Gecenin Işığına Uç // chanbaek
By cocachanie
"Hadi. Son basamağa geldik. Tut ellerimden. Daha nice yirmi iki basamaklar görelim," diyor bir adım benden önden ilerlerken. O yirmi ikinci basamağa adım atmış durumda. Ben ise yirmi bire çivilenmiş gibiyim.
Yirmi iki fazla sakat. Yirmi iki güvenilir gibi değil. Onu da yirmi bire tekrar çekmek istiyorum ama aramıza görünmez bir cam yerleştiriliyor. O camın bir tarafında o, diğer tarafında ben kalıyorum. Birbirimize dokunamıyoruz. En azından ben dokunmayı deniyorum. Yanaklarına ulaşmayı, sayısız kere okşamayı. Olmuyor, yapamıyorum...
"Ağlama," diyen çatallı ses tonunu işitiyorum. Dokunsam ağlayacak gibi bir hali var. Neden böyle? Neden böyle olmak zorunda? Her son bu kadar üzücü olmamalı. Gözyaşları değil gülücükler uçuşmalı evrene karşı. İşin aslı ben o ana kadar ağladığımı dahi fark etmiyorum. Düşünce havuzumda fazla derinlere inmiş ve cümleleri fazla fazla almış olmalıyım. Eli yanağıma dokunuyor. Sıcaklığını hissediyorum. O an aramızda bulunan cam duvarın parçalandığını anlıyorum. Camın parçalanma sesleri kulaklarıma çarpıyor. Eliyle gözyaşlarımı süpürüyor.
Gözlerimi ona dikiyorum korkusuzca. Biraz buğulanmışlar. Güzel görüntüsü pek net değil. Ona baktığımı hissetmiş gibi gözlerini gözlerime çeviriyor. Bakışlarımız çarpışıyor.
Diğer eli de yanağımı bulduğunda bana doğru yavaşça eğilmeye başlıyor. Küçük evren etrafımızda dönerken birbirimize karşı son görevimizi yerine getiriyoruz.