Dünden devam " Milabatpolis adı verilen eski bir kentte yaşayanlar, denizlerin, göklerin, dağların, fırtınaların, savaşların ve daha bir çok akla ne geliyorsa her birinin birer tanrısı olduğuna inanıyorlarmış. Bu tanrılar aynı insanlar gibi yer içer, âşık olur, kıskanır, savaşır, sevmediklerini çeşitli biçimlere sokarak cezalandırırlarmış. Bu cezalandırma hem kendi aralarında hem de insanlar için geçerliymiş. Milabatpolis halkının asıl problemi bu Mai-dıraz denilen ırmağın kış sonları ile ilkbahar başlarında taşması imiş. Bütün tarlalarını, hatta evlerini bile sular kaplar, aylarca yaz başına kadar çekilmezmiş. Hem ekim-dikim işleri geç kalır, hem de önceki ürünleri, hayvanları, kimi zamanda kendileri sele kapılıp göderlermiş. Bu kent halkının tanıdığı kendisine armağanlar kurbanlar sundukları tanrılardan birisi de Irmak tanrısı imiş. Bu ırmak tanrısının adı da Mai-dıraz'mış. Mai-dıraz'a her ne kadar taşkın vermemesi, tarlalarını, ekinlerini, hayvanlarını ve insanları sele vermemesi için yalvarmışlar, kurbanlar sunmuşlar, testi testi şaraplar dökmüşler, yine de bir sonuç alamamışlar.
Bu kez, kentlerinin yakınındaki büyük tapınağa ve onun kâhinlerine, Barankos soyundan gelen baş kâhinine başvurmaya karar vermişler. Çünkü onların da bu ırmakla ilgileri varmış. Tapınağın geliri, bu ırmaktan sağlanıyormuş. Irmak üzerinde iki yaka arasında yolcu ve eşya taşıyan bir sal varmış. Bu salla karşıya geçenden ve taşınan yükten ücret alınırmış. Kişi başı bir, yük başı iki Obol alınırmış. [Obol bu kent halkının geçerli parası olmalı, ama dağerinin ne kadar olduğunu bilemeyiz.] Devamı var.