Michael Rockefeller ve Ortadan Kaybolmasının Arkasındaki Yamyamlık Hikayesidiazepam 5 Ocak 2022
Kabileye ulaştığında, Michael Rockefeller şöyle yazdı: “Şimdi burası vahşi ve daha önce gördüklerimden çok daha uzak bir ülke.”
1960’ların başında, Michael Rockefeller Papua Yeni Gine kıyılarında bir yerde kayboldu. Ortadan kaybolması ulusu şok etti ve tarihi boyutlarda bir insan avına yol açtı. Yıllar sonra, Standard Oil servetinin varisinin gerçek kaderi ortaya çıktı – ve bu, o zamanlar hayal edilenden çok daha rahatsız edici bir gerçekti.
Michael Rockefeller Maceraya Yelken Açıyor
Michael Rockefeller 1938’de doğdu. New York valisi Nelson Rockefeller’ın en küçük oğlu ve gelmiş geçmiş en zengin adamlardan biri olan büyük dedesi John D. Rockefeller tarafından kurulmuş bir milyonerler hanedanının en yeni üyesiydi.
Babası onun ayak izlerini takip etmesini ve ailenin geniş ticaret imparatorluğunu yönetmesine yardım etmesini beklese de Michael daha sessiz, daha sanatsal bir ruhtu. 1960 yılında Harvard’dan mezun olduğunda, toplantı odalarında oturup toplantı yapmaktan daha heyecan verici bir şey yapmak istedi.
Üretken bir sanat koleksiyoncusu olan babası, yakın zamanda İlkel Sanat Müzesi’ni açmıştı ve Nijerya, Aztek ve Maya eserlerini de barındıran sergiler Michael’ı adeta büyülemişti.
Kendi “ilkel sanatını” (artık kullanılmayan, Batılı olmayan sanata, özellikle de yerli halklara atıfta bulunan bir terim) aramaya karar verdi ve babasının müzesinin yönetim kurulunda bir pozisyon aldı.
Michael Rockefeller burada iz bırakabileceğini hissetti. Harvard’da Michael ile birlikte çalışan antropoloji yüksek lisans öğrencisi Karl Heider o günleri, “Michael, daha önce yapılmamış bir şeyi yapmak ve New York’a büyük bir koleksiyon getirmek istediğini söyledi” şeklinde hatırladı.
Zaten çok seyahat etmişti, aylarca Japonya ve Venezuela’da yaşıyordu ve yeni bir şeyin özlemini çekiyordu: çok az kişinin görmüş olduğu bir yere antropolojik bir keşif gezisine çıkmak istiyordu.
Hollanda Ulusal Etnoloji Müzesi’nden temsilcilerle görüştükten sonra Michael, o zamanlar Avustralya kıyılarında büyük bir ada olan Hollanda Yeni Gine olarak bilinen yere, orada yaşayan Asmat halkının sanatını toplamak için bir keşif gezisi yapmaya karar verdi.
Asmat’a İlk Keşif Seferi
1960’lara gelindiğinde, Hollandalı sömürge yetkilileri ve misyonerler neredeyse on yıldır adadaydı, ancak birçok Asmat insanı hiç beyaz bir adam görmemişti.
Dış dünyayla ciddi şekilde sınırlı temasa sahip olan Asmat, adalarının ötesindeki topraklarda ruhların yaşadığına inanıyordu ve beyaz insanlar denizin ötesinden geldiklerinde onları bir tür doğaüstü varlıklar olarak gördüler.
Michael Rockefeller ve araştırmacı ve belgeselci ekibi, bu nedenle, adadaki en büyük Asmat topluluklarından birine ev sahipliği yapan Otsjanep köyü için bir merak unsuruydu ve hiç de hoş karşılanmadılar.
Yerliler ekibin sürekli fotoğraf çekmesine müsamaha gösterdiler, ancak beyaz araştırmacıların, Asmat ritüellerinin ve dini ayinlerinin bir parçası olarak hizmet eden bisj direklerini, karmaşık oyma ahşap sütunlar gibi kültürel eserleri satın almalarına izin vermediler.
Michael kararsızdı. Asmat halkında, Batı toplumunun normlarının büyüleyici bir şekilde bozulmuş halini bulduğunu hissetti ve dünyalarını kendi dünyasına geri getirmek için her zamankinden daha endişeliydi.
O zamanlar köyler arasında savaş yaygındı ve Michael, Asmat savaşçılarının sık sık düşmanlarının kafalarını alıp etlerini yediklerini öğrendi. Bazı bölgelerde, Asmat erkekleri ritüel eşcinsel sekse girer ve bağlanma ayinlerinde bazen birbirlerinin idrarını içerlerdi.
Michael günlüğüne “Şimdi burası vahşi ve daha önce gördüğümden daha uzak bir ülke” diye yazdı.
İlk keşif görevi sona erdiğinde, Michael harekete geçirilmişti. Asmat hakkında ayrıntılı bir antropolojik çalışma oluşturma ve sanatlarından oluşan bir koleksiyonu babasının müzesinde sergileme planlarını yazdı.
Asmat’a Son Yolculuk
Michael Rockefeller, 1961’de bir kez daha Yeni Gine’ye doğru yola çıktı, bu sefer bir hükümet antropoloğu olan René Wassing eşliğinde.
19 Kasım 1961’de tekneleri Otsjanep’e yaklaşırken, ani bir fırtına suyu çalkaladı ve akıntıları kızdırdı. Tekne alabora oldu ve Michael ve Wassing’i devrilmiş gövdeye tutunmuş halde bıraktı.
Kıyıdan 12 mil uzakta olmalarına rağmen, Michael antropoloğa “Sanırım başarabilirim” dedi ve suya atladı.
Bir daha onu gören olmadı.
Zengin ve politik bağlantıları olan Michael’ın ailesi, genç Rockefeller’ı aramak için hiçbir masraftan kaçınılmamasını sağladı. Gemiler, uçaklar ve helikopterler bölgeyi didik didik aradılar, Michael’ı ya da kaderine dair bir işaret aradılar.
Nelson Rockefeller ve karısı, oğullarını aramaya yardım etmek için Yeni Gine’ye uçtu.
Çabalarına rağmen, Michael’ın cesedini bulamadılar. Dokuz gün sonra Hollanda içişleri bakanı, “Artık Michael Rockefeller’ı canlı bulma umudu yok” dedi.
Rockefeller’lar hâlâ Michael’ın ortaya çıkma ihtimali olduğunu düşünse de adayı terk ettiler. İki hafta sonra Hollandalılar aramayı iptal etti. Michael’ın resmi ölüm nedeni boğulma olarak açıklandı.
Michael Rockefeller’in gizemli bir şekilde ortadan kaybolması medyada büyük sansasyon yarattı. Söylentiler magazin dergilerinde ve gazetelerde saman alevi gibi yayıldı.
Bazıları adaya yüzerken köpekbalıkları tarafından yenmiş olabileceğini söyledi. Diğerleri onun Yeni Gine ormanlarında bir yerde yaşadığını ve zenginliğinin yaldızlı kafesinden kaçtığını iddia etti.
Hollandalılar, kendisine ne olduğunu öğrenemediklerini söyleyerek tüm bu söylentileri yalanladı. İz bırakmadan ortadan kaybolmuştu.
Çözülmemiş Dava Yeniden Açıldı
2014 yılında National Geographic muhabiri Carl Hoffman, Savage Harvest: A Tale of Cannibals, Colonialism ve Michael Rockefeller’in Tragic Quest for Primitive Art adlı kitabında Hollanda’nın konuyla ilgili soruşturmalarının çoğunun, Michael’ı Asmat’ın öldürdüğüne dair kanıtlarla sonuçlandığını yazdı.
Her ikisi de yıllardır Asmatlar arasında yaşayan ve kendi dillerini konuşan adadaki iki Hollandalı misyoner, yerel yetkililere Asmat’tan bazılarının Michael Rockefeller’ı öldürdüğünü duyduklarını söyledi.
Ertesi yıl suçu araştırmak için gönderilen polis memuru Wim van de Waal, aynı sonuca vardı ve hatta Asmat’ın Michael Rockefeller’a ait olduğunu iddia ettiği bir kafatasını ortaya çıkardı.
Tüm bu raporlar hızlı bir şekilde gizli dosyalara gömüldü ve daha fazla araştırılmadı. Rockefeller’lara, oğullarının yerliler tarafından öldürüldüğüne dair söylentilerin olmadığı söylendi.
Hikayeler neden gizlendi? 1962’de Hollandalılar adanın yarısını yeni Endonezya devletine kaptırmıştı. Yerli nüfusu kontrol edemeyeceklerine inanılırsa, hızla yerlerinden edileceklerinden korkuyorlardı.
Michael Rockefeller Yamyamların Elinde Nasıl Öldü?
Carl Hoffman bu 50 yıllık iddiaları araştırmaya karar verdiğinde işe Otsjanep’e seyahat ederek başladı. Orada, Asmat halkının kültürünü belgeleyen bir gazeteci olarak poz veren tercümanı, bir adamın kabilenin başka bir üyesine orada ölen Amerikalı turistten bahsetmemesini söylediğini duydu.
Hoffman’ın ısrarı üzerine tercüman adamın kim olduğunu sorduğunda, ona Michael Rockefeller olduğu söylendi. Otsjanep’in Asmat halkının beyaz bir adamı öldürdüklerinin adada yaygın bir bilgi olduğunu ve misilleme korkusuyla bunun anılmaması gerektiğini öğrendi.
Ayrıca Michael Rockefeller’ın öldürülmesinin başlı başına bir misilleme olduğunu öğrendi.
1957’de, Rockefeller’ın adayı ilk ziyaretinden sadece üç yıl önce, iki Asmat kabilesi arasında bir katliam meydana geldi: Otsjanep ve Omadesep köyleri düzinelerce birbirinin adamını öldürdü.
Adanın kontrolünü daha yeni ele geçiren Hollanda sömürge hükümeti, şiddeti durdurmaya çalıştı. Uzak Otsjanep kabilesini silahsızlandırmaya gittiler, ancak bir dizi kültürel yanlış anlama, Hollanda’nın Otsjanep’e ateş açmasıyla sonuçlandı.
Ateşli silahlarla ilk karşılaşmalarında, Otsjanep köyü, savaş liderleri olan dördünün vurularak öldürülmesine tanık oldu.
Bu durumdaki Otsjanep kabilesi üyeleri, topraklarını çevreleyen kıyıya doğru sırtüstü yüzmeye çalışan Michael Rockefeller’a rastladılar.
Hikayeyi ilk duyan Hollandalı misyonere göre, kabile üyeleri başlangıçta Michael’ın bir timsah olduğunu düşündüler – ama yaklaştıkça onu bir tuan, Hollandalı sömürgeciler gibi beyaz bir adam olarak tanıdılar.
Ne yazık ki Michael için, karşılaştığı adamlar Hollandalılar tarafından öldürülenlerin oğullarıydı.
İçlerinden birinin, “Otsjanep halkı, her zaman kelle avcısı tuanlardan bahsediyorsunuz. Pekala, işte şans ayaklarınıza geldi” dediği söylendi.
Kararsız olmalarına rağmen, çoğunlukla korkudan, sonunda onu mızraklarıyla öldürdüler.
Sonra kafasını kestiler ve beynini yemek için kafatasını ikiye böldüler. Etinin geri kalanını pişirip yediler. Uyluk kemikleri hançer haline getirildi ve kaval kemiklerinden balık avlamakta kullanılan mızrakların uçları yapıldı.
Damarlarındaki kan boşaltıldı ve kabile üyeleri ritüel danslarını ve seks eylemlerini gerçekleştirirken kendilerini bu kana buladılar.
Otsjanep halkı teolojilerine uygun olarak dünyaya dengeyi yeniden kurduklarına inanıyorlardı. “Beyaz adamın kabilesi” dördünü öldürmüştü ve şimdi intikam alıyorlardı. Michael Rockefeller’ın bedenini tüketerek, kendilerinden alınan enerjiyi ve gücü emebilirlerdi.
Michael Rockefeller’ın Ölümünün Sırrını Gömmek
Otsjanep köyünün karardan pişman olması çok uzun sürmedi. Michael Rockefeller’ın öldürülmesinin ardından yapılan arama, çoğu daha önce hiç uçak veya helikopter görmemiş olan Asmat halkı için ürkütücüydü.
Bu olayın hemen ardından bölge, birçoğunun cinayetin intikamı olarak gördüğü korkunç bir kolera salgınıyla da sarsıldı.
Birçok Asmat insanı bu hikayeyi Hoffman’a anlatmış olsa da ölümde yer alan hiç kimse öne çıkmayacaktı; hepsi sadece duyduklarının bir hikaye olduğunu söyledi.
Sonra bir gün, Hoffman köydeyken, ABD’ye dönmeden kısa bir süre önce, başka bir adama anlattığı bir hikayenin parçası olarak bir cinayeti taklit eden bir adam gördü. Kabile üyesi birine mızrak atıyor, ok atıyor ve kafasını kesiyormuş gibi yapıyordu. Cinayetle ilgili sözler duyan Hoffman kayda almaya başladı – ama hikaye çoktan bitmişti.
Ancak Hoffman, video kaydında sonsözünü yakalayabildi:
“Bu hikayeyi başka bir adama veya başka bir köye anlatma, çünkü bu hikaye sadece bizim için. Konuşma. Konuşmayın ve hikayeyi anlatmayın. Umarım bunu hatırlarsın ve bunu bizim için saklarsın. Umarım, umarım, bu sadece senin ve senin içindir. Sonsuza kadar kimseyle, başka insanlarla veya başka bir köyle konuşma. İnsanlar sana soru sorarsa cevap verme. Onlarla konuşma çünkü bu hikaye sadece senin için. Onlara söylersen ölürsün. Korkarım öleceksin. Bu hikayeyi anlatırsan, öleceksin, halkın ölecek. Bu hikayeyi evinizde, kendinize saklayın, umarım, sonsuza kadar. Sonsuza kadar…”
İlginizi çekebilecek diğer içerikler
- Yıllarca, Aşık Olduğu Hastasının Mumyaladığı Cesediyle Birlikte Yaşayan Carl Tanzler
- John List: Cennette Görebilmek İçin Tüm Ailesini Katleden Katil
- “The Exorcist” Filmine İlham Veren Roland Doe’nun Gerçek Hikayesi