Achilia.Keyubu.Com
Premium
Gerçekten çok basit bir denklem. Biri korku edebiyatı sözlerinden bahsettiğinde, derhal Stephen King'i düşünürsün. Haklı olarak ilan edilen “korku kralı”, Carrie'den The Shining to It'a yıllar boyunca yapılan en iyi uyarlama kitaplarından bazılarından sorumluydu ve Shawshank Redemption ve Stand gibi diğer soğuk taş klasikleri için tür sınırlarını bile geçti. Bir süre önce romanı okurken son derece ürkütülme hatıraları ile donanmış, 2019'daki Pet Sematary'nin bahsettiklerimin yüksek standartlarına uyup uymadığını veya eserlerinin uyarlanmasında başarısız olan birçok girişimin kötü olduğunu düşünüp görmediğini merak ediyordum. Mezarlık Geçiş, Hücre ve Tiner gibi yıllara dayandı.
Filmde, karısı Rachel'ı (Amy Seimetz), genç kızı Ellie'yi (Jete Laurence), bebek oğlu Gage'i ve aile kedisi Kilisesi'ni Maine'deki küçük kasaba Ludlow, Maine'e taşıyan Bostonlu bir doktor olan Louis Creed (Jason Clarke) hikayesini anlatıyor. Daha sessiz, daha yavaş tempolu bir yaşamın tadını çıkarmak için. Creeds kısa süre sonra yaşlıları komşu komşusu Jud Crandall (John Lithgow) ile arkadaş olur, ancak birkaç hafta içinde mülkleri üzerinde gizemli bir evcil hayvan mezarlığına ilişkin garip olaylar ortaya çıkmaya başlar, herkesin hayatına katlanıp harap ve trajedi ile karşılaşmaya başlar.
Ne yazık ki, yarasa kapalı bunu söyleyerek başlamak zorundayım, Pet Sematary 2019, bir süredir gördüğüm en iyi ekran uyarlama sayfalarından biri ve filmin bakire izleyiciler için de iyi çalıştığından emin değilim. Çoğu mamut Stephen King romanında olduğu gibi, meydan okuma 600 sayfalık bir kitabı zevkli, erişilebilir, akıcı ve etkili bir iki saatlik veya daha az hareketli resme çekmek. Anladığım bazı nedenlerden dolayı anlamadığım film yapımcıları, hikayeyi orijinal kaynak materyale kıyasla her seviyede daha kötü hale getirmeye yarayan komplo değişiklikleriyle burada köşeleri kesmeyi seçti, bu romanın hayranları için büyük bir hayal kırıklığı oldu .
Çok fazla komplo vermek istemiyorsanız, filmin ana temaları keder ve yas ile ve düşünülemez ağrının size gönderebileceği uzunluklardır. Film, bu unsurları ilginç ve anlamlı bir şekilde yaşamaktan ziyade, romanın tüm varoluşsuzluklarını, korkutucu olmak yerine dürüstçe güldüğünü hissettiren kamp korku görüntüleri lehine çıkarmayı başarır. Sizi sinirlendirmek için sadece zıplayan korkulara dayanan korku filmleri için yalvarırım ve Pet Sematary, bu kadar zengin, sinir bozucu kaynak materyali çekmesine rağmen, bu kategoride oldukça çok fazla yer alır.
600 sayfalık bir kitaptan yaratılan 100 dakikalık bir filmin nasıl yavaş tempolu hissedebildiğini tam olarak anlamadım, ama kesinlikle öyle. Anlatının mümkün olduğu kadar sığdırmaya çalışmak için uçacağını düşünürdünüz, ancak film zombiye uğramış bir kedinin hızında devam ediyor. Ohh, çok mu söyledim?
Kötü korku filmlerine ortalık atma eğiliminde olduğu gibi, oyuncu kadrosundaki herkes, MVP veya parlayan ışık olarak hiç kimsenin önünde durmadan “işini yapar”. Kahramanı ve patrik Louis Creed olarak, Jason Clarke oldukça unutulabilir. Kişiliğinin gerçekten geçtiği birkaç tutuklama anı verin veya çekin, Clarke arsanın artan deliliğine kapılmaktan başka yapacak bir şey yapmaz.
Aynısı hem Amy Seimetz hem de karısı Rachel ve Jete Laurence kızı Ellie için de geçerlidir, her ikisi de korku içinde ortaya çıkan ancak her ikisi de yazının üzerinde herhangi bir ana yolla yükselmeyi başaramayan korku. Ancak John Lithgow için komşu Jud olarak bazı olumlu sözler bırakacağım. Tartışmalı olarak, tüm oyuncu kadrosundaki en tanıdık yüz, görkemli bir şey var ve Lithgow hakkında romanın karakterine kıyasla rolü kesilmiş olsa bile, izlemekten zevk alacağı "film yıldızı-esque" var.
Nihayetinde, tüm oyuncu performansları sadece “iyi” olmaktan kaynaklanıyor. Pek çok durumda, korku içindeki bu "inceliği" durumu, ekranda heyecan verici ya da sinir parçalama eylemiyle yardımcı olur ve gizlenir..
Genel olarak, Pet Sematary, kesinlikle kitabın sevenler için ve büyük olasılıkla iyi dehşet sevenler için de büyük bir hayal kırıklığıdır. Eğer karamsar, kötü niyetli bir film izleyicilerinden çığlık atmaktan çok daha akıllı kıkırdamalara ilham veriyorsa, bir şeyler ters gidiyor demektir. Genel görüş birliği, bu 2019 uyarlamasının, kült favori 1989 uyarlamasından daha iyi olduğu görülüyor, ancak dürüst olmak gerekirse, otuz yıl içinde hala bu konuda konuşan kimseyi göremiyorum. Takip eden bir kült, hiç takip etmemekten iyidir, katılmaz mısın?
Son düzenleyen: Moderatör: