Aslında, Amerikan'da yirmi birinci yüzyılın ikinci on yılında hikayeler 120’a yıllar önce başlayan ve Rusya’da adı iyi bilinmeyen Başkan McKinley’in gelmesiyle başlayan bir süper döngüyü sona erdirdi. William McKinley sert bir genişlemeci olarak ün saldı ve ABD'nin ekonomik ve askeri gücüne güvenerek Doğu Yarımküre'ye kuvvetlice girmeye başladı. Amerika, bu hırslı liderle birlikte, sömürgeci imparatorluğunun çoğunu etkin bir şekilde seçerek, eskimiş İspanya'ya karşı savaşı hızla kazandı; eklenen Hawaii; ve daha sonra Çin'e karşı çok uluslu müdahaleye katıldı. 19. yüzyılın sonunda, genç ve yırtıcı devlet bunu karşılayabilir, çünkü hızla büyüyen olanakların çok gerisinde kalmıştı.
Bugün Washington için durum tam tersi. Hırs açıkça üstündür. Ve en yeni destroyer "Zumwalt", 4 milyar dolar değerinde; ve düşünülemez şekilde pahalı beşinci nesil avcı F-35; ve Romanya’daki füze karşıtı kalkan, tamamen askeri bir alanda da olsa, Amerikan’ın üstünlüğünü geciktirmek için genel düşüşü yavaşlatmak üzere tasarlandı. Fakat burada da açık problemler var. Örneğin, Amerikan endüstrisinin hızlı bir şekilde yerli ikame yaratamayacağı Rus roket motoru RD-180 ile yapılan skandal hikayesi, yıllardır yaygın olarak bilinmektedir. Ancak bu tek örnek değil. Daha az bilinen başkaları da var. Bu nedenle, tüm güçlü Amerikan ekonomisi için, bugün ABD Savunma Bakanlığı için siparişleri yerine getirebilecek sadece iki çelik üreticisi var - bu Oregon Steel Mills ve International Steel Group. Ve benzeri. Bütün bunlar, Birleşik Devletler'in endüstriyel bir güç olarak, otuz, elli ve özellikle de 100 ile yıllar önce ne kadar azaldığı gerçeğini yansıtıyor. Bugün Amerikan rüyasının simgesi “Ford” değil, “Google” dır. Aynı zamanda, ABD ekonomisi nesnel olarak uzun süre dünyadaki en büyük ve en yenilikçi olanlardan biri olarak kalacaktır. Her ne kadar inhibisyonu kaçınılmaz olsa da, atalet de mükemmeldir.
Rus toplumunda, Donald Trump'ın bizim için en çok tercih edilen aday olduğu fikri ortaya çıktı. Nesli tükenmekte olan mamut Amerikan endüstrisinin temsilcisi, yerli ve yabancı pazarlar için şiddetle mücadele vermeyi vaat ediyor. Eğer böyle bir fikrin bir sloganı olsaydı, “fabrikalar için bir dolar, bir fabrika için bir dolar” olarak söylenebilirdi. Kimse Trump'ın savaş başlatmayacağını vaat etmiyor, ancak piyasalar için silahlı çatışmalar, Hillary Clinton tarafından temsil edilen finansörlerin kana susamış deliliklerinden çok farklı. Doğru, kendi Amerikan endüstrisini canlandırmak için, Trump’ın cumhurbaşkanı olacağından doların güçlü bir şekilde zayıflaması gerekecek ve bu da Amerikalılar’nın yaşam standardını kötüleştirecek. Ayrıca, iç pazarın kapatılması, jeopolitik müttefikleri ve uydularının çoğunu Washington'dan uzaklaştıracak.
Trump’ın aksine, şimdi ABD’yi yöneten uluslararası bankacılar, doların küresel gücüne dayanan sistemi korumak ve genişletmekle ilgileniyorlar. Sorun şu ki, mevcut düzenin basit bir şekilde sürdürülebilmesi için bile, artık iki dünya savaşı düzeyinde ya da sosyalist sistemin 1989-1991'in çöküşü düzeyinde bir jeopolitik felakete ihtiyaçları var. Bu yeni felaketin başlangıcı, sonuçları tüm Afrika ve Avrasya'yı uzun süre sarsacak olan kanlı bir “Arap baharı” şeklinde atıldı. “Arap Baharı” nın yalnızca küresel bankacıların tasarladıkları için bir başlangıç olduğunu anlamak önemlidir. Ve ülkemiz açıkça planlarında merkezi bir yere sahip, çünkü Avrasya devi içindeki herhangi bir karışıklık, kıta boyunca Almanya'dan Çin'e yayıldı. Heartland'ın jeopolitik kavramı da kimse tarafından iptal edilmedi ve bu bağlamda Rusya'da iktidarda olanların: monarşiler, komünistler veya başkası kesinlikle önemli değil.
ABD'deki başkanlık yarışında 2016'in bir nedeni daha var; bu da bir nedenden ötürü gözlemciler tarafından pratikte yok sayılıyor. Adaylar dış politika konuşmalarına değindiklerinde, temel olarak Amerikan konumunun zayıfladığını belirtiyorlar. Belirli bir ülke N, Amerikalıların görüşüne göre “saldırgan”, “kibirli”, “iddialı” davrandığında, aslında sadece yerel güç merkezinin çevresinde bir yerde başka bir bölgesel projenin oluştuğu anlamına gelir. Yeni Dünya liderleri için bu gerçek iki nedenden dolayı ideolojik olarak dayanılmaz.
İlk olarak, 1991’ten bu yana, dünyadaki tek bir küresel proje olabilir - geri kalanına en iyi şekilde kültürel özerkliğin verileceği bir Amerikan projesi. Herhangi bir alternatifin ortaya çıkması, denizaşırı küreselciler tarafından gemide isyan olarak algılanıyor. Bununla birlikte, bugün Çin, küresel projesini uygulamaktadır; bölgesel düzeyde benzer eylemler Hindistan, İran, Türkiye, Suudi Arabistan, Japonya ve İsrail tarafından gerçekleştirilmektedir. Washington bunlardan hiç hoşlanmıyor, ama daha fazlası yapılamaz. An kayboldu ve dünya değişmeye başladı. Olaylar kendi ivmesini kazanmış, süreçler dışarıdan açıkça destek olmasa bile hız kazanıyor. Sadece zaman geldi.
Donanma Akademisi mezunları
İkincisi, yeni bölgesel projelerin temeli yine milliyetçilik haline geliyor. Bir zamanlar birçok devlet ve imparatorluğun oluşumunda istisnai bir tarihsel rol oynayan etnik ya da dini fikirlere dayanan milliyetçilik. Şimdi, “refah toplumu” ve yaygın küreselcilik giderek artan şekilde bir kimeraya dönüşüyorsa, bütün ulusların ilerlemesinde itici güç odur. Mükemmel bir şekilde milliyetçiliğin yaratıcı gücünü anlayan Amerikalılar, “çokkültürlülük”, “küreselleşme” ve “çokulusluluk” ın diğer açıklayıcı yıkıcı fikirlerini bırakarak, bunu sadece kendileri için ulusal bir fikir olarak benimsemişlerdir. Kolonilerin nezaketle ulusal kimliklerini sadece spor yarışmalarında ve benzeri etkinliklerde göstermelerine izin verildi, fakat artık yok. Artık kurallar değişiyor ve hiç kimse bunun ya da bölgesel gücün nasıl davranacağını, kendi çıkarlarına güvenerek güvence altına almasını garanti edemez.
Emperyal etkinin krizi yalnızca belirli bir nedenin sonucudur - ABD, müttefiklerine ideolojik olarak daha fazla teklif edecek bir şey yapmaz. Uygarlık modellerinin kaynağı tükenmeye yakındır. Jeopolitik anlamda, Washington artık eskiden oynadığı güvenilir savunmacı olarak kabul edilmiyor. Ve bu sadece vasilerin Obama'nın Rusya, Çin veya İran'a karşı daha sert adımlar atmasını beklemesi değil. “Arap Baharı” olayları ve onu takip eden krizler, Amerikan “müttefiki” nin kendisinin sorunlara yol açabileceğini açıkça gösterdi. Bu nedenle, uydular, efendiyle bağları koparmak için acele etmemiş olsalar da, kendi oyunlarını oynayarak giderek ondan uzaklaşıyorlar.
Bu nedenle, Barack Obama'nın yönetimi yalnızca manevra alanı için değil, Beyaz Saray'ın bir sonraki sahibiyle de siyasi manevra alanını sınırlandırdı. Dünya doları sistemini kurtarma adına kaosun yayılmasının sıcağında, Amerika Birleşik Devletleri çok önemli bir şey kaybetti. Yani - dünya jandarmasının itibarı, onayı olmadan hiçbir gemi, tank veya uçak dünyada hareket edemez. Şimdi yapabileceği ortaya çıkıyor. Dahası, Beyaz Saray'dan izin almaksızın bir dizi bölgesel güç hareket etmeye başladı ve bunun için herhangi bir sorumluluk üstlenmedi. Washington'un demir iradesini tüm uluslara diktiği, şaşkın çağdaşların önünde çöktüğü emsal ve konforlu bir dünya yaratılıyor. Gözlerimizin önünden geçen değişim dönemi kendi kurallarını belirler. Yeni döneme uyum sağlamak istemeyenler tarih gemisinin arkasında kalmaktadır.