Bazen öz eleştiri yapmak gerekir. Arthur Schopenhauer gibi.
"Herşeyden önce erkeğin doğası gereği aşkta vefasızlığa, kadının ise sürekli sadakata eğilimli olduğu gerçeği bu incelemeye girer. Erkeğin aşkı, doyum bulduğu andan itibaren belirgin bir biçimde azalır; Hemen hemen bütün öteki kadınlar onu, sahip olmuş olduğu kadından daha fazla çekerler, erkek değişiklik özler. Kadının aşkı ise, özellikle o andan sonra artmaya başlar. Bu türü koruyup onun varlığını sürdürmeye bu bakımdan da olabildiğince fazla çoğalmaya yönelik doğanın amacının bir sonucudur. Bildiğimiz gibi erkek, kendisine yeterince kadın sunulduğu takdirde, kolayca yılda yüz çocuk meydana getirebilir; kadın ise istediği kadar çok erkeğe sahip olsun, ikiz ihtimalini hesaba katmazsak, yılda sadece bir çocuk dünyaya getirebilir. BU nedenle erkeğin gözü hep başka kadınlardadır. Kadın ise buna karşılık tek bir erkeğe sımsıkı sarılır, çünkü doğa onu içgüdüleri gereği ve hiç düşünmeden, gelecekteki doğumun besleyicisi ve koruyucusunu yanında tutup korumaya sürükler. Bundan ötürü erkeğin eşine sadakati yapaydır, kadındaki doğaldır. dolayısıyla da kadının ihaneti, nesnel olarak sonuçları bakımındanolduğu kadar, öznel olarak doğaya aykırılığı bakımından da erkeğinkinden çok daha az bağışlanabilir bir ihanettir."
Arthur Schopenhauer
Not: Kendimi bu yargının dışında tutmuyorum.
En İyi Erkek Görüşü
Erkekler ve kadınlar 2 parçalı puzzle'ın 2 ayrı parçası gibidir. Her konuda biri eksik diğeri fazladır. Yaradılış itibariyle erkekler sadakatten uzak varlıklardır.0