Eski Babilliler Ne Tür Yemek Yiyordu?
Eski Babil mutfağı, inek, koyun, keçi, domuz, geyik ve kümes hayvanlarının yanı sıra yumurta, balık, kabuklu deniz ürünleri ve hatta kaplumbağalardan elde edilen etleri içeren zengin ve çeşitliydi. Akad kayıtları 21 farklı et güveci tarifi ve dört farklı sebze güveci tarifi sağlıyordu.
Eski Babilliler tarafından yenen sebzeler arasında pancar, bezelye, roka, marul, şalgam, baklagiller (nohut gibi) ve mantar bulunur. Sarımsak, yeşil soğan ve pırasa gibi tüm ilgili bitkilerle birlikte soğanı yemeklerinde kullanmaya özellikle düşkündüler. İnci arpa ve yulaf da dahil olmak üzere tahıllar da yaygındı.
Eski Babillilerin zevk aldığı meyveler arasında elma, incir ve nar bulunur.
Eski Babilliler özellikle yemeklerini tatlandırmakla ilgilendiler ve çeşitli otlar ve baharatlar kullandılar. Bunlar arasında nane, kişniş ve frenk soğanı da vardı. Salamura balık sosu (siqqu) gibi çeşniler de kullanılırken, yemeklerin tatlandırılmasında bal, hurma, üzüm suyu ve kuru üzüm tercih edildi.
Yemek pişirmek için susam, keten tohumu ve zeytinyağının yanı sıra sade tereyağı ve hayvansal yağlar gibi çeşitli sıvı ve katı yağlar kullanıldı.
Yemeklerini süslemek için taze yeşillikler, tavuk taşlıkları, hamur işi kabukları ve hatta kuş tüyleri kullanan eski Babilliler için yemeğin sunumu önemliydi.
Sıcak taş tabakta cızırdayarak servis edilir, sisig favori pulutan (bira yemeği) Filipinliler arasında. Et, esas olarak domuzların yüzünün parçalanmış kısımlarıdır - Filipinler'de, hayvanın hiçbir kesimi boşa gitmez. Bazı tarifler, daha kremalı bir doku vermek için mayonez veya çiğ yumurta (sıcakken karıştırılacak) kullanır, ancak klasik yol domuzun beynini yemeğe dahil etmektir.
Tanrı Kim? Tanrı'nın Ezoterik Metafizik Versiyonu
Ezoterik, içsel ve gizli anlamına gelir ve çoğu dinin birbiriyle çeliştiği yerde tam tersi doğrudur.
Tanrı Kim? Corpus Hermeticum
Bu eski metin, M.Ö. Antik Helenistik dönem Yunanlılar.
Kadim külliyat çok antropomorfik bir İbrahimi unsura sahiptir.
Okuduğunuzda erkeksi bir baba Tanrı hissine kapılabilirsiniz.
Şimdi açık olsaydı, olmazdı. Çünkü tezahür ettirilen her şey oluşa tabidir, çünkü tezahür ettirilmiştir. Ama Görünmeyen ebediyen vardır, çünkü tezahür ettirilmek istemez. Bilişim Teknoloji her zaman vardır ve diğer her şeyi tezahür ettirir.
Kendisinin tezahür etmemiş olması, her zaman var olan ve tezahür eden, O tezahür ettirilmez. Tanrı kendini düşünerek-tezahür ettirmez, O, her şeyin apaçık olduğunu düşünür.
Bunun içinMaddenin daha ince olan kısmı havadır, havanın ruhudur, ruhun akıl ve aklın Tanrı.
https://www.sacred-texts.com/chr/herm/hermes4.htm
Corpus Hermeticum, Tanrı'nın doğası hakkındaki en eski hermetik metindir.
C: O halde, sen ne dersin, Tanrı mı?
H: Bu nedenle Tanrı Akıl değil, Akıldır. Tanrı Ruh değildir, çünkü o Ruh Tanrı Işık değildir, ama Işık olduğu için.
Sacred-texts.com/Corpus-Hermeticum-Asclepius'a
Kybalion: Tanrı'nın Hermetiğin Planları Felsefe
William Walker Atkinson (Üç İnisiye) Kybalion'u 1912'de yazdı.
NS hermetik metinlerin devamı, ama daha ayrıntılı bir şekilde ve bir yaratılış hikayesi değil.
Kybalion, bu durumda Tanrı'ya “All” atıfta bulunur, çünkü söylediği anlamına gelir.
Var olan her şeyin ve her şeyin “Hepsi”'idir.
İskandinav mitolojisinin All-babası gibi düşünüyorum.
Bu derslerde hem antik hem de modern dünyanın en büyük düşünürlerinden bazılarının örneğini izledik. Hermetik. Üstatlar bu Temel Güç'ü bu Tözsel Gerçeklik olarak adlandırmışlardır.–tarafından “TH ALL'nin hermetik adı,” tarafından uygulanan birçok terimden en kapsamlı olduğunu düşündüğümüz terimdir. İsimleri ve terimleri aşan BU'ya adam. – Kybalion
Metafizik Tanrı Kimdir? Tanrı Kartalın Şamanik Versiyonları
Kadim şamanlar, insanların metafizik dünya hakkında derin bilgisi olan görücülerdi.
Onlar kelimenin tam anlamıyla gündelik dünyanın enerji liflerini gördüm “Kartal” dedikleri yerden çıkan.
NS Tanımlanamaz Güç, sekiz büyük banttan geçen üç dev yayılım demeti aracılığıyla farkındalık bahşeder.. Bu demetler oldukça tuhaf çünkü görücülere bir renk hissettiriyorlar. –Don Juan Matus
Kartalların yayılımları her canlı varlığa yayar.
Sonsuzluğa uzanan parlak liflerdir.
Şamanlar bunlara enerji iplikleri veya dizileri olarak atıfta bulunur ve kuantum fizikçileri de öyle.
olduğunu söylemek için Tanımlanamaz Güç, yayılımları aracılığıyla farkındalık bahşeder, tıpkı dindar bir adamın Tanrı hakkında söyleyeceği şeye benzer., Tanrı sevgi yoluyla yaşam bahşeder. Ancak, iki açıklama aynı bakış açısından yapılmamıştır. Ve yine de aynı şeyi ifade ettiklerini düşünüyorum. fark Görenler, Tarif Edilemez Kuvvetin nasıl bahşettiğini görürler. yayılımları ve dini aracılığıyla farkındalık erkekler, Tanrı'nın sevgisi aracılığıyla nasıl hayat bahşettiğini görmezler. – Don Juan Matus
Kuantum Tanrı'nın Fizikçi Versiyonu (Şamanik ile Aynı mı?)
sicim teorisi
Nasıl oldu da bir şaman modern bir fizikçiyle aynı sonuca varabildi!
Sicim teorisi durumları daha yüksek boyutlu enerji döngüleri temelleri oluşturur atomik gerçekliğimizin.
“Sicim teorisi, bir doğayı düşünerek doğanın daha derin bir tanımına yönelik bir girişimdir. temel parçacık küçük bir nokta olarak değil, titreşen sicimin küçük bir döngüsü olarak” - Edward Witten
Dizeler, çizgiler, onlara ne derseniz deyin, TÜM şeylere “şekil” verir.
onları şöyle düşün her biri bir gerçeklik frekansı olan bir gitarın telleri.
Piyano, farklı boyutsal frekansları barındıran gerçekliğin ölçeğidir.
Bir oktav, 12 tuşlu bir oktav oluşturan 7 majör anahtar ve 5 minör içerir.
Sicimler bölünerek ve yeniden birleşerek etkileşime girebilir, böylece atomlardaki elektronlar ve protonlar arasında gördüğümüz etkileşimleri yaratır. Böylece, sicim teorisi ile atom ve nükleer fiziğin tüm yasalarını yeniden üretebiliriz.. “dizelere yazılabilen melodiler#8221 kimya kanunlarına uygundur.. Evren artık geniş bir dizi senfonisi olarak görülebilir.” -Michio Kaku
Orpheus Ağıt Eurydike, c. 1861–65
Ünlü manzara ressamı Corot, doğrudan doğadan çalışmaya kendini adamış sözde Barbizon okulunun önde gelen üyeleri arasındaydı. Ama aynı zamanda rüya gibi fantastik manzaraların ressamı olarak da aktifti. Gluck'un ünlü operasının yapımına tepki olarak birkaç eser üstlendi. orfeo, tüm dinleyicilerini, hatta hayvanları bile büyüleyen müzisyen Orpheus'un klasik efsanesine dayanmaktadır. 1861'deki Salon'da sergilenen Corot'nun Orpheus resimlerinin en büyüğü bugün Houston Güzel Sanatlar Müzesi'nde. Daha küçük olan Kimbell tablosu, operanın ilk perdesinin başlangıcını tasvir ediyor. Orpheus'un güzel gelini Eurydice, bir yılanın ısırmasından yeni öldü. Yasta, lirini üç kadın arkadaşına çalar. O eski moda giyinmiş, yoldaşlar ise İtalyan halk kostümleri giymiş daha çağdaş görünüyorlar.
Köken
Alfred Sensier [1815-1877], Paris.
William H. Vanderbilt [1821-1885], New York tarafından, muhtemelen 1880'lerde satın alındı
Aralık 1885'ten sonra George Washington Vanderbilt'e [1862-1914] miras yoluyla
G. W. Vanderbilt'ten Metropolitan Museum of Art, New York'a, c. 1902 ila muhtemelen 1920
miras yoluyla c. 1914'ten Brig'e. General Cornelius (“Neily”) Vanderbilt III [1873-1942]
1942'de Bayan Cornelius Vanderbilt III'e (Grace Graham Wilson) [1873-1953], New York'a, 1945'e kadar
Perspektif, Piero della Francesca ve Leonardo da Vinci
XV yüzyılın en büyük yeniliği, perspektifin keşfidir. Brunelleschi ve Leon Battista Alberti'nin çalışmaları sayesinde sanatçılar, peyzajın daha kesin bir temsilini sağlayan kuralları ve teknikleri bilip deneyimleyebilirler. Piero della Francesca (1416 – 1492), ressam olduğu kadar matematikçiydi. Resimlerini geometrik bir düzende kurar ve daha sonra De Prospectiva Pingendi adlı kitabında kodladığı kuralları titizlikle kullanır. Piero, Urbino Dükleri Çifte Portresinin arka planında yer alan sonsuz manzaraları temsil eden bir perspektifi benimser. İsa'nın Vaftizinin arka planındaki manzarada, ayrıntılar yüksek bir hassasiyetle işlenir. En ön planda başlayan ağaç sırası, kişiler ve nesneler arasındaki mesafe ve oranlar hakkında kesin bir fikir verir. Gökyüzünün rengi, mesafeyi ve derinliği göstermek için ufkun yakınında kaybolur.
Leonardo, yazılarında 'Caerial perspektif' kuramını kurar. Uzaktaki nesnelerin atmosferin etkisiyle insan gözüne kaybolduğunu gözlemler. Müjde gibi erken dönem çalışmalarında, arka planda dağların mesafesini göstermek için bu tekniği, ünlü "fumato"yu kullanır. Aynı tekniği Mona Lisa'nın arkasındaki çok tartışılan manzarada da buluyoruz.
Piero della Francesca, İsa'nın Vaftizi (1450-1460) Londra Ulusal Galerisi
Adalu, çeşitli baharatlar ve baharatlarla birlikte pişirilen fasulye ve mısır karışımıdır. Nijeryalıların çoğu, büyürken bu lezzetli yemekten çok yediler ve buna derin bir sevgileri var.
Bir gurme iseniz ve Nijerya'da bir yemek turu yapmak istiyorsanız, neden +234-700-868-7476 veya [email protected] numaralı telefondan bizimle iletişime geçmiyorsunuz veya bir en düşük fiyatlı seyahat fırsatları burada
Listemiz hakkında ne düşünüyorsunuz? Belki de listede olması gerektiğini düşündüğünüz daha birçok yemek biliyorsunuzdur? Yorumunuzu aşağıya bırakın ve bize bildirin. Ayrıca seyahat hikayelerinizi [email protected] adresine de gönderebilirsiniz. Bizi twitter, facebook ve instagram'da takip edin
*Bu makale http://www.hfmagazineonline adresinden uyarlanmıştır. com/nijeryalı-gıda-hızlı-tadı 20-popüler-naija-gıdaları/
Chinenye Emezie-Egwuonwu yazar ve deneme yazarıdır. Okumayı, yemek pişirmeyi seviyor ve gününü dekor dergilerinin sayfalarına gömülerek geçirmekten çekinmiyor! Afro Turizm'de yardımcı editörlük yaptı.
İskandinavların Garip Tatil Lutefisk Geleneği
Kapılar sabah 11'e kadar açılmasa da, Madison, Wisconsin'deki Lakeview Lutheran Kilisesi'ndeki otopark bir Cuma sabahı dolmaya başladı bile. İçeride gönüllüler yoğun bir şekilde sofraları kuruyor, kaynayan tencereleri karıştırıyor ve haftalardır planlayıp hazırladıkları tabakları tabaklara koyuyor. Dışarıda, Nordik kazaklarla süslenmiş pembe yanaklı lokantalar, eritilmiş tereyağına batırılmış yıllık kostik suyuna batırılmış morinanın tadına bakmak için sabırsızlanarak merdivenlerden yukarı çıkıyorlar.
“lutefisk'i seviyorum! Bana göre tadı güzel,' diyor Nelson Walstead gülerek. Norveç asıllı bir Amerikalı olan Walstead, Lakeview Lutheran'ın yıllık lutefisk yemeğinin baş organizatörü. “Geleneği yaşattığımızı ve bunu gelecek nesillere aktardığımızı bilmek beni iyi hissettiriyor,” diyor.
Vikinglerin soyundan gelenlerin, belki de tarihin en sert adamlarının, yakıcı ve son derece tehlikeli bir maddeyle hazırlanan bir yemeği kutlamaları çok doğal görünüyor. Lye (lut)—'de muhafaza edilen lutefisk—morina balığı (fisk), kimyasallara batırılmış, jelatinimsi balıkları sıcak ve samimi bir gülümsemeyle sunan İskandinav-Amerikalılar arasında hem bir incelik hem de bir gelenektir. Lütefisk veya lütfisk İsveççe, Norveç, İsveç ve Finlandiya'nın bazı bölgelerinde geleneksel bir yemektir.
Ancak bugün İskandinavlar nadiren lutefisk yiyorlar. Amerika Birleşik Devletleri'nde çok daha fazla lutefisk tüketilir, bunun çoğu kilise ve tekke bodrumlarındadır. Aslında, kendi kendini "dünyanın başkenti" ilan eden #8220lutefisk, Norveç'te değil, Madison, Minnesota'da, burada “Lou T. Fisk” adında bir fiberglas morina balığı bu kostik balığı seven kasabanın ziyaretçilerini ağırlıyor. Lutefisk yemeği, Yukarı Ortabatı ve Kuzeybatı Pasifik'te veya büyük bir İskandinav-Amerikan nüfusunun olduğu herhangi bir yerde, Lutheran kiliselerinin ve İskandinav kardeşlik gruplarının puanlarında yıllık bir sonbahar ve kış geleneğidir. Garip bir şekilde, göçmenlerin bu çocukları, onları atalarının evlerine bağlayan bir geleneği kutluyorlar, hatta birçok İskandinav taşınmış olsa bile.
İskandinav kültür bilgini ve filmin yaratıcısı Carrie Roy, "Bu akşam yemekleri hem aileler hem de topluluklar için önemli gelenekleri temsil ediyor ve bazıları için kültür ve mirasla değerli bir bağlantı" diyor. Kutsalın Titreyen Saygısızla Buluştuğu Yer: Lutefisk'in Kamusal ve Özel Alanlarını Keşfetmek “Yemek geleneği kesinlikle İskandinavya'dan gelse de, göçmen topluluklar—özellikle kiliseleri ve kültürel miras lojmanları—lutefisk yemekleri olgusunun gelişmesinde büyük rol oynamıştır.”
Lutefisk, geleneksel olarak Norveç açıklarındaki soğuk sularda yakalanan morina balığı olarak başlar. Daha sonra deri hissini ve oluklu mukavvanın sertliğini elde edene kadar kurutulur. Tek başına su balığı yeniden oluşturamaz, bu nedenle kostikte ıslatılır. Evet, lye, kanalizasyonları açmak ve cinayet kurbanlarını bertaraf etmek için kullanılan, alüminyumla temas ettiğinde patlayan endüstriyel kimyasal. Bu arada, simitlere derin, parlak kahverengi veren, taze zeytinleri yemek için sertleştiren aynı kimyasaldır ve simitlerin bu yiyecekleri parlatmasını sağlayan şey, lutefisk gibi bu gerçeğin reklamını yapmayın. Balık daha sonra tekrar tekrar durulanır ve yemek pişirmek ve yemek için gönderilmeden önce. Ancak yine de toksik olana o kadar yakındır ki, Wisconsin eyaleti iş yeri güvenliğini düzenleyen yasalarının 101.58 (2)(j)(f) Bölümünde lutefisk'i zehirli bir madde olarak sınıflandırmaktan özellikle muaf tutmaktadır.
Lokantalar aile tarzında servis edilen dumanı tüten lutefisk tabaklarını yerken Lakeview Lutheran'daki merdivenlerden güçlü bir balık kokusu yayılır. Eritilmiş tereyağı, kolay dökmek için seramik sürahilerde bulunur, ancak diğer akşam yemeklerinde hardal veya krema sosu bulunur. Balığın kendisi pul pul ve hafif yarı saydam beyaz renktedir. Bazı yerlerde hala sağlam olsa da, balıklar kaygan ve biraz yumuşacık olma eğilimindedir ve tüm tabak masadan aşağı inerken biraz titrer.
Yemeğin geri kalanı oldukça standart bir nişastalı mevsimlik yemek listesidir: soslu patates püresi, kremalı lâhana salatası, kızılcık, yeşil fasulye ve patates püresinden hızlı bir bakışta neredeyse ayırt edilemeyen büyük bir kase rutabaga püresi. Görünüşte unlu tortillaya benzeyen İskandinav patates gözleme, masanın ortasında tereyağı çubukları ve her zamanki sos olan kahverengi şeker kaselerinin yanında duruyor.
Lutefisk, akşam yemeklerinde bile polarize edici bir yemektir.
Eşyalara dokunmayacağım. Benim karım Norveçliydi, diyor Ed, Lakeview'in yemeğine on yıldan fazla bir süredir gelen Ed. Yine de gelmeyi seviyorum. Ve ben gerçekten sol tarafı seviyorum!”
Yanlış ellerde, lutefisk sümüksü bir glopa dönüşebilir. Nefret edenler için her zaman köfte, farklı etnik kökenden eşlerle İskandinavyalıların karma evlilikleri için elle sarılmış bir barış hediyesi, lutefisk'in dokusuna ve yoğun kokusuna karşı çıkan İskandinav kanı taşıyanlar için her zaman köfte var.
Lutefisk severlere sıkça sorulan acıklı soru: “Eğer bu kadar güzelse neden yılda bir kereden fazla yemiyorsunuz?”
“Lutefisk, nefret etmeyi sevdiğiniz maddedir”, diye yazıyor Roy. Şakalar için zengin bir maddedir ve bu nedenlerden dolayı, sevilenden kötülenene kadar değişen ilginç bir çekicilik yelpazesine sahiptir.
Bugün İskandinavlar nadiren lutefisk yiyorlar. Amerika Birleşik Devletleri'nde çok daha fazla lutefisk tüketilir, bunun çoğu kilise ve tekke bodrumlarındadır. (Kyle Nabilcy / Flickr'ın izniyle) Lutefisk, İskandinav-Amerikalılar arasında hem bir incelik hem de bir gelenektir. (Kyle Nabilcy / Flickr'ın izniyle) Menüde lutefisk olduğunda, Wisconsin, Madison'daki Lakeview Lutheran Kilisesi'ndeki otopark erken doluyor. (Kyle Nabilcy / Flickr'ın izniyle)
Ancak bu kötü şöhretli koku son yıllarda düzeldi. Kapalı ticari fırın kurutucuları ve kostik arıtımı dahil olmak üzere modern işleme yöntemleri, balıkların daha iyi kokmasını veya en azından daha az kokmasını sağlar. Kül suyu, tereyağının maskelemeye yardımcı olduğu belirgin bir kül tadı bırakır. Yine de, az sayıda insan artık evde sıfırdan lutefisk yapıyor, bunun yerine mağazadan vakumlu olarak satın almayı tercih ediyor. Bununla birlikte, eskilerin kokulu koku hafızasını arayanlar, onu, alışveriş yapanların kendilerini ıslatmak için kurutulmuş balık satın alabilecekleri yıllık lutefisk tadımına ev sahipliği yapan bir Minneapolis kurumu olan Ingrebretson's Scandinavian Foods'ta bulabilirler. Çok fazla alıcı yok.
Lutefisk'in nereden ve ne zaman ortaya çıktığını kimse tam olarak bilmiyor. Hem İsveçliler hem de Norveçliler, kendi ülkelerinde icat edildiğini iddia ediyorlar. Yaygın bir efsaneye göre Viking balıkçıları morinalarını uzun huş ağacı raflarında kurutmak için asarlar. Bazı komşu Vikingler saldırdığında, balık raflarını yaktılar, ancak Kuzey Denizi'nden gelen bir yağmur fırtınası ateşi söndürdü. Kalan balıklar, bazı aç Vikingler morina balığını keşfetmeden, yeniden oluşturmadan ve bir ziyafet çekmeden önce aylarca yağmur suyu ve huş ağacı külü birikintisine batırıldı. Başka bir hikaye, Aziz Patrick'in İrlanda'daki Viking akıncılarını kostik suyuna batırılmış balıkla zehirleme girişimini anlatır. Ancak Vikingler onları öldürmek yerine balığın tadını çıkardılar ve onu bir incelik olarak ilan ettiler. Patrick'in Vikingler İrlanda'ya saldırmadan yüzyıllar önce yaşadığı gerçeğini önemsemezseniz harika bir hikaye olur.
Kökeni ne olursa olsun, İskandinavlar yüzyıllardır lutefisk yemiştir. Korunmuş morina balığı, güçlü bir balıkçılık geleneğine sahip dünyanın bir bölgesinde nesiller boyu ailelere uzun kış aylarında protein sağladı. Lye, sabun yapmak ve yiyecekleri korumak için kullanıldı. Kayın veya huş ağacından odun külünü suda kaynatıp sonucu süzerek mutfakta kolayca hazırlandı. Lutefisk ilk olarak 1555'te Norveç edebiyatında, hazırlanmasını ve uygun servis yöntemini tanımlayan Olaus Magnus'un yazılarında ortaya çıktı: bol tereyağı.
İskandinavya'daki uzun geçmişine rağmen, lutefisk artık çok az insanın tüm kış dayanacak yiyecekleri saklaması gerektiğinden gözden düştü. Aslında, Norveç ulusal yemeği lutefisk veya hatta balık bazlı değil, farikal, kuzu ve lahana güveci.
'Norveç'te biraz lutefisk görüyorsunuz ama hiç sahip olmamış birçok insan bulacaksınız. Norveç'te bir yıl geçiren ve kitabı yazan Minnesotalı Eric Dregni, İskandinavya'da burada var olan lutefisk kültürü olmadığını söylüyor.Morinaya Güveniyoruz: Norveç Rüyasını Yaşamak deneyimleri hakkında. Bunu devam ettiren ve toplumsal bir olaya dönüştüren göçmenlerdir.”
Oslo'daki Norveç Mutfak Akademisi'nden Andrine Wefring de aynı fikirde. İnsanlar genellikle Noel'de hala onu yer ve kışın bazı restoranlarda bulabilirsiniz. Ama kilise yemekleri? Hayır, bu burada olmaz, diyor.
Yoksulluk ve geleneksel tarım uygulamalarının çöküşü, 950.000'den fazla Norveçli'nin 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Amerika'ya gitmek için evlerini terk etmesine neden oldu. Sadece İrlanda, nüfusunun büyüklüğüne göre daha büyük bir göç yaşadı. Yoksul İskandinavların yiyeceği olan Lutefisk, göçmenleriyle birlikte Amerika Birleşik Devletleri'ne geldi. Bugün, yaklaşık 4,5 milyon Norveç vatandaşı olduğu için, esas olarak Norveç mirasına sahip neredeyse çok sayıda Amerikalı var. Ve göçmenlerin soyundan gelenlerin çoğu, Kuzeyli geçmişleriyle bir bağ kurmanın özlemini çekiyor; bu, çekici gelenden daha fazla titreyen ve itici görünen bir geçmiş olsa bile.
New York Üniversitesi'nde göçmenlik tarihi profesörü olan Hasia Diner, 'bu bir dayanışma sembolü' diyor. “Lutefisk gibi yiyecekler geçmişte yoksulluğun işaretleri olabilirdi, ancak daha müreffeh günümüzde onları yiyerek tüketicilere nereden geldiklerini ve ne kadar yol kat ettiklerini hatırlatmaya hizmet ediyorlar.”
Profesör Diner, sonraki Amerika doğumlu nesillerin bu göçmen gıdalarını rahatsız edici bulmasının yaygın olduğunu belirtiyor. “Bazı kişiler onları iğrenç bulabilir, ancak yine de geçmişin özgünlüğünün işaretlerini sunuyorlar” diyor.
Belki de lutefisk'in mide bulandırıcı yönleri, İskandinav-Amerikalılara çekici gelmesinin bir parçasıdır: Kül suyu içinde kurutulmuş morina yemek, atalarının uygulamalarıyla gerçek bir bağlantı kurmak için yeterince mantıksız geliyor.
Lakeview Lutheran'daki gönüllüler, 4 Kasım akşam yemeği için 1000 pound lutefisk pişirdi. Ayrıca, Eylül ayında kilise mutfaklarında başlayan emek yoğun bir işlem olan 235 düzine yaprak yaprağı da yuvarlayıp ızgara yaptılar. 60. yılına giren lutefisk yemeği, yaklaşık 1000 kişiyi sofraya çekiyor. Gelirler, kilisenin sosyal yardım ve misyon çalışmalarını desteklemektedir.
Lakeview Lutheran'ın papazı Dean Kirst, 'Her yıl bunu başarmak için tonlarca iş' diyor. “Fakat bu, Avrupalı atalarımızın bir zamanlar daha müreffeh zamanlarda olmamıza rağmen çok mücadele edip acı çektiğini hatırlamamıza yardımcı oluyor.”
Akşam yemeklerinde tüm İskandinavlar yok. Papaz Kirst, lutefiskini Asyalı bir esinti ile tercih eden Çinli-Amerikalı bir kadın için bir şişe soya sosu almak için buzdolabına koşuyor.
Amerika Birleşik Devletleri'nde bile bu yemeklerin geleceği belirsiz. Göçmen kuşağı köklerinden uzaklaştıkça lutefisk tüketimi azaldı. Onu sevenler, onu yiyerek büyüyenler olma eğilimindedir, ki bu gitgide daha az oluyor. 2001'de Norveç Balık Bilgi Kurulu, yurtiçinde ve yurtdışında daha genç yiyicilere ulaşmak için, kabaca “Lutefisk severler daha çok sever' anlamına gelen bir slogan kullanarak lutefisk'i afrodizyak olarak markalamak için bir promosyon başlattı. Minneapolis'teki Olsen Foods da bir lutefisk pazarlıyor Meşgul çalışan aile için TV yemeği.
Papaz Kirst, kilisesinin lutefisk yemeğine katılımın azaldığını gördü. “İnsanların eskiden akşam yemeğini çıkarmak için ayırdıkları zamanları yok ve üyeliğimiz değişiyor”, diyor.
Ancak gelenekseller arasında lutefisk, tatil sezonunun sevilen bir parçası olmaya devam ediyor. Birçoğu, sonbahar ve kış boyunca lutefisk, tarih ve iyi İskandinav tezahüratını doldurmak için kiliseden kiliseye seyahat edecek.
Walstead, “Bu’, iyi yemeklerin birleşimidir—burada iyi balık yaparız—ve gelenek”, diyor. “umarım hiç durmaz.”
Yaşlı Pliny, Doğa Tarihi John Bostock, M.D., F.R.S., H.T. Riley, Av., B.A., Ed.
Gözatma çubuğunu gizle Metindeki mevcut konumunuz mavi ile işaretlenmiştir. Başka bir konuma atlamak için satırda herhangi bir yere tıklayın:
Bu metin aşağıdakilerin bir parçasıdır:
Perseus Kataloğunda şunları arayın:
Parçalara ayrılmış metni görüntüle:
İçindekiler:
ÇATLAK. 2.—BÜYÜ SANATI NE ZAMAN VE NEREDE BAŞLADI: İLK KİŞİLER TARAFINDAN UYGULANMIŞTIR.
Aslında, bu sanatın bize ulaşan tek profesörleri, Media'dan Apusorus 6 ve Zaratus, Babylonia'dan Marmarus ve Arabantiphocus ve Asur'dan Tarmoendas hakkında kulaktan dolma bile olsa bir şeyler bilen çok az kişi var. varlıklarının en ufak hatırasını bırakmamış adamlar. Ama hepsinden daha şaşırtıcı olan şey, Homeros'un Truva Savaşı'nı anlatan 7 öyküsünde bu sanat hakkında tamamen sessiz kalması ve Ulysses'in gezintileriyle ilgili öyküsünde o kadar çok çalışmanın ele alınması gerektiğidir. Proteus'a ve Sirenlerin şarkılarına ilişkin açıklamalarının bu anlamda anlaşılmasını ve Circe'nin ve Aşağıdaki gölgelerin toplanması, 8 yalnızca büyücülerin uygulamalarına atıfta bulunur. Ve sonra, daha yakın zamanlara gelirsek, hiç kimse bize büyücülük sanatının tüm din hizmetlerine ayrılmış bir şehir olan Telmessus'a9 nasıl ulaştığını veya hangi dönemde gelip Teselya'nın hanımlarına ulaştığını söylemedi. 10. isim, bizim dünyamızda, yabancı ülkelerden gelen, hatta kendi aralarında bile tanıtılan bir sanatı icra edenlerin lakabı olarak çoktan geçmiştir. 11 Çünkü Truva Savaşı günlerinde Tesalya, Chiron'un becerisine borçlu olduğu için bu tür çarelerle 12 yetiniyordu ve sadece 13 yıldırımı Mars'ın savurduğu yıldırımlardı. 14 Gerçekten de, kendi adıma, büyüsel uygulamaların bir zamanlar Aşil'in egemenliği altındayken insanlara bu kadar güçlü bir şekilde bağlanmasına, edebi bilgide algı açısından rakipsiz bir adam olan Menander'ın bile Komediler "Thessalian Matron" ve orada o ülkenin kadınlarının ayı gökten indirirken uyguladıkları hileleri anlatıyor. 15 Orpheus'un, kendi ülkesine bu kadar yakın bir ülkeye, tıp uygulamalarına dayanan bazı büyülü batıl inançları ilk tanıtan kişinin Orpheus olduğunu düşünmeye meyilli olurdum, ana vatanı Trakya'nın o zamanlar olduğu gerçeği değil miydi? büyü sanatına tamamen yabancı.
Tespit edebildiğim kadarıyla, sihir üzerine yazan ve eserleri halen varlığını sürdüren ilk kişi, Pers kralı Xerxes'in Yunanistan'a yaptığı sefere eşlik eden 16 yaşındaki Osthanes'tir. Bu canavarca sanatın tohumlarını deyim yerindeyse ilk yayan ve Perslerin içinden geçtiği dünyanın her yerini lekeleyen oydu. Bu konuda titiz araştırmalar yapan yazarlar, Proconnesus'un yerlisi olan ikinci bir Zerdüşt'ün Osthanes'ten biraz önce yaşadığından söz ederler. Yunanlılara büyü sanatına karşı yalnızca bir sevgiyle değil, aynı zamanda bir öfkeyle de ilham verenin, özellikle de bu aynı Osthanes olduğu kuşkusuz bir gerçektir. en eski çağlarda ve hatta neredeyse değişmez bir biçimde, şöhretin ve edebi şöhretin en yüksek noktası bu 18 bilim dalında aranıyordu. Her halükarda, Pisagor'un, Empedokles, Demokritos ve Platon'un denizler hakkında bilgi edinmek için denizleri aştığını, gerçeği söylemek gerekirse, seyahatin zahmetlerinden çok sürgünün kötülüklerine 19 boyun eğdiklerini görüyoruz. Eve döndüklerinde, bu sanatın övgüleri üzerine konuştular - en büyük gizemlerinden biri olarak tuttukları şey buydu. Coptos'lu Apollobeches 20'ye, Dardanus'a 21 ve Phenix'e ilk dikkat çeken Demokritos'tur: Dardanus'un bu şahsın mezarında aradığı ve kendisininkiler orada bulunan öğretilere göre bestelenmiştir. Bu doktrinlerin insanlığın herhangi bir kısmı tarafından alınmış olması ve hafızanın yardımıyla bize iletilmiş olması, benim için düşünebildiğim her şeyin ötesinde şaşırtıcı. 22 Orada bulunan tüm ayrıntılar o kadar inanılmaz, o kadar tiksindirici ki, Demokritos'a başka yönlerden hayran olanlar bile, bu eserlerin gerçekten onun tarafından yazıldığını inkar etmekte güçlüler. Bununla birlikte, inkarları boşunadır, çünkü bu çekici kuruntularla erkeklerin zihninde en büyük paya sahip olan hiç şüphesiz o olmuştur.
Aynı zamanda, iki sanatın -yani tıp ve büyünün- aynı anda gelişmesi gerçeğinde de olağanüstü bir tesadüf vardır: Tıp, Hipokrat'ın yazılarıyla ve sihir, Mora Savaşı dönemi hakkında Demokritos'un eserleriyle. hangi Roma Şehri 300 yılında Yunanistan'da yürütülmüştür.
Ayrıca, kökenlerini Musa'dan, 23 Jannes, 24 ve Lotapea'dan, doğuştan gelen 25 Yahudi, Zerdüşt'ten 26 ama bin yıl sonra gelen sihir sanatının üstatlarından oluşan bir başka mezhep daha vardır: ve yine çok daha yeni, yine, Kıbrıs'ta yetiştirilen büyü dalıdır. 27 Büyük İskender zamanında da, bu meslek, seferlerinde bu prense eşlik etme onuruna sahip olan ve şüphesiz, şüphesiz 28 dünyanın her yerini gezdi.
1 Veya Bactriana, daha doğrusu.
2 Büyü, hiç şüphesiz, Zerdüşt'ün, Zendavesta'nın Zerdüşt'ünün ve Perslerin Zerduşt'unun yaşı ne olursa olsun, en eski zamanlardan beri inancın konusu olmuştur. Zendavesta'da, genellikle Darius Hystaspes ile özdeşleşen Gushtasp'ın saltanatında yaşayan olarak temsil edilir. Muhtemelen Med ve Pers krallarından önceki bir dönemde yaşamıştır. Niebuhr onu tamamen efsanevi bir kişilik olarak görüyor.
5 Büyük olasılıkla Doğu kökenli bir abartı.
6 Bu isimlerin tümü, büyük olasılıkla, bize bozuk bir biçimde iletilmiştir. Ajasson, olası Doğu biçimleri ve kökenleri hakkında bazı önerilerde bulunur.
7 Birçok kanıttan biri, diyor Ajasson, İlyada ve Odysseia'nın tamamen farklı dönemlere ait olduğunu söylüyor.
8 Odyssey'nin Onuncu Kitabı'na atıfta bulunularak.
9 Bkz. B. v. cc. 28, 29. Cicero, bu şehirde kurulmuş bir Aruspices kolejinden bahseder.
10 "Thessala" adı Romalılar tarafından bir büyücü, büyücü ya da cadıyı belirtmek için yaygın olarak kullanılıyordu. Apuleius'un hikayesine bakın, Kitaplar i. ve iii.
11 Doğu ülkeleri.
12 Tamamen tıbbi ilaçlar.
13 Sihir uygulamasının yol açtığı şimşeklerin aksine.
14 Muhtemelen Akhilleus ve Teselya'nın diğer kahramanları tarafından kullanıldığı şekliyle "savaş şimşeklerine" gönderme yapan şiirsel bir figür.
16 Ajasson, bunun özel bir ad mı yoksa yalnızca bir sıfat mı olduğunu sorgular.
17 Ajasson, bu iddiayla uzun uzadıya ve iyi bir nedenle mücadele ediyor. Bu oldukça kabul edilemez.
18 Felsefenin gizemleri, Ajasson'un belirttiği gibi, büyü sanatıyla zorunlu olarak aynı değildi.
19 Gerçekte, Pisagor Samos hükümdarının tiranlığından, Platon Genç Dionysius'un sarayından ve Demokritos Abdera'daki hemşerilerinin cehaletinden sürgün edilmişti. Pythagoras ve Democritus'un Doğu'da uygulanan büyü sanatı üzerine önemli araştırmalar yaptıklarına şüphe yoktur.
20 Bu yazar hakkında hiçbir şey bilinmiyor.
21 Truvalıların atası Dardanus, burada kastedilen kişi ise, tanrılara tapınmayı Semadirek'e soktuğu söylenir.
22 Homeros'un eserleri de benzer şekilde aktarılmıştır.
23 Musa, şüphesiz Mısır rahipleri tarafından, özellikle Firavun'un önünde gerçekleştirdiği mucizelere atıfta bulunarak bir sihirbaz olarak temsil edildi. Yunanlılar bu kavramı onlardan alacaktı.
24 2 Tim. iii. 8'de, "Şimdi Jannes ve Jambres Musa'ya direndiği gibi, bunlar da gerçeğe direniyor" sözlerini buluyoruz. Eusebius, onun ön paratio Evangeliea, B. ix., Jannes ve Jambres veya Mambres'in, Büyü uygulayan ve Firavun'dan önce Musa'ya karşı çıkan Mısırlı yazarların isimleri olduğunu belirtir. Bu yarışma muhtemelen Mısır rahipleri tarafından sadece iki karşıt Sihir okulu arasındaki bir anlaşmazlık olarak temsil edildi.
25 Bu kişi hakkında hiçbir şey bilinmiyor. Eski baskılarda çoğunlukla "Jotapea" bulunur. "Jotapata", Josephus'un doğum yeri olan Suriye'de bir kasabanın adıydı.
26 Burada Jannes'in ait olduğu ulus konusunda yanılıyor.
27 By some it has been supposed that this bears reference to Christianity, as introduced into Cyprus by the Apostle Barnabas Owing to the miracles wrought in the infancy of the Church, the religion of the Christians was very generally looked upon as a sort of Magic. The point is very doubtful.
28 His itinerary, Ajasson remarks, would have been a great curiosity.
/>
Bu çalışma, Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Amerika Birleşik Devletleri Lisansı ile lisanslanmıştır.
Bu metnin bir XML sürümü, Perseus'a yaptığınız tüm değişiklikleri sunduğunuz ek kısıtlamayla birlikte indirilebilir. Perseus, kabul edilen tüm değişiklikler için kredi sağlar ve yeni eklemeleri bir sürüm oluşturma sisteminde saklar.
Dish with Orpheus among the animals - History
That was the deep uncanny mine of souls.
Like veins of silver ore, they silently
moved through its massive darkness. Blood welled up
among the roots, on its way to the world of men,
and in the dark it looked as hard as stone.
Nothing else was red.
There were cliffs there,
and forests made of mist. There were bridges
spanning the void, and that great gray blind lake
which hung above its distant bottom
like the sky on a rainy day above a landscape.
And through the gentle, unresisting meadows
one pale path unrolled like a strip of cotton.
Down this path they were coming.
In front, the slender man in the blue cloak —
mute, impatient, looking straight ahead.
In large, greedy, unchewed bites his walk
devoured the path his hands hung at his sides,
tight and heavy, out of the failing folds,
no longer conscious of the delicate lyre
which had grown into his left arm, like a slip
of roses grafted onto an olive tree.
His senses felt as though they were split in two:
his sight would race ahead of him like a dog,
stop, come back, then rushing off again
would stand, impatient, at the path’s next turn, —
but his hearing, like an odor, stayed behind.
Sometimes it seemed to him as though it reached
back to the footsteps of those other two
who were to follow him, up the long path home.
But then, once more, it was just his own steps’ echo,
or the wind inside his cloak, that made the sound.
He said.to himself, they had to be behind him
said it aloud and heard it fade away.
They had to be behind him, but their steps
were ominously soft. If only he could
turn around, just once (but looking back
would ruin this entire work, so near
completion), then he could not fail to see them,
those other two, who followed him so softly:
The god of speed and distant messages,
a traveler’s hood above his shining eyes,
his slender staff held out in front of him,
and little wings fluttering at his ankles
and on his left arm, barely touching it: o.
A woman so loved that from one lyre there came
more lament than from all lamenting women
that a whole world of lament arose, in which
all nature reappeared: forest and valley,
road and village, field and stream and animal
and that around this lament-world, even as
around the other earth, a sun revolved
and a silent star-filled heaven, a lament-
heaven, with its own, disfigured stars —:
So greatly was she loved.
But now she walked beside the graceful god,
her steps constricted by the trailing graveclothes,
uncertain, gentle, and without impatience.
She was deep within herself, like a woman heavy
with child, and did not see the man in front
or the path ascending steeply into life.
Deep within herself. Being dead
filled her beyond fulfillment. Like a fruit
suffused with its own mystery and sweetness,
she was filled with her vast death, which was so new,
she could not understand that it had happened.
She had come into a new virginity
and was untouchable her sex had closed
like a young flower at nightfall, and her hands
had grown so unused to marriage that the god’s
infinitely gentle touch of guidance
hurt her, like an undesired kiss.
She was no longer that woman with blue eyes
who once had echoed through the poet’s songs,
no longer the wide couch’s scent and island,
and that man’s property no longer.
She was already loosened like long hair,
poured out like fallen rain,
shared like a limitless supply.
And when, abruptly,
the god put out his hand to stop her, saying,
with sorrow in his voice: He has turned around —,
she could not understand, and softly answered
Kim?
Far away,
dark before the shining exit-gates,
someone or other stood, whose features were
unrecognizable. He stood and saw
how, on the strip of road among the meadows,
with a mournful look, the god of messages
silently turned to follow the small figure
already walking back along the path,
her steps constricted by the trailing graveclothes,
uncertain, gentle, and without impatience.