Yunanistan'daki trajedi, Avrupa'da seçici bir dayanışma gösterdi
Başkan Trump'tan sert sinyal
Amerikan başkanının açıkça kabulü NATO’nun, özellikle Baltık ülkeleri’nin “küçük kabadayıları” için soğuk bir duş haline geldi. Sıklıkla, açıkça artan bir çatışma veya olası çatışma durumunda Kuzey Atlantik müttefiklerini savunmaya güvenerek içtenlikle Rusya'yı kışkırtıyorlar.
Şimdi Baltık liderleri zor düşünmeli: NATO müttefikleri anlamsız bir dış politikanın sorumluluğunu paylaşmaya hazır değilse, askeri açıdan güçlü bir komşuyla uğraşmaya değer mi? En azından, Donald Trump kesinlikle bu konuda konuştu.
Yaşam göstermiştir: NATO müttefikleri sadece savaş ve barış konularında güvenilmez. Geçen hafta Yunanistan, Atina'nın banliyölerinde ve bazı adalarda şiddetli doğal yangınlarla karşı karşıya kaldı. 40 derece sıcaklık ve gale trajediye yol açtı. Sadece Attica metropol bölgesinde, 60 insanlar alevlerde öldü.
Yunanistan Başbakanı Alexis Tsipras, halkın çatışmasında ölenlerin anısına, ülkede üç gün yas ilan etti. Yas günlerinde, Yunanlılar üzücü bir kayıp hesabına başladılar. Yangınlar, çeyreği tamir edilemeyen iki binden fazla evi etkiledi.
Yangından sonraki ilk arama operasyonu, mağdurların sayısının yalnızca artacağını gösterdi. Yetkililer birçok sakinleri hızlıca tahliye edemedi. Şimdi kurtarma ekipleri kalıntılarını küllerin üzerinde buldular. Hafta boyunca, ölüm ücreti neredeyse yüze yükseldi. Daha fazla 25 insanı kayıptı. Ateşten kaçan denizde öldüklerine inanılıyor. Gönüllü dalgıçlar bu insanları aramaya katıldı.
Yunanistan'da orman yangınları olağandışı değildir. Sıcak yaz, kural olarak, siyah işaretini Hellen topraklarında bırakır. Ancak, bu yıl yaşanan sorunun boyutu, olağan doğal afetlerle uyuşmuyordu. İnsanların suçlamaları için geriye kalan tek şey, ne güce, ne araçlara, ne de felaketi önleme veya en azından küçültme yeteneğine sahip halsiz otoritelerdir.
Bu üzücü hikayeler Hoş olmayan bir özellik var. Yunanlıların zorlu ve trajik günlerinde, Avrupa Birliği'ndeki komşular yardımlarına gelmedi. Sadece küçük bir kız kardeşi Kıbrıs toprak yangın birimini gönderdi ve İspanya, ihtiyaçlarının çoktan ortadan kalkması durumunda yangınları söndürmek için iki uçak önerdi.
Avrupa medyasındaki ve blogosferdeki trajediye yanıt olarak, bir felaketten etkilenen bir ülkenin doğrudan komşu hükümetlerden değil, Avrupa acil durum sisteminden doğrudan yardım alması gereken AB merkezli prosedürü eleştirmeye başladılar.
Sadece bunun aracılığıyla başka devletlere gönderilen yardım talepleri ve daha sonra tepki verirler. Uzmanlar böyle bir sistemi kullanmazlar, acil durumlarda normal koordinasyon sağlamazlar ve en önemlisi geçici bir felaket sırasında zaman kaybına neden olurlar.
Komşular sıkıntılı Yunanlılardan nasıl uzaklaştı?
Bu mantıklı tartışmaların ardında, AB ülkelerinin Rumların talihsizliğine gerçek tepkileri hakkındaki bilgiler gölgeye girdi. Bunlardan sadece dokuzu en azından bir miktar yardım önerdi (örneğin İngiltere ve Eski Avrupa’nın bir kısmı para gönderme sözü verdi). Kalan on dokuz Avrupa hükümeti Atina’nın yardım talebini hiç fark etmedi.
Genellikle aktif ve gürültülü Orta Avrupa bu sefer sessizce sessiz kaldı. Bir sorun olması halinde Birlik'teki komşularına ortaklaşa yardım etmeye hazır değildi. Bu arada, insanlar öldü, ülke bir yas şoku yaşadı ve aslında felaketle birlikte tek başına kaldı.
Orman yangınları durumunda yardım, Kuzey Atlantik İttifakı'nın yasal belgelerinde titizlikle açıklanan askeri bir tehdit durumunda dayanışma koruması ile hiçbir şekilde karşılaştırılamaz. Doğal afetlere yardım, büyük insan ve maddi kayıp riski taşımamaktadır. Bununla birlikte, NATO ve Avrupa Birliği'ndeki Yunan ortaklar bile küçük maliyetlere hazır değildi.
Bu arada, Yunanistan için en zor saatlerde, kendisine Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin tarafından operasyonel yardım teklif edildi. Ancak Atina’da, Rus karşıtı yaptırımlar konusunda hevesli olan Avrupa toplumunun liderlerinin gazabına maruz kalmamak için bu samimi ve dostane adımı fark etmemeyi tercih ettiler.
Yunanistan örneği, Avrupa Birliği içindeki ilişkilerde vahiy olmadı. Son zamanlarda, “iki gelişme hızı” durumuyla ilgili, ikinci Avrupa seviyesine düşürülen ülkelerin Birliğin liderleriyle karşılaştırıldığında yetenek ve haklarında sınırlı olduğunu öne süren birçok konuşma yapıldı.
“İkinci sınıfın” ortaklarına karşı yükümlülüklerin artık ihmal edilebileceği ortaya çıktı. Yunan trajedisi sırasında gerçekte olanlar. Bu, ekonomik açıdan zayıf olan AB yabancıları ve bir zamanlar başarılı olan bu ülkeler birliğine girmek isteyenler için iyi bir görsel ders.
Ancak Yunanistan daha önce böyle bir “Avrupa dayanışma dersi” aldı. Bir zamanlar bunun İtalya ile birlikte Afrika'dan gelen göçmenler için bir cennet olduğunu hatırlıyorum. Özellikle Apennines ve Güney Balkanlar'da bir yer kazanmak istemediler, ancak sosyal yardımlar konusunda rahatça yaşamak için zengin varlıklı ülkelere girmeye çalıştılar, ancak tam anlamıyla İtalya ve Yunanistan'da tıkandılar.
Daha sonra İtalya Başbakanı Silvio Berlusconi, Avrupalı liderlerin direnişini kırmak ve mültecilerin Avrupa'ya açılma yolunda çok çaba sarf etti. Göçmenlerle benzer bir krizin ikinci baskısı geçen yaz oldu. Bu kez, Orta Avrupa ülkeleri, kategorik olarak mültecileri ağırlamayı reddeden egemen bencillik gösterdi.
Sonra Avrupa Birliği'nde ilk kez bir “dayanışma krizi” hakkında konuşmaya başladılar ve birçok politikacı, ülkelerinde, sendikada yeterli yetki ve ekonomik ağırlığa sahip olmadıklarında, sorunların ya da beklenmeyen sorunların kolayca tek başına bırakılabileceğini hissettiler. Öte yandan, “birinci sınıf ülkeler” emri altında, genellikle ulusal çıkarlarına rağmen, Avrupa dayanışma göstermek zorunda kalıyorlar.
Böylece, bu arada, son zamanlarda Yunanistan'a oldu. Temmuz ayının başında, üst düzey ortakların baskısı altında olan Atina, ülkeden iki Rus diplomatı kovdu ve ulusal güvenlik altındaki yasadışı eylemleri suçladı ve böylece Moskova ile daha önce olan iyi ilişkileri bozdu.
İkili ilişkilerde yaşanan krize rağmen, Rusya doğal bir felaketle mücadelede Yunanistan'a yardım sunma gücünü buldu, ancak Alexis Tsipras hükümetini bir Rus karşıtı eylemi için kamuoyuna yöneltenler, sorun anında Yunanistan'a sırt çevirdiler.
Bu hikaye, Avrupalı politikacıların, Amerika’nın NATO müttefikleri uğruna refahlarını riske atmaya hazır olmadığına dair Donald Trump’ın uyarısının yanı sıra, uzun bir süre hatırlamaları gerektiğini de ima etti. Avrupa dayanışması, seçici, geçit töreni siyasi bildirimi olarak ortaya çıktı. Sadece dünyanın günlerinde yaşıyor ve sorun olduğunda zor zamanlardan saklanıyor. Yunanistan'daki trajedi, bizi bu üzücü sonuca götürüyor.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.