Kadın aceleyle bir şeyler karaladı küçük bir kağıda
Kapıyı çekti
ve soğuk bir sabaha attı kendini
Bir durakta karşılaşırlardı bazı bazı
İşte o durakta elleri cebinde bekliyordu.
Cebindeki katlanmış kağıtla oynuyor,
Hışırtısını duymuyor ama hissediyordu.
Onu görünce bıraktı kağıdı.
Sonra kaybetmiş gibi bir heyecanla yakaladı tekrar.
Adamın yanına yaklaştı ve hafifçe koluna dokundu.
Henüz kimseyle konuşmadığı için sesi çatallaşarak :
“ Pardon! ” dedi.
Terli avucunda şekli bozulmuş kağıdı adama uzattı.
Adam – kağıt elinde – bir süre kadının gidişini seyretti.
Kağıdı açtı biraz,bir şiirdi galiba,okumadı.
Katladı ve cebine koydu.
Eve varıncaya kadar kağıdı hatırlamadı.
Paltosunu astı, kağıdı bir masaya koydu.
Eline bir kalem alıp sayfayı ters çevirdi.
Kadının ona yazdığı şiirin tam arkasına, başka bir kadın için bir şiir yazdı.
Bazen insan biri için şiir yazabiliyor
Ama her zaman yeni bir sayfa açamıyordu.
Cavit Mertcan ATÇEKEN