[2011 yılında gerçekleştirdiğim Rusya-Kazakistan-Moğolistan seyahatimden notlar serisi 17]
Seyahatimin beş haftalık kısmını oluşturan Rusya hakkında genel yorumlar yapmak istemiştim, buyurunuz efendim...
[2011 yılında gerçekleştirdiğim Rusya-Kazakistan-Moğolistan seyahatimden notlar serisi 16]
Kızıl Meydan'dan bir hikâyeyle başlayalım. Sovyetler Birliği'nin son yılları, Gorbaçov zamanı, tam tarih vermek gerekirse de 1987 yılında, Almanyalı 19 yaşındaki amatör pilot Mathias Rust, Finlandiya'dan başladığı uçuşunu Moskova, Kızıl Meydan'a inerek sonlandırmış, izinsiz uçakla Kızıl Meydan'a inmek!! Başlangıçta inanmadım bana anlattıkları bu hikâyeye, sonra sordum Google'a gerçekten doğruymuş sevgili okurlarım. Yani gerçekten bu "bacak kadar" Mathias bütün Sovyet hava savunmasını, Soğuk Savaş duvarlarını da Batı Almanya'dan Rusya'nın kalbine oturuvermiş. Kızıl Meydan'a inişinden sonra uçuş amacının Soğuk Savaş taraflarının arasındaki gerginlik ve şüpheyi azaltmak olduğunu söyleyen Mathias, belki verdiği mesajla değil ama dolaylı yoldan gerçekten amacına ulaşmış. Şöyle ki olay sonrasında ordunun pretiji Sovyet halkının gözünde derinden sarsıldığı gibi Sovyet Hava Kuvvetleri'nin -birçoğu Gorbaçov'un reformlarına karşı duran- birçok general de görevinden alınmış, yani Gorbaçov'u güçlü muhaliflerinin askeri-politik arenadan çekilmesiyle de zaten hızlanmış olan reformların önü açılmış. Hikâyenin sonunu ise herkes biliyor.
[2011 yılında gerçekleştirdiğim Rusya-Kazakistan-Moğolistan seyahatimden notlar serisi 15]
St. Petersburg, ilk bakışta gözleri yaşlı bir Paris gibi görünüyor bana önce, ama ıslak kaldırımlarında saatlerce yürüdükten sonra biraz Roma, biraz Atina, biraz Londra, Avrupa'nın dört bir köşesine rastlıyorum onda. ("Schengen vizesi çıkmayanlara birebir" diyorum:))
[2011 yılında gerçekleştirdiğim Rusya-Kazakistan-Moğolistan seyahatimden notlar serisi 14]
İki gün iki gecelik bir tren yolculuğundan sonra gece geç bir saatte Ekaterinburg'a varıyoruz. Bindiğimiz taksinin şoförü Tacikistanlı, aslında Tacikistan'dan Ekaterinburg'a, Ekaterinburg'daki büyük bir kilisenin inşaatında çalışmak üzere kaçak işçi olarak gelmiş. Aylarca bu inşaatta çalışmasına rağmen kilise hazır olup bitince çalışan işçilerin hiçbirine paralarını vermemişler, işçiler de Rusya'ya çalışma izinleri olmadan geldikleri için herhangi bir şekilde haklarını savunamamışlar; daha önce hayal ettikleri gibi paralarını alıp memleketlerine dönmek yerine birçoğu ister istemez Ekaterinburg'da kalıp farklı işlerde çalışmaya başlamışlar.
"Her şey tamam da" diyor dertli taksici "Yaptığımız da ev, işyeri değil ki kilise, nasıl olur da paramızı vermezler."
[2011 yılında gerçekleştirdiğim Rusya-Kazakistan-Moğolistan seyahatimden notlar serisi 9]
Kazakistan'dan Altaylar'a giden yolumuzda bir geceliğine Barnaul'da kalmaya karar veriyoruz. Bizi misafir eden Victoria, iki yazdır Türkiye'de farklı otellerde animatörlük, ayrıca Anadolu yollarında sırt çantasıyla seyyahlık yapmış. Dolayısıyla biraz Türkçe laflama şansı buluyor, onun Türkiye yorumlarını dinliyorum. Genel olarak bütün yorumları çok olumlu, sadece Türk erkeklerin fazla duygusal ve dramatik oluşlarından şikâyet ediyor ve Türk kadınlarını erkeklere göre daha mesafeli bulduğunu söylüyor; yorumları çok beklenilir ama aynı zamanda gerçekten çok içten olmalarıyla güldürüyor beni.
[2011 yılında gerçekleştirdiğim Rusya-Kazakistan-Moğolistan seyahatimden notlar serisi 7]
Kazakistan'a geçmeden önceki son durak Kurgan'da genç evli bir çiftin yanında kalıyorum. Evlerinin rahatlığı, ilgileri bir yana etrafa yaydıkları pozitif enerji, dışarıdaki asık yüzlülük ve iletişimsizlikten sonra bana öyle iyi geliyor ki... Evde bir tarantula, bir yılan, bir bukalemun ve biri siyah, biri beyaz iki kocaman kediyle aynı odayı paylaşıyoruz. Varmadan önce sadece yol üzerinde bir durak olarak gördüğüm Kurgan'da bir güzel moral topluyorum, bir o kadar güzel sohbet ve röportajlar da cabası.
[2011 yılında gerçekleştirdiğim Rusya-Kazakistan-Moğolistan seyahatimden notlar serisi 6]
Ufa'da küçük bir dairede, kalabalık bir ailenin yanında kalıyorum; o kadar kalabalık oluyoruz ki iki kişi mutfakta yatmak zorunda kalıyor. Pelminiy (bol etli, daha büyükçe mantı -"Пельмени"), biliniy (Rus krebi - "Блины") yiyoruz bol bol. Bir de küçük bebek var.
[2011 yılında gerçekleştirdiğim Rusya-Kazakistan-Moğolistan seyahatimden notlar serisi 5]
Lenin, Kazan'daki Devlet Üniversitesinde sadece dört ay okumuş olmasına rağmen, şehirdekiler ve özellikle de üniversite onunla gurur duyuyor. Üniversitenin ana binasının hemen karşısındaki bahçede büyük bir heykeli var; evinde kaldığım Evgenya, ben burada beş yıl okudum hala bir heykelimi yapmadılar, diyor... :)
[2011 yılında gerçekleştirdiğim Rusya-Kazakistan-Moğolistan seyahatimden notlar 1]
16.08.2011, Krasnodar
Buradan bir gideceğim-gidiyorum bile diyemeden varıyorum Rusya'ya. Son iki haftadır yaşadığımız taşınma telaşından sonra uçağımın kalkmasına üç-dört saat kala ancak hazırlayabildim çantamı. Bir sürpriz yapıp İstanbul'a gelen annemle babam havaalanına kadar bıraktılar beni; uçağa bindikten sonra havalanmasını bekleyemeden, kemerlerimi bağladığım gibi uykuya daldım. Uyandığımda alçalmaya başlamıştık bile. Uçaktan indiğimde iki duraklık bir metrobüs yolculuğu kadar yol gitmişim hissindeyim.
Moskova'yı neredeyse her yıl ziyaret ediyorum. Sebebi ziyaretim bazen bir fuar bazen de bir müşteri oluyor. Her ne kadar bu gezilerimden keyif alsam da Moskova'ya iş için gitmenin kötü yanı genelde doğru düzgün hiçbir yer gezemiyor olmanızdır. İhtişamlı müzeleri, parkları gündüz gözüyle göremezsiniz. Bir tek akşamınız kalır, o zaman da nereye gidilir tahmin edersiniz.
Ben salsaya başladığımdan beridir kulüplere gitmiyorum. Oralar pek eğlenceli gelmiyor artık. Öyle olunca bu Moskova seyahatimde de geçen yıllarda olduğu gibi en azından bir Latin gecesine gitmeyi kafama koydum.