Ouyang Cheng ve diğerleri iç organları parçalara ayrılıyormuş gibi hissetti.
Temel seviye kitap koleksiyonunun bile nerede olduğunu bilmeyen bu adam, zorlu İlaç Tartışmasına girmeyi seçiyordu. Zhang Xuan’ın kafasının bir kapı tarafından ezilip, ezilmediğinden şüphelenmeye başladılar.
Ancak karşı tarafın kararlılığı kesin olduğuna göre, bu saatten sonra onu kararından vazgeçirmeye çalışmanın bir anlamı yoktu.
Zhang Xuan’a yeri tarif ettikten sonra, ayrılışını izlerken Du Man, Ouyang Cheng’ baktı ve “O… çok umursamaz değil mi?” dedi.
“Umursamaz olabilir, fakat aynı zamanda kendinden ne kadar emin olduğunu görmedin mi?” Ouyang Cheng şaşkınlık içinde konuştu. “Bütün bu özgüvenin nereden geldiği gerçekten bir muamma!”
“İlaç Tartışmasının korkutuculuğunu anlamamış olabilir mi?” Bu sınav yönteminden bahsederken, Du Man’a bir ürperme geldi. “1-yıldız bir eczacı olduğum halde, benim bile İlaç Tartışmasını geçmem imkansız!”
İlaç Tartışması son derece dehşet verici bir sınama yöntemiydi. On eczacıya karşı, tek kişinin bilgi birikimiyle vermiş olduğu bir savaştı. Kişinin bilgisi ne kadar derin ve uçsuz bucaksız olursa olsun, nasıl on kişiyle birden mücadele edebilirdi?
[Ayrıca, asıl sorun şu ki… Sen daha önce hiç ilaç yapmadın!
Bu, domuzun nasıl kesileceğini anlatmaya çalışan bir kasap ve biyolog arasındaki farka benziyor. Teorilerin ne kadar iyi olursa olsun, ilk elden deneme yapmadığın sürece, başarılı olman oldukça zordur!]
“Durumu çok açık bir şekilde ifade ettik, anlamamış olması imkansız!” Ouyang Cheng başını salladı. “Bu adam tam bir bilmece!”
“Kesinlikle. İlk turda, tam puan aldı. İkinci turda ise, sadece kağıdında verdiği cevaplar kusursuz değildi, bir de bizim yanlışımızı bulup düzeltti… Bununla birlikte, o daha çok genç. Bu derece bir ezberleme ve muhakeme yeteneğine sahip olmasına şaşmamak elde değil!”
Az önce yaşananları hatırlayan Du Man, bir kez daha hayretler içinde kaldı.
Bu elemanın göstermiş olduğu performans basitçe çok olağanüstüydü. Şifalı bitkileri ayırt etme yeteneği açısından, muhtemelen onlardan tamamiyle farklı bir seviyedeydi!
Bir çırak eczacı, bir eczacının kendisinden daha bilgiliydi… İlk elden şahit olmayan hiçkimse, böyle bir durumun gerçek olabileceğine inanmazdı.
“Aslında, bu özgüveninin nereden geldiğini öğrenmek o kadar zor değil. Çalışmak için kitap toplama mahzenine gitti, değil mi? Onu takip etmesi için birini yollayabiliriz. Böylelikle, onun sırrını öğrenmemiz an meselesi olacak!” dedi Ouyang Cheng.
İlaç Tartışmasına girmeye cesaret ettiğine göre, kesinlikle ilaç yapımı hakkında derin bir bilgiye sahipti. Onu izlemesi için birini gönderdikleri sürece, sırrını çözmeleri mümkün olmalıydı.
“Haklısın!” Du Man başını sallayarak onayladı. Eliyle işaret vererek, çırağına emir verdi, “Hua Hua, gidip temel seviye kitap toplama mahzeninde neler yaptığına bak. Hareketlerin sessiz olsun ve dikkat çekmesin ki onun tarafından fark edilme!”
“Evet!” Zhu Hua Hua temel seviye kitap toplama mahzenine doğru yöneldi.
Çok geçmeden, yüzünde tuhaf bir ifadeyle geri döndü.
“Ne oldu? Ne yapıyor? Alışılmışın dışındaki ilaç yapım yöntemlerini mi okuyor?” Ouyang Cheng gözlerini dikerek baktı.
İlaç Tartışmasına katılan eczacılar, kuşkusuz son derece zor ve alışılmışın dışında diğerlerine sıkıntılı zamanlar yaşatan sorularla karşılaşacaktı. Sınavı geçmek isteyen birisi, geniş bir bilgi birikimin yanında, bu normalin dışına çıkan ilaç yapım yöntemleri üstünde de derin bir anlayışa sahip olmalıydı.
“Hayır, okumuyor!” Az önce şahit olduğu manzaranın etkisinden hala çıkamadığı belli olan Zhu Hua Hua'nın, gözleri yukarı aşağı titriyordu. “O sadece… kitapların sayfalarına şöyle bir bakıp, başka kitaba geçiyor!”
“Şöyle bir bakıyor mu? Belki de belirli bir kitabı bulmaya çalışıyordur. Söyle, neye göz atıyordu?” Ouyang Cheng sorgulamasına devam etti.
“Ben oradayken, raflardaki temel ilaç yapımı kitaplarına göz atıyordu. Gizlice bir baktığımda, 《Temel İlaç Yapım Yöntemleri》,《Şifalı Bitkilerin Özü Nasıl Çıkarılır》、《Tedavi Edici Özelliklerin Korunması》、《Kazanları Taşıma Kılavuzu》 ve bunların benzeri kitapları okuduğuna şahit oldum. Fark edilmekten korktuğum için ona fazla yaklaşmaya cesaret edemedim!” Zhu Hua Hua cevap vermeden önce bir süre düşündü.
“Temel İlaç Yapım Yöntemleri mi? Şifalı Bitkilerin Özü Nasıl Çıkarılır mı?”
“Tedavi Edici Özelliklerin Korunması? Kazanları Taşıma Kılavuzu? Bu…”
Du Man ve Ouyang Cheng, şaşkınlık içerisinde birbirlerine baktılar.
[Bunlar çırak eczacılar için en temel kitaplar, değil mi… Bir insan için yürümek ve yemek yemek neyse, çırak eczacılar için de bu kitaplar içindeki bilgiler öyledir. Bu adam yarın İlaç Tartışmasına girecek olmasına rağmen, şimdi böyle kitaplara mı göz atıyor?
Yanılmadığına emin misin?
Bu tıpkı cennetlerin altındaki bir kılıç ustasına, bir düelloda meydan okuduktan sonra, aniden kılıcının olmadığını ve olsa da onu nasıl kullanman gerektiğini bilmediğini hatırlamana benziyor...
Benimle kafa mı buluyorsun?]
“Bu kitapları okuduğundan emin misin?”
Duyduklarına inanamayan Ouyang Cheng, bir kez daha sordu.
“Emin değilim. Okumaktan çok kitapların sayfalarını çeviriyormuş gibi duruyordu… Eline aldığı her kitaba hızlıca bakıp, kenara koyuyordu, ne yaptığı hakkında hiçbir fikrim yok!” Zhu Hua Hua ağlamanın eşiğindeydi.
Gerçekten karşı tarafın ne yaptığı hakkında hiçbir fikri yoktu. Dışarıdan bakılınca, ilk raftaki kitapların sayfalarını başından sonuna kadar çeviren bir deliden farkı yoktu. Okuyormuş veya belirli bir kitabı arıyormuş gibi görünmüyordu, bu hareketlerinin arkasındaki mantık ne olabilirdi ki?
“Sadece sayfalarını mı çeviriyor? Eline aldığı bütün kitapların?”
Ouyang Cheng ve Du Man gözlerini kırpıştırdılar.
Duyduklarının saçmalıktan başka bir şey olmadığını düşünüyorlardı.
“Kitaplara nasıl göz atıyordu? Göster bize!” dedi Du Man.
“Pekala!”
Şanslarına bulundukları odada da birçok kitap mevcuttu. Zhu Hua Hua öne doğru yürüdü, bir düzine kitap aldı ve onlara göz gezdirmeye başladı. Oda sayfa çevirme sesleriyle dolup taştı.
“Bu kadar mı?”
Kitap sayfalarını hızlıca çevirmekten başka hiçbir eylemde bulunmadığını gören Ouyang Cheng ve Du Man’ın, durumu anlamakta güçlük çektiği, tam bir daire şeklini alan gözlerinden belli oluyordu.
“Evet!” Zhu Hua Hua başını salladı. “Aynen böyle, bitirdiğinde ise sonraki raftaki kitaplara bakmaya başlıyor…”
"..."
Birbirlerine bakan Ouyang Cheng ve Du Man’ın gözlerinden anlam verememe okunuyordu.
Bu elamanın temel seviye kitap toplama mahzenine çalışmak için gittiğini düşünmüşlerdi, fakat şu anda sadece kitaplara göz gezdirdiğini öğreniyorlardı…
[Ayrıca, ne kadar hızlı okursan oku, en azından kitapta yazılanları bir kere görmelisin. Kitaplara…bu hızda bakan birisi ne görebilir ki!
Kitabın içeriğini geçtim, muhtemelen ne hakkında olduğunu bile anlamıyordur…]
“Kitapları… yakıp kül etmek için hangi malzemeden yapıldığını öğrenmeye çalışıyor olmaz, değil mi?”
Uzun bir sürenin ardından, Du Man’ın aklına çılgın bir düşünce geldi.
Kitaplara böyle göz atmanın, yakmaktan başka hangi konuda işe yarayacağı konusunda hiçbir fikri yoktu.
“İmkansız. Temel seviye kitap toplama mahzeninde Eczacılar Birliğiyle ilgili herhangi bir sır bulunmasa da, birinin gelişigüzel bir şekilde yakabileceği bir yer değil. Çırak bir eczacı olarak, bu kadar düşüncesiz olmamalı!” Ouyang Cheng başını salladı.
Du Man'ın söyledikleri biraz saçma gibi gözüksemesine karşın, şu anda Ouyang Cheng’in aklına da bundan daha iyi bir açıklama gelmiyordu. Hoşnutsuz bir yüz ifadesiyle kaşlarını çatması, alnının kırış kırış olmasına neden oldu.
“Öyleyse, bu hareketlerinin arkasındaki anlamın ne olduğunu düşünüyorsun? Ne yapmaya çalışıyor olabilir?”
Du Man meslektaşına soru sormasına engel olamadı.
“Ben…” Ouyang Cheng'in yüzünden şaşkınlıktan başka hiçbir şey okunmuyordu. Görmek şöyle dursun, bütün hayatı boyunca böyle bir çatlak duymamıştı bile.
“Spesifik bir kitabı… bulmaya çalışıyor olabilir mi? Birinin sadece dokunarak anlayabileceği, özel bir malzemeden yapılmış bir kitap?” Uzun bir sessizliğin ardından, yeni bir teoriyle çıkageldi.
"Bu mümkün..."
Masanın önünde oturan ikili, bir anda kaşlarını çattı ve buruk bir yüz ifadesiyle birbirine baktı. Ne kadar uğraşırlarsa uğraşsınlar, Zhang Xuan’ın hareketlerinin arkasındaki sırrı çözemediler.
Kısa bir süre içerisinde, hayatları boyunca bulmadıkları kadar fikirle geldiler. Yine de… karşı tarafın neyi amaçladığı konusunda mantıklı bir açıklama bulamadılar.
Bunlar yaşanırken, Zhu Hua Hua kitap toplama mahzenini birkaç kere ziyaret edip, Zhang Xuan’ın durumunu bildirdi.
Karşı tarafın durdurak bilmeden 《İlaçlar Nedir》,《Şifalı Bitkilerin Türleri ve Sınıflandırmaları》、《İlaç Yapımı için Kazanlara İhtiyacın Var mı》 gibi kitapları bile atlamadan aynı şekilde devam ettiğini duyduktan sonra… Yüzlerinden birkaç tane duygu okundu: şaşkınlık, ikilemde kalma, derin düşüncelere dalma, kafa karışıklığı…
O anda, zihinlerinin daha acayip fikirler bulacak kapasiteye sahip olduğunu fark ettiler...