Matt Richtel, gençlerin ve ebeveynlerinin bu dizi için nasıl olduğundan bahsetti
Nisan ortasında, yakından izlediğim intihara meyilli bir gencin annesiyle konuşuyordum. Kızının nasıl olduğunu sordum.
İyi değil, anne dedi ki: “Bu çocuğa yardım edecek ciddi bir şey bulamazsak, bu çocuk uzun süre burada olmayacak.” Ağlamaya başladı. “Bu bizim elimizde, bizim kontrolümüz dışında” dedi. “Her şeyi deneriz.”
“Sonu beklemek gibi” diye ekledi.
Yaklaşık 18 aylık bir süre boyunca birçok genç ve aileleriyle tanıştım ve düzinelerce hekim, terapist ve ergen bilim uzmanıyla görüştüm. Acı ve belirsizlik hakkında korkunç hikayeler duydum. Başından beri editörlerim ve ben krizdeki insanların kimliklerinin nasıl yönetileceğini tartıştık.
Times, kaynaklara anonimlik vermek için çıtayı yüksek tutuyor; Stil kitapçığımız, önemli bilgilerin başka türlü yayınlanamayacağı durumlar için “son çare” olarak adlandırıyor. Çoğu zaman, kaynaklar kinci bir patron veya düşman bir hükümet tarafından kariyerlerine ve hatta güvenliklerine tehdit oluşturabilir.
Bu durumda, anonimlik ihtiyacının farklı bir zorunluluğu vardı: genç, savunmasız ergenlerin mahremiyetini korumak. Kendilerine zarar verdiler ve intihar etmeye çalıştılar ve bazıları tekrar denemekle tehdit etti. Hikayelerini anlatırken birinci önceliğimizin onların güvenliği olduğunu unutmamalıydık.
The Times bu gençlerin isimlerini yayınlamış olsaydı, yıllar sonra kolayca tanınırlardı. Bu onların iş fırsatlarına zarar verebilir mi? Bir genç – meşru bir reşit olmayan – daha sonra acı ve mücadele döneminde kimliğini ifşa etmekten pişman olacak mı? Hikayenin yayınlanması devam eden krizleri yoğunlaştıracak mı?
Sonuç olarak, bazı ergenler yalnızca ilk başlangıçla tanımlanır; ebeveynlerinden bazılarının adı veya ilk adıyla belirlenir. Aylar boyunca M, J ve C ile tanıştım ve Kentucky’de sadece 12, 13 ve 15 yaşında olarak tanımladığım mücadele eden gençlerle tanıştım. Bazı hikayelerde ailelerin tam olarak nerede yaşadığını yayınlamadık.
Görüştüğüm herkes kabul etti ve ebeveynler genellikle gençleriyle görüştü. Ebeveyn birkaç kez odadan çıkmayı teklif etti veya genç gizlilik talep etti ve ebeveyn kabul etti.
Bu makalelerde üzüntü, kafa karışıklığı ve umutsuz bir cevap arayışı duydum. Ergenlerin ve ebeveynlerinin sesleri anonim olarak korunsa da, bu ruh sağlığı krizine ilişkin daha derin bir anlayışa sahiptirler.