Son çiçek
Ne zaman von Kniprode Order onun içinde ilk kez hikayeler Dış politika ve iç politika kombinasyonunda dengeyi sağlamayı başardı. Kuralının ilk yıllarında, kuvvet ve baskı üzerine kurulu olan komşularla ilişkilere vurgu yapıldıysa, bu uygulamadan uzaklaşmaya başladılar. Ön planda diplomasi vardı. Ve sipariş için en olumlu sonuçları doğurdu. Düzenin kendisi, bir yapı olarak, kendi şehirleriyle birleşmeye başladılar (birbirlerinden uzak dururlardı). Baltık Denizi'nde ticaretin hızlı gelişmesine ivme kazandı. Winrich, komşularına sözlü olarak ispat etmeyi başardığından ve Düzen'in bölgedeki ana devlet olduğunu düşündüğünden, hiç kimse bu sürece müdahale edemedi. Sonuç olarak, Prusya topraklarında manevi şövalye düzeninden gelişen tam teşekküllü bir Teutonik devlet ortaya çıktı. Aslında, Teutonların tüm rakipleri ve rakipleri bu senaryodan memnun kaldılar. Sadece insanları tüketen uzun süren savaşlar somut bir başarıya neden olmadı. Bu nedenle, Polonya kendi iç politik görevlerini çözmek için bu olumlu andan faydalandı. Her şeyden önce, Polonya lideri Büyük Casimir bundan memnun oldu. Teutons'u tüm Polonya'nın ana düşmanları olarak gören babası Vladislav Loketek'in dış politikasını paylaşmadı. Casimir, Prusya devletiyle bir arada yaşamanın da mümkün olduğuna inanıyordu. Doğru, bunun için iddiaları Pomerellia'ya bırakmak gerekiyordu. Fakat "sonsuz barış" uğruna, Casimir böyle bir fedakarlığa hazırdı. Zaten yeterince problemi vardı. Böylece, iç problemleri çözerken, von Kryprode arkadan endişelenemedi.
Büyük ustanın Litvanya ile görünüşte bitmeyen bir savaşı kısa bir süre için askıya alması mümkündü. Her iki devlet de yaralarını iyileştirmek ve iyileşmek için kısa bir zaman aralığına ihtiyaç duyuyordu. Yani, şimdi hiçbir şey (ve hiç kimse engellenmedi) kendi devletliğini kurmaya başlama emri. Ve şövalyelerin temel kalesi aktif ticareti seçti ve bu nedenle - para. İdari sistemin merkezileştirilmesi ve gücün güçlendirilmesi süreci hızlanan bir hızda gerçekleşmeye başladı. Genel olarak, düzen hızlı bir şekilde modern bir devletin özelliklerini almaya başladı.
Daha önce de belirtildiği gibi, Teutonic Order aktif olarak ticaret yapmıştır. Tahıl fazlasıyla yeterliydi. Büyük stoğu, yalnızca kendi hasatlarının pahasına değil, aynı zamanda alt kabilelerden alınan vergiler sayesinde oluşmuştur. Aynısı amber için de geçerliydi. Ticaretten iki yöneticili özel bir organizasyon sorumluydu (Marienburg ve Königsberg'de bulunuyorlardı).
Dıştan bakıldığında, refahın ortaya çıktığı bir tablo, ancak istemeden de olsa, devletçilik, düzen kurma yolunda ilerleyerek kendi ideallerine ve temellerine ihanet etti. Sonuçta, yapıdaki değişiklikler, emrin dayandığı ve ilk şövalyelerin yemin ettiği temellerin gözden geçirilmesini gerektiriyordu. Buna göre, Teuton'lar günlerinin zirvesine ulaştığında, inanılmaz bir düşüş izledi. Fakat düzen çok güçlüydü, bu yüzden parçalanma, daha sonra von Kniprode'un “altın döneminden” sonra fark edildi. Bu arada, genç Prusya devleti yeni tanrı parasının lütfunu yaşadı. Güçlü finansal nehir Vinrih ustaca tarımsal kursa yönlendirildi. Ve meyveler (her anlamda) gelmekte uzun sürmedi. On dördüncü yüzyılın ortasından Teutonik Düzen, Avrupa'nın önde gelen devletlerine güvenle adım attı. Bir süre boyunca, hızla değişen dünyanın derinliklerinde hızla yutulan diğer tüm manevi ve şövalye emirlerin aksine, hayatta kalma kurallarına uyum sağlamayı başardı. Doğal olarak, böyle bir politika ilk önce fetih politikasına bir darbe yaptı, çünkü Almanlar aslında bilinçli olarak onu terk etmeye karar verdi. Ve Teutonların ana özelliği - onların şöhretli ruhu - kırıldı. Durumun paradoksu, kendilerinin o zaman anlamadığıdır. Von Kniprode'un ölümünden sonra onlara farkındalık gelecek.
Ve şimdi Teutons, ana fikir olmadan yaşamanın oldukça mümkün olduğu sonucuna vardı. Sonuç, Prusya'daki putperestlerin neredeyse tamamen boyun eğdirildiğinden ve ele geçirilen topraklardaki Hristiyanlığın hızlandırılmış bir hızla yayılmasından dolayı prensip olarak oldukça mantıklıydı. Şimdi, kutsal savaşın davranışlarıyla ilgili sorunlar vardı. İman için savaşan şövalyeler, artık Hıristiyanlarla savaşmak için dökülen kanı “Mesih'in talebi” ile haklı çıkaramazdı. Ve bu kısır döngüden kurtulmak için, Sipariş paralı askerlere yardım için döndü. Kime ve kime karşı kiminle savaşacağını umursamadıkları için asıl şey paraydı. İlk defa, Sipariş'in von Kniprode Büyük Usta olmadan önce bu uygulamaya tekrar gönderilmesi gerekiyordu. Hristiyanlığı tanıyan Polonyalılar ile bir çatışma çıktığında, 1331'teydi. Doğal olarak, Haçlılar kendilerine karşı savaşmayı reddetti. Genel olarak, dünya görüşündeki “sağ” şövalyelerin ölümcül bir yarık vardı. Ne de olsa, fikir uğruna savaştılar, ama şimdi gitti.
Şövalyeciliğin acılı dönüşüm süreci uzun ve acı verici bir süreçti. Ve von Kniprode onu gizlemeyi başardı. Aslında, semptomları etkileyen, ancak sebebini ortadan kaldırmayan bir ağrı kesici rolünü üstlendi. Ve onunla birlikte Teutons yeni bir uygulamaya başvurdu - toprağı kazanamadılar ama satın aldılar. Bir çıkış yolu olduğu anlaşılıyor, fakat eski oluşum şövalyeleri bu anlaşmaların günah olduğunu iyi biliyorlardı. Evet, Hristiyanlarla savaşmadılar (Tanrı'dan önce temizler), ancak satış / satın alma prosedürleri daha da kötüydü. Kendilerinin önünde günah işlediler, söyledikleri gibi atalarının “ilkelerine” tükürdüler. Genel olarak, siparişin dış kabuğu güzel ve zekiyse, o zaman içinde yavaşça ama kesinlikle çürümeye başladı. Ve büyük usta bu konuda hiçbir şey yapamadı.
Zamanla, Teutons sadece tahıl ve kehribar ticareti yapmaya başladı. Bu listeye birkaç ürün daha eklendi. Buna karşılık, Sipariş ve kentleri kumaş aldı. En aktif ticaret Portekiz, İspanya ve İngiltere ile yapıldı. Hazine dolduruldu, nüfusun yaşam standardı arttı ve bunun sonucunda vergiler arttı. Ancak işletme gelişimini olumlu yönde etkiledi. Örneğin, von Kniprode döneminde, sadece Danzig'de üç düzineden fazla atölye açıldı. Bayındır el sanatları başladı.
Ticaret, en yakın komşularla siyasi ilişkilerin güçlenmesini olumlu yönde etkiledi. Teutonic Order'ın en büyük ticaret şehirleri (örneğin, aynı Danzig ve Königsberg) dedikleri gibi Hansa Birliği'ne “bağlı”. Ve başarı olarak - Hansa'nın Danimarka'ya karşı kazandığı zafer. Resmen, emrin kendisi çatışmaya katılmadı, ancak birliğin parçası olan şehirleri savaşa katıldı. Bu nedenle, Büyük Üstat da savaşın karşısında - çoğu sahnenin arkasında - savaştı. Ve başarı elde etti. Bu nedenle, Danimarka'nın yenilgisinden sonra, Teutonik Düzen tüm Baltık Devletlerinde ana devlet haline geldi.
İmparator Sigismund, Jagiello ve Teutonic Order arasında aracılık eder. 1443 yılı illüstrasyonu
Düzende meydana gelen tüm bu metamorfozların iç hayatı üzerinde güçlü bir etkisi oldu. Başlıca olanlar, idealleri, değerleri ve düşünceleriyle birlikte tüccarlardı. Ama şövalyeler ... şövalyeler, zamanın dışında yaşayan bir tür "eser" olarak algılanıyorlardı. Ve tekrar gerçek olmaları için, emrin orijinal yasalarına uyan davalara ihtiyaçları vardı. Ancak putperestlerin topraklarına yapılacak geziler eski hallerini çoktan yitirdi. Şimdi onlar şövalye olması gereken genç savaşçılar için bir gezinti olarak algılanıyorlardı. Ancak, Teutons bunu yapamadı. Yasaya göre, insanları putperestlerden korumak ve kiliseye cevap vermek zorunda kaldılar. Aksi taktirde, düzen, varlığının anlamını banal olarak yitirmiştir. Daha sonra Litvanya Büyük Dükalığı durumu bir kez daha şiddetlendirdi. Her iki devletin yöneticileri ne kadar uğraşsa da, barış anlaşması hemen iptal edildi. Teutonlar ve Litvanyalılar birbirlerine boğazlarında bir kemik gibiydiler. Prensip olarak, aynı şey şövalyelerin Polonyalılarla ilişkisi hakkında da söylenebilir.
Teutonlar, "Dalları" - Livonian Emri ile hayati bir bağlantıya ihtiyaç duyuyorlardı. Aksi takdirde, genel krallığın oluşumu sorgulandı. Litvanyalılar ve Polonyalılar bunu anladı. Ve komşularında güçlü bir Alman devletine ihtiyaçları yoktu. Bu nedenle, bu ülkeler arasındaki çatışma sadece bir zaman meselesi olarak kaldı. Yüzleşmenin ana arenası, Courland ve Samland'ı birbirine bağlayan dar bir kara şeridi olan Curonian Spit idi. Teutons, rakiplerin herhangi bir zamanda bölgeleri işgal edebileceğinden ve “merkez büro” ile “şube” arasındaki bağlantıyı kesebileceğinden korkuyordu. Fakat eğer Almanlar gerekli bölge için putperestlerle savaşmadan önce, şimdi güçlü ve kurnaz krallar tarafından yönetilen güçlü bir Litvanya'ya karşı çıkıyorlardı. Ancak partilerin birinin kazanması tam olarak uzaktaydı. Katolik Avrupa ise doğuda durumu izledi. Papa, İmparator Charles IV'e şöyle yazmıştı: “Ne tür bir sevgi, Alman Düzeni'nin ne lütuf ve lehine, Hristiyanlığın en güvenilir kalesi, Hristiyan inancının çalışkan gücü ve hristiyan dünyasının gözünde, inançsız ve inançlı fatihi hak Bu düzenin üyelerinin büyük işler ve bizim tarafımızdan herhangi bir öneri öğrenmek burada gereksiz olacaktır. ” Sonra tüm üst (ve nüfus) gücün sonsuza dek sürecek gibi görünüyordu. Prusya devleti, çürüme iç süreçlerini ustaca gizleyerek zirveye ulaştı.
Von Kniprode, Haziran ayının sonunda 1382 yılı sonunda gitmişti. Kendisinden sonra, Avrupa'da kabul edilen güçlü bir devlet bıraktı. Ve onun kuralı "altın çağ" olarak kabul edilir. Fakat Büyük Üstadın ölümünden sonra, düzenin çürüme süreçleri keskin bir şekilde hızlandı. Ve tepeden düşmek çok hızlıydı.
Hikayenin yanında
Von Kniprode'nin ölümünden otuz yıl sonra, Düzen, aslında, artık iyileşemeyeceği güçlü bir darbe aldı. Teutonların ana rakipleri - Litvanya ve Polonya Büyük Dükalığı - ustalıkla yetenekten faydalandı. Şövalyeleri yenmek için bir araya gelip bir darbe vurmaları gerektiğini söylediler. Bu üç eyalet sınırlı bir bölgede çok kalabalıktı.
X Saati 1409'a geldi; “Büyük Savaş” Düzen ile Polonya Krallığı ve Litvanya Büyük Dükalığı arasındaki kombine kuvvetler arasında başladı.
Müttefikler, Düzen’in yetkisi altındaki topraklarını iade etme arzusuyla harekete geçti. Bu nedenle, Polonyalıların, 1343 yılından itibaren anlaşma ile kaybedilen bir bölgeye ihtiyacı vardı. Ve Litvanyalılara, Samogitlerin toprakları, asla Alman ustalarla uzlaşmadı ve defalarca ayaklanmayı gündeme getirdi. Samgeitlerin Teuton'lara çekildiği anlaşma, Rachenzhe'deki 1403'te imzalandı. Ayrıca, Almanlar ve Litvanyalılar, Dobrinsky'nin manevi ve şövalye düzeninin ortaya çıktığı Danzig ve Dobzhinsky topraklarına (Dobrinskaya) sahip olduğu konusunda hemfikir olamazlardı. Durum her yıl daha da ısınıyor. Muhalifler artık hepsi barış içinde "yerleşmek" için gitmiyordu. Er ya da geç Baltık'ta kanlı bir çatışmanın, tarafların her birinin menfaatlerinin uzlaşmaz olarak korunmasından kaynaklanacağı açıktı.
Jan Matejko'nun “Vladislav Yagailo ve Vitovt savaştan önce dua ediyor”
1409'in baharında olan budur. Samgeitler bir kez daha Teuton’lara karşı bir isyan çıkardı. Ve şimdi Litvanya Büyük Dükalığı onların tarafındaydı. Teutonik Düzen, Litvanya topraklarını "ziyaret edebileceğini" belirterek sert tepki gösterdi. Ardından zincir, Almanlara aynı ruhla cevap veren Polonya'ya uzandı. Büyük Üstat Ulrich von Jungingen’in Litvanya ve Polonya’ya savaş ilan etmekten başka seçeneği yoktu. Bu olay altıncı Ağustos 1409'te gerçekleşti. Tabii ki, emrin başkanı, iki güçlü rakibi bir kerede yenme şansının olmadığını anlamıştı. Çıkmanın tek yolu, birleşme şansı vermeden, onları birer birer kırmaya çalışmak. Tabii ki, bu plan yüzde yüz başarıyı garanti etmedi, ancak oldukça umut verici sağlandı. Ve Teutons için savaşın başlangıcı başarılı oldu.
Şövalyeler ilk şey Wielkopolska ve Kujawi bölgesini işgal etti. Burada, Dobzhin'deki kaleyi yıkmayı başardılar, Bobrovniki, Bydgoszcz ve bir dizi başka yerleşim işgal etti. Ve bundan sonra Polonyalılar daha aktif hale geldi ve birçok çatışma sırasında Bydgoszcz kontrolünü yeniden ele geçirdi. Samogitliler Memel (modern Klaipeda) 'da göründüğü gibi orada uyandılar. Bu askeri olaylarda ve sona erdi. Partiler, hepsinin ihtiyaç duyduğu bir barış anlaşması imzaladılar. Bu, anlaşmazlığı kendi elleriyle çözmeye karar veren Roma Kralı Wenzel'in katılımıyla gerçekleşti. Tarafların anlaşması ile yapılan barış anlaşması, Haziran 1410’in yirmi birinci yılına kadar geçerliydi. Ancak herkes, “son kullanma tarihi” sona erdiğinde, savaşın devam edeceğini anlamıştı. Bu nedenle, muhalifler yüzleşmenin kritik aşaması için güç kazanmaya başladı.
Mevcut uyumun “kesinlikle” kelimesinden yana olmadığını fark eden Ulrich von Jungingen, asistanlarını kazanmaya karar verdi. Her şeyden önce, Sigismund Luxemburg - Macaristan Kralı ile sendika anlaşması yapmayı başardı (çok etkileyici bir miktarda üç yüz bin ducat ödeyerek ve Moldovya Prensliği'ne katılım için umutlar gösteriyor). Bu hamle, büyük ustanın Batı Avrupalı liderlerin çoğunu olumlu şekilde kurmasına izin verdi. Alınan parayı "uygulayan" Sigismund, Polonyalılar ile Litvanyalılar arasında diplomatik hileler kullanarak bir kama sürmeye çalıştı. Ve Litvanya Vitovt Büyük Dükü'nün tedavisine başladı. Polonyalı kral Jagiello ile arasında bir çatışmaya neden olması için kendisine kraliyet tacı sözü verdi. Ancak Vitovt provokasyona yenmedi. Böylece, Sigismund sadece gelecek olan kan dökümü için birlikler hazırlayabildi.
Vytautas
Bu arada, Büyük Üstat, Teutonic pankartları altında oldukça etkileyici sayıda işe alınmış asker “kiraladı”. Siparişin parası vardı, bu yüzden ustanın sorusunun maddi yönü şair tarafından özellikle endişelenmedi. Aynı zamanda, von Jüngingen “spam” ı, Hristiyan ülkelerden gelen diplomatlarla doldurdu, ki (hayır, para kazanmanın gerçek bir yolunu sunmadı) Polonya ve Litvanya başkanlarına çamur döktü; Bütünlük için Yagailo ve Vitovt'un aynı şeyi yaptığını ve bütün köpekleri Almanca'ya asmaya çalıştığını söylemeye değer. Ulrich bu bilgi savaşında daha başarılıydı. Gerçek şu ki, mesajlarını nakit hediye ile destekliyor. Bu nedenle, yukarıda bahsedilen Wenzel, anlaşmazlığın emri tarafında da konuştu. Büyük ustadan bir “asansör” alan Samogitia’ın haçlıların ülkesi olduğunu ve tüm susuzlukların kendisine olan taleplerini bırakmaya mecbur olduğunu açıkladı. Doğal olarak, Litvanya buna kesinlikle karşı çıktı. Açıkçası “ıslık çalmanın” çok tehlikeli olduğunu fark eden Wenzel, Teutons'a Yagailo'yu Dobzhinsky topraklarına geri göndermesi için çağrıda bulundu. Von Jöngingen bu durumla aynı fikirde değildi. Bu arada Vitovt, ince hesaplamalar ve ustalıkla oynanan diplomatik bir parti sayesinde, Livonian Düzenini yaklaşmakta olan savaştan ayırmayı başardı. Bu nedenle, büyük dük bir süredir “şubenin” başlangıçta “merkez ofisine” yardım edeceğinden endişelenemezdi. Genel olarak, yılan olabildiğince dolandı.
1409'in sonunda, Yagailo ve Vitovt, Teutonlarla olan savaşta temas noktaları bulmayı başardılar. Yalnız davranmazlar, böylece herkes battaniyeyi kendine çekmeye çalışır, ancak kuvvetleri birleştirir. Yagaylo ve Vitovt, birliklerinin başarının ana anahtarı olduğunu anladılar. Ve birleşmiş güçlü ordu, derhal Marienburg'a gidecek. Kral ve prens, kararın doğrudan kalbine saldırmaya karar vererek, makul şekilde karar verdiler.
İlginçtir ki, ne von Jüngingen ne de komutanları, bir Polonya-Litvanyalı yumruğunun çenelerine uçtuğunu tahmin etmişlerdir. Almanlar, rakiplerinin iki cepheden bir saldırı başlatacaklarına inandılar, bu yüzden bir istilaya hazırlanmaya karar verdiler. Varsayımlarına göre, Polonyalılar Vistula'da görünüp Danzig'e gidecekti ve Litvanyalılar Ragnit'e doğru ilerleyecekti. Ulrich von Jungingen, emrin kuvvetlerini, ordunun düşmanın görünüşüne her yönden hızla tepki gösterebileceği Shvets kalesine (şimdi - Swiecie) yakınlaştırmaya karar verdi. Bu durumda, Büyük Üstat, etkileyici kuvvetlerin, devletin doğusunda bulunan kalelerde dağılımını emretti. Polonya-Litvanyalı istihbarat Jagiello ve Vitovta'ya Almanların niyetlerini anlattı ve von Jüngingen'i “hayal kırıklığına uğratmamaya” karar verdiler. Bu nedenle, sınır topraklarında birkaç gösterici baskın düzenledi. Bu hamle Teuton'ları kaygılandırmaya devam etti. Ancak, savaş 1410 baharının sonuna kadar aktif aşamaya girmedi. Büyük Dük ordusu Grodno'da toplandı ve Tatar süvari de dahil olmak üzere müttefikleri de katıldı.
Jan Matejko. "Grunwald Savaşı". 1878
Haziran ayının başlarında, Polonya ordusu, Litvanya ve müttefikleri Cherven şehri yakınında birleşti. Ve bundan sonra birleşik kuvvetler düzenin kalbine gitti - Marienburg. Birkaç çatışmadan sonra, Büyük Savaşın ana savaşı Temmuz ayında gerçekleşti. Yılın onbeşinde 1410, Grunwald yakınında, Teutons ve muhalifleri belirleyici savaşta çarpıştı.
Teutonlar önce savaş alanına geldi. Ulrich von Jungingen, düşmanın rotasını tahmin edebildi ve yolunu tıkadı. Zamanında, büyük usta ustaca emretti. Pozisyonlar güçlendirildi, tuzaklar hazırlandı ("kurt çukurları"), topçular kuruldu, ayrıca tatar yaylı okçular da vardı.
Teutonların belirleyici savaşında kendine güven toplandı. Jagiello rakibinden daha akıllıydı. Başarısız olmadı ve ilk Alman durumuna saldıran Vitovt. Savaş sırasında, Teutonlar, Litvanyalıları ezmeyi başardıklarını düşünerek, geri çekilen düşmanın ardından koştu. Bu sadece bu kovalamaca savaş sırasını yok eden birçok şövalye için sona erdi, ölümcül. Etrafları sarıldı ve kesildiler. Vitovt'un düşmanları tuzağa düşürmek için çekilmek için özel olarak bir işaret verdiği bir versiyon var. Mesela, Altınordu'dan ödünç aldığı bu taktik harekat. Doğru ya da değil - önemli değil. Asıl şey sonuçtur. Ve Litvanyalılar lehine idi. Karşılık gelenler ve askerler Jagiello. Teutonların Polonyalılarla olan savaşı özellikle şiddetli çıktı, ancak ikincisi daha güçlü hale geldi. Jagiello'nun lehine son dönüm noktası, büyük ustanın ve komutanlarının ölümünden sonra gerçekleşti. Bundan sonra, düzen ve ordusu, gücünü ve moralini kaybetti, geri çekilmeye başladı.
Sonuç olarak: sipariş bir kırma yenilgisine uğradı. Toplamda, Tekilton ordusunun yaklaşık üçte biri savaş alanında kaldı. Müttefikler, önemli bir zafer kazanmalarına rağmen, bunun için çok yüksek bir bedel ödediler. Fakat yine de Jagiello ve Vitovt, orijinal plandan vazgeçmemeye karar verdi ve Marienburg'a yaklaştı.
Geri kalanlar üç gün sürdü, ardından hırpalanmış ordu Teutonic başkentine yöneldi. Marienburg'un duvarlarında, Jagiello ve Vitovt yirmi beşinci Temmuzdaydı. Onlar işe yaramadı ki kaleyi yakalamak. Başarılı değil ve sonraki girişimler. Yerleşik Almanlar savunmasını hızlı bir şekilde sürdürdüler. Sonunda, iki ay süren kuşatma kaldırıldı. İlginç bir şekilde, müttefikler tam ölçekli saldırıyı tamamlamaya cesaret edemediler. Çok iyi anladılar ki, bir Pyrric zaferinin olasılığının çok büyük olduğunu anlamıştı. Sadece Jagiello ve Vitovt'in kararsızlığının o zamanki emri tamamen yenilgiden kurtarmadığını söylemeliyim. Komutan Sveze Heinrich von Plauen önemli bir rol oynadı. Ezilmiş Teutonik birlikleri birleştirmeyi ve onları paniklenen şehrin savunması için hazırlamayı başardı. Durum kritik olduğu için, Marienburg sakinlerinin (ve diğer yerleşim yerlerinin) bir kısmı, “ayakkabılarını değiştirdi” dedikleri gibi, Yagailo'ya bağlılık sözü verdi. Ve von Plauen, emrin son umudu olarak hareket etti. Ve göreviyle başa çıktı. Ve Kasım ayında 1410, von Plauen yeni büyük usta oldu.
Şubat ayında, 1411, rakipler Torun şehrinde bir barış antlaşması imzaladı. Emir, daha önce ele geçirilen toprakları iade etti ve tazminatı da ödedi. Litvanya Büyük Dükalığı Çimentoyu resmen güvence altına aldı.
Kurtuluş von Plauen'ın başkenti, Düzen'in son düşüşünü geciktirdi. Yayılma devletin içinde başladı. Büyük Üstat zaten 1414’te geri çekilmek zorunda kaldı. Alman tarihçi Heinrich von Treychke şunları yazdı: “... devlet hayatının tek kolu güç, şövalyelerine daha fazla bir şey ifade etmiyordu ve Plauen’in çöküşüyle düzenin ahlaki yenilgisine hizmet ediyordu.”
Bir sonraki grev onbeşinci yüzyılın ortalarında emri aldı. Prusya ittifakının 1440'ta ortaya çıkması, tarihte “Onüç Yaşında” olan yeni bir savaşı kışkırttı. Teutons yine yenildi. Fakat bu sefer "kolay korku" dan kurtulmak. 1466’te, Düzen’in kendisini Polonya’nın bir kılıcı olarak kabul ettiği bir barış anlaşması imzalandı. Ancak bu olaydan dokuz yıl önce bile, Teutons'un başkenti Königsberg'e taşındı, çünkü savaş sırasında Marienburg Polonyalı kral Casimir Jagiellon'a satıldı. Ve muzaffer bir şekilde Emri'nin eski başkentine Haziran 1457'te girdi.
“Grunwald Savaşı'ndan Sonra”, A. Mucha, 1924
Fakat bir şekilde veya başka bir sırada, Sipariş 1525'e kadar "gıcırtı" yapmayı başardı. Ve sonra Büyük Üstat Albrecht Hohenzollern, Protestanlığa döndü, Prusya topraklarının laikleştirildiğini açıkladı ve Büyük Üstat olarak istifa etti. Martin Luther tarafından geliştirilen ve Polonya tarafından desteklenen plan çalıştı. Prusya, emrin yerine geldi ve emrin başkenti Bad Mergentheim'e taşındı. Aslında, bu Teutonların hikayesi ve tamamlandı. Emir resmen var olmaya devam etse de, artık hiçbir rol oynamadı. Ve resmen 1809'te çözdüler.
* * *
Ancak, zaten 1834'ta, Teutonic Order aniden canlandı. Bu reenkarnasyon, Avusturya imparatoru Franz I tarafından aktif olarak desteklendi. Fakat elbette, geçmişin doruklarına ulaşamadı. Evet, aslında denemedim, çünkü haklar ve fırsatlar konusunda çok kısıtlı kaldım. Bu nedenle, yeni Teutons her şeyi sıfırdan başlattı. Uzak on ikinci yüzyılda olduğu gibi, düzen yardım ve hastaların tedavisi aldı.
Königsberg'deki Eski Kent'teki Pregel ve Kraliyet Kalesi'nin manzarasını
Naziler iktidara geldiğinde, Düzen tekrar sona erdi. Tasfiyesi kararnamesi sadece 1947’te resmen iptal edildi. İlk önce Almanya ve Avusturya'da göründü. Ardından (Sovyet bloğunun çöküşünden sonra), Teutons, Çek Moravia ve Bohemya'da, Slovenya'da ve diğer bazı Doğu Avrupa ülkelerinde şubeler açtı. Amerika Birleşik Devletleri'ne gittiler. Grand Master'ın ikametgahı Viyana'dadır. Emrin kütüphanesi, hazinenin yanı sıra burada da tutulur. Şövalyelerin sıradaki yeri kız kardeşler tarafından alındı. Rahibeler, Avusturya Vries şehrinde bir hastaneye ve Köln'de bir sanatoryuma hizmet etmektedir. Kız kardeşler ayrıca birkaç Alman ve Avusturyalı ilin de tıp kurumlarında çalışıyor.
Sonuç olarak, düzenin başkentleri hakkında birkaç kelime. Koenigsberg, Rus Kaliningrad'a döndü. Doğu Prusya kenti ve illeri, II. Dünya Savaşı'nda Almanya'nın yenilgisinden sonra Sovyetler Birliği'ne gitti. Ve modern isim 1946 yılında göründü.
Marienburg gelince, Polonyalı kral şehre gittikten sonra, 1772 yılına kadar hükümdarların konutlarından biri olarak kaldı. Ancak kalenin düşüşü, İsveçliler'in işgalinden sonra daha erken başladı. Nişanın ve eski Nazilerin başkentini hatırladım. II. Dünya Savaşı sırasında Marienburg tamamen tahrip edildi.
Yeniden yapılandırılmış Marienburg
Ancak Polonyalı yetkililer kaleyi restore etti. 2016'tan sonra katedral yeniden inşa edildi.