Genelde, ekonominin durumunu anlamak için GSYİH ve işsizlik dinamiklerini incelemek uygun olacaktır, ancak bu verilerin bir dereceye kadar manipülatif olduğu düşüncesindeyiz, bu nedenle ilgili göstergelere bakmak daha iyidir: ABD işgücü piyasasında ekonomik durumu iyi yansıtan sanayi üretimi ve istihdam. durum ve sonuçlar için veri sağlamak.
ABD endüstrisi: kriz bitti
ABD ekonomisinin ana payının hizmet olmasına rağmen, sanayi önemli bir rol oynamaktadır. Bu nedenle, endüstrinin Amerika Birleşik Devletleri'ne geri dönüşü ve onu teşvik etmenin başka yolları - örneğin, doğal gaz için düşük fiyatlar söz konusudur.
Sanayi üretimi bir kriz düşüşü sergiledi ve kriz öncesi maksimum seviyesini aştı (yılın Aralık 2007'i). Bunun tesadüfi bir dalgalanma olmadığına dikkat etmek önemlidir ve istikrarlı büyümenin sürekli olduğu söylenebilir. Ayrıca, üretim hacimlerinin, para değerinde değil, aynen, göstergenin güvenilirliğini artıran, fiyatlara bağlı olmadığından, dikkate alınması önemlidir:
Bir yandan, olumlu verilerden bahsetmek mümkün, sonuçta, kriz sonrası beş yılda da büyüme var ve kriz öncesi maksimum sınır aşıldı. Daha geniş bir bakış açısıyla bakarsanız, maksimumdan neredeyse yedi yıl geçmiştir (2007 yılıdır). Yedi yıl ilerleme olmadan geçtiği ortaya çıktı. Yıllar süren durgunluk ve sonrasında ne olacağı hala bilinmiyor. Şu anda durum şu ki, ABD kendi sanayi üretimini geliştirme uğruna jeopolitik kavrayışını gevşetmeye hazır bile olsa, sanayi adına ultra düşük gaz fiyatını geri çeken pazarından doğal gaz ihraç etmek için izin vermiyorlar. Bu nedenle, Birleşik Devletler, Gazprom'u yalnızca sözlü olarak korkutmayı tercih ediyor.
İşgücü piyasası: iyileştirmeler var, ancak tam bir iyileşme yok
İşsizlik ve istihdamla durum daha karmaşık. İşsizlik, kriz zamanlarından bu yana keskin bir şekilde düşmüştür, ancak bu veriler sorgulanmaktadır, çünkü ABD’de ekonomik olarak aktif nüfus (işsizlerin sayıldığı) eşzamanlı nüfus artışıyla birlikte düşmektedir. İlk bakışta, bu iki eğilim birbiriyle çelişiyor ve istatistikleri manipüle ediyor gibi görünüyor, ancak bu yalnızca ilk bakışta. ABD nüfusu savaş sonrası doğum patlaması (“bebek patlayıcıları” olarak adlandırılır) nedeniyle hızla yaşlanıyor ve yaşlılar ve emekliler arasındaki nüfus artmakta, emekli olmayanların payları düşüyor. Bu, kısmen, ekonomik olarak aktif nüfusun tüm nüfusun büyümesi ile düşüşünü açıklar. Son 7 yıllarında, 55 yaş ve üstü nüfusu 16 milyon insan eklerken, 25 - 54 grubunun büyüklüğü bir miktar azalmıştır (2 milyon tarafından).
Tam bir anlayış için, komplekste yukarıdakilere bir göz atmaya değer:
İstihdam, kriz sırasında kaybedilen milyonlarca işin kazandığı 2007’in yıllık kriz öncesi maksimum 8 seviyesindedir. 25 - 54 yaş grubunun nüfus içindeki oranına ve ekonomideki istihdam oranına dikkat ediyorsanız, yıllar önce 6 ile aynı olduğu açıktır. Bununla birlikte, 55 + grubunun hala kısmen çalıştığı ve istihdamdaki payını artırdığı göz önüne alındığında, işsizlik kriz öncesi minimum seviyesine ulaşamamıştır. Bu konunun ve yüksek profilli sonuçların daha ayrıntılı bir incelemesi için ayrı bir yazıya ihtiyaç vardır, ancak görevimiz kriz öncesi istihdamı not etmek.
Enflasyona göre ayarlanan GSYİH ve perakende hacminin, kriz öncesi yüksek seviyelere epeyce geçtiğini de eklemeye değer, ancak üzerinde ayrıntılı olarak durmayacağız.
Diğer bir deyişle, bugün durum oldukça olumludur; bu durum hem küresel ekonomide hem de Rusya'da pozitifliği büyük ölçüde belirlemektedir (bununla birlikte, petrol 33 yılında olduğu gibi, 2009 yılı içinde olduğu gibi bir varil 110 $ değil). Bununla birlikte, sorunların sadece bir kısmı çözülmüş ve / veya ertelenmiştir ve durumun uygun olduğu söylenemez. Aynı zamanda, büyümenin ebedi olmayacağı ve er ya da geç negatifliğin ABD ekonomisine geleceği açıktır. Rusya için somut sorunlar vaat eden dünya ekonomisinin buna tepki vermemesi muhtemel değildir.
Bununla birlikte, ücretsiz peynir sadece bir fare kapanı içerisindedir. Bu gelişmeler, büyük olmasına rağmen, sistemik değil, çünkü ABD ekonomisi sorunları bir sektörden diğerine kaydırdı. Bu "öteki" kamu sektörü haline geldi.
Kriz öncesi yükseklere geri dönmeyi nasıl başardınız ve beklentileri neler?
Geçtiğimiz yıllarda, ekonomik kalkınmanın kredi modeli borç yükünde bir artış ve buna bağlı olarak tüketimde bir artış anlamına geliyordu. Para hiçbir şeyden çıkmadı, boşa harcandı, talep arttı ve hepsinin birbirine ihtiyacı vardı. Ancak bu modelin hala kusursuz bir şekilde çalıştığını ve on yıllardır dikkat çekici. Krediler kendileri, herkesin soluduğu, tüketiminin artması ve sonuç olarak ekonominin olanaksız olduğu ekonomik hava haline geldi. Görünüşe göre 2000'un sonunda model çökmeye başladı, ama izin ver kriz öncesi yüksekler nereden geldi?
Anlamak için her şeyi bir yığında karıştırmamalısınız, ancak kredi modelini sektörlere ayırmalısınız. Krizden önce, kredi borcu (ve dolayısıyla tüketim, talep) hanehalkı sektörünü (çoğunlukla ipotek), finansal ve finansal olmayanı artırdı. Ancak önemli olan kamu sektörü borcunu düşürdü (federal hükümetin borcu). Yani, tüm kredi modeli - borç yükü - yukarıda listelenen sektörlere düşerken, kamu sektörü borç yükünü “iyileştirdi” ve yükü azalttı. Bu, şema üzerindeki koşullu “1 Faz” ında (2008'ten önce) yansıtılmaktadır:
Krizden sonra, tatlı “1 Faz” ABD ekonomisinin kredi modelinde sona erdi ve bir grup sektör borç yükünü azaltmak (ya da büyüme oranlarını yavaşlatmak) ve sonuç olarak, paraların hiçbir yerden görünmediği için giderlerini azaltmak zorunda kaldı. Tüm ana sektörler maliyetleri düşürdüğünde ve hiç kimse kimseden bir şey satın almadığında (talep düşerse), kar nereden gelebilir? O değil. Ancak bu trajik oyun ana karakter tarafından düzeltildi - kamu sektörü, 2008'tan başlayarak şarta bağlı “2 Aşaması”. Herkes borçlanmayı ve harcama yapmayı bıraktığında ve ekonominin kredi modeli dibe düştüğünde, o zaman modelin tüm yükünü, yani borçların ve harcamaların büyümesinin önceki yirmi yıl boyunca dinlenmiş ve güçlenen kamu sektörü tarafından üstlenilmesi gerekiyordu.
Kamu sektörü hemen hemen herkes için rap aldığından, borç yükünün artması (“matbaa” da dahil olmak üzere) devasa oldu. Ekonominin büyümesine, bu miktarın üzerinde bir şey eklerken, diğer sektörlerin borç yükünün trilyonlarca dolar miktarındaki azalmasını ve yavaşlamasını telafi etmek gerekiyordu: kimse kredilerini boşa harcamazsa, ekonomi nasıl büyüyebilir?
Aslında, ekonominin kredi modelinde hiçbir şey olmadı - borç yükünü alan işletme henüz değişti. 2008'ten önce, bunlar hane halkı, finansal ve finansal olmayan sektörler ve ondan sonra devletti. Kamu kesimi tüm ekonomi için borç ve harcama yükünü üstlenirken, diğer sektörler iyileşmekte ve bu savaşta ekonominin kredi modelinin zorlukları ile kamu sektörünü değiştirmelerini ve ekonomiyi büyütmeye devam etmelerini beklemektedir. Günümüzde hanehalkları ve finans sektörü borç yüklerini sırasıyla 2002 ve 2001 seviyelerine indirmeyi başarmıştır. Gelecekte, borç yüklerini tekrar arttırabilecekleri muhtemel. Tabii ki, bunun krizden önce veya sonra yükünü önemli ölçüde değiştirmeyen, finansal olmayan bir sektör olmadan netlik için bir şekilde basitleştirilmiş bir tablo olduğunu belirtmekte fayda var, çünkü resim temelden değişmeyecek.
Amerikan ekonomisinin bu serüveni döndürüp başaracağını ve büyümesini pekiştirip yönetmeyeceği - kısa vadede bileceğiz. Gerçek şu ki, sektörlerin Troyka'sı borç yükünü yavaşça azaltıyor ve borçlanmayı ve harcamaları arttırma rolünde kamu sektörünü değiştirip değiştiremeyeceği bir soru. Fakat başaramazlarsa, o zaman onu kimse için yeterli bulamaz ve birçoğu hala 2008 - 2009'taki dünyadaki ekonomik süreçlerin anılarını sıkıştırabilir. Kamu kesiminin borç yükü ve giderlerin büyümesi bakımından diğer sektörlere dönüşmesi başarılı bir şekilde gerçekleşirse, bu, bir yandan, düşmanın hafife alınamayacağı ve bir yandan da dünyanın bizi etkileyecek büyümenin devam edeceği yönündeki öğretici bir ders olacaktır. Bununla birlikte, birçok ülke ekonomilerinin ABD'ye olan bağımlılığını azaltmaya çalışıyor, ancak şu ana kadar ilerleme az.