Apartmanın demir kapısı kapanırken çıkardığı ses yüzünden Arnavut kaldırımlı Kadıköy yokuşlarından birisi uykusundan zıplamasın diye kapıyı yavaşça örttü. İnce ince yağsa da havayı griye boyayan bulutlardan akan yağmur damlaları, kaldırımları boyamıştı bile. Kendi kalp atış sesinin her adımıyla beraber belli bir ritme oturan topuk sesine karıştığı bir sabahta Sezgin, Kadıköy’ün insanı rıhtıma eriştiren yokuşlarından birinden iniyordu.