Komite, Fransız Cumhuriyetinin uluslararası arenadaki devlet çıkarlarını temsil etti ve Fransızları Nazilere ve işbirlikçilerine karşı mücadelelerinde yönlendirdi. 26 Ağustos 1943, Fransız Komitesi, SSCB, ABD ve Birleşik Krallık'ı tanıdı. FCNO, tam bir zafer kazanana kadar faşist rejimlerle savaşmaya ve ardından eski cumhuriyetçi sistemi, Fransa'daki yasama, yürütme ve yargı sistemini geri almaya hazır olduğunu belirtti. Yılın Kasım 1943'inde, komite, iç Direniş Hareketi örgütlerinin bazılarını temsil ediyordu. FKNO'nun gücü hemen hemen bütün Fransız kolonileri ve silahlı kuvvetlerin önemli bir kısmı tarafından tanındı. 2 Haziran 1944, FCLO, Fransa Cumhuriyeti Geçici Hükümeti'ne dönüştürüldü.
Of hikayeler İkinci Dünya Savaşı sırasında Fransa
Fransa, Almanya 3 Eylül’e savaş ilan etti. Ancak, Berlin’in Moskova’yla savaş başlatacağına inanan Fransa ve İngiltere, Batı Cephesi’nde “Garip Savaş” olarak adlandırılan gerçek düşmanlıklar yapmadılar. Alman askeri-politik liderliği başlangıçta Müttefiklerin umutlarıyla karşılaştı - tüm ana güçleri Polonya işgali tarafından işgal edildi ve Batı Cephesi'ndeki Alman kuvvetleri belirleyici bir eylemde bulunmadı. Bununla birlikte, Hitler SSCB ile savaşmak niyetinde değildi, arkasında Anglo-Fransız grubu harekete geçti ve greve hazırdı.
Fransa'nın II. Dünya Savaşı'ndaki yenilgisinin sorumluluğu, Edouard Daladier (1933 Fransa Başbakanı, 1934, 1938 - 1940) hükümeti dahil, Fransız yönetici seçkinlerine aittir. Fransa'nın tomurcuk savaşını önlemek veya bastırmak için önemli askeri, ekonomik, ekonomik kaynakları (sömürge imparatorluğu dahil) vardı. Fransa'nın Avrupa'da - Çekoslovakya, Polonya, Romanya, Yugoslavya, Yunanistan ve Almanya'nın saldırganlığını önlemenin mümkün olduğu diğer devletlerde birçok müttefiki vardı. Bununla birlikte, Fransa, İngiltere ile birlikte, saldırgana sürekli olarak “pasifleştirildi” (katkıda bulundu), birbiri ardına bir pozisyon vererek tüm ülkelere Almanya'nın etki alanına girdi. II. Dünya Savaşı başladığında bile, İngiltere ve Fransa, Polonya ile savaşa bağlanırken Almanya'yı yenme gücüne sahipti. Evet ve Müttefiklerin Fransız kampanyasındaki hızlı yenilgisi Mayıs'ta 10 - Haziran'da 22 1940, bir takım soruları gündeme getiriyor. Daha yetkin ve kararlı bir direnişle Fransa, İngiltere, Belçika ve Hollanda savaşı en azından uzatacak, Almanlar için bir yürüyüş değil, ağır ve kanlı bir çatışmaya yol açan bütün kaynaklara sahipti. Bu nedenle, Fransız seçkinlerinin bir kısmının, içinde daha fazla bulunan ülkeyi basitçe “birleştirmesi” mümkündür - uluslar arası (kozmopolit) seçkin grupların çıkarları uğruna, ulusal çıkarların aptallığı veya ihaneti başka bir meseledir.
Savaş zamanı durumuna atıfta bulunan Daladier ve Paul Reynaud'un ofisleri (Mart 21 - Haziran 16 1940 hükümeti başkanlığında), kademeli olarak demokratik özgürlükleri ortadan kaldırdı. Eylül ayında, Fransız devletinin toprakları üzerine 1939 savaş yasası getirildi. Gösteriler, toplantılar, mitingler ve grevler yasaklandı. Medya ciddi şekilde sansürlendi. İzin ve 40 saatlik çalışma haftası iptal edildi. Ücretler savaş öncesi seviyede “dondu”.
Paul Reynaud'un Fransa’nın savaş öncesi tarihinde yeniden silahlanma çağrısında bulunan ve Nazi Almanya’nı güçlendirme tehdidinde bulunduğu rasyonel politikacılardan biri olduğu söylenmeli. Ordunun Birinci Dünya Savaşı'ndaki başarılarının etkisiyle çoğu politikacı ve ordunun desteklediği pasif savunma doktrininin aksine, makineleşmiş Charles de Gaulle savaşı teorisini destekledi. Almanya yerine SSCB ile ilişkilerini iyileştirmeyi teklif etti. Raynaud ayrıca Almanya’ya itiraz etme politikasına da karşı çıktı. 1938-1940'te Maliye Bakanı olarak. önemli sanayi büyümesine ve ülkenin nakit rezervlerinde artışa yol açan başarılı dönüşümler gerçekleştirdi. Fransa için savaş, Raynaud'un hükümet başkanı olarak göreve başlamasından iki aydan kısa bir süre sonra başladı, bu yüzden durumu değiştiremedi. Fransa'nın yenilmesi ve Nazi Almanyası için bir tehdit olmaktan çıkması için yapılabilecek her şey zaten yapıldı.
10 Mayıs 1940, Alman birlikleri Hollanda ve Belçika sınırını geçti. Sonra Wehrmacht'in ana güçleri, Maginot Hattının ana tahkimatlarının tamamlandığı Sedan bölgesine saldırdı. Ön cephe kırıldı ve Alman birlikleri, İngiliz-Fransız grubunun arkasına gitti ve onu Dunkirk yakınlarında sardı. Ancak Hitler, İngiliz askerlerini tahrip etmedi, tahliye etmelerini sağladı, ağır silah bıraktılar. Alman askeri-politik liderliği İngiltere ile siyasi bir anlaşma yapmayı umuyordu, Alman seçkinlerinde güçlü bir İngiliz partisi vardı. Genel olarak, Büyük Britanya, sömürge imparatorluğu ile birlikte, Nazilerin inşa etmeyi planladığı “Yeni Dünya Düzeni” nin bir örneğiydi. İngiltere'nin “Ebedi Reich” in bir parçası olması gerekiyordu.
İngiliz Seferi Kolordu'nun desteğinden yoksun olan Fransız askerleri aceleyle geri çekildi. Fransız silahlı kuvvetlerinin komutanı General Maxim Weigan Mayıs 25’ta hükümete teslim olması gerektiğini söyledi. Haziran 10 Alman birlikleri savaşsız Paris'i işgal etti ve Fransız hükümeti Bordeaux'ya taşındı.
Başbakan Paul Reynaud ve İçişleri Bakanı Georges Mandel sonuna kadar savaşmayı önerdi - hükümeti ve parlamentoyu Cezayir'e götürmek, Brittany, Güney Fransa ve kolonilerdeki Almanlarla savaşmak için. Ancak ne Fransız Cumhuriyeti cumhurbaşkanı ne de milletvekillerinin mutlak çoğunluğu Kuzey Afrika’ya gitmek istemedi. Weighan ve Mareşal Peten mücadeleye karşı çıktılar. Bu nedenle, direniş için tüm imkânlarını tüketmemiş olan Fransa, Almanya ile ayrı bir anlaşma yapmayı kabul etti. Raynaud, ülkenin ihanetine katılmayı reddetti ve 16 June istifa etti. Savaşın sonuna kadar bir toplama kampında oturdu, Mendel de toplama kampına gitti ve ortak çalışanlar tarafından öldürüldü.
Yeni hükümete Henri Philippe Pétain başkanlık etti. Mareşal rütbesinde Birinci Dünya Savaşı'ndan mezun oldu, bu savaşın kahramanlarından biri olarak kabul edildi. 1930’te Fransa’nın lideri olarak öne sürülmüştü. 17 Haziran yeni bir Fransız hükümeti ateşkes için Almanya'ya başvurdu. 22 Haziran 1940, İkinci Compiegne Truce sona erdi, Fransa Almanya'ya teslim oldu. Haziran 25 düşmanlıkları resmen sona erdi. Ülkenin kuzeyi ve batısı, Paris ve bütün Atlantik kıyıları dahil olmak üzere Fransa topraklarının yaklaşık% 60'i Alman birlikleri tarafından işgal edildi. Fransız Amia, Wehrmacht'a ağır silahlar aktarılarak silahsızlandırıldı, sayıları Almanya ve İtalya tarafından belirlenen sırasını korumak için minimal bağlantılar sürdürüldü. Fransız savaş esirleri (yaklaşık 1,5 milyon insan), Batı Avrupa'daki düşmanlıkların sonuna kadar kamplarda kalacaktı. Fransa büyük bir tazminat ödedi. Güneyde, bir kukla devlet kuruldu - Vichy Rejimi (resmi adı Fransız Devletidir). Vichy tatil beldesinde, Temmuz 1940'ta, Mareşal Henri Philippe Petenet'e diktatörce güç veren Ulusal Meclis toplandı. Bu, Üçüncü Cumhuriyetin resmi olarak sona ermesine yol açtı. Cumhuriyet cumhurbaşkanı ve bakanlar kurulu başkanı görevlerinden alındı. Meclis toplantıları sona erdi.
Pétain hükümeti iç politikada geleneksel olarak muhafazakar değerler tarafından ve dış politikada ise Almanya ile bir ittifak tarafından yönlendirildi. “Ulusal Devrim” ilan edildi, “Özgürlük, Eşitlik, Kardeşlik” sloganı yerine “İş, Aile, Vatan” yazdı. Yahudilere, Çingenelere, Komünistlere, Masonlara karşı baskı yapıldı. Serbest Bölgede, hem Alman cezaevi yapıları, hem SS, hem de Gestapo ve kendi milisleri hareket etti. Berlin, bazı mahkumları serbest bıraktığında, Almanya'ya bir emek kaynağı vardı (sadece yaklaşık 1 milyon insan). Neredeyse tüm ekonomi, Üçüncü Reich'in çıkarlarına hizmet etti. Tüm Fransız işletmelerinin% 80'e kadarı Almanya'da askeri emir verdi. Reich'e, Fransız hammaddelerinin dörtte üçüne ve büyük sanayi işletmelerinin bitmiş ürünlerinin% 50-100'ine kadar ihraç edildi. Tüm siyasi partiler ve büyük sendikalar dağıldı. Tüm toplantılar, gösteriler, mitingler ve grevler kesinlikle yasaktır. Yürütme ve yasama yetkisinin bütün doluşu devlet başkanına devredildi - Petain. Üst yönetim Amiral Francois Darlan, Pierre Laval, Pierre-Etienne Flandin ve Charles-Leon-Clement Hyuntziger’dı.
Başlangıçta, Vichy rejimi denizaşırı malların çoğunu kurtarabilirdi. Doğru, bazıları daha sonra İngiltere'yi ele geçirdi, diğerleri ise İngiliz yanlısı Özgür (Savaşan) Fransa, General de Gaulle'un kontrolünü ele geçirdi. Önemsiz Fransız askeri birliklerinin yanı sıra gönüllüler, Almanya'nın Doğu Cephesinde SSCB'ye karşı savaştı.
Resmi olarak, Peten hükümeti tüm filoyu aldı. Bir kısmı İngilizler (Mancınık Harekâtı) tarafından yok edildi ve ele geçirildi. İngiltere'de iki eski zırhlı, iki muhrip, birkaç torpido botu ve denizaltı ele geçirildi. 3 Temmuz 1940'ta İngilizler Mers-el-Kebir'deki Fransız filosuna saldırdı, ama onu yok edemedi. Gemilerin çoğu Fransa'ya girdi. Fransız deniz kuvvetlerinin ana kuvvetleri filo Vichy hükümetinin yaptırımı ile 27 Kasım 1942'de Toulon'a su bastı, böylece Almanya'ya gitmeyeceklerdi.
"Özgür Fransa"
Vichy işbirlikçilerinin varlığıyla eşzamanlı olarak, Direniş Hareketi'nin tarihi başladı. O seçkin bir Fransız askeri, politik ve devlet adamı, "son büyük Fransız" - General Charles de Gaulle'ün adıyla ilişkilendirildi. Charles de Gaulle 22 Kasım 1890'da soylu bir ailede doğdu. İnanç ve vatanseverlik ruhuyla yetiştirildi. Birinci Dünya Savaşı'na katıldı, kaptan rütbesinde ağır yaralandı ve savaşın sonuna kadar kaldığı esir alındı. Esaretten sonra Polonya'da taktik teorisini öğretti, hatta Sovyet-Polonya savaşına biraz katıldı. 1930'larda Yarbay ve daha sonra Albay de Gaulle, gelecekteki bir savaşta ana araç olarak mekanize birliklerin kapsamlı bir şekilde geliştirilmesi ihtiyacına işaret ettiği bir dizi eserin yazarı olan bir askeri teorisyen olarak ünlendi. Fransız ordusunun Genelkurmay Başkanlığı'nda geliştirilen, "Maginot Hattı" nın erişilemezliği fikrine dayanan ve bu tür görüşlerin yıkıcılığı konusunda uyarıda bulunan savunma taktiklerinin kararlı bir rakibi idi. Onun fikirlerine göre, P. Reynaud askeri reform için bir plan hazırladı, ancak reddedildi. II.Dünya Savaşı'nın başında bir komutandı tank askerler. 14 Mayıs 1940'ta, de Gaulle, ortaya çıkan 4. Panzer Tümeni'nin komutanı olarak atandı ve 1 Haziran'dan itibaren geçici olarak tuğgeneral olarak görev yaptı. 6 Haziran'da Başbakan Paul Reynaud, de Gaulle Savaş Bakan Yardımcısı olarak atandı. General, savaşa devam etme, kolonilere güvenme ve hükümeti Afrika'ya tahliye etme fikrinin aktif bir destekçisiydi. Ancak Reynaud ve de Gaulle yenilgiye uğradı.
Reynaud de Gaulle'nin istifası sırasında İngiltere'deydi. O yenilgiyi kabul etmedi. 18 June, generalin direnç çağrısı yaptığı konuşmasına iletildi. Pétain rejimini ihanet etmekle suçladı ve "Fransa adına tam bir görev anlayışıyla" olduğunu açıkladı. Tüm Fransızlardan onun etrafında birleşmesini "eylem, fedakarlık ve umut adına" istedim. “Özgür Fransa” bu şekilde ortaya çıktı - işgalcilere ve Vichy işbirlikçi rejimine karşı cumhuriyeti yeniden canlandırması gereken bir örgüt. İşbirlikçi rejim, devamsızlıktaki generali "ıssızlık" ve "ihanet" nedeniyle ölüme mahkum etti.
İlk başta, De Gaulle çok büyük zorluklarla karşı karşıya kaldı. Aslında, yalnızdı ve ne mali kapasiteye, ne de isimlere ya da meşruiyete sahipti. Önemli rol Churchill'in desteği ile oynandı. Bu organizasyonun İngiliz yanlısı doğasını belirledi. Başka seçenek olmadığı için De Gaulle bu adımı atmak zorunda kaldı. İngilizler Vichy hükümetine bir alternatif yaratmaya çalıştı. Bu merkez askeri bir araçtı; savaşa devam etmeye hazır olan Fransız subayları, askerleri ve uzmanları çekti. Ve aynı zamanda soruna siyasi bir çözüm oldu - de Gaulle’un 28’i Haziran 1940 “tüm özgür Fransızların başı” olarak kabul edildi. De Gaulle'un Londra'nın elinde itaatkar bir araç olmadığı, Fransa'nın çıkarlarını savunmaya çalışan gerçek bir vatansever olduğu belirtilmelidir.
Eğer 1940'un sonunda sadece 7 bin kişi hareket halinde olsaydı, iki yıldan az bir sürede bu sayı on kat arttı. 7 Ağustos 1940 de Gaulle ve Churchill, İngiltere'deki Fransız gönüllü güçlerinin organizasyonu ve kullanımı ile ilgili bir anlaşma imzaladı. Baş komutanları bir Fransız generaliydi ve İngiliz hükümetinin genel direktiflerine göre hareket etmek zorunda kaldılar. İngilizler de Gaulle'a düzenli maddi destek sağladılar, sivil ve askeri bir örgütlenmenin kurulmasını sağladılar ve aynı zamanda BBC radyo istasyonu üzerinden Fransa'ya propaganda yaptılar.
Başlangıçta, De Gaulle’un ana çabaları, öncelikle Afrika’daki Fransız kolonileri üzerinde kontrol sağlamak için gönderildi. General, mücadeleyi sürdürmek ve Özgür Fransızlara katılmak için aktif bir kampanya başlattı. Ancak, Kuzey Afrika'daki sivil idare, Vichy rejimini destekleyen kategorik olarak Özgür Fransızlara katılmayı reddetti. Fransız Ekvator Afrika'nın kolonileri farklı şekilde kuruldu. Zaten 1940, Çad, Kongo, Ubangi-Shari, Gabon, Kamerun, Free France tarafına geçti. Ayrıca Pasifik'te birkaç küçük eşyaya destek verdi. Bu de Gaulle'un ilk büyük başarısıydı. Doğru, Eylül ayında, 1940 oluştu ve büyük bir başarısızlık - Dakar'ı yakalamak için sefer başarısız oldu. Bununla birlikte, General de Gaulle Afrika'da kendi toprak üssünü aldı ve bir devlet aygıtı kurmaya başlayabildi.
27 Ekim 1940 de Gaulle, Petain kabinesini eleştirdiği kabini eleştirdiği savaş sırasında Fransızların liderliği hakkında bir Manifesto yayınladı. 1940'in sonunda, Siyasi İşler Dairesi kuruldu. Genelkurmay ve bilgi hizmetinden oluşuyordu. Onlara sunulan üç büro: birincisi mevcut görevleri tanımladı; ikincisi yürütme organıydı (Merkez Farkındalık ve Eylem Bürosu); üçüncüsü yabancı ülkelerle temaslar kuruyordu. Eylül 1941’te, general, geçici olarak devlet iktidarının işlevlerini yerine getiren Ulusal Kurul’u kurdu. Geçici bir hükümet oldu. Komite şunları içeriyordu: René Pleven - komitenin faaliyetlerini koordine etti, Maurice Dejean - diğer devletlerle, Paul Lejantius - askeri ilişkiler vb.
1941 yazında, İngilizler daha önce Fransa tarafından kontrol edilen Suriye ve Lübnan'ı işgal etti. 1942'in baharında Ode İngiltere, Madagaskar'ı ele geçirdi. Londra gücünü bu Fransız bölgelerinde kurmayı planladı. Ancak de Gaulle büyük bir sebat gösterdi ve muazzam çabalar pahasına, Suriye, Lübnan ve Madagaskar'a Özgür Fransa hareketine katıldı. Yavaş yavaş, de Gaulle lider ve birçok kurum ve iç direniş grupları olarak kabul edildi. General, Fransa Komünistleriyle işbirliği yapmaya gitti.
Almanya’nın SSCB’ye saldırması ve Vichy rejimi ile Sovyetler Birliği arasındaki diplomatik ilişkilerde kopması, de Gaulle’ya karşı bir zafer daha kazandı. Eylül 26 Moskova 1941 de Gaulle'u tüm özgür Fransızların başı olarak tanıdı. SSCB'nin Vichy’in genel temsilcisi olan AE Bogomolov, Kasım ayının başında 1941’in Sovyetler Birliği’nin Londra’daki müttefik hükümetlerin olağanüstü genel kurulu elçisi statüsünü aldı. Özgür Fransa ile bağlarını korumaya başladı. Roger Garros, Raymond Schmittlen ve bir askeri temsilci olan General Ernest Petit, Moskova'da de Gaulle'yi temsil etmeye başladı. Amerika Birleşik Devletleri, Pasifik Adaları Ulusal Komitesi'nin otoritesini yalnızca Mart 1942'te tanıdı. Temmuz ayında, 1942, ABD hükümeti General de Gaulle başkanlığındaki örgütün tanınması hakkında bir tebliğ yayınladı.
Fransa Ulusal Kurtuluş Komitesi
İngiltere ve ABD, SSCB’ye Batı Avrupa’ya asker göndermeleri için söz verdi, ancak bunun yerine Vichy birliklerini kontrol eden Cezayir ve Fas’taki iniş kuvvetlerini indirmeye karar verdiler. Amerikalılar ihtilafa karışmak istemediler ve sorunu barışçıl bir şekilde çözebilecek birini arıyorlardı. Bu rol için iki adayları vardı - Amiral Francois Darlan ve Henri Giraud. Amerikalılar, bir ya da başka bir askeri adamı, çok inatçı ve hırslı olan De Gaulle'nin yerine koymaya hazırdı.
8 Kasım ayında, 1942 Cezayir ve Fas'ta inen Meşale - İngiliz-Amerikan kuvvetleri Operasyonunu başlattı. Vichy birlikleri asgari direnç gösterdi. Darlan, Fransız birliklerine düşmanlıklarını durdurmalarını emretti ve Kuzey ve Batı Afrika'daki Fransa Yüksek Temsilciliği görevini aldı. Bununla birlikte, Aralık 24'te bir monarşist tarafından öldürüldü. Görevini Giraud aldı. Böylece, üst düzey Vichists bir parçası Müttefikler tarafına geçti. Afrika'daki Fransız kuvvetlerinin çoğu Darlan'ı (Giraud) destekledi, ancak bir kısmı Tunus'ta Alman kuvvetlerine katıldı. Almanlar, bu operasyona cevaben, Fransa'nın güney kısmını ve Afrika'daki askeri varlığını işgal etti (Tunus'u işgal etti).
Giraud, Amerika'nın bir proteini idi ve Roosevelt tarafından desteklendi. Giraud, Fransa ile Mücadele ile birleşmeye karşı değildi, ancak Afrika’daki büyük bir askeri grup olan Amerikalılar’ın desteğiyle ve Tuğgeneral General de Gaulle’ü geride bırakarak Amerikalıların desteğiyle geçici hükümeti yönetmesi gerektiğine inanıyordu. Ocak ayında 1943, Kazablanka'da büyük güçler konferansı düzenlendi ve “Fransız sorunu” gündeme geldi. Birleşik Devletler ve Büyük Britanya de Gaulle ve Giraud liderliğindeki grupları birleştirmeye karar verdi. Ancak zorluklarla karşılaştı. De Gaulle, Ulusal Komite'nin kendisine bağlı bir pozisyonda olmasını reddetti.
De Gaulle tanınması için yeni bir mücadele başlattı. De Gaulle Moskova'yı ziyaret etmek istedi ve Hitler karşıtı koalisyondaki en önemli müttefiki desteğini aldı. Ancak Moskova, Giraud yerine de Gaulle'u tercih ettiğini açıkça belirtmesine rağmen kabul etmedi. Mayıs ayında, yılın 1943’i Fransa’nı kurtarmak için mücadele eden 16-ti ana örgütlerinin Ulusal Direniş Konseyi temsilcileri arasında birleşmeyi başardı. Komünist ve Sosyalist partileri, Genel Çalışma Konfederasyonu, Hıristiyan sendikaları ve sağcı vatanseverlik hareketlerini içerir. Konseyin ilk başkanı Jean Moulin ve öldükten sonra Georges Bideau oldu. İç Direniş Giraud'a karşı olumsuz bir tavır sergiledi ve ona teslim etmeyi reddetti.
Yurtiçi direnişin desteğini öğreten de Gaulle, Giraud ile birleşme konusundaki müzakereleri sürdürmeyi başardı. Amerikalılar ve İngilizler, Giraud'a de Gaulle'un önerisini kabul etmeyi teklif etti. De Gaulle ve destekçileri, iki başkanın başkanlık edeceği bir devlet kurumu oluşturmak için uzlaşma çözümlerini açıkladılar. ABD ve İngiltere’nin liderleri ve ayrıca Genel Giraud, böyle bir öneriyi kabul etti. 3 Haziran Algiers de Gaulle ve Giraud'daki 1943, Fransa Ulusal Kurtuluş Komitesi'ni (FCNO) oluşturan bir belge imzaladı. Başkanlar olarak de Gaulle ve Giraud ile 5 halkı - generaller Katru ve Georges, Andre Philip, Rene Massigli ve Jean Monnet'i içeriyordu. Fransız Komitesi, Fransız topraklarının tamamen kurtarılması, tüm düşman güçlerin zafer kazanmasından ve cumhuriyetin yeniden kurulması görevini üstlendi. 1943'te Parlamento gibi bir Parlamento Meclisi kuruldu. Ağustos ayının sonunda, FCNO, yılın 1943’ini, aynı zamanda, SSCB, İngiltere ve ABD’yi ve sonraki haftalarda, 20’lerin durumlarını tanıdı.