‘Napolyon’ şimdiden sinemalarda ve çok konuşuluyor. Ridley Scott’ın yeni filmiJoaquin Phoenix’in başrol oynadığı film, Fransız imparatorunun dünya çapındaki kaderinin önemli bir tarihsel incelemesine neden oldu. Ancak vefatı mevcut olduğu halde ne o karın ağrılarından, ne mide bulantısından, ne gece terlemelerinden, ne de ömrünün son aylarında çektiği ateşten eser görülmez. Tabii son nefesini vermeden önce yaptığı ve 1821’de İspanyol basınında yer alan tuhaf istek de.
İspanya Milli Kütüphanesi’nin gazete arşivinde saklanan nüshalara göre, aynı yılın 17 Temmuz’unda bu ülkedeki ölüm haberi ‘El Universal’ ve ‘Miscelánea’ gazeteleri tarafından verildi. İkincisinin kısa ve aseptik incelemesinde şunlar yazıyordu: “Bugün elimize geçen yabancı gazeteler onun 5 Mayıs akşam 6’da öldüğünü bildiriyor. Napolyon Bonapart Kırk gün yatakta kaldıktan sonra Santa Elena’da. Sebebi mide kanseri olduğu, kendisinin talep ettiği cesedin incelenmesiyle ortaya çıktı. Kendisi mi istedi? Çünkü? Öldükten sonra ne umurunda olabilirdi ki?
O imparator 51 yaşındaydı ve altı yıl önce İngilizler tarafından hapsedilmiş ve Atlantik adasına sürgün edilmişti. Tüm bu süre boyunca küçük bir takipçi grubuyla birlikte orada kaldı ve orada anılarını yazdırdı ve onu esir alan kişileri eleştirdi. Ancak çok geçmeden midesinde şiddetli bir ağrı, sürekli bir ağırlık ve sağ tarafında daha fazla ağrı hissetmeye başladı. Doktorlar bunun bir karaciğer rahatsızlığı olduğuna inanıyordu ancak Fransız imparatoru kendisinin de babasıyla aynı rahatsızlıktan muzdarip olduğundan şüpheleniyordu: sirrus pilor veya mide kanseri. Ancak kendisi emin olana kadar kimseye söylemek istemedi.
İki yüzyıl boyunca, yalnızca dünyanın en güçlü adamı olmakla kalmayıp, Napolyon’un ölümü FransaAncak tarihin en önemlilerinden biri, iki yüz yıldır birbirinden farklı spekülasyonların nedeni olmuştur. Resmi hipotez aslında kanserdi, ancak daha sonra yapılan diğer araştırmalar onun zehirlenmiş olabileceğini doğruladı. 1821’in gazeteleri tam olarak ne diyordu? Bugüne kadar farklı teoriler nelerdi?
Avrupa’nın sahibi
On yıldan biraz fazla bir süredir, Napolyon Avrupa’nın sahibi ve efendisiydi. Kıtanın batı ve orta kısmının neredeyse tamamını silahlarla veya ittifaklar yoluyla fethetti ve kontrol etti. Ancak Ekim 1813’te Leipzig yakınlarındaki Milletler Muharebesi’ndeki yenilgisinden sonra tahttan çekilmek zorunda kaldı. O sırada Fransa’ya döndü ve sözde “Yüz Gün” sırasında yeniden iktidara geldi. Ancak 18 Haziran 1815’te Waterloo Muharebesi’nde son kez mağlup olduktan sonra, o sırada etrafının yandaşlarından çok düşmanlarla çevrili olduğunu bilerek ölümünü beklerken sürgüne gönderildi.
17 Temmuz 1821 tarihli ‘El Universal’ dergisindeki inceleme imparatorun garip talebini tekrarlıyordu: “Ölüm dolmadan önce, hastalığının babasının hayatına son veren aynı nedenden kaynaklanıp kaynaklanmadığını görmek için cesedinin açılmasını istedi. . Yani kanser. Doktorlar bunu yaptılar ve hastanın aldatılmadığını gördüler. Son nefesini verene kadar tüm bilgisini korudu ve görünüşe göre acı çekmeden öldü.
Aynı haberde şöyle deniyor: Bonapart Sözde tümörün tedavisine ölümden 15 gün öncesine kadar başlanmamıştı. Sonunda bunu başardığında, “doktorlara bundan kurtulmayacağını duyurdu.” “Yaşadığı talihsizlikler göz önüne alındığında, bu hastalığa hangi nedenlerin yol açtığını tahmin etmek kolaydır – daha sonra tahminde bulundu. Esas olarak sevgili ve şefkatli eşinden ve sevgili oğlundan acı dolu bir ayrılık. Öte yandan yaşadığı haksız sürgün, onu alışık olduğu aktif hayata tamamen aykırı bir şekilde yaşamaya mahkum ediyordu.
“Napolyon yere düştü”
Haberin Yarımada’ya ulaşması sırasında İspanyol gazeteleri Napolyon’la ilgili haberleri sanki hayattaymış gibi yayınlamaya devam etti. Avrupa’ya hakim olan ve tarihin akışını değiştiren adamın gölgesi çok büyüktü ve sürgüne gönderilmesine rağmen Avrupa’nın kaderini yönlendirmeye devam ediyormuş gibi görünüyordu. Örneğin ‘The Spectator’da şu ifadeler okunabilir: “Bonaparte, gücünün sınırlarını doğanın izin vermediği şekilde genişletmek istedi ve yere düştü.” ‘Sansürcü’ kendi kendine şu soruyu sordu: ‘Kendine ne zaman fren uyguladı? Asla, çünkü zaferlerle birlikte iddialar da büyür.
Altı yıldır iktidarda olmamasına rağmen hala bir tehdit olarak görülüyordu. Bir ay önce ‘El Universal’de yayınlanan bir başka makalede, Yunanistan’ın, Napolyon’u Türklere karşı ordularını yönetmeye ikna etmek için Saint Helena’ya birkaç elçi gönderme olasılığını değerlendirdiği bildiriliyordu. Eski imparatorun zaten ebegümeci yetiştirmekte olduğunu bilmiyorlardı: «Adasındaki esirin serbest bırakılmasının planlandığı söylentisinin son günlerde tüm Avrupa’ya yayıldığını inkar edemeyiz. […]. Görünüşü, Rusya’nın büyük hırsına ve Fransız ultralarının dayanılmaz küstahlığına karşı koyabilecek en iyi baraj olacaktır. “Bu, Avrupa’nın anayasal özgürlüğünün en iyi güvencesi olacaktır.”
Sonunda ölüm haberi geldiğinde, gazetelerin çoğu olan bitene dair ayrıntılardan mahrum kaldı. ‘Nuevo Diario de Madrid’, daha sonra yalanlasa da, cesedin Avrupa’ya haberi getiren gemide olduğuna dair bir söylenti bildirdi. Ve Napolyon’un, “hastalığı sırasında çok acı çekmiş olmasına rağmen” son nefesini verene kadar herhangi bir acı belirtisi göstermediği bir diğeri.
Bilinmeyenler
Ölümü hala bilinmeyenlerle dolu. Kanser hipotezine şüphe uyandırmak isteyen o kadar çok araştırmacı var ki kesin olan tek şey onun son günlerini Santa Elena’da geçirdiği. Orada, iki hafta önce, mide bulantısı, şiddetli ağrı ve yorgunlukla şöyle demişti: “En büyük sevincim, beni vurma zamanının geldiğini bilmek olurdu: Bunu bir iyilik olarak görürdüm.”
Vücudunun her bir parçasını analiz eden farklı versiyonlar bugüne kadar inandırıcı bir argüman bulmaya devam ediyor. Tarihçiler tarafından en çok kabul edilen versiyon aslında mide kanseridir. Bu, kişisel doktoru Francesco Antommarchi’nin İngiliz doktorların huzurunda vardığı fikirdi.
1840 yılında naaşı yeniden gömülmek üzere Fransa’ya döndüğünde cinayet teorisi dolaşmaya başladı. Güçlü ordu ve siyasetçiye son vermek için seçilen madde arsenik olurdu. Her şey doğrudan, Bonaparte’ın Saint Helena’dan Fransa’ya dönmeyi düşünmesinden korkan Fransız kralcıların önderlik ettiği bir komplonun uygulayıcısı olan Kont Charles de Montholon’a işaret ediyordu.
Zehirlendi
Bu teori, 1961 yılında imparatorun bu maddeyle zehirlendiğini belirten saygın bir İsveçli diş hekimi tarafından desteklendi. 2001 yılında üç adli tıp uzmanı Napolyon’un saçını yeniden analiz etti ve aynı sonuca vardı. Strazburg’daki Adli Tıp Enstitüsü’nden Pascal Kintz, Napolyon’un başından alınan saç analizinde “normalden 7 ila 38 kat daha yüksek arsenik konsantrasyonlarının ortaya çıktığını ve bunun şüphesiz zehirlenme vakalarının karakteristik özelliği olduğunu” belirtti.
Kintz, yine Strasbourg Enstitüsü’nden Profesör Bertrand Ludes ve Paris’teki Georges Pompidou Hastanesi’nden Paul Fornes ile birlikte, Uluslararası Napolyon Derneği başkanı Kanadalı Ben Weider tarafından saç örneklerini analiz etmek üzere görevlendirildi. Cinayet teorisini savunan çok sayıda makale ve kitap yazmıştır ve 1995’te aynı sonuca varan FBI analizine dayanmaktadır: “Fransız uzmanların keşfettiğine rağmen, insanların zehirlenme teorisi hakkında hala şüpheleri varsa, “Geriye kalan tek şey Napolyon’un mezarını mezardan çıkarmaktır.” kalıntılar.”
2004 yılında Napolyon’un doktorlarının aşırı gayretini suçlayan yeni bir soruşturma hattı açıldı. ‘NewScientist’ dergisine göre, onların saldırgan muamelesi imparatorun ölümüne yol açtı. Önce onu kusturmak amacıyla lavman ve potasyum antinomi tartarat karışımı verdiler. Bu, “Torsades de pointes” adı verilen bir kardiyak aritmiye neden olurdu.
Cıva klorür
Bu patolojide nabız, beyne ulaşması gereken kan akışını ciddi şekilde etkileyecek noktaya kadar hızlanır. Daha sonra, adli patolog Steven Karch tarafından geliştirilen bu araştırmaya göre, son tetikleyici, kendisine iki gün boyunca verilen ve kandaki potasyum seviyelerini daha da azaltacak olan 600 miligramlık cıva klorür dozuydu. San Francisco Tıbbi Muayene Departmanı (ABD). Napolyon’un cesedinde arsenik varlığını haklı çıkaracak bir açıklama da sağlayan bir hipotez: Bunu zehirden ziyade kömür dumanına ve o zamanın tipik diğer çevresel kaynaklarına atfediyordu.
Bu da yetmezmiş gibi İsviçreli bilim adamlarından oluşan bir ekip imparatorun pantolonunu incelemeye karar verdi. Doktorlar, Korsikalı’nın Saint Helena yıllarında giydiği on iki çift ayakkabıyı analiz etti. Belini ölçtüler ve en büyüğünün 110 santimetre olduğunu, ölümünden kısa bir süre önce ise 100 santimetreye ulaşmadığını buldular. Bu araştırmaya göre son aylarda 15 kilo civarında kaybederek 79 kiloya ulaştı ve bu durum onun ölümünün karın kanserinden kaynaklandığı sonucuna vardı. Başa dönüş.
Ayrıca arseniğin varlığını da Napolyon’un günde en az bir bardak şarap içmesinden kaynaklandığını açıkladılar. 19. yüzyılda şarap üreticilerinin fıçılarını bu bileşenle kuruttukları ortaya çıktı, ancak bu durum sürgündeki evlerinin duvarlarındaki duvar kağıdından veya doktorların kusturmak için onlara vermiş olmasından da kaynaklanıyor olabilir.
Doğal ölüm, sessiz komplo ya da tıbbi hata, gerçek şu ki Napolyon 5 Mayıs 1821’de öldü, ‘El Espectador’un haberine göre: «Ayın 5’inde sabah saat 3 civarında bilincini kaybetti. Son sözleri şuydu: ‘Tanrım ve Fransız milleti!’ 26 Temmuz’da ‘El Universal’, “çok az fatihin onun kadar olağanüstü bir ünlüye sahip olduğunu” belirtti.