1948 Geçici Hükümet Kuruldu
Hükümet Toplantısı
İsrail Devleti'nin ilan edildiği andan itibaren, seçim yapılabilene kadar iktidarda kalacak bir geçici hükümet kuruldu.
İsrail'in bağımsızlık ilanı şu hükmü içeriyordu: "İngiliz Mandası'nın sona ermesinden sonra, 15 Mayıs 1948'den ve devletin seçilmiş makamlarının, Seçilmiş Kurucu Meclis tarafından kabul edilen bir anayasaya göre kurulacağını beyan ederiz. 1 Ekim 1948'den sonra - Geçici Devlet Konseyi, geçici Devlet Konseyi olarak hareket edecek ve onun yürütme kurumu olan İsrail Geçici Hükümeti, İsrail olarak adlandırılacak olan Yahudi devletinin geçici Hükümetini oluşturacaktı."
Hükümetin ilk toplantısı 16 Mayıs'ta gerçekleşti. Geçici hükümetin üyeleri şunlardı:
David Ben Gurion
Aharon Zisling
Eliezer Kaplan
Moşe Şaret
Haim Moshe Shapira
Yitzhak Gruenbaum
Pinchas Rosen
Mordehay Bentov
Bechor-Shalom Sheetrit
Yehuda Leib Maimon
Peretz Bernstein
David Remez
Yehuda Leib Maimon
Yitzhak-Meir Levin
Levin ve Gruenbaum, her ikisi de güç durumdaki Kudüs'teydi ve toplantıya katılamadı. Geçici hükümetin ilk toplantısında, ABD'den yeni dönen Moshe Shertok, hem Dışişleri Bakanlığı'nın hem de Savunma Bakanlığı'nın İsrail'in ABD'yi tanımasına nasıl karşı çıktığını bildirdi. Yine de Truman her ikisini de geçersiz kılmış ve tanınmayı ilan etmişti.
Savunma Bakanı sıfatıyla hareket eden Ben Gurion, ardından ordunun durumu hakkında bir sunum yaptı. Diğer şeylerin yanı sıra, Devlet zaten sipariş ettiği silahların %80'ini alabilseydi, Arap saldırılarını uzun süre erteleyebilirdi. Ancak şimdi İsrail'in tanklara ve uçaklara ihtiyacı vardı ve bunlar daha pahalıydı. Ben Gurion, Golda Meir'in para toplamak için ABD'ye gönderilmesini tavsiye etti. Ben Gurion, Golda'nın önceki parası sayesinde olduğunu söyledi.
O ilk toplantıda ayrıca Dr. Chaim Weizmann'ın ülkenin ilk Cumhurbaşkanı seçilmesine karar verildi.
Geçici Hükümet'in 19 Mayıs'taki ikinci toplantısında, 1 Sayılı Kanun ve İdari Yönerge kabul edildi. Ara dönemde yönetim için bir çerçeve oluşturdu.
Dikkate değer bölümleri arasında şunlar yer aldı:
- Geçici hükümetin tanımı.
- Bütçenin tanımı ve vergilendirme yetkisi.
- Yetki kapsamında var olan mevcut yasaların kabulü.
- 1939 tarihli Beyaz Kitap'ın yürürlükten kaldırılması.
Geçici hükümet, seçimlerin güvenli bir şekilde 29 Ocak 1949'da yapılmasına kadar devam etti.
Bir Yahudi Mülteci Gemisi 1939'da ABD'nin Çıkarmasını Reddetti. Bu Onların Kaderiydi
M.S olarak Aziz Louis Haziran 1939'da Miami kıyılarında seyir halindeyken, yolcuları şehrin ışıklarının parıldadığını görebiliyordu. Ancak Amerika Birleşik Devletleri geminin orijinal güzergahında bulunmamıştı ve yolcularının Florida'da karaya çıkma izni yoktu. 900'den fazla Yahudi yolcu yanıp sönen ışıklara özlemle bakarken, inebileceklerini umdular.
Bu umutlar yakında göçmenlik makamları tarafından suya indirilecek ve gemiyi Avrupa'ya geri gönderecekti. Ve sonra, yolcuların yaklaşık üçte biri Aziz Louis öldürüldüler.
Geminin 937 yolcusunun çoğu, Nazi Almanya'sından kaçmaya çalışan Yahudilerdi. İkinci Dünya Savaşı henüz başlamamış olmasına rağmen, Yahudi halkının taciz, ayrımcılık ve siyasi zulme maruz kaldığı Almanya'da Holokost'un temelleri atılmaya başlamıştı bile. Ancak yolcuların karşı karşıya oldukları tehlike açık olmasına rağmen göçmenlik makamları tarafından, önce Küba, ardından Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada tarafından geri çevrildiler. Birçokları için Aziz Louis, bu reddetme bir ölüm cezasıydı.
M.S.'deki mülteciler Aziz Louis. Burada, Küba'ya girişlerinin engellendiği bir aydan fazla denizde kaldıktan sonra Belçika'nın Antwerp kentine vardıkları görülüyor.
Üç Aslan/Hulton Arşivi/Getty Images
Yolculuk, Almanların Yahudilere uyguladığı zulmün hararet derecesine ulaşmasıyla gerçekleşti. 1933'te Adolf Hitler'in iktidara gelmesinden sonra Almanya, Yahudilerin özgürce hareket etmelerini kısıtlayarak, işyerlerini kapatarak ve eğitim fırsatlarını azaltarak Yahudileri günlük hayattan izole eden bir dizi yasayı benimsedi. Kasım 1938'de, "Kırık Camlar Gecesi" olarak bilinen bir devlet katliamı olan, Yahudi işyerlerini, evlerini ve ibadet yerlerini darmadağın etti.
Birçok Yahudi için Kristallnacht ayrılmak için açık bir işaretti. O zamanlar, Alman Yahudileri Naziler tarafından göç etmeye zorlanıyordu ve Yahudilerin Avrupa'nın başka yerlerinde karşı karşıya kaldıkları tehlike, bazılarının kıtayı temelli olarak terk etmenin yollarını bulmasına yol açtı. Gemideki Yahudiler Aziz Louis binlerce mil ötede yeni hayatlara başlamak için zor bir karar vermişti. Geminin varış noktası, çoğu yolcunun Amerika Birleşik Devletleri'ne girmeyi beklerken yaşamayı planladığı Küba idi.
için iki hafta sürdü Aziz LouisHavana'ya ulaşmak için bir Nazi bayrağını dalgalandırdı. Ancak yolculuk Küba topraklarında bitmedi. Bunun yerine, Küba yetkilileri yolcuların inmesine izin vermedi. Yolcuların çoğunluğu Almanya'da Küba vizesi satın almış olsa da, Küba 28'i hariç hepsini iptal etmeye karar vermişti.
Havana'ya girişi reddedilen bir kadının, M.S.'de çocukları tarafından çevrelenirken ağladığı görülüyor. Haziran 1939'da St Louis.
Yolcular bir hafta boyunca gemide bekledi. Zaman geçtikçe, giderek daha çaresiz hale geldiler. Bir yolcu, Max Loewe bileklerini kesti, denize atladı ve bir Havana hastanesine kabul edilmeden önce yetkililer tarafından uyuşturuldu. Yolcular bir komite oluşturup, Küba Devlet Başkanı Federico Laredo Bru'ya ve ardından ABD Başkanı Franklin D. Roosevelt'e sığınak için yalvardılar. Küba'nın mültecilere düşmanca olmasa da kayıtsız kaldığı anlaşıldığında, gemi Amerika Birleşik Devletleri'ne doğru yola çıktı.
Orada da sığınak bulamadılar. Miami'ye inme girişimi göçmenlik makamları tarafından reddedildi ve bazı yolcular tarafından Roosevelt'e umutsuz bir telgraf göz ardı edildi. ABD'li bir diplomat, mültecileri kabul etmek için Küba ile müzakere etmeye çalışsa da, ABD'nin kendisi kapılarını açmaya isteksizdi. Yolcular, Almanya ve Avusturya'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne yalnızca yaklaşık 27.000 kişinin girmesine izin veren mevcut bir kota sistemine uymak zorunda kalacaktı.
Bir Dışişleri Bakanlığı yetkilisi yolculara telgraf çekerek, bekleme listesindeki sıralarını beklemeleri ve Birleşik Devletler'e kabul edilmeden önce göçmenlik vizesi almaya hak kazanmaları ve almaları gerektiğini söyledi. Yahudi mültecileri bir yıl önce kurtarmak Aziz Louis denize açıldı, sonunda hem siyasi olarak popüler olmayacağını bildiği için hem de yaklaşmakta olan dünya savaşına artan odaklanması nedeniyle bu fikirden vazgeçti.
6 Haziran'da, yirmi dört gün sonra Aziz Louis Avrupa'yı terk etti, geri dönmek için döndü. Gemiden atlayabilecek çaresiz yolcuları arayan bir ABD Sahil Güvenlik gemisi eşlik etti.
Adsız bir başyazı yazarı, şu anda ne yapılmış olabileceğini tartışmanın faydasız olduğunu yazdı. New York Times. Artık onlar için hiçbir yardım yok gibi görünüyor. St. Louis yakında umutsuzluk yüküyle evine dönecek. Mülteciler de Kanada'ya gitmek için başvuruda bulundular, ancak Kanada başbakanı bu fikre katılmayı reddetti. Göçmenlik bakanı Frederick Blair, eğer bu Yahudiler [Kanada'da] bir ev bulacaklarsa, çizginin bir yere çekilmesi gerektiğini söyledi.
Mültecilerin Havana'ya girişine izin verilmedikten sonra Küba askerleri, mültecilerin gemiye geri dönmelerini sağlamak için limanda kaldı.
Avrupa'da bazı ülkeler bazı göçmenleri almayı teklif etti. Küba müzakerelerine yardımcı olan Yahudi Ortak Dağıtım Komitesi, Hollanda'da 181, Fransa'da 224, Büyük Britanya'da 228 ve Belçika'da 214 yuva karşılığında her mülteciye nakit garantisi verdi.
Ancak tüm mülteciler kabul edilmedi ve Avrupa ülkelerinin çoğu II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası tarafından işgal edildi. Bazı yolcular sonunda başka vizeler almayı başardı, ancak çoğu eve geri dönmek zorunda kaldı.
Dünyanın 2019'daki reddetmesi Aziz LouisÇaresiz mülteciler, 254 mültecinin 2014 yılında Avrupa kıtasına dönenlerin yaklaşık yarısı için bir ölüm cezasıydı. 1939'da Avrupa kıtasına dönenlerin yaklaşık yarısı. Hollanda'daki Westerbork toplama kampındaki mahkumları organize etmeye yardım etmek için gemi.
Holokost'tan sonra,Aziz Louis2019'da hayatta kalanlar, yaşadıkları çileyi hatırlamak için baskı yaptılar. Amerika Birleşik Devletleri, İkinci Dünya Savaşı'nın ardından mültecilere yönelik politikasını değiştirdi ve dünyadaki herhangi bir ülkeden daha fazla mülteci kabul etmeye başladı.
2012'de Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığı gemiden kurtulanlardan resmen özür diledi ve 2018'de Kanada başbakanı Justin Trudeau da aynısını yaptı. Ancak ölenlerin hatırası, göç politikalarını zulüm ve göç krizleri ışığında ayarlamayı reddetmenin ne anlama gelebileceğinin acı bir hatırlatıcısı olmaya devam ediyor. “istenmedik,” Aziz Louis hayatta kalan Susan Schleger bir Miami Habercisi 1989'da muhabir. ünya tarafından terk edilmiş.”
Küba'da Nazi Almanya'sından kaçan 937 Yahudi mülteciyi taşıyan gemi geri çevrildi
27 Mayıs 1939'da Küba'nın Havana kentinde Nazi zulmünden kaçan 937 Yahudi mülteciyi taşıyan bir tekne geri çevrildi. Ülkeye sadece 28 göçmen kabul ediliyor. Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'ya giriş için yapılan başvurular reddedildikten sonra, geri kalanlar, Büyük Britanya ve Fransa da dahil olmak üzere birçok ülkeye dağıtıldıkları Avrupa'ya geri dönmek zorunda kalıyor.
13 Mayıs'ta, SS Aziz Louis Almanya'nın Hamburg kentinden Küba'nın Havana kentine gitti. Çoğunluğu çocuk 2014 olan yolcuların çoğu, Üçüncü Reich döneminde artan zulümden kaçan Alman Yahudileriydi. Altı ay önce, Kristallnacht pogromu olarak bilinen olayda 91 kişi öldürüldü ve Yahudilerin evleri, işyerleri ve sinagoglar yıkıldı. konsantrasyon arttırma kampları. II. Dünya Savaşı ve Nihai Çözüm'ün resmi uygulaması, başlayalı sadece aylardı.
Mülteciler ABD vizesi için başvurmuş ve ABD'ye yasal olarak girene kadar Küba'da kalmayı planlamıştı. Daha yola çıkmadan, yaklaşan varışları Küba'da düşmanlıkla karşılandı. 8 Mayıs'ta Havana'da büyük bir Yahudi aleyhtarı gösteri yapıldı. Sağcı gazeteler, gelen göçmenlerin komünist olduğunu iddia etti.
NS Aziz Louis 27 Mayıs'ta Havana'ya ulaştı. Gemide yaklaşık 28 kişinin geçerli vizeleri veya seyahat belgeleri vardı ve gemiden inmelerine izin verildi. Küba hükümeti yaklaşık 900 kişiyi kabul etmeyi reddetti. Geminin kaptanı yedi gün boyunca Kübalı yetkililerle müzakere etmeye çalıştı, ancak anlaşmayı reddettiler.
Gemi Florida'ya yanaştı ve orada karaya çıkmayı umdu, ancak yanaşmasına izin verilmedi. Bazı yolcular, Başkan Franklin D. Roosevelt'e sığınma talebinde bulunmaya çalıştı, ancak hiçbir zaman yanıt vermedi. Dışişleri Bakanlığı'ndan bir telgraf, sığınmacıların ABD'ye kabul edilmeden önce bekleme listesinde sıralarını beklemeleri ve göçmenlik vizesine hak kazanmaları ve almaları gerektiğini belirtti.
Son çare olarak, Aziz Louis kuzeye Kanada'ya devam etti, ancak orada da reddedildi. Kanada'nın göçmenlik direktörü Frederick Blair, o sırada hiçbir ülke kapılarını Avrupa'dan ayrılmak isteyen yüz binlerce Yahudi'yi alacak kadar geniş açamaz: sınır bir yere çekilmeli, dedi. .
Başka seçeneği kalmayan gemi Avrupa'ya döndü. 17 Haziran'da Belçika'nın Antwerp kentine demirledi. O zamana kadar, birkaç Yahudi örgütü Belçika, Fransa, Hollanda ve Büyük Britanya'daki mülteciler için giriş vizesi almıştı. Gemide seyahat edenlerin çoğu Holokost'tan sağ kurtuldu 254 daha sonra Naziler kıtayı kasıp kavururken öldü.
Tarihin mültecilerine ne oldu?
Ülke kavramı yaratıldığından beri insanlar ülkelerini terk etmek zorunda kaldılar. İnsanların neden evlerini terk ettiklerini, nereye gittiklerini ve onlara ne olduğunu öğrenmek için tarihteki en büyük insan hareketlerinden bazılarına göz atacağız.
Bir arkadaşa gönder
Paylaş
Bize Ulaşın
- Siteyi kullanma konusunda yardıma ihtiyacınız varsa: [email protected]
- Ana Muhafız ve Gözlemci santralini arayın:
+44 (0)20 3353 2000
- reklam rehberi
- İçeriğimizi lisanslayın/satın alın
İsrailliler
Kenan • MÖ 740
Asur hükümdarları eski İsrail topraklarını fethettiğinde, efsanevi 12 kabileden 10'u bu topraklardan kovuldu. Kaç tane oldukları ve nereye gittikleri, oldukça tartışmalı bir tarihsel ve dini tartışmanın konusu olmaya devam ediyor.
Fontainebleau Fermanı
Fransa • 1685
Fransa Kralı XIV. Louis, Huguenotların Protestan inançlarını özgürce yaşamaları halinde devlet zulmünü göze alma riskine gireceği anlamına gelen bir ferman yayınladığında, bir halkın ulus devletler arasında ilk tanınan yerinden edilmelerinden birini yarattı. Kesin sayıları bilinmiyor, ancak tarihçiler, önümüzdeki 20 yıl içinde yaklaşık 200.000 kişinin evlerinden kaçtığını, yaklaşık dörtte birinin İngiltere'ye geldiğini ve geri kalanının Hollanda, Almanya, özellikle Prusya, İsviçre, İskandinavya ve Rusya'ya yerleştiğini tahmin ediyor. .
Louis XIV Nantes Fermanını iptal edip Fransa'da protestanlığın kökünü kazımak için yola çıktığında, Fransız Huguenot'ları Dover'a iner ve İngiltere'ye kaçar.
Fransa'da kalanlar, evliliklerinin ve dolayısıyla çocuklarının devlet tarafından gayri meşrulaştırılmasından kiliselerinin yakılmasına kadar devam eden adaletsizlikle karşı karşıya kaldılar. Ayrılanlar yurtdışında kendilerine yeni hayatlar kurdular, birçoğu beş parasız ama karlı iş becerileriyle geldi.
Muhacirler
Osmanlı İmparatorluğu • 1783
150 yıl içinde, bugün Türkiye olan diğer ülkelerden 5 ila 7 milyon Müslüman geldi. Türk-Rus savaşı sırasında ülkeyi terk eden (yaklaşık dörtte biri yolda ölen) 750.000 Bulgar'dan, adayı Büyük Britanya'ya kiraladıktan sonra terk eden 15.000 Kıbrıslı Türk'e kadar - Türkiye, Kafkasyalı Müslümanlar olarak radikal bir dönüşüm yaşadı. , Kırım, Girit, Yunanistan, Romanya ve Yugoslavya geldi. Onların torunları orada kalıyor ve bugün Türkiye'de her üç kişiden birine tekabül ediyor.
Pogromlar
Rusya • 1881
1881'de Çar II. Aleksandr'ın öldürülmesi, Rusya'da vahşi bir Yahudi karşıtı duygu dalgasını serbest bıraktı. Zayıf bir ekonomi ve Yahudi'yi düşman olarak gören sorumsuz basın, ayaklanmalara ve Yahudi evlerine yönelik üç yıl sürecek yaygın saldırılara yol açtı. Neredeyse yirmi yıl sonra, Yahudiler kendilerini bir kez daha saldırıya uğradıklarında, bu kez binlerce kişinin ölümüne neden olan çok daha kanlı bir saldırıya maruz kaldıklarında, gizli önyargı yeniden ortaya çıktı. Onların muamelesi, yaklaşık 2 milyon Yahudi'nin İngiltere, ABD ve Avrupa'nın başka yerlerine doğru toplu bir göçüne yol açtı.
Birinci Dünya Savaşı
Avrupa • 1914
Birinci Dünya Savaşı, Avrupa'nın son mülteci deneyiminde bir kırılmaya işaret etti. Almanya'nın Belçika'yı işgali sırasında, binlerce sivilin katledilmesi ve binaların yıkılması, bir milyondan fazla insanın göç etmesine neden oldu. Bunların neredeyse dörtte biri, İngiliz hükümetinin "savaş kurbanlarına İngiliz ulusunun misafirperverliğini" sunduğu İngiltere'ye geldi. Belçikalı mültecilerin çoğu, Birleşik Krallık'ta sorunsuz bir şekilde asimile olabilmiş olmalarına rağmen, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Belçika'ya döndüler.
Birinci Dünya Savaşı'ndan çıkan tek mülteci krizi Belçika değildi. Avusturya-Macaristan'ın savaş ilan etmesi ve ardından Sırbistan'ı işgal etmesinden sonra on binlerce Sırp evlerini terk etmek zorunda kaldı.
Birinci Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında işlenen en büyük vahşetlerden bazıları Ermenilere yönelikti. 2 milyonluk nüfus, daha sonra 20. yüzyılın ilk soykırımı olarak kabul edilecek olan şey tarafından büyük ölçüde yok edildi. Osmanlı imparatorluğu altındaki sistematik zulüm, 1918 yılına kadar bu nüfusun yarısının öldüğü ve yüz binlerce kişinin evsiz ve vatansız mülteciler olduğu anlamına geliyordu. Bugün Ermeni diasporasının sayısı 5 milyon civarındayken, bugünkü Ermenistan Cumhuriyeti'nde sadece 3,3 milyon var.
Dünya Savaşı II
Avrupa • 1945
Birinci dünya savaşı sırasında insanların tarihsel hareketleri, 27 yıl sonra İkinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde karşılaştırıldığında sönük kalır. Bittiğinde, yalnızca Avrupa'da 40 milyondan fazla mülteci olacaktı. Felaketin boyutu o kadar büyüktü ki, mültecilerle ilgilenmekle görevli uluslararası hukuk ve uluslararası kuruluşlar acilen yaratıldı ve hızla evrimleşerek bugün hala güvenilen temel haline geldi.
1938: Mültecilerin yeniden yerleştirilmesine yönelik daha koordineli bir yaklaşımı kolaylaştırmak için Hükümetlerarası Mülteciler Komitesi kuruldu
1943: Birleşmiş Milletler Yardım ve Rehabilitasyon İdaresi
1946: Uluslararası Mülteci Örgütü oluşturuldu
1948: İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi
1949: Cenevre sözleşmeleri - uluslararası hukukta, sivillere yönelik muamele de dahil olmak üzere, silahlı çatışmalar sırasında insani davranışların ne olduğunu belirleyen dört anlaşma (ardından üç ek protokol takip eder) serisi.
1950: Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği (UNHCR) kuruldu
1951: Mültecilerin Statüsüne İlişkin Sözleşme, uluslararası mülteci hukukunun temel taşı haline geldi.
Savaş bitmeden bile binlerce Alman Doğu Avrupa'dan kaçmaya başladı. Kalanların çoğu zorla çıkarıldı. Çekoslovakya'da 2 milyondan fazla kişi ülke sınırına atıldı. Polonya'da Almanlar, yetkililer tarafından sınır dışı edilmeden önce toplandı. Romanya'da yaklaşık 400.000 Alman evlerini terk ederken, Yugoslavya 500.000 kişilik Alman topluluğundan neredeyse tamamen boşaltıldı.
Nakba
Filistin • 1948
Mültecilerle ilgili sayılar hiçbir yerde 1948 Filistin göçünden daha çekişmeli olamaz. Siyonist bir askeri grubun bir Arap köyüne saldırısı, Filistinlilerin en büyük korkularını fark etti ve Siyonist sınır dışı etme emirleri, askeri ilerlemeler, neredeyse var olmayan Filistin liderliği ve anavatanlarında Yahudi kontrolü altında yaşama isteksizliği ile birleşti. Sonuç, Arapların yaklaşık %80'inin İsrail olacak topraklara toplu bir göçü oldu. Daha sonra İsrail'de mülkiyet hukuku devamsızlıkları bu Arapların geri dönmesini engelleyecektir. "Felaket" anlamına gelen Nakba, her yıl 15 Mayıs'ta anılıyor. BM, şu anda 5 milyon civarında yardıma ihtiyaç duyan çok sayıda mülteciyle ilgilenmek için özel bir ajans olan UNRWA'yı kurdu.
İdi Amin'in Emri
Uganda • 1972Başkan Amin'in duyurusu, sonuçları hafife alınsa da İngiliz basınında yer aldı Fotoğraf: Guardian arşivi 7 Ağu 1972
Ağustos 1972'de, Uganda'nın askeri hükümdarı General Idi Amin, ülkede yaşayan Asyalıları "kan emici" olmakla suçladı ve ülkeyi terk etmeleri için 90 gün verdi. Amin, 1971'de askeri bir darbeyle iktidarı ele geçirdiğinden beri, Hindistan ve Pakistan topluluklarına odaklanarak ülkedeki azınlıklar hakkında giderek daha fazla propaganda yaptı. Birçoğu 100 yıldan fazla bir süredir ülkede yaşıyordu.
Sınır dışı edilen yaklaşık 90.000 Asyalıdan yaklaşık 50.000'i İngiltere'ye geldi. Küçük bir kısmı Hindistan'a gitti ve Hint Müslüman topluluğunun bir kısmı Kanada'ya gitti. Uganda ekonomisinde büyük bir paya sahip olan bu zengin grubun tüm varlıklarına el konuldu, banka hesapları kapatıldı, mücevherler çalındı. Uganda'nın Asyalılarına ait 5.000-6.000 şirket, devlet kurumları ve bireyler arasında yeniden tahsis edildi.
Bugün Uganda'da yaklaşık 12.000 Kızılderili var.
Kukla hükümetler
Afganistan • 1979
Afganistan'ın, Sovyetler Birliği'nin ülkeyi işgal ettiği ve 5 milyon kadarını ülkeden kaçtığı 1979 yılına kadar bir mülteci "krizi" yaşadığı söylenebilir. En büyük grup Pakistan'da sona erdi (onlar ve torunları bugün 1,5 milyondan fazla). Geri dönüş oranları son on yılda arttı.
1990'dan bu yana, Afganistan'dan gelen mültecileri gösteren aşağıdaki tablonun gösterdiği gibi, her yıl mülteci sayısı 2 milyonun altına düşmedi - ülkenin 34 milyonluk nüfusunun önemli bir kısmı.
Geri dönenler bunu değişmiş bir ülkeyle yüzleşmek için yapıyorlar. Birçok eski mülteci, mayınların nerede olduğunu bilmekten yasal haklarının ne olduğunu anlamaya kadar, bir zamanlar evleri olan yerde yabancı hissedebilir.
Balkan çatışmaları
Balkanlar • 1992Guardian, Saraybosna'dan kaçmaya çalışan "200 otobüs ve yaklaşık 1000 araçtan oluşan 10 millik bir konvoy" tanımlıyor. Resim: Guardian, 19 Mayıs 1992
1992-1995 Bosna savaşı 200.000 ölü bıraktı ve 2,7 milyonu daha kaçmaya zorladı - bu da onu ikinci dünya savaşından bu yana Avrupa'daki en büyük insan göçü haline getirdi. Bosna'nın tüm nüfusunun yarısı yerinden edildi. Başta ABD ve Almanya olmak üzere batılı ülkeler tarafından on binlerce kişi alındı. Yüz binlerce Sırp da Yugoslav savaşları yüzünden yerlerinden edildi - tahminen 700.000 Sırp Sırbistan'a sığındı.
Balkanlar genelinde 2,5 milyondan fazla insan eve döndü. Ancak yirmi yıldan fazla bir süredir BM, bölgedeki 620.000 mülteciye ve ülke içinde yerinden edilmiş insanlara ihtiyaç duydukları yardımı sağlamaya çalışıyor.
Büyük Göller Mülteci Krizi
Ruanda • 1994
1994 yılında Ruanda'da Hutular tarafından 500.000'den fazla Tutsi'nin soykırıma dayalı toplu katliamının ardından, ülkeden komşu ülkelere 2 milyondan fazla insan toplu olarak göç etti. Birçoğu, ölüm oranlarının son derece yüksek olduğu on binlerce insanın bulunduğu devasa kamplara yerleşti. Kamplar giderek daha fazla askerileştirildi ve bölgede daha fazla çatışmanın tırmanmasına katkıda bulundu.
Darfur'da Savaş
Sudan • 2003
Sudan'ın Darfur bölgesinde savaş patlak verdiğinde, 200.000 kişinin ölümüne ve 2.5 milyondan fazla insanın evlerinden toplu olarak yerinden edilmesine neden oldu. Yenilikler neden gittiklerini göstermeye yardımcı oldu - 2009 yılına kadar 3.300'den fazla köy yok edildi.
Bugün Darfur'da 2,6 milyondan fazla yerinden edilmiş kişi kalırken, 250.000'den fazla kişi yalnızca Çad'daki mülteci kamplarında yaşıyor.
Irak savaşı
Irak • 2003
Mülteciler, 1980'lerde İran'la olan savaşından bu yana Irak için insani bir mesele olmuştur, ancak 2003 işgali, sayılarında büyük bir artışa neden olmuştur. BM, bugün 4,7 milyon Iraklının (yaklaşık 6 Iraklıdan 1'i) evini terk ettiğini ve bunların 2 milyondan fazlasının ülkeyi tamamen terk ettiğini tahmin ediyor. Çoğu komşu Ürdün, Lübnan ve Suriye'ye yerleşti ve bu ülkelerdeki mülteci yasalarının koruması olmadan yaşıyor ve Suriye örneğinde yeniden şiddetle karşı karşıya kalıyor. Sonuç olarak, bazıları Irak'a dönmeye başladı ve aynı çatışmadan kaçmaya çalışan Suriyeliler de onlara katıldı.
Kolombiyalı çatışma
Kolombiya
Dünyada en az bildirilen büyük mülteci krizlerinden biri olan Kolombiya, milyonlarca kişinin evini terk etmesine tanık oldu - ancak uluslararası bir sınırı geçmedikleri için mülteci olarak sayılmazlar. Kolombiya'nın düşük seviyeli çatışması 60'larda başladı ve on yıllar boyunca BM, nüfusun neredeyse %10'u olan yaklaşık 4 milyonun evini terk ettiğini tahmin ediyor. Bunlardan sadece 400.000'i ülkeyi terk edebildi ve göç krizi, birçoğunun haklı olduğunu iddia ettiği gibi uluslararası toplumun dikkatini çekmedi.Bogota'nın eteklerinde bir gecekondu mahallesinin sokaklarında bir çift boks eldiveni giyen bir kız yürüyor. Bogota yetkilileri, yaklaşık yarım yüzyıllık çatışmanın neden olduğu Kolombiya çevresinde yerinden edilmiş yaklaşık 3 milyon insanın bir parçası olan, ülkenin farklı bölgelerinden başkente her gün yaklaşık 52 yerinden edilmiş ailenin (nüfus 7 milyon) geldiğini tahmin ediyor. Fotoğraf: Eitan Abramovich/AFP/Getty Images
Suriye iç savaşı
Suriye • 2011
Diğer Arap ülkelerinde görülenlerden farklı olmayan protestolar olarak başlayan şey, bir iç savaş çıkmazına dönüştü. Kaç Suriyelinin mülteci haline geldiği hakkında daha fazla bilgi edinmek ve Suriyelilerin yerlerinden edilmeleriyle ilgili kendi hikayelerini okumak için özel raporlarımızın bağlantısını takip edin.
Tarihin en büyük mülteci hareketlerinin son bölümü olmasına rağmen, son olması pek olası değil.
“Tamamen farklıydı.”
Büyük konut komplekslerinin bir banliyösü olan Sarcelles, 1950'lerde ve 60'larda eski Fransız topraklarından gelen Kuzey Afrikalı göçmenleri (Yahudi, Müslüman ve Hıristiyan) barındırmak için inşa edildi. Yeni göçmenler aynı dili konuştular, aynı ülkelerden geldiler ve aynı kültürü paylaştılar. Yahudilerin çoğu Müslüman ülkelerdeki şiddetten kaçıyor olsa da bir süre herkes birbiriyle iyi geçindi.
Ama sürmedi. Tarihçi ve yazar Maud S. Mandel, “Bu iki azınlık arasındaki ilişkiler, Yahudilerin Fransız devletine vatandaş olarak, Müslümanlar ise yabancılar olarak entegre edilmesiyle önemli ölçüde değişti” diyor. Fransa'da Müslümanlar ve Yahudiler: Bir Çatışmanın Tarihi. Fransa'da, iklime uyum sağlamalarına yardımcı olabilecek kuruluşlara sahip bir Yahudi topluluğu zaten varken, Müslüman gelenler bu tür bir hoş karşılanmadı. Massachusetts'teki Williams Koleji'nin başkanı Mandel, “Bu, onları birbirleriyle çok farklı ilişkilere soktu” diyor. “[İsrail-Filistin çatışması gibi] onları karşıt taraflara yerleştiren çeşitli tetikleyiciler olmaya başladı.”
1969'da Tunus'tan göç eden ve Sarcelles'in Yahudi cemaatinin başkanı olan Moise Kahloun, “En çok acıtan birlikte büyüdük” diyor. 2014'te protestocular tarafından barikat kuranlar arasında bulunduğu sinagogun içinde dururken, “Biz geldiğimizde tamamen farklıydı. 40 yıl boyunca Sarcelles'teki topluluk yaşamı, Fransa'daki ideal Yahudi yaşamının simgesiydi.”
2015 yılında koşer süpermarketine yapılan saldırının ardından Fransa, ülke genelinde 717 Yahudi kurumunu korumak için 4 bin 700 asker görevlendirdi. Bu tür önlemler daha fazla katliamı kesinlikle engellerken, güvensizlik duygularını da besledi. Esther Coscas, Sarcelles'teki sinagogdan kaçındı çünkü dışarıdaki silahlı askerlerin bulunduğu yere dayanamadı.
Fransız yetkililer antisemitizmin krizini kabul etseler de, birçok Fransız Yahudisi sözlerinin boş olduğunu düşünüyor. Temmuz ayında bir Fransız yargıç, Sarah Halimi'yi 2017'de öldüren adamın o sırada yüksek olduğu için yargılanmaya uygun olmadığına karar verdi. Bu, Yahudi bir DJ'i öldüren adamın zihinsel dengesizlik nedeniyle yargılanmaya uygun olmadığı 2010'daki başka bir kararı tekrarladı.
Fransa'dan ayrılan 64 yaşındaki Yohanane Elfersi, "Hükümet anti-Semitizmle savaşmak için hiçbir şey yapmıyor" diyor. "Bir şeyler olduğunda, 'Ah hayır, bu çok üzücü, Yahudilerle birlikteyiz' diyorlar. Ama sonra adam mahkemeye çıkıyor ve 'Oh hayır, delirmişti, bu onun suçu değil' diyorlar."
Bazıları, hükümetin ihmalinin, kalmayı tercih etseler bile onları ayrılmaya ittiğini söylüyor. Stella Bensignor, iki kez hedef alındıktan sonra Paris'in bir banliyösünden diğerine kaçtı. Bir vakada, birisi evine girdi ve tüm Yahudi eşyalarını devirdi. İki ay sonra biri arabasının yan tarafına dev harflerle "YAHUDİ" yazdı. Polis ona başka bir mahalleye taşınmasını söyledi. Irkçılık karşıtı bir örgüt, ailesinin İsrail'e taşınmasını önerdi. Bensignor, "Fransa'dan kaçmak istemiyoruz, ancak bu iki yıl önceydi ve işler daha da kötüye gitti" diyor. "Sonumuz İsrail'de olacağımızı biliyorum."
Exodus: Avrupa Yolculuğumuz Anahtar Aşama 3, 4 ve 5 İngilizce dili
Bu beş ders, GCSE English Language değerlendirme hedeflerini öğretmede size destek olacak ve öğrencilerin bugün dünyanın dört bir yanındaki insanları etkileyen kritik bir konuyu anlamalarını sağlarken bir dizi okuma, yazma ve dinleme becerilerini geliştirmelerini sağlayacaktır.
Suriye'den İngilizce öğretmeni Hassan'ı, savaşın harap ettiği ülkesini terk ederken ve İngiltere'ye seyahat etmeye çalışırken izleyin. Telefon kameraları, röportajlar ve seslendirme kullanan BBC belgesel dizisi, göçmen krizinin anlatılmamış hikayesine ışık tutuyor.
Film: Çıkış: Avrupa'ya Yolculuğumuz
GCSE için İngilizce Dil değerlendirme hedeflerini destekleyen beş dersten oluşan bir çalışma planı.
Suriye'den İngilizce öğretmeni Hassan'ı, savaşın harap ettiği ülkesini terk ederken ve İngiltere'ye seyahat etmeye çalışırken izleyin. Telefon kameraları, röportajlar ve seslendirme kullanan BBC belgesel dizisi, göçmen krizinin anlatılmamış hikayesine ışık tutuyor.
Hassan'ın hikayesi, öğrencilerin bugün dünyanın her yerindeki insanları etkileyen kritik bir soruna ilişkin anlayışlarını geliştirirken bir dizi okuma, yazma ve dinleme becerilerini geliştirmelerini sağlar.
Roger Abravanel, 68, Milan, Libya'da büyüyen emekli yönetim danışmanı ve yazar
Kaddafi iktidara geldikten sonra ailem her şeyini kaybederek kaçtı. İtalya'da şanslıydım': Roger Abravanel. Fotoğraf: Mattia Balsamin/Luz
Yahudi karşıtı olayları duyduğumda, büyüdüğüm Libya'da yaşadığım duygunun aynısını yaşıyorum. Yoksul bir adam olan babam bir servet kazandı. Kralın yanında oturmaya davet edilen tek Yahudi oydu. Libya'da her zaman antisemitizm vardı, ancak İsrail'in bağımsızlığı ve savaşlarıyla patladı. Ne kadar sıklıkla ayrımcılığa maruz kaldığımı hayal bile edemezsin. Okula giden bir çocukken dayak yedim. İsrail'e hiç gitmemiştim, Libya pasaportum vardı ve işte bu adamlar sırf Yahudi olduğum için üzerime geliyordu.
16 yaşımdayken babam “Burası sana göre değil” dedi ve Milano'ya okumaya gittim. Kaddafi iktidara geldikten sonra ailem kaçtı. Kız kardeşim bir arabanın bagajında havaalanına kaçırıldı. Her şeyi kaybettik. Meritocrazia [Meritokrasi] adlı kitabımda Kaddafi'ye teşekkür ettim - onun yüzünden her şeyi kendi başıma başarmak zorunda kaldım. İtalya'da şanslıydım, diğerleri daha az. Arap ülkelerinden bir milyon Yahudi kovuldu - çok az bahsedilen bir göç. Bunun tekrar olmasından korkuyorum ama Müslüman antisemitizmin geleneksel Avrupa antisemitizmine eklendiği Avrupa'da.
Ben bir İtalyanım. Bu şehri seviyorum. Çok borçluyum ve her zaman geri vermeye çalıştım - askerlik yaptım, kaçınabilirdim, çok fazla İtalyan vergi ödedim ve şu anda hükümet için pro bono çalışıyorum. Ben milli futbol takımının ve Juventus'un büyük bir destekçisiyim. İtalyanlar arasında kişisel olarak ciddi bir antisemitizmle hiç karşılaşmadım. Belki şöyle bir şey olabilir: “Siz çocuklar” – yani Yahudiler – “parayı idare etmekte daha iyisiniz.” Ancak önyargılar var, çoğunlukla daha az eğitimli insanlar arasında. Dört İtalyandan biri bir Yahudi ile yemek yemek istemediklerini söylüyor.
Kârın Ötesinde
Köle ticaretinde Hollanda'nın rolü sayı olarak reddedilemez.
Transatlantik köle ticaretine Hollanda katkısının uzun zamandır marjinal bir öneme sahip olduğu düşünülüyor. Ancak bu, kişinin önemi nasıl karakterize ettiğine bağlıdır. Hollanda köle ticaretinin sadece önemli olmadığını, aynı zamanda transatlantik köle ticaretini şekillendirmede çok önemli olduğunu öne sürüyorum.
The total number of slaves transported by Europeans from Africa to the Americas has been calculated to be 10,702,656. The Dutch were responsible for around half a million of those, though figures might be higher as Dutch ships sometimes sailed under a foreign flag in order to circumvent the legal monopoly of their own Dutch West Indies Company (WIC). Furthermore, this figure is mainly based on legal slave voyages. Illegal Dutch slave voyages could have accounted for the forced transportation of some tens of thousands more African captives. Still, we do know that official Dutch participation in the Atlantic slave trade amounts to just under six per cent of the total. But, at a certain point in time, the Dutch contribution was critical, belying the overall numbers.
Figures from the Trans-Atlantic Slavery Database, a collaborative project between universities worldwide, provide the numbers of African captives disembarked by Dutch ships in the Americas between 1600 and 1650. The crucial years fall between 1637 and 1644: over 5,000 slaves arrived in the latter year, but the numbers suddenly drop off in 1645. Before 1637, Dutch participation in the trade was incidental. The cause of this sudden surge was the Dutch entry into sugar plantation production.
By the early 17th century, Amsterdam’s numerous refineries exported sugar all over Europe from sugarcane plantations in Portuguese-owned Brazil. In 1621, the WIC was founded and the Twelve Year Truce between Spain-Portugal and the Dutch Republic ended. Portuguese colonies in Brazil became military targets for the Dutch. In 1630, the WIC conquered the Portuguese-controlled sugar plantation area of Brazil, Pernambuco. In order to keep the plantations running profitably, the Dutch needed slaves. Between 1637 and 1641, the Dutch conquered the Portuguese slave markets of Elmina Castle, São Tomé and Luanda in Africa. Their entry into big-time slave trading could begin. As the historian Johannes Postma summarised: ‘It all started with sugar products in the slave trade to Brazil.’ Herbert Klein agreed that the Dutch experience in Brazil ‘profoundly affected the subsequent history of sugar production and African slavery’.
The sharp decline in the importation of slaves in 1645 resulted from a revolt by Portuguese-Brazilian planters that year against the Dutch authorities in Pernambuco. Although the Dutch clung on, in 1656 they were forced to withdraw entirely from Brazil. Their time there had been brief, but the real significance lay in its legacy. Already in 1642, a WIC report had mentioned that the Dutch colony of Curaҫao would make an ideal entrepôt for the slave trade. After the Dutch-Spanish conflict ended with the Treaty of Westphalia in 1648, the island became an essential transit point in the illicit Dutch trade of slaves into the Spanish Empire. When the Dutch won the asiento trade, which gave them a licence to supply slaves to the Spanish colonies in 1662, Curaҫao flourished as the key slave market in the Caribbean. For a time Curaҫao enabled the WIC, as well as numerous private merchants in the Dutch Republic, to dominate the Spanish-American slave trade.
Furthermore, after the outbreak of the 1645 revolt in Pernambuco, Dutch entrepreneurs began leaving Brazil. With the loss of Pernambuco in 1656, the trickle became a massive exodus. Some returned to Europe, but others, including Dutch Sephardic Jews, used their new skills in slave management to build the sugar industry in Dutch, English and French colonies in the Caribbean. Ironically, freedoms granted to Jews by the Dutch, many of whom spoke Portuguese fluently, resulted in them playing a major role in the slave trade and the development of plantation slavery. Dutch Christians and Jews alike fled from Pernambuco and spread across British, French, Dutch and Danish colonies, bringing their know-how with them and shaping the developing slave plantation sugar economy. Christian veterans of Dutch Brazil became administrators, governors and directors of Dutch settlements in North America, Tobago, Surinam, Cayenne and the Gold Coast in Africa. But the Dutch entrepreneurial spirit also turned towards the English and French colonies.
In the mid-17th century, British-owned Barbados rapidly developed into a slave society growing sugar cane. The capital and technology supplied by the Dutch were instrumental in bringing this about, unleashing a revolution in the production of sugar cane, with the essential ingredient being the Dutch supply of African slaves. While some historians have warned against exaggerating the role of the Dutch in Barbados, the role they played in converting the French colonies of Guadeloupe and Martinique into slave societies was of major consequence. According to Wim Klooster, the Dutch ‘supplied all that the planters needed to start the sugar revolution’, including ‘slaves … credit … imported horses’ and ‘technical know-how’.
In short, the pursuit of profit led the Dutch into an entangled history with Africa and the other European powers in the Caribbean. In the long term, it would be the English and the French who would draw the greatest profit from their slave plantation colonies, but this was partially thanks to contributions made by the Dutch. Once they had learned from the Dutch, in the 18th century the English and French grew the slave trade to dizzying proportions, forcibly transporting over three and a half million African captives. The tiny British island of Barbados alone would receive nearly half a million slaves, Jamaica over a million. We can dismiss the Dutch role in the slave trade as having been marginal only by taking a narrow and exclusively economic approach. When measuring the significance of the Dutch slave trade, we have to look beyond the profits made by the Dutch alone. Their experience was pivotal in laying the basis for the European sugar revolutions across the Caribbean and the consequent explosive growth in the slave trade.
Paul Doolan has recently completed a PhD in Dutch colonial history at the University of Konstanz in Germany.
The Exodus and Ancient Egyptian Records
The Exodus from Egypt was not only the seminal event in the history of the Jewish People, but was an unprecedented and unequaled catastrophe for Egypt. In the course of Pharaoh's stubborn refusal to let us leave and the resultant plagues sent by Hashem, Egypt was devastated. Hail, disease and infestations obliterated Egypt's produce and livestock, while the plague of the first born stripped the land of its elite, leaving inexperienced second sons to cope with the economic disaster. The drowning of the Egyptian armed forces in the Red Sea left Egypt open and vulnerable to foreign invasions.
From the days of Flavius Josephus (c.70 CE) until the present, historians have tried to find some trace of this event in the ancient records of Egypt. They have had little luck.
According to biblical chronology, the Exodus took place in the 890th year before the destruction of the Temple by the Babylonians in 421 BCE (g.a.d. 587 BCE) [1]. This was 1310 BCE (g.a.d. 1476 BCE). In this year, the greatest warlord Egypt ever knew, Thutmose III, deposed his aunt Hatshepsut and embarked on a series of conquests, extending the Egyptian sphere of influence and tribute over Israel and Syria and crossing the Euphrates into Mesopotamia itself. While it is interesting that this date actually saw the death of an Egyptian ruler - and there have been those who tried to identify Queen Hatshepsut as the Pharaoh of the Exodus - the power and prosperity of Egypt at this time is hard to square with the biblical account of the Exodus.
Some historians have been attracted by the name of the store-city Raamses built by the Israelites before the Exodus. They have drawn connections to the best known Pharaoh of that name, Ramses II, or Ramses the Great, and set the Exodus around his time, roughly 1134 BCE (g.a.d. 1300 BCE [2]). In order to do this, they had to reduce the time between the Exodus and the destruction of the Temple by 180 years, which they did by reinterpreting the 480 years between the Exodus and the building of the Temple (I Kings 6:1) as twelve generations of forty years. By "correcting" the Bible and setting a generation equal to twenty five years, these imaginary twelve generations become 300 years.
Aside from the fact that such "adjustments" of the biblical text imply that the Bible cannot be trusted, in which case there is no reason to accept that there ever was an Exodus, Ramses II was a conqueror second only to Thutmose III. And as in the case of Thutmose III, the Egyptian records make it clear that nothing even remotely resembling the Exodus happened anywhere near his time of history.
We appear to be at a standstill. The only options are to relegate the Exodus to the status of myth, or to conclude that there is something seriously wrong with the generally accepted dates for Egyptian history.
In 1952, Immanuel Velikovsky published Ages in Chaos, the first of a series of books in which he proposed a radical redating of Egyptian history in order to bring the histories of Egypt and Israel into synchronization. Velikovsky's work sparked a wave of new research into ancient history. And while the bulk of Velikovsky's conclusions have not been borne out by this research, his main the-sis has. This is that the apparent conflict between ancient records and the Bible is due to a misdating of those ancient records, and that when these records are dated correctly, all such "conflicts" disappear.
Both Thutmose III and Ramses II date to a period called the Late Bronze Age, which ended with the onset of the Iron Age. Since the Iron Age has been thought to be the time when Israel first arrived in Canaan, the Late Bronze Age has been called "The Canaanite Period," and historians have limited their search for the Exodus to this time. When we break free of this artificial restraint, the picture changes drastically.
According to the midrash [3], the Pharaoh of the Exodus was named Adikam. He had a short reign of four years before drowning in the Red Sea. The Pharaoh who preceded him, whose death prompted Moses's return to Egypt (Exodus 2:23, 4:19), was named Malul. Malul, we are told, reigned from the age of six to the age of one hundred. Such a long reign - ninety four years! - sounds fantastic, and many people would hesitate to take this midrash literally. As it happens, though, Egyptian records mention a Pharaoh who reigned for ninety four years. And not only ninety four years, but from the age of six to the age of one hundred! This Pharaoh was known in inscriptions as Pepi (or Phiops) II [4]. The information regarding his reign is known both from the Egyptian historian-priest Manetho, writing in the 3rd century BCE, and from an ancient Egyptian papyrus called the Turin Royal Canon, which was only discovered in the last century.
Egyptologists, unaware of the midrash, have wrestled with the historicity of Pepi II's long reign. One historian wrote: [5]
While the existence of a two kings who reigned a) ninety four years, b) in Egypt, and c) from the age of six, is hard enough to swallow as a coincidence, that is not all. Like Malul, Pepi II was the second to last king of his dynasty. Like Malul, his successor had a short reign of three or four years, after which Egypt fell apart. Pepi II's dynasty was called the 6th Dynasty, and was the last dynasty of the Old Kingdom in Egypt. Following his successor's death, Egypt collapsed, both economically and under foreign invasion. Egypt, which had been so powerful and wealthy only decades before, suddenly could not defend itself against tribes of invading bedouin. No one knows what happened. Some historians have suggested that the long reign of Pepi II resulted in stagnation, and that when he died, it was like pulling the support out from under a rickety building. But there is no evidence to support such a theory.
A papyrus dating from the end of the Old Kingdom was found in the early 19th century in Egypt [6]. It seems to be an eyewitness account of the events preceding the dissolution of the Old Kingdom. Its author, an Egyptian named Ipuwer, writes:
- Plague is throughout the land. Blood is everywhere.
- The river is blood.
- That is our water! That is our happiness! What shall we do in respect thereof? All is ruin!
- Trees are destroyed.
- No fruit or herbs are found.
- Forsooth, gates, columns and walls are consumed by fire.
- Forsooth, grain has perished on every side.
- The land is not light [dark].
Velikovsky recognized this as an eyewitness account of the ten plagues. Since modern men are not supposed to believe in such things, it has been interpreted figuratively by most historians. The destruction of crops and livestock means an economic depression. The river being blood indicates a breakdown of law an order and a proliferation of violent crime. The lack of light stands for the lack of enlightened leadership. Of course, that's not what it says, but it is more palatable than the alternative, which is that the phenomena described by Ipuwer were literally true.
When the Bible tells us that Egypt would never be the same after the Exodus, it was no exaggeration. With invasions from all directions, virtually all subsequent kings of Egypt were of Ethiopian, Libyan or Asiatic descent. When Chazal tell us that King Solomon was able to marry Pharaoh's daughter despite the ban on marrying Egyptian converts until they have been Jewish for three generations because she was not of the original Egyptian nation, there is no reason to be surprised.
In the Wake of the Exodus
It was not only Egypt which felt the birth pangs of the Jewish People. The end of the Old Kingdom in Egypt preceded only slightly the end of the Early Bronze age in the Land of Israel. The end of this period, dated by archeologists to c.2200 BCE (in order to conform to the Egyptian chronology), has long puzzled archeologists. The people living in the Land of Israel during Early Bronze were the first urban dwellers there. They were, by all available evidence, primitive, illiterate and brutal. They built large but crude fortress cities and were constantly at war. At the end of the Early Bronze Age, they were obliterated.
Who destroyed Early Bronze Age Canaan? Some early archeologists, before the vast amount of information we have today had been more than hinted at, suggested that they were Amorites. The time, they thought, was more or less right for Abraham. So why not postulate a great disaster in Mesopotamia, which resulted in people migrated from there to Canaan? Abraham would have been thus one in a great crowd of immigrants (scholars of the late nineteenth and early twentieth centuries often felt compelled to debunk the idea of divine commands).
Today, the picture is different. The invaders of the Early Bronze/Middle Bronze Interchange seem to have appeared out of nowhere in the Sinai and the Negev. Initially, they moved up into the transjordan, and then crossed over north of the Dead Sea, conquering Canaan and wiping out the inhabitants. Of course, since we are dealing with cultural remnants and not written records, we don't know that the previous inhabitants were all killed. Some of them may have remained, but if so, they adopted enough of the newcomers' culture to "disappear" from the archeological record.
Two archeologists have already gone on record identifying the invaders as the Israelites. In an article published in Biblical Archeology Review [7], Israeli archeologist Rudolph Cohen demonstrated that the two invasions match in every detail. Faced with the problem that the two are separated in time by some eight centuries, Cohen backed down a bit:
The Italian archeologist Immanuel Anati has come to similar conclusions [8]. He added other pieces of evidence, such as the fact that Ai, Arad and other cities destroyed by Israel in the invasion of Canaan were destroyed at the end of the Early Bronze Age, but remained uninhabited until the Iron Age. Since the Iron Age is when Israel supposedly invaded Canaan, we have been in the embarrassing position of having the Bible describe the destructions of these cities at the very time that they were being resettled for the first time in almost a millennium. When the conquest is redated to the end of the Early Bronze, history (the Bible) and physical evidence (archeology) are in harmony. Anati goes further than Cohen in that he claims the invaders really were the Israelites. How does he get around the eight hundred year gap? By inventing a "missing book of the Bible" between Joshua and Judges that originally covered this period.
Both Cohen and Anati are in the unenviable position of having discovered truths which conflict with the accepted wisdom. Their "tricks" for avoid the problem are lame, but the only alternative would be to suggest a radical redating of the archeology of the Land of Israel. And there is good reason to do this. It is not only the period of the Exodus and Conquest which suddenly match the evidence of ancient records and archeology when the dates of the archeological periods are brought down:
- The Middle Bronze Age invaders, after some centuries of rural settlement, expanded almost overnight into an empire, stretching from the Nile to the Euphrates. This empire has been termed the "Hyksos Empire," after a group of nomads that invaded Egypt, despite the fact that there is no historical evidence for such an identification. History knows of one such empire. Archeology knows of one such empire. The same adjustment which restores the Exodus and Conquest to history does the same to the United Kingdom of David and Solomon.
The conclusions drawn from this evidence have been devastating. The people in the south, who constituted the kingdom of Judah, from whence came the Jews, has been determined to be of Canaanite descent! If not biologically, then culturally. And the people in the north, the other ten tribes of Israel, have been determined to have been no relation to the tribes of the south. The idea of twelve tribes descended from the sons of Jacob has been removed from the history books and recatalogued under "Mythology, Jewish."
What is most strange is that multiple waves of invasion followed by northern tribes settling in the north of Israel is not an event which has gone unmentioned in the Bible. The invaders were the Assyrians. The settlers were the northern tribes who eventually became the Samaritans. And if the people in the south were descended from the Late Bronze Age inhabitants of the land, why, that merely means that the kingdom of Judah was a continuation of the kingdom of Judah. The only historical claims which are contradicted by the archeological record are those of the Samaritans, who claim to have been the descendants of the ten tribes of Israel.
A simple redating of the archeological periods in the Land of Israel brings the entire scope of biblical history into synchronization with the ancient historical record. Only time will tell whether more archeologists will follow Cohen and Anati in their slowly dawning recognition of the historicity of the Bible.
Notlar
[1] Contrary to the Jewish historical tradition, the generally accepted date (g.a.d.) is 166 years earlier, or 587 BCE (see "Fixing the History Books - Dr. Chaim Heifetz's Revision of Persian History," in the Spring 1991 issue of Jewish Action ). This difference applies to all Mesopotamian and Egyptian history prior to the Persian period. The dates for Egyptian history given in the history books are therefore off by this amount. For our purposes, we will use the corrected date followed by the g.a.d. in parentheses. return to text
[2] Some people have been excited about the generally accepted date for Ramses II coming so close to the traditional date for the Exodus. This is a mistake, as Egyptian and Mesopotamian histories are linked. If Ramses II lived c. 1300 BCE, then the destruction of the Temple was in 587 BCE, and the Exodus was in 1476 BCE. return to text
[3] Sefer HaYashar and The Prayer of Asenath (an ancient pseudepigraphical work) contain this information, though Sefer HaYashar only gives the 94 year reign length without Malul's age. return to text
[4] Egyptian kings had a vast titulary. They generally had at least five official throne names, not to mention their personal name or names, and whatever nicknames their subjects gave them. return to text
[5] William Kelly Simpson in The Ancient Near East: A History , Harcourt Brace Jovanovich 1971. return to text
[6] A.H. Gardiner, Admonitions of an Egyptian Sage from a hieratic papyrus in Leiden (1909). Historians are almost unanimous in dating this papyrus to the very beginning of the Middle Kingdom. The events it describes, consequently, deal with the end of the Old Kingdom. return to text
[7] Rudolph Cohen, "The Mysterious MB I People - Does the Exodus Tradition in the Bible Preserve the Memory of Their Entry into Canaan?" in Biblical Archeology Review IX:4 (1983), pp.16ff. return to text
[8] Immanuel Anati, The Mountain of God , Rizzoli International Publications, New York 1986. return to text
The Expulsion Of The Germans: The Largest Forced Migration In History
In December 1944 Winston Churchill announced to a startled House of Commons that the Allies had decided to carry out the largest forced population transfer -- or what is nowadays referred to as "ethnic cleansing" -- in human history.
Millions of civilians living in the eastern German provinces that were to be turned over to Poland after the war were to be driven out and deposited among the ruins of the former Reich, to fend for themselves as best they could. The Prime Minister did not mince words. What was planned, he forthrightly declared, was "the total expulsion of the Germans. For expulsion is the method which, so far as we have been able to see, will be the most satisfactory and lasting."
The Prime Minister's revelation alarmed some commentators, who recalled that only eighteen months previously his government had pledged: "Let it be quite clearly understood and proclaimed all over the world that we British will never seek to take vengeance by wholesale mass reprisals against the general body of the German people."
In the United States, senators demanded to know when the Atlantic Charter, a statement of Anglo-American war aims that affirmed the two countries' opposition to "territorial changes that do not accord with the freely expressed wishes of the people concerned" had been repealed. George Orwell, denouncing Churchill's proposal as an "enormous crime," took comfort in the reflection that so extreme a policy "cannot actually be carried through, though it might be started, with confusion, suffering and the sowing of irreconcilable hatreds as the result."
Orwell greatly underestimated both the determination and the ambition of the Allied leaders' plans. What neither he nor anybody else knew was that in addition to the displacement of the 7-8 million Germans of the East, Churchill, U.S. President Franklin D. Roosevelt and Soviet leader Joseph Stalin had already agreed to a similar "orderly and humane" deportation of the more than 3 million German-speakers -- the "Sudeten Germans" -- from their homelands in Czechoslovakia. They would soon add the half-million ethnic Germans of Hungary to the list.
Although the governments of Yugoslavia and Romania were never given permission by the Big Three to deport their German minorities, both would take advantage of the situation to drive them out also.
By mid-1945, not merely the largest forced migration but probably the largest single movement of population in human history was under way, an operation that continued for the next five years. Between 12 and 14 million civilians, the overwhelming majority of them women, children and the elderly, were driven out of their homes or, if they had already fled the advancing Red Army in the last days of the war, forcibly prevented from returning to them.
From the beginning, this mass displacement was accomplished largely by state-sponsored violence and terror. In Poland and Czechoslovakia, hundreds of thousands of detainees were herded into camps -- often, like Auschwitz I or Theresienstadt, former Nazi concentration camps kept in operation for years after the war and put to a new purpose.
The regime for prisoners in many of these facilities was brutal, as Red Cross officials recorded, with beatings, rapes of female inmates, gruelling forced labour and starvation diets of 500-800 calories the order of the day. In violation of rarely-applied rules exempting the young from detention, children routinely were incarcerated, either alongside their parents or in designated children's camps. As the British Embassy in Belgrade reported in 1946, conditions for Germans "seem well down to Dachau standards."
Though the death rates in the camps were often frighteningly high -- 2,227 inmates of the Mysłowice facility in southern Poland alone perished in the last ten months of 1945 -- most of the mortality associated with the expulsions occurred outside them.
Forced marches in which inhabitants of entire villages were cleared at fifteen minutes' notice and driven at rifle-point to the nearest border, accounted for many losses. So did train transports that sometimes took weeks to reach their destination, with up to 80 expellees crammed into each cattle car without adequate (or, occasionally, any) food, water or heating.
The deaths continued on arrival in Germany itself. Declared ineligible by the Allied authorities to receive any form of international relief and lacking accommodation in a country devastated by bombing, expellees in many cases spent their first months or years living rough in fields, goods wagons or railway platforms.
Malnutrition, hypothermia and disease took their toll, especially among the very old and very young. Although more research is needed to establish the total number of deaths, conservative estimates suggest that some 500,000 people lost their lives as a result of the operation.
Not only was the treatment of the expellees in defiance of the principles for which the Second World War had professedly been fought, it created numerous and persistent legal complications. At the Nuremberg trials, for example, the Allies were trying the surviving Nazi leaders on charges of carrying out "deportation and other inhumane acts" against civilian populations at the same moment as, less than a hundred miles away, they were engaging in large-scale forced removals of their own.
Similar problems arose with the UN's 1948 Genocide Convention, the first draft of which outlawed the "forced and systematic exile of individuals representing the culture of a group." This provision was deleted from the final version at the insistence of the U.S. delegate, who pointed out that it "might be interpreted as embracing forced transfers of minority groups such as have already been carried out by members of the United Nations."
To the present day, expelling states continue to go to great lengths to exclude the deportations and their continuing effects from the reach of international law. In October 2009, for example, the current President of the Czech Republic, Václav Klaus, refused to sign the European Union's Lisbon Treaty unless his country was granted an "exemption" ensuring that surviving expellees could not use the Treaty to seek redress for their maltreatment in the European courts. Facing the collapse of the accord in the event of Czech non-ratification, the EU reluctantly acquiesced.
To this day, the postwar expulsions -- the scale and lethality of which vastly exceed the ethnic cleansing that accompanied the break-up in the 1990s of the former Yugoslavia -- remain little known outside Germany itself. (Even there, a 2002 survey found that Germans under thirty had a more accurate knowledge of Ethiopia than of the areas of Europe from which their grandparents were deported.)
The textbooks on modern German and modern European history I use regularly in my college classroom either omit mention of the expulsions altogether, or relegate them to a couple of uninformative, and frequently inaccurate, lines depicting them as the inevitable consequence of Germany's wartime atrocities. In popular discourse, on the rare occasions that the expulsions are mentioned at all it is common to dismiss them with the observation that the expellees were "got what they deserved," or that the interest of the expelling states in unburdening themselves of a potentially disloyal minority population should take precedence over the deportees' right to remain in the lands of their birth.
Superficially persuasive as these arguments may appear, they do not stand up to scrutiny. The expellees were deported not after individual trial and conviction for acts of wartime collaboration -- something of which the children could not have been guilty in any event -- but because their indiscriminate removal served the interests of the Great Powers and the expelling states alike.
Provisions to exempt proven "anti-fascists" from detention or transfer were routinely ignored by the very governments that adopted them Oskar Schindler, the most famous "anti-fascist" of all who had been born in the Czech town of Svitavy, was deprived by the Prague authorities of nationality and property like the rest.
The proposition, moreover, that it is legitimate in some circumstances to declare in respect of entire populations that considerations of human rights are simply not to apply is an exceedingly dangerous one. Once the principle that certain specially disfavoured groups may be treated in this way is admitted, it is hard to see why it should not be applied to others. Scholars including Andrew Bell-Fialkoff, John Mearsheimer and Michael Mann have already pointed to the expulsion of the Germans as an encouraging precedent for the organization of similar forced migrations in the former Yugoslavia, the Middle East and elsewhere.
The history of the postwar expulsions, though, shows that there is no such thing as an "orderly and humane" transfer of populations: violence, cruelty and injustice are intrinsic to the process. As the former U.S. Secretary of State Madeleine Albright, who fled Nazi-occupied Czechoslovakia as a small child, has correctly noted: "Collective punishments, such as forced expulsions, are usually rationalized on the grounds of security but almost always fall most heavily on the defenseless and weak."
It is important to bear in mind that no valid comparison may be drawn between the expulsion of the Germans and the far greater atrocities for which Nazi Germany was responsible. Suggestions to the contrary -- including those made by expellees themselves -- are both offensive and historically illiterate.
Nonetheless, as the historian B.B. Sullivan has observed in another context, "greater evil does not absolve lesser evil." The postwar expulsions were by any measure one of the most significant occurrences of the mass violation of human rights in recent history. Their demographic, economic, cultural and political effects continue to cast a long and baleful shadow across the European continent. Yet their importance remains unacknowledged, and many vital aspects of their history have not been adequately studied.
Nearly seventy years after the end of the Second World War, as the last surviving expellees are passing from the scene, the time has come for this tragic and destructive episode to receive the attention it deserves, so that the lessons it teaches may not be lost and the unnecessary suffering it engendered may not be repeated.
Videoyu izle: ประวตศาสตรจดเรมตนของชาวยโรปในอเมรกา x Ocylens: EP24 หลงไปในประวตศาสตร (Ocak 2022).