Büyük Yönetmen Woody Allen'ın Tam 50 Filmlik Kariyerinin Sadeleştirilmiş Özeti
woody allen... brooklyn, new york'ta 1935 yılında 30 kasım günü doğan amerikalı sinema insanı ve yazar.
gerçek ismiyle allen konigsberg, brooklyn'de yahudi kültürüyle yoğrulmuş bir ailede büyüdü. özellikle daha sonra yapımcı olarak birlikte çalışacağı küçük kız kardeşine çok yakındı. çocukken spora, sihre, sinema filmlerine ve caza meraklıydı (gençliğinde klarnet çalmaya başladı, ancak müzik idolü saksafoncu sidney bechet'ti). henüz lisedeyken woody allen adını kullanarak gazete köşe yazarlarına, özellikle de ulusal sendikacı earl wilson'a espriler göndermeye başladı.
çok geçmeden woody allen olarak şovmenlere espri yazması için para almaya başladı. allen'ın new york üniversitesi (film bölümü) ve city college of new york'ta öğrenci olarak geçirdiği dönemler, düşük notlar ve düzensiz devamlılık nedeniyle aniden sona erdi.
allen 1960 yılında garry moore show'a geçti. bu sırada greenwich village'daki kulüplerde stand-up komedisi yapmaya başladı ve bu da televizyonda konuk olarak görünmesine ve birkaç komedi albümüne yol açtı.
allen ilk filmi what's up, tiger lily?'yi (1966), james bond benzeri bir japon aksiyon filmi olan ınternational secret police'i yeniden seslendirerek yaptı: key of keys (1965) filmini yeniden seslendirerek ve odak noktasını çok gizli bir yumurta salatası tarifinin peşine düşmeye kaydırarak yaptı.
bir yıl sonra allen casino royale'de bond'un yeğenini oynadı.
o yıl aynı zamanda allen'ın the new yorker'a ilk katkısı oldu. başlangıçta s.j. perelman tarzında yazan allen, birkaç on yıl boyunca dergiye düzinelerce sofistike mizah yazısı katkıda bulunmaya devam edecekti; bu yazılar without feathers (1975) ve getting even (1978) gibi kitaplarda toplandı.
take the money and run (1969) allen'ın kamera arkasındaki ilk filmiydi. inişli çıkışlı ama çoğu zaman komik bir sözde belgesel olan filmin senaryosunu mickey rose ve allen birlikte kaleme aldılar ve filmde allen, işini warner brothers'ın eski hapishane filmlerini izleyerek öğrenmiş, umutsuz ve beceriksiz bir hırsızı canlandırdı. 2 milyon doların altında bir maliyetle çekilen film, allen'a 1970'ler boyunca film çekmeye devam edeceği united artists corporation ile üç filmlik bir anlaşma kazandıracak kadar başarılı oldu.
allen yeni bir sinema filmine başlamadan önce 1969-1970 yılları arasında broadway'de kendi yazdığı bir başka oyun olan romantik komedi play ıt again, sam'de rol aldı. oyunun 1972'de herbert ross tarafından yönetilen film uyarlamasında allen, humphrey bogart'ın bir hayaletinden romantik tavsiyeler alan utangaç bir film eleştirmeni rolünü yeniden canlandırdı.
allen'ın united artists için yaptığı ilk yönetmenlik denemesi olan bananas'ta (1971), kurgusal bir orta amerika ülkesindeki devrimin içine çekilen talihsiz, nevrotik bir manhattanlı rolündeydi. biraz disiplinsiz olsa da bananas, allen'ın en komik film anları arasında yer alan absürdist mizah kesitleri sunuyordu.
çok daha tutarlı bir hiciv olan sleeper'da (1973) allen, basit bir ameliyat için hastaneye giden ve 200 yıl sonra uyandığında doktorların kendisini dondurduğunu ve artık daha da yabancı bir ülkede bir yabancı olduğunu öğrenen nevrotik bir sağlıklı gıda kralı rolündeydi. seks yasaktır -ki bu allen'ın kahramanları için hiç de hoş olmayan bir kavramdır- bu yüzden, liderini diane keaton'ın (allen'ın play it again, sam'deki rol arkadaşı) oynadığı yeraltı isyancılarına katılır. leo tolstoy'un kurgusunun, sergey eisenstein'ın sinemasının ve rus kültürünün diğer simgelerinin bir parodisi olan love and death (1975) evrensel olarak daha az alkışlandı.
allen, martin ritt'in hollywood'un kara listeye alınmasıyla ilgili iyi draması the front'ta (1976) başrol oyuncusu olarak mükemmel bir "düz" performans sergiledikten sonra, bir film yapımcısı olarak statüsünü önemli ölçüde yükselten, çığır açan bir çalışma olan annie hall'u (1977) yaptı.
keaton'ın canlandırdığı ilginç karakter ile bir komedi yazarı (allen) arasındaki aşkın yükselişini ve düşüşünü anlatan film, allen'ın gerçek duygusallıkla patentli güldürü tiyatrosunu harmanladığı ilk denemesiydi.
allen filmin otobiyografiden kaynaklandığını inkâr etse de, bu dokunaklı aşk hikâyesi keaton ve allen arasında gerçek hayatta yaşanmış olan ilişkinin bazı yönlerini yansıtıyordu. film aynı zamanda, pek çok kişinin ekran dışındaki allen'ın bir uzantısı olduğuna inandığı, nevrotik, bilgili, esprili, ahlakçı, fobilerle dolu, ölümlülüğünü takıntı haline getirmiş ama varoluşsal umutsuzluğunu sanatta ve aşkta teselli bulan ve temelde bir mensch olan bir kötümser olan kendine özgü ekran kişiliğinin ortaya çıkışına da işaret ediyordu. annie hall, en iyi film, en iyi kadın oyuncu (keaton), en iyi yönetmen ve en iyi senaryo (allen ve birlikte çalıştığı marshall brickman) dallarında akademi ödülleri kazandı. ancak allen, akademi ödülleri törenine katılmamayı tercih etti ve bunun yerine pazartesi geceleri genellikle yaptığı gibi manhattan'daki michael's pub'da klarnet çaldı.
allen'ın bir sonraki filmi ınteriors (1978), ıngmar bergman'ın ağır psikodramlarına özenle hazırlanmış bir saygı duruşuydu. geraldine page, maureen stapleton, e.g. marshall, mary beth hurt ve keaton'ın başrollerini paylaştığı bu işlevsiz aile öyküsü, mizahtan kaçınan eleştirmenlerden karışık tepkiler aldı ve bazıları filmi kesinlikle gösterişli buldu. filmin gişedeki kötü performansına rağmen allen en iyi yönetmen ve en iyi özgün senaryo dallarında akademi ödülü adaylığı elde etti.
allen manhattan (1979) ile yeniden toparlandı. lirik bir şekilde fotoğraflanan (gordon willis tarafından siyah-beyaz olarak), ustalıkla yazılan (senaryosu akademi ödülü'ne aday gösterilen allen ve brickman tarafından) ve harika bir şekilde bestelenen (george gershwin'in müzikleriyle) film, allen'ın sevdiği şehre bir övgü niteliğindeydi.
filmin konusu bir televizyon yazarının (allen) daha anlamlı bir kariyer ve daha az karışık bir aşk hayatı bulma çabalarına odaklanıyordu. 17 yaşındaki bir oyunculuk öğrencisinin (mariel hemingway) yanı sıra en iyi arkadaşının metresiyle (keaton) de ilişkisi vardı. annie hall'dan daha gösterişli ve daha az duygusal olan, ınteriors'ın derinliğine sahip manhattan, annie hall kadar geniş bir başarı elde edememiş olsa da allen'ın en iyi filmi olma iddiasını taşıyor.
allen 1980'lerde sinemaseverlerin, eleştirmenlerin ve film endüstrisi profesyonellerinin hayranlığını kazandı. allen'ın, çoğu "ölçek" (screen actors guild'in istediği asgari ücret) karşılığında çalışan oyuncularını asgari düzeyde yönlendirdiği iyi biliniyordu ve bazı oyuncular diğerlerinden daha iyi performans sergiliyordu. ancak 2012 yılına gelindiğinde, 15 farklı oyuncu onunla çalıştıkları için akademi ödülü adaylığı elde etmişti.
united artists ile on yıl çalıştıktan sonra, allen filmlerinin finansmanını orion pictures'a devretti ve burada kendi istediği şekilde film yapmak için yaratıcı özgürlüğe sahip olmaya devam etti: nispeten mütevazı bütçeler, oyuncuların doğaçlamasına hala yer bırakan senaryolar ve uzun çekimlere izin veren karmaşık bir şekilde koordine edilmiş hareket ve sinematografi ile allen'ın kurgusunun çoğu post prodüksiyon yerine kamera ile yapıldı. beklenti, filmlerinin yabancı ülkelerde gösterime girdiğinde abd'dekinden çok daha fazla kazanacağı yönündeydi.
allen'ın hayranlarını ve çalışmalarını giderek küçümseyen bir film yapımcısını canlandırdığı stardust memories (1980), görünüşe göre onun bir başka idolü olan federico fellini'nin hikaye anlatma tarzını kendi özel vizyonuyla birleştirme girişimiydi.
ancak bazı eleştirmenler filmin görsel sürrealizmini allen'ın bilindik takıntılarına huzursuz bir eşlikçi olarak buldular. allen'ın mia farrow'la ilk kez bir araya geldiği, 20. yüzyıl başlarında altı tatilciyi anlatan (ve bergman'ın smiles of a summer night'ına bir saygı duruşu niteliğindeki) a midsummer night's sex comedy (1982) daha iyi karşılandı ama dikkat çekmedi.
zelig (1983), temelde eğlenceli bir sahte belgesel olan (robert zemeckis, forrest gump'ta [1994] bu tekniğin gelişmiş bir biçimini kullanacaktı) filmin arka planında çığır açan dönem filmi görüntülerini kullanması nedeniyle çok daha fazla heyecan yarattı.
allen, 1920'lerde tarihin en kritik dönemeçlerinde -adolf hitler'in kalabalığı coşturmasını dinlerken, babe ruth'un sayı atışını izlerken- ortaya çıkma gibi esrarengiz bir yeteneğe sahip olan "insan bukalemun" leonard zelig'i canlandırıyor.
siyah-beyaz çekilen, genellikle çılgın broadway filmi danny rose (1984), tonundaki dengesizlikle gölgelenmişti. allen bu filmde tuhaf burlesk gösterilerinin marjinal bir organizatörünü canlandırırken, farrow da bir mafya babasının kız arkadaşı rolünde tipe aykırı bir roldeydi.
metafizik düşünceler genellikle allen'ın filmlerinin merkezinde yer alır ve broadway danny rose'da karakteri film yapımcısının en epigramatik önermelerinden birini ortaya koyar: "kabullenme, affetme ve sevgi... işte bu bir yaşam felsefesidir." büyüleyici ama sonuçta hüzünlü bir film olan kahire'nin mor gülü (1985), sinemaya giden bir depresyon dönemi tezgâhtar kızının (farrow) cansız hayatının, gösterişli bir aktörün (jeff daniels) kelimenin tam anlamıyla perdeden çıkıp onun dünyasına girmesiyle canlanmasının dokunaklı hikâyesiydi.
broadway danny rose ve the purple rose of cairo filmlerinin senaryolarıyla akademi ödülü adaylıkları kazanan allen, bu ödülü bir sonraki filmi, üç çiftin sancılarını inceleyen karmaşık bir modern romans olan hannah and her sisters (1986) ile kazandı.
filmin muhteşem oyuncu kadrosunda hannah rolünde farrow; hannah'nın kız kardeşlerinden birine (barbara hershey) vurulan kocası rolünde michael caine; diğer kız kardeş rolünde dianne wiest; ve hannah'nın eski kocası rolünde allen yer alıyordu. radio days (1987), allen'ın 1940'ların başındaki gençliğinin new york'una ve radyonun görkemli günlerine nostaljik ama başıboş bir göndermeydi. allen bu filmin senaryosuyla bir kez daha akademi ödülü'ne aday gösterildi.
september (1987), ınteriors'ın psikodramatik alanına hantal bir dönüş olsa da allen, gena rowlands'ın hayatını değiştiren bir aydınlanma yaşayan felsefe profesörü rolünde muhteşem olduğu another woman (1988) ile bergmanesk bir yaklaşım benimsediğinde daha başarılı oldu.
filmin yarattığı etkinin büyük bir kısmı, bergman'ın en iyi filmlerinin çoğunun görüntü yönetmeni olan sven nykvist'in katkısından kaynaklanıyordu. allen'ın new york stories (1989) üçlemesine yaptığı mizahi katkı - dırdırcı annesi (mae questel) her şeyi bilen bir hayalete dönüşen bir avukat hakkındaki "oedipus wrecks" - filmin en güçlü bölümü olarak kabul edildi.
allen'ın bir sonraki projesi crimes and misdemeanors (1989) en iyi filmleri arasında yer alır. kötülüğün ve suçluluğun doğası üzerine fyodor dostoyevski benzeri iddialı bir meditasyon olan film, martin landau'nun, ilişkilerini karısına (claire bloom) açıklamasını önlemek için metresinin (anjelica huston) öldürülmesi emrini verdikten sonra suçluluk duygusuyla boğuşan bir göz doktorunu canlandırmasına odaklanıyordu. buna karşılık allen, bir yapımcıyı (farrow) arzulayan evli bir belgesel film yapımcısını canlandırıyor.
son derece sessiz bir film olan alice (1990) kayıtsız eleştiriler aldı, ancak eski bir çinli bilge tarafından fantastik bir tavşan deliğine gönderilen zengin bir kadın rolünde farrow'un allen'ın filmlerindeki en iyi performansını içeriyordu.
bu noktada allen ve farrow uzun süredir romantik bir ilişki içindeydi. hiç evlenmemiş olmalarına rağmen, new york central park'ın karşısında birlikte yaşadılar, moses ve dylan'ın (farrow'un evlat edindiği birkaç çocuktan ikisi) ebeveynliğini paylaştılar ve ronan adında bir oğulları oldu. 1992 yılında allen bir dizi tartışmaya karıştı. ocak ayında farrow, allen'ın evinde 21 yaşındaki evlatlık kızı soon-yi previn'in çıplak fotoğraflarını buldu. daha sonra ikisinin bir ilişkisi olduğunu kabul etti. ardından ağustos ayında yedi yaşındaki dylan, allen'ın cinsel organına dokunduğunu iddia etti. allen iddiayı reddederek farrow'u çocuğu yönlendirmekle suçladı ve daha sonra üç çocuğunun velayetini istedi. çeşitli kurumlar taciz iddiasını inceledi ve connecticut yetkilileri özellikle yale-new haven hastanesi'ndeki uzmanlardan araştırma yapmalarını istedi. uzmanlar 1993 yılında allen'ın dylan'a cinsel tacizde bulunmadığı sonucuna vardılar. sonuçta allen'a karşı herhangi bir suçlamada bulunulmadı, ancak bir yargıç allen'ı "güvenilmez" olarak nitelendirerek ve onu tacizden akladığı iddia edilen kanıtların yetersiz olduğunu belirterek çocukların velayetini farrow'a verdi. allen'ın eleştirmenler ve sinemaseverler arasındaki popülaritesi önemli ölçüde azaldı.
bu olayların ardından soon-yi allen'ın üçüncü eşi oldu (ilk evliliğini 18 yaşında, ikinci evliliğini ise aktris louise lasser ile yapmıştı. bu evliliklerin ikisi de boşanmayla sonuçlanmıştı).
medya saldırısının ortasında allen, yaklaşan ayrılıkları en iyi arkadaşlarını (allen ve farrow) ayrılıp yeni sevgililer aramaya iten bir çiftin (judy davis ve sydney pollack) etrafında dönen karanlık ve komik bir öykü olan husbands and wives'ın (1992) yapımını tamamladı. husbands and wives birçok eleştirmen tarafından beğenilmesine rağmen, allen'ın özel hayatını çevreleyen olumsuz tanıtımın gölgesinde kaldı.
neşeli manhattan murder mystery (1993) filminde keaton, allen'ın başrol oyuncusu olarak geri döndü ve komşusunun bir cinayet işlediğinden şüphelendiği rear window benzeri bir senaryoda tökezleyen amatör bir hafiyeyi canlandırdı.
john cusack'ın, broadway'deki ilk çalışmasının bir mafya babasının müdahalesi ve tiyatrocu bir grande dame'ın (wiest) protestolarıyla değişime uğradığını gören içki yasağı dönemi oyun yazarını canlandırdığı bullets over broadway (1994), allen'a en iyi yönetmen dalında akademi ödülü adaylığı kazandırdı.
allen'ın yönettiği ve başrolünü oynadığı don't drink the water'ın (1994) televizyon için yapılan versiyonu için övgü daha azdı.
on yıllar ilerledikçe allen, her yıl en az bir film çıkarmaya devam etti.
mighty aphrodite (1995), tipik bir yıldız oyuncu kadrosundan ve filmdeki çalışmasıyla en iyi yardımcı kadın oyuncu dalında akademi ödülü kazanan mira sorvino'nun özellikle güçlü performansından yararlandı.
bir müzikal olan everyone says ı love you (1996) allen için oldukça farklı bir şeydi. üstelik yıldızlarla dolu oyuncu kadrosunu `(alan alda`, goldie hawn, julia roberts ve edward norton) sadece new york'ta değil, paris ve venedik'te de çekti.
karanlık ve komik deconstructing harry'de (1997) allen, arkadaşlarının ve ailesinin hoşnutsuzluğuna rağmen kendi hayatını sanatının temeli olarak kullanan bir yazarı canlandırdı.
bunu celebrity (1998) izledi. kenneth branagh, leonardo dicaprio, winona ryder ve charlize theron'un yer aldığı oyuncu kadrosuyla nykvist tarafından siyah-beyaz çekilen film, allen'ın külliyatında küçük bir giriş olarak kabul edildi.
filmlerinin 1990'lardaki istikrarsız gişe performansının bir sonucu olarak allen, projeleri için bağımsız finansman arayışına girmeyi gerekli bulmuştu.
small time crooks (2000), allen ve tracey ullman'ın özenle hazırlanmış (ama aslında absürd) banka soygunu planları tahmin edilebileceği gibi raydan çıkan evli bir çifti canlandırdığı mütevazı bir komediydi.
1940'ların new york'unda geçen bir b-filmi övgüsü olan the curse of the jade scorpion (2001) da bir başka hafif filmdi. hollywood ending (2002) daha iddialıydı; allen, aynı zamanda eski karısı olan stüdyo yöneticisinden prestijli bir görev almak için yalvarmak zorunda kalan bitik bir hollywood yönetmenini canlandırıyordu.
uygun bir isimle anılan anything else (2003) ise bir başka fiyasko olarak görüldü. kusurlu olmasına rağmen daha ilginç olan melinda and melinda'da (2004) radha mitchell, new york'lu eski bir arkadaşının kapısında aniden beliren ve sığınacak bir yer talep eden evsiz bir kadın olarak ikili bir hikayede rol aldı. filmin paralel öyküleri iki oyun yazarı tarafından ortak bir akşam yemeğinde gerçek zamanlı olarak örülmüş, biri önermeyi komediye dönüştürürken diğeri ciddi bir drama dönüştürmüştür.
match point (2005) büyük bir çıkış oldu ve allen'ın son yıllardaki en ünlü filmi haline geldi. arzu ve kaderin cilveleri üzerine alfred hitchcockvari bir meditasyon olan filmde jonathan rhys-meyers, zengin bir aristokratla nişanlandıktan sonra şehvetli bir amerikalı aktrisle (scarlett johansson) ilişkiye girince cazibesi azalan, yükselişte olan bir ingiliz tenisçiyi canlandırıyor. ağırlıklı olarak ingilizlerden oluşan oyuncu kadrosu ve ustaca kurgulanmış gerilim, bu filmi alışılmadık bir allen filmi haline getirdi.
allen'ın sonraki iki filmi de ingiltere'de çekildi. scoop (2006) filminde yine johansson'la çalıştı ama bu kez çok daha hafif bir dolandırıcılık öyküsü anlatıyordu. bunu daha az iyi gerçekleştirilmiş gerilim filmi cassandra's dream (2007) izledi. vicky cristina barcelona (2008) allen'ın momentumunu yeniden kurdu.
aynı anda hem etkileyici bir romantik drama, hem muhteşem bir seyahatname, hem de ustalıklı bir görgü komedisi olarak işlev gördü.
javier bardem, bir çift turisti (johansson ve rebecca hall) baştan çıkaran, barselona'da yaşayan, kendine son derece güvenen bir sanatçı ve çapkın erkeği canlandırırken, penélope cruz'un onun yanıp tutuşan eski karısı rolündeki muhteşem performansı ona en iyi yardımcı kadın oyuncu dalında akademi ödülü kazandırdı.
film allen'ın gelmiş geçmiş en büyük hitlerinden biri oldu ve dünya çapında yaklaşık 100 milyon dolar hasılat elde etti.
whatever works (2009), allen'ın pek çok filminde kullandığı new york city ortamına geri döndü. larry david, allen'ın normalde kendisinin oynayabileceği bir rolde, güneyli kökleri kısa sürede granit kalbini eritmeye başlayan evsiz bir genç kızı (evan rachel wood) yanına alan huysuz bir manhattanlı rolünde muhteşem bir şekilde sinirliydi. you will meet a tall dark stranger (2010) çok daha yüksek profilli bir oyuncu kadrosuna sahipti -antonio banderas, anthony hopkins, naomi watts, josh brolin, gemma jones ve frieda pinto- ancak buradaki çoklu romantik dolambaçlar, astroloji ve psişik konsültasyonları içeren sıra dışı bir olay örgüsüne rağmen, hiçbir zaman önemli bir şey oluşturmuyor gibi görünüyor.
eleştirmenler, allen'ın genellikle medyayla ilgili üst-orta ve üst sınıf karakterlere odaklanmasını uzun zamandır sınırlayıcı olarak görüyorlardı. dahası, en azından 21. yüzyılın başından itibaren, allen'ın çağdaş ana akım amerika ile bağını kopardığını düşünen eleştirmenler de vardı.
midnight in paris (2011) allen'ın orta sınıf amerika'daki yaşamın daha fazla farkında olduğunu göstermemiş olabilir, ancak o zamana kadarki uzun kariyerinin en büyük ticari başarısı olarak, ortalama film izleyicisine nasıl hitap edeceğini hala bildiğini gösterdi.
eleştirmenler için de bir zaferdi. owen wilson, nişanlısı (rachel mcadams) ve onun çekilmez ailesiyle paris'i ziyaret ederken sihirli bir şekilde 1920'lere, kayıp nesil'in fransa'nın başkentinde hüküm sürdüğü yıllara geri dönen bohem senarist gil rolünde mükemmel bir oyunculuk sergiliyor.
gil, ernest hemingway, f. scott fitzgerald, cole porter, gertrude stein (kathy bates) ve salvador dalí ile eğlenceli felsefi sohbetler yapar ama pablo picasso'nun metresine (marion cotillard) kafayı takar. film allen'a 25 yıl sonra en iyi yönetmen dalında ilk akademi ödülü adaylığını kazandırdı ve senaryosuyla da ödülü kazandı. (her zamanki gibi ödülü almak için törene katılmadı).
allen'ın dünyanın büyük şehirlerine övgüler dizdiği gayrı resmi serisinin bir sonraki filmi roma'ya sevgilerle (to rome with love, 2012) oldu. cruz, roberto benigni, alec baldwin, judy davis ve elliot page gibi yıldızlarla dolu bir oyuncu kadrosunun yanı sıra darius khondji'nin görüntü yönetmenliğini üstlendiği film, roma'yı allen'ın alaycı olmayan bakışıyla sunarken her zaman fellini'yi anımsatarak güzel bir avantaj sağladı.
allen'ın bir sonraki filmi blue jasmine'in (2013) mekânı san francisco'ydu; filmde cate blanchett, vicdansız bir yatırım bankacısının (baldwin) karısı rolündeydi. serveti yok olduktan sonra, mavi yakalı kız kardeşinin yanına taşınır.
tennessee williams'ın a streetcar named desire'ını anımsatan blue jasmine, sınıfla ilgili çağdaş meselelerle yüzleşirken allen'ın çalışmalarını yeni bir yöne taşıdı. film için yazdığı senaryo ona en iyi özgün senaryo dalında akademi ödülü adaylığı kazandırdı. bu onun yazarlık dalındaki 16. adaylığı oldu.
allen daha sonra 1994 yapımı bullets over broadway filminin sahne müzikali uyarlamasının kitabını yazdı. susan stroman tarafından yönetilen ve koreografisi yapılan müzikalin prömiyeri 2014 yılında broadway'de yapıldı. ardından, bir medyumun (emma stone) sahtekâr olduğunu kanıtlamaya çalışan bir sihirbaz (colin firth) hakkında romantik bir komedi olan magic in the moonlight (2014) filmini yönetti.
new england'daki bir üniversite kasabasında geçen, varoluşsal açıdan komik bir gerilim filmi olan ırrational man'de (2015) joaquin phoenix, hak etmeyen bir babaya velayet hakkı vereceğini duyduktan sonra bir aile mahkemesi hakimini öldürmeye karar veren, hayal kırıklığına uğramış ve dağılmış bir felsefe profesörü rolündeydi.
allen'ın café society (2016) filminde jesse eisenberg, los angeles'taki yetenek avcısı amcası (steve carell) için çalışmaya giden ve burada bir sekreterle (kristen stewart) ilişkiye girdikten sonra bronx'a dönerek gangster kardeşine bir gece kulübü işletmesinde yardımcı olan genç bir new yorkluyu canlandırıyordu.
allen'ın dijital ortamda çektiği ilk film olan yapım, los angeles'ın güzel tasvirleriyle övgü topladı ancak bunun dışında önemsiz bir çaba olarak değerlendirildi. allen 2016'da amazon dizisi crisis in six scenes'i yazarak, yöneterek ve başrolünde oynayarak televizyona da adım attı.
new york'un taşrasında yaşayan ve 1960'larda çevresinde meydana gelen sosyal devrimlerle mücadele etmek zorunda kalan yaşlı bir tv yazarını canlandırdı. allen, kate winslet'in 1950'lerde coney adası'nda oyun yazarı olmak için eğitim gören bir cankurtaran olan genç bir adamla (justin timberlake) ilişkisi olan sıkılmış bir garson rolünde oynadığı wonder wheel (2017) ile beyazperdeye geri döndü.
benzer şekilde, yoğun tepkiler sonucu otobiyografisi apropos of nothing, 2020'de orijinal yayıncısı tarafından toplatıldı ancak kısa süre sonra yayınlandı.
ertesi yıl allen v. farrow adlı tv belgeseli allen'a yönelik taciz suçlamalarını inceledi. dört bölümlük dizi, allen'ı dylan'a karşı "yoğun bir sevgi" besliyor olarak tasvir ediyor ve yale-new haven hastanesi'nde yürütülen soruşturmayla ilgili soruları gündeme getirirken, farrow'un iddialarını destekleyen tanıklık ve belgeler de sunuyordu. allen programı "kalitesiz bir hit parçası" olarak nitelendirdi.
allen 2014 yılında cecil b. demille ödülü'nü (yaşam boyu başarı için verilen altın küre) aldı.