Floransa Katedrali’nden çıktık, katedralin öndeki girişinin tam karşısındaki San Giovanni Vaftizhanesi’ne girmek için vaftizhanenin bronz kapılarının önüne geldik. Duomo Meydanı her zamanki gibi çok kalabalıktı; Giotto Çan Kulesi’ne, Floransa Katedrali’nin Kubbesi’ne çıkmak isteyenler uzun kuyruklar oluşturmuştu. Vaftizhane’nin ve Duomo’nun çevresi de turist kaynıyordu.
San Giovanni Vaftizhanesi, Floransa’nın en eski yapılarından biri. 1059-1198 yılları arasında romanesk mimari tarzda yapılmış sekiz kenarlı, üç katlı, beyaz çatılı, dışı renkli taşlar ve çizgili sütunlarla kaplı, küçük; fakat ilginç bir yapıydı Vaftizhane. Vaftizhaneyi katlı bir pastaya benzetenler varmış. Evet, mermerden yapılmış üç katlı bir pastaya benziyor; ancak insanda yeme isteği uyandırmıyor.
San Giovanni Vaftizhanesi, Floransalı katolikler için çok önemliymiş; pek çok sanatçı, Rönesans liderleri, Medici ailesine mensup kişiler, dünyaca ünlü İtalyan şair Dante Alighieri burada vaftiz edilmişler.
San Giovanni’nin ünlü mü ünlü kapılarının önünde durup uzun süre kapıları inceledik. Kapıların orjinalleri Museo dell’ Opera del Duomo’da sergileniyor, binadaki kapılar kopyaları.
Bu kapılar, Floransa’nın kara ölüm denilen vebadan kurtulması şerefine Heykeltraş Lorenzo Ghiberti tarafından yirmi yılda yapılmış. On panodan oluşan kapıların her panosuna İncil’de anlatılan hikayeler işlenmiş.
Ressam, heykeltraş, mimar, şair Michelangelo bu kapıları “Cennetin Kapıları-The Gates of Paradise” diye adlandırmış.
Önce San Giovanni Vaftizhanesi’nin ilginç binasını sonra da olağanüstü güzel kapılarını inceledik, doğrusunu söylemek gerekirse kendimizi kapılardan zor aldık, sonunda San Giovanni’ye girdik. Nefesimiz kesildi! Yapının içi dışından göz kamaştırıcıydı, sekizgen kubbesi çok yüksekti ve tüm kubbe altın renkli yüzey üzerine yapılmış fresklerle süslenmişti. Görüntü müthişti! Harikaydı! Küçük kilisenin tavanını ve duvarlarını kaplayan altın işlemeli resimlerin büyüsüne kapıldık, kilisenin uzun sıralarına sırt üstü yatıp dakikalarca zengin mozaikleri seyrettik. Bu mozaikler kentteki tek ortaçağ mozaikleriymiş. Sistine Şapeli’nin tavanındaki resimleri de yere sırt üstü yatıp seyretmek istemiştim; orada böyle bir şey olamazdı, ayakta bile zor duruyorduk; ama vaftizhanede bunu rahatlıkla gerçekleştirdik, şansımıza içerisi pek kalabalık değildi.
Ne zamandı tam olarak bilmiyorum, Floransa’daki Vaftiz Kilisesi’yle ilgili Discovery’de bir belgesele rastladım, aslında bu belgesel tam olarak bu kiliseyle ilgili değildi.
Konu, görme engelli ressamımız Eşref Armağan’ın bir şeyi görmeden nasıl çizebildiği ve çizdiklerini renklendirebilmesiydi. Görme engelli birinin resim yapması daha da fazlası bu resimleri renklendirmesi oldukça sıra dışıydı. Amerikalı bilim adamları Eşref Armağan’ı Amerika’ya davet edip beynini incelemişler, renkleri doğru kullanabilmesinin gizini çözmeye çalışmışlar. Amerikalılardan sonra İtalyanlar da ressamımızı İtalya’ya davet etmişler.
İzlediğim belgeselde, Eşref Armağan’ı İtalya’nın Floransa kentindeki Vaftiz Kilisesi’nin etrafında dolaştırdılar. Ressam Eşref Armağan, yapıyı elleriyle yoklayarak dolaştı. Daha sonra ilgililer onu, kilisenin bulunduğu meydana önceden yerleştirilmiş, bir masanın başına oturttular ve vaftiz kilisesinin maketini verip resmini yapmasını istediler. Eşref Armağan maketi elleriyle inceledikten sonra kilisenin resmini çizdi perspektif kurallarına uygun olarak.
Eşref Armağan’la ilgili yazılar okumuştum, onun bir sergisine gitmiş, resimlerinden çok etkilenmiştim. Onunla ve yaptığı resimlerle ilgili bir yazı da yazmıştım. Discovery’deki belgeseli büyük bir keyifle izledim, Eşref Armağan’ı daha yakından tanıdım; ayrıca Floransa’daki San Giovanni Vaftizhanesi’ndeki altın yaldızlı resimleri nasıl hayranlıkla seyrettiğimizi anımsadım.
Bir sanatçıyı tanıdıktan, bir yeri gördükten sonra o kişiyle ya da yerle ilgili etkinlikler, programlar insanın ilgi alanına giriyor. Ve insan daha önce yaşadıklarını anımsayıp geçmişe yolculuk yapabiliyor.