Nikolaev kentine bakış, 1799.Merkezi Fedor Yakovlevich Alekseev, kentsel peyzaj ustası. 1795'te türleri kaldırmak için Kherson ve Nikolaev'i ziyaret etti. Resim doğadan suluboya skeçler ile yazılmıştır
Varışta, mevcut emeğin korkunç düşük kalitesini bildirmek zorunda kaldı. Tersaneye gönderilen marangozlar arasında çok sayıda hasta vardı ve geri kalanının fiziksel durumu arzulanan şekilde kaldı. Başbakan, eğitim eksikliği, küçük boy ve yükseklik korkusu hakkında şikayet etti. Tersanede çalışma koşulları son derece zordu, ancak "Aziz Nicholas" ın inşaat hızı hala planlananın gerisinde kaldı. Üç aylık sürekli sürtüşmenin ardından, 547 marangozlar öldü.
Sabırla kaybedilen Potemkin'in önünde kendisini haklı çıkaran Faleev, sıcak bir iklimde yüksek ölüm oranlarını yazmaya çalışırken manevra yaptı. Ve yine de, sonucu elde etmek adına, görünüşe göre herhangi bir personel olmadan tersaneden çıkmış olabilecek Dolzhnikov, Taganrog'a geri götürüldü. İnşaat yönetimi yine gemi çırak Alexander Sokolov'a devredildi. Ölüm oranı önemli ölçüde azaldı ve iklim çok sıcak değildi. "Aziz Nicholas", yılın 25 Ağustos 1790'inde suya gitti. Herhangi bir girişimde olduğu gibi, tersanenin Ingul'daki kuruluşu kolay bir iş değildi.
Savaş planı gösterecek
Onun kurduğu tersanede, Prince Potemkin'in görkemli planları vardı ve her şeyden önce gemi yapım bileşenini ilgilendiler. Osmanlı İmparatorluğu ile savaş tam bir hızla sürüyordu ve oluşum sürecinde olan Karadeniz Filosu yerleşik devletlerin çok gerisinde kalıyordu.
"St. Nicholas" ın inişinden sonra serbest bırakılan kayıkhanede, orada ikinci bir gemi atıldı - 30 Eylül 1790'da ortaya konulan başka bir "Ermenistan'ın Gregory'si" oldu. "St. Nicholas" dan daha büyüktü ve 62 silahla silahlandırılması gerekiyordu. 1791 yazında bu fırkateyn Sivastopol'a taşındı ve Karadeniz'de faaliyete geçti filo.
Rus-Türk savaşının son aşamasında ve filo Fyodor Ushakov'un Akdeniz seferi sırasında "Büyük Ermenistan Gregory'i" yer aldı. Uzun bir süre boyunca gemi Korfu'ya dayanarak Akdeniz'de hizmette kaldı. Daha sonra yüzen bir hastaneye dönüşür. Tam orada, Korfu’da, 1809 yılında satıldı.
F. F. Ushakov komutasındaki Rus filosu, Konstantinopolis Boğazı'na doğru yürüyor. Sanatçı Mikhail Matveyevich Ivanov. 1780 Potemkin'e eklendiğinden beri. En Huzurlu Prens fikrine göre, sanatçının "bir şey için dikkate değer tüm yerleri ve olayları" göstermesi gerekiyordu.
Eylül ayında, yılın 1790'i, Ober-quartermaster Semen İvanoviç Afanasyev, Potemkin'e, Nikolaev'de yapılması planlanan hattın üç direkli 90 silahlı bir gemi tasarlamaya başladığını bildirdiği bir rapor verdi. Genç tersane ölçülü bir üretim ritmine çekildi. “Saint Nicholas” üzerindeki çalışmalara ek olarak, burada liman filosunun ve Sevastopol filosunun gemilerinin ihtiyaçları için tüm hızıyla onarım çalışmaları yapıldı.
Yılın 1790'unun sonbaharında, toprak topluluğunda Nikolaev'de, çeşitli sınıflardaki 23 gemileri zaten tamir edilmişti. Tersane şehirden daha hızlı gelişti. Potemkin, Nikolaev'in bir şehir olduğunu sürekli olarak vurguladı (ve başkalarını zorladıysa da), gerçekler En Yüksek'in hırsına maruz değildi. Bu yüzden, 1789’e gelen Alman doktor Ernst Drimpelman, Rus hizmetine kabul edildi ve Nikolayev’le yaptığı görüşmeyi anlattı. "Şehir", yeni gelenlerden önce, ayrı sazlık kulübeleri ve aralarındaki nöbetler şeklinde ortaya çıktı.
Bu arada, Drimpelman'ın belirttiği gibi inşaat burada hızlı bir şekilde gerçekleştirildi. Nikolaev'deki 1790'te bir yangın meydana geldikten sonra Potemkin, ahşaptan evler inşa etmeyi yasakladı ve sazlarla kaplı çamur-kil çamur kulübeleri sıva emri verdi. Gemilerin yapımı ve onarımı için gerekli odun Bug veya arabaları tarafından teslim edildi. Bununla birlikte, nemli bozkır kışlarında kışlaları ve evleri ısıtmak için yeterli yakacak odun yoktu ve bu amaçla gübre kullanıldı - inek gübresi, saman ve kilden.
Hala süren savaşa rağmen, Nikolaev'in nüfusu artmaya devam etti ve 1792'in başlangıcına göre, her iki cinsiyetten de bir buçuk binin üzerinde kişi vardı. Bazı şartlar ve koşullar nedeniyle, bu tuhaf Rus "sınırı" olan Vahşi Alan hızla ilerliyordu. Burada imparatorluğun merkezi bölgelerinden bütün yeni ve yeni askerler gönderildi, köylüler ve suçlular bozkır bölgesine kaçtı. Serviste iş bulma fırsatı arayan yabancılar geldi. Her şey daha yeni başlıyordu ve bütün bu insanlar da sıfırdan başladı.
Ormanın gemilerin yapımı için problemi, Potemkin'in çözmesi gereken tek iş değildi. Daha az akut, silah, çapa ve diğer metal ürünlerle donatma meselesi değildi. Yüzlerce gemi silahı çok sayıda çekirdek gerektiriyordu. Tüm bunlar pike'nin emrinde görünmedi, ancak büyük zorluklarla yüzlerce mil ötede teslim edildi.
Karadeniz Admiral Yönetim Kurulundaki savaşın başlamasıyla birlikte, devlete ait fabrikaların filonun keskin bir şekilde artan ihtiyaçları ile başa çıkamadıkları sonucuna vardılar. Özel fabrikalara sipariş vererek sorunu çözmeye çalıştılar. Her şeyden önce, ellerinde bir düzine fabrika bulunan çelik sanayicileri Batashev kardeşler hakkındaydı. O sırada askeri emirlerin hacmi çok katıydı. Eylül ayının sonunda, Batashev'in sahip olduğu fabrikalarda 1788 - 544-, 36- ve 30-pounders oluşturmak için 18 araçları kullanıldı. Muhtemelen, devlet düzeninden maksimum kar elde etmeye çalışan girişimciler, ürün kalitesi ile ilgili deneyler yaptılar. Arka Amiral Voinoviç'in, Karadeniz Amiral Kurulu'na, gemi dururken çöken bir çapa parçası gönderdiği bilinmektedir. Başka bir durumda, bir araba ile yere düşmekten bölünmüş, çapa bildirildi.
Benzer şikayetler topçulardan da alınmıştır. Yıl sonuna kadar Herson'da çok sayıda hatalı top birikti. Varillerin sık sık yırtılma vakaları vardı - hesaplamalar, menzili etkileyen zayıf bir toz yüküyle kendilerine verilen silahları şarj etmek zorunda kaldılar. En yakın bakır eritici Bryansk'ta bulunuyordu ve orada zaten çok fazla olan kusurlu ve düşük kaliteli ürünleri sunmak için çok fazla çalışma saatleri ve zaman aldı.
Potemkin çok makul ve pratik bir karar verdi: Herson'da doğrudan bir fabrika inşa etmek. Çalışmalarının ilk beş ayında, 88 silahlarını filoya teslim etti ve 1793'teki duruşundan önce şirket, Karadeniz Filosu için bir 431 silah üretti. Nikolaev inşaatının ilk gemileri için topların çoğu Kherson çelik fabrikası tarafından tedarik edildi.
Geminin ilk doğan Ingul, bir fırkateyn, ya da daha sonra o niteliklere göre, savaş gemisi Saint Nikolay, eski Herson yolunda Güney Böcekleri'ne - Camellias'ın yardımıyla - fırlatıldı. Gerçek şu ki, İnguş’un Böcek’e aktığı yerin ağzının kumlu bankalarla dolması. Bu durum tersaneye ve şehre nehirden saldırma denemesi durumunda son derece elverişlidir, ancak aynı zamanda gemilerin engelsiz çekilmesi ile ciddi bir sorun yaratmıştır.
Bu yerdeki fuar yolunun derinliği üç metreyi geçmedi. Sonunda Kamelya'yı kullanma pratiğinden kurtulmaya karar verildi ve Potemkin, Herson Admiralty'de sözde bir fairway makinesi inşa etmek için hattın 90 silahlı gemisinin projesinde çalışmaya devam etmesinin yanı sıra Şef Quartermaster Semyon Afanasyev'e de talimat verdi. Bu geminin ortasındaki büyük bir dikey tahta tekerleğin dönüşü tarafından yönlendirilen, yanlarında birkaç kepçe bulunan bir duba idi. Taşıyıcı, tekerleğin içinde yürüyen insanlardı.
Bu cihazın yardımıyla, 1790 yazında, fuar alanını sekiz metre genişliğiyle dört buçuk metre derinleştirmeyi başardık. Tüm çalışma alanını yürüttükten sonra, devenin kullanımı sorusu artık gerekli değildi.
Nikolaev tersanesinin bir başka acil sorunu da gemilerin sualtı bölümünün onarımının uygulanmasıydı. Uygulamak için kilevaniye denilen yer kullanıldı: boşaltılan ve hafifletilen gemi, su altı kısmını açığa çıkaran, kaldırıcılar yardımıyla aşağı atıldığı sığ suya alındı. Bu yöntem zahmetliydi, zaman alıcıydı ve yalnızca onarımların kalitesini değil aynı zamanda geminin teknik durumunu da etkiledi.
Petersburg'daki Merkez Deniz Müzesi'nde "Hattın 66 silahlı gemisinin kütüğü" düzeni
Problem, örneğin Kronstadt'ta olduğu gibi kuru bir rıhtım bulunmasıyla çözülebilir. Potemkin, Spassky geçidi adı verilen tersanenin yakınında kuru bir iskelenin inşasını hazırlama emri verdi. Ayrıca önemli bir gerçek olan mükemmel kalitede bir tatlı su kaynağı vardı. Prens araziyi o kadar çok sevdi ki, bir süredir buradaki ana tersaneyi transfer etme seçeneğini düşünerek, ilkini sadece küçük gemiler inşa etmek için Ingul'da uyarladı. Ve belki de, Nikolaev'deki en eski gemi yapım fabrikası, savaş gemisinin ana gücü, işin maliyeti kadar yüksek olmasa bile, çok üzülmediyse, tamamen farklı bir yere yerleştirilirdi.
Yine de Potemkin, Spassky kanalının kıyısında, Karadeniz Filosunun gemilerini onarmak için atölye ve depoların inşasını emretti. Zahmetli tamir işlemi, Sevastopol'un ana filo üssüne taşınması zor, uzun ve pahalı olan büyük miktarda orman gerektiriyordu. Bu nedenle, onları Nikolaev'de tamir etmeye karar verildi. Sevastopol'da, tabanları temizlemek ve küçük onarımlar yapmak için sadece kuru havuzun olması planlandı.
Potemkin döneminin tamamlanması
Başkan Vekili Semyon Afanasyev'in hattın gelecek vaat eden 90 silahlı gemisindeki tasarım çalışmaları boşuna değildi ve yalnızca teknik düşüncenin meyvesini bırakmadı, sadece kağıt üzerine şekillendi. Kasım ayında, 1791, Osmanlı İmparatorluğu ile Yassi barış anlaşmasının imzalanmasından sadece birkaç ay önce kaldığında, Aziz Paul, o yıllarda inşa edilen tüm gemilerin en büyüğü olarak kabul edilen Nikolaev tersanesine atıldı. Uzunluğu 54,9 metre, midsection genişliği - 15,24 metre ve taslak - 6,3 metre idi. 90 silahlarını yerleştirmek için üç deste gerekiyordu.
Savaş gemisi "St. Paul"
Yeni savaş gemisi mütevazi yem süsleri farklıydı. Burnun üzerine yaldızlı bir Aziz Paul figürü yerleştirilmiştir. Geminin ana üreticisi daha önce "St. Nicholas" ın yapımını başarıyla tamamlamış olan Alexander Sokolov'du.
G.A. Potyomkin-Tavrichesky. Portre, 1791'ta Johann Baptiste Lampi Senior tarafından Iasi'deki Mareşal Genel Sahibesi oranında boyandı ve sanatçının Svetleyshiy'in davetine ulaştı.
Ne yazık ki, Prens Grigori Aleksandroviç Potemkin bu etkinliğe sevinmeye mahkum değildi. 1791 sonbaharında, Iasi'deyken hastalandı. Yaklaşan ölümü hissederek kendini Nikolaev'e götürmesini emretti. Prens, yaratılışını - tersane ve şehri - içtenlikle sevdi ve orada gömülmek istedi. Böyle bir efsane var. Her nasılsa, Nikolaev'den orduya geçen Potemkin, yakın gelecekte bir şehir, tersane, üzerinde gemi bulunan kayıkhaneler olacağı açıkça görülebildiği bir noktaya yükseldi. Prens derinden etkilendi ve bağırdı: “Şimdi Karadeniz bizimdir ve yavrular bana adaleti ödeyecek!”
5 Ekim 1791, Yassev'i Nikolaev için terk etti, ancak 30 milini sürdükten sonra, yoldaşlarının elindeki bozkırda öldü. Böylece, Catherine'nin zamanının en parlak temsilcilerinden biri olan Rusya'nın güneyindeki büyük çaplı dönüşümlerin ana başlatıcısı vefat etti.
Onun emrinde, uzun süre göçebe ordulara pahalı gelen vahşi bozkırlarda şehirlerin, kalelerin ve tersanelerin büyüdüğü az ya da çok iyi düzenlenmiş bir araziyi geride bıraktı. Bu belirsiz ve alışılmadık insanın birçok teşebbüsü tamamlanmamış kaldı. Pek çok insan Potemkin'in ölümüne yas tuttu - hayatı boyunca prens ile çok tedirgin bir ilişkisi olan kişiler bile.
En Yüksek Prens G.A.’nın Ölümü Bessarabian bozkırlarında Potemkin-Tavrichesky, 1791, Güney Rusya'da M. M. Ivanov'un son eseri. Resim Devlet Tarih Müzesi'nde.
Savaşın sona ermesi, St. Paul'taki çalışma hızını hemen etkiledi ve bu da önemli ölçüde azaldı. Geminin yanaşma süresi çok uzundu ve otuz iki aydı. Gemi yalnızca yılın Ağustos 1794'inde piyasaya sürüldü. Nikolaev'de inşa edilen ilk savaş gemisinin tamamlanması da sürdü. İniş sonrası ilk kış, Spassky sisteminin atölyelerinin önünde demir attı. Stoklarda iken gövde yapılarının bir kısmı oldukça çürümüş ve yenilenmesi gerekiyordu.
1795 yazına yaklaştığında "St. Paul", final tamamlama ve ekipman için Ochakov'a devredildikten sonra Sevastopol'a taşındı. Uzun süren inşasına rağmen, yeni savaş gemisi ana filo üssüne giderken denizde iyi bir elverişlilik gösterdi. Ertesi yıl, Amiral Fyodor Fedorovich Ushakov bayrağı altında yelken açarken, iki aylık bir yolculukta “Saint Paul” yine en iyi taraftan kendini gösterdi. Fransız kuvvetlerine karşı operasyonlar için Akdeniz'e yelken açan Rus filosunun amiral gemisi olan bu gemiydi. "St. Paul" Korfu kalesinin fırtınasında ve diğer savaş bölümlerinde yer aldı.
Döndükten sonra, yılın 1801 yazında “Saint Paul” telaşsızca üç yıl süren onarımlar için Nikolaev'e gitti. 1804'te tamamlanmasının ardından gemi, birliklerin Korfu adasına taşınması için hazırlandı. 2 Kasım 1804, askerleri ve memurları alarak, hükümleri yükleyerek Sevastopol'dan ayrıldı.
Boğaz'ın 57 milinde, "Aziz Paul" kalın bir sisin içine düştü ve demirlemeye zorlandı. O zaman bir kasırga rüzgarı eşliğinde şiddetli bir fırtına ile karşılandı. Gemi ana ve mizzen direğini kaybetti, kıyıya taşımaya başladı. Çöküşünden kaçınıldı, sadece iki çapa üzerine oturtulmuş güçlükle. Forstast'ın üst kısmı güçlü adım atma nedeniyle koptu, “Saint Paul” direksiyon simidini kaybetti ve gövde parçalarının bazı kısımlarında meydana geldi. Bununla birlikte, gemi fırtınayı beklemeyi başardı.
Türk kürek gemileri sayesinde olay yerine gelen “Aziz Paul” Boğaz'a çekildi ve güvenli bir yere demirlendi. Gemideki birlikler karaya çıktılar ve gemi tamamen boşaldı ve 1805'un Ocak-Şubat ayları arasında gerçekleşen acil durum onarımları için demirledi. Öncelikli hasarın onarılmasından sonra, St. Paul iki ay daha ayakta kaldı.
Mayıs 1805'te gemi Sevastopol'a döndü. Üsse geldiğinde, cesetlerin aşırılıklarını bulduktan sonra, "St. Paul" un yararsızlığından daha fazla yararlanıldığını kabul eden özel bir komisyon tarafından ayrıntılı bir şekilde incelendi. Akdeniz filosunun eski amiral gemisi, bir havai fişek görevi gören değişken bir bataryaya yeniden donatıldı. Dört yıl sonra, onarılan gemilerin direklerini monte etmek ve sökmek için onu bir yüzen vince dönüştürme fikri ortaya çıktı. "St. Paul" yeni bir denetime tabi tutuldu ve vücudunu aşırı derecede kötü durumda buldu. 1810’te parçalandı.
Prens Potemkin'in ölümüyle birlikte, yüksek Petersburg alanlarının Nikolaev ve tersanesine olan ilgisi önemli ölçüde soğudu. Bu arada, Novorossia'daki ve yaşamındaki En Sakinlerin etkinliği birçok dişin gıcırdamasına neden oldu. Birçok proje ve alttan üste hiçbir ilerleme olmadığı, altından aşağı koydu.
Prens, ana sınıflardaki gemilerin yapımını Nikolaev'e devretmeyi planlayarak, Kherson'da sadece depolar ve küçük tonajlı gemiler için bir tersane bıraktı. Nikolaev'de, gemileri onarmak için kuru bir liman inşa etmek zorunda kaldılar. Ingul ve Ochakovo'nun ağzındaki panayırların, o zamanlar en iyi tarak makinelerini yapacakları daha fazla temizlenip derinleştirilmesi gerekiyordu.
Taganrog limanının derinleştirilmesi gerekiyordu ve Dinyeper'da eşik değerlerin altında Potemkin, kürek gemileri ve tüfek teknelerinde uzmanlaşmış bir başka tersane kurmak istedi. Potemkin birkaç yıl daha yaşamış olsaydı ve Karadeniz Filosunun tüm altyapısı büyük ölçüde genişler ve modernize olurdu. Heyhat! Açık nedenlerden ötürü, bu girişimler daha sonra gerçekleştirilmeye mahkum değildi.
Rusya'nın güneyindeki liderlikte önemli personel değişiklikleri vardı: İmparatoriçenin son favorisi, genel feldtseyhmeister Kont Platon Zubov, Novorossia valisine ve 1794'taki Tauride bölgesinin tamamına atandı. Üç yıllık bir aradan sonra Amiral Yardımcısı Mordvinov, yine Karadeniz Amiral Kurulu'na atandı. Arka Amiral Ushakov, Sevastopol filosunun komutasında kaldı, sadece 1794 yılında Başkan Amiralliği rütbesini aldı.
Filo için tahsisatlar keskin biçimde azaltıldı, daha az insan ve malzeme almaya başladı. Nikolaev'de gemi yapımında bir boşluk vardı. Büyük Catherine’in mükemmel yüzyılı sona erdi, on sekizinci yüzyılın sonuna yaklaşıyordu. Önümüzde yeni zamanlar, yeni olaylar ve yeni liderler vardı ve Ingul'ün kıyısındaki hisse senetleri yeni gemiler bekliyordu. Bir başlangıç yapıldı.
Devam edecek ...