Başlangıçta “yalancı uzay boşluğu” vardı, der standart hikaye. Sıradışı bir özelliğe sahip olduğu için -itici kütleçekim- “şişti”.
Ne kadar uzay boşluğu oluşursa o kadar itici kütleçekim oluştu ve boşluk o kadar hızlı genişledi. Giderek hızlandı.
Ne kadar uzay boşluğu oluşursa o kadar da enerji oldu. Yoktan var olan enerji: Bir sıradışı özellik daha. “Beleş yemeğin” uç bir örneği.
Ama yalancı boşluk kararsızdı. Parçaları rastgele “bozunarak” “gerçek” boşluğa, uzayımıza dönüştü. Engin bir okyanusta oluşan köpükler gibi.
Yalancı boşluğun enerjisi bir yere gitmeliydi. Köpük evrenlerde madde yarattı, aşırı sıcaklıklara dek ısıttı. Sıcak Büyük Patlama‘lar oldu!
“Şişme” temelli bu tabloda evrenimiz çok sayıdaki evrenden biridir, yalancı boşluğun durmadan gelişen bölümlerinden sonsuza dek ayrılmıştır.
Şişmenin buharı tükenince normal genişleme başladı. Şişmenin H-bombasıyla karşılaştırılınca, çubuk dinamit patlaması gibi bir şeydi bu.
Yüksek enerjili yalancı boşluk nereden geldi? Kuantum teorisi enerjinin yoktan var olmasına izin verir (Heisenberg belirsizliği).
Belki küçük bir yalancı boşluk parçası aniden var oldu / genişlemeye başladı. Boşluk, tüketilişinden daha hızlı büyüdüğü için şişme duramadı.
Akla gelen ilk soru: Yoktan doğaçlama enerji var oluşuna izin veren fizik yasaları (kuantum teorisi) nereden geldi?
Sonsuz gerileme. Evrenin kaplumbağa sırtında durduğunu söylemekten farksız olabilir bu. Şu soru çıkar ortaya: O kaplumbağa neyin sırtında?
Bertrand Russell’in evrenbilim seminerine katılan hanımın dediği gibi: “İlahi, delikanlı! Ta aşağılara kadar kaplumbağa var tabii ki!”
Kaynak: bilenyok.com