Hamas’ın İsrail’e karşı başlattığı barbarlık, “eğer” ya da “ama” olmaksızın koşulsuz olarak kınanmalıdır. Sivillerin köylerden, kibbutzlardan ve bir müzik festivalinden katledilmesi, tecavüz edilmesi ve kaçırılması, Hamas’ın gerçek amacının İsrail devletini ve tüm İsraillileri yok etmek olduğunu doğrulayan bir programdı. Bununla birlikte, durum tarihsel bağlam gerektiriyor – herhangi bir gerekçe olarak değil, ileriye dönük yol hakkında netlik adına.
İlk düşünce, çoğu Filistinlinin hayatını karakterize eden mutlak umutsuzluktur. Yaklaşık on yıl önce Kudüs sokaklarında meydana gelen münferit intihar saldırılarını hatırlayın. Sıradan bir Filistinli bir Yahudi’ye yaklaşır, bıçak çeker ve kurbanı bıçaklar, onun hemen öldürüleceğini çok iyi bilirdi. Bu “terörist” eylemlerde hiçbir mesaj yoktu, “Özgür Filistin!” diye bağırışlar yoktu. Arkalarında daha büyük bir örgüt de yoktu. Onlar sadece şiddetli umutsuzluğun bireysel eylemleriydi.
Binyamin Netanyahu, Batı Şeria’daki Filistin topraklarının ilhakını açıkça savunan aşırı sağcı, yerleşimci yanlısı partilerle ittifak kurarak yeni bir hükümet kurduğunda işler daha da kötüye gitti. Yeni Ulusal Güvenlik Bakanı Itamar Ben-Gvir, “Benim hakkımın, eşimin, çocuklarımın [Batı Şeria’da] özgürce dolaşma hakkının Araplarınkinden daha önemli olduğuna” inanıyor. Bu, 1994’te El Halil’de Arapların katledilmesinin ardından terör örgütü olarak tanımlanan aşırılık yanlısı Arap karşıtı partilerle bağlantıları nedeniyle daha önce ordu hizmetinden men edilmiş bir adam.
Orta Doğu’daki tek demokrasi statüsüyle uzun süre övündükten sonra, Netanyahu’nun mevcut hükümeti altındaki İsrail teokratik bir devlete dönüşüyor. Mevcut hükümetin “temel ilkeler” listesi şöyle diyor: “Yahudi halkı, İsrail Topraklarının tüm parçaları üzerinde münhasır ve devredilemez bir hakka sahiptir. Hükümet, İsrail Toprakları’nın tüm bölgelerinin yerleşimini teşvik edecek ve geliştirecek – Celile, Negev, Golan ve Yahudiye ve Samiriye’de. Bu tür taahhütler karşısında, Filistinlileri İsrail ile müzakere etmeyi reddettikleri için suçlamak saçmadır. Mevcut hükümetin kendi resmi programı müzakereleri masadan kaldırıyor.
Bazı komplo teorisyenleri, İsrail’in Gazze’deki gözetleme ve istihbarat toplama yeteneklerinin gücü göz önüne alındığında, Netanyahu hükümetinin bir tür saldırının geleceğini bilmesi gerektiğinde ısrar edecekler. Ancak saldırı şu anda iktidarda olan İsrail’li şahinlerin çıkarlarına hizmet ederken, Netanyahu’nun “Bay Güvenlik” iddiasına da şüphe düşürüyor. Her halükarda, her iki tarafın da – Hamas ve İsrail’in aşırı milliyetçi hükümeti – herhangi bir barış seçeneğine karşı olduğunu görmek zor değil. Her biri ölümüne bir mücadeleye kendini adamıştır.
Hamas saldırısı, Netanyahu hükümetinin yargının içini boşaltma çabaları nedeniyle İsrail içinde büyük bir çatışma dönemine denk geldi. Bu nedenle ülke, demokratik kurumları ortadan kaldırmak isteyen milliyetçi köktenciler ile bu tehdidin farkında olan ancak daha ılımlı Filistinlilerle ittifak kurmaya isteksiz bir sivil toplum hareketi arasında bölünmüş durumda.
Eski İsrail Başbakanı Ehud Olmert, ileriye giden yolun Hamas’la savaşırken aynı zamanda anti-Semitist olmayan ve müzakereye hazır olan Filistinlilere de ulaşmak olduğunu belirtiyor. İsrailli aşırı milliyetçilerin iddia ettiğinin aksine, bu insanlar mevcutlar. 10 Eylül’de, yüzden fazla Filistinli akademisyen ve entelektüel, “antisemitizmi, Nazilerin insanlığa karşı suçlarını veya Holokost’a karşı tarihsel revizyonizmi küçümseme, yanlış tanıtma veya haklı gösterme girişimlerini şiddetle reddeden” bir açık mektup imzaladı.
Tüm İsraillilerin fanatik milliyetçiler olmadığını ve tüm Filistinlilerin fanatik anti-Semitler olmadığını kabul ettiğimizde, kötülük patlamalarına yol açan umutsuzluğu ve kafa karışıklığını kabul etmeye başlayabiliriz. Anavatanları ellerinden alınan Filistinli’ler ile tarihlerine aynı deneyimlerin damgasını vurduğu Yahudiler arasındaki tuhaf benzerliği görmeye başlayabiliriz.
Hamas ve İsrail’li şahinler aynı madalyonun iki yüzü. Seçim, bir katı hizip ya da diğeri değildir; köktenciler ve hala barış içinde bir arada yaşama olasılığına inanan herkes arasında. Filistin’li ve İsrail’li aşırılık yanlıları arasında, antisemitizme karşı mücadeleye sarsılmaz bir bağlılıkla el ele giden Filistin haklarının tam boğazlı bir şekilde savunulmasıyla mücadele edilmesi gereken hiçbir uzlaşma olamaz.
Kulağa ne kadar ütopik gelse de, iki mücadele tek bir parçadır. İsrail’in terörist saldırılara karşı kendini savunma hakkını koşulsuz olarak destekleyebiliriz ve desteklemeliyiz. Ancak Filistinlilerin Gazze’de ve işgal altındaki topraklarda karşı karşıya kaldıkları gerçekten umutsuz ve umutsuz koşullara da koşulsuz olarak sempati duymalıyız. Bu pozisyonda bir “çelişki” olduğunu düşünenler, çözümü fiilen engelleyenlerdir.
Kaynak:
- Project Syndicate