Sovyet Rusya'nın kurulduğu yıllarda, zamanın en büyük ilimler akademisi olmasına çalışılan Şûra Cumhuriyetleri İlimler Akademisi'ne bir vazife verilmişti. Buna göre akademi, Rusçayı öz Rusça haline getirmek için ne yapmak gerektiğini araştıracak, neticeyi bir rapor halinde Rus hükümetine verecekti. Bu rapor, çok ciddi araştırmalardan sonra yine çok ciddi şekilde hazırlandı. Raporda hulasa olarak şu neticeye varılıyordu:
"Rusçayı öz Rusça yapmak mümkündür. Ancak bunun için Rusçada kullanılan kelimelerin yüzde yetmiş beşini terk etmek ve yerlerine yeni kelimeler bulmak gerekir."
Bu rapor Rusça için derhal hasıraltı edildi. Fakat rapor, Moskova'nın dış siyasetine yaman bir ışık tutmuş oldu:
Mademki bir dili öz dili yapmaya çalışmak, o dile bu derece yaşayan kelime kaybettiriyor, şu halde bu sistemi mesela Türkiye Türkçesi'ne tatbîke çalışalım, denildi. Neticeyi biliyorsunuz.
Kısaca Stalin'in dilciliği, Rusya için değil fakat Türkiye için hakîkî bir felâket olmuştur. Bu sebeple, Türkiye'de yapılan dil hareketi, Marksist görüşle düşünülebilir bir burjuva sınıfı ve burjuva hükûmeti hareketi değil, daha çok bazı fırsatlardan istifâdeyi bilmiş bir beşinci kol faaliyetine imkan vermiş bir harekettir.