Ellerine al beni. Yalnız ellerimi tut, ellerimde bir dünyayı unut. Yağmuru bekleme, sırılsıklam ıslat bedenimi. Dudaklarından doyur artık içimi. Bir bahar akşamı da olur ama en çok kışın ortasında, tepemizde tavan yokmuşcasına ikimiz yan yana oturalım. Büyük rüzgarlar devirse de bin yıllık kökleri, dört bir yana savursa da çiçekleri sen hiç unutma içimden geçirdiğim güzellikleri. Kendini. Şifam olan gözlerini. Belinden tutmasam bile, bir yıldız kayarken ya da her şey bir anda paramparça olmuşken, yolun sonu uçurumken korkma; Gözlerini kocaman aç ve gökyüzüne bak. Ben birdim, senle bin oldum. Topraktım sana dokundum, göğün oldum. Gökte seni buldum, ait oldum. Işıl ışılsa eğer bugün hala karanlıklar, sular hiç durmadan akıyorsa, toprak sahipsiz her şeyi şefkatle sarmışsa, kuşlar uçmayı unutmamışsa sende böyle iyiliklerle hatırla beni. Bulutlara aldırma, saate bakma, hiçbir yolu tanımasan da, göz kapakların ne kadar ağır olsa da uyan. Ellerine al, göğüs kafesine bastır göğü, çiçeği, nefesi.