Dokunduğun dallar koca çınarlar olmuş mudur, düştüğün toprakta bitmiş midir şimdi papatyalar. Sen yürürken üzerinden uçan kuşlar göçmüş müdür, konuştuğun insanlar oldukları yerde kalmış mıdır? Sana geldim çok uzaktan, senden bir iz, senden arda kalan bir şehir hakikaten var mıdır? Tertemizdir nefes aldığın odalar eminim, okyanus olmuştur dudaklarına değen, yere düşen damlalar, gözüne bakan gözlerin şansının farkındayım, ben de burada, yanındayım. Bir harabe gibi yıkıldı omuzlarım, dizlerim kırıldı, boğuldum, elbet nefessiz kaldım. Sahi sen ne vakit gözlerini kapattın, renklerin her birini siyahın ellerine bıraktın, karanlıkta mıyım yoksa sen mi beni gecede bir başıma bıraktın. Unuttun, bir nevi sen, ruhumdan bile uzaktın. Çok uzaktan geldim, göçen kuşlar kadar pişmanım, ben yaşlı bir çınar, yüzüme yakışmaz ama güldüm, ben papatyalar, susadım, dudaklarında, okyanuslarda boğulacağım. Kımıldat kirpiklerini, saatleri, güneşi bahane ettim dünyaya, gözlerimi kırpmadım, çünkü ben gözlerine bakacağım. Gök uzak, uzanmaz ellerim, ben bulutlara dokunacağım.