Bir adam günyüzüydü
Yanı başında akasyalar büyütürdü
Denizlerin sakinleştiği, kuşların yeryüzüne indiği
Bir gecenin ışıltılı günlükleri gibiydi
Bütün bu bağrış çağrış kimeydi?
Kim duymuyordu onu?
Halbuki bu kadar yankılı bir isyanken?
Yalnızlığın devrim planlarının başlangıçıydı bu
Ve elbet bir gün duyacaktı kaçışının hür kokusunu
Ve elleriyle sıkıp gebertecekti bütün korkusunu
Ve gözlerindeki şiirler, artık okunmak istediği yerdeler
Akasyalar büyüdü, artık onlarda çocuk değiller.