Yıllar içerisinde hayatımın gidişatını zapt etmeyi öğrendim. Sadece değiştirebileceğim şeylere kafa yormayı tercih ediyorum. Kontrolüm altında olmayan olayları geride bırakıyorum. Her hüzünlü şarkı dinleyişimde ağlayan tiplerden değilim.
McGrath ve Dowling çok etkilenmişlerdi. Onlara göre doğum hastaneleri sadece mutluluk ve hayatın hüküm sürdüğü yerlerdi. Bebekler doğar, yeni babalar ellerinde çiçekler ve purolarla etrafta koştururlardı. Yaşam ve umut hâkim olmalıydı buraya. Ölüm değil.
"Adam" -kelimeyi sanki bir ahmağa hikaye anlatıyormuş gibi vurgulayarak söyledi- "Yanlış bölgeye girmiş. Adam, çocukların peşine düşmüş. Adam, eksik etekli çocuklar arıyormuş, birkaç dolara kendisini tatmin etsinler diye."
Lynch arabasına bir kahraman edasıyla binerken, Profesör Patrick Armstrong ise polisler tarafından Merkezi Doğum Hastanesi'nden gösterişsiz bir biçimde çıkarılıp bir polis arabasına götürülüyordu. Karakola götürülüp acımasızca sorguya tutulacak ve en sonunda salıverilecekti. Ama karakolun dışında bekleyen ve Lynch'den bahşiş alan iki Evening Post Gazetesi fotoğrafçısı adamın küçük düştüğü bu anı saniyesi saniyesine fotoğraf makinelerine aktaracaklardı. Lynch, herkesle bir bir hesaplaşıyordu.