The Brookings Institution'da Haziran ayında düzenlenen 27, Fransa'da Mistral helikopter taşıyıcılarının satın alınmasına ilişkin sözleşmenin analizi olan Donanma Yüksek Lisans Okulu (Monterey, California) Teğmen Komutanı (Kaptan Üçüncü Sıra) Patrick Baker (Patrick Baker) mezunudur. P.2, bu ilginç çalışmaya bir ek açıklama yayınlar; metni de ücretsiz olarak kullanılabilir.
Belge, Rusya'nın Mistral sınıfı amfibi saldırı taşıyıcılarını Fransa'dan devralma kararını tartışıyor. Bu satın alma yeni bir döneme işaret ediyor hikayeler O zamana kadar helikopter gemilerini çok az tanıyan Rus Donanması. Geçmişte, Rus Donanması'nın amfibi yetenekleri temel olarak “ufkun ötesine saldırı” yeteneği olmayan tank tipi gemiler tarafından sağlanıyordu. Mistral tipindeki bu dört gemi, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana yurtdışında ilk silah satın alan Rusya idi.
Fransa ile Rusya Federasyonu arasındaki mevcut anlaşma, Fransa'da iki geminin ve bir Rus tersanesinde iki geminin inşasını sağlıyor. Mayıs ayı itibarı ile 2011 fiyatları ve münferit sözleşme koşulları halen müzakere altında olmasına rağmen, bu anlaşmanın sonuçta gerçekleşmesi olasıdır.
Rusya için, Mistraller için modern yönetim ve kontrol sistemlerini ve ayrıca Fransız gemi yapım teknolojilerini satın almak, kendi geliştirmelerini yapmaktan daha karlı. Ve eğer her şey Rus tarafının yeteneklerine bağlıysa, müzakereler uzun zaman önce sona erecekti - inşaat süresini kısaltmak için. Ruslar Mistral'ı savunma sanayii ve donanmasını modernize etmenin bir yolu olarak görüyor. Şu anda, tek bir Rus tersanesi, Mistral yapımı sırasında Fransızlar tarafından kullanılan montaj yöntemlerini tekrarlayamıyor.
Rusya, çok amaçlı amfibi saldırı helikopteri taşıyıcılarına olan gerçek ihtiyacı formüle etmeden önce bile Mistral lehine bir seçim yaptı. Mistral’ın Moskova’ya çekiciliği, öncelikle teknolojilerinin ve yapım yöntemlerinin; Ayrıca, bu tür gemiler kıyı amfibi operasyonlarında çok önemli bir rol oynamaktadır.
“Mistral” ların satın alınması yeni ufuklar açıyor - bu, Rusya Federasyonu’nun askeri teçhizatının NATO ülkesinden alınması için ilk büyük anlaşma. Baltık ülkeleri ve Polonya da dahil olmak üzere bazı NATO ülkelerinin bu olayına verilen tepki doğal olarak pek olumlu değildi, çünkü böyle bir satın alma güç dengesini önemli ölçüde değiştirebilirdi. Baltık ülkelerinin Fransa’nın Rus gemilerini satma konusundaki kararlılığını sarsması imkansızlığı, onları aynı zamanda güvenlik kaygılarının ekonomik kaygılar karşısında azaldığına ikna etti - bu durumda Fransız gemi yapımcılarının işleri. Bu anlaşma aynı zamanda NATO ve Fransa’dan önce özellikle Baltık ortaklarının Rusya’nın çatışmasında çıkarlarına uyma konusu konusunda da gündeme geldi. Açıkça değişen bölgedeki lehte olmayan stratejik durumlara cevaben, Baltık ülkeleri İskandinav ülkelerine kendileriyle savunma anlaşmaları yapma arzusu ile döndüler.
Gerçekten de Galya usulü bir biçimde, Paris, yeni gemilerin Rusya Federasyonu'na getireceği fırsatları abartmamaya çağırarak, kendisine silah satmayı reddederek Rusya'ya stratejik ortağı olarak adlandırmanın mantıksızlığından söz ediyor. Ancak Fransa'nın satmadan önce NATO’nun küçük ortaklarıyla görüşmemesi, böyle bir anlaşmanın yasallığı konusundaki kaygı eksikliği ile birlikte Baltık bölgesinde birçoğunu mutsuz ve endişeli bıraktı. Ve bu yeni NATO stratejik konseptine rağmen, 2010’teki Lizbon Zirvesi’nde sunulan, üye ülkelere ortak güvenlik konularında ittifakın uyumunu sağlama isteğini belirleme arzusunu ortaya koydu.