İMTİHANIMIZIN BEREKETİ BOL SEVAP OLSUN
HZ. Ali'nin ağabeyi Cafer b. Ebu Talib'in oğlu Abdullah, sıcak bir günde, bir kabilenin hurmalığına inmişti.
Abdullah burada dinlenirken, hurmalıkta çalışan köleye, yemek vakti üç parça ekmek geldiğini gördü. Adam ekmeklerden birini ağzına götürmek üzereydi ki, birden önünde açlığı her halinden belli bir köpek belirdi.
Köle elindeki ekmeği köpeğin önüne attı. Köpek ekmeği derhal yedi.
Köle ekmeğin ikinci parçasını da attı. Köpek bunu da bir kerede sildi süpürdü.
Köle bunun üzerine üçüncü parçayı da köpeğe verdi. Kalkıp, yeniden işine dönmek üzereydi ki, olup biteni uzaktan seyreden Abdullah, yaklaşıp sordu:
"Ey köle, bugünkü yiyeceğin ne kadardı?"
Köle sıkılarak cevap verdi:
"İşte bu üç parça ekmek."
"O halde neden kendine hiç ayırmadın?"
"Baktım ki, hayvan çok aç. O halde bırakmak istemedim."
"Peki sen ne yiyeceksin şimdi?"
"Oruç tutacağım."
Bunun üzerine, Abdullah b. Cafer, köleden sahibini, evinin nerede olduğunu sordu. Sonra da gidip adamdan bu hurmalığı içindeki köleyle birlikte satın aldı.
Sonra döndü, köleye bu tarlayı ve onu sahibinden satın aldığını söyledi ve ekledi:
"Seni azad ediyorum. Bu hurmalığı da sana hediye ediyorum."
Cömertliğiyle meşhur Abdullah b. Cafer, kendisinden daha cömert birini tanıyıp tanımadığı sorulduğunda, bu olayı anlatır ve:
"Ama o köpeğe topu topu üç parça ekmek vermiş; sense ona koskoca bir hurmalığı ve hürriyetini vermişsin" dediklerinde, şu karşılığı verirdi:
"Ama o elindeki her şeyi verdi; ben ise elimdekinin bir kısmını..."
Rabbimin bereketi gerçek Müslümanların üzerine olsun. Biri bin olsun. Bugün de hakkıyla zekatını gerçek ihtiyaç sahiplerini bulup veren Müslüman kardeşlerimizin ahireti de veren ellerin şahitliğiyle cennet olsun inşallah.
Rahmetli Özal dönemiyle başlayarak öyle bir tüketen toplum olduk ki, elimizde son model, hangi eve baksak da ilk çıkandan yeni çıkana kadar çalışır vaziyette en az 3-5 telefon görürüz. Evimizde ihtiyacımız fazlası onlarca kıyafet bulundururuz. Şanımız eksilmesin diye her yıl birkaç ülkeye gider, oradan selfi yaparız.
Evimizdeki yepyeni mobilyaları veyahut beyaz eşyalarımızı işportaya çıkartıp yeni çıkan modellerle evimizi donatırız. Perdelerimiz her yıl değişir. Modaya uymak için hiçbir maliyetten kaçınmayız. Ramazan ayı geldiğinde Rabbimin bize farz kıldığı bir takım görevleri yerine getirirken ellerimiz titrer. Bu İMKANI BİZE SUNANIN İMTİHANINI UNUTUR, neresinden eksiltebilir diye başlarız düşünmeye.
Gerçek ihtiyaç sahipleri evlerinde ne bulursa onunla iftar ve sahur yapmanın derdindedir. Hiç kimseye halini belli etmez. Rabbine hamd eder. Her kişinin imtihanının farklı olduğunu bilerek, kendi imtihanının da bu olduğu bilinciyle hareket eder.
Rabbim hakkıyla kul olanların kulluğunu kabul etsin, Bir kısım vatandaşlarımızı tenzi ederek, imtihanı zenginlik olanın hakkıyla görevini yerine getirdiği bir Ramazan bereketi olmasını Rabbimden niyaz ediyorum.
Son dönemde revaçta olan değerli Muhtarlarımıza da görevlerini layıkıyla yapmalarını, aldıkları maaşı son kuruşuna kadar helal ettirmelerini tavsiye ederim. Bu Ramazan ayında her biri 11 aydan çok daha fazla ter dökmeliler.
Mahallelerinde, bölgelerinde gerçek ihtiyaç sahiplerini tespit etmeliler.
Ramazanın bolluk ve bereketinden hiçbir kursak eksik kalmamalı.
Devletin yardımları, iş adamlarımızın yardımları lafa söze vardırılmadan hak edenlerle buluşturulmalıdır.
Çoğunluğu tenzi ederek, bir kaç muhtarlarımızın devletin dağıttığı erzakları beklettiği, zamanında ihtiyaç sahiplerine ulaştırmadığı gibi bir takım söylentiler çıkıyor. Umarım bu muhtarlarımızda kendilerine emanet edilen görevi layıkıyla zaman kaybetmeden yerlerine getirirler.
Hayırlı Ramazanlar.