Çalışmaya dalmıştım, birden saatin 20:30 olduğunu gördüm ve çabucak yan sınıfa gittim: Herkes çıkmış. Karanlık koridorda geri dönerken anladım. Tek ben kalmıştım ve o ürkütücü yolda ve köprünün altında tek başıma yürümek zorunda kalacaktım. Çabucak toparlanırken keşke en son çıkan çocuklarla gitseydim diye düşündüm. Sonra birden aklıma bişey geldi: Bugün Dünya Kadınlar Günü, belki bişey olmaz !