

Merhaba beyler, merhaba bayanlar ve okuyan tüm kayıplar; tüm o tabirler silsilesine giriş yapmadan önce tüm bunlara sebep olan o şeyden bahsetmek istiyorum. O ki insanı önce kökten sarar, sonra her uzvuna ulaşır; tıpkı bir aşeka ağacının avını kurutuşu gibi. O, yüzyılın yeni illeti: İlhamsızlık. Ve şimdi koynumda yerini edindi.
Bir süre evveldi, değirmenler hala dönüyorken ve rüzgar gülleri, evet onlar, hala belli bir işe yararken; penceremin altından akıp giden şehir karmaşası bu kadar sık ve gürültülü değilken bir keseye sahiptim. O keseyi açmak yanlış, hem de çok, bu yüzden sizlere açmak yerine yalnızca az biraz bahsetmek durumundayım. Belki meraklısınızdır, belki değilsinizdir fakat kimse sizi bu günceyi okumak için zorlamıyor -o halde açın kulaklarınızı, gözlerinizi; giyinin ketenden derilerinizi. Son olarak da tekrar edin durun, bu kısım kayıplar için, ben varım, ben varım, ben gerçeğim. Siyah, beyaz veya gri; her şey vardır.
O kesenin rengi griydi, kararsızlıkla örselenmişti ve iplerinden sertçe çekip açtığınız vakit etrafa harfler saçılırdı. O harfler kelimelere, kelimeler cümlelere ve cümleler akıp giden yazılar okyanusunu oluştururdu. Ben, tüm her şeyden önce o keseyi birine verdim -Dorian'a verdim. Uzun sürdü, tam iki yıl boyunca o kese onda kaldı. Kimisi için bir cehennem, kimisi içinse şenlik yeri; bana sorsalar gri gökyüzü ile çevrelenmiş bir araf derdim çünkü sürünürken Dante'nin cehenneminde, ışık buluyordum Doğuşu'nda Venüs'ün. İki ayrı uçurumu içinde yaşatmak, yaptığı şey buydu. Bütün gün o keseyi kullanır, güneşin doğuşuna ve batımına, uçan kuşlara, içimde yaşayan kuşa şiirler yazardım. Mutlu muydun deseler, en mutlusu bendim ve mutsuz musun deseler de, en mutsuzuydum. Bundandır ki tüm bu hisler yavaş yavaş kansere dönüştü aciz bedenimde, bundan ötürü kurtuldum ondan. İyi veya kötü, kurtulmam şarttı zaten en baştan.
İki yılın ardından içimden çekip giden kuş, ne batan ne de doğan güneş, siyah ve beyaza ayrılan gri ile beraber diri olma hissi beni buldu bulmasına; fakat bu kez kesenin işlevi tükenmişti. Çok şey aradım, çok şey denedim, tüm bunlar benim harflerimse neden anlamı başka birine yükleyemiyordum? Elindeki güce hükmedememek, sahip olduğum tek şey buydu; iktidarı üzerime bir elbise yapmaktan başka hiçbir şey için kullanamamak.
Önümdeki iki seçenek vardı: Beni günden güne öldüren Dorian'a, beni diri tutan şiirler yazacaktım ya da beni diri tutan Doriansızlık'a karşı beni günden güne öldüren ilhamsızlığı yaşayacaktım. Muhtemelen ikisi de aynı yola çıkıyordu, ikisi de aynı sonucu veriyordu fakat ben ikisini de denemeyi reddettim. İlhamsızlık, insanı tüm uzuvlarına kadar sömürürken ve kuruturken ben artık olduğum kişi olmaktan çıktım; yeni olduğum kişi ne bir sanatçıydı ne bir aşık.
Peşimden koşan iki çekici illet vardı, bense başkası olmayı seçtim.
İlhamsızlık beni bir tünelden başka birine iterken, Dorian beni düştüğüm uçurumdan çekip bir diğer uçuruma attı; ikisinin sonunda da ölüm vardı.


"sfenksin ruhu alevlerde."
ben, ben, ben
biraz plath, biraz wilde; çokça mısır. sessizliğin sessizliği değil, benim kendi sessizliğim; stüdyonun yeni açmış çiçekleri arasında.
"narcissus'a umarsız aşık ameinias,
ne vardı aklında,
iterken beni–
allak bullak olmaya?