Stephanie Fish her zaman Disneyland’da performans sergilemek istemiştir, ancak genç bir Siyahi dansçı olarak kadroya alınıp alınmayacağından emin değildi.
“Küçük bir çocukken gösterileri ve geçit törenlerini her zaman çok dikkatli izlerdim. ‘Aslan Kral’ çıktığında tüm dansçılara baktığımda ceylan oynayan Siyahi bir kız gördüğümü ve ‘Tamam’ diye düşündüğümü hatırlıyorum. Bunu yapabilirim.'”
Hatta 6 yaşındayken Walt Disney’e bir mektup yazdı – onun 30 yıl önce öldüğünü bilmeden – “‘Lütfen, lütfen, lütfen bir Siyahi prenses yapabilir misin?’ Her küçük kız gibi ben de tamamen prenseslerden hoşlanıyordum, bu yüzden ‘Bunu yaparlarsa, büyüdüğümde o olabilirim’ diye düşündüm.”
Sekiz yıl sonra, 2005’te Fish, ana parkta ve California Adventure’da birkaç Disneyland geçit töreninde dans etmesi için işe alındı ve bir avuç Siyah “geçit töreni çocuğundan” biri oldu. 2008’de yurtdışında okumak için Disneyland’den ayrılmaya hazırdı, ancak patronları onu kalması için cesaretlendirdi ve ona Disney’in ilk Siyah prensesi olan Prenses Tiana’nın yakında geleceğini ve ciddi bir rakip olduğunu hatırlattı.
Cazibe işe yaradı. Balık dayandı ve 2009’da ilk Tiana’lardan biri olarak rol aldı (oyuncuların ara verebilmesi için her karakterin katları vardır). Ancak gerçek, Fantasmic’in finali sırasında Mark Twain Riverboat’tan Tiana olarak kalabalığa el sallayana kadar batmadı! göstermek.
“Oradaydım, Belle’nin arasında duruyordum. [from ‘Beauty and the Beast’] ve Ariel [from ‘The Little Mermaid’], ben çocukken en büyük prenseslerden ikisi ve birden aklıma geldi – ‘Bak neredeyim. Biri beni çimdiklesin.’ Çok şükür kalabalıktan uzaktaydık çünkü yüzümde yaşlar vardı. Gerçekleşen bir rüyaydı ama bu uzun sürmedi.”
Şimdi 35 yaşında olan Fish, Tiana olarak başladığında ve New Orleans Meydanı’nda ziyaretçileri selamlamanın hem canlandırıcı hem de duygusal olarak yorucu olduğunu keşfettiğinde sadece 22 yaşındaydı.
“İnsanlar Tiana’yı seviyor, gerçekten seviyorlar ve Tiana elbisesini giyen küçük beyaz kızların gelip ‘Sen benim en sevdiğim prensesimsin’ dediğini görürdüm. Pek çok Siyah aile de vardı ve çocuklar buna bayılıyordu ama eski nesil gözyaşları içinde olacaktı. … ‘Bu harika’ derlerdi. Bunu göreceğimizi hiç düşünmemiştik’ ve bu benim için çok fazlaydı. Çok fazla duygu.”
“Yüz karakterleri”, yani yüzleri bir maske veya kostümle kapatılmayan karakterler olarak çalışan oyuncular, soru veya durum ne olursa olsun her zaman karakterlerini korumak için özenle eğitilirler. Fish, özel Bir Dilek Tut buluşma ve selamlaşma sırasında ölümcül hasta çocuklarla buluştuğunda bu özellikle zorlayıcıydı. Çocuklardan çok, yakınlarda duran aileler ve arkadaşlar olduğunu söyledi.
“Gözle görülür şekilde hasta olan küçük bir oğlum vardı ama Tiana ile tanışacağı için çok heyecanlıydı” dedi. “İyi gidiyorduk ama arkasında babası fotoğraf çekmeye çalışıyordu ve o kadar çok ağlıyordu ki kamerasının yanlış yöne baktığını anlayamıyordu. Bir karakter olarak duygusallaşamazsınız. Sen de ağlıyor olamazsın ama bu zordu. … Bunlar o çocuklarla çalışmak gerçekten güzel anılar ama aynı zamanda yorucuydu. Bazı geceler işten sonra eve gidip uzanmak zorunda kalıyordum.”