Jim ve Della O’Brien 12 yıldır evliler. Jim 2019’da felç geçirdikten sonra, Della ona bakmak için işini bıraktı ve o zamandan beri onun ücretsiz bakıcısı oldu.
Jim O’Brien, 64
İlk bardakta aşktı. Della’nın çalıştığı barın müdavimiydim ve yağmurlu bir gecede beni eve bıraktı. Onu barın arkasında fark ettim – güzel olduğunu düşündüm. O zamanlar bekar olduğumla ilgili şakalar yapıyor ama mutlu olduğumu söyleyemem; Della ile tanıştığımda mutluydum. Numaraları değiştirdik ve ilk başta arkadaş olarak bir araya geldik – birbirimizin arkadaşlığından keyif aldık.
Evlenmeden sekiz yıl önce birlikteydik. Kasım 2019’da bir akşam işten sonra bara yürüyordum ve başım komik geldi. Dengemi kaybettim ve kendimi düzeltemedim. Felç sol tarafıma zarar verdi ve kendim için hiçbir şey yapamamamı sağladı. Hastanedeyken üç ay tüple beslendim ve kaslarım harap oldu.
Eve gidebileceğim için çok mutluydum ama bu kabusun başlangıcıydı. Bazı şeylerle uzlaşmak için mücadele ettim – ve bununla asla uzlaşmayacağım. İlk sokağa çıkma yasağının tamamı boyunca bir ruh görmedik, ama işin içinden sıyrıldık. Tartışmamaya çalışıyoruz: Daha fazlasını yaratmadan yeterince sorunumuz var. Della tam bir beygir. Daha fazla yardım etmeyi çok isterdim ama ne yazık ki yapamam – henüz değil.
İnme ilişkimizi değiştirdi – Della artık daha düşünceli olduğumu söylüyor. İşi gerçekten özlüyorum. Felç geçirdikten sonra inşaat mühendisi olarak işimi bırakmak zorunda kaldım. 15 yaşımdan beri çalışıyordum – yaklaşık 50 yıl – bu yüzden evde tıkılıp kalmak sistem için bir şoktu. Beni olduğu gibi etkileyeceğini düşünmemiştim.
Ben de büyük bir yürüyüşçüydüm; Northwich’ten Widnes’e yaz aylarında günde 20 milden fazla yürürdüm – şimdi 20 metre bile yürüyemiyorum ve sabahtan akşama kadar televizyon izliyorum. Rehabilitasyon egzersizlerimi yaparken kendime kızıyorum ama Della’ya yük olmaktan hoşlanmıyorum. Ben hiçbir zaman büyük bir konuşmacı olmadım ve onun tabağında yeterince var.
Ocak ayında Della için hayatı çok daha kolay hale getiren bir bungalova taşındık. Biraz normalliğe döndüğümde – biraz yürüyüş veya evde biraz çalışma – işler daha iyi olacak. Ben çok iyimserim. Düşmenin anlamı yok – asla pes etme, asla öl deme.
Della O’Brien, 55
Jim’le tanıştığımda, gündüzleri okulda yemek servisi şefi ve geceleri barmen olarak tam zamanlı çalışıyordum ve sekiz ve 15 yaşlarında iki çocuğu kendi başıma büyütüyordum. İlk kocam tacizci ve saldırgandı. Jim çok farklıydı: sessiz ve bir beyefendiydi ve çocuklarım onu severdi. Ondan 10 yaş büyüktü ve saçları dolgundu ve Richard Gere’e benzediğini düşündüm. Onu hala çok çekici buluyorum. Saçını kestiğimde, ‘Seni geri aldım – Richard Gere’im geri döndü’ diyorum.
İnme ikimizin de dünyasını alt üst etti. Ambulansla A&E’ye gittiğimizde, içimde büyük bir şeylerin yanlış olduğu hissine kapıldım. Hastaneye gittikten iki gün sonra zatürree oldu – o noktada eve gelip gelmeyeceğini bilmiyordum. Sonunda üç aydan fazla hastanede kaldı. Onun rızasıyla tüm birikimimizi Widnes’teki evimizi hazır duruma getirmek için kullandım: Merkezi ısıtma ve bir ıslak oda kurdum ve oturma odası alt katta bir yatak odası yapmak için bölündü.
Sağlık görevlileri onu bıraktığında, tekerlekli sandalyeden kanepeye nasıl transfer edeceğimi gösterdiler ve sonra ona tek başıma bakmak zorunda kaldım. Kesinlikle hiç yardım almadık. İşimden ayrılmak zorunda kaldım çünkü Jim’in tam zamanlı bir bakıcıya ihtiyacı var ve çalışmanın sosyal tarafını özlüyorum. Bugünlerde pek kimseyi görmüyoruz. Jim asla büyük bir konuşmacı olmadı, ama ben insanlarım ve sohbet etmeyi severim, bu yüzden çok zor oldu. Kendimi kafese kapatılmış bir kedi gibi hissettim.
Ona nasıl hissettiğini sorduğumda, her şeyi içinde tutuyor, bu gerçekten sinir bozucu – ama kendini açmakta giderek daha iyi oluyor. Tam zamanlı birine baktığında, kendini en son sıraya koyarsın. Artık uğraşmam gereken birkaç sağlık sorunum var ve kendime de bakmam gerektiğini anlıyorum. Televizyon izlemeye ya da okumaya vaktim yok – molam köpeği yürüyüşe çıkarmak. Jim yerleştiğinde, bazen çok yorgun olduğum için bir saatliğine kıvrılırım.
Felçten önceki hayat da harika değildi. Jim yoluna koyuldu. Her gece işten sonra bara giderdi. İşimi bitirip onu arardım ve o ‘Bara doğru yürüyorum canım’ derdi. Pub, pub, pub, futbol, futbol, futboldu ve hepsi bu kadardı. Artık daha yakınız. Artık bana ‘Sevgili’ diyor, ‘Sevgili’ değil. Onunla kalın ve ince bir şekilde sıkıştığımı gördü ve hiç olmadığı kadar iyi.
Bakıcılar Haftası 6 – 12 Haziran
Kaynak : https://newslanes.com/2022/05/28/how-we-make-our-relationship-work-a-stroke-blew-our-world-apart-but-brought-us-together/