Portekiz’in Sado Vadisi’nde bulunan 8 bin yaşındaki insan iskeletleri, bugüne dek bilinen en eski mumyalar olabilir. Bu varsayıma, 1960’larda söz konusu vadide bulunan 13 iskeletin ilk kez gün ışığına çıkarıldığı dönemde çekilen fotoğraflar kaynaklık ediyor.
İsviç’ten Uppsala ve Linnaeus üniversiteleri ile Portekiz’den Lizbon Üniversitesi’nin ortak çalışmasında, mezolitik dönem Avrupalılarının ölü gömme ritüelleri ve inanç sistemlerine ışık tutmak için muhtemel gömülme pozisyonları yeniden yaratıldı. European Journal of Archaeology’de yayımlanan araştırma kapsamında, günümüzde iskeletlerin üzerinde yumuşak doku kalmadığı için bazı özel teknikler kullanıldı, ayrıca Teksas Devlet Üniversitesi Adli Antropoloji Araştırması Birimi’nce yapılmış çürüme deneyleri incelendi. Buna göre, ölülerini dizleri göğüslerine çekili halde gömen Sado Vadisi insanları, ölünün bedeni kurudukça onu iplerle bağlayıp istedikleri pozisyona gelinceye dek sıkıyordu. Bu işlemi, ölülerini taşımayı kolaylaştırmak ve ölü bedenin bütünlüğünü korumak için yapmış olabilecekleri düşünülüyor.
Bugüne dek, Şili’de Atacama Çölü’nün sahil kesiminde bulunan Chinchorro mumyalarının en eski örnekler olduğu düşünülüyordu. Bölgenin avcı-toplayıcılarının mumyaladığı bedenler yaklaşık 7 bin yaşındaydı. Günümüzde bilinen mumyaların çoğu 4 bin yıldan yaşlı değil. Antik Mısır’da ise mumyalama işleminin geçmişinin 5 bin 700 yıl öncesine dayandığını gösteren kanıtlar mevcut.
DOĞAL MUMYALAMADA YUMUŞAK DOKU KAYBI
- Ölümün birinci günü vücut, pozisyonunu koruması için sıkıca bağlanmış.
- Üç hafta sonra, bandajların sıkılması ve bedenin kurumasıyla esneklik artmış.
- Yedi ay sonra, beden kitlesi iyice azalmış. Üç haftadan sonra bandajlar sıkılmamış.
EYE UBIQUITOUS/UNIVERSAL IMAGES GROUP/ GETTY IMAGES