Asla bilemezsin
Savuruyor ve dönüyorum yatağımda yatamıyorum uyuyamıyorum. Sabahın erken saatlerinde hazır ve hazır olmam gerektiğini biliyordum. Çantalarım doluydu ve tüvit ceketim bavulun sapında tünemişti. Ne olursa olsun, uykuya dalamadım. Deana Carter, kulaklarımın boşluklarında “Yıldızların baş aşağı asılı olduğu mutlu, küçük bir yabancı kasabada” şarkı söylerken hâlâ çok uzak görünüyordu. Sonunda uykumdan vazgeçip bir fincan sıcak çikolata için karanlıkta mutfağa giden yolu bulana kadar otuz dakika daha sürdü. Sabahın erken saatlerinde sıcak çikolatanın buharda pişirilmesine kıyasla daha iyi bir şey yoktu.
Peki, turlarından birinin arifesinde 19 yaşındaki bir kızdan ne bekliyordun? Giysi çanta ve teneke büyük vibes ve ses mutlu uyku ile makyaj? Hayır! Gölge pembesi ile hiçbir ilgisi olmayacak karanlık ve biraz yalnız müziği ve kıyafetlerle yalnızlığı tercih ederim.
2 Am ve herkes evde kendi yatak tökezledi. Yaklaşık 2 saat içinde taksi geldi ve sürücü karşısında kaşlarını tam olarak ne hissettiğimi yansıtıyordu. Kan kırmızısı gözleri ve sersemlemiş bir başı ile uzak bir hedefe gitmek için saat 2'de uyanıyor musunuz? Şaka yapıyor olmalılar! Ne yazık ki, oldukça ciddiydiler ve annenin heyecanı oldukça açıktı. “Güzel. Bununla başa çıkabilirsiniz. ” Ceketimin düğmelerini bağlarken kendime söyledim.
Havaalanları beni asla eğlendiremiyor. En önemlisi oradaki insanlar. Her zaman üç çeşit insan vardır. Kategori 1: Kendini yersiz hisseden ve asla gizlemek için çaba göstermeyenler. Cazibe tam olarak onların konfor bölgesi değil. Kategori 2: Sanki orada hareket edenler havaalanlarında doğup büyüdüler ve hayatlarını valiz taşıyarak geçirdiler ve walkalatöre forte yapabilirler. Ve son olarak, en sevdiğim kategori: Doğası gereği birinci kategoriye yönelmiş, ancak kategori 2 gibi davranmak için ellerinden gelenin en iyisini yapıyorlardı. seksi uçuş görevlisi ve mütevazı servis yemek sıcak buharda yemek. Sadece uçuş hızlanınca, aydınlanma beni vurdu. Keşmir'e gidiyordum: Hindistan'ın en güzel ve makul derecede korkulu kısımlarından biri.
Ülkenin çatışmalar, şiddet, cinayet, terörizm ve gerçeküstü güzelliği ile tanınan ayrılmaz bir parçası Kaşmir, merakımı hiçbir zaman teşvik edemedi. Ülkenin daha sıcak bir bölgesinden olduğum için, çok fazla sıcak kıyafet ve koruyucu madde koydum. Delhi havaalanında kısa bir duraktan sonra uçuş tekme cesur ve güzel karaya yolculuğuna başladı. Ve hemen değişikliği fark ettim. Kulaklıklı sıcak bod adamından, saris'teki kadınlar, uçuşun sıcaklığına dayanamayan kazaklar giyen yaşlı kadınlar ve temiz tıraşlı iş kıyafeti ve kravatları artık uçuşun uzun sakallı yaşlı erkekleri, burka ve khimarları olan kadınları vardı. Hemen kendimi bilinçli hissettim. Karnımda bilinmeyen bir sinirlilik düğümlendi ve birinin gözlerini yakalamaktan kaçınmak için pencereden dışarı baktım.
Belki de şiddet ve terör, nefret ve çatışmalar, ırkçılık ve dini farklılıkların hikayelerini bu şekilde ortaya koyduk. Hemen içimde bu kadar korkunç düşünceler yaşadığım için kendimi utandım ve rahatlamamı söyledim. Uçuş inip uçağın dışına çıktığımızda, beni karşılayan hava büyüydü. Sıcaklık, ev ile tam bir kontrast ve mutlulukla soğuktu. Hava çok taze ve beni çevreleyen yüzeylerde çiy ile karıştırılmış yağmur damlaları karıştı. Aksi takdirde sertleştirilmiş özelliklerim arasında beklenmedik bir gülümseme kırıldı. Hayat değiştiren bir deneyime sahip olduğumu biliyordum.
Şoförümüzü arayan kalabalığın arasından geçerken adamın kendisi geldi. Haftalar süren iletişimden sonra tanıdığım ses, aklımda 20'li yılların sonlarında dikkatsizce giyinmiş bir gençle eşleşti. Ancak önümüzde duran adamın birkaç gri tonu olan uzun bir sakalı ve deri bir ceketle eşleştirilmiş rahat bir kot vardı. Tanıdığım en nazik gözleri ve en sıcak gülümsemeleri vardı. Resmi bir salaam baba ile o bizim şikayetleri ile bizim bavul ağırladı.
Bir hafta içinde sadece Keşmir vadisinin ve nefes kesen karla kaplı görkemli dağların nefes kesen manzaralarını değil, aynı zamanda insanların kalbinin içinde de gördüm. Her zaman tüyler ürpertici ve şiddetli ve yargılayıcı olarak düşündüğüm insanlar beni yanlış kanıtladı. Aslında, yargıya varanın ben olduğumu fark ettim. Bize makul bir fiyata çay veren ve bazı ücretsiz bisküvi teklif chai dükkanı adamdan, elimi salladı ve bana büyük bir konaklama, bize iyi anılar vaat eden sürücü, sanki biz bizi karşıladı bekçi gibi geniş ailesi, insanlar gerçek olamayacak kadar kibar görünüyordu.
Keşmir'deki doğa beni suskun kılarken, insan yapımı evler bile bana heyecan verdi. Evler, en iyi estetik anlayışı ve tuğla kırmızısı eğimli çatılarla renk seçimi ile güzeldi, Kaşmir en iyi güzellikti. İnsanların olağanüstü bir moda anlayışı, büyüleyici görünümleri, büyüleyici gülümsemeleri, mavi veya yeşil renkli süsenlerde kıvılcımları vardı ve en uygun benlikleriydi. Herkesin ortak bir yanı, misafirlerini evde hissettirme dürtüsü idi. Onlar son derece çalışkan ve kazandıkları para için her bit çalıştı. Karşılığında iyilik verdiler ve bizi önemli hissettirdiler. Belli bir günde, atları bir dağın tepesine doğru sürerken, geç gençlerinde acı soğuk ve kaygan yollarda bizimle birlikte yürüyen iki erkek vardı. Ortak bir dilimiz yoktu, ama bize olan bakımları genç ve ciddi gözlerinde belirgindi. Turizmden geçimini sağlayan ve daha fazla bir şey kazanmayan insanlar, kazandıkları her kuruşu hala hak ediyorlardı.
Birkaç gün geçtikçe, zaten şoförümüzün ailesiyle tanışan şoförümüz Shoukat bhaiya ile arkadaş oldum, bir sürü fotoğraf çektim ve kültürü ve insanları gözlemlemeye başladım. Ah! Söylemeyi unuttum, her zaman insanlarla ilgiliydim - ne hissettikleri, söylemek zorunda oldukları hikayeler, beğenileri ve yorumları, fikirleri ve onlar için en önemli şey - günlük yaşamlarımızın sözde daha heyecan verici ve önemli kısımlarından daha fazla . Bekçinin üç çocuğu vardı ve ben ikisiyle ve sevgili eşiyle tanıştım. Bana tatlı kutusu veren, topraklarına olan sevgisi, arka planımla ilgili gerçek ilgisi ve merakı olan ve söyleyecek en ilginç hikayeleri olan insanlardı. İddialarını desteklemek için pek çok ifadeyle birlikte son derece parlaktılar. Neyi sevdiklerini ve çevreleri ve yaşam tarzları hakkında sevmedikleri şeyleri cesurca ifade ettiler. 3 saat uçup gitti ve birbirimizi irtibatta kalmak ve kesinlikle birbirimizi daha sık ziyaret etmek için söz verdik. O gece huzur içinde uyudum.
Keşmir İslam cemaati tarafından yaşadığı halde, hala tapınakları vardı. Baba ve annem, bir Müslüman ülkesinde dini rutinlerini nasıl sürdürecekleri konusunda, Hindular ve Müslümanlar arasındaki günlük çatışmalardan bahsetmemek konusunda endişe duydukları için bir gerginlik günü oldu. Ve bizim için sürpriz olan Shoukat bhaiya, tapınağı ziyaret etmemizi önerdi, böylece tokluk hissetti ve o gün mutlu olup olmadığımızı bile sordu. Bu, bakış açımızı kesinlikle değiştirdi. O gün en sevdiğim şarkıları ve annemi duydum, ben ve o bile birkaçını mırıldanıyorum. Çalışkan babası ve sevimli kız kardeşinin hikayelerini dinledim. Hatta bana en sevdiği tarifleri ve anne babası olmayan karısını mutlu etmek için ne kadar çalıştığını anlattı. Hazratbal camisini Dal gölü kıyısında geçtiğimizde, babamdaki bir şey onu içeri girmeye ve saygılarımızı sunmaya ikna etti. Shoukat bhaiya bize şaşkın dururken caminin içine girdik ve saygıyla gözlerimizi kapattık.
O andan itibaren, yemeğimizi paylaştık, tabağından yedim, birlikte alışveriş yaptık, bana kendi cebinden biraz hediyelik eşya getirdi ve annem bile karısı ve bekçi kızlarına hediyeler aldı. Teröre gelince, bu kadar açık bir şey yoktu. İnsanlar biraz daha özgür olmak için can atıyorlardı ve kötü etkilerin dünyanın her köşesinde her zaman orada olduğunu ve tüm partiyi şiddetli olarak düşünmenin adil olmadığını söyledi. Daha fazla anlaşamadık. Keşmir bizim evimiz ve insanlar, ailemiz oldu.
Bir hafta hızla geçti ve gözyaşı gözlü Shoukat Bhaiya'nın terminalde bize el sallamasıyla korkunç hissettim. Başka bir anneden bir erkek kardeşim var. Ve ağır bir kalple sevgi ve güzelliğin ülkesini terk ettim.
Keşmir ziyaretimizi takip eden günler hiç aynı olmamıştı. Keşmir hakkında her şey duyduğumda, kalbim ağzıma sıçrar ve sonra Keşmir'in sevimli halkının güvenliği için sessiz dualarımı takip eder.
Ve bir hafta sonra döndüğümde arkadaşlarımdan biri, “Keşmir güvende miydi? İnsanlar korkutucu muydu? ”. “Asla bilemezsin…” diye düşündüğümde yüzüm hüzünlü bir gülümsemeye girdi.
Yayınlanan 22-04-2020