'e saldırdı. Şehir kalın bulutlarla kaplıydı, bombalar rastgele düştü ve zarar vermediler. Ancak, şiddetli patlamalar ve bunlarla ilgili yaygın söylentiler, Almanları şok durumuna soktu. Hafif ve güvenli zaferlerin tadına çoktan girdiler. Ve birdenbire, arkada derin olan herhangi bir Alman'ın, liderliğinin eylemleri için ciddi bir şekilde para ödeyebileceği ortaya çıktı! Ve İngiliz baskını tekrarladı, Alman halkı arasında ölü gibi göründü, yaralandı.
Şimdi, Hitler'in sersemlemiş ve öldürülen sakinleri neşelendirmeye ihtiyacı vardı. Korkunç intikam hakkında müthiş bir konuşma yaptı. Ve uçağını tam olarak intikam almaya yönlendirdi! İngiliz havacılık ve hava savunma kuvvetleri için bu gerçek bir "hediye" haline geldi. Hava limanları zaten operasyonun yarısı kadardı, ama şimdi Alman Luftwaffe birimleri onları yalnız bırakma emri aldı! İngiltere şehirlerini bombala. Doğru, kendi başlarına bu saldırılar sertleşti. İlk büyük grev Eylül 7'te gerçekleşti. 625 bombardıman uçakları ve 648 savaşçıları Londra'ya gönderildi.
Uçaklar, dalgalı kargoyu bırakarak dalgadan sonra dalga halinde göründü. Bütün alanlar yangından geçti. Birçok İngiliz, bunun zaten inişe hazırlıklara başladığını hissetti. Kiliselerin çanları çaldı. Birisi "İstila kaçınılmaz" anlamına gelen Cromwell kod sinyalini yayınladı. Bu sinyalin üzerindeki saplayıcı birimler, mayın tarlalarını açığa çıkarmak için köprüleri patlatmaya başladı. Askeri ve sivil araçlar, yayalar saldırıya uğradılar ve baltalandılar. En inanılmaz söylentiler panik oldu. Birileri zaten Almanları gördüğünü bildirdi. Askerler ateş açtı, anlamıyor ...
Gerçekte, aynı günlerde Deniz Aslanı çevresinde düzenli tartışmalar yaşandı. Denizciler kötü hava tahminleri sundu. İnişin yeterli olmadığından şikayet ettiler. Calais, Cherbourg, Oostende, Boulogne limanlarında, sahilin her yerinden tekne kütleleri, mavnalar ve ulaşımlar toplandı. Ancak İngiliz uçakları tarafından bombalandılar, gemilere ateş ettiler, hatta uzun menzilli topçular bile İngiliz Kanalı'na ateş ettiler. Hitler, inişi eylül ayının sonunda ve ardından ekim başında ertelemeyi kabul etti.
Ve İngiltere'de yıkım ve panik raporları Fuhrer'e çok abartılı bir şekilde ulaşmaya başladı. Göringu yanıp sönmek istedi. Diplomatlar ve özel hizmetler, Hitler'i daha keyifli hale getirmek için gerçekleri süsleyerek kendilerini kandırmaya çalıştılar. Sonuç olarak, bir iniş operasyonunda risk almanın gerekli olmayabileceğini söyledi. Daha fazla hava saldırısı nihayetinde İngilizleri kırarsa neden inişe ihtiyacımız var?
Londra ve büyük şehirlerde "terör baskınlarına" devam etmek için havacılık emredildi ... Bu on binlerce sivilin ölümüne ve acı çekmesine neden oldu. Ancak İngiliz hava savunma sistemi, düşman saldırılarından vazgeçti, hasarlı havalimanlarını, rehberlik istasyonlarını restore edebildi. Radarın yanı sıra İngilizler bir tane daha tehlikeli silâh. Polonya'da, yerel yeraltı işçileri aracılığıyla, bir Alman şifreleme makinesi çalabildiler. En iyi bilim adamları tarafından araştırılmış ve bir şifre çözme makinesi oluşturulmuştur. İngilizlerin kodlanmış Cermen radyogramlarını, raporlarını, emirlerini okumak için eşsiz bir fırsatı vardı!
Bu sistem "Ultra" olarak adlandırıldı ve en derin gizemde tutuldu. Kod çözülen bilgi yalnızca hükümet başkanı ve ordunun ve donanmanın yüksek emri tarafından alındı. Churchill şahsen bu bilgilerin nasıl kullanılacağına karar verdi. Muhalif hiçbir durumda kodlama ilkelerini değiştirmemek için sızıntı kanalları hakkında tahmin yapmış olması gerekir. Elde edilen veriler efsanevi olmalı. Diğer araçlarla çıkarılmış gibi versiyonlar yarattılar - gizli, havacılık, deniz istihbaratları, gözlemciler.
Şimdi Churchill'e, Goering, Kesselring ve Shperle’in grevlerin zamanı ve amacı konusundaki siparişleri düzenli olarak masaya verildi. Özellikle, baskınlardan biri Coventry kasabasını vurmaktı. Bu biliniyordu, ancak ek savunma önlemleri alınmadı - tam olarak gizlilik adına. Churchill, zorla zulmü haklı saydı. Coventry bağışladı, yeryüzünden silindi, binlerce insan öldü. Fakat aynı zamanda, İngiliz liderleri Almanlar belirleyici darbeleri vermeye çalışırken bekledi ve izlemeye devam etti.
Böyle bir dava Eylül 15'ta geldi. Hitler ve Goering Londra’daki mevcut havacılığa yönelikti. Bir kez daha İngilizlerin başkentini güçlendirmeye karar verdik. Ancak İngilizler de var olan tüm savaşçılara odaklandı. Yaklaşımlarda Alman uçaklarının dalgaları karşılandı, farklı yönlerden gagalamaya başladılar. Birçok bombardıman uçağı herhangi bir yere kargo atmaya zorlandı, geri döndü. Diğerleri Londra'ya girmeye çalıştı, avcı sıralarına ya da uçaksavar füzelerine rastladı. Almanlar bu savaşta 56 uçağını kaybetti (34 bombacısı ve 22 savaşçısı). İngilizler, 26 uçağını düşürdüler, ancak propagandası da zafer seviyesini şişirdi, 185'in Luftwaffe uçağını imha ettiğini açıkladı. İngiltere neşelendirdi.
Ayrıca, adalara yapılan baskınlar tarafından etkilenen Almanlar, neredeyse hiç bir şey olmadan kendi önemli nesnelerini terk ettiler. Bu arada, İngiliz bombardıman uçağı kaybolmadı, oldukça savaşa hazırdı. Eylül ayında, Luftwaffe'nin dövülmüş kısımlarının Londra'daki bir kavgadan sonra yaralarını yaladığı zaman, İngiliz bombardıman uçakları Antwerp limanına çarptı, vinçleri, depoları, demiryolu raylarını imha etti ve 16 nakliye gemilerini battı. Ve ertesi gece, dolunayda, İngiliz savaş gemileri ve uçakları iniş takımlarıyla dolu tüm İngiliz Kanal limanlarını şiddetli bir şekilde bombaladı. 5 mavna battı, yiyecek ve mühimmat depolarını imha etti. Cermen denizciler tamamen depresyonda. Hitler'den İngiliz Kanalı kıyısındaki gemileri ve taşımacılığı dağıtma iznini istediler. Bildirildi: Aksi takdirde, kayıplar felaket olacaktır (toplamda, su taşıtlarının% 84'i konsantrasyon periyodu boyunca yok edildi - 12 nakliyesi ve 21 mavnaları).
Hitler kabul etti. "Sea Lion" operasyonunu süresiz olarak ertelemeyi emretti. Ve Ekim 12'te, tüm artıları ve eksileri tartıştıktan sonra, en azından 1940 yılında, inişi tamamen iptal etti. Dedi ki: “İngiltere'de şimdiki zamandan ilkbahara ayrılmaya yönelik hazırlıklar sadece İngiltere üzerindeki politik ve askeri baskıların bir yolu olarak korunuyor. Eğer 1941'in ilkbahar ya da yaz başında, İngiltere'ye gitme niyeti yeniden ortaya çıkarsa, zaman içinde bir emir verilecektir ... ”Bu arada, son ifade sadece örtülü gerçeği ifade ediyor. Aslında, Fuhrer "Deniz Aslanı" operasyonunu gömdü. Bunu yürütmenin çok zor ve riskli olduğuna ikna oldum ve Ruslara karşı kazanılan zaferden sonra, İngiltere hala hiçbir yere gitmeyecekti. Emin misin Veya ... ikna olmuş?
Yaklaşık Fuhrer arasında yeterince Anglophiles. Hitler'i istila fikrinden uzaklaştırmaya çalışan "dünyanın kulisleri" nin yeterince ve elçileri, şüpheci duyguyu destekledi ve pekiştirdi. Britanya’ya inişe ilişkin argümanlar, generallerin batı yandaşı olan diplomatlar Abwehr Canaris’in başkanı Führer’e verildi. Hess ve Borman'ın kanatları altında toplanan jeopolitik okültistler buna ikna oldular. Aynı zamanda, Canaris, Hitler'e, ülkemizin savunma potansiyelinin önemli ölçüde hafife alındığı Sovyetler Birliği hakkında istihbarat bilgisi verdi! Demiryolu trafiği çıkışı, askeri üretim ve mobilizasyon kaynakları iki katına çıktı veya üçe katlandı. Sonuçların böyle bir çarpıtmaya neden olduğu, anlaşılması kolaydır.
Tarihçiler zaten bir özelliğin farkına vardılar: “Deniz Aslanı” planı geliştirildi, tartışıldı, son tarihler belirlendi, ancak ciddi olarak değil “eğlence için” yapıldı. İşlemin gerçekleştirilmeyeceğini önceden bilmek. Dahası, Hitler'i terk etmeye ikna etmek zor değildi. Anglo-Saxons German'ı bir millete benzetmiş ve Britanya’nın Nazilere iktidar mücadelesi, silahlı kuvvetlerin restorasyonu, Münih Anlaşması’nın mücadelesinde nasıl koruduğunu unutmamıştır. Führer, “plütokratların” suçlayacağı trajik hata ile İngiltere ile savaşı açıkladı. Ancak, savaşın denizdeki özgüllüğü Hitler'i komutanlarıyla aynı şekilde korkuttu. Karada, daha kendinden emin hissettiler.
Bu arada, İngiltere’ye yapılacak cesur bir saldırının neredeyse kesin bir başarı ile taçlandırılacağı zamanlar da kaçırıldı. Ağustos ayında, İngiliz 1940'in yalnızca 5 savaşa hazır bölümleri vardı. Dunkirk'ten tahliye edilen birimler, silahsız, silahsız, demoralize edilmiş, ekipmansız bir şey değildi. Sahili koruyacak kimse yoktu. Yollarda av tüfekleriyle devriyeler vardı. Ayrıca, İngilizler yanlışlıkla Almanların planlarını sundu, doğudan bir iniş bekledi ve güneyden planlandı. Ancak yavaş yavaş mağlup birlikler reform edildi, eylül ortasına kadar savaşa hazır bölümlerin sayısı 16'e yükseldi. İddia edilen cephenin kapalı "deliği".
Aynı zamanda çok iyi bir “hamilelik” Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü. Amerikan Ordusu Genelkurmay Başkanı J. Marshall (genel olarak, aynı zamanda işadamları Marshall'ın bir akrabası olmasına rağmen), Dunkirk’in altında bıraktığı silah ve teçhizatların yerine, fazlaları kendi silahlı kuvvetlerinin depolarından çok yüksek fiyatlarla sattı. Bununla birlikte, Amerikalılar, beş dakika sonra müttefiklere maruz bırakarak, kuvvetleri ve ana ile İngiltere ile olan dostluklarını geliştiriyorlardı, ancak ... Almanya'ya çok geniş bir stratejik ürün tedarik ettiler. İngiliz arkadaşlar omuz silkti ve güvence verdi önce. Tarafsız bir güç olduklarını ve hiçbir partiyi reddedemeyeceklerini açıkladılar. Ancak İngiliz filosu denizlere hükmediyor, bu nedenle Almanlar denizaşırı ülkelerden gözle görülür miktarda malzeme alamayacak. (Her ne kadar bu tür sonuçlar gerçeklikle çok zayıf olsa da. Almanlar için Amerika, Vladivostok aracılığıyla kargo gönderdi ve Sovyet demiryolları tarafından güvenli bir şekilde Almanya'ya taşındı. İngiliz kruvazörleri onları engelleyemedi).
Churchill ayrıca SSCB ile ilişkileri geliştirmeye çalıştı. Stalin'e mektupları tekrar tekrar cevapladı ve Almanya'nın sadece İngiltere için değil Rusya için de tehlike oluşturduğunu söyledi. Görüşmelerde, İşçi lideri Stafford Cripps Moskova'ya geldi. Ancak Joseph Vissarionovich dürüst bir politikacıydı. Almanya'ya karşı yükümlülüklerini ihlal etmedi ve Churchill müttefikler arasında bir kama sürmek için girişimlerde bulundu. Aslında onlardı. Churchill'in mektupları ve Cripps Stalin ile müzakerelerin içeriği gizli olarak Alman Büyükelçisi Schulenburg'a teslim edildi. Ancak, bu Sovyet adımları, Hitler’in Moskova’da beklendiği gibi aynı tepkide olmamasına neden oldu. Führer, onları masumiyetinin daha kanıtı olarak algıladı. İngiltere, Rusları ümit ediyor! SSCB'yi ezerseniz, o zaman “Deniz Aslanı” gerekmez. İngilizlerin Almanya'dan önce eğilmesi gerekecek.