Tecavüz, kovuşturulması en zor suçlardan biri. Cinayetten sonra ortada bir ceset vardır. Bir tecavüzden sonra, tam tersine, hiçbir fiziksel kanıt olmayabilir. Çoğu zaman, bir suçun meydana geldiğine dair tek kanıt, çoğu zaman sanık tarafından reddedilen mağdurun sözleridir.Bu durumda makul şüphenin ötesinde, suçlayanın doğruyu sanığın yalan söylediğini kanıtlamak son derece zor olabilir. Genel halk – ve dolayısıyla jüri üyeleri – tipik bir tecavüzün ve inandırıcı bir iddianın neye benzediği konusunda derin yanılgılara sahip olduğunda, bu sorun katlanıyor.
Bu makale, en son yapılan araştırmalardan yararlanmanın yanı sıra, “mağdurun sözü – sanığın sözü” kanıtını tartmanın zorluğunu göstermek için kurgusal bir vaka çalışması kullanacaktır. Muhabirlerimiz cinsel saldırıya uğrayan çok sayıda gerçek hayat kurbanıyla röportaj yapmış olsa da, vakalarını ilgili kişilere zarar vermeden eksiksiz ve eşit bir şekilde sunmakta zorlandık. “Jane” ve “Joe” nun hikayesi kurgusal, ancak biz bunu bir davaya dönüşmeyen vakaların büyük çoğunluğunun tipik bir örneği haline getirmeye çalıştık.
“Jane 24 yaşında ve bir ofis asistanı. İki yıl önce bir meslektaşı olan Joe’nun ona tecavüz ettiğini söylüyor. İş çıkışı bir şeyler içmeye gittiler ve eve dönüş trenini kaçırdı. Dairesine geri döndüler. Oraya vardıklarında, defalarca “hayır” demesine rağmen onu tuttuğunu ve ona tecavüz ettiğini söylüyor. Kavga etmedi ya da çığlık atmadı. Olaydan bir yıl önce ofiste Noel partisinde öpüşmüşlerdi.
Joe, 40 yaşında bir bankacı. Söz konusu gece öpüştüklerini ve sonra rıza ile seks yaptıklarını, klasik bir tek gecelik ilişki olduğunu söylüyor: “tamamen işin içindeydi.” Şimdi “açıkça yalan söylüyor”.
Bu iki ifadeyle karşı karşıya kalan birçok kişi Joe’yu daha güvenilir bulacaktır. İnsanlar tecavüzün tipik unsurlarının Jane’in hikayesinde eksik olduğunu düşünür: saldırgan bir yabancı, tehdit veya incitmek için kullanılan bir silah, gözlerden uzak bir yer ve suçu hemen bildirmek isteyen bir kurban. Yanılıyorlar. Amerikalı komedyen Bill Cosby’nin yargılamasında uzman tanık olarak ifade veren adli psikiyatrist Barbara Ziv, “Cinsel saldırı konusunda en yaygın bilgiler yanlış” dedi.
Amerika’da 2018’de 127.000’den fazla tecavüz vakası polise bildirildi; İngiltere ve Galler’de Haziran 2019’da sona eren yılda 58.947 vaka rapor edildi. Kurbanların büyük çoğunluğu kadındı. Vakaların pek çoğunda olayın ihbar edilmesi bir yıldan fazla sürüyor. 2017’de İngiltere ve Galler’de bildirilen saldırıların dörtte birinden fazlası bir yıldan fazla bir süre önce gerçekleşti. Saldırıların yaklaşık %80’i kurbanın daha önce tanıdığı biri tarafından gerçekleştiriliyor.
Cinsel saldırıda tipik olarak ne silahlar ne de görünür yaralanmalar vardır. İngiltere ve Galler’de yapılan 2017 Suç Araştırması’na göre suç en çok kurbanın (% 39) ve suçlunun evinde gerçekleşiyor. (% 24). Tecavüzlerin sadece %10’u park veya sokak gibi halka açık bir yerde gerçekleşiyor. Tecavüz mağduru olduğunu iddia edenlerin yaklaşık üçte biri kimseye söylemediklerini , yarısından fazlasıysa sadece bir tanıdığına söyleyebildiğini ifade ediyor.Polise ihbarda bulunanların oranı %20’den az.
Christine Blasey Ford, Birleşik Devletler Senatosu nezdinde verdiği ifadede, Yüksek Mahkeme’ye aday olan Brett Kavanaugh tarafından onlarca yıl önce saldırıya uğradığını iddia ettiğinde, Başkan Donald Trump, böyle bir saldırıya maruz kalan herkesin doğrudan polise gideceği konusunda ısrar etti. Aslında cinsel saldırı ve tecavüz, en az rapor edilen şiddet suçlarıdır.
Mağdurlar, utanç veya bunun yardımcı olmayacağını düşünmek gibi bir dizi nedenden ötürü çektikleri sıkıntıyı bildiremezler. İşle ilgili nedenlerden dolayı saldırganlarıyla temas halinde kalabilirler. İlişkileri üzerinde bir kontrol duygusu kazanmanın veya kurmanın bir yolu olarak onunla flört edebilir veya onunla tekrar seks yapabilirler.
Jüri üyeleri bunu anlamakta zorlanabilir. Savunma avukatları kafa karışıklıklarından yararlanır.Bay Weinstein aleyhindeki iddialardan kısa bir süre sonra, “Mağdurların iddia edilen suistimalden sonra Harvey ile çok dostane pozlar verdiği fotoğraflar” ortaya çıktı. Bu tür kanıtlar, suçlayanın saklamaya çalıştığı devam eden bir ilişkiyi ortaya çıkardığında işe yarayabilir. Aslında devam eden bir ilişki gerçeği yansıtmakta oldukça yetersiz.
Bir silahın olmaması; eksik, belirsiz veya yanlış anılar; geç yapılan ihbar, tanıdık saldırgan ; rıza talepleri — hepsi, son derece yaygın olmalarına rağmen, tecavüz şikayetinin araştırmacılar tarafından reddedilme olasılığını artırıyor.
Geçmişte Batı’da, bugün Suudi Arabistan gibi yerlerde, bir kadının sözüne açıkça bir erkekten daha az önem verilir. Yasalar kurbanın “derhal itirazını(çığlık vb.)” ve ifadesinin “bayanlar yalan söylediği için” teyit edilmesini gerektiriyor. Illinois’deki Northwestern Üniversitesi’nden hukuk profesörü Deborah Tuerkheimer, Amerikan yargı sürecinin hala sistematik olarak suçlayıcıların güvenilirliğini azalttığını savunuyor. Suçlayanın önceki davranışı ve karakteri rutin olarak incelemeye alınıyor.
Deborah Tuerkheimer
Hikayemizdeki Jane‘i tanıyan veya onu tanıdığını düşünen insanlar, onun ifadesini daha inandırıcı bulurlar. Bir araştırmacı ve danışman olan Elaine Herskowitz, “Weinstein davasına, kurbanların halkın güvendiği tanınmış aktrisler olması yardımcı oluyor ” diyor. Brooklyn Hukuk Fakültesi’nde profesör olan Bennett Capers, Bay Weinstein’ın George Clooney’e benzememesi gerçeğini de ekliyor. Joe yakışıklıysa, hem erkek hem de kadınların ona inanma ihtimali artıyor.
Tecavüzcü ve mağdur arasındaki güç farkı ne kadar büyükse, ceza adaleti uzmanlarına göre bundan sıyrılma olasılığı da o kadar yüksek. Jüri üyeleri, özellikle seks işçisi, uyuşturucu bağımlısı veya ergen kurbanları reddetme eğilimindedir. Bir patron, işini kaybetmeyi göze alamayan bir temizlikçiyi taciz ettiğinde, ihbar edilmesi olası değildir. Ve eğer bunu yaparsa, jüri üyelerinin zihninde yüksek sosyal statüsü, suçu reddetmesine inanılırlık katabilir. New York’ta gözaltında ölen varlıklı bir cinsel suçlu olan Jeffrey Epstein, kurban olarak yıkılmış evlerden genç kızları seçti. Epstein ilk suçlandığında, bu muhtemelen avukatlarının mahkemeyi mağdurların sözüne güvenilemeyeceğine ikna etmesini kolaylaştırdı.
Jane polise gider. Ertesi gün neden rapor etmediği sorulduğunda, utandığını ve şikayetin hiçbir anlamı olmadığını düşündüğünü söyledi. Arkadaşı Sally’ye söyledi, ama başka kimse yok. Şu anda tecavüzü bildirmesinin tek nedeninin, #MeToo hareketi tarafından cesaret bulması olduğunu söylüyor.
Mağdurlar saldırıları bildirmenin anlamsız olduğunu düşünüyorsa, sebepsiz değildir. Amerika’nın Ulusal Ceza Adaleti Referans Servisi tarafından yakın zamanda yayınlanan bir çalışmada, araştırmacılar 2008 ve 2012 yılları arasında altı Amerikan mahkemesindeki tecavüz ve tecavüz teşebbüslerinin akışını takip etti. Kadınların 2.887 şikayetinin sadece beşte biri tutuklanmaya yol açtı. Bildirilen olayların yalnızca %1,6’sı için duruşma görüldü. Çalışmanın yazarlarından Linda Williams, “Polis ve savcılar, jürinin inanacağını düşündükleri vakaları temel alarak davaları seçiyor” diyor.
2018-19’da İngiltere, 2014’ten bu yana neredeyse üç katına çıkan polis raporlarının sayısına rağmen on yıl içinde en düşük tecavüz davası sayısına sahip oldu. FBI verilerine göre, Amerika’da polis 2018’de tecavüz dosyalarının yalnızca % 33’ünü (reddedilen davalar dahil) kapatmayı başarabildi.(1960’lardan bu yana en düşük oran) Tecavüz, hırsızlıktan sonra düşük başarı oranında 2. sırada bulunuyor.
Polis, Joe’yu sorgulamaya karar verir. Joe Jane’i yalan söylemekle suçlar. “Yeni bir ilişkiye başladığı için onu kıskandığını ve dikkat çekmek için tecavüze uğradığını iddia ettiğini söylüyor.
Yine Joe’nun hikayesi genel bir kabule uyuyor: Erkekleri taciz etmekle suçlayan kadınların büyük bir kısmının yalan söylediği fikri. Bir anketör olan Ipsos Mori’ye göre, Amerikalı erkeklerin % 57’si ve kadınların% 48’i “erkeklere yönelik cinsel tacizle ilgili yanlış suçlamaların çok yaygın olduğuna” inanıyor. Amerika’da yaklaşık 900 polis memurunun katıldığı bir diğer anketteyse polislerin yarısından fazlası tüm iddiaların %10-%50 oranında yalandan ibaret olduğunu düşünüyor. Her 10 polisten 1’i yalan ihbarların %50-%100 oranında olduğu kanısında. The Economist tarafından yapılan bir anket, #MeToo’nun ardından insanların yanlış taciz ve tecavüz iddiaları konusunda eskisinden daha fazla endişe duyduğunu gösteriyor.
Yalan ihbarların gerçek vakalara oranını bilmek imkansızdır. Ancak, güvenilir bir araştırmanın sonucunda, Massachusetts Üniversitesi’nden David Lisak yalan ihbarların %2-%8 oranında olduğunu söylüyor. Yanlışlıkla suçlananlar için süreç, telafisi imkansız sonuçları olan bir kabusa dönüşebilir. Ancak polis suçlayanların yalan söylediğini varsayarsa, tecavüz kurbanları öne çıkmayacak ve tecavüzcüler cezasız bir şekilde tecavüz edebilecektir. Cambridge Üniversitesi’nden John Spencer, “İstediğimiz şey, her iki tanıklığı da ciddiye alan bir sistemdir; bu, hepsine otomatik olarak inanmakla aynı şey değildir,”
Yanlış suçlamaların basmakalıp tecavüz unsurları içermesi daha olasıdır. (şiddet, yabancı saldırgan ve karanlık sokaklar) Los Angeles’taki vakalarla ilgili 2014 yılında yapılan bir araştırma, araştırmacılar tarafından yalan olarak kabul edilen tecavüz iddialarının dörtte üçünden fazlasının silah kullanımı, birden fazla şüpheli gibi unsurlar barındırdığı sonucuna varıldı.
“Müfettişler Jane’in suçlamasını incelemeye başlar. Hikayesinde birkaç boşluk var. Joe’nun evine nasıl geldiklerini veya daha sonra eve nasıl ve ne zaman döndüğünü kesin olarak hatırlayamıyor. Ama Joe’nun kanepesini, çıkardığı gıcırtılı ses de dahil olmak üzere çok ayrıntılı olarak anlatıyor. Joe’nun kanepesi gerçekten gıcırdıyor.
Komşular kavga sesi duymadıklarını söylüyorlar; ama Jane mücadele ettiğini zaten söylemiyor. Donduğunu söylüyor.
Fiziksel kanıt yok. Jane, fiziksel olarak yaralandığını iddia etmez. Hastaneye gitmedi. Her halükarda, Joe seks yaptıklarını reddetmiyor.
Telefon kayıtları Jane’in ertesi sabah arkadaşı Sally’ye mesaj attığını gösteriyor:
“En kısa sürede konuşmanız gerekiyor 😦 çağrı? X”.
Sally’nin günlüğü, Jane’in kendisine tecavüze uğradığını söylediğini doğrular.
Jane ayrıca karşılaşmadan sonraki haftalarda Joe’ya iki mesaj gönderdi:
“Sıkıldım. naber? x ”.
“Yaz partisine mi gidiyorsun? Umarım”
Joe cevap vermedi. Jane, Sally’ye mesaj gönderdiği gün, bir arkadaşına “bebeği becermekle” ilgili mesaj attı.”
Verilen ifadelerin yanında bu tip soruşturmalarda üç şeye odaklanılır. “Kurbanın hafızası, vücudu ve dijital ayak izleri.”
Zihnin saldırıları hatırlama ve unutma yolları, suçlayanın aleyhine olabilir. Travma anısı, bazı ayrıntıları dayanılmaz ayrıntılarla kaydederken, diğer ayrıntıları bulanık veya unutulmuş olarak bırakabilir. Harvard Tıp Fakültesi’nden Jim Hopper, “Hayatta kalma açısından bakıldığında bu çok mantıklı” diyor. “Beynimiz gelecekte nelerden kaçınmamız gerektiğini hatırlayacak şekilde gelişti, ancak odanın diğer tarafında olanları değil.” Alkol zorlukları artırır. İngiltere ve Galler’de kendileri tarafından bildirilen tecavüz kurbanlarının üçte birinden fazlası saldırıya uğradıklarında alkol içtiklerini söyledi. Aşırı içme, bayılmalara neden olabileceği gibi rıza kapasitesini de ortadan kaldırabilir. Orta düzeyde içki içmek bile çevresel ayrıntıların hafızasını bulanıklaştırabilir.
Vücut da insanların bekleyebileceği kanıtları mutlaka kaydetmez. Rıza dışı seks her zaman yaralanmaya veya fiziksel travmaya yol açmaz. Bunun bir nedeni, vücudun felç olduğu refleks bir tepki olan “tonik hareketsizlik” tir. İsveç’te yapılan bir araştırmada sorgulanan kurbanlara tecavüz vakalarının üçte ikisi tonik hareketsizlik belirtileri bildirdi. Feminist yazar Kate Harding, “Ask For It” adlı kitabında, “Kurbanların, tecavüzden sonra vulvaları gözle görülür şekilde parçalanmadıysa hala yalan söylediğinden şüpheleniliyor” diyor.
Dijital kayıtlar, yeni bir potansiyel kanıt kaynağıdır. Tanık ifadeleri ve diğer kanıtlar sonuçsuz kaldığında, jüri üyeleri suçlayanın hikayesi ile sanığın hikayesi arasında seçim yapmakta zorlanacaktır. Şüphelerini artırmak için, savunma avukatları genellikle suçlayanın güvenilirliğini yıkmaya çalışırlar.
Britanya’da polisin ve savcıların kurbanların telefon kayıtlarını düzgün bir şekilde soruşturmaması ve bunları savunmaya ifşa etmemesi bir dizi tecavüz vakasının çökmesine neden oldu. Mağdur avukatları telefon, e-posta ve sohbet kayıtlarına yapılan izinsiz giriş seviyesinin bir “dijital çıplak arama” anlamına gelmesinden endişe ediyor. Kurban Stafford beyanı olarak adlandırılan bir enstrümanı imzalarsa, doktorlar ve terapistlerden dahil olmak üzere onunla ilgili çok çeşitli dijital kayıtları inceleme altına alabiliyor. Bu tür bir giriş, mağdurların soruşturmacılarla işbirliği yapmayı bırakmasının bir başka nedenidir.
Soruşturmanın ardından savcı, yargılamaya devam etmek için yeterli delil olmadığına karar verdi. Ancak Jane’in hikayesi sosyal medyada yayılmaya başladı. Haberi gördükten sonra, Joe’nun ona aynı şeyi yaptığını iddia eden başka bir kadın öne çıkıyor. İsimsiz bir blog yazısı, 20 yıl önce stajyer olduklarında “süper ürkütücü” olduğunu ve “sürekli penisi hakkında konuştuğunu” iddia ediyor.
Jane ve Joe’nun çalıştığı bankanın insan kaynakları departmanı bir çöküşle karşı karşıya; birçok kadın ve bazı erkekler Joe’nun yanında rahatsız olduklarını söylüyor. Joe’nun yerel futbol kulübü, ondan kızlar takımının teknik direktörü olarak istifa etmesini ister ve kız arkadaşı onu terk eder.
Üç ay sonra, Jane işinden istifa eder; Joe’nun işyerindeki arkadaşları onu rahatsız etmektedir. Jane anksiyeteyle mücadele etmeye devam ediyor. Joe’nun yeni bir kız arkadaşı var ve aynı bankanın farklı bir bölümünde çalışmaya devam ediyor.
Sayının Önemi
CBS yönetim kurulu üyelerine Temmuz 2018’de Arnold Kopelson Les Moonves hakkındaki iddialardan bahsederken “30 kadının daha öne çıkıp bu tür şeyleri iddia etmesi umurumda değil, Les bizim liderimiz ve bu onun hakkındaki fikrimi değiştirmez.” dediği iddia ediliyor. Şirketin CEO’su Les Moonves’e yönelik tek bir cinsel taciz suçlaması bir anda çığa dönüştü. Pek çok benzer iddianın ardından. Bay Moonves zorla işinden alındı; İddialarla ilgili zaman aşımı süresi dolmamış olsaydı, yargılanabilirdi. Bay Moonves hala tüm iddiaları reddediyor.
Billy Cosby’nin yeniden yargılanması da sayıların gücünü gösterdi. Haziran 2017’de mahkemeye gelen ilk dava delil yetersizliğiyle sonuçlandı. Ancak yeniden yargılamada yargıç beş ek kurbanın ifade vermesine izin verdi. Tek bir resmi şikayetçi olmasına rağmen, destekleyici ifadelerin hacmi jürinin onu mahkum etmesine yardımcı oldu.Gerçekten de bazı tecavüzcüler, zaman içinde birden fazla kadına tecavüz edebilirler. – tecavüzle ilgili bazı ön kabullerin doğru olan nadir bir örneği- Birden fazla davacı, özellikle bağımsız olarak ortaya çıktıklarında, birbirlerini daha inandırıcı kılar. Ancak iddiaların sayısı ispatlanmasını yasal olarak kolaylaştırmaz.
Hukuk sistemleri başarısız olduğunda, insanlar başka yerlere bakarlar. Anonim erken uyarı ağları, kadınların tuvalet kapılarına tehlikeli erkeklerin adlarını yazmaları gibi örnekler çoğalıyor. Shitty Media Men listesi ve İngiliz siyasi çevrelerinde kullanılan Westminster Sex listesi gibi paylaşılan elektronik tablolar dijital eşdeğerlerdir.
İş için oluşturulmuş çevrimiçi araçlar artık mevcuttur. Şu anda pek çok üniversitede kullanılan bir sistem olan Callisto, saldırıları bildirme konusunda isteksiz olanlara iki seçenek sunar: bir rapor oluşturun ama dosyalamayın (ileride bildirmek isterlerse) veya failini “Eşleştirme” için kaydedin (üniversite yetkilileri yalnızca birkaç kişi aynı adı girerse bilgilendirilir). Kullanan kar amacı gütmeyen kuruluş, kullanıcıların kötüye kullanım bildirme olasılığının altı kat daha fazla olduğunu ve araca erişimi olmayan insanlardan çok daha erken sonuç aldıklarını iddia ediyor.
İddiaları ciddiye almada on yıllarca süren kurumsal başarısızlıktan sonra #MeToo, sosyal medyanın suçlayıcılara yeni bir dayanışma duygusu verme gücünü gösterdi. İddialar bazı ceza davalarının açılmasına ve kapananların yeniden açılmasına neden oldu. Ancak tecavüz mağdurları için adaleti sağlamanın veya saldırganları caydırmanın ne kadar zor olduğunu da gösterdi.
Orijinal Metin