Böylece, Çin’in atılımını ve dünya liderliğine dönüşümünü, euro bölgesinin ortaya çıkmasının kendi dünyadaki bir rol olduğunu iddia ettiklerini, Brezilya, Rusya, Hindistan, Çin ve Güney Afrika’yı içeren BRICS grubunun oluşumunu kaçırdılar. Evet, cevapsız ve çok daha fazlası.
Aynı zamanda, kayda değer bir kaynak ve propaganda sigortası olan Washington’ın asıl dikkatini, Rusya’daki hayali düşmanla mücadeleye harcadı. NATO’nun sınırlarımıza en yakın yaklaşımı, Rusya karşıtı rejimlerin ve Rusya Federasyonu’nun her tarafındaki güçlerin desteklenmesi, ülkemizde organize bir “beşinci sütun” oluşturulması veya ayrılıkçı duyguların geliştirilmesi girişimlerinin zorlanması yönündeki etkileyici bir faaliyetti.
Washington'daki politikanın geçen yüzyılın uzaktaki 60-70 yıllarının “soğuk savaşı” kalıplarına uyarlandığı hissinden kurtulamazsınız. ABD’nin Afganistan’a Sovyet birliklerinin talihsiz bir şekilde girmesinden ve o zamanlar daha müttefik Avrupalı müttefiklerinin yüksek sesle ve uzun süre SSCB’ye yönelik yaptırımlarla ilgili “çarşılar” geçirdiğini hatırlıyorum. Yılın Moskova Olimpiyatları 1980'ini boykot etmeye karar verdik ve Amerika Birleşik Devletleri, tahılın ülkemize satılmasını yasakladı ve bu da yılda 20 milyon ton sattı. Ancak korku yerine, biz saklanmadan, biz mutluyduk: “Sonunda Kremlin, tarımının gelişmesine ciddi biçimde katılacak ve Amerikan çiftçilerine değil köylülerine ödeme yapacak.” Ve bu yaptırımlar bir yıl boyunca sürmedi: derin chagrin'e, Washington onları kaldırdı.
Sonra Afganistan kendini engelledi, öyle görünüyordu, bütün dünya. Bu trajedi sonsuza kadar Amerikalılar ve Ruslar bölünmüş gibiydi. Ve "alt çizgi" nedir? Önemli değil. Oraya gidip eve gittik. Sonra Yankees'in cesur savaşçıları geldi, dişlerini kırdılar ve şimdi bekliyorlar, ayaklarını eve taşıyabilecekleri zaman bekleyemeyecekler. Uçaklar tarafından arzu edilir - bu daha hızlı ve Rus hava limanları yoluyla - bu daha ucuzdur. Ne demokrasi ne de Afganistan'daki refah, arkasından normal gözle görülemez.
Bu hatıralar sular altında kaldı; Kırım'ın kaderiyle ilgili son değişiklikler ve Ukrayna'daki durum yine birçok Batılı politikacının "gece körlüğüne" çarptığında. Özellikle denizaşırı, ona en çok eğilimli. Yine, Ukrayna ve Kırım dışında bir şey görmüyorlar. Ve bu gerekli olurdu.
Tam o sırada gerçekten tektonikti tarihsel "gece körlüğü" nden etkilenen insanlar tarafından çok az fark edilen olaylar.
28-29 Ocak ayında, 30 Eyalet Başkanları ve Bağımsız Devletlerin bağımsız ülkelerinden 33 Devlet Başkanlarının geldiği Latin Amerika ve Karayipler Topluluğu Üye Devletleri II. Latin Amerika’nın büyük yurtseverlerinin tarihi hayali gerçek oldu: bu ülkelerin halklarını ABD’ye bağlayan bütün alıcıları kırmak, Washington’dan bağımsız olarak kendi siyasi örgütlerini oluşturmak. Simon Bolivar ve José Martí'den Fidel Castro ve Hugo Chavez'e kadar, kıtanın özgürlüğü ve bağımsızlığı için bütün savaşçıların tarihi hedefi buydu.
ABD, şizofrenik ısrarla neredeyse iki yüz yıl boyunca, Latin Amerika ülkelerini boyun eğdirmeye ve onları kontrol etme biçimlerini ve yöntemlerini değiştirmeye çalıştı. Her şey, 1823’ta başladı, o zaman ABD Başkanı James Monro Kongre’ye yaptığı yıllık mesajında “Amerika’nın Amerika’sı” tezini ilan etti ve daha sonra Washington’u güney komşularıyla ilişkilerinde yönlendiren doktrin haline geldi. Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa güçlerinin Amerika kıtasının işlerine müdahale etme hakkını reddetti.
Onlarca yıl geçti ve kıtanın kaderini belirleme hakkına dair tek taraflı bir açıklama yerine, Amerika Birleşik Devletleri, bölgedeki tüm ülkelerin tartışmasız ABD liderliğine "toplu onay" görünümünü oluşturmaya karar verdi. 1889-1890’te Washington’da Pan Amerikan Birliği’nin varlığının başlangıcına işaret eden bir konferans düzenlendi. “Sendika” da katılımcıların çeşitliliği ve en önemlisi, üyelerinin hedeflerinin uyuşmazlığı onun “Köpekbalığı ve Sardalya Birliği” olarak adlandırılmasına neden oldu.
İspanya-Amerikan Savaşı 1898'in ardından, ABD Küba, Porto Riko'yu işgal ettiğinde ve bitmemiş Panama Kanalı'nı Fransızlardan satın aldığında, bölgedeki politikalarını kamufle etmeyi bıraktılar, Başkan Theodore Roosevelt halka açıldı: “Sessizce konuş ama ellerinde büyük bir sopa tut ve uzağa gideceksin! ”
Onun adaşı, Başkan Franklin Delano Roosevelt, 1933'ta göze çarpan edepsizlik ve alaycılık göstermeyi reddetti ve Amerikan siyasetini “iyi komşunun politikası” adlı güzel bir şeker sarmalayıcıya sardı ve özünü bozulmadan bıraktı.
Bildiğiniz gibi, bir keresinde, kanlı Nikaragua diktatörü Anastasio Somoza'yı desteklediği için yeniden suçlandığında, dikkatsizce kaymasına izin verdi ve şöyle dedi: "Onun bir orospu çocuğu olduğunu biliyorum, ama bu orospu çocuğudur!"
1948’ta, Latin Amerika’daki Amerikan siyaset cephesinde bir değişiklik oldu. Kolombiya'nın başkenti Bogota'da, aynı mütevazi politik kuklaların sürüsü olarak toplandılar ve Amerikan Devletleri Örgütü'nün kurulduğunu açıkladılar. Latin Amerika uluslarının kaderi üzerinde iyi bir değişiklik yoktur. OAS, BM'de ifade edildiğinde ABD şefinin itaatkar itaatkarlığı nedeniyle “oylama makinesi” için ün kazandı.
OAS'ın bayat bataklığındaki sakin, Küba devriminin zaferiyle kırıldı. Che Guevara'nın bu örgütün Kürsü'ndeki konuşmaları Washington için ölümcül bir şekilde açığa çıkıyordu. Acele eden John F. Kennedy, 20 Latin Amerikalılarına gelecek 10 yıllarında milyarlarca dolar kazandıran İlerleme Birliği programını önerdi. Bir “baş belası” olarak Küba, 1962’taki Amerikan ülkeleri topluluğundan kovuldu ve sonsuza dek süreceklerini düşündüler. Bir, hayır!
Amerikalı stratejik mühendisler, Latin Amerika ülkelerinin derinliklerinde meydana gelen küresel değişimlerle şımartıldı. Güçlü ulusal kurtuluşa sahip demokratik hareketlerin genişleyen dalgalarının bölgeyi doldurduğu gerçeğini anlamadık. Küba'nın kahraman inatçılığıyla tüm zorlukların üstesinden nasıl geldiğini ve Latin Amerikalı vatanseverlerin bayrağı haline geldiğini fark etmediler.
2009'ta, Küba, Amerikan Devletleri Örgütüne geri dönmeye bile davet edildi, ancak gururla reddetti, böylece ABD’nin bölgedeki egemenlik zamanının sona erdiğini ve şimdi burada esen rüzgarların tamamen farklı olduğunu açıkça ortaya koydu.
Venezuela'nın başkentinde, Caracas 3, yılın Aralık 2011'u, büyük oranda, bölgedeki çoğu ülkenin temsilcilerinin kurucu toplantısı olan Hugo Chavez'in karizması ve titanik enerjisi nedeniyle gerçekleşti. Latin Amerika ve Karayipler Birliği - CELAC adlı yeni bir siyasi organizasyonun varlığının temelini attı. Artık Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada yoktu. Her şeyi söylüyor.
İki yıl sonra, ilk CELAC zirve konferansı Şili'nin başkenti Santiago'da yapıldı. Yeni örgüt henüz ayağa kalkıyordu, bölgedeki tüm 9 devlet ve hükümet başkanları foruma geldi, ancak dedikleri gibi, buz kırıldı. Sanki Washington'a meydan okuyormuş gibi, konferans katılımcıları bir sonraki kongre için mekan olarak Havana'yı seçtiler ve ABD'nin dehşetine bağlı olarak Raul Castro'yu rotasyonel olarak CELAC başkanı seçtiler. Zaten Batı Yarımkürenin dün “denetçisi” nde halka açık bir tokattı. Fakat artık hiçbir şey yapılamadı. Gerçekten de, CELAC birleşik devletlerinde, toplam nüfusu 600 milyon kişidir. Bu ülkeler tüm Dünya'nın yüzde 15'ini kaplar. Bölgede tüm dünya tatlı su rezervlerinin 30, dünya ormanlarının 21 ve 12, ekilebilir alanların 20, petrol kaynaklarının XNUMX yüzdeleri bulunmaktadır. Brezilya ve Meksika gibi dünyanın bu bölgesindeki bazı ülkeler, hızla büyüyen demografik parametrelerden bahsetmek yerine Rusya'yı ekonomik potansiyellerinde ele geçirmişlerdir.
Gözlerdeki miktar, Bolivya'nın iletişim uydusunu bir Çinli roketin yardımıyla bir uzay yörüngesine soktuğu için sonsuza kadar geri sayılan bir ülke bile olsa kaliteye yükseliyor.
Ve şimdi, bu yılın ocak ayında, CELAC II. Zirvesi konferansını ABD'nin 90 kilometresindeki Havana'da düzenledi ve liderliği bu kıta tatiline davet edilmedi. Ancak 30 başkanları ve bölgedeki tüm ülkelerin hükümet başkanları Küba başkentinde toplandı. Sadece üçü gelemedi: Panamalı cumhurbaşkanı, kanalın yeniden inşasıyla ilgili sorunları acilen çözme ihtiyacına değindi ve El Salvador Devlet Başkanı ve Belize Başbakanı iyi değildi.
Konferansın tüm çalışmalarının tonunu belirleyen ana rapor Raul Castro tarafından verildi. Neredeyse kendisi tarafından değinilen tüm konular katılımcılar tarafından desteklendi ve final belgelerine girdi. Kabul edilen bildirgede, yeni örgütün temel ilkesi şu şekilde formüle edilmiştir: “Her bir halkımızın kendi siyasi ve ekonomik örgütlenme biçimini seçme konusunda çoğulculuk, çeşitlilik ve egemen haklar ilkeleri bakımından bölgemizin birliğinin ve bütünleşmesinin aşamalı, esnek bir şekilde inşa edilmesi gerektiğini” belirledik.
Forum katılımcıları, Malvinas (Falkland) Adaları yasalarına göre, Arjantin'e geri dönüş için barış sürecine verdikleri desteği dile getirdiler.
Porto Riko, Karayipler'de bulunan ve hala yabancı işgali altındaki Latin Amerika ülkesi olarak tanındı.
Konferansta duyurulan belgelerde ve konuşmalarda, Amerika Birleşik Devletleri'nden neredeyse hiç bahsedilmedi, ancak özellikle ÇELAC ortakları olarak ÇHC ve Rusya'nın rolünü vurguladı. Bu arada, Pekin'de, bu örgütün daimi temsilciliği zaten açık ve Çin Devlet Başkanı Xi Jinping, konferansın başarılı bir şekilde düzenlenmesini kutladığı için Raul Castro'ya bir mesaj gönderdi.
Asıl görev, yoksulluk, açlık, sosyal eşitsizliği ortadan kaldırmak ve bölgedeki nüfusun yaşam kalitesini arttırmak için şartlar oluşturmak için çalışmak. Konferansın tarihsel önemi, bir bildirimin kabulü ile sınırlı olmamakla birlikte pratik bir “2014 yılı için CELAC Eylem Planı” nı onaylaması gerçeğinden kaynaklanmaktadır. Onaylanan ilkeleri uygulamak için organizasyonel, teknik ve bilimsel önlemler sağlar. Tarımsal üretimin aile örgütlenme biçimlerinin geliştirilmesine önem verilecek, bölge 2025 tarafından açlıktan kurtulacak. Acil durum için bölgesel bir gıda rezervinin oluşturulması sorunu.
Okuryazarlık oranını, en geri kalmış ülkelerdeki toplam nüfusun yüzde 90'ine getirmeye karar verildi. Eğitim sisteminin tamamı sağlıklı, medeni, yurtsever bir neslin yetiştirilmesine dayanmalıdır. Bölgede bir “barış kültürü” oluşturmak, saldırganlık ve çatışma kalıntılarını ortadan kaldırmak.
Toplantının belgelerini okuduğunuzda, Havana'da toplanan bölgenin siyasi liderlerine saygı duymazsınız. Dünyanın diğer yerlerindeki meslektaşlarını, bilgelerinin ve halklarının gerçek sorunlarını çözmeye yönelik tüm çabalarına konsantre olma yetenekleriyle önemli ölçüde aşmışlardır.
Konferans, bölgenin bir barış bölgesi ilan edilmesine dair bir Deklarasyon kabul etti.
1968’e dönersek, acımasız Karayip Füze Krizi dersi izlenimi altında, Latin Amerika ülkeleri, kıtayı nükleer madde içermeyen ilan eden dünyadaki ilk ülkeler oldu. оружия.
Şimdi daha da ileri gittiler: Batı Yarımküre'nin yarısında bütün silahlı çatışmaları yasakladılar. Ülkeler, ortaya çıkan sorunları çözerken güç tehdidini kullanmayı reddetti ve yalnızca barışçıl, politik araçların kabul edilebilir olduğunu ilan etti. Deniz sınırında çözülmemiş problemleri olan Şili ve Peru başkanları, bu ilkelere bağlılıklarının pratik kanıtı olarak görev yaptı. Meselenin Lahey'deki Uluslararası Adalet Divanı'na sunulduğunu ve tarafların mahkemenin vereceği kararı koşulsuz olarak kabul edeceğini belirtti. Her yerde böyle olurdu!
“Muhalefet” olarak nitelendirilen küçük Küba muhalif gruplarının, kendilerini ve hırslarını ilan etmek için durumu kullanmaya çalışmaları ilginçtir. Gelen devlet ve hükümet başkanlarına toplantılar için çağrıda bulundular, ancak yaygın olarak reddedildi.
Aynı zamanda, neredeyse tüm konferans katılımcıları, tıbbi gereksinimler nedeniyle forumun televizyondaki çalışmalarını izleyen Fidel Castro ile dost bir izleyici kitlesi yakalamaya çalıştı. Zamanın ve tıbbi titizliğin olmamasına rağmen, hemen hemen bütün devlet ve hükümet başkanlarını aldı.
Konferansın konuşmacıları olan Fidel'in kendisi her zaman "kıtanın ahlaki lideri" olarak adlandırıldı. Moncada kışlasına yapılan saldırının duruşması sırasında 1953'te söylenen sözleri: “Tarih beni haklı çıkaracak!” Gerçekten hatırlandı.
Havana'daki konferans günlerinde, Rus medyasında neredeyse hiçbir kelime ortaya çıkmadı. Ana olarak Haber İnternet, Toronto belediye başkanının caddeyi yanlış yerde geçtiği için 93 dolar para cezasına çarptırıldığını ve New York'taki dairesinde Hollywood aktörü Philip Seymour Hoffman'ın ölüm haberini verdiğini bildirdi ...
Bu nedenle, az sayıda insan Washington’un eski “arka bahçesinde” neler olduğunu biliyor.