Antik ay, bir iç içe geçmişe sahip olabilir: Yeni bir çalışma, yaklaşık 4 milyar yıl önce, Dünya'nın sevilen uydusunun, magma'nın gizli bir yeraltı okyanusu barındırdığını ileri sürmektedir.
Bu erimiş okyanusun çalkalanması, Dünya'yı günümüzde yüklü uzay parçacıklarından koruyana benzer bir manyetik alan yaratmış olabilir. 1960'larda ve 1970'lerde Apollon astronotları tarafından getirilen ay kayaçlarının ölçümleri, bir zamanlar yüzeyinin üzerinde güçlü bir manyetik alan olduğunu, ancak bu alanı sürdürmeyi başardığı uyduların tam bir gizem olduğunu kanıtlıyor.
Austin'deki Texas Üniversitesi'ndeki gezegen bilimci ve yeni çalışmanın ortak yazarı olan Krista Soderlund, “Bu gerçekten güçlü manyetik alana neyin sebep olduğunu anlamaya çalışıyoruz” dedi. Ay Oluşumu: 5 Vahşi Ay Teorisi]
Gezegensel bir manyetik alan yaratmak için üç bileşen vardır, Soderlund WordsSideKick.com'a şunları söyledi: bir sıvı, hareket ve elektriksel iletkenlik. Manyetik alanlara sahip dünya ve diğer gezegenler, bu özellikleri dünyanın eriyik metalik çekirdeklerinin hareketlerine borçludur. Ayın bir çekirdeği var, ama küçük, Soderlund dedi. Ay yüzeyinden alınan ay kayalarında kaydedilen antik kadar güçlü bir manyetik alan yaratamaz. Bu alan yaklaşık 3.5 milyar yıl öncesine kadar kuvvetli kaldı ve sonra yavaş yavaş azaldı.
Günümüzde, ay, kabuktaki manyetik kuvvetler tarafından yaratılan çok zayıf olandan başka bir jeomanyetik alana sahip değil, fakat büyük ölçekli alanın nihayet ortadan kaybolduğunu kimse bilemez. [Neden Ayın Adı Var?]
Araştırmacılar, antik ayın manyetik alanının gücü için, mantonun neden olduğu çekirdeğin fazladan parçalanmasından, boşluk enkazından kaynaklanan etkilerin bir tür bozulmasına kadar çeşitli açıklamalar yapmıştır. Soderlund ve meslektaşları, Princeton Üniversitesi araştırmacısı Aaron Scheinberg ve Arizona Eyalet Üniversitesi gezegen bilim adamı Linda Elkins-Tanton, uydu manyetik alanının açıklanacağı ay çekirdeğinin bilgisayar modellerini oluşturmaya çalışıyorlardı. Yapamadılar, ancak tüm modellerinin çok sıcak, eriyen bir mantoyla, kabuk ve çekirdek arasındaki ayın katmanıyla sonuçlandığını gördüler.
Soderlund, bu, eriyiğin belki de önemli olduğunu açığa çıkardı. Ekip, modellerini bir melt mantığı almak için değiştirdi.
Araştırmacılar, çekirdeğin tam üstüne oturmuş, metalden zengin, tamamen erimiş bir "magma okyanusunun" varlığını kabul ederek, gerçek ay kayaçlarında kaydedilenle aynı güçte sanal jeomanyetik alanlar yaratabildiğini buldular. Daha da iyisi, Soderlund, "magma okyanus" hipotezinin, ayın manyetik alanının neden yavaş yavaş zayıfladığını ve kaybolduğunu açıklayabileceğini söyledi. Manto sonunda milyarlarca yıl boyunca soğutuldukça ve katılaştıkça, manyetik alanın azalmasıyla manyetik alan zayıflayacaktır.
Soderlund, "Bu sıralı manyetik alan oluşumuna sahip olabileceğimiz, ayın soğutmasının doğal bir evrimi gibi," dedi.
Kaliforniya Üniversitesi, Santa Cruz Üniversitesi'nde lisans öğrencisiyken 2011 yılında manto ile etkileşimlerden etkilenen çekirdek tarafından yönlendirilen manyetik alan fikrini öneren Christina Dwyer, “Kesinlikle mümkün olan gerçekten ilginç bir fikir” dedi.. Şu anda San Jose, Kaliforniya'daki Schmahl Bilim Atölyeleri için çalışan Dwyer, mevcut araştırmaya dahil değildi.
Dwyer, manyetik alan sürücüsünü yüzeye yakınlaştırdığı için, hipotez sorunun kendisini çekirdeğin oluşturması için çok zayıf olduğu yönündeki sorunun üstesinden geliyor. Ay-kaya iletkenliği üzerine yapılan daha fazla ölçüm ve deney, magma okyanus düşüncesinin kanıtlara gerçekten uyup uymadığını göstermeye yardımcı olabilir.
Dwyer, "Manto ne kadar büyük? Ne zaman bunun farklı bölümleri sıvıydı? [Tüm bunlar], ay hakkındaki büyük resmi formsal sorular hakkında bizi bilgilendirir" dedi. Ve güneş, Güneş sisteminin oluşumunun başlangıcında devasa bir etkiden dolayı Dünya'dan fırladıktan sonra oluştuğu için, uydunun evrimini anlamak, Dünya'nın da nasıl oluştuğunu açıklamaya yardımcı olabilir.
Editörün Notu: Bu makale Dwyer'den bir alıntı netleştirmek için güncellendi.
Canlı Bilim ile ilgili orijinal makale.