Bilinçli ve ısrarlı çabalarımız olmadan, çalışan insanların durumunda ve güvenliğinde hiçbir iyileşme olmayacaktır.
Büyüklerin gölgesinde önemli
Büyük Zaferin XNUMX. yıldönümü yaklaşıyor. Hepimiz hazırlanıyoruz: büyük bir kutlama için ve derslerin bir sonraki anlayışı için.
Dahası, hem o Büyük Askeri Zaferin hem de yarım asırdan kısa bir süre sonra, utanç verici bir şekilde barışı kaybettiğinin dersleri. Sonuç olarak, bu arada, Batılı ülkelerin liderlerinin Büyük Tatilimizle ilgili mevcut sınırlamaları mümkün hale geldi.
Bu durumda, XNUMX Mayıs tatilleri yaklaşan büyük olay tarafından gölgede bırakılma riski taşır.
Ama bu doğru mu? Ya da tam tersine, Batı ile mevcut tutarsız çatışmanın (bizim açımızdan) dünyanın daha önce teslim olduğu kadar beceriksizce bizim tarafımızdan kaybolmaması için (hem bir önceki Soğuk Savaş'ın sonu döneminde hem de bir yüzyılın son çeyreğinde), bu tatilin gerçekte neyle ilgili olduğuna dikkat edin - 1 Mayıs?
Hepimizi nasıl soydular
Birkaç aydır, kendi hükümetimiz tarafından organize edilenler dışında ülkede başka bir kriz olmadığını açıklamalıyım.
Bazı dış spekülatörlerin dışarıdan kışkırttığı ve ulusal para birimimizi düşüren herhangi bir finansal krizin olmaması dahil. Ve aynı şekilde, rublenin çöküşünün, örneğin Batı yaptırımları veya dünya petrol fiyatlarındaki düşüş gibi dış nesnel nedenleri yoktu.
Bütün bu bahaneler, örtbas etme, aldatma - bunların hiçbirinin ulusal para birimimizin oranı üzerinde doğrudan bir etkisi olmadı. Ancak ulusal paranın kendi otoritelerimiz tarafından çökertilmesi için bir bahane oldu.
Böylelikle yetkililer kendilerine ve yaklaşık hammadde oligarşisine bir çıkış yolu buldular. Kendim için ama ülke için değil. Tartışmayı şimdi tekrar etmeyeceğim - daha önce ayrıntılı bir şekilde sunuldu. Sadece ben değil, aynı zamanda Ekonomi Doktoru. Mikhail Ershov (Özgür Ekonomi Topluluğu'nun 4 Şubat 2015 tarihli bir toplantısında) ve akademisyen, başkanlık danışmanı Sergei Glazyev (örneğin Bloomberg ajansının “mucizeleri” hakkındaki son röportajına bakınız).
Hala hareket halinde olanı soymak için
Dikkatinizi öncelikler vizyonundaki farklılığa çekmeme izin verin: bizce, ülke sakinlerinin çoğunluğu tarafından ve onlar tarafından, gerçek siyaset emrini veren ve ondan temettü alan kişiler tarafından.
Bize öyle geliyor ki şimdi asıl mesele ne? Ukrayna'daki savaş, dünyadaki küresel çatışmanın, ülkemizin savunma kabiliyetinin ve dış saldırılardan korunmasının, bir iş ve maaş sahibi olma ihtimalinin, bir tür gerçek gelişme, yükselen fiyatlar ve tıbbi bakımın bize giderek artan erişilmezliğinin vb. Yansımalarından biridir. P.
Öncelikleri tamamen farklıdır - bunlar hakkında yetkililere "açık mektuplar" yazarlar (Rusya Bankalar Birliği başkanlarının, Sigortacılar Birliği başkanlarının, Devlet Dışı Emeklilik Fonları Birliği başkanlarının emeklilik sisteminin zorunlu olarak finanse edilen kısmının korunması konusundaki itirazlarına bakın).
Öyleyse esasen neyle ilgili? Evet, bir şey hakkında: büyük ölçekli mali dolandırıcılık koşullarının korunması - "yatırım" ihtiyacı kisvesi altında, ancak kendi paramızla değil, bizim paramızla. Yani, oyunlarını kurtarmakla ilgili, ama bizim pahasına.
Ana ve ikincil
Pek çok kişi arka arkaya iki makaleyi tek bir konuya ayırdığıma şaşırdı - emeklilik sisteminin zorunlu "finanse edilen" bileşeni. Öyle görünüyor, neden? Konu açıkça kamu yararının dışında mı?
Doğru: konu periferide. Ve bu bir tesadüf değil. Hükümetin ilk başbakan yardımcısı geçtiğimiz günlerde bu konuyu kasıtlı olarak çevreye ittiklerini söyledi - bunun kamuya açık bir mesele değil, "profesyonel" bir konu olduğunu söylüyorlar. Doğru: Tanrı, insanların yakalamanın ne olduğunu anlamasını yasaklar.
Ancak, bilginin yetkililerin bize söylemekten mutlu olacağı bir şey olmadığını gerçekten unutmuş muyuz? Bu propagandadan başka bir şey değil. Gerçek bilgi, her şeyden önce, yetkililerin gizlemek istedikleri veya en azından belirsizleştiren şeydir.
Başarılar mükemmel mi?
Bu “çevresel” sorunlar bütünlükleri içinde hayatımızı etkiliyor mu? Kendinize hakim olun.
Yetkililer, ulusal para birimimizin istikrarında ne kadar harika başarılar elde ettiklerini bize bildirdiler - bir zamanlar değil, tam anlamıyla şimdi, 2014 yılının başından ortasına.
Hiç zaman geçmedi ve aynı yetkililer bize bazı zararlı spekülatörlerin rubleyi nasıl düşürdüğünü anlattı. Öyleyse, neredeyse hiç kesinti olmaksızın, rublenin ("ucuz ruble") düşüşü, Rus mallarının rekabet edebilirliği için daha iyi koşullar yaratması açısından bize neden faydalıdır?
Biraz daha zaman geçti ve şimdi aynı yetkililer (ve tüm propaganda aygıtları) kendi başarılarından (ve hatta Bloomberg ajansının en yüksek notu tarafından destekleniyor) memnuniyetle boğuluyor: bizim rublenizin yine neredeyse olduğu ortaya çıktı. dünyanın en istikrarlı para birimi ve hatta nihayet her iki kanatta da yatırılmak üzere olan euro ve dolar ile önceki pozisyonlarını başarıyla geri kazanıyor.
Dürüstçe söylemeyi unutarak, Bloomberg'e göre para birimimizin bir kez daha ulusal kalkınma için değil, kısa vadeli finansal spekülasyon için "taşıma ticareti" için "en iyisi" olduğunu ...
Ve bu koşullarda, asalak azınlık için değil - finansal spekülatörler, ama sıradan insanların yaratıcı çoğunluğu, imalat şirketleri için - nasıl yaşayacak ve gelişecek?
Güç veya suç "dikey" mi?
Merkez Bankası'nın çalışmalarında hedef belirlemenin açıkça yeterli olmadığı tezinin etrafında birçok kopya kırıldı. Özellikle hiçbir yerde asıl görevinin, ekonominin yüksek teknolojili üretken kısmı olan reel sektörün işleyişi için en iyi koşulları sağlamak olduğu söylenmez. Sağ. Bariz bir kusur veya hatta (bence daha doğru olan) ilk sabotaj. Yine de ve en azından Anayasada tam olarak tanımlanmış olan nedir - bu ülke yararına mı kullanılıyor?
Anayasa neden Merkez Bankasının amacının rublenin istikrarını sağlamak olduğunu söylüyor? Cevap biliniyor. Sabit bir para birimi, hem işletmelerin gerçek üretimini planlamak için hem de vatandaşların yağmurlu bir günde biriktirmeleri için daha iyi koşullar yaratır.
Ve bunun tersi - yoğun ve büyük ölçekte dalgalanan istikrarsız bir para birimi? Dahası, şimdi iktidar tarafından ikiye katlanıyor, sonra “önceki pozisyonları oynamaya” başlıyor - bu gerçekten kendi içinde mi, birinin çıkarlarının dışında mı? Yoksa birinin çok, çok özel ve geniş ölçekli çıkarları için mi?
Yetkililerin önce bir yöne çevirdiği (ulusal para birimlerinin çöküşü) ve şimdi ters yöne döndüğü finansal spekülatif entrikalar konusunda kim son derece zengin oldu?
Şu anda bu soruyu cevaplayabilecek kamu kurumu yok. Ama sadece bir buçuk ila yirmi yıl önce vardı. Bağımsız bir Federasyon Konseyi vardı - ve 1998 temerrüdünü araştırıyordu. Ve Hesaplar Odası, kontrol edilenlerden bağımsızdı (Kh.M. Karmokov altında bile) - özellikle, neredeyse beş milyar dolarlık IMF ön temerrüt kredisi ile sahtekarlığı ortaya çıkardı. O zamanlar için astronomik bir miktar - 1999'da Rusya'nın tüm federal bütçesinin dörtte biri ...
Ama şimdi böyle bağımsız kurumlar yok - her şey “dikey” e dahil.
Öyleyse bu, gücün "dikeyinin" sonucu mu? Ya da iktidara yakın olanların özel cezai çıkarları dikey mi?
Büyük ölçekli makineler ve toplam imha
Tamam, kıskanç insanlar değiliz diyelim. Ancak yine de, böylesine büyük ölçekli mali spekülasyonun, başka birinin zengin olduğu ulusal servette bir artış olmadığının farkında mıyız? Hayır, en iyi durumda bile, kötü şöhretli "sıfır toplamlı oyun" dan başka bir şey değildir (oldukça yakın zamanda bahsettiğimiz - emeklilik sisteminin zorunlu "finanse edilen" bileşeniyle ilgili manipülasyonlarla ilgili olarak).
Aslında, bu "en iyi" durumu, "sıfır toplamlı oyun" u ancak hayal edebiliriz. Büyük ölçekli finansal spekülatörler, özellikle devletin dışından değil, içeriden çalıştıklarında, fareler gibi davranır ve sonuçlar bırakırlar: kendilerini bozacakları ve bozacakları kadar kemirmezler.
Tabii ki, spekülatörlerin hükümette "kazandıkları" her şeyi başkalarından - sizden ve benden - aldıkları takdirde kötüdür. Ama daha da kötüsü, bu fırsat uğruna bir şeyi alıp götürmek (kemirmek) uğruna, etrafındaki her şeyi parçaladılar, sakatladılar. Suç oyunları nedeniyle, "oyuncuların" değil, gerçek yapımcıların önceki tüm planları çöktü.
İşletmelerin işletme sermayesi bozulmuş veya kaybedilmiştir. Daha önce az çok kabul edilebilir bir faiz oranına sahip (% 15-17) kredi sözleşmeleri zorla% 30-35 oranında yeniden müzakere edildi, daha önce yapılan sözleşmeler büyük ölçüde bozuldu ve yenileri yerine getirilmedi ve teslimatlar ödenmedi, bu da işletmeleri büyük bir iflasa sürükler ve / veya kendilerini ayakta tutmak için gri veya hatta düpedüz hileli planlar aramaya zorlar.
Soyulanlar nasıl bölünür ve çukurlaştırılır
Ama neden sorun, işletmelerin sahipleri ve yöneticileri isyan etmiyorlar - sonuçta onlar bu kadar açık ve pervasızca aldatılmışlardı? Soru, "her şey karmaşıktır" dedikleri gibi, kesin ve birleşik bir cevaba sahip değildir. Ancak kısmi cevap şudur: çünkü hala telafi edecek birileri var.
Bu durumda kim tam bir cezasızlıkla telafi edebileceğiniz en "aşırı" olarak ortaya çıkıyor? Açıkçası: en az korunan kişi. Ve bizim "sosyal" durumumuzda en az korunan kim?
Genelleştirilmiş bilgiler var, istatistikler var. Ve ayrıca belirli bir yaşam var hikayelerayrıca, herhangi bir istatistiğe girmezler, ancak çoğu zaman tüm resmi istatistiklerden daha açıklayıcıdırlar.
Son zamanlarda, eski tanıdıkların oğlu, kendisini günümüzde tipik olarak zor bir durumda bulan genç bir adamla iletişim halindeyim. Tek bir yerde nasıl çalışmaya çalıştığını anlatıyor - deneme süresinden sonra maaş ertelendi ve sonunda ödenmedi. Başka yerde - yine aynı resim. Dava açmak imkansız: deneyim yok, güç yok, zaman yok. Evet ve yazılı anlaşma uzayıp gidiyordu, ama asla imzalamadılar - şimdi çalıştığınızı kanıtlayın ...
Üçüncü sırada - yine aynı resim, ancak tek farkla, çalışma sürecinde geniş çapta duyurulan bir şirketin gerçek konumu hakkındaki bilgilere hızla eriştim ve finansal durumdan dehşete düştüm - prensip olarak, herhangi bir maaşa güvenemezsiniz ... Ve nasıl yaşanır?
Daha sonra bu durumu birkaç tanıdıklarımla - girişimciler ve iş adamları- ile tartışıyorum. Ve onlar da bana onaylıyorlar: evet, bu artık tamamen tipik bir durum.
Bugün işletmelerin çoğunluğu (öznel değerlendirmeleri) yarı iflas durumundadır. Ve dış yaptırımlar ya da dünya petrol fiyatlarındaki düşüş yüzünden değil. Hayır - rublenin çökmesi, kredi oranının enflasyonu ve kelimenin tam anlamıyla her şeyin çöküşünün bir sonucu olarak.
Bir şeyden tasarruf ederseniz, fırsat kaçırılmaz. Vergilerden, altyapı tekellerine yapılan ödemelerden, hammadde ödemelerinden tasarruf etmeye çalışıyorlar, ancak sonuçlar tehlikeli. Ve en güvenli olan nedir? Açıkçası: işte - çalışanda, maaşında.
"Ve bizim birbirimizle hiçbir alakamız yok"
Ama o halde, sonuç olarak aşırı olduğu ortaya çıkan işçiler neden isyan etmiyor? Ve girişimcilerden farklı olarak, manevra yeri olmayanlar.
Örneğin, Vostochny kozmodromunda bir yerlerde isyan ediyorlar. Tam olarak nerede, her şeyden önce, hiç manevra için yer yok - uzanıp ölseniz bile. Ve ikincisi, insanların tek bir yerde yoğunlaştığı ve bu anlamda aynı kadere sahip olduğu yer.
Kişisel talihsizlikleriyle yalnız kalan, geri kalanı arasında dağılmış, en azından görünüşte göreceli olarak hala "başarılı" olan insanlarla ilgili olarak, M. Zhvanetsky'nin bu bölümün başlığında verilen ölümsüz sözü oldukça uygulanabilir.
Bir örnekle açıklamama izin verin - şu anki acımasız gerçekliğimizle yüzleşen, bu gerçeklikle tamamen cesareti kırılan ve genel olarak nasıl yaşayacağımızı tam olarak anlamayan yukarıda bahsedilen genç adamla konuşmama dönüyoruz.
Onunla (oraya nasıl gittiğimizi hatırlamıyorum) siyaset, siyasi partiler hakkında konuşmaya başladık. Ve ondan şöyle bir şey duydum: "Eh, komünistler tamamen modası geçmiş bir şey, modern gerçeklikle hiçbir ilgisi yok" ...
Açıkçası, burada zaten biraz cesaretim kırılmıştı. Açıklayayım: Ben, son başkanlık seçimlerinde Komünist Parti Başkanının sırdaşı olarak konuşmama rağmen, Rusya Federasyonu Komünist Partisi'nin bir üyesi değilim - bu seçimlerde, bence, gerçekten ulusal yönelimli bir aday olarak - tek halkın temsilcisi (sloganlarla değil, Duma'daki gerçek oylarla) gerçek anlamda ulusal ve sosyal yönelimli bir güç. Fakat! Bu genç adam bana arka arkaya birkaç saat boyunca neden bahsetti?
Ona soruyorum: evet, modası geçmiş olabilecek bir şey olduğunu kabul ediyorum, ancak genel olarak, esas olarak - bana işverenlerin bir dizi aldatmacasından bahsetmedi mi? Ve dahası: öyküsü, kişisel başarısızlığından sadece birinin meselesi, bireysel yaşayamaması?
Sınıf iç görüsü için bekleyecek miyiz?
Elbette, adama şaşkın olduğunu, görme yeteneğini aldığını vs. yazmak güzel olurdu. Ama ben böyle bir şey söylemiyorum.
Ayrıca yurt dışında bir yerde olup olmadığını sordum, yurtdışında arkadaşları veya tanıdıkları var mıydı? Birkaç Avrupa ülkesinde arkadaşları olduğu ve arkadaşları olduğu ortaya çıktı. Ve onun gibi hikayeler nasıl tipiktir diye soruyorum. Hayır, yanıt olarak duyuyorum, tam tersine, arkadaşlar bunun burada mümkün olduğuna şaşırıyor. Öyleyse, ona olanların kişisel yaşama yetersizliği değil, emek ve sermaye arasındaki ilişkinin mevcut yerleşiminin (veya yokluğunun) bir özelliği olduğuna dair bir anlayış olup olmadığını soruyorum. Üstelik genel olarak dünyada değil, özellikle ülkemizde.
Elbette soru adam içindi. Ancak aynı soru burada okuyucuya hitap etmek için uygundur. Bensiz bile SSCB'ye özlem duyan birine değil. Bensiz uzun süredir sol güçlere oy veren birine değil. Ancak ikincisi, bildiğimiz gibi, ülkede olan her şeye rağmen, hala bir azınlık. Öyle bir azınlık ki, sol güçler sadece iktidara gelmekle kalmıyor, iktidar üzerinde önemli bir etki yapma fırsatına bile sahip değil.
Elbette, mevcut sol güçlerin ideolojik, estetik ve örgütsel olarak kendi eksiklikleri var. Ancak, zayıf oldukları veya mevcut hükümete "karıştıkları" için değil, yetkilileri ciddi şekilde etkileme fırsatlarına da sahip değiller.
Her şeyden önce, otoriteleri ciddi şekilde etkileme yeteneklerine sahip değiller, çünkü tüm sol için toplu halde bile (bu durumda, tanımı basitleştireceğiz - emek-sermaye çatışmasını savunan çıkarlar, her şeyden önce emek), her şeye rağmen gücümüz var. Bununla birlikte, mevcut çalışma durumunun canavarlığı, son derece az sayıda yurttaş tarafından desteklenmektedir.
Ve bu nedenle, dikkat edin: Yetkililerin tüm "anti-kriz" programları, her şeyden önce tefecilere ve mali spekülatörlere yardım etmektir. Sonra - hammadde oligarşisine. Oldukça fazla (ilgili toplantılarda büyük ölçekli PR ile de olsa) - "küçük" dahil diğer işletmelere. Peki ya emek?
Kendini en zor durumda bulanlara kriz karşıtı bir yardım programı yok. Dürüstçe "gıda kuponları" ndan değil, sermaye ile ilişkilerde yeterli işgücü korumasından - kriz durumunda bu korumanın hayati derecede güçlendirilmesinden bahsediyorum. Hiçbir şey yok. Aksine, kendi hataları olmaksızın işlerini ve ücretlerini kaybedenler, hemen ve nihayet mevcut sağlık hizmetlerinden mahrum kalırlar.
Tanrı'ya güvenin ama bunu kendiniz yapma
Ama insanlar hiçbir şey ummuyor. Her şey için, ama sermayeyle ebedi çatışmasında emeğin çıkarlarını korumaya çağrılan güçler için değil (parlamenter temsili mevcut sol güçler veya bazı yeni oluşturulmuş olanlar).
Öyleyse, ülkemizde emeğin farklı bir konumu, işverenin ona karşı farklı bir tutumu - tüm güç ve oligarşinin birliği?
Önümüzdeki XNUMX Mayıs arifesinde, bilinçli ve ısrarlı çabalarımız olmadan, çalışan insanların durumunda ve güvenliğinde radikal bir gelişme olarak böylesine cömert bir hediyenin, hiçbir Noel Baba'nın bizi yapamayacağını anlamaya değer.