Yüksek dağ tiyatrosu
Büyük bir devletin çöküşü, genellikle eski kısımları arasında savaşlara neden olur, komşular ve yurttaşları yüzyıllarca olmasa da onlarca yıl boyunca ölümcül düşmanlara dönüştürür. Aynısı Britanya İmparatorluğu'nun çöküşü ve Hindistan'daki en büyük kolonisi ile oldu. 1947 yılında bağımsızlık kazanmış olan Hindistan, hemen Hindular'ın hakim olduğu ve Müslümanların yaşadığı Pakistan'ın uygun olduğu Hindistan'a ayrılmıştı. "Halkların göçü" nin başlaması, yani Hindular'ın Pakistan'dan Hindistan'a ve Müslümanların zıt doğrultuda uçması büyük zayiatlara yol açtı. En az yarım milyon insan öldü, en az 15 milyon insan mülteci oldu. İşin garibi, bu başlı başına bir savaş sayılmadı.
Bununla birlikte, savaş yine de, her iki ülkenin kuzeyinde, Jammu ve Keşmir eyaletinde ortaya çıktı. Müslüman nüfusa hükmediyordu, ancak devlet Hindistan'a katılmaya karar veren Hintliler tarafından yönetiliyordu. Hindistan ve Pakistan'ın hala tam olarak oluşturulmamış orduları arasındaki savaşın sebebi buydu. Sluggish kavgası bir buçuk yıl sürdü, sonuçlarına göre Hindistan, sırasıyla devletin% 60'i, Pakistan'ın ise% 40'i civarındaydı. Aynı zamanda, her iki taraf da hala bütün devleti kendi olarak görüyor. Bu nedenle, neredeyse en yüksek irtifa ve coğrafi açıdan karmaşık tiyatro için Keşmir'de neredeyse 70 var.
İngiliz Hindistan'ın bölünmesi sırasında meydana gelen çok sayıda kayıp ve Keşmir, Hindistan ve Pakistan'daki çözülmemiş çatışmalar nedeniyle, hala kaldıkları ölümlü düşmanlara dönüştü. Durum “Çin faktörü” ile daha da kötüleşti. Hindistan ve Çin arasındaki sınır anlaşmazlığı aslında İngiliz İmparatorluğu'nun mirası ve çöküşü oldu. Himalayalar'da Çin ve İngiliz Hindistan arasındaki sınır hiçbir zaman tam olarak yerleşmedi. Sınır ihtilaflarında her zaman olduğu gibi, her iki taraf da kendi duruşlarına göre “demir” bir tartışma sistemi kurmuşlardır. tarihsel uluslararası hukuk tartışmaları ve normları. Kimlerin nesnel olarak haklı olduğunu tespit etmek neredeyse her zaman imkansızdır. Nihayetinde, sorun ya on yıllarca askıda kalıyor ya da zorla kararlaştırılıyor. Çin ikinci seçeneği tercih etti ve 20 Ekim 1962'de 80 bin kişi kuzeyde (Tibet'te) ve doğuda Arunaçhal Pradesh eyaletinde tartışmalı bölgeleri işgal etti. Hint tarafından, 12 binden fazla asker istilaya karşı çıkmadı, bu yüzden Çin birlikleri güney ve batı 80-100 kilometre ilerledi. Çin'in kaybı 722 kişiyi, Hindistan - 1383 kişiyi öldürdü, 1696 kayıp (aslında da öldürüldü) ve 3968 esiri öldürdü. 21 Kasım'da Çin, askerlerin tek taraflı olarak geri çekildiğini duyurdu, ancak kuzey sektöründe aslında 36 bin kilometrekarelik bir alana sahip tartışmalı tüm bölgenin (Aksai Chin bölgesi olarak biliniyor) gerisinde kaldı. Hindistan hala bu bölgenin tamamını kendi arazisi olarak görüyor. Buna karşılık, Çin, Arunaçhal Pradesh eyaletinin tamamını (84 bin kilometre kare) talep ediyor.
1947 yılı Pakistan’a gitmeden önce Armitsar istasyonundaki Müslüman mülteciler. Fotoğraf: INP / AFP / Doğu Haberleri
Bu durum, Mart 1963’te Çin ve Pakistan’ın, Çin’in de (Aksai-Chinu’nun yanı sıra) Çin’e bin kilometre karelik 7’i (Aksai-Chinu’nun yanı sıra) Çin’e devrettiğini belirten bir sınır anlaşması imzalamasından kaynaklandı. Bu tartışmalı alanlarda, bu ülkelerin stratejik bir ittifakının başlangıcına işaret eden Çin ile Pakistan arasında stratejik bir dağ yolu inşa edildi.
Hindistan ile Pakistan arasındaki sınır anlaşmazlıkları Keşmir dışında gerçekleşti. Böylece, 1965'in baharında, çatışma Büyük Kachsky Runn'ın çöl alanı üzerinde meydana geldi. Kazanan Pakistan, Hindistan’ın Çin’e karşı yaptığı yenilgiyle birlikte Keşmir sorununu kendi lehine çözme yolunda liderliğini öne sürdü. Tartışmalı personelin Hindistan kısmına kasıtlı bir sabotaj gönderimi başladı, bu da orada bir gerilla savaşı başlatacak ve ayaklanmaya neden olacaktı. Bununla birlikte, Keşmir nüfusunun ezici çoğunluğu isyan etmek istemedi, aksine, sabotajcıları Hint makamlarına devretmeye başladı. Delhi askeri müdahale için bir sebep aldı. 15 Ağustos 1965, Hindistan birlikleri, Pakistan’ın Keşmir’i sabote edici eğitim kamplarını yenmek için istila etti.
Hindistan taarruzu oldukça başarılı bir şekilde gelişiyordu. Daha sonra klasik tırmanış başladı, 1 Eylül'de Hintliler Keşmir dışındaki operasyonlara başladı ve üç piyade bölünme kuvvetleri ve Lahor'un en büyük şehirlerinden birinde zırhlı bir tugay tarafından saldırı başlattı. Bu saldırı başarıya çok yakındı (kavga zaten Lahore banliyölerinde idi), ancak Pakistanlılar hala onu püskürtmeyi başardı ve sırayla, Hindistan'ın Amritsar şehrine silahlı kuvvetlerindeki en iyi ilk zırhlı bölünme güçleriyle bir saldırı başlattı. Bu, 6 Eylül'de Asal-Uttar köyü yakınlarında büyük bir tank savaşına yol açtı. Bu savaşta Kızılderililerin her birinde 10 İngiliz Centurions, Amerikan Shermans (İkinci Dünya Savaşı'ndan) ve Fransız akciğerleri AMX-45 vardı. Pakistan 13 daha sonra dünyadaki en iyi Amerikan M220 ve 48 eski ışıktan biri olarak kabul edildi. tanka M24. Bu kadar önemli nicel ve nitel üstünlüğe rağmen Pakistanlılar yenildi ve 97 Hintli'ye karşı 32 tank kaybedildi.
Amritsar'ın kuzeyinde, Sialkot yakınlarında, 8'tan Eylül 23'a kadar süren bir dizi tank savaşı düzenlendi. Toplamda, Pakistan savaş sırasında 300'ten 500 tanklarına - 150 yakınında - kaybetti.
Hava savaşına gelince, Hindistan verilerine göre bile, Pakistan kazandı. Hindistan, 72 uçağının (13 dahil - savaş dışı nedenlerle) kaybını kabul eder ve 43 Pakistan uçağının imha edildiğini iddia eder. Pakistan, tüm uçağı 19'in kaybını kabul ediyor ve Hint 104'in imha edildiğini iddia ediyor. Tabii ki, bu son derece şüpheli, ancak, Pakistanlıların genel avantajı açıktır. Pakistan Hava Kuvvetlerinin temeli iki tür Amerikan savaşçısı olduğu için bu daha da şaşırtıcıdır - bir Kore savaş ustası (çok eski) F-86 Sabre ve süper hızlı, ancak F-104 Avcı Starfighter için tamamen uygun değil. Öte yandan, Hindular modern ve güçlü savaşçılara sahipti - Sovyet MiG-21, İngiliz Avcıları, Fransız Misterleri. Pakistan, dört Canberra B-57 bombacısını, bir F-104'i ve 14'ten 34 Sabre'ye kaybetti. Hindistan, bu Canberras'ın en az beşini, üç MiG-21, 13 Avcısı ve 15 Misters'ı düşmanın eylemlerinden kaybetti.
Personel kaybı Hindistan'da öldürülen yaklaşık 3 binlerce, Pakistan'dan yaklaşık 4 kadardı.
Pakistanlı askerlerin yakalanması. Fotoğraf: bharat-rakshak.com
Mücadele Eylül 23'ta sona erdi. Ocak ayında, 1966, Taşkent'te, partilerin düşmanlıkların patlamasından önce işgal ettikleri pozisyonlara askerlerini çekeceklerine göre bir bildiri imzalandı. Böylece savaş berabere bitti. Bununla birlikte, Hindistan’ın toplam potansiyelinin Pakistan’dan çok daha yüksek olduğu düşünüldüğünde, çekiliş bunun ikincisinin zaferiydi.
Genel olarak, hem SSCB hem de ABD savaş sırasında tarafsız bir pozisyonda bulunurken, NATO ülkeleri (ABD dahil) tedarike ambargo getirdi оружия her iki taraf da.
Şimdi yılın 1965 savaşı neredeyse unutuluyor. Bununla birlikte, halen yürürlükte olan belirgin jeopolitik sonuçları oldu. Pakistan, yukarıda belirtilen NATO ambargosu nedeniyle, nihayet Birleşik Devletlere yönelik tek yönlü yönelimini bıraktı ve 1962’ten bu yana Hindistan’ın ana bölgesel rakibi olan Çin ile stratejik bir ittifak kurdu. Buna karşılık Hindistan, SSCB'ye yaklaşarak öncekinden çok daha hızlı bir hale geldi. Ayrıca Delhi, askeri başarısızlıklardan da bir sonuç çıkardı. Sonuç olarak, tüm bunlar altı yıl sonra gerçekleşen en büyük Hint-Pakistan savaşı boyutuna ulaştı.