ÇOCUKLUK
Oleg Loskov, Lipetsk Bölgesi, Volovsky Bölgesi, Vasilyevka köyünde doğdu. Çocukluğundan beri, spora kayıtsız değildi. Sambo, el-el kavgası yapan. Kendisi evin avlusunda yatay bir çubuk yaptı ve her sabah okula giderken üzerine “güneş” i çevirdi. Bir halter yaptı, barlar ve atletizm tarafından ciddiye alındı. Bununla birlikte, tüm okul yıllarında, Oleg hiçbir zaman gücünü kullanmadı - her şeyi yalnızca kelimelerle çözdü.
Diyelim ki, yumruk olmadan yapılmaması gereken bir durumun olmadığını söyleyebiliriz. Ancak burada tam tersi bir örnek.
Bir akşam, Oleg bir kavga rastgele tanık oldu. Sarhoş, sarhoş bir uyuşturucudaki acımasız gençler, iki kişiyi dövdü. Loskov birinin ya da diğerinin aşina değildi, çatışmanın nedenini de bilmiyordu. Sadece gerçeği gördü: insanlar birbirine zarar verdi. Bir dakika tereddüt etmeden, çocuk zaten yerde yatan yetişkinlerin korunmasına koştu. Votka şaşkına döndü, gençler her şeye kadir hissettiler. Ondan fazlası vardı ve Oleg ile kolayca ilgilenebilirlerdi. Ancak bu olmadı. Loskov tek bir cümle söyledi:
- Çocuklar, yapma!
Ama o kadar sert olduğunu söyledi ki kavga durdu.
Hayat, Oleg ve küçük kız kardeşi Natasha'nın erken yetim kalmasıydı. Bu nedenle, çocuk kız kardeşinin ailesinin yerini aldı. Annem gibi ben de yemek yaptım, yıkadım, evi temizledim, kıyafetler giydim, masal anlattım ve hatta Natasha'yı taradım. Bir baba olarak, onu suçlulara karşı savundu ve cesaret öğretti.
Neyse ki, yetimhane uzun sürmedi - çocuklar kızlarının Tanya'nın büyüdüğü yeni bir aileye götürüldü. Daha sonra Oleg'in karısı olan aynı Tanya. Ancak gençlerin mutluluğu sadece üç gün sürdü: yedinci, sekizinci ve dokuzuncu ağustos. Ve Ağustos'un onunda Oleg acilen Moskova'ya çağrıldı. Yavaşça karısına, ve yolunun uzaktaki Beslan'a yatacağını bilmediğini söyledi.
Korkunç günler
Yaz tatilinden sonra kız ve erkek çocuklar okula gittiler. Cetvel, çiçekler, müzik, ebeveynlerin gururlu manzaraları, çocukların yüzlerine hayranlıkla bakma. Birinci sınıf öğrencileri beklenti ile eziyet edildi: okulda ne olurdu? Lise öğrencileri hoşgörüyle gülümsedi: bebeğim, seni neyin beklediğini biliyoruz! Ancak, katılımcıların hiçbirinin kaderin kendileri için ne hazırladığını bilmediği ortaya çıktı.
Askeri grup beklenmedik bir şekilde ortaya çıktı. Havada ateş eden haydutlar, çok az olanlar da dahil olmak üzere binden fazla insanın okul binasına sürülmesini sağladı. Rehine spor salonunda kilitli. Seçilen telefonlar, kameralar ve hemen paramparça oldu. Basketbol çemberlerinde patlayıcıları güçlendirdi. Yakınlarda, eğer biri koşmaya çalışırsa “pedala basması” gereken bir kişiyi görevlendirdiler. Çocuklar ses çıkarmaya ya da yüksek sesle ağlamaya başlar başlamaz, militanlar tavana ateş ettiler ya da birisini ve kalabalığı çekerek hemen onları vurmakla tehdit ettiler. İlk başta, haydutlar su kovaları getirdiler, ama sonra esirleri bunu reddetti.
Bu yüzden iki acı gün sürdü. Üçüncü yetişkinler ve çocuklar o kadar yorgun ki ağlayabiliyor ve çığlık alamıyorlardı. Birçoğu bilinçsiz ve çılgınca idi. Ebeveynler ve öğretmenler, cezaevlerinin diğer tarafında onları kurtarmak için mümkün olan her şeyi yaptıkları inancı ile desteklenmiştir. Ve çocuklar kendilerini bu raporu vermediler. Ama yine de, kötünün er ya da geç yenilgiye uğradığı iyi masallara inandılar.
Ve eylül 3 okul binasının fırtınasına başladı. Mühendislik birliklerinin memurları, pencerelerden içeri girdiler ve yoğun ateş altında, sızmaya başladılar. Militanlar rehinelere karşı bir insan kalkanı yerleştirdiler ve kurtulmaya çalıştılar. Onlara karşı mücadelede özel "Alfa" ve "Vympel" grubuna girildi. Bir kavga başladı. Ve bu korkunç saatlerden birinde, küçük gangsterlerin arkasına saklanan dört gangster, koridor boyunca yoluna girdi. Oleg Loskov yoluna girdi. Teröristlere ateş edemedi, erkeklerin içine girmekten korkuyordu. Ancak, çocukluğunun uzak yıllarında olduğu gibi, Oleg de durumun özünü gördü: Çocukları kurtarması gerekti ve fiyatına kayıtsız kaldı. Sözlerin süresi dolduğu anın geldiğini anladı. Ensign ilerledi, gangsterler ile çocuklar arasında durdu, kız ve erkek çocukları onunla geçti.
Bunlar yeryüzündeki insanlar: bazıları çocuklara canlı bir kalkan yaptılar, bazıları ise bu kalkan oldu. Ancak her şey aynı şekilde düzenlenir: kollar, bacaklar, kafa. Eylemler neden bu kadar farklı? ..
Oleg ateş açtı, ancak birkaç saniye gecikti: Teröristler Loskova'yı ölümcül şekilde yaraladı. Ama çoktan kurtarmaya kendi başına acele etmişti.
Hayatının son anlarında, Oleg hala okuldan kurtardığı tüm çocukları almayı başardı. Sonuncusu iki küçük kızdı. Sonra güç sona erdi ve düştü. Vympel savaşçıları Loskov'u merdivenlere sürükledi ve ona ilk yardım vermeye çalıştı, ancak militanlar yeniden ortaya çıktı, savaşmak zorunda kaldılar ...
Saldırı gece yarısı sona erdi. Rehineler serbest bırakıldı, ancak yüz seksen altı çocuk da dahil olmak üzere üç yüz yirmi dört kişi öldü. Teröristlerden sadece biri kurtuldu, ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. Ve hala on savaşçıyı "Alpha" ve "Vympel" öldürdü.
"TEŞEKKÜRLER, GUYS"
Oleg Loskova, 4. derece Anavatan için Liyakat Nişanı'na layık görüldü. Moskova'da Aziz Nikolaos Archangel Mezarlığı'na gömüldü. Ve kendi köyünde şimdi yirmi üç kireç yetişen kare bozuldu. O kadar yıl Oleg idi. Köy tapınağının karşısında, son zamanlarda kahramana bir anıt açıkladılar. Bu tapınakta Oleg, Tanya ile evlendi, kısa ya da uzun ömür boyu sadık bir koca ve baba olacağına söz verdi. Yaşamak için bir aydan az bir zaman geçirdiğini ve aile mutluluğunun sadece üç gün süreceğini bilmiyordu.
Ve okulun duvarına lan Beslan şehrinin 1'i dört kelime yazdı: "Alfa Flama, teşekkürler çocuklar." Bu kelimeler alıntı yapılmaz, virgül veya çekicilikle sınırlandırılmaz. Farklı bağlanırlar.