Karin Dreijer’in yüzü pek çok maskenin yüzü. Yaklaşık 20 yıl önce, İsveçli müzisyen ürkütücü, sevilen elektronik ikilisi Knife ile ilk kez şarkı yayınlamaya başladığında, Dreijer ve erkek kardeşi Olof’un sık sık siyah, yüzleri kapatan gagalarıyla fotoğraflandılar – biraz hıyarcıklı veba doktor, biraz da biraz hıyarcıklı veba doktor. biraz “Gözler tamamen Kapalı.” 2009’da başlayan solo proje Fever Ray, Dreijer’e çarpıcı görsel imgeler ve karakter çalışması için daha fazla fırsat sundu. Bir zamanlar, tenleri eriyormuş gibi gösteren ürkütücü yetişkinleri gerçekçi bir maske takarak İsveç’in Sveriges Radyosu’ndan bir ödül kabul ettiler.
Dreijer, Fever Ray olarak son albümleri “Radical Romantics”in kapaklarında başka bir esrarengiz kılık icat ediyor ve bu onları ince, telli etkilenen ve hastalıklı bir sarıyla çevrelenmiş gözleri ve ağzı olan bir tür zombileştirilmiş ofis drone karakterini cisimleştirirken buluyor. Dreijer, yakın tarihli bir Pitchfork röportajında bu resimler, 79 yaşındaki Norveçli figüratif ressam Odd Nerdrum’un yarı çıplak bir otoportresinden etkilendiğini söyledi. Nerdrum parçası hakkında “Bunu bir Grindr resmi olarak düşündüm” dediler. “O kadar çok özlem içeren ki: kendini oraya sırılsıklam atmak. Onun gibi bir yüz hazırladık.
Stokholm’deki stüdyolarında görüntü aramalarıyla onlara ulaştığımda, Dreijer’in karşı yüzü açık ve alelade, büyük beden siyah bir kapüşonlu giymiş. Beyaz-sarı harcamaları ustalıkla kesme ve astarlı bir tuval kadar boş beyaz bir duvarın önünde oturuyorlar. “Radikal Romantikler” turunun beş şehirlik Kuzey Amerika ayağına başlamak için iki gün içinde Amerika’ya gideceklerdi, ama onlar da kendilerine bakıyorlardı. Dreijer, “Bundan sonra ne olacağını düşünüyorum” diyor. “Bu iyi bir şey, böylece turdan hemen sonra ayrılıyorsun. Turne yoğun ve çok eğlenceli – görünümü çok fazla insan var. Bundan sonra ne yapacağını planlıyorum.”
Fever Ray’in müziği bir şekilde hem düşündürücü hem de kendinden geçmiş – sonsuz gri örnekleriyle patlayan sonik bir kaleydoskop. Titreşen sentezleyiciler ve güçlü elektronik vuruşlar, Dreijer’in punk, ambiyans ve endüstriyel psişik rock gibi çeşitli türlerdeki canlandırıcı, şekil verici vokalleri ve huzursuz deneyleri için sabit bir omurga sağlar.
“Radical Romantics”, Dreijer’i bazı bilinen işbirlikçilerle ( Knife’ın 2013’te son stüdyo albümü “Shaking the Habitual”ı yayınlamasından bu yana ilk kez Olof gibi) ve Trent Reznor ve Atticus Ross gibi bazı yeni kişilerle çalışırken buluyor. Albümün en cesur parçalarından ikisine endüstriyel bir tehdit unsuru ekleyin. “Radikal Romantikler”in görsel dili, Dreijer’in gruplarının çoğu gibi, uzun süredir sevgilisi olan Martin Falck ile mümkün. Dreijer, “Birbirimize her zaman Instagram’da resimler, sinema klipleri falan gönderiyoruz” dedi. “’Bak, bunu bir dahaki sefere yapmalıyız! Bu harika görünüyor, bunu denemeliyiz!’ Her şeyi bir defterde topluyoruz ve sonra onu organize etmeye çalışıyoruz ki bu neredeyse imkansız.”
Tüm yaratıcı karakter oyunlarına rağmen, “Radical Romantics”, Dreijer’in en kalıcı albümü – aşka ve olası kayıplarına dair açık yürekli bir kalp. “Bence eğlenceli öğrenmez şey için gerçekten incelemeksel bir onun üzerinde çalışmaya başladık” dediler. “Ve sonra gerçekten, gerçekten korktuğumuz, korkunç bilgisayarlarımız şeyle ilgili olarak neyi eğlenceli davranışlarımız hakkında konuşuyoruz.”
“Ben ve Martin, her şeyden önce bakanız” diye ekliyorlar. “Bence ikimiz de dünyanın en korkan insanlarıyız. Ama sonra oldukça cesur vücutları da düşünüyorum.”
günün hangi saatinde çalışıyorsun?
İki çocuğum var, bu yüzden uygun mesai saatlerinde çalışmak zorunda kaldım, çünkü o zaman çocuk devanız olur. Bir de düşünüyorum, iyi bir rutine sahip olmak için sabah [stüdyoya] gidip gündüz çalışıyorsunuz ve sonra eve gidiyorsunuz ve sosyal bir hayatız var, arkadaşlarla buluşup çocuklarla takılabiliyorsunuz. Sanırım bu benim için oldukça önemliydi. Ayrıca tatillerde oraya gitmek gerçekten çok seviyorum. Noel için ya da yazın ortasında olduğu gibi. Çünkü o zaman çok fazla zamanları olduğunu ve hiç bilmediğini kesmediğini hissetmesin. Ve herkes Noel’e özgü şeyleri yaptığını sanıyor ama aslında orada çalışıyorsunuz.
En büyük çocuğum bu yıl 20 yaşına giriyor, bu yüzden uzun zamandır bu rutine sahibim. Ama taşınmak üzereyken ve akşamları, hafta sonları falan da bana aynı şekilde ihtiyaç duymadıklarını başardıklarını, o zaman evet, biraz oraya akşamları ve gecelerden zevk almaya başladı. .
Uyuduğunuz belirli saatler var mı?
Düzgün çalışabilmek için uyumam, yemek yemem ve egzersiz yapmamam gerektiğini anladım. Bu biraz sinir bozucu çünkü yapmak istediğiniz tek şey çalışmaya devam etmek eğlenceli şeyler gibi olmuyor. Ancak bu üç şeyi atlamak pek yardımcı olmuyor.
Ne tür egzersiz yapıyorsun?
Stüdyoma iyi bir bisiklet sürme, bu yüzden orada bisiklet sürmeye çalışıyorum. Sıcak yogayı gerçekten seviyorum. Spor salonuna gitmeye gerçekten sıkıcı ama bunu yapıyorum, özellikle şimdi, turneye çıktığımda, bunu yapmak zorundayım. Kışları çok kayak yaparak.
Seni ne utandırıyor?
İnsanları utandırdığı ilginç. Küçük bir grup insana şarkı söylemeyi dinlemeyi. [Gülüyor.] Karaoke yapmayı gerçekten zor buluyorum. Bana çok zor gelen bu özgünlük fikri. Belki de verici değil, daha çok, gerçekten korkutucu.
Bunun sahnede kendi malzemenizi icra edebilmek ne fark var?
Çünkü o zaman bir performansa dönüşür ve özgünlük ve doğal bir sesin ne olduğuyle çok daha fazla oynarım. Bence bu fikirlerle oynamak, dekor, ışık ya da efekt kullanmaktan daha kolay. “Bu gerçek ben, bu özgünlük” dersem, insanların boyutuna inanacaktır.
Pek çok karaoke hakkında rahatsız edici özelliklere sahip samimi bir şey var.
Ve ayrıca belirli bir şekilde ses çıkarmanız gerekiyor. Orijinali gibi ses çıkarmalısın. En tüketicilerinize yapmaya çalıştıkları şey bu. Ve asla o klasik “iyi” şarkı söylemeyi şarkı söyleyemiyorum. Nasıl olacağını bilmiyorum.
Sizinle başka bir röportaj okuyordum, vokallerinizi işlemek için kullandığınız efekt makinelerinden aslında içinde “cinsiyet” yazan, çevirebileceğiniz bir düğme olduğunu söylüyordu.
Evet, buna sahip bir makine var. Eğlenceli. [Gülüyor.]
Müziğin toplumsal cinsiyetle oynanacak bir yer olduğunu nasıl düşünürsünüz?
Sanırım benim için müzik yapmak için yaşadıklarım yaratmayı keşfettim. Ve cinsiyetle oynamak bunun bir yönü. Önceleri, Knife ile çalıştırma, bunun ne tür bir ses olduğunu, erkek mi kadın mı ya da arada bir şey mi olduğunu tam olarak anladığınız bu alana girmeye çalıştı. O alanı bulmak benim için çok özgürleştirici bir şey. Ve pek çok farklı şekilde yapılabilir. Vokalistin sesi çok yakın mı uzak mı, fısıltı mı yoksa ses mi [gibi], bu aynı zamanda vokalleri nasıl icra edildiğiyle de ilgili. Bütün bunları bu alanı bulmak için birlikte çalışır.
Şu anda ne okuyorsun?
Aslında burada, çünkü birkaç hafta önce doğum günümde kardeşimden olmuştu. [Kitabı ekranı doğru tutar.] Akwaeke Emezi’den “Sevgili Senthuran”. Bence bu harika. Bilmediğim bir yerden ikili olmayan bir kimliği görmenin bir yolu. Daha çok cinsiyeti görmenin manevi bir yolu. Ayrıca aşk hakkında birçok şiir kitabı bayılırım. Chen Chen koleksiyonları gerçekten harika şiirler yazan yeni bir favori yazarım var.
Ayrıca bell hooks’un bu albümünde büyük bir ilham kaynağı olduğundan bahsetmiştiniz. Çalışmalarıyla ilk ne zaman tanıştınız?
10 yıl önceki son Knife turnesinde o kadar hevesli olmalıydım ki [hooks’un 1999 tarihli kitabı] “All About Love”ı tüm grup ve ekibe okumaları için aldım. Uzun süre benimle. Ve bence hala harika. Herkesin aşkıyla bir tür ilişkisi olması çok garip ama aşık olduklarında söylediklerinde ne demek istediklerin bir tanımı olan çok az insan var. “Seni seviyorum” demek ne anlama geliyor? Yakın ilişki kuracağınız insanlar bir tanım paylaşımının gerçekten önemli olduğunu düşünüyorum. Sevdiğini hissetmek için nesi var? Ve sevildiği için ne ihtiyacın var? Ve bence bu konuda çok iyi yazıyor.
Müziğinizin, nadir görülen bir şekilde diğer metinlere gönderdiğini gördüm. Elde ettiğiniz kitaplara göre müzik dünyanızın önemli bir parçası. Bunu çok akademik hissettirmeyecek bir şekilde dahil etmek zor mu?
Son Knife albümümüzü yaptığımızda oldukça akademikti. Üniversitede hiç okumamış olmamasına rağmen çok okuduk ve bir sürü edebiyat listemiz ve bunun gibi şeyler vardı. Ve kısa bir süre sonra, hem ben hem de Olof, kafadan başlayan ve sonra bedene giren bu tür bir süre artık pek girmediğimiz hakkında konuştuk. Yakın çevre giren şeylerle daha çok ilgilenirim. Ama şurası ki sinema ve görüntülerden ilham aldığım için şarkıda normalde var olduğumda net bir duyguya sahibim. Daha çok bir duygu ya da duygu. Ve sonra onun renklerini ve nasıl bir hayatın olması gerektiğini anlatıyor.
Kendinizi bir görsel sanatçı olarak görüyor musunuz? Sen bir müzisyensin ama Fever Ray’in çok görsel bir yapısı var.
Sanırım hala ne okumak ya da ne araştırmalarını bulmaya çalışıyor. Müzik bilgisi ve görselleri yapmakla çok ilgiliyim. Müzik yapmak zorunda olduğum zor, meşakkatli bir iş. Gerçekte uzun bir süre boyunca tek öğrencilik döneminde çalışan ve sonra eskizleri geçtiğida ve sonunda ne hakkında olduğu konusunda, insanları birlikte çalışarak davet ediyorum. Sonra müzik incelemeleri, görseller olan eğlenceli şeyleri yapmaya başlıyoruz. Bunlar üzerinde Martin ile birlikte çalışın.
Yeni ortak çocukları davet etmek ve nasıl çalışacağınızı öğrenmek için kolay mı?
Faydalı ve eğlenceli şeylere ulaştığımız insanlara erişim. Nasıl sonuçlanacağını asla bilemezsiniz. Bu yüzden insanlar gerçekten uzaklaşman için birkaç ortak çalışmaya başladılar. Covid ve pandemi sürecinde kardeşim dışında kimseyle yüz yüze görüşmedim. Yan yana stüdyolar kurduk.
Kardeşinizin yakınınızda olması yaratıcılığınız için önemli mi?
Önemli mi Bilmiyorum. Beş yıla kadar önce Berlin’den geri getirme pratik bir şeydi ve ikimizin de aygıtlara ihtiyacı vardı, bu nedenle birlikte inşa etmeye karar verdik. Çünkü orada farklı odalar kiralıyordum. Yani bu benim kendi stüdyosum olan ilk stüdyom. Bir pencere ile, böylece gökyüzünü görebilirim. Daha önce sadece bodrumlarda bulundum.
Bana stüdyo alanınız hakkında daha fazla bilgi verin.
Önce hacimli bir endüstriyel alandı ve sonra bu küpü dışında iki stüdyo olacak şekilde inşa ettik. Bu geniş alan içinde tahta bir küp. Ve büyük uzayda, bence en önemli şey, çünkü içinde bulunduğumuz yılın çoğu zaman çok karanlık, gün ışığı ışık tüplerimiz var. İngilizcede ne denir Bilmiyorum. Tam gün ışığı gibi – oraya gitmek biraz ışık tedavisi gibi. Ya da sadece uygun gün ışığa sahip olmak ki bunun çok yardımcı olduğunu düşünüyorum. Kışın burada olabilmek. Bu yüzden stüdyoyla ilgili en iyi şeyleri bu olduğunu düşünüyorum. Küçük çalışma stüdyo odamda tam gün ışık yok. O zaman daha rahat.
Geçmişte yaşadıkları en kötü alan neresiydi?
gerçekten çok [küfür içeren] yerlerde prova yaptım ve kayıt yaptım. Tahminimce ilk prova alanlarından biri, ilk gruplarımdan paylaştığım – bu 90’ların başları gibi – başka bir grupla sadece tablolar olduğu bir alanı paylaşıyorduk. Bardaklara işediler ve gidecekleri gerçek bir banyo olmadığı için onları prova alanında bıraktılar. Bu çok arşivi ama aynı zamanda müzik yapmayı geçmiş zamanları hakkında da çok şey anlatıyor. Harika bir erkek egemendi ve kendinize güvende ve özgür hissedeceğiniz bir alan bulmak gerçekten zordu.
Bir şarkının ne zaman bittiğini nasıl anlarsınız?
Bunu bilmek çok zor bir şey – ama onu birçok yerde dinlediğinizde ve bir süre farklı kaldığınızda ve ona geri dönebildiğinizde ve yine de ağzınıza geldiğinizde. Ama bir yıl sonra dinlediğinizde, muhtemelen farklı tıslayacak ve birçok şeyi yeniden yaparken, bir şeyi değiştirmek isteyeceksiniz çünkü siz farklı bir yerdesiniz. Bu sefer 10 parça ile hazırladım: Hepsini aynı anda yapmak biraz zorlayıcı.
Son tarihlerle görüşmeniz nedir?
Sürelerimi kendim belirlerim. Ve sonra her şeyi tamamen bitirdiğimde, yönetimim ve farklı hastanelerle çalışmaya başlıyorum. Müzikal dönemlerde bana “Oh, şimdi hazır olmalısın” diyen kimsenin yer almaması beni çok mutlu ediyor. Bu benim için asla işe yaramaz.
Bu röportaj düzenlendi ve özetlendi.