Başlangıçta olay büyük ölçüde basının dikkatinden kaçtı. Ancak Beyaz Saray’ın bunu örtbas etme çabaları – belgeleri parçalama, yalan yere yemin etme, hırsızlara sessiz kalmaları için ödeme yapmaları için CIA ile FBI soruşturmasını durdurmak için komplo kurma – birbiri ardına yasaları çiğneyecek ve sonunda Başkan Nixon’ın “yürütme ayrıcalığına” başvurup başvuramayacağını test edecekti. kendini yasanın ötesine yerleştirmek.
Nixon, Kamboçya’nın gizli bombalanmasını çoktan başlatmıştı ve Vietnam Savaşı’na karşı muhalefeti kızdırdı. 1972’de yeniden seçilme kampanyası tehlikedeydi. Nixon, görünüşe göre zorla girme planlarından habersiz olmasına rağmen, ekibi, kazanmak için en şiddetli iç çatışmayı onayladığını çok iyi biliyordu.
Shoffler, “Watergate’den 20 yıl sonra, tüm basın haberlerine rağmen, hiç kimse bu beş kişinin neden Watergate’e gittiklerini – ne aradıklarını – kesinlikle söylemedi, ancak Watergate hırsızlığı da pisliği hedeflemiş olabilir.
Ardından, “Derin Boğaz” kod adlı bir hükümet muhbiriyle çalışan iki genç muhabir, ‘Washington Post’ta meseleyi çözmeye başladı. Bob Woodward ve Carl Bernstein ve diğer muhabirler, hırsızların Beyaz Saray ile olan bağlantılarını belirlediler ve Başkan’ı Yeniden Seçmek için Komite’ye taşıdıkları 100 dolarlık banknotların izini sürdüler.
Ağustos ayının sonunda, Nixon, gizlice soruşturmayı engellemek için plan yapmış olsa bile, personelinin Watergate ile herhangi bir bağlantısını alenen reddetti. Hunt, Liddy ve beş hırsız, Liddy’nin içeri girmeyi tek başına planladığına dair yalancı şahitlik temelinde, hırsızlık ve telefon dinleme ile suçlanan büyük bir jüri tarafından suçlandı. Yedi kişi, Kasım ayında ikinci bir dönemi başarıyla kazanan Nixon’ı kurtarmak için feda edilecekti.
Ama konu ölmedi. Hırsızların şüpheci Yargıç John Sirica’nın önündeki davası 30 Ocak 1973’te sona erdi. Senato, seçimi araştırmak için hemen bir komite kurdu.
Hırsız McCord daha sonra duruşması sırasında yalan söylediğini ve üst düzey yetkilileri suçladığını kabul etti. En iyi Nixon yardımcıları John Ehrlichman, Bob Haldeman ve John Dean istifa etti.
Haziran’da Dean eski patronuna sırtını döndü ve Başkan’ı bir örtbas olayına doğrudan karışmakla suçladı. Temmuz ayında bir Beyaz Saray yardımcısı, Başkan’ın ofisindeki tüm konuşmaların gizlice kaydedildiğini ortaya çıkardı.
Yükleniyor
Bu, Nixon’ın kasetleri Senato’dan saklamak için sert bir mücadelesine yol açtı. Önce, seçilen transkriptleri teslim etti; sonra seçilen bantlar. O zaman bile, kasetlerde asla açıklanmayan gizemli 18 dakikalık bir ara vardı.
Sonunda, 24 Temmuz 1974’te Yüksek Mahkeme oybirliğiyle Nixon’ın “yürütme ayrıcalığı” iddiasını reddetmeye karar verdi ve Nixon’a tüm kasetleri teslim etmesini emretti.
Kayıtlar, Nixon’ın hırsızlıktan sonraki üçüncü günden itibaren olayı örtbas etmekle yakından ilgilendiğini ortaya çıkardı. CIA’in FBI’a soruşturmayı bırakmasını söyleme girişimi, istifa kararına yol açan dumanlı silahtı. Nixon, istifa etmezse suçlanacağını biliyordu. 8 Ağustos 1974’te istifasını açıkladı ve ertesi gün saat 11.35’te görevinden ayrıldı.
Nixon hiçbir zaman suçunu kabul etmedi ve Watergate’teki herhangi bir rolü için başkan yardımcılığından ayrılan Gerald Ford tarafından affedildi.
Shoffler, “WATERGATE benim için demokraside benim kadar küçük bir kişinin de ifşa olması durumunda kazanabileceği anlamına geliyordu” dedi. “Medya, demokrasinin işlemesinin başlıca nedenidir ve bunun örneği Watergate’tir.”
Ancak herkes Watergate’in iyinin kötülüğe karşı zaferini örneklediğine inanmıyor.
Yükleniyor
Muhafazakar bir siyasi analist olan Kevin Phillips, Kennedy suikastı ve Vietnam Savaşı gibi 10 yıllık bir felaket dizisinin sonunda gelen “Watergate, Amerikalıların kurumlara olan inancını aşındırdı” dedi.
“Amerika’nın kültürel dokusunun bir kısmı, 1960’lardan beri gerçekten kendini asla yeniden dokumadı” dedi. Medya, Nixon’ın düşüşünden gurur duysa da, “anketler medyanın Amerika’daki en popüler olmayan kurumlardan biri olduğunu gösteriyor – kimin düştüğü ve kimin başarılı olduğu konusunda hakem olduklarına dair çok fazla his var”.
20 yıldan uzun bir süre önce gazete için Bernstein’ı tutan eski bir ‘Washington Post’ editörü olan Stephen Isaacs, Watergate’in ilham veren binlerce genci gazetecilik okullarına göndererek gazeteciliği değiştirdiğini söyledi.
Ancak Watergate’ten sonra çok fazla muhabirin “öldürme içgüdüsü” vardı ve soruşturma yapmak istedi. Soruşturmaları çok maliyetli bulan yayıncılar da bu tür çalışmaları destekleyemeyecek kadar politik olarak muhafazakar olma eğilimindeydiler.
Ancak Amerikalılar Watergate’in etkisini tartışabilirken, 1960’larda dekolonizasyondan bu yana demokratik uyanışların ilk basın özgürlüklerine yol açtığı Afrika’ya kadar insanlara ilham verdi.
Bay Isaacs, “Watergate gazeteciliği ve gazetecinin rolünü değiştirdi” dedi. “Hiç (bir gazeteci) bir hükümdarı tahliye etmemişti.”
Kaynak : https://www.smh.com.au/world/north-america/from-the-archives-1972-watergate-revisited-20220531-p5aq07.html?ref=rss&utm_medium=rss&utm_source=rss_world