Arap Doğu’ya yayılan devrimci yangının arka planına karşı, Washington’un resmi yorumları özellikle garip ve karışık.
Obama, “Cumhurbaşkanı Mübarek Orta Doğu’daki önemli müttefikimiz. Ancak onunla görüşmelerde, Mısır’ın kesinlikle siyasi ve ekonomik reformlara ihtiyaç duyduğunu vurguladım. Şimdi de bastırılmış hoşnutsuzluk sokaklara dağıldı” dedi. Bakan Clinton’un açıkladığı gibi, “Orta Doğu’daki bu büyük, önemli ülkede radikal bir ideolojinin hüküm sürmesini istemiyoruz. Orada gerçek demokrasinin kurulmasını istiyoruz.”
Yani, biz deniz kraliçesi olmak istiyoruz ve kırık bir tekne kategorik olarak kabul edilemez. Bu adamların hepsi aynı ideolojik! Mihail Andreevich Suslov dinleniyor. Aslında, söylenecek bir şey olmadığında, ideolojik büyüler söylenemez. Bu arada, bu bir anlamda bir mazeret. Mevcut yönetim - Obama burada, bununla ilgisi yok. Mısır ve Tunus'ta "dağdaki tüm burjuvalara karşı" ateşi körükleyen o değildi. Ancak, komşularınıza ateş açtığınızda, bütün köyün yanmasına şaşırmamalısınız.
Ortadoğu’nun demokratikleşmesi sürecinde, Amerikalılar Afganistan ve Irak’ın durumunu neredeyse kontrolsüz bir bölgeye çevirdi. Lübnan’daki sivil çatışmayı canlandırdı. Hala İran ve Suriye'yi istikrarsızlaştırmak için boşuna çalışıyorlar.
Obama şimdi televizyon ekranından, gerçek İslamcıların değil Mısır'da kazanacağının gerçek demokratlara küfretti. Hatta bu amaçla, IAEA'nın başkanı olarak onlara sadık bir şekilde hizmet veren özel olarak eğitilmiş bir Demokrat bile var.
Muhammed El Baradei, kendisini demokratik muhalefet lideri, uluslararası bir yetkili, Mısırlı bir kariyer diplomatı olarak konumlandırıyor. On iki yıl boyunca, 2009'in sonuna kadar, Kuzey Kore, Irak ve İran'ın nükleer silahsızlanma konularında çalışan Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı - Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı (IAEA) başkanlığını yürüttü. 2005-m de Nobel Barış Ödülü'nü kazandı.
Baradeas - mevcut durum için sembolik bir rakam. Batı halkı ve Arap sokağı için kesinlikle yabancı biri. Profesyonel olarak çaresiz, sonsuz derecede hırslı olsa da, çiçek devrimimizin bireysel liderlerini sistematik olarak çoğaltmak. İnsan, prensipte, Mısır'daki gücü herhangi bir dış destekle alamaz. Bu, Amerikan personel politikasında "cüce" olarak adlandırılan, kuklalarından birinin söyleyebileceği bir tür basit eğilimdir.
Bu arada, bugün “gerçek İslamcıların” ve “gerçek Siyonistlerin” aynı Baradea ve bölgedeki genel olarak siyasi süreçlerin değerlendirmelerine kesinlikle nasıl katıldığı şaşırtıcı. Çünkü ikisi de kendilerini aldatmak için hiçbir sebep görmüyorlar. Doğru, bazılarına ilham veriyor ama bazılarını üzüyor. Fakat gerçek şu ki, eğer bu bir devrimse, ancak bir devrime benziyorsa, o zaman sadece radikal İslamcılar gücü elinde tutabilir. Sadece bir Arap sokağını tatmin edebilirler.
NATO Savunma Koleji tarafından hazırlanan bir raporda "Mısır için en uygun model Türkçe" yazıyor. Bu, İslam Parti’nin iktidara geldiği Türkiye’de aynı zamanda demokrasinin ve Batı yanlısı oryantasyonun korunduğu anlamına geliyor. NATO uzmanlarına göre, Türk modeline duydukları sempatiler bazı "Arap dünyasının kamuoyu" tarafından paylaşılıyor.
Meselenin gerçeği, Türkiye'de devrim olmadığı yönünde. Seçim manipülasyonlarının yardımıyla, sözde İslamcıların gücüne getirilebilir. Erdoğan, NATO’nun idamesinde bu kadar sahte bir İslamcı. Gerçek bir devrimde, bir çiçek değil, sadece radikal güç tutabilir: Fransa'daki Jacobinler, Rusya'daki Bolşevikler, İran'daki gibi Mısır'daki İslamcılar. Fakat radikal İslamcılar bir savaş. Ve onlar şeytan oldukları için değil. Çünkü bu Arap sokağına savaştan başka bir şey veremezler. Bu, Büyük Arap Devrimi'ne kimin ihtiyaç duyduğu sorusuna cevabı - savaşı emreden.