Tuz gözlerimi yakıyordu ama aşağısı düşündüğüm kadar karanlık değildi. Gün ışığı suda kırılarak yansıyor, üstümüzdeki iskelenin gölgesini aydınlatıyordu. Kilorn hızla yüzerek bizi kışlanın yan tarafına doğru çekiyordu. Suda kırılan güneş ışığı çıplak sırtına benek benek düşüyor, onu bir deniz yaratığına dönüştürüyordu. Başka düşüncelerle aklımı meşgul etmemeye ve fırsat buldukça ayak çırpmaya odaklandım. Oksijensizlik sancıya dönüşünce içimden, bu sekiz metre değil, diye homurdandım.