Bence çoğu ciddi okuyucunun 'edebi kanon' ile aşk / nefret ilişkisi var. Bariz sorunları var (çok yaşlı, çok erkek, çok beyaz, çok sıkıcı) ama yine de pek çok harikalar içeriyor ( Sevilen örneğin) ve Amerika'da liseye giden herkes için ortak bir kültürel dile sahip olmanın rahatlatıcı bir yanı var. Ancak bununla birlikte, edebi bir kanona sahip olmanın kaçınılmaz sonuçlarından biri, insanların ondan nefret etmeye başlamasıdır. Ülkedeki herkese aynı 30 kitabı okuttuğunuzda başka ne bekliyorsunuz? Okurlar tuhaftır, kitaplar da öyle. Bazılarını seveceğiz ve bazılarını sevmeyeceğiz. Şimdi, insanları genellikle seviyor (şimdiye kadarki her lise filmindeki yemek odası sahnesine bakın), ancak genellikle hoşlanmayanlar daha da aydınlatıcı olabilir. Ayrıca, iktidara gerçeği söylemek iyi hissettiriyor - bu güç, küflü bir 19. yüzyıl romanı olsa bile. Bu amaçla, Literary Hub çalışanlarına hangi klasik kitaplar olduklarını bildiklerini araştırdım. sözde beğenmek, ama sadece. . . yapma. Sonuçlar aşağıdadır.
Victor Hugo, Notre Dame'ın kamburu
Anlıyoruz dostum, Paris'in binaları hakkında çok şey biliyorsun. Okumayı denedim Notre Dame'ın kamburu Bir zamanlar gerçekten yaptım, ama Bay Hugo'ya gelince, mimarlık hakkında 1000 sayfalık bir kitap okumak isteseydim, kütüphanenin mimarlık bölümüne giderdim. Utanç verici çünkü insan hikayesi karanlık ve harika ve hasarlı garip toplarla dolu, ama farklı değil Moby-Dick ve balina avcılığı, yazarın kaçırılan araştırma defterlerinin mantıklı bir şekilde düzenlenmesi bir zararı olmazdı. Yan not: Disney uyarlaması Notre Dame'ın kamburu benim jaaaaaaaaam. Şöyle şarkılarla bir çocuk filmi çekmeye çalıştığınızı hayal edin bu bugün yapıldı. 1995'te güneşli bir öğleden sonra Roy Disney'in yüzünde ışıltılı bir gülümsemeyle yazarların odasına sallanıp 'hey çete, bizim için hangi tehlikeli kötü adamı hayal ediyorsunuz?' Dediğini hayal edin. ve 'Roy, on dokuzuncu yüzyıl Victor Hugo romanındaki o şehvet düşkünü başdiyakonunu biliyor musun? Çingeneleri öldürüp deforme olmuş çocuklarını kuyularda boğmaya çalışan, onlarla seks yapmak istediği için kadınları tehlikede yakan, ama aynı zamanda onları yok mu? Pekala, bir sonraki büyük destek direği için istediğimiz adam bu. '
- Ve Sheehan
Ernest Hemingway, Güneş de Doğar
Severdim Güneş de Doğar , ben genç, safken ve Lady Brett ile özdeşleştiğimde kendime güvenebiliyordum. O sarışın bir sofistike, sarışın bir sofistike olmak istedim. Bir ons iş bile yapmadan ona aşık olan bir adamı vardı, ben de o kadar tembel olmak istedim. Her gece arkadaşlarıyla içki içmeli ve soğuk, hoşnutsuz bir aksanla saçma şeyler söylemeli ve genç bana, bu kulağa cennet gibi geliyordu. Ama sonra, Yahudi karakterlerle özdeşleşmeye yönelik duygusal bir ihtiyaç, ergenlerin hikayedeki parlak olanı olma isteğimin yerini aldı ve ben asla anlayamadım Güneş de Doğar Yine Hemingway’in anti-Semitizmine çekinmeden ya da zavallı bir şekilde işten çıkarılmanın, bir kötü adam olarak gösterilmekten çok ruhsallığa ne kadar zarar verebileceğini düşünmeden.
–Molly Odintz
Ernest Hemingway, Silahlara Veda
Ernest Hemingway'den nefret eden bir kadın olmak, kendisine eleştirmeden tapan belli bir adam olmak kadar klişe hissetmeye başladı. Onun aleyhindeki argümanlar şimdiye kadar tahmin edilebilir ve dükkânda yıpranmış: derinliksiz kadın karakterler, hiper-erkeksi ikonografi, kurgusunun temalarından ayrılamaz hissedebilen kişisel yaşamın şiddeti ve kadın düşmanlığı. Yine de yazıya uymaya kızsam da, bu doğru: Hemingway'e de katlanamıyorum ve hiçbir roman bundan daha fazla Silahlara Veda . Ve tamam, bu kitapla ilk tanıştığım bağlam - üniversite birinci sınıfta zorunlu bir kompozisyon dersi - ilk izlenimlerimi renklendirmiş olabilir. Ancak sahip olduğum itirazlar daha temeldir. En büyük sıkıntım: Cümle düzeyinde inanılmaz derecede sıkıcı, hemingway’in kendine özgü düzyazı tarzıyla gevşemek, bana göre, caydırıcı bir monotonlukla karakterize ediliyor. (Titanik ile ilgili olmadıkları sürece bana her türlü “buzdağı teorisi” nden kaçının.) Catherine ve ölü doğan oğlu Frederic'in travmasını ve karmaşık erkek içselliğini göstermek uğruna anlatı olarak kurban edildiğinde, sinirlenmek için çok uzun süre uyuyor.
-Jess Bergman
Herman Melville, Moby-Dick
Birçok insan gibi ben de geniş balina anatomisi derslerinden bıktım. Moby-Dick . Girmeye çalıştım - balinaları hiç böyle düşündün mü? Balinalar hakkında başka birinin böyle düşündüğünü hiç düşündünüz mü? Ama bu ilgimi sürdürmek için yeterli değildi. Kitabın felsefi, şiirsel yönlerini sevdim; ya da kendimi, kitabı birkaç yıl boyunca “okuyacak” kadar sevdiğime, beş farklı ev arasında gidip gelirken paketleyip açtığıma kendimi inandırdım. Bir noktada, Pequod'daki maceraya ve ilişkilere odaklanarak, ayrıntı ağırlıklı bölümleri atlamaya karar verdim. İle benzer bir plan denedim Bilinmeyen dosyalar birkaç yıl önce, 'Haftanın Canavarı' bölümlerini, yalnızca komplo arkını takip etmek amacıyla atlayarak. Her iki planı da uygulamadım. Belki bağlam veya yastık olarak bu ekstra yağa (balina?) İhtiyacım vardı. Her şeye rağmen, birkaç yıl boyunca bir kitabı okumaya çalışmanın adil bir denemeden daha fazlası olduğunu hissediyorum. Ve nüshamı çoktan atmıştım Moby-Dick .
-Alicia Kroell
Samuel Richardson, Pamela; veya Erdem Ödüllü
Hoşlanmadığım çoğu şeyi okumayı bırakıyorum - örneğin, hiç bitirmedim Çavdardaki Catcher lise sınıfıma atandığında, bu beni esasen öfkeli ergenlikten diskalifiye ediyor - ancak klasik kitaplarla inanılmaz derecede gergin ilişkiler geliştirdim ( yıllarca sürer ). Yaşadığım en sinir bozucu bu tür deneyimlerden biri okumaktı Pamela Romanın tarihi için çok önemli olduğu anlaşılan Samuel Richardson tarafından, bu yüzden teşekkürler, sanırım. Film, inanılmaz derecede erdemli, bakire, 15 yaşındaki hizmetçisine aşık olana kadar ona tecavüz etmeye çalışan korkunç yaşlı bir sapık hakkındadır. Aynı zamanda okumak zorunda olduğum en sıkıcı, en işkence kitap. Ancak birkaç yüz sayfadan sonra beni tüketmeye başladı; Bilgisayar duvar kağıdımı yaptım Bu görüntü Pamela ve Bay B'den sürekli konuştum, çöplerimizi karıştıran opossum'a kahramanın adını verdim. Umarım hala dışarıda çöp yiyordur.
-Blair Beusman
J.D. Salinger, Çavdar Tarlasındaki Catcher
Yetişkin olana kadar bu kitabı okumadım, bu yüzden pencereyi kaçırdığımı iddia edebilirsiniz. Bunun dışında ben denenmiş Onu suratsız bir genç olarak okudum ve birkaç sayfa sonra pes ettim ve babama bu kadar iğrenç bir karakterle daha fazla zaman geçirmekten rahatsız olamayacağımı söyledim. Ne de olsa karşılaştıkları her şeyin en kötüsü olduğunu düşünen bir grup sıkılmış adam tanıyordum. Salinger'ın hikayelerini sevmeme rağmen, birkaç yıl önce nihayet kendime bunu okuttuğumda, Holden hakkındaki fikrim değişmemişti - onun yasını tuttuğuna dair her şeyi biliyorum, ama onun öfkesini asla satın alamadım.
-Emily Temple
Jack Kerouac, Yolda
Sevgili Liseli Erkek Arkadaşımın kullanılmış kopyasını bana hediye eden Yolda , size verdiği aynı köksüzlük ve ruhsal özgürlüğü sağlamasını umarak… Üzgünüm. Sal ve Dean'in yolculuğu bana her zaman zehirli geldi ve Kerouac'ın düzyazı, romanın Amerika'nın her yerindeki erkeklerde uyandırdığı şeyi bende asla uyandırmadı (ve son zamanlarda, Amanda Petrusich kitabı sevmesine rağmen neden pek iyi olmadığının tüm nedenlerini açıklıyor). Belki de araba kullanmadığım içindir, ama OTR bunu benim için yapmıyor.
-Emily Firetog
Emily Brontë, Uğultulu Tepeler
Biliyorum, hiçbirimiz rekabette kültürü düşünmekten hoşlanmayız, ancak gerçek şu ki, hayatımızda sadece belirli sayıda kitabı okuyabiliyoruz (temel alarak hesaplayabileceğiniz bir toplam bu basit formül ). Benim kızgınlığım Uğultulu Tepeler Kafka’yı tartışma şansımın elimden alındığı zamanki lise İngilizcesinden kaynaklanıyor. Metamorfoz bir haftadan fazla çünkü Uğultulu Tepeler ve bunun eşlik eden sonsuz sıkıcı romantizmi, iki ay süren, asla ve asla geri dönemeyeceğim sınıf tartışması zamanını almıştı.
–Molly Odintz
George Orwell, Hayvan Çiftliği
Bana saçmalıkları ver Londra ve Paris'te Aşağı ve Dışarı herhangi bir gün. Atlamadan hep buldum Hayvan Çiftliği eli ağır ve eli sıkı olmak. (Bir el her ikisini aynı anda yapabilir mi? Orwell emin olabilir.) Sembolizm ve hiciv o kadar kalın ki, atan bir kalbe, herhangi bir eğlenceye, drama ya da incelik için yer kalmadı. Bu kitabın sürekli bir 'açıklama' kitabı olarak nasıl hala ortalıkta dolaştığı benden fazla. (Hayvan Çiftliği hakkında bu kadar güçlü müyüm? Doğrusu, hayır. Bunu on beş yıldır düşünmedim, en azından belki yirmi. Bir düşünün, Charlotte'un Web'i de pek umursamıyorum Yani bu bir Orwell veya EB White sorunu değil, çiftlik hayvanlarına karşı daha büyük bir kin beslediğim tamamen mümkün.)
- Dwyer Murphy
Henry David Thoreau, Walden
okudum Walden en uygun koşullar olacağını düşündüğüm şeyde: Montreal'de, neredeyse terk edilmiş bir pansiyonda yalnız kaldığım Montreal'de bir hafta sonu meditasyon inzivasında oturma uygulama seansları arasında. Flaş haber: uygun değildi, çünkü gözlerimin bağlanmasından başka hiçbir şey Otomatik Portakal -style bu kitap için beni uyanık tutardı ve meditasyon yapmak beni şimdiden uykulu kılıyor. Bu gerçeğe bile girmiyor Walden aşağı yukarı saçmalıktır, çünkü kendine güven ve 'ormanda yaşam' hakkında kendinden önemli bir kitap yazmak, her zaman sadece ev partileri düzenlediğinizde ve anneniz hala çamaşırlarınızı yıkarken gerçekten işe yaramaz. Thoreau uydurma bir anı yazacaksa, en azından, bilmiyorum, işleri biraz renklendireceğini düşünürdünüz.
-Emily Temple