Bu içinde hikayeler hayalperestler hayatta kaldı ve Amerikan Thomas Poulter tarafından tasarlanan ve inşa edilen arazi aracı Snow Cruiser adını aldı. Thomas, 1934’te, lideri Amiral Byrd’ın yaşamasına mal olabilecek bir Antarktika’nın seferinde yer aldı. Daha sonra, üçüncü bir girişimde, Thomas Poulter, izlenen traktörlerde bir kar fırtınasında kilitli bir amirale giderken onu kurtardı. Antartika için özel bir nakliye aracı oluşturmaya çalışıyordu. Poulter, 1930’te, Chicago’daki Illinois Institute of Technology’deki Araştırma Vakfı’nda araştırma sorumlusu olarak çalıştı. Bu görevi tutarak, yeni projesinin fizibilite fonunu müdürünü ikna edebildi. Sonuç olarak, iki yıl boyunca kuruluşun ekibi, Thomas Poulter'ın dediği gibi, Antarktika kar kruvazörünün oluşturulması için çalıştı.
Düşük hava sıcaklığını, karmaşık kar-buz örtüsünü ve oksijen eksikliğini dikkate almazsanız, Antarktika'ya seyahatler sırasında asıl tehlike kıtanın buz örtüsündeki çatlaklardı ve bu nedenle genellikle korkutucu bir yanık veya kar tabakası altında görünmez olduğu ortaya çıktı ve bu nedenle özellikle korkutucu oldu. araştırmacılar için. Poulter bu problemi “süvari atışı” ile çözmeyi taahhüt etti: bu kadar büyük bir arabanın tasarlanması yeterliydi ve çıkıntı o kadar büyüktü ki, ön tekerleğin içine düştüğü zaman burnu çatlağın üstesinden gelecekti. "Kar Cruiser" dört tekerlek üzerinde hareket etmesi gerekiyordu. Hangi nedenle, Thomas Poulter bilinmeyen bir program üzerinde kalmaya karar verdi. Büyük olasılıkla, izlenen itiş birimini yedekli ve çok acıklı buluyordu.
"Snow Cruiser" in düzeni
Arazi taşıtının dört tekerleği gövdenin ortasına kaydırıldı - tabanı toplam araç uzunluğunun yarısı kadardı. Çapında 120 inç (sadece 3 metrelerin üzerinde) ve 33 inç genişliğinde lastikler Goodyear tarafından soğuğa dayanıklı 12 kat lastikten üretilmiştir. Arazi aracının ön aksının önüne iki adet altı silindirli Cummins dizel motor ve 11 litre ve 150 hp yerleştirildi. Her. Bu dizeller, General Electric'in 4 elektrikli motorlarını bir HP 75 güçle besleyen iki elektrik jeneratörüne güç verdi. Her. Her elektrik motoru göbeğine monte edilirken, iki metrelik göbeklerdeki alan onlar için fazlasıyla yeterliydi. Böylece, geçen yüzyılın 30'lerinin sonunda yaratılan tüm arazi aracı dizel-elektrikli hibriddi. Şu anda, damperli kamyonlar bu şemaya göre üretilmektedir.
Sıradışı ve arazi süspansiyonu oldu. Yerden yüksekliği ayarlanabilirdi. Daha spesifik olarak, arabanın tekerlekleri, 1,2 metre üzerindeki kemerler içine çekilebilir. Bu çözelti sayesinde ilk önce kauçuğu ısıtmak ve donmuş buzdan temizlemek (dizel motorlardan gelen sıcak egzoz gazları tekerlek kuyucuklarına beslendi) mümkün oldu ve ikinci olarak, tüm arazi aracı bu şekilde buzdaki çatlakların üstesinden gelmek zorunda kaldı. Öncelikle, Snow Cruiser, ön çıkıntısı olan çatlağın ön kenarına ulaşmak zorunda kaldı ve sonra ön tekerlekleri gövdeye doğru çekiyordu ve sadece arka tekerleklerle kürek çekerek ön aksı karaya itiyordu. Ondan sonra ön tekerlekler indirildi ve aksine bina gövdeye çekildi. Şimdi ön aks arazi arazisini çekmek zorunda kaldı. Bu prosedürün 20 alımlarında (tüm işlemlerin manuel modda yapılması gerekecek) gerçekleştirilebileceği ve uygulama süresinin 1,5 saat olacağı öngörülmüştür. Ek olarak, arazi aracının dört tekerleğinin tümü yönetilebilir hale getirildi - “yama üzerinde” geri dönmeyi ya da yana doğru hareket etmeyi deneyebilirsiniz.
Araba oldukça büyüktü. Arazi aracının gövdesi, 17 metre uzunluğa ve kayak benzeri bir tabana sahipti, yükseklik, 3,7 ila 5 metre (açıklığa bağlı olarak) idi ve genişlik, 6,06 metre idi. Antarktika buzulunun içine girdiği 4,5 metreyi geçmeyen buzdaki çatlaklar sayesinde, tüm arazi aracının, tabanının şekli nedeniyle de dahil olmak üzere kelimenin tam anlamıyla "sürünmesi", ateş alanlarının (granüler buz) üstesinden gelmesi gerekiyordu.
“Snow Cruiser” binasının içinde sadece üçlü kontrol odası (üst kata taşınan), bir motor odası, 9463 litre dizel yakıt tankı, aynı zamanda sandalyeli bir karmaşa odası, beş yataklı bir yatak odası, lavabolu bir mutfak ve 4'te bir ocak için yeterli alan vardı. halkalar, kaynak ekipmanları ile bir atölye ve fotoğrafların geliştirilmesi için özel bir oda. Ek olarak, arazi aracının kendi ekipman ve malzemeleri ile arka çıkıntısında aracın özel bir bölmesine yerleştirilen iki yedek tekerleği vardı.
Ama hepsi bu kadar değil. Arazi taşıtının çatısında, o yıllarda Snow Cruiser için bir GPS navigatörü rolünü oynayabilecek küçük bir çift kanatlı uçak bulunacaktı. Ayrıca arazi aracının çatısında, uçak için 4 binlerce litre yakıt depolanmış olmalıdır. Uçağı indirmek ve tekrar gemiye kaldırmak ve tekerlekleri değiştirmek için, arazi aracında tavandan çekilmiş özel vinçler vardı.
Antarktika Yolu
1939’te Thomas Poulter ABD’de Snow Cruiser’i sundu. Öyle ki, senatörleri fikrini “kıvılcımlandırabilir”. Kongre üyeleri, Antarktika'ya arazi aracı teslim etmek için bir sefer finanse etmeyi kabul etti. "Kruvazör" yapımı için bir nakit, neredeyse 150 binlerce dolar (o zamanlar çok ciddi bir miktar), Poulter bazı özel yatırımcılardan tahsil edebildi. ABD Kongresi'nin onayının alınmasından sonra, gezinin yılın Kasım 15 1939'i - Antarktika Baharı için yapılması planlandı. Aynı zamanda, bahçede zaten 8 Ağustos oldu. Sadece 11 haftalarda gemiye benzersiz bir arazi aracı inşası ve gönderilmesi gerekiyordu. Hikaye, Pullman çalışanlarının işlerini bırakıp bırakmadıkları ve ne kadar süre uyuduklarıyla ilgili sessiz, ancak “Snow Cruiser” altı hafta içinde hazırdı.
Ekim 24 1939, ilk arazi aracı getirildi ve aynı gün “kruvazör” Chicago’dan geminin Kuzey Yıldızını beklediği askeri limandan Chicago’ya yöneldi. Arazi taşıtının boyutları gerçekten “Snow Cruiser” olarak adlandırıldı, diğer gemilerin üstündeki limanda bulunan bir uçak gemisi gibi etrafını saran izleyicilerin kalabalığının üzerinde yükseldi. Antarktika'nın karlı alanlarında farkedilmek üzere parlak kırmızı renkte boyanmış, 1700 km yolunda ilerlemek zorunda kaldı.
Polis arabalarının eşlik ettiği arazi aracının azami hızı, 48 km / s. Bununla birlikte, arazi aracı tek seferde sadece bir dönüşe sığmadı ve tüm köprüler ağırlığına dayanamadı - 34 ton. Bu nedenle, köprü arabanın bir kısmı sadece eşzamanlı olarak küçük nehirlerin geçişini yaparak, "dip" etrafında gitti. Bu testlerden biri sırasında, her türlü arazide kullanılan araç hidrolik direksiyona hasar vermiş, bu nedenle otomobil tamir edildiği gün 3 köprüsünün altına koştu. Genel olarak, karayolu üzerinde sürerken, arazi aracı en iyisini gösterdi. Gevşek kum da dahil olmak üzere, yolda araba da oldukça emindi.
Asıl işin belirlenen tarihe kadar limana varmak için vakti olması gerektiğinden, “kruvazörün” ciddi bir off-road deneyimi yaşamaya çalışmadığını belirtmekte fayda var. Eğer Poulter ve beyni gemiyi yüklemek için geç kalsaydı, onsuz yelken açacaktı. Ancak Boston'a giden yol sonunda başarılı bir şekilde aşıldı ve 12, 3, geminin ayrılmasından bir gün önce 15, Snow Cruiser, askeri askeri Boston limanına ulaştı. Dev bir arazi aracını bir geminin güvertesine (güvertenin karşısına) yerleştirmek için arabanın arka kısmı (yedek lastik kılıfı) çıkarıldı. Bu durumda, Thomas Poluter bağımsız olarak rampa boyunca geminin güvertesine sürdü. 1939 Kasım XNUMX, daha önce planlandığı gibi, gemi Antarktika kıyılarına yelken açtı.
Proje başarısızlığı
İşte bu hikayenin tamamında, bir son vermek mümkündü, çünkü Amerikan yollarında seyahat etmek ve Antarktika'nın karlı genişlikleri birbirleriyle karşılaştırılamaz hale geldi ve Amerikalı hayalperest Thomas Poulter'ın projesinin başarısızlığıyla sonuçlandı. 11 Ocak 1940, gemi Balina Koyu'ndaki Antarktika sahiline demirledi. ABD Kongresi için Thomas Poulter tarafından çizilen rota planına göre, “Snow Cruiser” Antarktika'yı iki kez çapraz geçerek neredeyse tüm sahil şeridini gezdi ve iki kez direği ziyaret etti. Aynı zamanda, yakıt rezervi, yolun 8000 km'si için yeterli olmalıdır. Arazi aracını araziye indirmek için, özel bir ahşap rampa yapılmıştır. Aracın gemiden inişinde, tekerleklerden biri ahşap döşemeyi kırdı, ancak Poulter gaz pedalını zamanında itmeyi başardı ve Snow Cruiser kardan başarılı bir şekilde karın içine girerek feci sonuçlara yol açmadı.
Gerçek felaket neredeyse hemen takip etti. Snow Cruiser'ın karlı bir yüzeyde hareket etmek için tasarlanmadığı ortaya çıktı! Dört yumuşak düz tekerlek üzerindeki 34 tonluk arazi aracı hemen tabana oturdu. Arabanın tekerlekleri karla bir metreye daldı ve çaresiz bir şekilde dönerek arazi arazisini bir yerden hareket ettiremedi. Durumu bir şekilde iyileştirmek için ekip, arazi aracının yedek tekerleklerini öne çıkardı, böylece genişlik 2 sürelerini arttırdı ve ayrıca otomobilin arka tekerleklerini bir zincire koydular. Bundan sonra, arazi aracı en azından bir şekilde ileri geri hareket edebildi. Birkaç boşuna deneme girişiminin ardından Poulter, geriye doğru sürüşte çok daha güvenli davrandığını, aracın eksenleri boyunca "kavisli" bir kütle dağılımı olduğunu söyledi.
Sonuç olarak, Thomas Poulter takımı, Antarktika'nın genişliğindeki bir yolculuğa geri döndü. Arazi taşıtının tekerleğinin sırtı olmayan tekerleğinin sürekli durması gerçeğine ek olarak, başka sorunların da olduğu ortaya çıktı. Örneğin, karlı kıtanın koşullarında havaalanı traktörüne uygun olan dev çıkıntıların yalnızca bir engel olduğu ortaya çıktı - arazi aracının yüzeyinde göze çarpan herhangi bir ya da bir ara kırılma, burnunu veya kuyruğunu karda durdurarak bile, süspansiyonunun en üst konumunda bile üstesinden gelemedi. Diğer şeylerin yanı sıra, on derecenin altındaki hava sıcaklığına rağmen, Snow Cruiser'ın motorları sürekli aşırı ısınıyordu. 14 işkence günlerinden sonra, Amerikalı hayalperest, beyin kıçını Antarktika'nın karlarına fırlattı ve tüm kıtada dolaşmayı hayal ettiğini veda etti ve ABD'ye geri döndü. O zamana kadar, Snow Cruiser tüm 148 km kar çölünü yenmeyi başardı.
Arazi aracının mürettebatının geri kalanı, kutup istasyonunun bilimsel personeli olarak otomobilde yaşamaya devam etti. Snow Cruiser çok vasat bir SUV, ancak Antartika'da çok iyi bir ev oldu. Kabininin ısıtma sistemi oldukça iyi düşünülmüş. Dizel motorların ve soğutma sıvısının egzoz gazları özel kanallarda dolaşarak “kruvazör” içerisinde neredeyse oda sıcaklığını sağladı ve ayrıca özel bir kazandaki karı eritti. Arabadaki yiyecek ve yakıt stoğu, bir yıllık özerk çalışma için yeterliydi. Arazi taşıtlarının mürettebatı, arabayı ahşap kalkanlarla kapladı ve sonunda onu bir eve dönüştürdü ve araştırma yapmaya başladı - sismolojik deneyler yürütüyor, arkaplan ışınımını ölçüyordu, vb. Birkaç ay sonra, Antarktika kışı başlamadan önce, “Snow Cruiser” insanlar tarafından nihayet terk edildi.
Polar kaşifler bir dahaki sefere yılın 1940'unun sonunda arabanın içine girdiler. Arazi taşıtını araştırırken, tamamen çalışır durumda olduğu sonucuna vardılar - sadece mekanizmaları yağlamanız ve tekerlekleri pompalamanız gerekiyor. Bununla birlikte, ABD'nin II. Dünya Savaşı'na girmesi arifesinde, Antarktika'nın gelişimi artık bir öncelik değildi.
Bir dahaki sefere araba 1958 yılında zaten keşfedildi. Bu, 18 yıl boyunca arazi aracının birkaç metre kar getirdiğini belirten uluslararası bir seferle yapıldı. Snow Cruiser’in konumu, daha önce mürettebatı tarafından özenle kurulmuş yüzeyin üzerine yapışmış bir bambu direk gösterdi. Polar yükseklikteki tekerlekler, kar yüksekliğini tekerleklerin kendisinden ölçerek, belirli bir süre boyunca ne kadar yağmur yağdığını anlayabildiler. O zamandan beri, hiç kimse bu arazi aracını görmedi. Bir versiyona göre nihayet karla kaplıydı. Başka bir versiyona göre, her yıl Antarktika'daki buz rafından çıkan dev buzdağlarından birinde sona erdi, ardından kuzeyde bulunan Dünya Okyanusu'nun sularında bir yerde boğuldu.
Bilgi kaynakları:
http://www.warandpeace.ru/ru/reports/view/52701
http://offroadclub.ru/faq/history/snow_cruiser.html
http://www.stena.ee/blog/antarkticheskij-vezdehod-snow-cruiser-snezhnyj-krejser
http://fototelegraf.ru/?p=283097