Şu aşağıdaki istemeden depresif kılık takınan yazının etkisini gidermek için bir film yazısı gireyim de keyfimin yerinde olduğunu ispatlayayım, efendim.
Şöyle ki:
Dün gece, tam akşam koşturmacasını bitirmiş, kitap mı okusam uyuklasam mı kararsızlığıyla TV kanallarını, kendime yaptığım "son kez, ama bu bak" uyarısıyla zaplıyordum ki, çakıldım kaldım.
Ne göreyim, dersiniz? Müziklerini çok sevdiğim ama, kendisini bir türlü göremediğim film, "Sonsuzluk ve Bir Gün" oynuyor. Üstelik de henüz başlamış.
TV 8 kanalına teşekkürlerimi buradan iletmeyi bir borç biliyorum. Sayelerinde gecem aydınlandı.
Filmden, daha doğrusu müziklerinden yakın zamanda yine söz etmiştim, şurada.
Sinema sitelerinde filmin konusu kısaca şöyle yazılmış:
"Selanik'te yağmurlu bir gün... Ünlü bir yazar olan Alexander, amansız bir hastalığa yakalanmıştır. Karısından, 30 yıl önceki bir yaz gününü anlatan bir mektup alan Alexander için bütün yaşamını geçirdiği sahil kenarındaki evini terketmenin vakti gelmiştir.
Ve sonunda geçmişinin ve şimdiki hayatının karışmış olduğu ilginç bir geziye çıkar. O güzel, mutlu dakikaları tekrar yaşayabilmek için... Belki bir günün içinde belki de bir sonsuzluğun...
Bu yolculuğun içinde karşısına çıkan beklenmedik kişiler ise 'bugün'ün getirdiği süprizler olarak hayatının son anlarında yer edecektir."
Diyorum ki, dün gece gördüğüm film, son zamanlarda seyrettiğim en çok "sinema" olan filmdi.
Bu demek ki, bu filmin anlattıklarını ancak sinema dili anlatabilir ve dolayısıyla da bu film anlatılmaz, seyredilir.
Şiddetle öneriyorum, bu filmi bulup izleyin.
.