İslam Cumhuriyeti altında büyüyen bir çocuk olarak, kadınlar bana ve kız arkadaşlarıma sık sık “Bir erkeğin duygularını incitirsen, sonuçlarına katlanırsın” derdi. Güvenliğimizin, kendi yeteneklerimizi ve potansiyelimizi geliştirmekten değil, bir erkeği iyi hissettirmekten kaynaklanabileceğini anlamamızı istediler. Ağabeyimin mahalledeki arkadaşlarına kadar hiçbir erkeğe reddedilmiş hissettirmemeyi öğrendim.
Margaret Atwood’un alıntısını ilk okuduğumda Damızlık Kızın Hikayesi—“Erkekler, kadınların kendilerine güleceğinden korkarlar. Kadınlar erkeklerin onları öldürmesinden korkuyor” – bunu iliklerime kadar hissettim.
Atwood’un romanının ilham kaynaklarından biri olan İran devrimi hakkında çok şey yazıldı – yine de insanlar kadın cinselliğinin kontrolünün İslam Cumhuriyeti’ni ayakta tutan şeyin ne ölçüde merkezinde olduğunu ve hâlâ da öyle olduğunu hafife alıyorlar. Şu anda İran’da zorunlu başörtüsü üzerinden gördüğümüz mücadele, İran siyasetinin sadece bir meselesi değil; bu the sorun. Başörtüsü düşerse hükümet de düşer.
İslam Cumhuriyeti’nin varlığı kadınları kontrol etmeye bağlıdır çünkü erkekleri de bu şekilde kontrol ederler. 1979 kuşağı, şahın gizli polisine ve onun siyasi tutukluları infaz etmesine yönelik tüm öfkesini ve acizlik duygularını kadın cinselliği saplantısına kanalize etti. Yeni hükümet, genç erkeklere eşlerini ve kızlarını sakinleştirme ve disipline etme konusunda özsaygı bulmayı öğreten gençlik kampları ve ligleri oluşturdu. Bu adamlar şimdi kadın cinselliğini dizginlemeyi başaramazlarsa, halkı, ekonomisi ve toplumu için hiçbir şey yapmamış bir hükümeti kim destekleyecek?
Çocukken, benim yaşımdaki erkeklerin “onurlarının” bir kadın üzerinde ne kadar iyi hakimiyet kurabileceklerinden kaynaklandığını öğrenmelerini izledim. Devrimden sonra yıllarca birlikte futbol oynadığım çocuklar birdenbire beni hor gördüler. Annemin Revlon’daki prestijli işinden utanan üvey babam, ondan istifa etmesini istedi ve ona çiçek ve parfüm yerine başörtüsü hediye etmeye başladı. İranlı erkekler için saç takıntısıyla başlayan şey, herhangi bir ten görüntüsüne saplantı haline geldi: kadın ayak bileği veya bilek. Bunun cezaya dönüşmesi an meselesiydi. “Göze göz”, “Erkek şehvet kadın güzelliğine karşı şiddet talep eder” anlamına geliyordu.
Mesaj her zaman şuydu: Bize kontrol edemeyeceğimiz bir şey hissettirirsen, seni çirkinleştiririz.
Son zamanlarda İran’daki doktorlar, cinsel organlarına ve gözlerine kurşun yarası nedeniyle tedavi gören kadınların sayısında bir artış olduğunu bildiriyor. The Guardian’da alıntısı yapılan bir doktor, İslam Devrim Muhafızları Teşkilatı’nın kadınları “güzelliklerini yok etmek için” bu şekilde kasıtlı olarak hedef aldığına inandığını söyledi.
Bu tür bir şiddet yeni değil. Ergenlik çağında ahlak polisinin kadınların yüzüne asit attığını gördüm. Kendi arkadaşım Neda, rujunu kırılmış camla dolu bir pamuk parçasıyla silmek zorunda kaldı. Mesaj her zaman şuydu: Bize kontrol edemeyeceğimiz bir şey hissettirirsen, seni çirkinleştiririz.
Ahlak polisleri tarafından öldürülen 22 yaşındaki Kürt kadını Mahsa Emini’nin aslında başörtülü olduğu unutuluyor. Yine de ölümünün ardından yapılan protestoların ardından Başkan Raisi, başörtüsü yasalarını sosyal medyayı da içerecek şekilde genişleterek, artık profil fotoğraflarında başörtüsü olmadan yakalanan herkesin tutuklanabilmesini sağlamak için bu fırsatı değerlendirdi. Kesin bir ifadeyle, Amini’nin ölümünün polis vahşeti ile ilgili olmadığını, erkeklerin şiddetinden kadınların sorumlu olmasıyla ilgili olduğunu söylüyordu.
İnsanlar, kadın cinselliğinin kontrolünün ne ölçüde İslam Cumhuriyeti’nin devam etmesini sağlayan şeyin merkezinde olduğunu ve hâlâ da öyle olduğunu hafife alıyor..
Kadınlar üzerindeki bu tahakküm temelde din ile ilgili değildir. Açık sözlü bir kadın gazeteci olan Masih Alinejad’ın durumunu ele alalım. hayatta kaldı çeşitli denemeler onun hayatı üzerine Alinejad, yalnızca İslam Cumhuriyeti destekçilerinden değil, erkeklerden de kadın düşmanı çevrimiçi tacizle karşı karşıya Ve ona rutin olarak “gürültücü”, “fırsatçı” ve “orospu” diyen laik kadın destekçileri. Saldırganları, erkek haysiyetini akıllı kadınları susturmaya bağlı olarak gören modası geçmiş bir inanç sistemine tutunuyor.
Bugün İran’da protesto eden genç erkek ve kadınlar sadece İslami bir rejime karşı savaşmıyorlar. Babalarının ve erkek kardeşlerinin kadın cinselliğinin kontrol altına alınması gerektiği fikrine karşı pasif anlaşmalarıyla savaşıyorlar. İnternet ve toplumsal cinsiyet konusundaki yenilikçi fikirlerin bolluğu tarafından eğitilen bu yeni nesil, kadınların istismarına seyirci kalmayı reddediyor. Bu cesur gençler için “Kadın, Yaşam, Özgürlük” sloganı üç değil, tek bir fikri temsil ediyor: Yalnızca kadına gerçekten saygı duyulan bir dünyada özgürlük hakim olabilir.
Bir sonraki:
ABD demokrasisi, kürtaj haklarının sona ermesinden, ücret eşitliği ve ebeveyn izni eksikliğine, hızla artan anne ölümlerine ve trans sağlığına yönelik saldırılara kadar tehlikeli bir bükülme noktasında. Kontrolsüz bırakıldığında, bu krizler siyasi katılım ve temsilde daha büyük boşluklara yol açacaktır. 50 yıldır Hanım. ön saflardan habercilik, isyan ve doğruyu söyleme, Eşit Haklar Değişikliğini savunma ve en çok etkilenenlerin hikayelerini merkeze alma gibi feminist gazeteciliği şekillendiriyor. Eşitlik için söz konusu olan her şeyle, önümüzdeki 50 yıl için taahhüdümüzü iki katına çıkarıyoruz. Buna karşılık, yardımınıza ihtiyacımız var, Destek Hanım. bugün bir bağışla – sizin için anlamlı olan herhangi bir miktar. kadar az için her ay 5 dolare-bültenlerimiz, eylem uyarılarımız ve davetlerimizle birlikte basılı dergiyi alacaksınız. Hanım. Stüdyo etkinlikleri ve podcast’ler. Sadakatiniz ve gaddarlığınız için minnettarız.
Kaynak : https://msmagazine.com/2023/02/23/iran-women-sex-patriarchy-violence/