MANZUM HİKÂYE
♦ Manzum Hikâye; toplumsal bir olayın ya da durumun anlatılmasında kullanılan ölçülü kafiyeli hikâyedir.
♦ Olay çevresinde gelişen edebî metinlerdendir; giriş, gelişme ve sonuç bölümleri hikâye ile benzer özellikler gösterir.
♦ Manzum hikâyelerde sanatçı ya bir olayı anlatır ya da bir öğüt verme çabası güder.
♦ Manzum hikâyeler, genellikle çevre tasviriyle başlar, ardından o çevrede bulunan kişiler anlatılır. Daha sonra ise olay anlatılır.
♦ Manzum hikâyeler düşündürücü ve eğiticidir.
♦ Manzum hikâyelerde konu sınırlaması yoktur, öğüt verilebilecek her olay manzum hikâyenin konusu olabilir.
♦ Manzum hikâyeler dörtlük, beyit, bent nazım birimleriyle yazılabilir.
♦ Toplumu ilgilendiren olaylar işlenir.
♦ Düz yazıya çevrildiğinde anlamında herhangi bir değişme olmaz, anlam kaybına uğramaz. Bu yönüyle şiirden ayrılır.
♦ Karşılıklı konuşmalara çokça yer verilir.
♦ Servetifûnun Dönemi‘nde yaygınlaşmaya başlayan manzum hikâyenin önemli temsilcileri Mehmet Âkif Ersoy ve Tevfik Fikret’tir.