Edebiyat adamlarının mektuplarını okumak kadar pek az şey, insana bir keşif heyecanı ve hazzı yaşatır.Bize ulaşan mektuplar olmasaydı, Hürrem Sultan'ın Kanuni'ye " Canım paresi Sultanım, can-ı azizim, devletim, saadetim " diye hitab ettiğini bilmeyecek; " mübarek ayak tozlarına çirkin yüzünü sürmeyi " arzuladığını asla öğrenemeyecektik.Kendisinden 7 yaş büyük ve 4 çocuk annesi sevgilisi Charlotte Von Stein'in, büyük şair Goethe'nin ruhunda ne fırtınalar kopardığını ve aynı zamanda O'nu adım
Edebiyat adamlarının mektuplarını okumak kadar pek az şey, insana bir keşif heyecanı ve hazzı yaşatır.Bize ulaşan mektuplar olmasaydı, Hürrem Sultan'ın Kanuni'ye " Canım paresi Sultanım, can-ı azizim, devletim, saadetim " diye hitab ettiğini bilmeyecek; " mübarek ayak tozlarına çirkin yüzünü sürmeyi " arzuladığını asla öğrenemeyecektik.Kendisinden 7 yaş büyük ve 4 çocuk annesi sevgilisi Charlotte Von Stein'in, büyük şair Goethe'nin ruhunda ne fırtınalar kopardığını ve aynı zamanda O'nu adım adım olgunluğa taşıdığını da bilme imkanımız olmayacaktı.Beş parasız Baudelaire'in annesine huysuz bir çocuk gibi yalvardığını; Behcet Necatigil'in eşi Huriye Hanım'a " Eskimocuğum " biçiminde hitab ettiğini; Namık Kemal'in Ahmet Mithat Efendi'ye " edepsiz, cahil, müfteri, yalancı ve katır " diyerek nasıl yerin dibine batırdığını; Ali Suavi'yi de " dünyada misli görülmedik bir şarlatan " ilan ettiğini; Cahit Sıtkı'nın Ziya Osman'a " Ziyacığım! Evlendiğin taktirde , yenge hanım şiir yazmana sinirlendiği veya O'nu kıskandığı gün, tereddütsüz O'nu boşa ! " dediğini ve bütün şiir felsefesini, şiirinin ham hallerini, sevgisizliğini, ikindi güneşi kadar kısa sürmüş aşklarını asla ama asla bilemeyecektik.
Namık Kemal'le Abdülhak Hamid'in dostlukları, mektuplarla kurulmuş, mektuplarla yürümüştür. Fevziye Abdullah Tansel'in yazdığına göre, Kemal'le Hamid, bütün isteklerine rağmen ömürleri boyunca ancak iki defa, o da , ilki bir buçuk saat, ikincisi altı dakika kadar görüşme fırsatı bulabilmişlerdir.Fakat birbirlerine olan takdir, hayranlık ve bağlılıkları her faniye nasib olmayacak derecede derindir.Namık Kemal, 1873'te Abdülaziz'in fermanı ile Magosa'ya sürüldükten sonra burada Hamid'in " İçli Kız " ve " Macera-yı Aşk " adlı dramalarını okuyup takdire şayeste bulur.Pek merak ettiği, bu kabiliyetli gencin izini Recaizade Ekrem vasıtasıyla bulur ve o sıra Paris'te bulunan Hamid'le on yıl boyunca mektuplaşırlar.Yazıklar olsun ki, Kemal Midilli sürgününde iken evi arandığında bazı evrakı ile birlikte Hamid'in mektuplarını da yok etmeğe mecbur kalmıştır.Bugüne pek azı kalmış o mektuplardan , 3 Mart 1875 tarihli olanında Namık Kemal'in bir cümlesi vardır ki sürgünde bir dost mektubunun insana neler bağışladığının delilidir: "....Okudukça gönlüm, karşıma çıkmış da bana teselli verir zannettim. Sahiden Magosa dedikleri zindan-ı cehaletten kurtulmuş da bir meclis-i edeb-ü irfan içine düşmüş kadar memnun oldum. "
Şüphe yok ki , mektupların en mahremi ve en dokunaklısı gurbetten eşe, sevgiliye yazılmış olanlardır ve onlardaki hasret ateşi , okurken insanın hem gönlünü hem de elini kor ateşlerde yandırır.Ertuğrul süvarisi Ali Bey'in göz göre göre ölüme gittiği Japonya yolundan, kucağında kırk günlük ikizleri ile lohusa yatağında bıraktığı refika-i hayatı Ayşe Hanım'a : " İsmetli, Hakikatli Mahrem-i Muhteremim Hanımefendi Hazretleri...." gibi yürek dağlayan hitablarla yazdığı mektuplar ,işte bu türdendir.Ertuğrul Fırkateyn'i Japonya dönüşünde Oshima kayalıklarında parçalanıp Ali Bey de beş yüzden fazla denizciyle sulara gömüldüğünde o mektuplar, Ayşe Hanım'ın yeryüzündeki biricik tesellisi olmuştur.Tam 42 yıl gözyaşlarıyla sulanmış, öpülüp koyunda saklanmıştır.Ve Ayşe Hanım, Ali Bey'e yazdığı mektuplardan sonra tövbe etmiş, ölümüne kadar 42 yıl eline kalem alıp O'nun ardından başka bir kelimeyi kağıda düşürmemiştir.
Kim ki mektubu yalnız ak kağıt üstünde kara yazı zanneder , aldanmıştır. O, gölgesi kağıda düşmüş bir yürektir ki dokunanı yakar !
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)