The Nature Conservancy aracılığıyla Jay Fleming tarafından sağlanan tarihsiz bir görüntüde, bilim adamları ve gönüllüler ilkbaharda Virginia’daki kıyı koylarından sonbaharda tortuya ekilmek üzere tohum topluyorlar. Deniz çayırlarını eski haline getirmek, kıyı topluluklarının hem emisyonları yakalayarak hem de etkilerini azaltarak iklim değişikliğini ele almak için kullanabilecekleri araçlardan biridir. [Jay Fleming, The Nature Conservancy aracılığıyla The New York Times aracılığıyla]
Kıyı şeritlerini destekleyebilir, hızla savrulan dalgaların gücünü kırabilir, balıklara, kabuklu deniz hayvanlarına ve göçmen kuşlara barınak sağlayabilir, suyu temizleyebilir, dünyadaki karbondioksitin %5 kadarını depolayabilir ve kısmen okyanusa oksijen pompalayabilirler. bildiğimiz şekliyle dünya üzerinde yaşam mümkün.
Bu mucize makineler en son parlak teknoloji icadı değil. Daha ziyade, doğanın en eski çiçek kreasyonlarından biridir: deniz çayırları. Antarktika hariç her kıtanın kıyı şeridine demirlemiş olan bu bitkiler – ve bunlar filizlenen, çiçek açan, meyve veren ve tohuma giden algler değil bitkilerdir – gezegende zaten var olan en güçlü ama habersiz iklim çözümlerinden biridir.
Deniz çayırını eski haline getirmek, kıyı topluluklarının hem emisyonları yakalayarak hem de etkilerini hafifleterek iklim değişikliğini ele almak için kullanabilecekleri bir araçtır; iş, bilim, kültür ve politika liderleri Perşembe ve Cuma günleri Güney Kore’nin Busan kentinde toplanırken tartışılan konular arasında yer alıyor. , bir New York Times konferansı için, “Yeni Bir İklim.”
Dünyanın dört bir yanında bilim adamları, sivil toplum kuruluşları ve gönüllüler, deniz çayırlarını eski ihtişamlarına kavuşturmak için, hatta hasar gördüklerinde veya yok olduklarında geride kalan çorak, çamurlu diplerden çok daha geniş ve görkemli bir hale getirmek için çalışıyorlar.
Virginia’da, İngiltere’nin bazı bölgelerinde ve Batı Avustralya’da, diğer yerlerin yanı sıra, kendini adamış araştırmacıların ve yurttaş bilim adamlarının yardım elleriyle, deniz çayırları geri geliyor. Beraberlerinde daha temiz sular, daha ahırlı kıyılar ve eskiden orada gelişen hayvanlar ve diğer organizmaları getiriyorlar. Taraftarları, yine de deniz çayırının hak ettiği ilgiyi görmediğini söylüyor.
Tam olarak ne kadar deniz çayırının kaybolduğunu bilmek imkansız, çünkü bilim adamları başlangıçta ne kadar olduğunu bilmiyorlar.
Küresel kıyı ekosistemlerinin yalnızca yaklaşık %16’sı bozulmamış kabul ediliyor ve deniz çayırları en çok etkilenenler arasında. Woods Hole Oşinografi Enstitüsü’nde deniz kimyası ve jeokimya alanında yardımcı bilim insanı olan Matthew Long’a göre, son birkaç on yılda dünyadaki deniz çayırlarının üçte birinin kaybolduğu tahmin ediliyor. Long, “Küresel olarak, her 30 dakikada bir futbol sahası deniz çayırı kayboluyor” dedi ve “ve her yıl artan bir oranda yaklaşık %5 ila %10 kaybediyoruz.”
Long, “Deniz çayırları küresel stres faktörlerinden olumsuz etkilenir: oksijensizleşme, okyanus asitlenmesi ve ısınma sıcaklıkları,” dedi Long. Ancak, yerel stresörler de, büyük ölçüde tarımsal akış ve atık sudan kaynaklanan besin kirliliği ve ardından deniz otu gibi diğer bitkileri (ötrofikasyon adı verilen bir süreç) boğan müteakip alg çiçeklenmeleri ve ölümleri şeklinde, solmalarında rol oynamıştır. ) ve sonra, ayrıştıkça sudaki tüm oksijeni alırlar (hipoksi).
İklim değişikliğinin etkileri ve artan insan etkileri son birkaç on yılda deniz çayırı kaybını hızlandırmış olsa da, bu yeni bir hikaye değil.
Virginia’nın Doğu Kıyısında, Ağustos 1933’te şiddetli bir fırtına, yok edici bir hastalık ve defne deniz tarağının aşırı hasat edilmesinin ardından, bir zamanların engin eelgrass çayırlarından geriye kalanları silip süpürdü. Nature Conservancy’nin Volgenau Virginia Sahil Koruma Alanı’ndan bir bilim adamı olan Bo Lusk, bazıları kıyının Chesapeake tarafından kucaklanan kısmında kalmasına rağmen, (Eelgrass bir deniz yosunu türüdür.) Onlarca yıldır kıyının okyanus tarafında yılanbalığı yoktu, dedi. Koy.
Bölgede büyümüş olan Lusk, bir çocukken, kıyıların hayatla dolu olduğunu hatırlayan büyükannesinden gür yeşil yılanbalığı halılarının hikayelerini duydu – ta ki bitene kadar. Ancak daha sonra, 1997’de birisi, kıyının okyanus kıyısında, muhtemelen Maryland’den güneye sürüklenen ve Virginia’daki misafirperver bir mahalleye yerleşen tohumlardan bazı yılanbalığı yamaları gördüğünü bildirdi.
Birkaç yıl süren deneylerden sonra, Virginia Deniz Bilimleri Enstitüsü’nden bir bilim adamı olan Robert Orth, dünya çapında kullanılan yöntemlere benzer şekilde, deniz çayırını eski haline getirmek için son derece başarılı bir yöntem geliştirdi: yaz boyunca sayın ve işleyin ve sonbaharda tortuya ekin.
Lusk’a göre, Volgenau Virginia Sahil Koruma Alanı’ndaki restorasyon çabalarının başladığı 2003 yılından bu yana, bilim adamları ve diğerleri yaklaşık 600 dönümlük tohum ektiler ve deniz yosunu şu anda 10.000 dönümlük alanı kaplıyor. Rezervin yöneticisi Jill Bieri, bu yılın ilerleyen saatlerinde Nature Conservancy’nin, bu restorasyon çabasına dayanarak deniz çayırı için ilk doğrulanmış mavi karbon kredisini satmayı umduğunu söyledi.
Bununla birlikte, Virginia projesinin başarısını dünya çapında yeniden yaratmak biraz zor oldu. Lusk, “Bunu herhangi bir yerde yapamazsınız,” dedi. “Doğa Koruma, 50 yıl önce bu arazi koruma işine başlamasaydı, onu korumak için sahilin bazı kısımlarını satın almasaydı, muhtemelen şu anda sahip olduğumuz su kalitesine sahip olmayacaktık ve bu böyle olmayacaktı. başarılı.”
Lusk, Seagrass restorasyonunun onlarca yıllık taahhüt gerektireceğini söyledi. Galler’deki Swansea Üniversitesi’nde biyobilim profesörü ve deniz çayırı restorasyonu üzerinde çalışan bir İngiliz STK olan Seagrass Projesi’nin kurucusu ve baş bilim sorumlusu Richard Unsworth, çalışmanın önemli bir kısmının tüm ekosisteme verilen uzun vadeli vaat olduğunu söyledi. – deniz çayırları, aynı zamanda topluluktaki insanlar.
“Balıkçıların eylemleri, tekne sahiplerinin görüşleri, su kalitesiyle ilgili sorunlar – bunların hepsi karmaşık bir sosyo-kültürel durumun parçası olabilir ve uzun vadede bu inanılmaz bir başarı olacak, ancak bu yavaş bir süreç. Unsworth, bir şey yerleştirdiğiniz ve sonra onu kurtardığınız bir gümüş mermi değil, dedi.
Milyonlarca tohumun toplanması ve ekilmesi çok fazla çalışma gerektirdiğinden, toplum katılımı deniz çayırının başarısı için gerekli bir parça olmuştur. Seagrass Projesi için bu aynı zamanda, araştırmacıların deniz çayırlarının kapsamını ve türlerini tam olarak haritalandırmasına yardımcı olmak için kullanıcıların vahşi doğada deniz çayırı fotoğrafları yüklemesine olanak tanıyan (daha sonra bilim adamları tarafından doğrulanan) bir web sitesi ve uygulamanın, Seagrass Spotter’ın geliştirilmesi anlamına geliyordu. küresel olarak deniz çayırlarının haritalanması oldukça düzensiz olduğundan, dünyanın her yerinde.
Ancak haritasını iyi bir şekilde çıkarmış olduğu yerlerden biri, Batı Avustralya sahilinin ücra bir bölümü olan Shark Bay’dir ve burada 10 farklı çayırdan alınan deniz çayırlarının aslında sadece bir bitki, muhtemelen dünyanın en büyüğü olduğu keşfedilmiştir.
Batı Avustralya Üniversitesi’nden evrimci bir biyolog olan Elizabeth Sinclair, deniz çayırının 3000 yıldan fazla bir süredir büyüdüğünü ve hem bitki maddesinde hem de tortuda karbon biriktirdiğini söyledi.
Ancak bir tahmine göre, 2010-11’deki aşırı deniz sıcak dalgası sırasında, deniz çayırı örtüsünün (kumun üzerinde görünen kısmı) yaklaşık üçte biri öldü ve 9 milyon ton kadar karbon saldı.
Geçtiğimiz on yıl boyunca, Sinclair ve meslektaşları, bilim adamlarının yanı sıra Malgana halkının, Yerli Avustralyalıların yardımı olmadan doğal olarak geri geldiği ve muhtemelen asla geri dönmeyeceği yerler olan deniz çayırının geri kazanılması üzerinde çalışıyorlar. korucu olarak çalışmak.
Lusk, ister Virginia kıyılarının eğri büğrü su yollarında, ister Galler’in kayalık kıyılarında, ister Batı Avustralya’nın uçsuz bucaksız körfezlerinde olsun, ısınma sıcaklıklarına ve değişen okyanus kimyasına rağmen, tam bir restorasyonu imkansız kılan, yine de yapmaya değer bir iş olduğunu söyledi.
Lusk, “Bunu yapmamız için pek çok mantıklı neden var,” dedi. “Karbon depolaması harika, kıyı şeridi koruması, diğer tüm şeyler harika ve bunu kafanızda bilebilirsiniz, ancak suya girip gerçekten bu sistem içinde biraz zaman geçirene kadar, duygusallığa sahip değilsiniz. bağlantı.
“Depolanmış karbon olmasaydı bunu yapmaya devam ederdim. Orada olmak doğru hissettiriyor.”