Gary Oldman’ı çok yönlü olarak adlandırmak derin bir eksikliktir; İngiliz aktörler genellikle bukalemun dönüşümü için bir yetenek geliştirirler, ancak 1980’lerin başında ilk filmini yaptığından beri, izleyicilere defalarca aynı şeyi iki kez vermeden hatırlamaları için bir şeyler verdi. Oliver Stone’un JFK’sinde Lee Harvey Oswald olarak neredeyse görünmez ancak yük taşıyan bir performansa rağmen, Oldman, Francis Ford Coppola onu 1992 yapımı Bram Stoker’s Dracula filminde mahkum, romantik baş karakter olarak rol aldığında gerçek Hollywood atılımını yaptı. Beş yıl sonra, her ne pahasına olursa olsun gerçek aşkı kovalamak yerine, yazar-yönetmen Luc Besson’un The Fifth Element filminde çılgınca kötü sanayici Jean-Baptiste Emanuel Zorg’u oynamasını durdurmaya çalıştı.
Oldman serisini gerçekten deneyimlemek istiyorsanız, Movies Anywhere, 8.000’den fazla filmden satın alabileceğiniz ve uygun bir bonus film seçebileceğiniz ‘Şimdiye Kadarki En Büyük Teklifi’ yalnızca bir hafta boyunca (6 Nisan’dan 12 Nisan’a kadar) yayınlıyor * . Dolayısıyla, Sony Pictures’ın Bram Stoker’s Dracula’sını satın alırsanız, bonus filminiz olarak başka bir uygun Sony Pictures filmi olan The Fifth Element’i seçebilirsiniz.
Olağanüstü çeşitlilikteki filmografisinin aşırı (veya zıt) uçlarını tamamen işgal etseler de işgal etmeseler de, özellikle bu iki rol, onun özel, göze batmayan bir bağlılık gerektiren rolleri seçme yeteneğini ve ardından tuhaf ve izleyicilerin hoşuna giden, ancak çoğu kesinlikle kesinlikle inandığı bir şeye benzersiz parçalar. ’92’ye gelindiğinde, Coppola, stüdyoların iyi lütfuna yeterince sık girip çıkmıştı ki, en çok satanlardan birinin uyarlaması, ticari bir başarı için en iyi bahislerinden biri gibi görünüyordu; ’97’ye gelindiğinde, Besson, büyüleyici NYC polisi Stanfield olarak, unutulmaz bir şekilde, Oldman’ın manzarayı çiğnemesine koçluk yaptığı (veya belki de yolundan çekildiği) Leon: The Professional sayesinde dünyanın bölünmemiş dikkatine hükmetti. Ancak iki film yapımcısının ortak olarak paylaştığı şey, oyuncunun yeteneklerini filmlerinin ihtiyaçlarına en iyi şekilde uyacak şekilde en iyi şekilde nasıl şekillendireceklerine dair anlık bir anlayıştı.
Columbia Pictures aracılığıyla görüntü
Coppola, Oldman’ın çok yönlülüğünün onu tekrar tekrar Drakula’da dönüştürmek için kullanılabileceğini çok iyi anladı – kana susamış, kalbi kırık bir 15. Yüzyıl savaşçısı olarak; eksantrik, korkutucu bir münzevi; için için için yanan, hassas bir aristokrat; ve nihayet, birçok farklı hayvansal formda Drakula. Tasarımcı Eiko Ishioka tarafından özenle hazırlanmış kostümler ve protezlerin onu bir canavar, dev bir yarasa ve ünlü “gecenin yaratıkları” nın bir melezi gibi göstermesi sayesinde sadece fizikselliği değişmekle kalmayacak, aynı zamanda kederli tavrı da değişecektir. romantik bir hale geldi ve Oldman meydan okumaya hazırdı. İronik bir şekilde, Coppola ile çalışma şansı filmi çekmek için yeterli sebepti – bu ve “Seni bulmak için okyanusları aştım” deme fırsatı.
Geçmişte Drakula’nın ekranda baştan çıkarıcı, tehditkar veya canavarca olduğu yerlerde, hikayesine bir şefkat ve trajedi katarken hepsini birleştirdi. Keanu Reeves’le sahnelerinde alaycı, göz kırpan bir mizah var, başlangıçta (kelimenin tam anlamıyla) kurumasını umduğu genç adam, daha sonra kaybettiği kişinin reenkarnasyonu olduğuna inandığı nişanlısı Mina’nın (Winona Ryder) peşine düşmek için alıkoymayı umuyor. Elisabeta’yı seviyorum; “Genç” Drakula olarak mutlak samimiyet ve kırılganlığın yanı sıra karşı konulamaz bir duygusallık yayıyor. Ve sonra, kendi saplantısıyla köşeye sıkıştırılırken, Oldman ona, karakteri asla sadece kötülük ya da kötü adam yapmayan bir zulüm, çaresizlik ve üzüntü verir. Oyuncu, grafik doğalarına rağmen Dracula’nın son sahnelerinde bizi üzüyor ve ona sempati duyuyor. Görünüşte zahmetsizce geçtiği muazzam bir ip yürüyüşü.
Tersine, Besson her zaman sadece temel düzeyde daha geniş ve daha cesur bir hikaye anlatıcısıydı ve zaten yan yana gelme yoluyla duygusal derinlik yaratan bir oluğa yerleşmişti – görsel, tematik ve ton olarak. Bu karakter türlerinin ve komedi senaryolarının altında gizlenen cesur duyguları ortaya çıkarabilirse, karikatürize olarak markalanan bölgeye girmeye istekli ve hatta istekliydi. Leeloo’nun (Milla Jovovich) iki karakteri eylemleriyle birbirine bağlasa da, Zorg ve kahraman mevkidaşı Korben Dallas (ağzı sıkı, iri yarı, her şey için oyun Bruce Willis) hiçbir zaman birlikte bir sahneyi paylaşmaz. muhalefetlerinin kimyası ve ekrandaki bireysel varlıklarının gücü, film boyunca çok önemli.
The Professional’da Stanfield’ı oynadıktan sonra Oldman – ya da öyle düşündü – tek dilli kötü adamlar konusunda piyasayı köşeye sıkıştırdı; Natalie Portman ve Jean Reno’nun karşısında, insanlar onu kötü bir adam olarak ciddiye almayı bırakmadan önce yıllarca harcayacak sermayesi olduğu konusunda yeterince tehdidi iletti. Zorg olarak performansıyla ilgili dikkat çekici olan şey, eşzamanlı olarak bu mirası derinleştirmesi ve onun altını çizmesidir: Zorg’un eylemleri bir deliye aittir ve bizi, acımasız, acımasız iş uygulamaları ya da acımasız olsun, onları kesinlikle yapabileceğine inandırır. şiddet eylemleri, ama karakter, tartışmasız bir soytarı, körü körüne aşırı güveni (ve kendisinden bile daha kötü bir güce olan aşırı bağlılığı) mahvolduğunu kanıtlayan bir narsisttir.
Columbia Pictures aracılığıyla görüntü
Jean-Paul Gaultier’in kostümlerindeki hareketi, Drakula’daki kendine özgü dönem kostümlerindeki çalışmaları kadar kolayca akıcı ve şehvetli, ama aynı zamanda içinde yaşaması gereken dünyayı da tam olarak anlıyor. Besson, geçmiş bilim kurgu filmlerinin loş ışıklı koridorlarını istemiyordu, gün ışığında bir şey istiyordu – “neşeyle çılgın” dediği bir görünüm – ve Oldman sahne sahne canlı bir şekilde sunarak, plastik ve plastikle kaplı bu fütüristik dünyada süzülüyor. Ona anlatılmamış zenginlik ve güç verecek olan bu nesneleri yakalamaya çalışırken ince çizgiler çiziyor. Bu arada, Zorg’un karakter olarak hedefleri, yalnızca evreni kurtarmakla kalmayıp aynı zamanda bunu yaparken gerçek aşkı bulmayı uman Leeloo ve Korben’in hedefleriyle de tam bir tezat oluşturuyor; ve Oldman, kendi ihtişamından o kadar etkilenen bir adamın özünü yeniden yakalar ki, sahip olabileceği ve asla sahip olamayacağı daha büyük fikirleri – özellikle sevginin “beşinci unsurunu” göremez.
Ama baştan çıkarıcı ya da aptalca, trajik ya da korkutucu, Oldman bizi hepsine inandırıyor. Bram Stoker’ın Dracula’sı ve The Fifth Element’i takip etti ve onu, yeteneğinin kaç tarafı olduğunu gösteren diğer performanslar izledi; ancak özellikle bu iki film, aralarında bazı çarpıcı zıtlıklar sunuyor ve izleyicilere neden ekranda bu kadar izlenebilir olduğunu hatırlatan bazı beklenmedik ve temel benzerlikler içeriyor. Onun gibi çok az aktör var: bizi 1462’den 2263’e alıp göz açıp kapayıncaya kadar gösterebilen çok az kişi ve bunu yerinden bakmadan yapabilen daha azı; ve yine de bunu kendi tarzında ve tarzında yapıyor, yaşadı ve otantik, gerçek ve unutulmaz. Diğer oyuncular herkesi oynayabilir, ancak sadece o Oldman gibi oynayabilir.
Hem Bram Stoker’s Dracula’yı hem de Movies Anywhere’de The Fifth Element’i izleyerek Gary Oldman’ın serisini kendiniz ölçün. Bram Stoker’s Dracula’yı ‘Biggest’ üzerinden satın almayı unutmayın. Teklif. 12 Nisan’a kadar her zamanki promosyon, bu iki fiyatına tek anlaşmadan yararlanın ve bonus filminiz olarak Beşinci Öğeyi seçin.
*SADECE SINIRLI SÜRE İÇİN. KISITLAMALAR UYGULANIR. Teklif, 12 Nisan 2021, 23:59 EDT’de sona eriyor. Movies Anywhere’e kayıt yaptırmanız gerekir. 13 yaşından büyük ABD’de ikamet edenlere açıktır. Movies Anywhere hesabınıza bağlı bir dijital perakendeciden Movies Anywhere’e uygun bir film satın almanız gerekir. Ayrıntıların tamamı için MoviesAnywhere.com/bonusoffer adresini ziyaret edin.
Bu makale Movies Anywhere tarafından sunulmuştur. Movies Anywhere, Movies Anywhere, LLC’nin ticari markasıdır. © 2021 Movies Anywhere.
‘Chucky’ Dizisi Oyunculara Orijinal Andy Dahil Bazı Tanıdık Franchise Yüzleri Ekliyor
Sonuna kadar arkadaşız, unuttun mu?
Sonrakini Oku
Yazar hakkında
Todd Gilchrist (16 Makale Yayınlandı)
Todd Gilchrist, Variety, The Hollywood Reporter, Birth.Movies.Death ve Nerdist gibi düzinelerce basılı ve çevrimiçi satış noktasında 20 yıldan fazla deneyime sahip, Los Angeles merkezli bir film eleştirmeni ve eğlence gazetecisidir. Saplantılı bir film müziği koleksiyoncusu, spor ayakkabısı meraklısı ve Los Angeles Film Eleştirmenleri Derneği üyesi olan Todd, şu anda muhteşem eşi Julie, iki kedi Beatrix ve Biscuit ve binlerce kitap, vinil plak ve Blu-ray ile Silverlake, California’da yaşıyor.
Todd Gilchrist’dan Daha Fazla