ⓘ Uzay (geometri)
Uzay, nesnelerin ve olayların göreceli konuma ve yöne sahip olduğu sınırsız üç boyutlu bir boyuttur. Modern fizikçiler genellikle zamanla, uzay-zaman olarak bilinen sınırsız dört boyutlu bir sürekliliğin parçası olduğunu düsünmesine rağmen, fiziksel alan genellikle üç doğrusal boyutta düsünülür. Mekan kavramının fiziksel evrenin anlasılması için temel öneme sahip olduğu düsünülmektedir. Bununla birlikte, filozoflar arasında kendisinin bir varlık mı, varlıklar arasındaki iliskinin mi yoksa kavramsal çerçevenin bir parçası mı olduğu konusunda anlasmazlık devam eder.
Mekanın doğası, özü ve varolus tarzı ile ilgili tartısmalar antik döneme kadar uzanmaktadır; yani, Platonun Timaeusu veya Sokrates gibi, Yunanların khora yani "bosluk" olarak adlandırdığı seye ya da topos tanımındaki Aristotelesin Fiziğine Kitap IV, Delta yansımalarında ya da daha sonraki "geometrik yer anlayısı" nda, 11. yüzyıl Arap polimeri Alhazenin Yerdeki Söyleminde Qawl fi al-Makan "uzay qua uzantısı" olarak yer alır. Bu klasik felsefi soruların çoğu Rönesansta tartısılmıs ve daha sonra 17. yüzyılda, özellikle klasik mekaniğin erken gelisimi sırasında yeniden sekillendirilmistir. Isaac Newtonun görüsüne göre, mekan mutlaktı - bu, uzayda herhangi bir maddenin olup olmadığı konusunda kalıcı ve bağımsız bir sekilde var olduğu anlamında. Diğer doğal filozoflar, özellikle Gottfried Leibniz, bunun yerine uzayın aslında nesneler arasındaki mesafeler ve yönleriyle verilen iliskiler arasındaki bir koleksiyon olduğunu düsünüyordu. 18. yüzyılda filozof ve ilahiyatçı George Berkeley, Yeni Bir Vizyon Teorisine Yönelik Makalesinde "uzamsal derinliğin görünürlüğünü" çürütmeye çalıstı. Daha sonra metafizikçi Immanuel Kant, uzay ve zaman kavramlarının dıs dünyanın deneyimlerinden türeyen ampirik kavramlar olmadığını, insanların tüm deneyimleri yapılandırmak için sahip oldukları ve kullandığı sistematik bir çerçevenin unsurları olduğunu söyledi. Kant Saf Akıl Elestirisinde "uzay" deneyiminden öznel "saf a priori bir sezgi biçimi" olarak bahsetti.
19. ve 20. yüzyıllarda matematikçiler, uzayın düz değil kavisli olarak tasarlandığı Öklid olmayan geometrileri incelemeye basladılar. Albert Einsteinın genel görelilik teorisine göre, yerçekimi alanlarının çevresindeki bosluk Öklid uzayından sapıyor. Genel göreliliğin deneysel testleri, Öklid olmayan geometrilerin alanın sekli için daha iyi bir model sağladığını doğruladı.
1.1. Uzay Felsefesi Galileo
Uzay, madde ve hareket hakkındaki Galilyalı ve Kartezyen teorileri, 1687de Newton Prensliğinin yayınlanmasıyla doruğa ulastığı anlasılan Bilim Devriminin temelini olusturmaktadır. Newtonun uzay ve zaman hakkındaki teorileri, nesnelerin hareketini açıklamasına yardımcı oldu. Uzay teorisi Fizikte en etkili olarak kabul edilirken, öncüllerinin aynı sey hakkındaki fikirlerinden ortaya çıktı.
Modern bilimin öncülerinden biri olan Galileo, jeosantrik bir kozmos hakkında yerlesik Aristoteles ve Batlamyus fikirlerini gözden geçirdi. Kopernik teorisine, evrenin günes merkezli olduğunu, merkezde sabit bir günesin ve dünya da dahil olmak üzere gezegenlerin günesin etrafında döndüğünü destekledi. Dünya hareket ederse, Aristotelesçinin doğal eğiliminin dinlenme durumunda olacağına dair inanç söz konusuydu. Galileo bunun yerine günesin kendi ekseni etrafında hareket ettiğini, hareketin bir nesne için sabit kalma kadar doğal olduğunu kanıtlamak istedi. Baska bir deyisle, Galileo için, Dünya da dahil olmak üzere gök cisimleri doğal olarak dairelerde hareket etmeye eğilimliydi. Bu görüs baska bir Aristoteles fikrini yerinden etti - tüm nesneler belirlenmis doğal aidiyet yerlerine yöneldi.
1.2. Uzay Felsefesi René Descartes
Descartes, Aristoteles dünya görüsünü, doğal yasaların belirlediği alan ve hareket hakkında bir teori ile değistirmeye basladı. Baska bir deyisle, madde ve hareket hakkındaki teorileri için metafizik bir temel ya da mekanik bir açıklama istedi. Kartezyen bosluk Öklit yapıydı - sonsuz, düzgün ve düz. Maddeyi içeren madde olarak tanımlandı; tersine, tanım gereği madde uzamsal bir uzantıya sahipti, böylece bos alan diye bir sey yoktu.
Kartezyen uzay kavramı, bedenin, zihnin ve maddenin doğası hakkındaki teorileriyle yakından bağlantılıdır. Ünlü "cogito ergo sum" düsünüyorum öyleyse varım ya da sadece süphe edebileceğimiz ve bu nedenle düsünüp var olduğumuzdan emin olabileceğimiz fikri ile bilinir. Teorileri, ampirikçilerin inandığı gibi, dünya hakkındaki bilgiyi deneyimlerimizden ziyade düsünme yeteneğimize bağlayan rasyonel geleneğe aittir. Kartezyen dualizm olarak adlandırılan beden ve zihin arasında net bir ayrım yarattı.
Galileo ve Descartesın ardından on yedinci yüzyılda uzay ve zaman felsefesi, Alman filozof-matematikçi Gottfried Leibnizin ve uzayın iki karsıt teorisini ortaya koyan Isaac Newtonun fikirleri etrafında dönüyordu. Leibniz, uzayın dünyadaki nesneler arasındaki mekânsal iliskilerin toplanmasından baska bir sey olmadığını," diğer alanın üzerinde bağımsız olarak var olan bir varlık” olmaktan ziyade:" mekan, birlikte alınan yerlerden kaynaklanan olandır”. demistir. Bos bölgeler, içinde nesneler olabilen bölgelerdir ve bu nedenle diğer yerlerle mekansal iliskilerdir. O zaman, Leibniz için mekan, bireysel varlıklar veya olası konumları arasındaki iliskilerden idealize edilmis bir soyutlama idi ve bu nedenle sürekli olamazdı, ancak ayrık olmalıydı. Alan, aile üyeleri arasındaki iliskilere benzer sekilde düsünülebilir. Ailedeki insanlar birbirleriyle iliskili olsa da, iliskiler insanlardan bağımsız olarak mevcut değildir. Leibniz, uzayın dünyadaki nesnelerden bağımsız olarak var olamayacağını savundu çünkü bu, her bir evrendeki maddi dünyanın konumu haricinde iki evren arasında tam olarak benzer bir fark anlamına geliyor. Ancak bu evrenleri birbirinden ayırmanın gözlemsel bir yolu olmayacağından, ayırt edilemezlerin kimliğine göre aralarında gerçek bir fark olmayacaktır. Yeterli sebep ilkesine göre, bu iki olası evrenin olabileceğini ima eden herhangi bir uzay teorisi yanlıs olmalıdır.
Newton, maddi nesneler arasındaki iliskilerden daha fazla yer aldı ve konumunu gözlem ve deneylere dayandırdı. Bir iliskist için, nesnenin sabit hızda hareket ettiği ataletsel hareket ile hızın zamanla değistiği ataletsel olmayan hareket arasında gerçek bir fark olamaz, çünkü tüm uzamsal ölçümler diğer nesnelere ve hareketlerine görecelidir. Ancak Newton, eylemsiz olmayan hareketlerin güç ürettiği için mutlak olması gerektiğini savundu. Tartısmasını göstermek için dönen bir kovadaki su örneğini kullandı.Bir kovadaki su bir halattan asılır ve dönmeye ayarlanır, düz bir yüzeyle baslar. Bir süre sonra, kova dönmeye devam ettikçe, suyun yüzeyi içbükey hale gelir. Kovanın dönmesi durdurulursa, suyun yüzeyi dönmeye devam ederken içbükey kalır. Bu nedenle içbükey yüzey görünüste kova ve su arasındaki nispi hareketin sonucu değildir. Newton bunun yerine uzayın kendisine göre ataletsiz hareketin bir sonucu olması gerektiğini savundu. Birkaç yüzyıl boyunca kova argümanı, mekânın maddeden bağımsız olarak var olması gerektiğini göstermede belirleyici olarak kabul edildi.
1.3. Uzay Felsefesi Kant
On sekizinci yüzyılda Alman filozof Immanuel Kant, uzay hakkındaki bilginin a priori ve sentetik olabileceği bir bilgi teorisi gelistirdi. Kanta göre, mekan hakkındaki bilgi sentetiktir, çünkü mekan hakkındaki ifadeler, ifadedeki kelimelerin anlamları nedeniyle doğru değildir. Çalısmalarında Kant, mekanın bir madde veya iliski olması gerektiği görüsünü reddetti. Bunun yerine, mekân ve zamanın insanlar tarafından dünyanın nesnel özellikleri olarak bulunmadığı, bizim tarafımızdan deneyim organize etme çerçevesinin bir parçası olarak dayatıldığı sonucuna vardı.
Öklidin Elemanları Öklid geometrisinin temelini olusturan bes postüla içeriyordu. Bunlardan biri olan paralel postüla, matematikçiler arasında yüzyıllardır tartısma konusu olmustur. L1 üzerinde olmayan bir düz çizgi L1 ve bir P noktasının bulunduğu herhangi bir düzlemde, düzlem üzerinde P noktasından geçen ve düz L1 çizgisine paralel olan tam olarak bir düz çizgi L2 olduğunu belirtir. 19. yüzyıla kadar, çok az kisi varsayımın gerçeğinden süphe ediyordu; bunun yerine tartısma, bir aksiyom olarak gerekli olup olmadığı veya diğer aksiyomlardan türetilebilecek bir teori olup olmadığı üzerinde yoğunlastı. Yine de 1830 civarında Macar János Bolyai ve Rus Nikolai Ivanovich Lobachevsky, hiperbolik geometri adı verilen paralel postüla içermeyen bir geometri türü üzerinde ayrı yayınladılar. Bu geometride, sonsuz sayıda paralel çizgi P noktasından geçer. Sonuç olarak, bir üçgen içindeki açıların toplamı 180 ° den azdır ve bir dairenin çevresinin çapına oranı piden fazladır. 1850lerde Bernhard Riemann, paralel çizgilerin Pden geçmediği esdeğer bir eliptik geometri teorisi gelistirdi. Bu geometride, üçgenler 180 ° den fazladır ve daireler, π den daha küçük bir çevre-çap oranına sahiptir.
1.4. Uzay Felsefesi Gauss ve Poincaré
O sırada hakim bir Kantian fikir birliği olmasına rağmen, Öklid olmayan geometriler resmilestirildikten sonra, bazıları fiziksel uzayın kavisli olup olmadığını merak etmeye basladı. Alman matematikçi Carl Friedrich Gauss, mekanın geometrik yapısının ampirik bir arastırmasını ilk değerlendiren kisiydi. Muazzam bir yıldız üçgeninin açılarının toplamını test etmeyi düsündü ve aslında Almanyada dağ tepelerini üçgenleyerek küçük bir ölçekte bir test gerçeklestirdiğine dair raporlar var.
19. yüzyılın sonlarında Fransız bir matematikçi ve fizikçi olan Henri Poincaré, hangi geometrinin deney için uzaya uygulandığını kesfetme girisiminin bosluğunu göstermeye çalıstığı önemli bir fikir sundu. Bilim adamları, bir küre-dünya olarak bilinen belirli özelliklere sahip hayali bir büyük kürenin yüzeyiyle sınırlı olsaydı, yüzlesecekleri öngörüleri dikkate aldı. Bu dünyada, sıcaklık, tüm nesnelerin, kürenin farklı yerlerinde benzer oranlarda genisleyeceği ve büzüleceği sekilde değismektedir. Uygun bir sıcaklık düsüsü ile, eğer bilim adamları bir üçgendeki açıların toplamını belirlemek için ölçüm çubukları kullanmaya çalısırlarsa, küresel bir yüzeyden ziyade bir düzlemde yasadıklarını düsünebilirler. Aslında, bilim adamları prensipte bir düzlemde mi yoksa kürede mi yasadıklarını belirleyemezler ve Poincaré, aynı seyin gerçek uzayın Öklid olup olmadığı konusundaki tartısmalar için de geçerli olduğunu savundu. Ona göre, mekanı tanımlamak için hangi geometri kullanıldı bir konvansiyon meselesiydi. Öklid geometrisi Öklid olmayan geometriden daha basit olduğundan, öncekinin her zaman dünyanın gerçek geometrisini tanımlamak için kullanılacağını varsaymıstır.
1.5. Uzay Felsefesi Einstein
1905te Albert Einstein, özel görelilik teorisini yayınladı, bu da uzay ve zamanın uzay-zaman olarak bilinen tek bir yapı olarak görülebileceği kavramına yol açtı. Bu teoride, bir bosluktaki ısığın hızı tüm gözlemciler için aynıdır - bu, belirli bir gözlemciye eszamanlı olarak görünen iki olayın, gözlemcilerin birbirine göre hareket etmesi halinde baska bir gözlemciye eszamanlı olmayacağı sonucunu doğurur. Dahası, bir gözlemci, kendilerine göre durağan olandan daha yavas tıklamak için hareketli bir saati ölçecektir; ve nesneler, gözlemciye göre hareket ettikleri yönde kısaltılacak sekilde ölçülür.
Daha sonra, Einstein yerçekiminin uzay-zamanla nasıl etkilesime girdiğine dair bir teori olan genel bir görelilik teorisi üzerinde çalıstı. Yerçekimini uzay-zamanda hareket eden bir kuvvet alanı olarak görmek yerine, Einstein uzay-zamanın kendisinin geometrik yapısını değistirmesini önerdi. Genel teoriye göre, daha düsük kütleçekim potansiyeli ve ısık ısınları olan yerlerde yerçekimi alanı varlığında zaman daha yavas gider. Bilim adamları, Einsteinın teorilerinin tahminlerini doğrulayan ikili pulsarların davranısını incelediler ve Öklid olmayan geometri genellikle uzay zamanını tanımlamak için kullanılır.
2. Matematik
Modern matematikte uzaylar bazı ek yapıya sahip kümeler olarak tanımlanır. Bunlar genellikle yerel olarak Öklid uzayına yakın olan ve özelliklerin büyük ölçüde manifoldun üzerinde bulunan noktaların yerel bağlılığı üzerinde tanımlandığı farklı manifold türleri olarak tanımlanır. Bununla birlikte, bosluk olarak adlandırılan birçok farklı matematiksel nesne vardır. Örneğin, fonksiyon uzayları gibi vektör uzayları sonsuz sayıda bağımsız boyutlara ve Öklid uzayından çok farklı bir mesafe kavramına sahip olabilir ve topolojik uzaylar mesafe kavramının yerini daha soyut bir yakınlık fikri ile değistirir.
3. Fizik
Uzay, fizikteki birkaç temel nicelikten biridir, yani su anda daha temel bir sey bilinmediği için diğer niceliklerle tanımlanamaz. Öte yandan, diğer temel miktarlarla da iliskili olabilir. Böylece, diğer temel niceliklere zaman ve kütle gibi benzer sekilde, uzay ölçüm ve deney yoluyla arastırılabilir.
Bugün, üç boyutlu uzayımız, Minkowski uzayı adı verilen dört boyutlu bir uzay-zaman içine gömülü olarak görülmektedir bkz. Özel görelilik. Uzay-zamanın ardındaki fikir, zamanın üç uzamsal boyutun her birine hiperbolik-dik olmasıdır.
3.1. Fizik Izafiyet
Einsteinın relativistik fizik üzerindeki çalısmalarından önce zaman ve mekan bağımsız boyutlar olarak görülüyordu. Einsteinın kesifleri, hareketin göreceliğinden dolayı uzayımızın ve zamanımızın matematiksel olarak tek bir nesne-uzay-zaman içinde birlestirilebileceğini gösterdi. Uzayda veya zamanda ayrı mesafelerin Lorentz koordinat dönüsümlerine göre değismez olmadığı, ancak uzay-zaman aralıkları boyunca Minkowski uzay-zamanındaki mesafelerin adı haklı çıkardığı ortaya çıkıyor.
Ayrıca, Minkowski uzay-zamanında zaman ve mekan boyutları tam olarak esdeğer olarak görülmemelidir. Kisi uzayda özgürce hareket edebilir, ama zamanla değil. Böylece, zaman ve uzay koordinatları hem özel görelilikte zamanın bazen hayali bir koordinat olarak kabul edildiği yerde hem de genel görelilikte uzay-zaman metriğinin zaman ve uzay bilesenlerine farklı isaretlerin atandığı farklı sekilde ele alınır.
Ayrıca, Einsteinın genel görelilik teorisinde, uzay-zamanın yerçekimsel olarak önemli kütlelere yakın olarak geometrik olarak çarpıtılmıs - kavisli - olduğu varsayılmaktadır.
Genel görelilik denklemlerinden sonra gelen bu postülatın bir sonucu, yerçekimi dalgaları adı verilen uzay-zamanın hareketli dalgalarının tahminidir. Bu dalgalar için dolaylı kanıtlar bulunurken örneğin Hulse-Taylor ikili sisteminin hareketlerinde bu dalgaları doğrudan ölçmeye çalısan deneyler LIGO ve Basak isbirliklerinde devam etmektedir. LIGO bilim adamları, yerçekimi dalgalarının ilk doğrudan gözlemini 14 Eylül 2015te bildirdiler.
3.2. Fizik Kozmoloji
Görelilik teorisi, evrenin sekli ve uzayın nereden geldiğine dair kozmolojik soruyu doğurur. Görünüse göre 13.8 milyar yıl önce Büyük Patlamada alan yaratılmıs ve o zamandan beri genisliyor. Mekanın genel sekli bilinmemekle birlikte, kozmik enflasyon nedeniyle alanın çok hızlı genislediği bilinmektedir.
4. Uzaysal ölçüm
Fiziksel alanın ölçümü uzun zamandır önemli olmustur. Daha önceki toplumlar ölçüm sistemleri gelistirmis olsalar da, Uluslararası Birimler Sistemi SI, simdi mekanın ölçülmesinde kullanılan en yaygın birim sistemidir ve neredeyse evrensel olarak kullanılmaktadır
Su anda, standart metre veya basitçe metre olarak adlandırılan standart uzay aralığı, saniyenin tam olarak 1 299.792.458 {\displaystyle {\frac {1}{299.792.458}}} lik bir zaman aralığında bir vakumda ısığın kat ettiği mesafe olarak tanımlanmaktadır. Bu tanım ikincinin mevcut tanımıyla birlestiğinde, ısığın hızının doğanın temel bir sabitinin rolünü oynadığı özel görelilik teorisine dayanmaktadır.
5. Coğrafi Uzay
Coğrafya, yeryüzündeki yerleri tanımlamak ve tanımlamak, belirli yerlerde neden seylerin var olduğunu anlamak için mekansal farkındalığı kullanmakla ilgilenen bilim dalıdır. Haritacılık, daha iyi navigasyon sağlamak, görsellestirme amacıyla ve bir konum cihazı olarak hareket etmek için boslukların haritalanmasıdır. Jeoistatistik, gözlemlenmemis fenomenler için bir tahmin olusturmak üzere Dünyanın toplanan mekansal verilerine istatistiksel kavramlar uygular.
Coğrafi alan genellikle arazi olarak kabul edilir ve mülkiyet kullanımıyla uzayın mülk veya bölge olarak görüldüğü bir iliskisi olabilir. Bazı kültürler bireyin mülkiyet açısından haklarını savunurken, diğer kültürler arazi mülkiyetine ortak bir yaklasımla özdeslesirken, Avustralya Aborjinleri gibi diğer kültürler de arazi mülkiyeti haklarını savunmak yerine iliskiyi tersine çevirir ve bunların aslında topraklara aittir. Mekansal planlama, bölgesel, ulusal ve uluslararası düzeylerde alınan kararlarla, alan kullanımını arazi düzeyinde düzenleme yöntemidir. Mekan aynı zamanda insan ve kültürel davranısları etkileyebilir, mimaride önemli bir faktör olabilir, binaların ve yapıların tasarımını ve çiftçiliği etkileyecektir.
Kamusal alan topluluğun topluluğa ait olduğu ve adlarına yetki verilen organlar tarafından yönetilen arazi alanlarını tanımlamak için kullanılan bir terimdir; bu tür alanlar herkese açıkken, özel mülkiyet kendi kullanımları ve zevkleri için bir bireyin veya sirketin kültürel olarak sahip olduğu arazidir.
Soyut uzay coğrafyada, tam homojenlik ile karakterize edilen varsayımsal bir alanı ifade etmek için kullanılan bir terimdir. Etkinlik veya davranısı modellerken, arazi gibi yabancı değiskenleri sınırlamak için kullanılan kavramsal bir araçtır.
6. Psikolojide
Psikologlar ilk olarak 19. yüzyılın ortalarında mekanın nasıl algılandığını incelemeye basladılar. Simdi bu tür çalısmalarla ilgilenenler, onu farklı bir psikoloji dalı olarak görmektedir. Mekan algısını analiz eden psikologlar, bir nesnenin fiziksel görünüsünün veya etkilesimlerinin tanınmasının nasıl algılandığı ile ilgilidir, bkz. Örneğin görsel alan
Incelenen diğer daha özel konular arasında amodal algı ve nesne kalıcılığı sayılabilir. Çevrenin algılanması, özellikle avlanma ve kendini koruma ve sadece kisinin kisisel alan fikri ile ilgili olarak hayatta kalmak için gerekli alaka düzeyi nedeniyle önemlidir.
Agorafobi açık alanlardan korkma, astrofobi göksel alan korkusu ve klostrofobi kapalı alanlardan korkma dahil olmak üzere uzayla ilgili birkaç fobi tanımlanmıstı
Insanlarda üç boyutlu uzayın anlasılmasının bilinçsiz çıkarım kullanarak bebeklik döneminde öğrenildiği düsünülmektedir ve el-göz koordinasyonu ile yakından iliskilidir. Dünyayı üç boyutta algılama yeteneğine derinlik algısı denir
7. Sosyal Bilimler
Mekan, sosyal bilimlerde Marksizm, feminizm, postmodernizm, postkolonyalizm, kentsel teori ve elestirel coğrafya açısından incelenmistir. Bu teoriler, sömürgecilik, transatlantik kölelik ve küresellesme tarihinin, mekan ve yer anlayısımız ve deneyimimiz üzerindeki etkisini açıklar. Konu, Henri Lefebvrenin Uzay Üretiminin yayınlanmasından sonra 1980lerden beri dikkat çekti. Bu kitapta Lefebvre, mekânı toplumsal bir ürün olarak tartısmak için meta üretimi ve sermaye birikimi hakkındaki Marksist fikirleri uygular. Odak noktası, alan üreten çoklu ve örtüsen toplumsal süreçler.
Postmodernitenin Kosulu kitabında, David Harvey" zaman uzayı sıkıstırması” neyi ifade ettiğini anlatıyor. Bu, teknolojik ilerlemelerin ve kapitalizmin zaman, mekan ve mesafe algımız üzerindeki etkisidir. Sermayenin üretim ve tüketim biçimindeki değisiklikler ulastırma ve teknolojideki gelismeleri etkiler ve etkiler. Bu ilerlemeler, zaman ve mekan, yeni pazarlar ve sehir merkezlerinde, hepsi mesafeleri yok eden ve doğrusallık ve mesafe algımızı etkileyen zengin elit grupları arasında iliskiler yaratır.
Thirdspace adlı kitabında Edward Soja, mekânı ve mekânsallığı, "varlık elestirmeni" olarak adlandırdığı seyin dünyayı nasıl yasadığımızı, deneyimlediğimizi ve anladığımızı belirleyen üç modun ayrılmaz ve ihmal edilmis bir yönü olarak tanımlıyor. Beseri ve Sosyal Bilimlerdeki elestirel kuramların, yasamsal deneyimimizin tarihsel ve sosyal boyutlarını inceleyerek uzamsal boyutu ihmal ettiğini savunuyor. Henri Lefebvrenin insanların mekanı maddi / fiziksel ya da temsil / hayal edildiği gibi anlamadaki dualistik yolunu ele almak için yaptığı çalısmaları temel alır. Lefebvrenin "yasam alanı" ve Sojanın "thridspace" i, insanların "birinci alan" ve "Secondspace" Sojanın maddi ve hayali alanlara iliskin terimleri tamamen kapsamadığı karmasık yerleri anlaması ve gezinmesi gereken karmasık yöntemleri açıklayan terimlerdir.
Sömürge sonrası teorisyen Homi Bhabhanın Üçüncü Uzay kavramı Sojanın Thirdspaceinden farklıdır, ancak her iki terim de bir ikili mantık terimlerinin dısında düsünmenin bir yolunu sunar. Bhabhanın Üçüncü Alanı, melez kültürel formların ve kimliklerin bulunduğu alandır. Teorilerinde melez terimi, sömürgeciyle sömürgelestirilmis arasındaki etkilesim yoluyla ortaya çıkan yeni kültürel formları tanımlar.
- Birçok fizik probleminin çözümü de bu yöntemle kolaylasmıs oldu. Uzay analitik geometride temel bir konu, bir eğrinin veya belirli sartlar altında herhangi
- asamasındadır. Uzay aracı Galaksiler listesi Uluslararası Uzay Istasyonu Uzay ajansları listesi Uzay mühendisliği Uzay madenciliği Uzay geometri Büyük Patlama
- yayımlanmıstır. Atatürk, kitabında Arapça ve Farsça kökenli bazı geometri terimlerine boyut, uzay yüzey, düzey, çap, yarıçap, kesek, kesit, yay, çember, teğet
- edilecektir: : Diferansiyel geometri Einstein ın Genel görelilik teorisi nin ifade edildiği dildir.Teoriye göre evren, uzay - zaman eğriliğini açıklayan
- Tasarı geometri uzay problemlerinin çözümlenme ve bu problemlerin grafik olarak gösterilmesini sağlayan yöntemleri içeren bir bilim dalıdır. Tasarı geometri
- Cebirsel geometri matematiğin bir dalıdır. Adından anlasılabileceği gibi, soyut cebirin, özellikle değismeli cebirin yöntemleri ile geometrinin dili ve
- dısı geometri bilinmektedir. Albert Einstein ın genel görelilik teorisinin bir sonucu, fiziksel uzayın kendisinin Öklidsel olmadığı ve Öklid uzayının sadece
- Hiperbolik geometri Öklid geometrisinden bir belitle ayrılır. Öklid in paralellik belitinin tersini doğru olarak kabul eden geometride bir doğrunun dısındaki
- Bu diferansiyel geometri konuların bir listesidir. Ve aynı zamanda Lie grubu konularının listesi metrik geometri ve diferansiyelin sözlüğü bkz. Eğri konularının
- çıkmıstır. Geometri modern öncesi matematiğin iki alanından biriydi, diğeri ise sayıların incelenmesi yani aritmetikti. Klasik geometri pusula ve düz
- Nokta, geometride boyutsuz olarak ifade edilen eni, boyu ve derinliği olmayan bir terimdir. Bir noktadan sonsuz sayıda doğru geçer. Bu, doğru demeti olarak