Genellikle vergi borçluluğu yalnız maddi edimde bulunma gereği şeklinde anlaşılır. Yükümlülük ise hem maddi görevi hem de şekli görevler içine alan daha geniş bir kavramdır. Vergi Usul Kanunu ilk bakışta yükümlüyü yalnız maddi görev açısından tanımlar gibidir. Ancak, "mükellef vergi kanunlarına göre kendisine vergi borcu terettüp eden gerçek veya tüzel kişidir" diyen 8'inci madde hükmünü "mükellefin ödevleri" başlığını taşıyan İkinci Kitabın şekli ödevlere ilişkin hükümleri ile bir arada almak gerekir. Vergilendirmeden doğan ilişkide maddi görev ile şekli görevler bir arada bulunur. Bununla birlikte bir kimsenin vergi borçlusu olmadan da yerine getirmek zorunda olduğu şekli ödevleri bulunabilir. Örneğin zarar eden bir ticari işletme sahibi yalnız şekli ödevleri olan bir vergi yükümlüsüdür. Vergi borcu doğmadığı halde gelir vergisi beyannamesi vermek, işi bıraktığını bildirmek gibi ödevleri devam eder. Bunun gibi Katma Değer Vergisi Kanununa göre herhangi bir vergilendirme döneminde vergiye tabi işlemleri, dolayısıyla vergi borçları bulunmayan yükümlüler de beyanname vermek zorundadırlar. Öte yandan şekli ödevlerin bulunmadığı, devlete sadece belli bir miktarın borçlu olunduğu yükümlülük durumları da düşünülebilir. Örneğin damga vergisinde veya harçlarda yükümlü sadece borçlu olunan miktarı ödemekle yükümlüdür, herhangi bir şekli görevi söz konusu değildir. Vergi yükümlüsü vergilendirmeye ilişkin ödevleri her zaman kendisi yerine getirmez.