We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Başkan Richard Nixon, 28 Nisan 1970'de ABD kara birliklerine Kamboçya'yı işgal etme emri verdiğinde, ulusal televizyonda Kamboçya saldırısının başladığını duyurmak için iki gün bekledi. Ülkede Vietnam'daki çatışma üzerine halihazırda artan kızgınlık ile, saldırı bardağı taşıran son damla gibi geldi.
Haber, başkanın Kongre'yi yan adım atarak yetkilerini kötüye kullandığını düşünen birçok kişiden eleştiri dalgalarına yol açtı. Kasım 1973'e gelindiğinde, eleştiri Savaş Güçleri Yasası'nın geçişiyle doruğa ulaştı. Nixon'ın vetosunu aşarak, Başkomutan'ın kongre onayı olmadan savaş ilan etme yeteneğinin kapsamını sınırladı.
Yasa olağandışı bir meydan okuma olsa da, başkanlar o zamandan beri Savaş Yetkileri Kararı'ndaki boşluklardan yararlanarak, özellikle olağanüstü hallerde yürütme gücü hakkında sorular yönelttiler.
DAHA FAZLA OKUYUN: ABD ve Kongre, Savaş Güçleri Konusunda Uzun Süre Çatıştı
ABD Kamboçya'yı Neden İşgal Etti?
DİNLE: Nixon Kamboçya'nın İşgali Emrini Verdi
Kamboçya, Vietnam Savaşı'nda resmen tarafsız bir ülkeydi, ancak Kuzey Vietnam birlikleri, Vietnam'dan komşu Laos ve Kamboçya'ya uzanan Ho Chi Minh yolunun bir parçası olan ülkenin kuzey kesiminde malzeme ve silah taşıdı.
Mart 1969'da Nixon, "Operasyon Menüsü"nün bir parçası olarak Kamboçya'daki şüpheli komünist üs kamplarına ve tedarik bölgelerine yönelik gizli bombalamaları onaylamaya başladı. New York Times Operasyonu 9 Mayıs 1969'da halka açıklayarak uluslararası protestoya yol açtı. Kamboçya, Vietnam Savaşı sırasında Amerika Birleşik Devletleri tarafından hedef alınan ilk tarafsız ülke değildi - Amerika Birleşik Devletleri 1964'te Laos'u gizlice bombalamaya başladı ve sonunda onu dünyadaki kişi başına en ağır bombalanan ülke olarak bırakacaktı.
DAHA FAZLA OKUYUN: Neden Laos Diğer Ülkelerden Daha Fazla Bombalandı?
Kamboçya İstilası (Nisan-Haziran 1970)
Nixon, 28 Nisan 1970'de Kamboçya'daki komünist üslere saldıran Güney Vietnam birliklerinin yanında savaşmak için Amerikan kara kuvvetlerinin kullanılmasını onayladı. Kamboçya'daki son siyasi gelişmeler Nixon'ın lehine çalıştı. 1954'te Fransa'dan bağımsızlığını kazanmasından bu yana ülkeyi yöneten Prens Norodom Sihanouk, 18 Mart 1970'de Kamboçya Ulusal Meclisi tarafından iktidardan uzaklaştırıldı. Başbakan Lon Nol, 1970 Kamboçya Darbesi olarak bilinen olayda acil durum yetkilerini devreye soktu ve prensi devlet başkanı olarak değiştirdi.
8 Mayıs 1970'de Nixon, Kamboçya'nın işgalini savunmak için bir basın toplantısı düzenledi. Güney Vietnam kuvvetleri için altı ila sekiz aylık eğitim süresi aldığını, böylece Amerikalılar için savaşı kısalttığını ve Amerikalıların hayatlarını kurtardığını savundu. Önümüzdeki bahara kadar 150.000 Amerikan askerini geri çekeceğine söz verdi. Ancak Vietnamlaştırma iyi gitmiyordu ve Amerikan halkı Vietnam'daki savaştan bıkmıştı. Kamboçya'nın işgali bir devrilme noktası olduğunu kanıtladı.
DAHA FAZLA OKUYUN: Vietnam Savaşı'na Hangi Ülkeler Katıldı?
ABD'nin Kamboçya İşgaline Halkın Tepkisi
Savaş karşıtı protestolar ülke genelinde, özellikle üniversite kampüslerinde yoğunlaştı. Yüz bin kişi protesto için Washington'a yürüdü. Yaklaşık 400 okul greve gitti, 200'den fazlası ise tamamen kapatıldı. 4 Mayıs 1970'de protestolar şiddete dönüştü: Ulusal Muhafızlar Ohio'daki Kent State Üniversitesi'nde savaş karşıtı göstericilere ateş açarak dört öğrenciyi öldürdü ve dokuzunu yaraladı. On gün sonra, Jackson Eyalet Üniversitesi'nde iki öğrenci öldürüldü. Kent State Saldırısı ve Jackson'a ateş açılması ülkeyi Kamboçya saldırısına karşı harekete geçirdi.
Kamboçya'da, Amerikan bombardımanı ve işgali, daha sonra iki milyondan fazla insanı öldürecek acımasız bir rejimde iktidara gelecek olan Kamboçyalı komünist gerillalar olan Khmer Rouge tarafından bir asker toplama aracı olarak silahlandırıldı.
Kamboçya'nın İşgaline Kongre Tepkisi
ABD Anayasası'nın 8. Maddesi, 1. Bölümü, ABD hükümetinin yasama organına savaş ilan etme yetkisi verir; bu, İngilizlerin krala savaş yapma yetkileri verme geleneğinden kasıtlı bir ayrılmadır.
Ancak “bildirmek” terimi yüzyıllardır yoruma açık olmuştur. Uygulamada, Amerikan başkanları yüzyıllardır kongre onayı olmadan savaşa gidiyorlar. James Polk'in 1846'da Teksas'ı işgali, Meksika-Amerika Savaşı'nın başlamasına yardımcı oldu; Abraham Lincoln, ilk önce kongre onayını almadan İç Savaş'ta erken askeri harekata bile izin verdi.
Soğuk Savaş dönemi, yürütme organının savaş yapma protokolünde yeni ihlaller gördü. Harvard Üniversitesi John F. Kennedy Devlet Okulu'nda Laurence D. Belfer Uluslararası İlişkiler Profesörü Fredrik Logevall, “Savaş Yetkileri Yasası'nın yürürlüğe girmesinden önceki yıllarda kongre giderek daha aktif hale geldi” diyor. Başkan Harry Truman, Amerikan birliklerini Kore'ye göndermeden önce Kongre'den onay istemedi ve hızla tırmanan Vietnam Savaşı söz konusu olduğunda, Kongre daha büyük bir rol oynamaya kararlıydı.
1969'un sonlarında, Senato, 11'e karşı 78'lik tarihi bir oyla, Senatör John Sherman Cooper (R-Kentucky) ve Senatör Frank Kilisesi'nin (D-Idaho) adını taşıyan ve ABD savaş birliklerini veya Laos veya Tayland'da faaliyet gösteren danışmanlar. Logevall, "ABD'nin Vietnam'a müdahalesinin başlamasından bu yana ilk kez Kongre, cumhurbaşkanının Güneydoğu Asya'da savaşma kabiliyetini sınırlayacak oyları buldu" dedi.
Haziran 1970'de Kongre, 81-10 oyla Tonkin Körfezi Kararını yürürlükten kaldırarak, başkanın savaş yapma yeteneği üzerindeki kontrollerini yeniden teyit etti. O Aralık ayında Kongre, Cooper-Church Değişikliğinin değiştirilmiş bir versiyonunu kabul etti. Her iki eylem de Laos veya Kamboçya'daki bombalama kampanyalarına son vermese de, kongrenin cumhurbaşkanında hüküm sürmesi için güçlü bir emsal oluşturdu.
Haziran 1971'de Nixon, savaş yapma güçlerine bir darbe daha aldı: New York Times ABD hükümetinin Vietnam'daki ABD müdahalesini gizlice artırdığını ortaya koyan Pentagon Belgelerini yayınladı.
DAHA FAZLA OKUYUN: ABD ve Kongre, Savaş Güçleri Üzerinde Uzun Süredir Çatıştı
1973 Savaş Yetkileri Kararı
Savaş Yetkileri Yasası olarak da bilinen Savaş Yetkileri Kararı, ABD başkanının Kongre'nin açık onayı olmadan yurtdışında askeri eylemler başlatma veya başlatma yeteneğini sınırlayan bir kongre kararıdır. Kasım 1973'te Nixon'ın vetosunu geçti ve Başkanın Başkomutan olarak, silahlı kuvvetler konuşlandırıldığında Kongre'yi bilgilendirmesini gerektiriyor ve kongre onayı olmadan başlatılan herhangi bir angajman için 60 günlük bir sınır getiriyor. Başkanların askeri müdahalede bulunmasını tamamen yasaklamasa da, bir miktar hesap verebilirlik duygusu yaratıyor.
Savaş Yetkileri Yasası, başkanın üç koşulda savaş ilan etmesine izin verir: (1) bir savaş ilanı, (2) belirli bir yasal yetkilendirme veya (3) Amerika Birleşik Devletleri'ne, topraklarına veya mülklerine yapılan saldırı nedeniyle oluşan ulusal bir acil durum veya onun silahlı kuvvetleri. Nixon, Watergate skandalı sonrasında geçişinden bir yıldan az bir süre sonra istifa ettiğinden, sınırlarını test etmek geleceğin başkanlarına kalmıştı.
Savaş Güçleri Yasası İşe Yaradı mı?
Andrew, "Ondan bu yana, Savaş Güçleri Yasası ihlalde onurlandırıldı - yani, başkanlar zaten ne yapmayı planladıklarını Kongre'ye bildirdiler ve planlarını zorlaştıracağı zaman Savaş Güçleri Yasasını çoğunlukla görmezden geldiler" diyor Andrew. Preston, Cambridge Üniversitesi'nde Amerikan Tarihi profesörü ve Logevall ile ortak yazar Dünyada Nixon: Amerikan Dış İlişkileri, 1969-1977.
“Gerçekten de başkanlar, Savaş Yetkileri Yasasına gösterdikleri saygısızlık konusunda Kongre'yi bir şeyler yapmaya neredeyse cesaret ettiler. Kongre'nin Savaş Yetkileri Kararı ile niyeti, Amerikan askeri müdahalesini azaltmak ve yürütme ve kongre savaş güçleri arasındaki dengeyi yeniden sağlamaksa, o zaman bu yalnızca bir başarısızlık olarak görülebilir, ”diyor Preston.
Ancak 2008'de, Savaş Yetkileri Yasasını yürürlükten kaldırmaya yönelik iki taraflı bir hareket başarılı olamadı. Logevall, “Kübanın gücünde, Kongre, başkanlık savaş planlarını düzenlemek için ihtiyaç duyduğu güce zaten sahip” diyor. “Kongre bu gücü kullanmakta başarısız oldu.”
Bu Soruya Cevap Ver
Tarih
Nixon'ın Savaş Yetkileri Kararını geçirme kararıyla Vietnam'a katılımını en iyi hangisi analiz eder? a. My Lai Katliamı, temsilcileri cumhurbaşkanını askeri bilgileri ifşa etmeye zorlamaya ikna etti. B. Nın sonu
Tarih
Nixon yönetiminin neden Kamboçya'yı bombalamaya karar verdiğini açıklayan nedir? a. Kuzey Vietnam birlikleri, malzeme almak için Kamboçya'ya giden yolları kullanıyorlardı. B. Kamboçya gizlice Kuzey Vietnam ile müttefik olmaya karar verdi ve ABD'ye saldırmayı planladı
Tarih
Hangisi Pentagon Belgelerinin Vietnam Savaşı üzerindeki etkisini tanımlar? Amerikan halkı Komünist tehditler karşısında daha birlik oldu ve askere alınma arttı. Ordu için fon ve kaynaklar azaltıldı,
Tarih
Vietnam'daki Amerikan birliklerinin tahliyesinin ABD üzerinde nasıl bir etkisi oldu? A. Saygon'un düşüşü, Amerikalıları çevreleme politikasının gerçekleştirilemeyeceğine inandırdı. B.Amerikalılar geri dönen gazilerden korktular
Tarih
Açıklamayı okuyun. Son olarak, “düşen domino” ilkesi olarak adlandırdığınız şeyi takip edebilecek daha geniş düşünceleriniz var. Bir dizi domino taşınız var, ilkini deviriyorsunuz ve domino taşlarına ne olacak?
Yurttaşlık
Yüksek Mahkeme davası Amerika Birleşik Devletleri v. Nixon davası A.yürütme imtiyazı elde etmesine yol açtı B.yürütme imtiyazına sınırlar(bunu seçiyorum) C.Nixon kasetleri gizli tutuyor D.Nixon yeniden seçimini kaybediyor
Tarih
1964 Sivil Haklar Yasası aşağıdakilerin dışında aşağıdakilerin tümünü yapmıştır: a. cinsiyete dayalı ayrımcılığı yasaklamak b. istihdamda ırk ayrımcılığını yasaklamak c. sağlayan özel sektöre ait işletmelerde ırk ayrımcılığını yasaklar.
Tarih
1. Başkan Nixon'ın Sovyetler Birliği ile ilişkileri geliştirmek için yaptığı bir şey neydi? A. Çin ile kurulan ilişkiler
Yurttaşlık
Bu kitap başlıklarından hangisi Amerika Birleşik Devletleri - Nixon davasını ve önemini en iyi şekilde tanımlar? Kanunların Üstünde Değil - Nixon'ın yasadışı eylemleri, Yüksek Mahkeme'nin özel kasetlerin paylaşılmasını gerektiren bir kararıyla sonuçlandı***
Tarih lütfen yardım edin.
Pentagon Belgeleri neyi ortaya çıkardı? A. Başkan Nixon barış sürecinden çekildi. B. Birleşik Devletler Vietkong'a silah ve para vermişti. C. ABD ordusu Vietnamlı sivillerin katledildiğini örtbas etmeye çalıştı.
Amerikan Tarihi
Başkan Richard Nixon'ın çevresel konularda harekete geçmesine ne sebep oldu? A. Nixon her zaman bir çevreci olmuştu. B. Çevre koruma hareketi halk tarafından desteklendi. C. Cumhuriyetçi Parti çevreciliği destekledi
Washington Eyalet Tarihi
Marcus Whitman neden görevinin yeri olarak Waiilatpu'yu seçti? C. Görevin bir Hudson Bay Company ticaret merkezine yakın olmasını istedi. B. Hizmet talebinde bulunan Nez Perce için uygun bir yerdi.
Bombalama ve İstikrarsızlaştırma
ABD 1965'te Kamboçya'yı bombalamaya başladı. O yıldan 1973'e kadar ABD Hava Kuvvetleri 113.000'den fazla bölgeye 230.000'den fazla sortiden bomba attı. Atılan bombaların kesin tonajı tartışmalıdır, ancak 500.000 tonluk muhafazakar bir tahmin (neredeyse Amerika Birleşik Devletleri'nin II.
Bombalamaların görünürdeki hedefleri, Kamboçya'da konuşlanmış Kuzey Vietnam ve Ulusal Kurtuluş Cephesi (“Viet Cong”) birlikleri ve daha sonra KR isyancılarıydı. Ancak sivil hayata da tamamen kayıtsız kalındığı tartışılmaz. 1970 yılında, Başkan Richard Nixon, Ulusal Güvenlik Danışmanı (ve daha sonra Dışişleri Bakanı) Henry Kissinger'a şu emirleri verdi:
Oraya girmeleri gerekiyor ve gerçekten içeri girmeleri gerekiyor. Silahlı gemileri istemiyorum, helikopter gemilerini istiyorum. Uçabilen her şeyin oraya gitmesini ve onları defolup gitmesini istiyorum. Kilometre sınırlaması ve bütçe sınırlaması yoktur. Anlaşıldı mı?
Kissinger bu emirleri askeri asistanı General Alexander Haig'e iletti: “Kamboçya'da büyük bir bombalama kampanyası istiyor. Hiçbir şey duymak istemiyor. Bu bir emirdir, yapılmalıdır. Hareket eden her şeyin üzerinde uçan her şey.”
Amerika Birleşik Devletleri'nin kaç kişiyi öldürdüğü ve yaraladığı asla bilinemeyecek. Vietnam Savaşı'nı Sonlandırmak adlı kitabında, Kissinger, Savunma Bakanlığı'nın Tarihsel Ofisi'nden 50.000 Kamboçyalı zayiat olduğunu belirten bariz bir nottan alıntı yapıyor. Önde gelen Kamboçyalı Soykırım uzmanı Ben Kiernan, olası sayının 50.000 ile 150.000 arasında olduğunu tahmin ediyor.
Bir bombalama olayının görgü tanığı, olayı şöyle anlattı:
Üç F-111 köyümün sağ merkezini bombaladı ve ailemden 11 kişiyi öldürdü. Babam yaralandı ama kurtuldu. O zamanlar ne köyde ne de köyün çevresinde tek bir asker yoktu. 27 diğer köylüler de öldürüldü. Saklanmak için bir hendeğe koşmuşlardı ve sonra iki bomba tam oraya düştü.
ABD'nin Kamboçya'daki bombalama kampanyası, zaten kırılgan olan bir hükümeti istikrarsızlaştırdı. Kamboçya 1953'te Fransa'dan bağımsızlığını kazandığında, Prens Norodom Sihanouk onun etkin hükümdarı oldu. Bir tarafsızcı olan Sihanouk'un birincil amacı Kamboçya'nın bütünlüğünü korumaktı - Amerikan, Çin ve Vietnam çıkarlarının yanı sıra Kamboçya'daki çeşitli sol ve sağ fraksiyonların hepsi Sihanouk'u farklı şekillerde çektiği için son derece zor olduğu kanıtlanan bir görevdi. talimatlar. Hassas bir denge kurmaya çalışarak, bir gün bir grupla çalışarak ve ertesi gün ona karşı çıkarak grupları birbirine düşürdü.
Sihanouk'a meydan okuyan bir grup, yaygın olarak Kızıl Kmer olarak tanınacak olan Kampuchea Komünist Partisi idi. Partinin liderliği kabaca iki gruba ayrıldı: biri Vietnam yanlısıydı ve Sihanouk ile işbirliğini savunuyordu, diğeri - Pol Pot liderliğindeki - Vietnam karşıtıydı ve Sihanouk'un yönetimine karşıydı. 1963'te Pol Pot'un hizbi çoğunlukla diğer, daha deneyimli fraksiyonun yerini almıştı. Aynı yıl, bir isyan kampanyası düzenlemek için kırsal Kamboçya'ya taşındı.
Dört yıl sonra, köylüleri pirinçlerini karaborsa fiyatlarının altında hükümete satmaya zorlayan yeni bir politika üzerine kırsal kesimde Samlaut İsyanı olarak bilinen bir köylü ayaklanması patlak verdi. Uyumluluğu sağlamak için, ordu, çiftçilerden pirinci satın almak (ya da sadece almak) için yerel topluluklara yerleştirildi.
Geçim sıkıntısı çeken köylüler bir ayaklanma başlatarak iki askeri öldürdüler. İsyan hızla Kamboçya'nın diğer bölgelerine yayılırken, Pol Pot ve KR huzursuzluktan yararlanarak yeni başlayan isyanları için köylü desteği kazandı. 1968'de, KR liderleri askeri karakollara pusu ve saldırılar yönetiyorlardı.
Pol Pot'un isyanı yerliydi, ancak Kiernan'ın iddia ettiği gibi, "ABD'nin Kamboçya'yı ekonomik ve askeri istikrarsızlaştırması olmadan devrimi iktidarı kazanamazdı." Daha önce apolitik köylüler, aile üyelerinin ölümlerinin intikamını almak için devrime katılmaya motive edilmişlerdi. CIA'in Operasyon Müdürlüğü'nden 1973 tarihli bir İstihbarat Bilgi Kablosunun açıkladığı gibi:
Khmer isyancı (KI) [Khmer Rouge] kadrosu, etnik Kamboçya sakinleri arasında yoğun bir propaganda kampanyası başlattı. . . KI askeri örgütleri için genç erkek ve kadınları işe alma çabası içinde. B-52 saldırılarının yol açtığı hasarı propagandalarının ana teması olarak kullanıyorlar.
1969'da ABD'nin Kamboçya'ya karşı hava savaşı, Nixon'ın Vietnamlaştırma politikasının bir parçası olarak büyük ölçüde tırmandı. Amaç, ABD destekli Güney Vietnam hükümetini ve orada konuşlanmış ABD güçlerini korumak için Kamboçya'da bulunan Vietnam komünist güçlerini ortadan kaldırmaktı. Artışın başlangıcında, KR savaşçılarının sayısı 10.000'den azdı, ancak 1973'e gelindiğinde, kuvvet 200.000'den fazla asker ve milis gücüne ulaştı.
1970 yılında Sihanouk'u iktidardan uzaklaştıran ABD destekli darbe, KR isyanını çarpıcı biçimde güçlendiren bir başka faktördü. (Darbede ABD'nin doğrudan suç ortaklığı kanıtlanmadı, ancak William Blum'un Killing Hope adlı kitabında bol bol belgelediği gibi, olasılığı haklı çıkarmak için yeterli kanıt var).
Sihanouk'un devrilmesi ve yerini sağcı Lon Nol'un alması, Kamboçya'daki karşıt kamplar arasındaki karşıtlığı keskinleştirdi ve ülkeyi Vietnam Savaşı'na tamamen soktu.
Vietnamlılar Sihanouk'u Kamboçya'nın meşru hükümeti olarak kabul ettiğinden, bu noktaya kadar Vietnam ve Kamboçya'nın komünist güçleri arasında sınırlı bir temas vardı. Ancak darbeden sonra Sihanouk, kendisini devirenlere karşı Pol Pot ve KR ile ittifak kurdu ve Vietnamlı komünistler, ABD destekli hükümete karşı mücadelelerinde KR'ye tam desteklerini sundular.
KR böylece anti-emperyalist bir hareket olarak meşrulaştırıldı.
Yukarıda bahsedilen CIA İstihbarat Bilgi Kablosunun belirttiği gibi:
[Khmer Rouge] kadrosu halka, Lon Nol Hükümeti'nin hava saldırılarını talep ettiğini ve kendisini iktidarda tutmak için zarardan ve “masum köylülerin çektiği acılardan” sorumlu olduğunu söylüyor. “Ülkenin büyük yıkımını” durdurmanın tek yolu, Lon Nol'u ortadan kaldırmak ve Prens Sihanouk'u yeniden iktidara getirmektir. Proselying kadroları insanlara bunu başarmanın en hızlı yolunun KI kuvvetlerini güçlendirmek olduğunu, böylece Lon Nol'u yenip bombalamayı durdurabileceklerini söylüyor.
Ocak 1973'te Amerika Birleşik Devletleri, Kuzey Vietnam, Güney Vietnam ve Güney Vietnam komünist güçleri Paris Barış Anlaşmalarını imzaladılar. ABD kuvvetleri Vietnam'dan çekildi ve Vietnam ve Laos'un bombalanması durduruldu.
Yine de Nixon yönetimi, Lon Nol hükümetini KR güçlerine karşı savunmak için Kamboçya'yı bombalamaya devam etti. Yoğun iç ve kongre muhalefetiyle karşı karşıya kalan Nixon, Kongre ile bir anlaşmaya vardıktan sonra Ağustos 1973'te kampanyayı bitirmek zorunda kaldı.
Önümüzdeki bir buçuk yıl boyunca, hükümet ve KR arasında iç savaş devam etti. KR, çok sayıda eyaleti ve kırsal alanın geniş alanlarını ele geçirmeyi başardı ve nihayet Nisan 1975'te Phnom Penh'in kontrolünü ele geçirdi.
Başkanlık savaşı: "Gücüne herhangi bir sınır koyabilecek misiniz bir bakın"
Başkanın bir istilayı püskürtmek için gerekli gördüğü her an komşu bir ülkeyi işgal etmesine izin verin ve siz de, böyle bir amaç için gerekli olduğunu düşündüğünü söylemeyi seçtiğinde, bunu yapmasına izin verin - ve ipucunun savaş yapmasına izin verin. Zevk. Bu açıdan onun gücüne herhangi bir sınır getirip getiremeyeceğinizi görmek için çalışın.Bugün, İngilizlerin bizi işgal etmesini önlemek için Kanada'yı işgal etmenin gerekli olduğunu düşündüğünü söylemeyi seçerse, onu nasıl durdurabilirsiniz? Ona “İngilizlerin bizi işgal etme ihtimalini görmüyorum” diyebilirsiniz ama o size “sessiz olun, görüyorum, görmüyorsunuz” diyecektir.
—ABRAHAM LINCOLN'dan W. H. HERNDON'a, 15 Şubat 1848
“Gücüne herhangi bir sınır getirip getiremeyeceğinizi görmek için çalışın” - arkadaşı Herndon'a bu şekilde tavsiyede bulunduğunda, Kongre Üyesi Lincoln elbette Başkan Polk'u düşündü. Yine de çağdaş standartlara göre Polk net olurdu. Anayasal biçimleri titizlikle gözlemlemişti: Kongre'den Meksika'ya savaş ilan etmesini istemişti ve Kongre bunu yapmıştı. Ancak Lincoln'ün bir çeyrek yüzyıl önce hayal ettiği durum, şimdi gerçeğe çok daha yakın hale geldi. 20. yüzyılın krizlerinden beslenen, bir dizi aktivist Başkan tarafından yürütülen ve Kongre'nin onay sürecinden çıkarılan Başkanlık zevkine göre savaş, 1973'e kadar Amerikan Başkanını Savaş ve barış konularında en mutlak hükümdar yaptı (ve Çin'in Mao Tse-tung'unun dünyanın büyük güçleri arasında olası bir istisnası.
Başkan Nixon, Başkanlık savaşını icat etmedi, Başkan Johnson da icat etmedi. Başkanlık otoritesi anlayışlarında, Beyaz Saray'a girmeden çok önce geliştirilen ve bu yazar da dahil olmak üzere birçok siyaset bilimci ve tarihçi tarafından genel olarak savunulan teorilerden yararlandılar. Ancak, Amerikan baş yöneticisinin, Amerikan güçlerini kendi tek taraflı iradesiyle savaşmak üzere görevlendirme konusunda sınırsız hakkını talep etme konusunda öncekilerden daha ileri gittiler ve Başkan Nixon bu açıdan Başkan Johnson'dan daha ileri gitti.
1970 yılında, Kongre'nin onayı olmadan, hatta danışma veya bildirim bile olmaksızın, Başkan Nixon, Kamboçya'nın Amerikan kara işgali emrini verdi. 1971'de yine rıza veya istişare olmaksızın, Laos'a bir Amerikan hava saldırısı emri verdi. Aralık 1972'de, 1972 seçimlerinde şüphesiz ezici bir kişisel güven oyu olarak gördüğü şeyle coşarak, Kuzey Vietnam'ın bombalanmasını yeniledi ve yoğunlaştırdı, şimdi selefinin geçmişe bakıldığında bir model gibi görünmesini sağlayacak kadar ölümcül aşırılıklara taşıdı. ayıklık ve kısıtlama - tüm bunlar yine onun kişisel görüşüne göre. Ve Başkan Nixon, bu tür yetkilerin tek taraflı kullanımında, artık (1970'te bir an için yaptığı gibi) anayasal meseleyi tartışmaya zahmet etmediğini açıkça hissediyor ve onaylıyor. Şimdi, Kuzey Vietnamlıların Amerikan birliklerine saldırmasını önlemek için Kuzey Vietnam'ı işgal etmenin gerekli olduğunu düşündüğünü söylemeyi seçerse, onu nasıl durdurabilir? Kongre, Kuzey Vietnam'da Birleşik'nin güvenliğine yönelik bir tehdit olarak görmeyebilir, ancak: "Sessiz olun: Ben, eğer yapmazsam."
Bu noktaya nasıl geldik? Çünkü Amerikan tarihi boyunca Başkanlar, ulusu savaşa sokmak için tek taraflı güçleri üzerinde yazılı ve yazılı olmayan kısıtlamaları kabul ettiler. Yazılı sınırlamalar, demokratik sürecin doğasında yazılı olmayan sınırlamalar olan Anayasa'da bulunur. Neredeyse iki yüzyıllık bağımsızlıktan sonra, neden şimdi bir Amerikan Başkanının savaşa asker gönderme konusundaki kişisel gücü üzerinde görünür bir kontrol yok gibi görünüyor?
Bu açıkça Anayasa fikri değildi. Kongre'ye savaş ilan etme yetkisi veren I. Madde, Bölüm 8'deki hüküm, dikkatli ve özel olarak, Blackstone'un Britanya Kralı'na verdiği “savaş ve barış yapma ayrıcalığı”nı Amerikan Başkanına reddetmek için tasarlandı. Lincoln'ün Herndon'a yazdığı mektubunda söylemeye devam ettiği gibi, kralların halklarını savaşlara dahil etme gücüydü, "[Anayasal] Sözleşmemiz, Krallara ait tüm baskıların en baskılayıcısı olarak anlaşıldı ve Anayasa'yı öyle bir çerçeveye oturtmaya karar verdiler: hiç kimse bu baskıyı üzerimize getirme gücüne sahip olmamalı. Ama senin görüşün bütün meseleyi mahvediyor ve Başkanımızı Kings'in her zaman olduğu yere yerleştiriyor."
Lincoln'ün kimsesiz doktrininden, 1966'da Başkan Johnson tarafından öne sürülen konuma nasıl geldik: "Tavsiye edebilecek, tavsiyede bulunabilecek ve bazen birkaçı rıza gösterebilecek çok, çok kişi var. Ama karar vermek için Amerikan halkının seçtiği tek kişi var mı? Başkanlarımızı kralların her zaman bulunduğu yere yerleştirme süreci kademeli oldu. 19. yüzyılın başlarında çoğu Başkan, egemen devletlere karşı savaş ve barış kararlarında Kongre'nin rolüne saygı duyuyordu. Jackson gibi bir Başkan bile, aksi takdirde yürütme gücünü genişletmeye kendini adamış olsa bile, Teksas Cumhuriyeti'nin Kongre'ye tanınmasını "muhtemelen savaşa yol açan" bir soru ve bu nedenle "savaşın hangi organla daha önce anlaşılabileceğine dair uygun bir konu" olarak nitelendirdi. tek başına ilan edilecek ve tehlikelerini sürdürmek için tüm hükümlerin kim tarafından sağlanması gerektiği.” Polk, tartışmalı topraklarda Amerikan kuvvetlerine bir Meksika saldırısını kışkırttığında Kongre'ye bir oldubitti sunmuş olabilir, ancak Başkomutan olarak yetkisinin, Kongre'nin izni olmadan Meksika'ya karşı savaş açmasına izin verdiğini iddia etmedi (bkz., Başkan Nixon). Kamboçya'yı işgali için neden böyle bir yetkiye ihtiyaç duyulmadığını açıklayarak, sadece “silahlı kuvvetlerimizin Başkomutanı olarak güvenliğimizi savunmak için gerekli gördüğü eylemi yapma sorumluluğunu yerine getiriyordu.
Bununla birlikte, 19. yüzyıl boyunca, Kongre'nin savaş ilan etme gücü iki zıt yönde azalmaya başladı - tehdidin Kongre'nin rızasını gerektirmeyecek kadar önemsiz göründüğü durumlarda ve tehdidin Kongre'nin rızasına izin vermek için çok acil göründüğü durumlarda. Bu nedenle, 19. yüzyıl Başkanlarının çoğu, kendilerini zorla müdahale gerektiren, ancak resmi saygınlığın altında görünen küçük durumlarla karşı karşıya buldular. Kongre beyanı veya yetkilendirmesi - dolaşan Kızılderili gruplarına, köle tüccarlarına, kaçakçılara, korsanlara, sınır haydutlarına veya yabancı haydutlara karşı Amerikan onurunu, canlarını, yasalarını veya mülklerini savunmaya yönelik polis eylemleri. Böylece, Kongre'ye atıfta bulunmaksızın askeri gücün sınırlı yürütme istihdamı alışkanlığı gelişti. Daha sonra 20. yüzyılın başlarında McKinley ve Theodore Roosevelt, Kongre'nin izni olmadan yalnızca özel gruplara değil, egemen devletlere karşı da askeri güç kullanmaya başladılar - Çin'de McKinley, T.C. Karayipler'de. Kongre, bu güç kullanımlarının çoğunu kabul ettiğinden, kısa sürede müthiş emsaller olarak birikmeye başlayan inisiyatiflere boyun eğdi.
Tehdidin, genişleyen ulusun uzak köşelerinden Kongre Üyelerini ve Senatörleri çağırmanın gecikmesine izin vermeyecek kadar acil göründüğü durumlarda, bu, Anayasa'yı hazırlayanların kendilerinin öngördüğü bir olasılıktı. Madison böylece Anayasa Konvansiyonu'nu Kongre'ye, yürütmeye "ani saldırıları püskürtme yetkisi" bırakmak için savaş "yapma" değil, "ilan etme" yetkisi vermeye ikna etmişti. Hayatın tehlikeleri ve öngörülemezlikleri göz önüne alındığında, aklı başında hiç kimse Amerikan Başkanını anayasal bir deli gömleğine sokmak istemedi. Sıkı inşaatın erdemleri hakkında Jefferson'dan daha iyi kimse yazamadı. Yine de, özünde gerçekçi olan Jefferson, ayrıca şunları yazdı: “Yazılı yasalara titizlikle bağlı kalarak ülkemizi kaybetmek, yasanın kendisini, yaşam, özgürlük, mülkiyet ve bizimle birlikte bunlardan yararlanan herkesle birlikte yasanın kendisini kaybetmek olur. amaçları araçlara saçma bir şekilde feda etmek. Davalar arasındaki ayrım çizgisi zor olabilir, ancak iyi bir subay bunu kendi tehlikesine göre çekmek ve kendisini ve amaçlarının doğruluğuna kendini atmak zorundadır. ” Başka bir deyişle, ulusun hayatı söz konusu olduğunda, Başkanlar anayasa dışı veya anayasaya aykırı eylemlerde bulunmak zorunda kalabilirler. Ancak bunu yaparken kendilerini ve itibarlarını tarihin yargısına bırakıyorlardı. Sadece Anayasa'yı yürüttüklerine inanmamalı veya ulusa öyleymiş gibi davranmamalıdırlar.
Lincoln, Amerikan tarihinin en korkunç krizinde Fort Sumter'a yapılan saldırıdan sonraki 10 hafta içinde bir dizi yasallığı şüpheli eylemde bulunduğunda, ne yaptığını tam olarak anladı ve ardından Kongre'ye bu önlemlerin "kesinlikle yasal olup olmadığını" açıkladı. ya da değil, popüler bir talep gibi görünen ve şimdi olduğu gibi Kongre'nin onları kolayca onaylayacağına güvenen bir kamu gerekliliği altında cesaretlendirildi. ” Bu tür eylemlerde bulunma yetkisini Başkomutan olarak anayasal rolünden almasına rağmen, anayasal olarak normal olan ile ancak en olağanüstü bir acil durum tarafından haklı çıkarılabilecek olan arasındaki ayrımın her zaman bilincindeydi. 1864'te, "Aksi takdirde anayasaya aykırı olan tedbirlerin, ulusun korunması yoluyla Anayasa'nın korunması için vazgeçilmez hale gelerek yasal hale gelebileceğini hissettim."
Aynı şekilde, Franklin Roosevelt ikinci en şiddetli ulusal krizimizde İngiltere'nin Hitler'e karşı hayatta kalmasını sağlamak için tasarlanmış bir dizi eylemde bulunduğunda, destroyer anlaşması durumunda yalnızca bir Kongre yasasının olumlu bir yorumunu değil, aynı zamanda özel onayını da elde etti. Cumhuriyetçi cumhurbaşkanı adayı. Borç verme durumunda, Kongre'ye gitti. Kuzey Atlantik “ateş görüşü” politikası söz konusu olduğunda, Nazi Almanyası'ndan ABD'ye yönelik tehdidin, 30 yıl sonra Kamboçya veya Laos'tan gelen tehditten ikna edici bir şekilde daha büyük olduğu ve Amerikan kuvvetlerine olan bağlılığının çok uzak olduğu söylenebilir. daha koşullu olarak, Roosevelt, Nixon tarzında, yalnızca Başkomutan olarak sorumluluğunu yerine getirdiğini iddia etmedi. Meclis'te tek bir oyla Seçici Hizmet'i yenileyecek olan Kongre'nin Kuzey Atlantik'te ilan edilmemiş bir deniz savaşını pek onaylamayacağını bilen Roosevelt, Jefferson ve Lincoln gibi, gerçekte, halkın hayatını kurtarmak için gerekli olduğunu düşündüğü şeyi yaptı. ulus ve “sınırsız bir ulusal olağanüstü hal” ilan ederek, ülkesinin adaletine ve amaçlarının doğruluğuna kendini attı. İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana, acil müdahale gerektiren sadece iki acil durum olmuştur. İlkinde, Kuzey Kore'nin karşısına çıkan Harry Truman, Birleşmiş Milletler'den bir yetki aldı, ikincisinde, Küba'da Sovyet nükleer füzeleriyle karşı karşıya kalan John Kennedy, Amerikan Devletleri Örgütü'nden bir yetki aldı.
Sadece Başkanlar Johnson ve Nixon, ulusun hayatını tehdit eden acil durumlar tarafından eşlik edilmeyen, Kongre'nin veya uluslararası bir örgütün yetkisinin eşlik etmediği doğal Başkanlık yetkisinin, bir Başkanın tek taraflı keyfine göre birliklere savaş emri vermesine izin verdiğini iddia etti. Başkan Johnson, doğrudur, Tonkin Körfezi Kararını geliştirerek Kongreyi kızdırmayı severdi. Ancak, hazırlıksız yakalanmış bir anda söylediği gibi, "yaptığımızı ve yapacağımız şeyi yapmak için kararın gerekli olduğuna" gerçekten inanmıyordu. Başkan Nixon o anayasal incir yaprağını bile terk etti. O zamanlar Adalet Bakanlığı'nda olan ve daha sonra Başkan Nixon'ın komik bir şekilde katı inşaatçı ataması olarak adlandırdığı kişi olarak Yüksek Mahkeme'ye yükselen William Rehnquist, velinimeti adına Kamboçya'nın işgalinin "anayasasının geçerli bir uygulamasından başka bir şey olmadığını" söyledi. Başkomutan olarak Amerikan kuvvetlerinin güvenliğini sağlama yetkisi” Bir şekilde Brejnev'in, Kızıl Ordu'nun tarafsız bir ülkeyi işgalini haklı çıkarmak için aynı önermeyi kullanması durumunda, bunun Washington'da tam bir memnuniyetle karşılanacağından şüphe duyuluyor. Bugün Başkan Nixon, kendisini Başkomutan'ın yetkilerine ilişkin o kadar geniş kapsamlı bir teoriyle ve o kadar esnek bir savunma savaşı teorisiyle donattı ki, ulusal bir acil durum olmaksızın, kendi inisiyatifiyle, Başkanlık'ın rutin bir istihdamı olarak özgürce kullanabilir. Amerikan kuvvetlerine karşı bir saldırıda kullanılabilecek herhangi bir olası durumda asker içeren herhangi bir ülkeye karşı savaşa gidin. Lincoln'ün eski sorusunun yeni inandırıcılığı buradan kaynaklanmaktadır: “1. Maddenin 11. paragrafına herhangi bir sınırlama getirip getiremeyeceğinizi görmek için çalışın.
Kısacası, Başkan Nixon, Anayasa'nın I. Maddesinin 8. Kısmının 11. paragrafını fiilen tasfiye etti. Böylece Başkanlık savaşına ilişkin en ciddi yazılı çeki kaldırmış oldu. O, önceki Başkanların yalnızca aşırı acil durumlarda haklı görülen ve yalnızca kendi tehlikelerinde kullanılabilecek bir güç olarak gördüklerini normal bir Başkanlık yetkisi olarak kurmaya çalıştı. Lincoln gibi, rotasının yasallığı konusundaki şüphelerini itiraf etmiyor veya Franklin Roosevelt gibi, bu tür bir katılımın ulusun yaşamını tehdit etmeyeceği durumlarda Kongre'yi dahil etmeye çalışmıyor. Başarısı, Kongre'nin savaş ve barış konusundaki anayasal rolünden dışlanmasıyla da sınırlı değildi. Zira, Başkanlık savaş gücü üzerindeki yazılı ve yazılı olmayan çekleri de tasfiye etmek için eşi görülmemiş bir dizi adım attı.
Bu yazılı olmayan çekler NEDİR? Birincisi, Cumhurbaşkanının kendisinin rolüdür. Başkan Nixon giderek kamuoyunun incelemesinden çekildi. 1972 kampanyasında görünmez bir adaydı ve ikinci döneminde görünmez bir Başkan olmayı vaat ediyor - dikkatli bir şekilde sahnelenen durumlar dışında hepsinde görünmez. Franklin Roosevelt, haftada iki kez basın toplantıları düzenlerdi, Başkan Nixon onları neredeyse hiç tutmaz ve düzenli bir kamu bilgilendirme aracı olarak onları yok etmeyi neredeyse başardı. The Times'tan William V. Shannon'ın yazdığı gibi, “muhabirlerle doğrudan teması ortadan kaldırmaya elinden geldiğince yaklaştı.” En önemli konularda bile kendisini basının sorgulamasına maruz bırakmayı reddediyor. Örneğin Çinhindi barış görüşmesini ele alalım. Bu, önceki Yönetimde gerçekleşseydi Başkan Johnson'ın medyayla tartışmak için Walt Rostow'u dışarı çıkaracağını düşünen var mı? Başkan Kennedy'nin, Eisenhower'ın ya da Truman'ın bu kadar önemli meselelerde kişisel sorumluluklarından kaçtığını hayal edebilen var mı? Franklin Roosevelt'in savaş zamanı zirvesinden dönen Harry Hopkins veya Amiral Leahy'den basına her şeyi açıklamasını istediğini hatırlayan var mı? Yine de, Nixon'ın Başkanlık sorumluluğundan çekilmesine o kadar uzun süre boyun eğdik ki, Dr. Kissinger'ın (kendi adına Oriana Fallaci tarafından arama sorgusuna girmesine izin verildi, ancak Senato Dış İlişkiler Komitesi tarafından izin verilmedi) arkasından tekrar tekrar geri çekilmenin neredeyse hiçbir sürpriz ifade edilmedi. ) Üstelik Başkan Nixon, basın toplantılarından ürkerek, Amerikan halkını Başkanlarından kesinlikle hakları olan fikir ve bilgilerden mahrum etmekle kalmaz, aynı zamanda ulusun endişelerini ve endişelerini öğrenmenin önemli bir aracından da kendisini mahrum eder. Açıkça görülüyor ki, Başkan'ın halka hesap verme sorumluluğu konusunda pek bir şey tanımıyor. Yakın zamanda söylediği gibi: "Ortalama bir Amerikalı, tıpkı ailedeki çocuk gibidir." Ve muhtemelen, Başkanlık savaş yapma konusunda ikinci bir kontrol genellikle yürütme kurumundan gelmiştir. Gerçekten güçlü Başkanlar, kendilerini gerçekten güçlü adamlarla çevrelemekten korkmazlar ve bazen onları dinleme angaryasından kaçamazlar. Tarihsel olarak, örneğin Kabine, genellikle kendi görüşlerine ve kendi seçmenlerine sahip olan kişileri, yani Başkan'ın bir anlamda uzlaşmak zorunda olduğu kişileri içermiştir. Lincoln, Seward, Chase, Stanton ve Welles Wilson ile Bryan, McAdoo, Baker, Daniels ve Houston Roosevelt ile Stimson, Hull, Wallace, Ickes, Biddle ve Morgenthau Truman ile Marshall, Acheson, Byrnes, Vinson, Harriman, Forrestal ve Patterson. Ama Başkan Nixon'ın kabinesinden kim onunla konuşacak - yani, saray yeniçerilerini geçip Oval Ofis'e girebileceklerini varsayarsak? Geçmişte konuşmayı deneyenlerin kaderi kuşkusuz öğreticidir: Sayın Hickel, Romney, Laird ve Peterson şimdi neredeler? Başkan Nixon, ilk döneminde Kabinesini emsallerine uygun tuttu ve ikinci döneminde, bir ya da iki istisna dışında, hafızadaki en anonim Kabineyi, uysal ve meçhul adamlardan oluşan bir katipler kabinesini bir araya getirdi. hiçbir şeyi temsil etmeyen, bağımsız bir ulusal konumu olmayan ve Başkanlık hevesine karşı gelmemeleri garanti edilenler. Başkanlık savaşıyla ilgili olarak hepsinden daha endişe verici olanı, yüksek politika söz konusu olduğunda, Depart dent Nixon'ın silinmesiydi, kendisini Hükümet içindeki ciddi bir görüş alışverişinin yumuşatıcı etkisine maruz bırakmak yerine, yürütmesini örgütledi. Dış politikasıyla ilgili iç sorunu veya meydan okumayı insani olarak mümkün olduğunca ortadan kaldıracak şekilde kurulması ve tartışmadan izolasyonunu tamamlamak için Başkan, ortaklarının çoğuna ne yapmayı planladığını bile söylemiyor.
Geçmişte üçüncü bir kontrol, fikir medyasından geldi - gazetelerden ve daha yakın yıllarda televizyondan. Tüm belirgin kusurlarıyla Amerikan basını, tarihimiz boyunca hükümeti dürüst tutmada vazgeçilmez bir rol oynamıştır. Bununla birlikte, Başkan Nixon, özenle kontrol edilen durumlar dışında, kendisini yalnızca basından ve televizyondan gizlemekle kalmıyor, aynı zamanda bilgi ve eleştiri kaynağı olarak kitle iletişim araçlarını zayıflatmak için iyi planlanmış bir kampanya başlattı.
Çeşitli yöntemler denedi - haberlerin yayınlanmasına önceden kısıtlama getirilmesi Hatalı gazetelerin ve muhabirlerin Başkan Yardımcısı tarafından kınanması, televizyon lisanslarının yenilenmesini ağ programları mahkeme celplerinden Yönetim karşıtı materyallerin ortadan kaldırılması koşuluyla, muhabirleri ham notları bile teslim etmeye zorlamak için şart koşan teklifler. büyük jürilere gizli kaynaklara ihanet etmeyi reddeden gazetecileri hapse atmak - bu son uygulama, Nixon'ın Yüksek Mahkeme'ye atanmaları olmasaydı anayasaya uygun olmayacaktı.
Nixon İdaresi, medya tarafından istisnai bir zulmün hedefi olduğundan şikayet ederek bu tür eylemleri haklı çıkarmaya çalıştı. Bunun neden varsayılması gerektiğini anlamak zor. Basının yüzde 80'i iki seçimde Bay Nixon'ı desteklemekle kalmadı, aynı zamanda Başkanlık iletişim alanında kendi üstün kaynaklarına sahip ve daha önceki hiçbir Başkan bunları daha sistematik olarak kullanmadı. Medyayla olan ilişkisinde, Başkan Nixon zavallı, çaresiz bir dev olarak tanımlanamaz. Hiçbir Başkan eleştiriden hoşlanmaz, ancak olgun Başkanlar, özgür bir basının bazen tatsız olsa da, Tocqueville'in uzun zaman önce söylediği gibi, “özgürlüğün başlıca demokratik aracı” olduğunu ve uzun vadede hükümetin kendisinin bundan yararlandığını kabul eder. sağlıklı bir düşman ilişkisi. Ancak bu açıkça Başkan Nixon'ın görüşü değil.Yönetiminin istediği gibi olursa, Amerikan basını ve televizyonu, Başkan'ın kendi Kabinesi kadar uyumlu ve meçhul hale gelecektir.
Başkanlık savaşına ilişkin bir başka kontrol de, Başkan'ın kamuoyuna yönelik endişesi olmuştur. Burada da, Başkan Nixon öncekilerden keskin bir şekilde farklıdır. Geçen 12 Ekim'de "bu ülkenin sözde kanaat önderlerini" "Birleşik Devletler Başkanı'nın yanında durma gerekliliğine" yanıt vermediği için azarladığında, kamuoyunun bir demokrasideki rolüne ilişkin kendine özgü fikrini açıkladı. Son derece zor, potansiyel olarak sevilmeyen bir karar verdiğinde bunu belirtiyor.” Amerikan Anayasası'nı hazırlayanları bundan daha çok şaşırtacak bir fikir hayal etmek zor. Gerçekten de, Başkan Nixon'dan önce kim Amerikan vatandaşlarının barış zamanında ve Hükümet dışında “gerekliliği” yükümlülüğünü, bir Başkanın yapmak istediğini otomatik olarak onaylamak olarak tanımlayabilirdi? Geçmişte safça Amerikan sisteminin en iyi Amerikan vatandaşları akıllarını ve vicdanlarını konuştuklarında işleyeceği sanılıyordu.
Eğer Başkan Nixon, Birleşik Devletler'deki kamuoyunu Başkan'dan ayrılmaya cesaret ettiğinde itaatsiz ve inatçı olarak reddederse, geçmişte Başkanlık savaşı üzerinde başka bir kontrol işlevi gören şeyi, yani yabancı ulusların görüşlerini daha da küçümser. “Federalist”in yazarları, “diğer ulusların yargılarına dikkat etmenin” vazgeçilmezliğini vurguladılar. Şüpheli durumlarda, özellikle ulusal konseylerin bazı güçlü tutkular veya anlık çıkarlarla çarpıtıldığı durumlarda, tarafsız dünyanın varsayılan veya bilinen görüşü izlenebilecek en iyi rehber olabilir. Amerika, yabancı uluslar arasındaki karakter eksikliğinden ne kaybetmezdi ve önlemlerinin adaleti ve uygunluğu, her durumda, daha önce muhtemelen olacakları ışıkla denenmiş olsaydı, kaç hata ve aptallıktan kaçınmazdı? insanlığın tarafsız kısmına görünüyor mu?” Başkan Nixon'ın tavrı olamaz
“En endişe verici olanı. Yüksek politika söz konusu olduğunda, Dışişleri Bakanlığı'nın silinmesi oldu.” Daha farklı. Birleşmiş Milletler'e karşı sergilediği incelenmiş küçümseme bunu kısaca ortaya koymaktadır. Ancak son zamanlarda, Amerika Birleşik Devletleri'nin Birleşmiş Milletler Büyükelçiliği görevinin Cumhuriyetçi Ulusal Komite başkanlığı görevinden daha az önemli olduğunu, en azından birinin George Bush'u rütbesini düşürmediğini, terfi ettiğini düşündüğünü tamamen açıkça belirtti.
Savaş ve barış konularında Amerikan Başkanının büyük güçler dünyasında büyük olasılıkla en mutlak hükümdar olduğunu öne sürerek başladım. Sovyetler Birliği başka açılardan bir diktatörlüktür, ama daha önce. Brejnev dış ilişkilerde yeni bir hamle yapıyor, hükümet ve parti içindeki çeşitli güçlerle tabana temas etmesi gerekiyor. Başkan Nixon'ın Kamboçya'yı davet etmeden veya Kuzey Vietnam'ın yok edilmesini yeniden başlatmadan önce üsse dokunduğu birinin adını vermek zor olurdu. Dahası, demokrasilerde olduğu kadar diktatörlüklerde de, dış politikadaki başarısızlık siyasi unutulmaya yol açabilir: Anthony Eden Süveyş'te hayatta kalamadı ve zamanla Küba füze krizi Kruşçev'de hayatta kaldı. Ama görev süresi dört yılda bir yapılan seçimlerin katılığıyla güvence altına alınan Nixon, Ocak 1977'ye kadar Amerika Birleşik Devletleri'nde işleri yürütecek.
Yazılı ve yazılı olmayan çeklerin işlemez hale gelmesiyle, Kongre'nin aciz ve boyun eğmesiyle, basın ve televizyonun sindirilmesiyle, ulusal kamuoyunun küçümsenmesiyle, dış kamuoyunun reddedilmesiyle, görevden alınma korkusunun ortadan kalkmasıyla, Cumhurbaşkanımız en özel kırgınlıklarını ve öfkelerini dile getirmekte özgürdür. dış ilişkilerin yürütülmesinde ve bunu Kongre'ye ve Amerikan halkına hesap vermeden yapmak. Böylece, 18 Aralık'ta, tüm korkunç savaşın en ağır bombardımanına başladı, ancak bu makale basıldığında, yaklaşık iki hafta sonra, kişisel olarak ulusa veya dünyaya herhangi bir açıklama yapmamıştı. Ancak kimliği belirsiz Beyaz Saray yetkilileri The New York Times'a, Başkan'ın terörün Hanoi'ye “yetkililerin barış şartlarını ihlal ettiğine inanılan 11. saat olarak kabul ettiği şeylere duyduğu öfkenin boyutunu” aktarmayı amaçladığını söylediler. yerleşti.” Amerikalılar olduğunu gösteren güçlü kanıtlar olsa da, tarihçiler önce hangi tarafın caymaya başladığına karar vermek zorunda kalacaklar. Ancak, The Times'dan, o aklı başında İskoçyalı Bay Reston'ın kısa özetiyle, politikası "öfkeyle savaş" haline gelen bir Başkanın sonuçlarına hepimiz katlanmak zorunda kalacağız.
Dört yıl daha? Amerikan demokrasisi, Başkan'ın savaşma yetkisine gerçekten herhangi bir sınır koyamıyor mu? İlk savunma hattı, yıllar içinde tahttan çekilmesi, içinde bulunduğumuz belaya bu kadar çok katkıda bulunan Birleşik Devletler Kongresi olmalıdır. Senato, Nisan 1972'de sözde Savaş Yetkileri Yasası'nı kabul etti, ancak Vietnam özellikle bu yasadan muaf tutuldu. operasyonlar. Her halükarda, amacı takdire şayan olsa da, tasarının kendisi hem gereğinden fazla katı hem de gereğinden fazla serbesttir. Geçmiş yıllarda tüzük kitabında olsaydı, Roosevelt'in 1941'de Kuzey Atlantik'teki İngiliz yaşam hattını korumasını engellerdi ve Johnson'ın Vietnam'daki savaşı tırmandırmasını engellemezdi. Herhangi bir Başkanın kendi casus belli versiyonuyla sahneye hakim olma gücü göz önüne alındığında, Savaş Yetkileri Yasası, eğer yasalaşırsa, savaş benzeri Başkanlık eylemlerinin resmi Kongre onayını teşvik etmenin bir aracı haline gelme olasılığı daha yüksek olacaktır. bu tür eylemler.
Kongre, Amerika'nın Çinhindi'ye müdahalesini sona erdirmek için başka bir yol bulmalı. Fakat Kongre, kaybedilmesi bu kadar sürekli ve sıkıcı bir Kongre ağıt ve kendine acıma teması olan bu hakları iddia etme cesaretine gerçekten sahip mi? Belki de en sonunda anayasal otoritesini geri kazanmak için kararlı bir çaba gösterecektir. Buradaki mesele (bazı savaş karşıtlarının yanlışlıkla varsaydığı gibi) resmi savaş ilanı sorunu değildir. 18. yüzyılda bile, Hamilton'un “Federalist”te yazdığı gibi, resmi deklarasyon töreni “son zamanlarda kullanılmaz hale geldi”. Anayasanın kabul edilmesinden on yıl sonra, Kongre bir deklarasyon olmadan, ancak yasama eylemiyle ABD'yi Fransa ile deniz savaşına soktu. Baş Yargıç Marshall'ın savaştan kaynaklanan bir davayı karara bağlarken belirttiği gibi: “Kongre genel düşmanlıklara izin verebilir. ya da kısmi savaş.” Ancak, düşmanlıklar ister genel ister sınırlı olsun, savaşın Kongre'nin iznini gerektirdiği düşünülüyordu ve bugün mesele bu. Kongrenin, savaşı desteklemek için ödenekleri oylayarak Çinhindi savaşına zımnen izin verdiği ve bu argümanın makul olmadığı iddia edildi. Ancak, çelişkili bir yetki iddiası öne sürerek bu argümana karşı çıkmak ve iptal etmek Kongre'nin yetkisi dahilindedir.
Ayrıca Kongre, savaşın devam etmesi için fonları kesebilir. Ama bu bile Başkanı dizginleyecek mi? Bay Nixon, Kongre'nin eylemlerine karşı kayıtsızlığını başka bağlamlarda da gösterdi. Örneğin, usulüne uygun olarak yürürlüğe giren mevzuat için Kongre tarafından tahsis edilen fonları harcamayı reddetmiştir. Senatör Ervin kısa süre önce Başkanlık hacizinin şimdi 12,7 milyar dolarlık şaşırtıcı bir miktara ulaştığını tahmin etti. Başkan Nixon, seçim sonrası coşku içinde olduğu kadar, Kuzey Vietnamlıların devrilmeyi ve amcayı ağlatmayı reddetmesine karşı haklı gazabında da savaşın sonu yasasını görmezden gelebilir. Hatta, varsayalım ki, savaşa devam etmek için el konulan fonları kullanmayı deneyebilir.
Bu olursa, anayasal çözüm görevden alma olacaktır. Elbette bu tür bir davranış, zavallı Andrew Johnson'ın bir yasayı - Görev Süresi Yasası'nı - ve Yüksek Mahkeme'nin kendisinin sonunda anayasaya aykırı bulduğunu - hiçe saymasından çok daha ciddi bir ihlali temsil edecektir. Meclis, bir suçlama kararı kabul etmek zorunda kalacaktı, mahkûmiyet için Senato'nun üçte iki oyu gerekiyor ve Başyargıç duruşmaya başkanlık edecek. Oyların yüzde 60'ından fazlasını alarak seçilen bir Başkanın kendisini böyle bir zor durumda bulması pek olası görünmüyorsa, kişinin yalnızca bu yüzyılda yine yüzde 60'tan fazlasını alan diğer üç başkanın kaderini düşünmesi gerekir—Harding , Franklin Roosevelt ve Johnson, hepsi de zaferlerinden bir ya da iki yıl sonra ciddi siyasi sıkıntılar içindeydi. Yine de, bu noktada, görevden alma, pek kullanışlı bir çare veya olası bir sonuç gibi görünmüyor.
Cumhurbaşkanlığı savaşını kontrol edememesi, şimdi Anayasa'nın büyük başarısızlığı olarak ortaya çıkıyor. Bu başarısızlık, tarihimizin çoğu boyunca ulusa felaket getirmedi, çünkü Başkanlarımızın çoğu, Adalet Robert H. Jackson'ın büyük ifadesiyle, “çağdaşlarının siyasi yargılarına ve tarihin ahlaki yargılarına karşı makul derecede hassas davrandılar. ” Anayasa'ya özellikle duyarlı olmadıklarında, yazılı olmayan kontroller - her şeyden önce fikir gücü - onları böyle yaptı. Şu anda görünür bir yapısal çözüm yoksa, en iyi umut yazılı olmayan kontrolleri yeniden canlandırmak. Kongre sadece kendini savunmakla kalmamalı, gazeteler ve televizyonlar, valiler ve belediye başkanları, Bay Nixon'ın “sözde kanaat önderleri” ve sıradan vatandaşlar, Başkanlık savaşının sona ermesini talep etmelidir. Örneğin, yetişkin hayatlarının çoğunu Anayasa hakkında ağlayarak geçiren tüm bu erdemli muhafazakar iş kolları ve bar nerede? Paraları değil de dünya barışı tehdit edildiğinde neredeler? Anayasa onlara gerçekten ihtiyaç duyduğunda neredeler? Belki de Başkan Nixon haklıdır ve sonunda Amerikalılar tıpkı ailedeki çocuklar gibidir. Ya da belki de Lincoln, “Başkan Johnson, Tonkin Körfezi Kararını geliştirerek Kongreyi kızdırmayı severdi” diyerek, “Hiç kimse başka bir adamı yönetecek kadar iyi değildir” derken haklıydı. Başkan Nixon o anayasal incir yaprağını bile terk etti.”
Tarihte Bu Gün: Başkan Nixon Kamboçya saldırısını onayladı
Başkan Richard Nixon, Kamboçya'daki komünist birlik sığınaklarına karşı Güney Vietnam birimleriyle işbirliği içinde ABD muharebe birliklerini görevlendirmek için resmi yetki verdi.
ABD'nin Vietnam'daki çabalarının azaltılmasını sürekli olarak savunan Dışişleri Bakanı William Rogers ve Savunma Bakanı Melvin Laird, Kamboçya'da ABD birliklerini kullanma kararının dışında tutuldu. Genelkurmay Başkanı Orgeneral Earle Wheeler, Saygon'daki kıdemli ABD komutanı Orgeneral Creighton Abrams'a telgraf çekerek, "daha yüksek bir makamın Güney Vietnam'da faaliyet gösteren ABD güçlerini korumak için belirli askeri eylemlere izin verdiği" kararını kendisine bildirdi. Nixon, operasyonun ABD kuvvetleri geri çekilirken ve Güney Vietnamlılar savaş için daha fazla sorumluluk üstlenirken Kamboçya'dan Güney Vietnam'a Kuzey Vietnam saldırılarını önlemek için önleyici bir grev olarak gerekli olduğuna inanıyordu. Bununla birlikte, üç Ulusal Güvenlik Konseyi çalışanı ve başkan yardımcısı Henry Kissinger'in kilit yardımcıları, Kamboçya'nın işgali anlamına gelen şeyi protesto etmek için istifa etti.
Nixon, 30 Nisan'da Kamboçya saldırısını alenen ilan ettiğinde, bir savaş karşıtı gösteri dalgası başlattı. 4 Mayıs'ta Kent State Üniversitesi'ndeki protesto, dört öğrencinin Ordu Ulusal Muhafız birlikleri tarafından öldürülmesiyle sonuçlandı. Mississippi'deki Jackson State College'daki bir başka öğrenci mitingi, polisin bir kadın yurduna ateş açması sonucu iki öğrencinin ölümü ve 12 kişinin yaralanmasıyla sonuçlandı. Saldırı, Nixon'ın savaşı yasadışı bir şekilde genişlettiğini düşünen Kongre'deki birçok kişiyi kızdırdı; bu, başkanın yürütme gücünü ciddi şekilde sınırlayacak bir dizi kongre kararı ve yasama girişimiyle sonuçlandı.
Kamboçya: ABD bombalaması ve iç savaş
1965 ve 1973 arasında, Vietnam Savaşı'nın Kamboçya'ya yayılması, Kamboçya'nın iç siyasi anlaşmazlıklarını ağırlaştırdı ve radikalleştirdi. Bu anlaşmazlıklar, değişen ittifaklar, bölgesel hakimiyet mücadeleleri (ABD, Sovyetler Birliği, Çin ve Vietnam dahil) ve Kamboçya'nın farklı militan milliyetçilik çeşitlerini (kralcı, komünist veya başka türlü) öne sürme çabaları ile karakterize edilen silahlı çekişmeler haline geldi. Siviller için sonuç yıkıcı oldu.
Vahşet 1965 – 1973
1965'te Kamboçya, ülkenin devlet başkanı Prens Sihanouk'un kendi sözleriyle Vietnam'daki savaşa karşı ülkenin tarafsızlığını korumaya çalışmasıyla ABD ile resmen bağlarını kesti. Bununla birlikte, politikaları Vietnamlı komünistlerin sınır bölgelerini ve Sihanoukville limanını kullanmalarına izin verdi. Lyndon Johnson'ın yönetimi altındaki ABD, askeri tesislerin hedefli bombalanması ve ara sıra Güney Vietnam ve Amerikan kuvvetleri tarafından Kamboçya köylerine saldırılar düzenleyerek karşılık verdi. 1965 ve 1969 yılları arasında ABD, Kamboçya'da 83 bölgeyi bombaladı. ABD birliklerinin Vietnam'dan yavaş yavaş çekilmesini desteklemek için ABD B-52 halı bombalaması başladığında bombalamanın hızı 1969'da arttı. Bombardıman uçakları, Kamboçya ormanında Güney Vietnam “Viet Cong” ve Kuzey Vietnam Ordusunun mobil karargahını hedef aldı. [ben]
Mart 1970'de Prens Sihanouk'a karşı bir darbe başlatıldı ve bu da Lon Nol'un dümende olduğu yeni bir hükümetle sonuçlandı. Darbe hükümeti, Güney Vietnam ve ABD güçlerini desteklemek için Kuzey Vietnamlılara karşı koymaya karar vererek Kamboçya politikalarında köklü bir değişiklik yaptı. Mayıs 1970'de ABD ve Güney Vietnamlılar, Kuzey Vietnam'ın tedarik yollarını kesmek amacıyla Kamboçya'ya bir saldırı başlattı. Vietnamlı komünistler, isyancı Kamboçyalı komünistlerle birlikte çalışarak Kamboçya'daki eylemlerini de genişletti ve yoğunlaştırdı. [ii] ABD'nin kara işgali Vietnamlı komünistlerin kökünü kazımayı başaramayınca, Aralık 1970'de Nixon, Dışişleri Bakanı Henry Kissinger'a Hava Kuvvetleri'ne ABD saldırılarını Vietnam sınırının 30 mil yakınında sınırlayan kısıtlamaları göz ardı etmesi talimatını vermesini istedi. bombalama alanları Bununla birlikte, yoğun bombalama, Vietnamlı komünistleri daha batıya ve Kamboçya'nın derinliklerine doğru zorladı ve nihayetinde Kamboçya vatandaşlarını hükümete karşı radikalleştirdi.
Kralcı, Kamboçyalı ve bölgesel komünist güçlerden oluşan bir ittifak, Lon Nol hükümetine, ABD ve Güney Vietnam güçlerine karşı savaştı ve birçok iç çatlağa rağmen kontrol alanlarını hızla genişletti. Kiernan, 1971 yılına gelindiğinde Lon Nol hükümetinin yalnızca kasabalarda ve onların kenar mahallelerinde güvende olduğunu yazıyor. [iii] Müttefik Komünist güçler toprakların kontrolünü ele geçirirken, Kamboçya Komünist Partisi (CPK), Vietnamlılarla savaşan Khmer askerlerini kazanmaya ve Vietnam kuvvetlerini kovmaya çalıştı. Bazı yerlerde bu çaba, görünüşte müttefikler arasında ağır çatışmalara neden oldu. [iv] Paris'te barış görüşmeleri başladığında, CPK müzakere edilmiş bir çözüme katılmayı inatla reddetti. [v]
Ocak-Ağustos 1973 arasındaki ABD bombalama kampanyasının son aşaması, Khmer Rouge'un Phnom Penh'deki hızlı ilerlemesini durdurmayı amaçladı, buna karşılık, ABD ordusu ilkbahar ve yaz aylarında benzeri görülmemiş bir B-52 bombardıman kampanyasıyla hava saldırılarını artırdı. Bu, Phnom Penh çevresindeki yoğun nüfuslu bölgelere odaklandı, ancak neredeyse tüm ülkeyi etkiledi. Sonuç olarak, Phnom Penh'in devralınması ertelenirken, CPK içindeki aşırılık yanlıları güçlendirildi, halk daha da Lon Nol hükümetine karşı döndü ve Komünistlerin işe alım çabaları kolaylaştırıldı. [vi]
ABD bombalama kampanyası 1973'te sona erdikten sonra, iç savaş, Komünist güçlerin kendi saflarında ve gruplar arasında savaşmasına rağmen istikrarlı bir ilerleme kaydetmesiyle devam etti.
ölümler
Araştırmamız, bu dönemde 250.000 kişi hakkında kabaca düşük bir tahminde bulundu..
ABD'nin Kamboçya'ya bombalı saldırıları ve saldırıları 1965'te Başkan Lyndon B. Johnson döneminde başlayıp 1975'te Başkan döneminde sona ermiş olsa da, ABD Başkanı Richard Nixon yönetiminin doğu Kamboçya'yı halı bombaladığı 1969-1973 yılları arasında ABD bombalamalarından kaynaklanan ölümler yoğunlaştı. Gerald Ford. ABD bombalamalarının yüzde 10'undan fazlası gelişigüzel yapıldı.
Çinhindi'deki ABD politikasının mimarlarından biri olan Dışişleri Bakanı'ndan daha eski Ulusal Güvenlik Danışmanı Henry Kissinger kitabında şöyle diyor: Vietnam Savaşı'nı Bitirmek ABD Savunma Bakanı'nın Tarih Ofisi ona Kamboçya'da 1969-1973 yılları arasındaki bombalamalar nedeniyle 50.000 ölüm tahmini verdiğini söyledi. ABD hükümeti 2000 yılında bombalama kampanyasının kapsamı hakkında yeni bilgiler yayınladı ve Owen ve Kiernan'ı ABD hükümeti tarafından 2000 yılında yayınlanan yeni kanıtların daha yüksek tahminleri desteklediğini iddia etmeye bıraktı. [vii] Tahminlerin üst sınırında, gazeteci Elizabeth Becker, "resmi olarak, savaşın Lon Nol tarafında yarım milyondan fazla Kamboçyalı öldü, başka bir 600.000'in de Kızıl Kmer bölgelerinde öldüğü söyleniyor" yazıyor. [viii] Ancak bu rakamların nasıl hesaplandığı veya sivil ve asker ölümlerini ayrıştırıp ayrıştırmadığı net değil. Diğerlerinin sayıları doğrulama girişimleri daha düşük bir sayı önerir. Demograf Patrick Heuveline [ix], 1970'den 1975'e kadar 150.000 ila 300.000 şiddetli ölüm aralığına işaret eden kanıtlar üretti.
Bruce Sharp [x], iç savaş sırasındaki sivil ölümlerle ilgili farklı kaynakları inceleyen bir makalede, toplam sayının muhtemelen 250.000 civarında şiddetli ölüm olduğunu savunuyor. Birkaç faktörün bu aralığı desteklediğini iddia ediyor: 1) Kızıl Kmer döneminden sonra hayatta kalanlarla, aile üyelerinin ne zaman ve nasıl öldürüldüğünü tartışan röportajlar 2) her ikisi de (ayrı ayrı) kapsamlı görüşmeler yürüten sosyal bilimciler Steven Heder ve May Ebihara tarafından yapılan araştırma Kamboçyalılar ile 3) çatışmanın coğrafyası ve çatışmanın yoğunluğundaki farklılıklar hakkında bilgi eklemek ve 4) Vietnam Savaşı'nın belgelenmesinden elde edilen içgörülerin uygulanması.
Sharp, çeşitli röportaj temelli kaynaklarda tutarsızlıkların görünmesinin bazı nedenlerini ele almaktadır. İlk olarak, artan ölüm oranlarının değerlendirilmesini engelleyecek “savaşla ilgili” ölümün ne olduğu konusunda farklı algılar olabilir. İkinci olarak, aile üyeleri tarafından yapılan raporlamaya göre hesaplanan ölümler, bir aile üyesinin hayatta kalmasını gerektirir ve bombaların yüksek ölüm kümelenmesine sahip olması, potansiyel olarak tüm ailelerin ölmesine neden olur. Üçüncüsü, ABD bombalama kampanyasının yoğun bir şekilde hedef aldığı bölgeler, daha sonra Kızıl Kmerler tarafından yoğun bir şekilde hedef alındı ve bu da, aile üyelerinden hiçbirinin hayatta kalmaması durumunda potansiyel olarak raporlamada bir boşluk bıraktı.
ABD'nin Kamboçya'yı bombalaması, ABD Kongresi'nin ABD ile Kuzey Vietnam arasında bir barış anlaşmasının imzalanmasının ardından karara vardığı 1973 Ağustos'unda durma noktasına geldi. Khmer Rouge ve Lon Nol orduları, Phnom Penh'in Khmer Rouge'a düştüğü 1975 yılına kadar iki yıl daha savaşmaya devam etti.
17 Nisan 1975'te Kızıl Kmerler Phnom Penh'e girdi ve askeri rejimi devirerek ve şehirleri boşaltarak Sıfır Günü ilan etti. Lon Nol güçlerinin yenilgisi, iç savaş ölümlerinin sona ermesini hızlandırdı, ancak Kızıl Kmerlerin algılanan düşmanları temizlemesinin başlangıcı oldu. İç savaş, Kızıl Kmerler kararlı bir şekilde kazandığında sona erdi; bu, yalnızca sivilleri hedef alan daha yoğun bir dönemin başlangıcı olarak hizmet eden bir “son” (ayrı bir vaka çalışmasında ayrıntılı olarak açıklanmıştır).
Bu dava, ABD'nin Kongre baskısı altında bombalama kampanyasını durdurmasıyla stratejik değişimle sona eriyor olarak kodlandı. Vietnam ile yapılan barış anlaşmasının önemi göz önüne alındığında, hem uluslararası hem de yerel faktörlerin değişimi etkilediğini not ediyoruz. Bu durumda, uluslararası silahlı kuvvetlerin geri çekilmesi olarak kaydedilen bombalama kampanyasının sona ermesi, sivil ölümlerinin azalmasında en önemli etken oldu. Bu davayı hemen, Kızıl Kmerlerin birincil fail olduğu yeni bir dava izledi.
Alıntılanan Eserler
Korkuluk, Judith ve Paige Johnson. 1993.”After the Nightmare: The Population of Kamboçya,” in Kamboçya'da Soykırım ve Demokrasi: Kızıl Kmerler, Birleşmiş Milletler ve Uluslararası Toplum, ed. Ben Kiernan. New Haven, CT: Yale Üniversitesi Güneydoğu Asya Çalışmaları.
Becker, Elizabeth. 1986. Savaş Bittiğinde: Kamboçya ve Kızıl Kmer Devrimi. New York: Halkla İlişkiler.
Chandler, David. 2008. Kamboçya Tarihi, 4. baskı. Boulder, CO: Westview Press, 2008.
Etcheson Craig. 1984. Demokratik Kampuchea'nın Yükselişi ve Çöküşü. Boulder, CO: Westview/Pinter.
Etcheson, Craig. 1999. “'Sayı': Kamboçya'da İnsanlığa Karşı Suçların Ölçülmesi.” Toplu Mezar Çalışması, Kamboçya Dokümantasyon Merkezi.
Gottesman, Evan. 2003. Kızıl Kmerlerden Sonra: Ulus İnşa Etme Politikasının İçinde. New Haven: Yale University Press.
Heuveline, Patrick. 1998. “'Bir ila üç milyon arasında': Kamboçya tarihinin on yıllık demografik yeniden inşasına doğru (1970 – 1979).” Nüfus Çalışmaları 52: 49–65.
Hinton, Alexandra Laban. 2009. “Soykırım Sonrası Hakikat, Temsil ve Hafıza Politikaları” Erdem İnsanları: Bugün Kamboçya'da Din, Güç ve Ahlaki Düzenin Yeniden Yapılandırılması. ed. Alexandra Kent ve David Chandler. Kopenhag: NIAS Basını.
Hinton, Alexandra Laban. 2005. Neden Öldürdüler?: Soykırımın Gölgesinde Kamboçya. Berkeley ve Los Angeles: California Üniversitesi Yayınları.
Kiernan, Ben. 1985. Pol Pot Nasıl İktidara Geldi: Kampuchea'da Komünizmin Tarihi, 1930 - 1975. Londra: Verso.
Kiernan, Ben. 2008. Pol Pot Rejimi: Kızıl Kmerler Altında Kamboçya'da Irk, Güç ve Soykırım, 1975-79, 2. baskı. New Haven, CT: Yale University Press.
Kiernan, Ben. 2009. “Kamboçya Soykırımı” Soykırım Yüzyılı, ed. Samuel Totten ve William Parsons. Üçüncü baskı. New York: Routledge, 340 – 373.
Owen, Taylor ve Ben Kiernan. 2006. “Kamboçya Üzerindeki Bombalar. Mors, Ekim 2006, 62 – 69.
"Pol Pot'un Soykırım Rejimi Araştırma Komitesi Raporu." 1983. Phnom Penh, Kamboçya, 25 Temmuz. http://gsp.yale.edu/report-cambodian-genocide-program-1997-1999.
Keskin, Bruce. “Counting Hell” http://www.mekong.net/cambodia/deaths.htm Erişim tarihi 26 Mayıs 2015.
Sliwinski, Marek. 1995. Le Génocide Khmer Rouge: demografiyi analiz etme. Paris: Editions L’Harmattan.
ABD Merkezi İstihbarat Teşkilatı. 1980. “Kampuchea: Bir Demografik Felaket.” Washington, DC, 17 Ocak.
Vickery, Michael. 1984. Kamboçya 1975 – 1982. Boston, MA: South End Basın.
Nixon'ın Kamboçya'yı İşgali, Başkanlık Gücünün Kontrolü Nasıl Tetikledi?
Başkan Richard Nixon, 28 Nisan 1970'de ABD kara birliklerine Kamboçya'yı işgal etme emri verdiğinde, ulusal televizyonda Kamboçya saldırısının başladığını duyurmak için iki gün bekledi. Ülkede Vietnam'daki çatışma üzerine halihazırda artan kızgınlık ile, saldırı bardağı taşıran son damla gibi geldi.
Haber, başkanın Kongre'yi yan adım atarak yetkilerini kötüye kullandığını düşünen birçok kişiden eleştiri dalgalarına yol açtı. Kasım 1973'e gelindiğinde, eleştiri Savaş Güçleri Yasası'nın geçişiyle doruğa ulaştı. Nixon'ın vetosunu aşarak, Başkomutan'ın kongre onayı olmadan savaş ilan etme yeteneğinin kapsamını sınırladı.
Yasa olağandışı bir meydan okuma olsa da, başkanlar o zamandan beri Savaş Yetkileri Kararı'ndaki boşluklardan yararlanarak, özellikle olağanüstü hallerde yürütme gücü hakkında sorular yönelttiler.
Nixon’s “Onurla Barış”
İlk seçim zaferiyle başlayan ve dört yıl sonra yeniden seçilmesiyle devam eden Nixon rejimi, her ne kadar savaşın 'gerileme' aşamasını simgeliyor görünse de, ABD tarihinin en rahatsız dönemlerinden birini başlattı. Bir zamanlar "liberal" Cumhuriyetçi Henry Kissinger tarafından desteklenen sağcı Cumhuriyetçi "sert adamlar" zümresiyle, ABD toplumunun zaten sorunlu sularına kelimenin tam anlamıyla petrol döktü. Kissinger, 1968'deki ön seçim kampanyaları sırasında, New York'un milyoner "liberal" Cumhuriyetçi Valisi Nelson Rockefeller'ı desteklemişti. İyi duyurulan bir bildiride Kissinger, Nixon'ın "başkan olmaya uygun olmadığını" ilan etti. Amerikan halkı eninde sonunda onun görevden alınmasıyla aynı sonuca varacaktı ama seçimden sonra Kissinger arabasını Nixon'ınkine bağladı. Ayrıca, 1968'de göreve aday olan tüm adaylar arasında Nixon'ın 'en tehlikeli' olduğunu da belirtmişti. Hatta 'Amerikalı bir diplomata, Nixon veya Humphrey'e oy vermektense çekimser kalması gerektiğini itiraf etmişti. (Demokratların adayı).
Bununla birlikte, Demokratik liberal düzen, Kissinger'ın Nixon üzerinde bir kontrol görevi göreceğine inanıyordu: “Mükemmel… çok cesaret verici”, dedi Arthur Schlesinger. Bir başkası, "Washington'da Henry Kissinger ile daha iyi uyuyacağım" dedi. (1) Pek çok Vietnamlı veya Kamboçyalı ya da hatta Şilili, bu duyguları onaylamaz. Kissinger, Vietnam, Kamboçya ve başka yerlerde yaptığı kirli işlerin yanı sıra, 1973'te Şili'de demokratik olarak seçilmiş sosyalist Salvador Allende hükümetinin devrilmesine de yardımcı oldu. 1970'de Allende seçildiğinde niyetlerini belirtmişti: 'kendi halkının sorumsuzluğundan dolayı bir ülkenin neden komünist olmasına izin verilmesi gerektiğini anlamıyorum' (2) Üstelik, İran Şahı 1972'de Irak'taki Kürt isyancılara gizli Amerikan askeri yardımı verilmesini isteyen Kissinger, Tahran'daki CIA ajanlarının itirazlarına rağmen kabul etti. Şah daha sonra Irak'a sarıldığında, Kürtler kesildi ve 35.000 kişi öldü ve fazladan 200.000 mülteci yaratıldı. Kissinger ayrıca, bunun sonucunda İtalya Komünist Partisi'ne zarar vermeyi umarak, İtalya'daki neo-faşist bir gruba fon sağlanmasına da yardımcı oldu.
Cezayir gibi mi?
Amerikan nüfusunun çoğu, başkanlık seçimlerinde Nixon'ı destekleyerek savaşı sona erdirmek için oy verdiklerini düşündüler. Nixon, bir kampanya konuşmasında önceki ABD Başkanı Woodrow Wilson'ın sözlerini alıntılayarak bu ruh halini besledi: "Erkeklerin kalpleri bizi bekler, erkeklerin hayatları dengede asılı kalır, erkeklerin umutları bizi ne söylemeye çağırır?" Biz yapacağız. Kim büyük güvene kadar yaşayacak? Kim denemeye cesaret edemez ki?' (3) Onu bekleyen adamlar, Vietnam'daki askerler ve o ülkenin hırpalanmış ve işkence görmüş nüfusu boşuna bekledi. Savaş ‘gizlice’ tırmandı. Nixon'ın Genelkurmay Başkanı, övgüye değer bir dürüstlükle, bunun nedenlerini açıkladı: "Gizli bombalama, mesajı Kuzey Vietnamlılara iletecek ve ABD'deki savaş karşıtı protestoların alevlenmesini önleyecek ve bu da barış görüşmelerimizi devre dışı bırakacak." Paris. Böylece bombalama başladı, ancak uzun bir sır değildi. (4)
'Barış' hakkındaki tüm tatlı sözler, Nixon ve Kissinger'ın, Vietnamlıları teslim olmaya zorlamak için, gerçek güç değilse bile, sahada tükenmiş ABD insan gücüyle güç tehdidini kullanma niyetlerini gizledi. Başarısızlık ve yenilgiyle sonuçlanacak bu politika, savaşı sürükledi ve gereksiz yere ölen on binlerce Vietnamlı işçi ve köylü ile birlikte 20.000 ABD askerinin daha kaybedilmesine neden oldu. Bunu, 18 Mart 1969'da başlayan ve ‘Operasyon Kahvaltısı’ olarak adlandırılan, ardından ‘Öğle Yemeği’ ile başlayan büyük hava saldırıları izledi. 14 ay süren ve II. Bütün bunların Vietnam'dan 'düzenli bir şekilde çekilmeyi' kolaylaştırması gerekiyordu. Üstelik, Haldeman'ın da kabul ettiği gibi, özellikle Kamboçya'nın bombalanması gizlice yürütüldü. Bu, bombalama kampanyasıyla kitlesel olarak gençleşen ve Amerikan halkı arasındaki yaygın muhalefeti tekrarlayan barış hareketini çileden çıkardı.
Kissinger, Nixon başkanlığının Vietnam'daki tüm girişiminin, savaşı sona erdirmek, 1962'de Fransız kuvvetlerini Cezayir'den çekmekle De Gaulle'ün elde ettiği gibi aşamalı bir geri çekilmeyi müzakere etmek olduğunu iddia etti. Johnson, askeri tırmanışın ABD'nin Vietnam'daki umutlarını hiçbir şekilde değiştiremeyeceğinin açık bir imasıyla görevden alındı. Ancak, William Shawcross'un gösterdiği gibi:
Yeni yönetim, eleştiriye gerçekten meydan okunması gerektiğini düşündü. Özellikle hava gücünün kullanımında, tırmandırma stratejilerinin bir parçasıydı. MENÜ Mart 1969'da başlatıldı ve 1970'de Nixon, Laos'taki serbest atış bölgesini genişletti, B-52'leri Laos'taki Kavanoz Ovası'na ilk kez gönderdi ve Kuzey Vietnam'da Lyndon Johnson'ın asla izin vermediği hedefleri onayladı.
Niyetlerden biri, Hanoi'ye, Nixon'ın iç muhalefet tarafından kısıtlanmayacağının politik noktasını göstermekti.
1971'de, tek bir B-52 filosu, II. Ayrıca, Beyaz Saray, baskın başına bomba yüklerinin büyük ölçüde artırıldığının reklamını yapmadı. 1968'de ortalama savaş bombası yükü 1.8 tondu. 1969'da 2,2 tondu ve 1973'te uçaklar 2,9 ton bomba yüklüydü. Askeri olarak en az etkili, ancak politik ve duygusal olarak en çok hayranlık uyandıran B-52'den her yıl orantılı olarak daha fazla kullanıldı. Duxford'daki İmparatorluk Savaş Müzesi'nin havacılık müzesi, burada bir B-52 bombardıman uçağı sergileniyor ve tek başına neredeyse bütün bir hangarı kaplıyor.] 1968'de B-52'ler 1972'ye kadar tüm sortilerin yüzde 5,6'sını oluşturuyordu. payı yüzde 15'e yükseldi. Hava Kuvvetlerine göre, Nixon'ın rolünü azaltmaktan başka bir şey yaptığı tamamen açıktı. Resmi sırrı 1969 tarihi başlıklı, Hava Gücüne Önem Veren Yönetim, ve 1970 Hava Gücünün Rolü Büyüyor.” (5)
“Toplumla Savaşmak”
Genelkurmay Başkanları gerekli olmayan bazı B-52'leri Güneydoğu Asya'dan geri çekmek istediklerinde bile, Nixon ve Kissinger, “olasılık nedeniyle” istasyonda kalmalarını talep ederek reddetti. Yine Shawcross'un yorumladığı gibi: "Olağanüstü bir durum ortaya çıktı, bu Sihanouk'un devrilmesi ve Kamboçya'nın işgaliydi." (6) Bu hızlandırılmış bombalama politikasına, CIA tarafından sürekli olarak karşı çıkıldı, çünkü CIA'in bu politikaya karşı olduğunu görebiliyorlardı. Güney'deki Hanoi ve NLF'nin savaşı sürdürme yeteneği üzerinde hiçbir etkisi yoktu, aksine Vietnamlıların öfkesini ve yabancı işgalciyi yenme kararlılığını güçlendirdi.
Kuzey ve Güney NLF liderliği de dahil olmak üzere Vietnamlılar, Nixon ve Kissinger'ın hayal ettiğinden çok daha zorlu bir düşmandı. Bombalama kararlılıklarını sertleştirdi ve bu, yıpratma politikasının, düşman üzerinde ‘caydırıcı bir etkiye sahip olacağını farz ederek &8217;içsel bir kusur’ olduğunu gösterdi ve durum böyle değildi. ABD başarısının kasıtlı olarak abartılması. ABD'li bir gözlemci daha sonra doğru bir yorum yaptı: "Gerçekten sadece bir askeri güçle savaşmıyordunuz." Tam bir inançla donanmış bir toplumla, bir toplumla savaşıyordunuz.” Maclear'ın yorumları: “Bu kadar insanın 10.000 günde kavraması gereken nokta buydu.” (7).
Bununla birlikte, Nixon bir kez iktidara geldiğinde, savaşı sona erdirmek istediğini söylerken, yine de ABD'nin saf ateş gücünün Kuzey Vietnamlıları ve NLF'yi konferans masasına gelip rıza göstermeye zorlayacağını umuyordu. Ancak ABD halkının kitlesi, özellikle de en büyük bedeli ödeyen öğrenciler ve gençler, Nixon'ın savaşı sona erdirmek yerine, özellikle Laos, Kamboçya'yı bombalayarak ve daha büyük eylem tehdidinde bulunarak onu yoğunlaştırmaya hazır olduğunun yavaş yavaş farkına vardılar. Kuzey Vietnam'a karşı, bu da kan ve hazine için sayısız ve sonuçsuz fedakarlık anlamına gelecekti.
Yine de, dış politikaya tek başına karar veren Nixon ve Kissinger, "oldukça basit", imzasız bir geri çekilmeyi "şerefle barış" olarak görmediler. (8) ABD'nin Vietnam'daki muharebe kayıpları 1968'de 14.592'den, 1969'da toplam 9.914'e düştü. Ancak Vietnam'da karada bulunan ABD birlikleri ve bu kabusa yolculuk edecek olanların akıllarında tek bir şey vardı: savaş yaralanıyordu ve ölü ya da yaralı istatistiklerinden biri olmaktan kaçınmak için her şeyi yaparlardı. Bununla birlikte, 1973 kağıt barışından önce 10.000 Amerikalı daha ölecekti. Bu sözde "Vietnamlaştırma" döneminde, Güney Vietnam askeri kayıpları yüzde 50 artarak çeyrek milyonu aşacak ve sivil kayıplar yüzde 50'ye çıkacaktı. Ölümler dahil 8211 de yüzde 50 artarak 1.435.000'e çıkacaktı. Tarihçi Arthur Schlesinger şöyle diyor: 'Nixon, 1969'da Amerikan birliklerini Vietnam'dan çıkarabilirdi, sonunda çekilmek zorunda kaldıklarında olduğu gibi. (9) Kuzey Vietnamlılar, Başkan Thieu gibi ABD yardakçılarını iktidarda bırakmak da dahil olmak üzere barış için müzakere etmeye hazırdı ve ABD süngüleri olmadan böyle bir rejimin bir veya iki yıl içinde çökeceğinden ve savaşın onların koşullarında sona ereceğinden emindi.
Kent State Üniversitesi ve Canlandırılmış Savaş Karşıtı Hareket
Bununla birlikte, Nixon ve Kissinger'ın savaşı bitiriyormuş gibi yapma, ancak gizlice başka yollarla kazanabileceklerini umma girişimleri, ABD'de, özellikle de gençler arasında öfkeyle karşılandı. Vietnam Moratoryum Komitesi Mayıs 1969'da “derhal kitlesel protestolar” çağrısında bulundu ve bu Maclear'a göre “İç Savaştan beri bilinmeyen bir çatışma trajedisine yol açtı”, (10). Kamboçya'nın işgali, kampüslerdeki büyük gösterilerin tetikleyicisiydi. Bu, 4 Mayıs'ta Ohio'daki Kent State Üniversitesi'nde, Ulusal Muhafızlar'ın dolu tüfeklerle kampüsü çevrelediği ve uyarı yapmadan öğrencilerin bir gösterisine bir yaylım ateşi açtığı kötü şöhretli sahnelerle sonuçlandı. Dört öğrenci vurularak öldürüldü, ikisi genç kadın ve 11'i kanlar içinde yatıyordu. Bozulmamış yeşil çimenler üzerindeki katliam sahnesi Amerika'nın enine boyuna taşındı. Bundan önce, ABD'deki birçok kampüste Yedek Subay Eğitim Kolordusu binalarına saldırıldı veya görevden alındı. Kamboçya ile özel bir bağlantısı olan Kent de protestolara katıldı. Görünüşe göre Kamboçya hükümdarı Prens Sihanouk bir zamanlar orada onun “Amerikan basınına yönelik ihbarlarını” dinleyen öğrenciler tarafından karşılanmış. Daha sonra şunları yazdı: “Kent'te kısa süreli kalışım Amerika ve Amerikalılarla yaşadığımız tüm hayal kırıklıklarından dolayı beni biraz teselli etti.” Shawcross şunları söylüyor: “Şimdi Kent ve Kamboçya sonsuza kadar bağlantılı olacaktı.” (11) )
ROTC binası yakıldıktan sonra, Ohio Valisi James Rhodes, ipucunu Nixon ve Agnew'den aldı ve oradaki isyancıları ve göstericileri "yok edeceğini" ilan etti. “Kahverengi Gömlekliler ve Komünist unsurdan, ayrıca gece binicilerinden ve kanunsuzlardan daha kötüler” dedi. Onlar Amerika'da sahip olduğumuz en kötü insan tipidir.'(12) Kissinger daha sonra Nixon'ın Mayıs 1970'de 'sinir krizinin eşiğinde' olduğunu söyledi. Kamboçya'nın Amerika üzerindeki tam etkisinden önce işgali açıktı. Beyaz Saray'ın koridorlarında, Kent State Üniversitesi'ndeki olaylardan birkaç gün önce, “bums… kampüsleri havaya uçurur” ve “bu savaştan kurtulun ve’bir savaş daha olacak’ yorumlarını yaptı. Bu yorumlar yayınlandı ve ABD'yi kasıp kavuran öfke ateşini körükledi. Kent'teki çekimlerin ardından, Nixon'ın “kampüs serserilerinden” olan ölü bir genç kadının babası, televizyonda gözyaşları içinde “Çocuğum serseri değildi” (13) ilan etti.
Genelkurmay Başkanları ile yaptığı bir toplantıda Nixon'ın morali bozuldu ve orada bulunanlardan birinin 'soyunma odası dili' olarak adlandırdığı dili kullanarak 'duygusal bir söylev' başlattı. O mabetleri temizleyeceğini defalarca tekrarladı ve ilan etti:
Cesur kararlarla insanları heyecanlandırmalısınız. Cesur kararlar tarihe geçer. Teddy Roosevelt'in San Juan Tepesi'ni doldurması gibi – küçük ama travmatik bir olay ve insanlar bunu fark etti.
General Westmoreland, kutsal alanların bir ay içinde gerçekten temizlenemeyeceğini muson yağmurunun bölgeyi geçilmez hale getireceği konusunda uyarmaya çalıştı.
Nixon etkilenmedi ve Çinhindi'nde ihtiyaç duyulursa Avrupa'dan kaynakları çekmekle tehdit etti. Chiefs, Laird ve Kissinger utanç ve endişeyle suskun otururken, ‘gidip onları cehennemden uçuralım,’ diye bağırdı.” (14)
Haldeman, “Kent State'in Nixon için bir dönüm noktası olduğunu ve Watergate'e doğru yokuş aşağı kaymasının başlangıcı olduğunu doğruladı. Beyaz Saray'ın cinayetlere verdiği tepkiyle yangınların “öngörülebilir” olduğu yönünde petrol döküldü. Sonraki birkaç gün içinde, 75.000 .000 protestocu Washington'da bir araya geldi.Beyaz Saray'ın dört bir yanına otobüsler çekildi ve Kissinger'ın danışmanı Alexander Haig bir gazeteciye, bir işgali püskürtmek için ihtiyaç duyulması ihtimaline karşı birliklerin gizlice bodruma getirildiğini söyledi. İçişleri Bakanı, tarihin 'gençliğin ve protestosunun dinlenmesi gerektiğini' gösterdiği konusunda kendisini uyardı.
Yaygın Muhalefet
Önümüzdeki birkaç gün içinde yaklaşık 500 üniversite ve kolej protesto amacıyla kapatıldı. Bununla sarsılan Nixon, 8 Mayıs'ta göstericiler Washington'da toplanırken, sabah saat ikide Lincoln Anıtı'nda bir grup üniversite öğrencisiyle konuşmak için onları ziyaret etmeye çalıştı. Kamboçya ve savaş hakkında konuşmak istediler, ancak gerçek insanlarla ilişki kuramayan işlevsiz bir Nixon, futbol, 'hobileri' ve her türlü alakasız konu hakkında bir diyalog başlattı. üzerinde gösteri yapıyorlardı.
Kamboçya işgalini 1971'de Laos'a karşı benzer eylemler izledi. Tüm bunların Laos ve Kamboçya'daki Kuzey Vietnam üslerini yok etmek için olduğu iddia edildi. Sonuç, her iki ülkenin de Kamboçya'da fiilen yok edilmesiydi, Kamboçya'daki korkunç Kızıl Kmerlerin iktidara gelmesinin temelini oluşturan bombalamayla nüfusun yüzde 10'u yok edildi. Kamboçya o kadar harap olmuştu ki, özellikle kırsal nüfus o kadar hırçındı ki, cehennemden Kızıl Kmerler doğdu. Sonunda şehirlere girdiklerinde, öfkeli kırsal nüfusu ve ABD kuvvetleri tarafından kendilerine uygulanan tarif edilemez dehşetlere boyun eğmiş görünen ‘şehirlere’ karşı duydukları kızgınlığı yansıttılar. Kamboçya, tüm ABD hava ‘sorties’'sinin %10,5'ini ve B-52 görevlerinin %14'ünü oluşturuyordu.
Kapitalistler Karşı Çıktı
Burjuva muhalefeti Johnson yönetiminde istikrarlı bir şekilde büyümüş ve özellikle savaştaki gerçek niyetleri netleştiğinde Nixon altında filizlenmişti. Kongre, daha önce de belirtildiği gibi, Ağustos 1964'te Tonkin Körfezi kararı sırasında savaşı desteklemekte neredeyse oybirliğiyle idi. Ancak ABD'nin Vietnam'da artan zorluklarıyla birlikte, savaşa verilen bu destek azalmaya başladı. 1967'de Johnson'ın savaş politikalarını destekleyen yalnızca 44 Senatör bulunurken, 40'ı karşı çıktı. Aynı zamanda, görüşülen 205 Temsilciden 43'ü Johnson'ın Vietnam politikasına verdikleri desteği yakın zamanda geri çektiklerini söyledi.
Sağcı sesler bile Vietnam'dan kitlesel ve hızlı bir geri çekilme çağrısında bulundu. Pentagon ve askeri üstler tarafından desteklenen başrahip Kissinger ile birlikte Nixon hala Vietnam'a tutunmaya çalışıyordu. Kamboçya'nın bombalanması üstlenildi ve savaşı sürükleyerek Vietnamlıların cesaretini kaybedeceğini ve şartlarına göre barış için dava açacağını açıkça düşündü. Hatta Kissinger, Paris'teki Kuzey Vietnamlı müzakerecilere, patronu Nixon'ın "çılgın" olduğu ve Kuzey Vietnam'a karşı nükleer silah kullanmaya hazır olduğu izlenimini oldukça bilinçli bir şekilde verdi. Genelkurmay başkanı daha sonra Nixon'ın kendisine şunları söylediğini belirtti:
Kuzey Vietnamlıların, savaşı durdurmak için her şeyi yapabileceğim bir noktaya geldiğime inanmasını istiyorum. Tanrı aşkına, Nixon'ın komünizme kafayı takmış olduğu sözlerini onlara aktaracağız. Kızgın olduğunda onu tutamayız – ve eli nükleer düğmede’.” (16)
Eğer Amerikan halkı 1967'deki kısıtlı biçimiyle savaşı zar zor tolere ederse, kesinlikle bu savaşın Laos, Kamboçya veya Kuzey Vietnam'a uzatılmasını ya da bentlerin bombalanması ya da silahların kullanılması yoluyla çatışmanın şiddetli bir şekilde tırmanmasını desteklemeyecektir. atom silahları.” (17)
Nixon, anılarında açıkça belirttiği gibi, bunun farkındaydı. Açıkça savaşa devam etmek istediğini belirterek, şunları söylüyor:
'Çoğu insan [kendini kastederek], hem savaşı bitirecek hem de kazanacak bir nakavt darbesi uygulamak için hazırlanmak açısından bir 'askeri zafer' olduğunu düşündü. Sorun şu ki, benim için bu türden sadece iki nakavt darbesi mevcuttu. Biri, Kuzey Vietnam'daki ayrıntılı sulama bentleri sistemlerini bombalamak olurdu. Ortaya çıkan sel, yüz binlerce sivilin ölümüne neden olurdu. Diğer olası nakavt darbesi, taktik nükleer silahların (yine Nixon'ın tekrar eden bir teması) kullanımını içeriyordu. Ne yazık ki onun için şu sonuca varıyor: “Bu nakavt darbelerden herhangi birinin kullanılmasına eşlik edecek olan yerel ve uluslararası kargaşa, yönetimimi olabilecek en kötü başlangıca yönlendirirdi.” (18)
Çatışmayı “arttırma” yapmadığını, ancak açıkça bunu yapmaya niyetli olduğunu belirtti.
Kissinger'ın giderek artan şahin yaklaşımı, onu eski "liberal" hayranlarıyla da karşı karşıya getirdi. 1970'de Kamboçya'nın işgalinden sonra, Harvard'dan bir grup 'liberal arkadaş', Washington'da onun üzerine yürüdü (Utanç içinde, Kissinger'ın pahasına hepsine öğle yemeği sağladığını keşfettiler). Numaralarından biri kim olduklarını açıklamaya çalıştı ama Kissinger araya girdi: “Ben sizin kim olduğunuzu biliyorum…, hepiniz Harvard Üniversitesi'nden iyi arkadaşlarsınız.” Numaralarından birinden gelen yanıt, “Hayır, biz 8217, Beyaz Saray'ın dış politikamızı yürütme yeteneğine olan güvenini tamamen yitirmiş bir grup insandır ve biz de size bunu söylemek için geldik. Artık kişisel danışmanlar olarak emrinizde değiliz.'(19) Kissinger'ın kendisi şu yorumlarda bulundu: "Bin avukat, savaşı bitirmek için Kongre'de lobi yaptı, ardından 33 üniversite başkanı, mimar, doktor, sağlık memuru, hemşire ve hemşire geldi. New York'tan 100 şirket yöneticisi.” (20)
Dipnotlar:
1. William Shawcross, Sideshow: Kissinger, Nixon ve Kamboçya'nın Yıkımı, p75 ve devamı
4-5 Mayıs 1970: Nixon, Kent State Saldırılarına Yanıt Verdi
Kent State saldırısı sırasında öldürülen bir öğrencinin Pulitzer ödüllü fotoğrafı. [Kaynak: John Paul Filo] öğleden sonra 3'te 4 Mayıs 1970'de Beyaz Saray genelkurmay başkanı H. R. Haldeman, Başkan Nixon'a Ohio'daki Kent State Üniversitesi'nde dört silahsız üniversite öğrencisinin Ulusal Muhafızlar tarafından vurulması hakkında bilgi verdi. Bir gece ayaklanma ve gizli Kamboçya bombalamalarına (bkz. 24-30 Nisan 1970) duyulan öfkenin yol açtığı bir kampüs ROTC binasının ateşe verilmesinden sonra, yaklaşık 2.000 öğrenci tam isyan teçhizatıyla Ulusal Muhafız mangalarıyla karşı karşıya geldi. Göz yaşartıcı gaz göstericileri ayırmayı başaramayınca ve bazı protestocular Muhafızlara taş atmaya başlayınca Muhafızlara ateş açması emredildi. On üç saniye ve 67 atış sonra, dört öğrenci öldü ve 11 kişi yaralandı. Nixon başlangıçta haberlere çok üzülür. "Bu benim yüzümden mi, Kamboçya yüzünden mi?" diye soruyor. “Bu şeyi nasıl kapatırız?… Umarım kışkırtmışlardır.” Daha sonra, giderek artan biçimde savaş karşıtı protestoculara tepkisi çok daha sert ve alaycı olacaktır. [Reeves, 2001, s. 213]
2 Mayıs 1970: Haig Dört Dinleme Daha Emri Verdi
Basın, Kamboçya'nın ABD önderliğindeki gizli işgalini (bkz. 24-30 Nisan 1970) ve bu ülkede müteakip büyük hava saldırılarını bildirdiğinde, Ulusal Güvenlik Danışmanı Henry Kissinger'in askeri yardımcısı Alexander Haig, New York Times muhabirinin William Beecher, operasyon hakkında şüphe uyandıracak kadar bilgili sorular soruyor. Beecher'ın son öyküsü ayrıca Savunma Bakanı Melvin Laird'i bombalamalar konusunda uyarıyor (Kissinger'ın nefret edilen bir rakip olarak gördüğü Laird, bombalama olaylarının dışında tutuldu). Haig FBI'a 'ciddi bir güvenlik ihlali' olduğundan şüphelendiğini söyler ve dört yeni telefon dinlemesi alır: Beecher Laird'in yardımcısı Robert Pursley Dışişleri Bakanı William Rogers'ın yardımcısı Richard Pederson ve Rogers'ın yardımcısı William Sullivan . [Reeves, 2001, s. 212]