Hazal, Umut’un evinde halinden memnun ve kendini ona tümüyle ait hissettiği, sıradan bir gün yaşıyordu. Mutfakta çay koyarken genç adam salondan seslendi ve onu yanına çağırdı. Hazal, “Çaylar senden o zaman!” diyerek karşılık verdi ve meraklı adımlarla salona girdi.
Genç adamın bakışları, o oturur oturmaz yere eğildi: “Hazal, sakince bak; oturduğun koltukta bir el izi şeklinde kurumuş kan lekesi görüyor musun?” dedi. Genç kız, yerinden kalktı ve koltuğa bir göz gezdirdi. Bulamayınca, Umut ona eliyle işaret etti.
Genç kız, kiremit rengi koltuğun üzerinde kurumuş kan lekesini fark etti. Lekede, bir elin dört parmağının izi belli idi. Bakışları ve kalbi aynı anda ürperdi. Belli etmemek için yüzüne bakamadı. Dilindeki ürkek tonlamaya engel olamayıp “Evet, dinliyorum seni…” dedi.
Umut, bir süre sessiz kaldı. Bu sessizlikte Hazal, onun katil olacağından şüphe duydu. Onun ellerinin de titrediğini fark etti. Bu evden acilen çıkmak istedi. Koridordan kapıya kadar kaç saniyede çıkabileceğini hesapladı. “Anlatma! Beni şahit yapacaksın!” dedi.
Umut, birkaç gündür uyumadığından, gözündeki kılcal damarlar belirginleşmişti. “Gitmeyi düşünme, her zamanki gibi masumiyetine sığınmak istiyorum…” dedi ve duraksayarak sözlerine devam etti:
“Ben, bir hafta önce bu evde arkadaşımla beraber oturuyordum ve içkiyi çok kaçırdım. Arkadaşım, çok güvendiğim birisiydi. Benden daha fazla sarhoş oldu. Sonra senden bahsetti, vücudundaki benlerin yerlerini saymaya başladı. Ve sonra ben dayanamadım; senin oturduğun o koltukta duran Mete’yi, o gün yanımdaki yastığın arkasında duran silahımla çekip vurdum! Can çekişirken ona acımıştım, sonra da hastaneye yetişemeden ambulansta can verdi! Ben kötü birisi değilim, inan bana.”
Hazal, hıçkırarak ağlamaya başladı. Yutkunmakta zorluk çekiyordu. Göğsü daraldı dinlerken, sakinleşmeye çalıştı. Bakışları çarpıştığında ise Hazal’ın yüzü kireç kesildi.
Genç kız, onun gözünden yaş aktığını gördüğünde onun hissettiği duygulara acıdı. Yavaşça yanına gitti ve dizlerine çömeldi.
“Benim de hatam var, özür dilerim! Bizi affet Mete! Biz iğrenç ruhlarda boğuluyoruz!” dedi.