Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Sovyet ası, dünyanın en etkili savaş pilotu havacılık müttefikler, üç kez Sovyetler Birliği Kahramanı, 19 emir sahibi, eski SSCB'nin 6 kentinin fahri sakini, hava mareşali ... Sovyet sistemi kahramanların nasıl yetiştirileceğini biliyordu. Yüzyıllardır ünlü şarkıda sabittir: "Ülke kahraman olmayı emrettiğinde, herkes kahraman olur". Ve Sovyet halkı, seçtiklerini sürekli olarak coşkulu bir sevgiyle kuşattı. Ancak yine de, Ivan Kozhedub'un savaşın sonunda ve savaş sonrası yıllarda, insanın uzayı fethine kadar olan ihtişamı, olduğu gibi, uzak durdu. Mecazi olarak değil, kelimenin tam anlamıyla ellere giyildi.
Bu yüzden savaştan önce bile halkımız Valery Chkalov'a hayran kaldı. O ve Kozhedub, bu arada, esas olarak çok benzerdi: uçuş sanatına olan gayretli bağlılıklarında, uçuş işinin derin ve kapsamlı kavrayışında, cüretkar manevi cömertliklerinde, Anavatan için ateşli aşkta. Ve bunlar sadece kamusal aşındırıcılar tarafından yıpranan kelimeler değil. Onlarda - ortaya çıkan insanların çok kalınlığından görkemli Rus Icar'larının karakterlerinin özü, özü. Aynı Ivan Nikitovich'in bir şeyden şikayet ettiğini, hizmetin, sosyal veya politik yaşamın bazı zorluklarından veya zorluklarından şikayet ettiğini hayal etmek zor ama imkansız. Her yerde ve her yerde, çok eski Sovyet sızıntılarından beri sürekli olarak yıkılmaz bir iyimserlik yayıyordu. Kozhedub, yüce sosyalist ideallere böylesine pervasızca bağlı olduğu için daha önce bazıları tarafından tercih edilmiyordu ve hatta bugün daha da fazla tercih ediliyordu. Sadece bu hiçbir şey ifade etmiyor. Kozhedub gerçekten zamanının ilk büyüklüğünde bir kahramandı. EMG yetkilileri bile ona emir vermeye cesaret edemedi. Ve teğet olarak, Ivan Nikitovich'in kendisinin bir zırh şövalyesi gibi muazzam bir haysiyetle, yüksek ihtişamını ve olağanüstü seçkinliğini giydiğini not ediyorum. Providence, doğumda bile onu gerçekten başının tepesinden öptü ve sonra onu, nadiren seçtiği kişilerden biri gibi dikkatle koruyarak, yaşam boyunca yönlendirdi.
Seçilme gelince, bu aynı zamanda bir konuşma şekli değil. On yaşındaki Vanya, çocukken bile Desna'da neredeyse boğuluyordu. Ağabeyi İskender onu soğuk bahar selinden mucizevi bir şekilde kurtardı. Kozhedub, ölümün eşiğinde kaç tane benzer yaşam testi olduğunu hatırlayamadı bile. Ama her zaman çocukluğundan beri şanslı olduğunu iddia etti. Sadece bu aritmetiği bir düşünün: tüm savaş boyunca, Ivan Nikitovich 330 sortiye katıldı, 120 hava savaşı yaptı ve kişisel olarak 62 uçağı düşürdü. Ve aynı zamanda tek bir kurşun değil, şanslı adamın tek bir parçası bile çizilmedi. Bu teorik olarak olmamalıydı, ama öyleydi.
Ivan Kozhedub, Sumy bölgesindeki Obrazheevka köyünde, altıncı ve sonuncu yoksul bir köylü ailesinde doğdu. Kilise başı olan babası seçkin bir kişi, bir tür kırsal entelektüel olarak biliniyordu.
Fabrika kazancı ve köylü emeği arasında kalan gücü, kitap okuma ve hatta şiir yazma gücü buldu. Son derece dindardı, iyi, talepkar bir zihne sahipti, ısrarla çocuklarda sıkı çalışma, azim ve gayretle büyüdü. Son Vanya'nın altı yaşında çok okumuş olması şaşırtıcı değil. Ve sonra basılı kelimeye olan sevgisini hayatı boyunca taşıdı. Yedi yıl sonra enerjik bir çocuk Shostka Kimya-Teknoloji Koleji işçi okuluna girer. Aynı zamanda uçuş kulübünde çalışmaya başladı. ("Gökyüzü, tabii ki, herhangi bir çocuk gibi beni cezbetti, ama uçuş formu daha azını çekmedi. Ve sadece yerden XNUMX metre yüksekte ilk kez kalktığımda, fark ettim: bu hayatımın sonuna kadar benim!" - hatırladı).
1940. yıl. Kozhedub, Chuguev Askeri Havacılık Pilotlar Okulu'na kabul edildi. UT-2, UTI-4, I-16'yı inceledim. Bu yüzden okulda eğitmen olarak bırakıldı. ("Ve ben çok uçtum oğlum. Bu mümkün olabilirdi, öyle görünüyor ki uçaktan çıkamazdım. Pilotluk tekniğinin kendisi, figürlerin cilalanması eşsiz bir neşe getirdi. Ve bu neşeyi kendim gibi çocuklara aktarmayı başardım. Yaptığın şeyi sevdiğinde, bu sevgiyi paylaşmak kolay. ”Başka bir şeyde kötüydü: Okulun emri beni bir boğuşma ile yakaladı ve uzun süre cepheye gitmeme izin vermedi" - "Tabii ki rapor yazdın mı?" iyi mi? ”).
Kozhedub sadece Mart 1943'te Voronezh cephesine gitti. ("İlk hava savaşı benim ve sonuncusu olabilirdi. Messerschmitt-109, La-5'imi bir top patlamasıyla neredeyse yarıya indirdi. Zırhlı arkalık beni yangın çıkaran bir mermiden kurtardı. Bu yüzden geri dönerken uçaksavar topçularımız da yanlışlıkla bana iki mermi vurdu. Onu diktim, ama artık restorasyona tabi değildi. Bir süredir "kalıntılar" üzerinde uçmak zorunda kaldım - "Ondan, Tanrım, beğenmediğim" serisinden arabalar. Ve sadece 43 yazında, en azından bazıları bu aydınlanma: kale maskeleri görevine atanan bir teğmen atadılar. Şimdi hatırladığım gibi: 6 Temmuz'da, Kursk Bulge üzerinde, kırkıncı savaş sırasında, ilk Alman Ju-87 bombardıman uçağımı atlattım. ikincisini düşürdü ve iki gün sonra aynı anda iki Bf-109 savaşçısını yok etti. Bu arada, "Kızıl Yıldız" dan sizinkinden Sovyetler Birliği Kahramanı unvanını aldığımı öğrendim. 5 Şubat tarihli bu sayıyı hala saklıyorum. 1944 ").
Kozhedub, 19 Ağustos 1944'te 256 savaş görevi ve 48 düşmüş düşman uçağı için ikinci Altın Yıldız madalyasına layık görüldü. Ve 18 Ağustos 1945'te Kahramanın üçüncü yıldızını aldı.
("Ivan Nikitovich, şu soru beni rahatsız ediyor: Alman asları neden bizimkinden daha büyük bir emirle uçakları düşürdüler?" - "Başlangıç olarak, sizin için bir anekdot. Vasily Ivanovich, Ostap Bender gibi, akıllıca giyinmiş ve hepsi altın biblolarla İngiltere'den döndü. Petka sorar: nerede bu kadar iyi? "Görüyorsunuz, Petka, orada kart oynamak için oturduk. Zamanları masada ve bana diyorlar: beyler kartları göstermiyor. Ve sonra, Petka, ne kadar sular altında." Asıl mesele: Zaferler münhasıran FKP (fotoğraf makineli tüfek - MZ) ve Almanlara - kişisel bir rapora göre ... Adamlar beni kaç kez rahatsız ettiler: "Nikitych," Messer "ı bıraktın, hepimiz nasıl ateş yakaladığını gördük!" Ve onlara dedim: peki ne? Aniden kendine ulaşacak. Hayır kardeşler, burnunu yere batırdığında, o zaman hesabımı dolduracağım ").
Kozhedub inanıyordu: Pilot için asıl mesele ilk üç uçağı devirmek ve ardından düşmana karşı savunmasız hale geliyor. Muhtemelen burada da bir mistisizm vardı.
Ancak Kozhedub, uçuş işinin bir tür özel insan sanatı olduğuna inandığı için bunu asla reddetmedi. Bu temelde, bu arada Vladimir Vysotsky'ye çok yaklaştı.
Kahramanın "dördüncü yıldızı" - Ivan Nikitovich karısını böyle çağırdı ve onun hayattaki en önemli kazanımı olduğuna inanıyordu. ("Veronica ile trende tesadüfen tanıştım. Ve uzun bir süre kim olduğumu ve ne olduğumu açıklamadan kur yaptım. Kardeşin genellikle Kozhedub'un utangaç bir erkek arkadaş olduğunu yazıyor. Bu türden bir şey yok - nerede oturursan oradan inersin. Ama itiraf etmelisiniz ki, bir Kahraman sizinle üç kez kur yaparken bu bir şey - o zaman herhangi bir aptal onun için atlamaya hazırdır. Ve tamamen başka - basit bir adam. Ve Veronica'nın nasıl bir insan olduğunu anladığımda, ona açtım. Ve düğünümde Vasya Stalin bile oradaydı! ”). Bana göre, eşlerin genellikle kendi aralarında kavga etmeleri anlamında asla tartışmamışlardır. Ailede ataman kim ve sıradan bir Kazak kim olsa da uzaktan ve çıplak gözle görüldü. Seksenlerin sonlarında bir yerde, Ivan Nikitovich bir felçle ciddi şekilde sarsıldı. Böylece Veronika Nikolaevna kocasını bir çay kaşığından besledi ve gerçek bir konuşma terapisti gibi, içindeki komut konuşmasını tekrar geri yükledi. Ve bir askeri dükkana girerken bir hava görevlisinin hediye olarak seçeceği ilk şeyin "genç karım için" önemsiz bir şey olduğu konusunda her zaman duygulandım. Bu arada, aralarındaki yaş farkı sadece yedi yıldı.
... Kozhedub'un ikinci savaşı - Korece - ayrı bir hikayeye değer. Ve doğruyu söylemek gerekirse, Ivan Nikitovich'e gençliğimde, ilk hakkında her şeyi - Büyük Vatanseverlik Savaşı - bildiğime kendini beğenmiş bir şekilde inandığım için, onu sordum. Sadece burada inanılmaz bir şey var: doğası gereği bir şakacı, hatta bir anlamda komik bir adam, her zaman gergin bir şekilde, bir tür içsel korku ile, bu onun için tipik olmayan bir şekilde sorularımı yanıtladı. Bir keresinde ona açıkça söyledim: boşuna diyorlar ki, siz, albay yoldaş, çok reasüransınız - sonuçta, bu savaş hakkında her şey uzun zaman önce biliniyordu. ("Elbette, bir çuvalın içinde bir baykuşu saklamak zordur. Unutmayın: Kore Savaşı hakkında yayılan Yankee uçaklarını balyalayanlar değil - tüm bu "beshki" ve "feshki" (B-26, B-29, F-80 ve F-84 - MZ). Bu anlaşılabilir bir durumdur. Hepimiz bir gizlilik sözleşmesi imzaladık ”). Ve ancak rüzgarlardan sonra, sözde perestroyka ve glasnost, Ivan Nikitovich Kore maceralarını yavaşça paylaşmaya başladı. Ondan önce Saber için kahramanca ve trajik avı öğrendim. Günlüklerimde bu destan altı sayfaya kaydedilmiştir. İşte Kozhedub'un hikayesinden birkaç alıntı: “Uzun bir süre inisiyatifi havada tuttuk. Hatta böyle bir isim bile vardı - "MiG Alley", BM uçaklarının uçma riskini almadıkları bir hava sahası. Ama sonra Amerikan "kılıçları" - F-86 ortaya çıktı ve havadaki savaş resmini büyük ölçüde değiştirdi. Ama ne diyebilirim: Bazı açılardan MiG-15'lerimizden daha üstünlerdi. Sabre, onunla başa çıkmanın en etkili yollarını bulmak için üzerinde çalışılması gerekiyordu. Ama nasıl böyle bir ödül alırsınız? F-86'ya benzer olacağız, ancak pilot onu Kore Körfezi'ne götürüyor ve oraya atıyor. Ve denizde Amerikalılar tam bir efendiydi. Kurtarma servisleri gayet iyi çalıştı. Ancak uzmanlarımız denize düşen bir savaşçıyı geri getirmeyi bile düşünemediler. Yere düşenler çalışma için uygun değildi - bir çöp. Ayrıca, tüm hava müzakerelerini yalnızca Çince yapmak zorunda olduğumuzu da unutmamalısınız. Taktik sınıfta - tamam. Ve gökyüzüne yükselirsin ve tüm Çince harfler kaybolur. Ve etkileşim nasıl kurulur? Bizim için durumdan bir çıkış yolu, Moskova'nın yüksek bürolarında "bulundu": inmek için "Saber" diyorlar. Söylemesi kolay evlat. Ve onu vurursanız, yıpranacaksınız ve onu zorla yerleştirmek bile inanılmaz. Ama emir emirdir. Ayrıca 324 numaralı sipariş numaramı 043. Savaşçı Bölümüm olan Sabre'yi almam gerekiyordu. Hatta bu amaçla özel bir grup oluşturuldu - tüm çabalar başarısız oldu. Ve yine de şahinlerim sonunda iki Kılıcı ele geçirdi! Biri bana çamur içinde, alüvyon içinde gösterildi. Yıkadık ve Moskova'ya gönderdik. Buradaki bütün sorun neydi? İlk kez, F-86, havacılık sektörümüzün büyük ilgisini çeken aşırı yüklenme önleyici giysi ile donatıldı. Ancak Sabres'i vurduğumuzda pilotları bir takım elbise ve teçhizatı olan bir hortumla dışarı fırladı. Basınç makinesinin kendisi - tüm bu sektördeki en önemli şey - doğal olarak, savaşçı ile birlikte düştü. Makineli tüfek almak için canlı bir uçağa ihtiyaç vardı.
Nisan 1951'den Ocak 1952'ye kadar Kore Savaşı sırasında, Ivan Kozhedub komutasındaki 324. Avcı Havacılık Bölümü pilotları 216 hava zaferi kazandı ve sadece 27 uçak kaybetti (9 pilot öldürüldü).
("Ivan Nikitovich, dürüst olmak gerekirse: Kore üzerinde göklerde kendin mi uçtun?" - "Nasıl uçamazsın! Siyasi memurum Petukhov Moskova'ya gider gitmez MiG kokpitine gidiyorum. O iyi bir adam ve biz onun ruhuyla yaşadık Ama o bana üst komuta tarafından atandı, bu yüzden ben istekli olmayayım. Bu, elbette, doğru. Bir skandal hayal edin: Ya Amerikalılar kahramanı üç kez vurursa. Ama bunu yazma, buna gerek yok ... ").
... 1988'de "Çıplak Ayaklı Ruh veya Vysotsky'yi Nasıl Tanıdığım" kitabını yazdım. İçinde büyük sanatçıyı ve ozan hatırlayanlar arasında Sovyetler Birliği'nin büyük pilotu Hava Mareşali Ivan Kozhedub vardı.
"Vysotsky’nin şarkılarını ilk duyduğumda hatırlamıyorum. Muhtemelen teyplerde çoğaltılmaya başladıkları yıllarda. İlk başta, insanların ezici çoğunluğu gibi, bu şarkıların yazarının manzaraları gören biri olduğunu ve bir cephe askeri olduğunu düşündüm, söylemeye gerek yok. Ama sonra şunu anlıyorum: Vysotsky çok genç bir adam, Taganka'da sanatçı olarak çalışıyor. Orada, tiyatroda, Hamlet'in prömiyer performansında yanılmıyorsam tanıştık. İlk konuşmamızın içeriğini hatırlamıyorum: Bana nazik sözler söyledi, çaldığı için, özellikle şarkıları için onu övdüm. Meslektaşlarım için şarkı söylemesi konusunda anlaşmıştık. Vysotsky sözünü tuttu. Onu ilk kez böyle dinledim - canlı, kayıtta değil. Ve sadece şok oldum.
Öyle bir güç, öylesine güç ve aynı zamanda o kadar çok ruh şarkılarında vardı ki, ancak çok kayıtsız bir kişi onlara kayıtsız kalabilirdi. Ona dedim ki: "Bir dövüşçü gibi şarkı söylüyorsun!" Ve hiç kimsenin şarkılarını bu şekilde değerlendirmediğini söyledi.
İşte tanışmamız böyle başladı. Ben buna arkadaşlık demezdim ama aramızda öyle bir yoldaş tavrı vardı. Bu onun ulusal ihtişamına tutunmak için olmadığını söylüyorum. Bende yeterince var. Ve onun popülaritesine, size dürüstçe söyleyeceğim, generalimin yıldızları çok az şey katabilir. Ama ne oldu. Bazen telefonda konuştuk, bazen bazı etkinliklerde tanıştık. Bazı meslektaşlarım ve hatta sizin tanıdığınız Volkogonov, dedi ki: diyorlar, Ivan Nikitovich, bu ses kısıklığında ne buluyorsunuz? Ama hiçbir şey bulamadım, cevapladım. Ondan hoşlanıyorum ve bu kadar. Ve cesaretiyle, baskısıyla ve en önemlisi gerçeği yazıp söylediği gerçeğiyle. Biliyor musun Mikhail, ben berbat bir eleştirmenim, ama bir dövüşçü ve birçok eleştirmen hakkındaki bir şarkıyı anlıyorum. Ve beni her zaman ruhumdan alır. Sanki kendisi kokpitte oturuyormuş gibi yazılmış!
Vysotsky ile Paris'te tam olarak Sovyet Ordusu ve Deniz Kuvvetleri Günü'nde buluştuk. filo... Havacılık Sporları Federasyonu başkan yardımcısı olarak havacılık sporları için orada olurdum. "Şey, - soruyorum - bugün bizim için şarkı söyler misin?" "Böyle bir günde Ivan Nikitovich," diye yanıtlıyor, "soramazlardı - yine de şarkı söylerdim!"
Ve Taşkent'te ... O zamanlar Hava Kuvvetleri'nin muharebe eğitimi için ilk komutan yardımcısı olduğumu hatırlıyorum. Mikoyan'a iş için geldim. Aniden Volodya arar: öyle diyorlar ve bu yüzden bir helikoptere ihtiyacımız var. Alyosha Mikoyan ayrıca Vysotsky'nin tutkulu bir hayranı olduğu ortaya çıktı. Tek kelimeyle, sanatçılara yardım ettik. Başka nasıl. Bu arada, bu tiyatroda çok arkadaşım var. Ve onlarla perestroyka ve glasnostumuzdan çok önce "anlaştım". Bunu herkes anlamadı, birçoğu bu anlamda beni onaylamadı, ancak her türlü ipucu ve tavsiyeye çok az dikkat ettim. Vysotsky'de kişiliği hissettim ve bir kişide her zaman her şeyden önce kişiliğe değer veririm. "
“… Evet Mikhail, ben şanslı bir adamdım. Hayatta şanslıydım - kutsal gerçek. Birçok ölümün gözlerine baktım ve bana yakından baktılar. Yanan bir uçakta bir kez kuyruk dönüşüne düştü. Yerden birkaç metre yüksekte alevleri söndürmeyi ve kuyruk dönüşünden çıkmayı başardı. Tanrım, sanki anavatan beni gökyüzüne geri itti! "
Günahkar, sanırım şimdi: Sonuçta, Ivan Nikitovich ölümle şanslıydı. Anavatanının - üç kez Kahramanı olduğu büyük Sovyetler Birliği'nin çöküşünü görmedi.