17. yüzyıldan itibaren görme engelliler için dokunma duyusunun onlara okumayı öğretmek için kullanılacağını öğrendik. Fikir, 1670 yılında İtalyan Cizvit Francesco Lana de Terzi’den ve onun adını taşıyan sisteminden geldi. Lana sistemini kullanarak, belirli bir üçe üç ızgaraya göre kalın kağıt üzerinde çizgiler ve noktalar var. Dolayısıyla bu yazı sistemini kullanmak için bu ızgarayı öğrenmek yeterlidir.
Sonraki yüzyılda Valentin Haüy, kör ve görme engelli insanlar için farklı yazı tipleri oluşturmaya karar verdi. Buluşu mu? kişinin parmaklarıyla dokunabilmesi ve okuyabilmesi için kabartmalı özel karakterler oluşturun. 1785’te Valentin Haüy, Paris’te Ulusal Genç Körler Enstitüsü’nü açtı ve halen Fransa’da Braille alfabesini yaymaya devam ediyor.
Louis Braille 3 yaşında bir aletle oynarken gözünü kaybeder, diğer gözü de enfeksiyon kapar ve bu da onun kaybına neden olur. Ciddi engeline rağmen, Louis’in ailesi ona iyi bir eğitim vermek istedi. Bu nedenle köy ilkokul müfredatına devam etti.
1819’da, 10 yaşında Louis Braille, Kraliyet Genç Körler Enstitüsü’ne katıldı. Louis bir öğrenci olarak o kadar yetenekliydi ki, 19 yaşında öğretim kadrosuna katıldı. Müzikte de çok iyiydi.
Kör öğrenciler, yükseltilmiş Roma karakterleriyle okumayı ve yazmayı öğrenirler. Roman karakterleri dokunarak tanımak zordur, bu nedenle okuma çok yavaştır. 1821’de Louis Braille ve sınıf arkadaşları, sesleri temsil etmek için 12 yükseltilmiş nokta kullanan bir sistem olan “sonografi” adlı bir kod denedi.
Birkaç denemeden sonra, birçok dezavantaj ortaya çıkıyor, Louis Braille’in ilham aldığı Kaptan Barbier’in yazısı aynı değil ve Fransızca imlaya saygı duymuyor. Ayrıca noktalama işaretlerini, sayıları ve hatta müzik notalarını anlamayı imkansız hale getirir.
1825’te sisteminin ilk versiyonunu enstitü müdürüne sundu. İki yıl sonra, bir transkripsiyon deneyi denendi, sonuç belirleyici oldu ve 1829’da.
Bu nedenle Braille yöntemi aşağıdakileri mümkün kılar:
- tam alfabe transkripsiyon
- noktalama
- sayılar
- matematiksel semboller
- müzik