Tensei Shitara Slime Datta Ken (LN) - C5 Bölüm 4.11
Bölüm 4.11: Bir İblis Lordunun Doğuşu (11)
Çevirmen: nnes & Düzenleyici: joker
Razen, düşman tarafından konuşlandırılan Anti-Büyü Alan’ını fark ettiğinde, büyüklüğüne hayret etti. Ama artık umursamadı ve bunun onlar için çok önemli olmadığını düşündü.
Büyü güçleri hücumlarında, yıldız oyuncu olan Cüce Krallığı’nın aksine, Farmus’un sihirbazları, kesinlikle önce savunma yapmak, ardından güçlendirme ve destek büyüleri yapmakla görevlendirildiler. Hedeflerin vücutlarını geliştiren büyü, büyük ölçüde karıştırmaya karşı dayanıklıydı, bu da onlardan saldırı büyüsünün çalınmasının büyük bir sorun olmadığı anlamına geliyordu. Artı, zaten çeşitli lejyon büyüsüne sahiptiler ve bundan kurtulmanın tek yolu itici güç büyüsüydü. Bir Anti-Büyü Alanı, menzilinde yeni bir büyü yapmayı imkansız hale getiriyordu; zaten yapılmış olan şeylerin üzerinde hiçbir etkisi yoktu.
Razen, tüm savunma büyülerinin hala çalışır durumda olduğundan emin olmak için bir kez daha kontrol etti. Öyleydi.
“Hmm. İyi görünüyor. Düşmanımız yakın mesafe savaş becerilerine oldukça güveniyor, öyle mi? “
“Bana göre bir iş gibi geliyor. Şövalyelerimin moralini bir … “
Folgen tam büyücünün sorusuna cevap verirken, bir ışık huzmesi çarptı. Razen ne olduğunu güçlükle anlayabiliyordu – sadece onu değil, bölgedeki herkesi. Sıkıcı bir darbe oldu ve arkalarındaki nöbetçi, kaşlarının arasında küçük yuvarlak bir delikle yere düştü.
“Ah…?! Neydi o?”
Razen kendini şaşkınlıkla bağırırken buldu.
“Güçlü durun! Majestelerini Koruyun !! “
Hemen Folgen’in emirlerini dinleyen şövalyeler, içerideki endişelerini azaltmaya çalışarak harekete geçtiler. Ama anlamsızdı. İlk ışın sadece bir deneme atışıydı; bunu parlak, göz kamaştırıcı bir ışık dizisi izledi.
Bir göz açıp kapayıncaya kadar askerler yeniden düşmeye başladı. Onları iyileştirecek zaman yoktu. Işınlar hayati organlarının içinden geçerek onları anında öldürdü.
“Gahhh !! Kolum – kolum… !! “
“Yardım! Bana yardım et! “
“Aaaaaahhh! Nereden – nereden geliyor ?! “
Atış menziline yakalanacak kadar şanssız olanlar ağladılar ve merhamet için yalvardı ya da tepkisiz asker arkadaşlarını görünce paniğe kapıldılar. Tek bir anda, savaş alanında kargaşa yaşandı. Enerjileri bir zamanlar yüksekti, zihinleri zafere güveniyordu – ama hepsi çoktan gitti.
Farmus Paralı Tugayı’nın lideri acı bir şekilde dilini gıcırdattı.
Eski askerleri, tüm gazileri, zamanlarında birkaç şiddetli savaştan daha fazlasını deneyimlemişlerdi, bu ışık huzmeleri tarafından birdenbire yaralanıyorlar ve anında öldürülüyorlardı. Yeni, daha genç askerler hayatları için koşuyorlardı, dehşetle sürükleniyorlardı ve hislerini zar zor kontrol ediyorlardı. Bir anda oldu – etraflarında dans eden kör edici ışık, menzilindeki her şey çok kolay bir şekilde ölüyordu.
Direniş boşunaydı ve birkaç dakika sonra ikinci dalga geldi. Kuvvetin kaptan yardımcısı sağ kolunun önüne düştüğünü gördü ve bu sonunda liderin bunun bir düşman saldırısı olduğunu anlamasını sağladı. Derhal, kalbinin derinliklerinden bu sefere katıldığına pişman oldu.
Allah kahretsin! Bunun arkasında ne var ?!
Anlayışının çok ötesine geçen bu şeye karşı koymak için yapabileceği hiçbir şey yoktu. Ancak paralı asker liderinin yanında şansı vardı. Takımı ziyaret eden üçüncü acımasız dalga onu acısız bir şekilde öldürdü. Ünlü bir dövüşçüydü, dünya şampiyonu olarak övgüyle karşılanmıştı ve daha ne olduğunu anlamadan hayatını kaybetmişti.
Bu acil duruma yanıt olarak, Batı Kutsal Kilisesi’ne bağlı canavar karşıtı Tapınak Şövalyeleri silahlarına sarıldı.
“Tüm birlikler sıraya girin! Her grup, yakın savunma düzeninde durun ve Çok Katmanlı Bariyerlerinizi kurun! Düşmana, hiçbir saldırının kutsal gücümüzü engelleyemeyeceğini gösterin !! “
Kaybettikleri tüm arkadaşlarına rağmen, anında tepki vererek, böyle hareket etmek için eğitilmişlerdi. Onları görenleri hayrete düşüren bir tür adanmışlıktı. Ama tam bariyerlerini inşa ettikleri sırada, sağlam ve özgüvenli, kafalarının hepsi vuruldu ve öldü.
Sanki birisi onlarla tepeden tırnağa alay ediyor, savunmalarının ne kadar yararsız olduğunu gösteriyor gibiydi. Ve birbirlerine yakın konumda kalmak, intihar etmek gibi bir hale gelmişti. Dar bir alanda bu kadar çok askerin olması, bir kirişin aynı anda birkaç şövalyeyi öldürmesine izin verdi.
Yukarıdaki tanrılara olan hiçbir inanç, Megiddo karşısında herhangi bir anlam ifade edecek kadar güçlü olamaz. Beşinci dalga yatıştığında Tapınak Şövalyeleri yok edildi.
Güçlüler ve zayıflar birlikte titredi. Yapabilecekleri hiçbir şey yoktu. Farmus Soylu Şövalye Federasyonu da, bu federasyon Farmus’un asil doğumlu gençlerinden oluşan bir gruptu ve hepsi çöktü, ellerinden gelen her türlü kaçış yolunu aradılar. Hatta çılgınca, çirkin bir şekilde birbirlerine saldırıyorlardı – ama biraz daha uzun süre hayatta kalmalarına izin veren de bu çirkinlikti. Tabii bunun onlar için şans olup olmadığı da tartışma konusu.
Soylu Şövalye Federasyonu’ndaki büyücüler – Razen’in kişisel çırakları – ölürken çaresizlikleri içinde yuvarlanmak zorunda kaldılar. Büyü yapamıyorlardı ve bunun yerine onlara sonsuz süreklilikte fırlatılan da büyüydü. Yoksa gerçekten büyü müydü? Sadece bilmiyorlardı ve bu onları üzdü.
Hayatlarının en sonunda bile, ölümün eşiğindeyken bile öğrenciydiler. Tek yapmak istedikleri bilmekti. Ve yapamadılar.
Yedi numaralı ışık dalgasının sonunda yarısı ölmüştü. Razen ve Folgen, olay yerine bir an boş gözlerle baktılar, sonra kralları ve liderleriyle yeniden bir araya gelmeye karar verdiler.
Artık saflar arasında düzeni sağlamanın bir yolu yoktu. Herkes kendi postunu kurtarmakla meşguldü. Şu anda yapabilecekleri en iyi şey, hızla krallarına yönelmek ve onu güvende tutmaktı. Hâlâ bu ışık huzmelerinin ne olduğu hakkında hiçbir fikirleri yoktu. Entelektüel duyuları maksimuma çıkmış olsa bile, bu onların kavrayamayacağı bir şeydi. Parlak bir şey geçtiği an, başka biri düştü. Son parlamanın bile zihinlerinde algılanması çok uzun zaman aldı. Hepsinin hızı düşünülemezdi.
Ancak, Razen’in bununla ilgili başka bir teorisi vardı. Gözlemine göre, tek bir ışın aynı anda en fazla birkaç şövalyeyi öldürebilirdi. Bu ışığın arkasında bazı yasalar olduğunu söyleyebilirdi. Duvar varsa, ışığı kesmek için kullanabileceği bir şey, ihtiyacı olan tek şey buydu. En kötü senaryo olsa bile, bir insan duvarı olsa bile, kral yine de korunacaktı. Ve kendisine gelince? Bu ışığa dayanabileceğine bahse girmeye hazırdı.
Böylece o ve Folgen kralın çadırına doğru ilerledi ve tüm yol boyunca bağırarak:
“Kral Edmaris nerede? Majesteleri güvende mi ?! “