Beşinci Cadde’nin aşağısındaki dar, çağdışı bir yemek yemeği tezgahı olan Eisenberg’in Sandviç Dükkanı, yıllar içinde birkaç kez satışa çıktı. Her defasında müdavimleri, yaşlı bir akrabanın elinde kaldırılınca, tepkiyi verdi.
Bu anlaşılırdı. Eisenberg’inki yildiz oraya cikiyordu. 1928’den beri Flatiron Binası’nın karşısında aynı yerde şu ya da bu adla yumurta kızartıyor ve yumurta kremaları köpürtüyordu. Neredeyse tüm orijinal parçalara sahip olduğu ve yaşlarını gösterdiği görülüyordu. Eisenberg’deki herhangi bir yeni krizin son kriz olma ihtimali oldukça yüksekti.
Bir alıcı her zaman tam zamanında geldi. Buna rağmen müminler endişelendi. Yeni bir mal sahibi menüsünü etkinleştirebilir, çok fazla temizlik yapabilir, hatta yerin ruhunu tamamen öldürebilir – içecekli yumurta kremalarıyla bir kokteyl “programı” başlatabilir; PB&J’yi ustura istiridyeleriyle değiştirir; geceleri açık kalıyor, yeşil mermer tezgahın üzerinde titreşen adak mumları o kadar karanlık ki neredeyse siyah. Eisenberg’s, New Yorkluların çekingen restoran tavırlarından uzaklaşmak için gittikleri yerdi. Yumurtalı salatalı sandviçini yapan adamın eğilip “İlk birkaç lokmadan nasıl keyif alacağız?” diye sormak istemediğini son şeydi.
Mülkiyet yakın zamanda tekrar devredildi ve bunların hiçbiri gerçekleşmedi, söylemekten mutluluk yöntemleri, görünümüne göre yapılandırma kapsamı bir şekilde düzenlenmiş olsa da da. Eylül ayında ışıklar tekrar yandığında, ön cama yeni bir isim kazınmıştı: S & P. Eisenberg’e ait olmadan önce aradı.
Tekrar hoşgeldin, S&P Lunch. Düşününce oldukça iyi görünüyorsun.
Bazı New Yorklular, Eisenberg’inkini klasik bir yemek yemeğinin mükemmel bir şekilde bir örnek olarak hatırlasa da, bu yeri yakından incelemeye değmeyen gruplar vardı. Mutfak o kadar küçüktü ki tüm bakım için yer yoktu. Bu, muhtemelen Eisenberg’e sahip, kahvaltı telaşından önce kızartılmış bir pastırma zulasını yerde bir karton kutu içinde tutma uygulamasına yol açtı.
Mutfağın ayak izi birkaç inç kare daha büyük görünüyor, raflarda Pechter’in ekmeğini mumlu kağıt ambalajlarda ve tek geçmişteki mısır gevreği kutularında tutmak için. Pek tanımayan ünlülerin çerçeveli resimleri, “Hawaiian Room’a hoş geldiniz/ Ev sahibiniz/ Phil” yazan tabela gibi tabelaların çoğuyla birlikte paketlendi.
Girdiğiniz sırada sağ duvar boyunca uzanan masalar da gitti. Yeşim yeşili vinilden bir ziyafet duvarının somutlaştığı arka odada koltuk beklemesi varsa, burada listeye gireceksiniz. Çok süslü. Belki de bu eklemeyi telafi etmek için, mal sahipleri eski püskü kırmızı plağı tezgahtaki taburelerin üzerinde tuttu. bazıları bantla bir arada tutulur. Eskisinden daha kötü durumda olabilirler ki bu bir kaç dokunuş olur.
Bu sonları korumalarından korkulan kadar acıtmadı. Aslında S&P Lunch, neredeyse her ayrıntıda farklı olmakla birlikte, neredeyse tamamen Eisenberg’inki gibi hissettirmeyi başarıyor. Yeni sahipleri Eric Finkelstein ve Matt Ross, mekanın Platonik ülküsünün herhangi bir bireysel dekor öğesini aştığını anlamış görünüyorlar. O ülkü gösterişsiz, gerçekçi ve neredeyse fark edilemeyecek kadar bozuk, penceredeki mütevazı yeni plakette de görüldüğü gibi: “1928’den Beri Yemek Yenecek Bir Yer.”
En kudurmuş hayranlar dışında hepsi, eski günlerdeki yemeklerin garantisinin aynı düzeyde yüksek olmadığını kabul ederdi. Olağan hayatta kalma taktiği, menüde sağlam bir zemin parçası bulmak ve ondan asla kıpırdamamaktı. Ben ve diğerleri için bu, ya ton balıklı sandviç ya da ton balıklarının erimesi anlamıydı. Her insanın harcını kimyasal ton balıklı salata, sert kereviz parçaları veya başka sürprizler yapmak, güven verici bir şekilde kremsi ve pürüzsüzdü. Ve yine bu şekilde.
Ayrıca bir şekilde biraz daha zengin, daha az tozlu, fazladan sirke veya limon ile mi? Buna gidecek, ancak S&P ile ilgili birçok şeyde olduğu gibi, buna tam olarak yemin edemem.
Ton balığı eriyen ekmeğin – tabii ki çavdar – kabaca yüzde 1000’e ulaştığını biliyor. Daha önce nasıl bilmeye gireceğim, ama şimdi bir gövdeye, tada ve ısırdığınızda gerçekten çıtırdayan koyu renkli bir kabuğa sahip. Üzerine ton balıklı salata çok yakışıyor. Pastırma – sulu, morumsu, elle oldukça kalın dilimlenmiş ve sandviçe bir asma köprü profili verecek kadar yüksek istiflenmiş – harika. S&P pastrami sandviçi, çok daha küçük olmasına rağmen, Katz’s Delicatessen’deki ünlü olandan daha iyi, fantastik değil ve çavdar hakkında bir şey yapılana kadar asla olmayacak.
Pastırma, kurum içinde veya misafirleri diğer işyerlerinde, Hi-Hi Room ve Court Street Bakkallarında yapılmaz. Rensselaer İlçesindeki bir tütsühaneden satın alınır ve biber ve hardalla birlikte bir ovuşturma yapılır, ardından bir gece boyunca buharlaşır.
S&P için en büyük korkum, bir şefin sorumluluğunu üstlenip asla çok fazla umami, çok fazla baharat veya çok fazla duman içemeyeceğiz prensibini sürdürmesiydi. Pastırmanın karabiberle kalın bir şekilde kabuklandığı ve Austin, Teksas’taki Franklin Barbecue’deki döş gibi tadıncaya kadar tütsülendiği hayal edildi.
Çoğu zaman, bir şef tarafından satın alınmak, yaşlı lokantalar, yemek yemekleri, istiridye barakaları, çorba tezgahları ve benzerleri için yürütmektir. Bu yerler biraz değiştirilmelidir. S&P Lunch’ın kesinlikle doğru olması gereken şey bu. Sahiplerin kurduğu şef Dan Ross-Leutwyler, lezzetleri sınırlarına kadar zorlamadan veya bir şeyler yaratıcı yeni şekillere sokmadan her şeyi biraz daha iyi – ve bazı şeylerden birazdan daha fazla – yapmaya adamış görünüyor. Konserve sığır eti evde Doğranır ve kızartılır, ancak dikkat etmekten sonra fark etmeyebilirsiniz ve bu sorun değil.
Çizburgeri (veya iki varlığından biri) tek yorumları alıp yiyebilirsiniz ve mükemmel küçük çöreği kimin pişirdiğini merak ettiğini korumaz zaman, şey yarı yarıya gitmiş olur.
Bezelye çorbasına rastlamak ve bunun kötü olduğunu fark etmek güven verici – çok fazla çabalamaktan değil, olağan bir şekilde kötü. Matzo topu çorbası, yeterince hoş ama pek çok Yahudi büyükannenin tarifesini almasını istediğini. Yine de rugelach – kuru meyve ve reçel ile yumuşak ve yapışkan – kıskançlık uyandıracak.
Köfte (yumuşak, tatlımsı ve havuçlu hafif turuncu), iki dilim beyaz ekmek arasında beyaz soğan ve acı sos ile gelir. Bir hafta önce yiyebilirim ve özellikle köfte için deva yapmadım.
S & P Lunch’ta yenebilecek diğer üç veya dört düzine şeyler çoğu zaman sandviç. Güya daha fazlası yolda. Menüdeki klasik sandviçler, S&P’nin kendisi kadar basit ve ikonik görünüyor. Bunlardan herhangi biri, bir Wayne Thiebaud tablosu için model görevini görebilirdi. Salamlı sandviç, ikram çavdar ekmeği, meczup hardalı ve ince dilimlenmiş salam şişkinliğinden oluşur. Izgara peynir, bazı insanların bir bronzlaşma kabininde elde etmeye çalışarak servisler harcar, hatta kahverengi olana kadar ızgarada pişirilmiş mükemmel akşam yemeği tarzında beyaz ekmek üzerinde yapılır.
Menüdeki orijinal öğeleri ayırt etmeyi kolaylaştırmak çünkü adları komiktir ve daha karmaşıktır. Lil ‘Shonda adlı olaylı bir yumurta ve peynirli sandviç, ağır bir dilim pastırma, salamura yeşil domates ve hoş hardal gibi görünen Dinkee Sos adı verilen bir şey içerir.
O kadar basit değil, ucuz yemek yeme yerleri artık yok. Vardır, ancak zincir olma özellikleri ve S & P’de elde edilen belirli şehir deneyimi neredeyse hiçbir zaman sunmazlar. ketçapı uzatmaları için. Sen birinin, çünkü kasadasın ama isimsizsin. Ruh halinize göre sohbete katılabilir veya kulak misafiri olabilirsiniz. Bunu Sweetgreen’de olmayacaksın.
takip et Instagram’da New York Times Cooking , Facebook , Youtube , TikTok ve Pinterest . Tarif, yemek pişirme ipuçları ve alışveriş tavsiyeleri ile New York Times Cooking’ten güncelleme düzenliler alın .