Orta Çağ’da kadınların bir araya gelip konuşması, cezalandırılması gereken bir durum olarak görülüyordu. Erkekler, eşlerinin dedikodu yaptıklarını söyleyip, onlara işkence etmek için demir maske takıyorlardı.
Demir maske ilk olarak 16. yüzyılda İngiltere ve İskoçya’da cadıları cezalandırmak için kullanıldı. Bazı erkekler bu işkence aletini eşlerinin kontrolden çıktığını söyleyerek kullanmaya başladılar.
Kadınlar bir araya gelip konuştuklarında dedikodu yaptıkları ve iftira attıkları gerekçesiyle işkence görüyorlardı. Kadının kocası, karısının bir dedikoduya karıştığını duyunca, ona ders vermek için dizgini karısının yüzüne sabitliyordu. Saldırganın amacı genellikle kadını boyun eğmeye zorlayarak psikolojik travma yaşatmak ve acı çektirmekti.
Maske, demir kafes şeklindeydi ve insan kafasını çevreliyordu. Maske takılan kişinin konuşması veya yemek yemesi imkansızdı.
Dili sıkıştırmak ve düzleştirmek için genellikle kafesin içinde demir bir tıkaç bulunurdu. Bazı maskelerde sivri uçlar vardı ve takıldığında çene hareketini engelliyordu. Herhangi bir ağız hareketi, dizginlerin kişinin çenesini ve ağzını delmesine neden oluyordu.
Kadınlara demir maske takıldıktan sonra kocaları onları utanç yürüyüşene çıkarıyordu.
Böylece kadınlar ‘uyumlu biri’ olmadıklarında ne ile karşılaşacaklarını görmüş oluyordu. Kadını gören diğer insanlar hakaret edip, sözlü tacizde bulunuyordu. Yürüyüş sırasında daha fazla dikkat çekmesi için dizginlerin tepesine bir zil takılırdı.
Bazı erkekler eşlerini açıkça tehdit ediyordu. Eğer dediğimi yapmazsan, bu aleti takmak zorundasın…
Dizginlerin az sayıda erkek mahkumda da kullandığına dair bazı kanıtlar var.
Dizgin işkence aleti olarak kullanılıyordu ancak bununla ilgili yasal kayıtlar oldukça az. Aletin kullanımının kanunen onaylanmadığı ve yasa dışı olduğu biliniyor.
İşkence aleti 1800’lerin başında hala kullanılıyordu. Almanya’da çalışma evlerinde insanlar bu yöntemle cezalandırılıyordu.
19. yüzyılın sonlarına doğru kadınlar belli haklara sahip olunca, alet kullanımdan kalktı.