Elizabeth'in İngiltere birleşmiş olmaktan uzaktı. Dini ve finansal konuların yanı sıra, yerel sorunlar da bir sorun haline geldi. Güney Mahkemede iyi temsil edilirken, Özel Konsey'de ise Kuzey yoktu. Bu kızgınlığa neden olmak zorundaydı. Kesinlikle, bütün alanların eşit olmadığı durumdaydı.
1585’e gelindiğinde, İngiltere’deki her şey bir Lord Teğmeninin yetkisi altındaydı. Kraliyet atamaları olacaktı (William Cecil'in sevdiklerinin bunlarda önemli bir etkisi olsa da). Lord Teğmenler, güvenliğinin korunmasından sorumluydu ve hükümet askeri politikalarının uygulanmasını sağlamak zorunda kaldı. Bu adamların şimdi kontrol ettikleri shire olmaları pek olası değildi ve bu kendi içinde potansiyel bir üzücü kaynaktı. 1573'te, hükümet tarafından her bir muşerin “Mesleki Grup” a sahip olması gerektiği emredildi - askeri konularda özel olarak eğitilmiş bir grup erkek. Bu gruplar istila tehdidine doğrudan tepki olarak oluşturuldu. 'Eğitimli Bir Grup'taki her erkeğin, ata binme ve çeşitli silahların kullanımında yetenekli olması gerekiyordu. Görevleri “Majestelerinin savunması, tacı ve alemi, hem giriş hem de dışa dönük her türlü girişime (istila) karşı.”
Bununla birlikte, yerel bölgeler ve Londra arasında 'Eğitimli Grupların' maliyeti ve bunun için kim ödeyecekleri konusunda sürekli bir savaş vardı. 'Eğitimli Grupların' yalnızca İngiltere'de kullanılabilecekleri kadar önemli oldukları düşünülüyordu - hiçbirinin Hollanda'daki kampanyada kullanılmasına izin verilmedi. Ancak bu adamları eğitmenin ve donatmanın maliyeti, kablolar ve Londra arasında sürtünmeye neden oldu. Başka bir sorun kaynağı da "palto ve davranış" idi. Ordu için yetiştirilen erkeklerin, ulusal ordunun bulunduğu bölgeden bir yere taşınması sürecine verilen isim buydu. 'Kat ve davranış' yerel düzeyde ödendi, ancak bu durum Exchequer tarafından karşılandı. Ancak, bu çok yavaş bir süreç olabilir ve yerlileri bir süre cebinden çıkarır. Aynı kişiler, yerel cephaneliğin güncel tutulmasını sağlamak zorunda kaldı. Kıyıdaki korumalar kıyı savunmalarının korunmasından sorumluydu. Bunun maliyeti ve para iadesi gecikmesi sürtünmeye yol açtı.
Londra ile teller arasında büyük bir kızgınlığa neden olan bir diğer konu da Muster-ustalardı. Bunlar, merkezi hükümet tarafından, erkeklerdeki tellerin eğitimine yardımcı olmak üzere atanmış eski askerlerdi - ancak ücretlerinin, görevlilerin atanmasından sorumlu olmadıklarına rağmen, tellerin sakinleri tarafından ödenmesi gerekiyordu. Muster ustaları eğitimden sorumluyken, teller ordunun adamlarını alması için orduyu suçluları ve dilencileri göndererek onların ihtiyacını aşma eğilimindeydiler; Bu çifte bir amaca hizmet etti - askerler, askere gönderilen erkekler açısından ihtiyacına ulaştı ve aynı zamanda 'istenmeyen bir' şeyden de kaldırıldı. Bununla birlikte, tüm süreç, teller ve merkezi hükümet arasında pozitif bir ilişki geliştirmek için çok az şey yaptı.
Tarih, Gemi Parasını Charles I ile ilişkilendirme eğilimindeyken, Elizabeth saltanatındaki kıyı telleri arasında bir başka hoşnutsuzluk kaynağıydı. Gemi Parası, donanmayı modernize etmek için kullanılmış ya da savaşlarında gemilerin emir alınmamasını sağlamak için kıyı telleri tarafından ödenmiştir. Her iki durumda da, Londra'ya giden bir shire içinde ödenen paraydı. Ship Money'nin yurt içi kablolara uzatılması öfkeye neden oldu.
Elizabeth'in saltanatının sonraki yıllarında, İngiltere birkaç hasat başarısızlığı yaşadı. Bu birçok insanı fakirleştirdi ve yerelleşmiş bir toplumsal huzursuzluğa neden oldu. 1600 itibariyle, nüfusun% 10'unun yerel yönetim tarafından sağlanan rahatlamaya ihtiyaç duyduğu tahmin edilmektedir. % 33 daha fazla geçici bir rahatlama gerekli. Yoksulların muamelesi, yerel hükümeti, merkezi hükümeti ve Taç'ı, ele alınması gereken bir sorun olarak bir araya getiren tek sorunlardan biriydi. Elizabeth'in saltanatı ilerledikçe, fakirlere yardım etmeye ama boşta cezalandırmaya çalışan bir dizi yasa çıkarıldı. Bir bütün olarak toplum, boşta, dilenci veya vagabonds olarak kabul edilenlere yöneldi. 1572'den itibaren, yasalar tüm hanehalklarının cemaat yetkilileri tarafından idare edilen düşük bir bedel ödemesini istedi. 1576'dan sonra, JP'lerin fakirlere yardım edecek programlar geliştirmesi istendi. İhtiyacı olanlara yardım etmek için çaba sarf edilirken, tam tersine toplumun güvenini kötüye kullanmak isteyenler için de geçerlidir. 1597'de, ulusal bir fakir yardım sistemine doğru bir adım olan bir eylem (Yoksulların Yardım Edilmesi Yasası) kabul edildi.
Yerlilerle Londra arasındaki en büyük çatışma neyin parasını ödeyeceğini bitti. Yasama Parlamentoda kabul edildi, ancak tellerde para biriktirilmesi gerekiyordu. Tellerde, 'Londra' erkekleri olan milletvekilleri, yani merkezi hükümete, temsil ettikleri yerlerden daha sadık olan milletvekilleri dışında çok az kontrolleri olduğu için kızgınlık vardı. Bu milletvekilleri kendilerini ilerletmek istiyormuş gibi Kraliyet Mahkemesinde bulunan etkililikleri memnun etmek zorunda kalmışlardı. Ancak bu, merkezi hükümet sorunlarına karşı shire yardımcı olmak için çok az şey yaptı.