İsviçre cehennemi
Aşırı dincilerin, "Kafirler için yaşasın cehennem" sözü, İsviçre'de artık göçmenler, yani bu ülkeye sonradan gelmişler için geçerli. İsviçre'de her ay, göçmenlerin haklarını kısıtlayan, onları kıpırdayamaz ve yaşayamaz hale getiren referandumlar yapılıyor. İnsan hakları örgütlerinin ve sol partilerin yarım destekli çabaları, İsviçre'nin ırkçı partisi SVP'nin(İsviçre Halk Partisi) referandumlarda çoğunluğu sağlamasını engelleyemiyor. Irkçı parti SVP için her şey referandum konusu. Geçitiğimiz yıllarda referandumla minareyi yasaklamışlardı.
Çıkan her yeni yasayla, ilticalar, işçi oturumlular, burada doğmuş büyümüş, ancak imkansızlaştırılmış İsviçre vatandaşlığını alamayan göçmen çocuklarına kabus dolu gün ve geceler yaşatıyorlar. Dünyada bugüne kadar saygın bir yeri olan İsviçre, beş on bin göçmeni ve çocuklarını sınır dışı etmek için, önümüzdeki on yıllarını ipotek altına alacak ırkçılığa ve faşistiliğe teslim olmaya hazırlanıyor.
Yasalar öyle ağırlaştırılmış ki, bir İsviçreli size küfür etse, çelme taksa, parmak atsa da elleriniz arkanızda onun şiddetinin geçmesini beklemekten başka çareniz yok. El kaldırdığınızda veya kendinizi savunduğunuzda, mahkemelik olacak, İsviçreli saldırgan beş-on kuruş para cezasına çarpıtırılırken siz sınır dışı edileceksiniz.
Bir İsviçreli, 50'lik yolda seksen yapınca bir kaç yüz frank para cezası alacak, ama aynı hızı siz yaptığınızda Yabancılar Polisi'nden ülkeyi terk etmek üzere bir mektup alacaksınız.
Bir İsviçreli genç, gençlik dinamizmiyle bir hata yapıp suç işlediğinde bir uyarı alacak veya bir kaç ay hapiste yatacak, ama aynı hatayı burada doğmuş büyümüş evladınız yaptığında, daha hapisteyken kendisine sınır dışı kararı bildirilecek.
İşini kaybetmiş, sosyal yardım almaya muhtaç hale gelmiş bir yabancı, diğer bütün koşulları bir araya getirmiş olsa da, İsviçre vatandaşlığına alınmayacak.
İsviçre, dünyada imkansız olanı, sıfır problemli göçmenler ve onların mutlak olarak sıfır problemli olması gereken çocuklarını istiyor. Geri kalana: "İsviçre sizin için cehennem," diyor.
Göçmenlik bir çaresizliktir zaten. İnsanlar kendi ülkelerinde baskı altında olmasalar, ekonomik sorunları bulunmasa herhalde göç etmeyecekler. Göçler problemlerden kaynaklanır ve göçmenler problemleriyle gelirler. Ya onları kabul eder, problemlerini de kendi problemin sayarsın ya da baştan göçmenliği, insan haklarına ve Birleşmiş milletler sözleşmesine uygun olarak reddeder, onların kurulmuş olan hayatını darmadağın etmezsin.
Genç yetiştiren aileler çaresiz. Çocukları her an sınır dışı edilecek diye yürekleri ağzında. Böyle bir çok aile tanıyorum, ana dilleri olan Kürtçeyi ve Türkçeyi bile doğru düzgün konuşamayan burada doğmuş büyümüş gençler, okulundan, işinden, sokaktan alınarak Türkiye'ye gönderiliyor.
Bir ülkede kalmanın bedeli bu kadar ağır olmamalı. İsviçre'nin şu andaki yabancılar yasası, tarikat yasalarından daha ağır.
Göç etmiş insan zaten yaralıdır, kırılgandır, geçmiş bütün yetenek, meslek ve diplomaları geldiği ülkede geçerisiz kılınmıştır. Önünde, güç yetirip yetiremeyeceğin belli olmayan dağ gibi bir hayat durmaktadır.
İsviçre'ye geldiğim ilk yıllarda onurum kırılarak verilen sosyal yardım çekini aldıktan sonra dışarı çıkıp ağlıyordum. Bir gün dayanamadım, meslek ve sıfat gerektirmeyen en ağır işiniz hangisiyse onda çalışmak istiyorum dedim. Orman işine gönderdiler. Eksi yirmi derecede dağlardan tomruk indirirken, İsviçre'ye değil, bizi ülkemizden göçerten sömürgeci alçaklığa karşı öfkemi büyütüyordum. Burada misafirim diyordum. Mesleğim olmayan işte kaç kez kaza geçirdim. Birinde, eksi yirmi derecede ısınmak için ateş yakmaya çalışırken, elimdeki benzin bidonuyla alev aldım. Yugoslav bir işçi üstündeki kabanı çıkarıp sarmakla beni kurtardı. Altı kişi olarak çalıştığımız işte, dört İsviçreli biz iki yabancıya şeflik yapıyordu. 18 senedir oturduğu bir ülkede insan artık kendini misafir olarak hissetmiyor. Ama isviçreliler için ülkene dönene veya ölene kadar misafirsin.
Yüreğimizi sızlatan olaylar gittikçe çoğalıyor. Göçmenler İsviçre'de, sokaklarda, sınır dışı edilme korkusuyla sapsarı yüzlerle sonbahar yaprakları gibi savrulup duruyorlar. Tanıdıklarımızın çocukları sınır dışı ediliyor. Bir yerde tutunup kalmanın olanakları ellerinizden alınıyor. Her şeyden önemlisi, çocuklarımız var, büyüyorlar ve her genç gibi aşırılıkları olacaktır. Ve bir gün, çok değer verdiğiniz çocuğunuz, elinizden alınıp gönderilecektir.
İsviçreli insan hakları kuruluşları ve sol partiler, ölüm dalgası gibi gelen ırkçı referandumları engellemeye güç yetiremiyorlar. Yabancı düşmanı sağcılar, örgütlü çalışıyor. Referandumda sandık başında çoğunlukla onlar var. Düne kadar dünyanın en saygın ve en demokratik ülkesi konumunda olan İsviçre'nin yurttaşlarına, yabancı düşmanlığının ve ırkçılığının kötü bir şey olduğunu anlatma işi biz göçmenleri aşar. Onlar ne yaptıklarını çok iyi biliyorlar. Bencil ve çıkarcılar. Ne yapacağını bilmeyen biziz.
Bu ırkçı dalgaya karşı neler yapılabilir tam bilemiyorum. Hala misafir sayıldığımız bir ülkenin ırkçı yasalarını protesto etme sınırımız ve olanaklarımız nedir bunu iyi tespit etmemiz gerekiyor. Arada bir yapılan yürüyüşlerin ve gösterilerin ırkçılığı engelleyemediği anlaşılmış bulunuyor.
Anne ve babaların, nerede olurlarsa olsunlar, çocuklarının huzur ve güvenliğini sağlamak gibi bir görevleri var. İsviçre'nin ırkçı yasaları, çocuklarını ayırmakla göçmen ailelerine onursuzluk yaşatıyor.
Dünya insanlığından aldığı saygının ve ekonomik olanakların yüzde birini göçmenleriyle paylaşmayan ve her gün onların yaşamını biraz daha cehenneme çeviren İsviçre sağcılığının bilmesi gereken bir şey var:
İnsanlığın yasaları tarih boyunca, ırkçılığı ve gerici devlet yasalarını yenmiştir.
Not: Yukarıdaki resim, ırkçı parti SVP'nin yabancılarla ilgili kullandığı referandum afişidir. Beyaz koyun kendileri, tekmeleyip İsviçre'nin dışına attıkları siyah koyun göçmenler oluyor.