

Kumanlar, XIII. yüzyılın ilk yarısında Hristiyanlığa geçmek şartı ile Pannonya (Macaristan) topraklarına yerleşmişler ve zamanla ana dillerini de unutmuşlardır. Bununla birlikte, atalarından gördükleri geleneklerine bağlı kalmışlardır. Düğünlerin başlıca sembollerinden çeyiz (sep) ve sandık geleneği de bunlardan biridir. Sep ve sandığın hazırlanması, daima kız tarafının sorumluluğunda olmuştur. Genellikle el dokuması kumaşlardan dikilen çeşitli giyim ve dokuma ev eşyaları, renkli nakışlarla özenle ve sabırla işlenmiştir. Evleninceye kadar sandıkta biriktirilen bu eşyaların taşınması da Türk kut yükleme geleneğinin bir sahnesini oluşturmuştur. Sandık sepinden başka ailenin gücü oranında para, mücevher, küçük ev eşyaları, mobilyalar, hayvan ve toprak da sep olarak hediye edilmiştir. Sandıklar aynı zamanda uzunca yıllar evlerin başlıca mobilyaları olarak kullanılmışlardır. XX. yüzyılın ortalarından itibaren dolapların yaygınlaşması ile sandıklar da önemini yitirmiştir. Yine de bu geleneğin korunması ve gelecek kuşaklara aktarılması için son dönemlerde girişimler çoğalmıştır.
Anahtar Kelimeler: Türk, Kuman, kültür, gelenek, sandık, sep