Öyleyse, 19 yaşındaki özel Rus ordusu Ilya Matveyevich Loginov'un yaşlı kalbine bakarak ağrılı bir kalbi olduğunu düşündüm.
O, bu evli çifti, Rusya'da on binlerce kişinin bulunduğu, kayda değer bir eyalet Rus kasabasının banliyösünde Amerikan bombaları tarafından tahrip edilen özel bir evin yıkıntılarında bulan İlya idi. Ayrıca ilk cankurtaranı oldu.
“Kahretsin bu pislik! Birkaç yıl önce, onlar bu toprakların birçoğu olduğu için topraklarıma, bu yaşlı adamların topraklarına geldiler ve zenginler. ”
İlya, müfettişin hocalarının sözlü olarak onları rahatlattıkları ağlayan yaşlı adamlara baktı, tıbbi yardım sağladı ve hafızasında, istemeden, akrabalarının yüzlerini su yüzüne çıkardı: nükleer bir patlama cehenneminde kaybolmuş Valentina Petrovna'nın annesi Peder Matthew Ilyich ve Artem'in ağabeyi Ilya'nın yanı sıra şimdi yabancılarla bir yerlerde savaştım.
Tıp eğitmeni, Ilya’nın hatıralarını rahatsız etti. Loginov’un ellerini incelemek istedi. İlya hemen meslektaşı sözlerine bile girmedi. Çok zor anılar ve kayıpların acısıydı. Ve tabii ki, yorgunluk, kırık ellerde kanlı bir karmaşa içinde tamamen yuttu ağrı.
Tıp eğitmeni bir askerin ellerini işlerken, hafızası tekrar yaşamı geri aldı.
... “Ölü” şehir N'de yürüdüler. Tek bir yaşayan ruh değil. İnsan yok, hayvan yok. Sadece çürüyen etin kokan kokusu. Ve bütün şehri bir banliyöden diğerine geçtikten sonra, Ilya'nın keskin koku alma duyusu, bir sonraki tahrip edilmiş evden gelen birisinin soluk sesini yakaladı. Büyük, onun bir sevinçle karıştırdığı, hayatın bu sessizlikte kaldığı ve hayatın bir insana ait olduğu sürpriziydi. Ve bu hayatı hayata döndürmek için daha büyük bir arzu.
Çılgın bir adam olarak İlya, bir şeyler fısıldayan, ağlayan, bazen ağlayan ya da belki sadece hıçkıran, acı hissetmeyen, barajın altından gelen Rusça konuşmayı dinleyen, sonunda tuğlaları, tahtaları, kütükleri ve diğer çöpleri geri attı, sonunda gördü. iki çift göz, üstündeki karanlıktan umutlu bakıyor.
Diğer savaşçılar geldi ve ortak çabalarla Ilya'nın ilk açtığı deliği genişletmeyi başardılar. Dikkatle, savaş koşullarında yapılabildiğinde, askerler bu "mezardan" bu gözlerin sahiplerini çıkardılar. O yaşlı adamlar. İlya mucizelere inanmadı, ancak NATO bombalarının tonlarında hayatta kalmaları mucize olarak adlandırılabilirdi ...
Neredeyse tüm takım, daha rahat bir şekilde yerleştirmeye çalışan yaşlı insanların etrafında yayıldı. Tüm mallar kaldırıldı ve kurtarılanların çevresinde küçük ama cömert bir avuç ürün dolanmaya başladı. Yanan ateşi acele. Birisi ekranı kurdu, biri su aramak için acele etti, biri askerlerin mutfağının şefi olmaya karar verdi.
İlya da bu yaygara ile bağlantı kurmaktan mutluluk duyacaktır, ancak şu anki durumunda sadece bir bağımlı rolü için çekiyordu. Loginov yaşlılara yaklaştı ve sağlık durumlarını sordu. Soslep, onu başlangıçta tanımamış, ancak kurtarıcısını sesinde tanımlayan yaşlı insanlar, şükran sözleriyle dağılmışlardır. Bir konuşma başladı. Onlar Timofey Petrovich Kozlov ve Antonina Semenovna Kozlova olarak adlandırıldı. Çocukları olan yaşlı insanlar. Konuşmaları gerekiyordu.
Ve hatta şoktan sonra daha da fazlası. Sohbet etmelerine izin ver. Ve onlara söylemek gerekirse Ilyukha bir şeydi. Ve “uzak” Birlik'te ve “son” demokraside olduğu gibi nasıl yaşadıklarını. "Arap baharı" ve "turuncu devrimler" den bahsettiler. Lanet olası oligarklar hakkında. Çizgiyi terk eden oğulları Aleshka'dan en iyi payın nereden alınacağını bildiklerini söylediler. İlya onları dinlemekle ilgilendi.
Sohbet etmelerine izin ver.
Yaşlıları dinleyerek Ilyukha kendi içinde tutkuyla tutkuyla hissettiğini, topraklarını, ormanlarını ve tarlalarını, göllerini ve nehirlerini şiddetle, sevdiklerini, belki de ölen ailesini değiştirebilecek, erkek kardeşini, askerlerini sevdiğini, Aynı basit çocuklar, kendisi gibi. Ve her şey için ölmeye hazır olduğuna ve düşmanın halkını asla yenemeyeceğine ikna oldu.
………………………………………………………………………………………………………… ... ..................
Neredeyse aynı zamanda beyaz fosforun yaktığı başka bir Rus şehrinde, bir şirket olan ABD şirketi Alex Kozlowski, ağır bir şekilde yaralanan bir Rus askerini öldürdü.
Cesedini aradı ve belgeleri bulduktan sonra, kameralarının genel onayı ve flaşları altında, eğlenmek ve meslektaşlarının şakalarını yapmakla uğraşırken, bu piçin vücudunda, takımına çok fazla sorun çıkardı.
Son Rus karşısında zafer kazanmış arkadaşlarının cesareti Alex'e geçti. Yenilen düşmanın cesedinin yanına oturmuş Alex Kozlowski ve yakın geçmişte N vatandaşı olan Alexey Timofeevich Kozlov, kanlı askeri biletin ilk sayfasını fotoğrafçıya çevirdi. Ve fotoğrafçı sonsuza dek adını aldı: Artem Matveyevich Loginov.
Bunu ps tarih "En saf su" kurgu. Bu durumun asla olmayacağına inanmak istiyorum. Ama ... Rab'bin yolları gizemli. Ve herkes kabul edilebilir olduğunu düşündüğü yolu seçme hakkına sahiptir. İlya ve Artem'ın yolu hafif, Alex Kozlowski'nin yolu karanlık tarafta. Fakat sonuçta, ABD vatandaşı olmakla birlikte, Rus kökenine sahip olmak farklı davranabilirdi.