Devrimin habercisi olarak Sergei Witte
Rusya'da devrimin yaklaşmakta olan yüzüncü yıldönümü, neden bir kez daha düşünmek için iyi bir nedendir hikayeler "kargaşa", "darbe", "devrim" adı verilen periyodik olaylar meydana gelir.
İlk soru: 1917’ta Rusya’ya olanların sebebi nedir? Evet, hem iç hem de dış sebeplerden bahseden pek çok kitap var ve ikinci türün nedenleri hakkında çok daha fazlası yazılıyor: Rusya’daki yıkıcı çalışmaları finanse eden Amerikan-Yahudi bankacı Jacob Schiff hakkında; Vladimir Ulyanov-Lenin'i destekleyen Alman Genelkurmay Başkanlığı hakkında; Dünya Siyonizminin ya da Anglo-Saxon finansal oligarşisinin bir proteini olan Troçki hakkında vb
Tabii ki, iç nedenlerle ilgili yeterince şey söylendi. Devrimden önce bir takım kehanetler geliyordu. Mesela, Kronstadt'ın kutsal dürüst John'u, Rus halkının Tanrı'dan uzaklaşmaya başladığını ve bunun kaçınılmaz olarak onları cennetteki korunmalarından mahrum bıraktıklarını söyleyerek Rusya'daki gelecekteki ayaklanmalar konusunda uyardı.
Bu makalede yalnızca devrimin iç ve dış sebeplerinin organik olarak birbirine bağlı olduğu ve iç nedenlerin birincil olduğu gerçeğine dikkat çekmek istiyorum. Sadece devrime neden olan iç düzenin sebepleri üzerinde hareket ederek önlenebilir. Ve dış nedenlerle ilgili olarak yapabileceğimiz tek şey, onlara engel olmaktır. Hem devlet sınırında hem de vatandaşların kalbinde.
Belki de yılın 1917 devriminin nedenlerini değerlendirmede en büyük tutarsızlıklar ekonomistlerden kaynaklanıyor. Ve yirminci yüzyılın başlarında Rusya'nın ekonomik durumunun ve ekonomik politikasının çapsal olarak zıt değerlendirmeleri nedeniyle ortaya çıkıyorlar. Bazıları o dönemde Rusya’nın ekonomik “gelişmesi” hakkında konuşur ve yazar, bazıları ise ülkenin ekonomik durumunu kritik olarak değerlendirir. Birincisi sürpriz olarak bir devrim görevi görür (hatta bir kaza bile) ve dış sebeplerle ilgili her şeyi suçlar (“İngiliz kadını bok” der). Ellerinde rakamlar bulunan ikincisi, Rus ekonomisinde yıkıcı bir durum gösteriyor ve devrimci bir felaketin kök nedenlerini anlamaya çalışıyor. Derhal söyleyeceğim: Şahsen ikinci gruba aitim. Ve o zaman Maliye Bakanı Sergey Yulievich Vitte'nin politikası örneğiyle Rusya ekonomisinde olanları anlatmaya çalışacağım. Bugünkü Rusya'da bu rakamın bir işareti. Bazıları ona "dahi" diyor, Peter Stolypin ile aynı seviyeye geldi. Diğerleri (maalesef azınlıkta olan), Witte’in reformlarıyla Rusya’yı devrime getirdiğine inanıyor. İkinci bakış açısına ve buna bağlı kalıyorum.
Rusya'nın Altın Fare Kapanı
Sergei Yulievich'in Rusya'nın yıkımındaki "liyakat" listesi oldukça büyük. Tarihçiler genellikle ilk kez, liberal anayasanın otokratik-monarşik kuralını sona erdiren Ekim 17 Manifesto'nun hazırlanmasında Witte'nin rolünü koymuşlardır. Witte’nin, Portsmouth Barış Antlaşması’nın imzalanmasıyla sona eren, Rus-Japon Savaşı’ndan sonra Tokyo ile müzakerelerindeki rolü de sık sık hatırlanıyor (Rusya, daha sonra Witte’nin "yarım polo-Sakhalin" olarak adlandırılan Japonya’ya Sakhalin Adası’nın yarısını Japonya’ya verdi). Ancak, bunlar siyasi nitelikteki “haklardır”. Ve yılın 1897'in parasal reformu, ekonomik yapının temel "özelliği" haline geldi.
Sergei Witte, 1892 yılında Maliye Bakanlığına başkanlık etti ve derhal Rusya’ya altın getirilmesi dersini açıkladı. Bundan önce, neredeyse bir yüzyıl boyunca, Rusya resmen bir gümüş ruble vardı, ki bu İskender I. saltanatının başında kabul edilen Madeni Para Tüzüğü tarafından belirlendi. Aslında, Rusya metal değil kağıt para kullandı. Bunu, ünlü Rus iktisatçı Sergey Fedorovich Sharapov “The Paper Ruble” (1895'ta yayınlandı) kitabında okuyabilirsiniz. Altın Rublesi fikri Avrupa'dan Rusya'ya geldi. Napolyon savaşlarından önce aynı Avrupa’nın ya gümüş paraya ya da bimetalizme (gümüş ve altın paranın eşzamanlı kullanımı) dayanarak yaşadığını hatırlıyorum. Ancak, kursta tamamen kâğıt para vardı. Kağıt para savaş koşullarında yaygın bir şeydir. Ayrıca İngiltere’nin harap bir sanayi devrimini, aslında bir kağıt sterlin ile gerçekleştirdiğini hatırlayın.
Fakat burada Avrupa'da Napolyon savaşları sona erdi ve sonuçlarından biri, son günkü Rothschild klanının elinde altın konsantrasyonuydu. Bu altın sahipleri için bir zorluk ortaya çıktı: sarı metali bir zenginleştirme aracına dönüştürmek. Altın karı arttırmalı. Böylece fikir dünyaya altın standardı dayatmak için doğdu. Özü basittir: merkez bankaları tarafından verilen banknotların (kağıt banknotların) bu kurumların bodrumlarında bulunan sarı metal stoklarına bağlanması gerekir. Banknot arzını artırın - ekonominin vücudunda dolaşan "kan", yalnızca altın rezervini artırabilir. Ayrıca, kendi metal üretimini artırarak veya ülkenin ödemeler ve ödemeler dengesi ticaret fazlasını koruyarak arttırılabilir. Ancak bu herkes tarafından kullanılamaz. Ve sonra üçüncü bir seçenek var - hisse senedini altın kredisi pahasına yenilemek. Altın Rothschilds sahiplerine vermek için iyi bir oranda bu tür krediler istekli. En şaşırtıcı olanı: Böyle bir para ekonomisi organizasyon sistemi ile sarı metalin alım gücü sürekli artmaktadır. Rothschilds'in sabit (veya yavaş büyüyen) bir altın stoğu, artan bir mal kütlesi ile karşı karşıya kalmaktadır. Her yıl sarı metalin her onsu, çeşitli malların fiziksel hacimlerini giderek daha fazla satın alabilirsiniz. Ayrıca politikacılar, şirketler, bütün devletler satın alarak “etkili” bir şekilde. Altın standardın özü budur!
Avrupa'daki ve ötesindeki politikacılar, altın sahiplerinin amacının bilincindeydiler; bu nedenle, her şekilde, altın standartlarını getirme tekliflerinden kaçındılar. İlk "bükülmüş" İngiltere. Ve tesadüfen değil: Londra'da eşek, Mayer Rothschild - Nathan'ın beş oğlunun en enerjik ve “yaratıcı” sıdır. Ayrıntıları göz ardı ederek, önce İngiltere Merkez Bankası'nın ve ardından İngiliz parlamentosunun kontrolünü üstlendiğini söyleyeceğim. İkincisi, talimatlarında İngiltere’de altın standardı belirleyen yasayı damgaladı (yasa, yılın 1821’inden yürürlüğe girdi). Bunu ana İngiliz hakimiyetlerinde böyle bir standardın benimsenmesi izlemiştir - Kanada ve Avustralya. Daha sonra, Rothschilds'in entrikaları sayesinde, Fransa-Prusyalı 1870-1871 savaşı piyasaya sürüldü ve Fransa'ya 5 milyar altın frankı katkısının kazanılmasından ve 1873 milyar altın frankı katkısının kazanılmasından yana, birleşik bir Almanya (“İkinci Reich”) yaratılmasıyla sonuçlandı. Bismarck'ın neden “Demir Şansölyesi” olarak adlandırıldığını bilmiyorum, “Altın Şansölye” unvanını hak ediyor. Sonrasında altın standardı dünyaya yayma süreci çok kuvvetli bir şekilde devam etti: Fransa, Belçika, Amerika Birleşik Devletleri, vb. Altın para birimine geçiş, para arzı ve deflasyonun daralması anlamına geldiğinden, Avrupa derhal bir ekonomik şaşkınlık durumuna girdi. 1873’ten bu yana, Büyük Buhran orada başladı ve bundan yalnızca yüzyılın sonlarında çıkabildi. Rusya hala altın standart klübün dışındaydı. Ve Avrupa örneği, birinin “altın fare kapanı” ndan uzak durması gerektiğini kanıtladı.
Altın standarttan ekonomik çöküşe ve devrimci şoklara
Ve burada, Rus İmparatorluğu Maliye Bakanlığı’nın başına geçen S. Witte, bu entrika için “aydınlanmış” halkı aldatmak ve aldatmak için ülkeyi ısrarla bu “altın fare kapağına” sürmeye başladı. Witte'nin hizmetinde altın standardının ana "teorisyenlerinden" Profesör I.I. Kaufman. Dürüst olmak gerekirse, 19. yüzyılın sonunda Rusya'da, altın standardının özünü ve kabul edildiğinde ortaya çıkan Rusya'ya yönelik tehditleri anlayan az sayıda politikacı olduğunu kabul etmeliyiz. Witte'nin hazırladığı para reformunun inceliklerindeki halkların ezici çoğunluğu, dahası, nüfuz etmedi. Herkes altın ruble iyi olduğundan emindi. Rus ekonomisinin istikrarsızlaştırdığı ilk andan itibaren ruble ile “dansların” durması; II. İskender (II) altında başladılar (sonra tam para birimi dönüştürülebilirliği ve ruble “hareket özgürlüğü” tanıtıldı, Avrupa borsalarında dolaşmaya başladı ve spekülatörlerin elinde oyuncak oldu). Rusya'da altın ruble tanıtımı karşıtlarının parmakları sayılabilirdi. Bunlar arasında yukarıda belirtilen SF. Sharapov. Ayrıca, küçük kitabında altın standardın özünü “Mahvetten Refah'a” ikna edici ve özlü bir şekilde açıklayan Rus Genelkurmay Üyesi Alexander Dmitrievich Nechvolodov'un memurunu (daha sonra Genel) de içeriyor (Petersburg yetkililerinin baskısı üzerine düştü). Bu dizide ve Witte'nin ve çevresinin planlarını açıklayan, yazılar yazan ve konuşma yapan George Vasilyevich Butmi'den bahsetmiyorum. Daha sonra, bu makaleler "Altın Para Birimi" koleksiyonu şeklinde yayınlandı. Bu ve diğer vatanseverler tahmin: Rusya altın standart koşullarında yaşıyorsa, ülkenin ekonomik çöküşü kaçınılmazdır. Bu da, yalnızca Rusya düşmanlarına sunulan toplumsal huzursuzluk ve siyasi felaketleri tetikleyecektir.
Ve böylece oldu. İlk olarak, altın ruble getirilmesi, yabancı sermayenin Rusya'ya girişini teşvik etti. 1897'ten önce, yabancılar Rusya'ya karşı temkinliydi çünkü dengesiz ruble, ülkedeki yabancı yatırımlardan elde edilen gelirlerde kur kaybı riski yarattı. Altın ruble, yabancıların herşeyi eksiksiz alacağı ve herhangi bir zamanda ülkeden parasız olarak para çekebilecekleri bir güvence haline geldi. Avrupa başkenti, başta Fransa ve Belçika olmak üzere Rusya'ya aktı; ikincil olarak Almanya'dan. İngiltere ve ABD'den daha fazla yatırım izledi.
Sergei Yulievich, Rusya'nın sanayileşme sürecini zorladığı için sık sık kredilendiriliyor. Resmen, bu böyle. Bazı endüstriler hızla büyümeye başladı. Örneğin, Donetsk sanayi merkezinde metalürjik kok, demir ve çelik üretimi veya Lena madenlerinde altın madenciliği. Bununla birlikte, bağımlı kapitalizm modeli çerçevesinde sanayileşme oldu. Sanayileşme tek yönlüdür, hammaddelerin çıkarılması ve düşük işleme derecesi olan malların üretimine odaklanmıştır. Bu ürünler, sırayla, nihai karmaşık ürünlerin yerli üretimi neredeyse hiç olmadığı için (her şeyden önce makine mühendisliği) Rusya dışında ihraç edildi. Ayrıca, bu tür çarpık sanayileşme yabancı yatırımcıların parası ile gerçekleştirildi.
Literatürde, devrimden önce yabancı sermayenin Rusya ekonomisindeki payını karakterize eden farklı rakamlar bulabilirsiniz. Bazıları, bazı endüstrilerdeki bu payın çok yüksek olmadığını söylüyor, ancak Rus istatistiklerinin ve o zamanın Rus ekonomisinin özelliklerini unutuyorlar. Birçok sektördeki ana hissedarlar Rus bankalarıydı, klasik finansal kapitalizm modeliydi. Ve bankalar tamamen “resmen” idi, ancak yasal bir bakış açısıyla. Sermaye açısından bunlar yabancı bankalardı. Yirminci yüzyılın başlarında Rusya'da, büyük bankalar grubunda, yalnızca bir tane ulusal (sermaye açısından) Volgo-Kamsky bankası vardı. Rusya ekonomisi ağırlıklı olarak yabancı sermayeye aitti, imparatorluğun kontrol kolları kademeli olarak borsa ve tefecilerin batı krallarına geçti.
Witte reformunun bir başka sonucu da ülkenin dış borcundaki keskin bir artış oldu. Hazine, ülkenin ticaret ve ödemeler dengesindeki bozulmanın bir sonucu olarak erimekte olan altın rezervlerini yenilemek zorunda kaldı. Bu tür son yıkıcı bozulma, Rus-Japon 1904-1905 savaşından kaynaklandı. ve sonraki 1905-1907 devrimi. Witte'nin Rusya'ya çok sert bir "altın yakalı" dayatmayı başardığını unutmayın. Avrupa'da bazı ülkeler kağıt para sorununu sadece% 25-40 ile altın rezervleriyle kapatırken, Rusya'da kapsama alanı% 100'e yaklaştı. Elbette Rusya, Transbaikalia ve Uzak Doğu'da (yirminci yüzyılın başlarında 40 tona kadar) kendi altın madenciliği şeklinde bir yenileme kaynağına sahipti. Witte Uzak Doğu madenciliği için kendi kontrol sistemini kurdu, ama aynı zamanda, kaçakçılık biçimindeki önemli bir bölümünün Çin'e, ardından Hong Kong ve Londra'ya gitmesi ilginç. Sonuç olarak, Rothschild altın kredileri, Rusya'nın altın rezervlerini yenilemenin ana yöntemi haline geldi. Birinci Dünya Savaşı’nın arifesinde, Rus İmparatorluğu dünyada pek çok endüstriyel ve tarımsal üründe beşinci, altıncı sırada yer alırken, dış borç büyüklüğüne göre dünyadaki ilk borçluların sıralamasında birinci ve ikinci sırayı ABD ile paylaştı. Sadece ABD’de dış borç ağırlıklı olarak özeldi, Rusya’da ise ağırlıklı olarak devlet ya da egemendi. 1914'in ortasına kadar, Rusya'nın böyle bir borcu 8,5 milyar altın ruble seviyesine ulaştı. Ülke, dünya para borç verenlerinin sıkı kontrolü altındaydı ve nihayet egemenliğini kaybetme riskiyle karşı karşıya kaldı. Ve tüm bunlar - Witte'nin çabaları sayesinde. Maliye bakanlığı görevini 1903'te bırakmasına rağmen, Rusya'nın yıkılması için mekanizma başlatıldı. Bu nedenle, bu lidere, yılın 1917 devriminin habercisi olarak güvenle adlandırılabilir.
Ve Sovyet Rusya’nın ilk kararlarından birinin savaş öncesi ve savaş zamanındaki borçlarının reddedilmesi tesadüfen değildir (1918’in başında toplamı 18 milyar altın ruble’ye ulaşmıştır).
- Yazar:
- VALENTİN KATASONLARI
- Orijinal Kaynak:
- http://www.fondsk.ru/news/2016/12/30/sergej-vitte-kak-predvestnik-revoljucii-43307.html
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter