Tiyatronun en önemli özellikleri, herhangi bir iş ya da performans için ortak olan unsurlarla yakından ilgilidir. Tiyatro terimi, kökenini Yunanca " theatron " kelimesiyle ifade eder.
Bu nedenle, başlangıçta, tiyatro hem bir yere hem de belirli bir algı biçimine işaret ediyordu. Günümüzde, tiyatro kavramı şunlara atıfta bulunabilir: bir bina, bir aktivite ('gidiyor' veya 'tiyatro' yapıyor), bir kurum ve bir sanat formu.
Tiyatro, izleyiciyi canlandırmak ve heyecanlandırmak isteyen konuşmalar, jestler, manzaralar, müzik, sesler ve gösterilerin bir birleşimini kullanarak, canlı izleyici önünde öykülerin performansı ve temsili ile ilgili manzara sanatının da koludur.
Akıl aynı zamanda tiyatroda da önemli bir rol oynar, çünkü bu sanatsal ifade izleyicinin algısına ve hayal gücüne göre deşifre edilir.
Bütün oyunlar bu sanatı karakterize eden ortak unsurlara sahiptir. Daha sonra, en göze çarpan özellikleri daha ayrıntılı olarak görebileceksiniz.
Tiyatronun 15 karakteristik öğesi
1- Arsa
İşinde olan budur. Bu eylemi ifade eder. Olayların organizasyonu veya bir oyundaki sahnelerin seçimi ve sıralaması. Aristoteles’e göre, bu, hammaddeyi ve tarihin bileşenlerini oluşturan olayların elden çıkarılmasını ifade eden soyut bir kavramdır.
Arsa, bu olayların tutarlı bir bütün halinde yapılandırılma şeklidir. Orijinal sipariş düzenlemesi değiştirilirse, yeni bir çerçeve oluşturulur. Tiyatroda iki tip arsa hakimdir. Sonra, ana özellikleri ve farklılaştırıcı unsurlar:
Çözünürlük ekran
- Arsa, hikayenin sonuna, sonuna veya doruğa yakın bir noktada başlar.
- Kısa bir zaman alanını kapsar.
- Birkaç sağlam ve genişletilmiş sahne içerir.
- Sınırlı bir bölgede, bir oda veya bir evde meydana gelir.
- Karakter sayısı oldukça sınırlıdır.
- Birkaç ikincil çerçeve var.
- Etki alanı, sebep-sonuç zincirinde ilerler. Karakterler ve olaylar, neredeyse kaçınılmaz olan bir dizi mantıksal gelişim dizisi ile yakından bağlantılıdır.
Vahiy arsası
- Arsa, hikayenin başlangıcında nispeten erken başlar ve bir dizi eylemde ilerler.
- Uzun süreler kapsar.
- Çok kısa ve parçalanmış sahneler veya kısa ve uzun sahneler arasındaki geçiş.
- Bütün bir şehri ve hatta birkaç ülkeyi kapsayabilir.
- Karakter bolluğu.
- Sıklıkla birkaç eylem ipliği, birkaç paralel hikaye ile işaretlenir.
- Sahneler birbiriyle ilişkili. Bir olay birkaç nedenden kaynaklanabilir veya belirgin bir sebep olmamasından kaynaklanabilir, ancak bu durum bir koşullar ağında ortaya çıkar.
2- Tema
Konu işin eylemine atıfta bulunurken, tema işin anlamını ifade eder. Bazen, başlıkta açıkça belirtilmiştir.
Diğer zamanlarda, oyun yazarı sesi olarak hareket eden bir karakter ile diyalog yoluyla ilan edilebilir. Bazen, konu daha az belirgindir ve yalnızca işin içeriğini analiz ettikten sonra ortaya çıkar.
3- Karakterler
Onlar, çalışmadaki aktörler tarafından temsil edilen insanlar, hayvanlar veya fikirler. Yapısal açıdan, karakterler olayda komploda meydana gelebilecek motivasyonları sağlayan eylem aracılarıdır.
Her karakter kendi kişiliğine, yaşına, görünümüne, inançlarına, sosyoekonomik geçmişine ve diline sahip olmalıdır. Çalışmalarındaki işlevlerine göre bazı karakter türleri ana hatlarıyla belirtilebilir:
- Kahramanı : Ana karakter.
- Antagonistik : Kahramanın baş rakibi.
- Meslektaşları : Ana karakterin bazı yönlerini benzer veya farklı koşullar veya davranışlarla ortaya çıkarın.
4- Senaryo veya Metin
Bu, tiyatro performansının başlangıç noktasıdır. Oyunun yaratıldığı metin. Bir oyunda diyalog, sahne yönleri, karakterlerin açıklamaları ve benzerlerinden oluşur. Drama yazarının yazdığı ve karakterlerin yorumladığı kelimeleri ifade eder.
5- Cinsiyet
Çalışmanın ayırt edici sınıfı. Cinsiyet, "kategori" veya "tür" anlamına gelen Fransızca bir sözcükten gelir. Türün seçimi, yazarın konuya bakış açısını yansıtır.
Tiyatroda şu tür eserler genellikle temsil edilir: trajedi, komedi, melodram ve trajikomedi. Bu türlerin her biri, stil ve içerik bakımından aşağıdaki alt bölümlere ayrılabilir:
trajedi
Ciddi, karmaşık ve konuyla ilgili bir eylemin taklididir. Bu trajedi, doğası gereği ciddidir ve derin problemlerle uğraşır. Bu derin problemler evrenseldir ve eyleme tanıklık ederek izleyicide merhamet ve korku uyandırır.
komedi
İzleyiciyi güldürme vizyonu var, genellikle fiziksel ve enerjik. Sunulan karakterlerin davranışları saçma ve bazen saçma. İzleyicide toplumun davranışının düzeltilmesini teşvik eder.
melodram
Bu, felaketin draması, kahramanın kontrolünün dışındaki koşullar arsanın önemli olaylarına neden oluyor. Kahramanın suçluluk ve sorumluluk yönleri ortadan kaldırılmıştır.
Kahramanı şartların kurbanı. Melodrama'nın katı bir ahlaki yargılama anlayışı vardır. Sunulan tüm konular iyi tanımlanmış bir şekilde çözümlenmiştir. İyi karakterler ödüllendirilir ve kötü karakterler cezalandırılır.
trajikomedi
Yaşamın kendisinin bir yansımasıdır, önceki tüm türleri içerir. Yargılama ya da mutlak yargılama yapma niyetinde değildir. Karakter ilişkilerine odaklanır ve toplumu sürekli bir akış halinde gösterir.
6- Kostüm ve Makyaj
Bir karakteri yeniden yaratırken oyuncuları karakterize etmeye yarayan unsurlardır.
dolap
Sahnede bir oyuncu veya icracı tarafından kullanılan giysi ve aksesuarları ifade eder. Eski Yunanlılar, her karakter için özel kostümler geliştirmede öncü olmuşlardı. Bu sanat, orta çağın canlanmasına ve sarayın harika marşlarını temsil etmeye hizmet ediyordu.
makyaj
Görünüşünün belli bir role adapte olması veya doğal ışıklandırmanın etkilerini telafi etmesi için bir aktörün fiziksel görünümünün değiştirilmesinde kozmetiklerin kullanılmasıdır.
Makyaj sanatı, elektrik ve gaz aydınlatmasının getirilmesiyle devrim yarattı ve şimdi oldukça teknik bir uygulama haline geldi.
7- Işık ve ses efektleri
Işıkların yerleştirilmesi, yoğunluğu ve renginin yanı sıra ses efektleri de, yönetmenin atmosferi, havayı veya bir sahnedeki hissi iletmesine yardımcı olur.
Aydınlatma, ilk kez Rönesans döneminde, mum ve yanıcı sıvıların kullanımıyla iç mekan performansları yapıldığında, tiyatro yapımının önemli bir özelliği olarak kabul edildi.
Aydınlatma teknolojisindeki önemli yenilikler arasında zemin lambalarının tanıtılması, ışık huzmelerinin yoğunluğunu arttırmak için reflektörlerin kullanılması ve 1876'da oditoryumdaki ışıkların koyulaşması yer alıyordu.
19. yüzyılın başında gaz aydınlatmasının gelişimi, söz konusu tehlikelere rağmen önemli bir ilerlemeyi temsil ediyordu. Elektrikli aydınlatma kullanımı 1879'da San Francisco'daki Kaliforniya Tiyatrosu'nda başladı.
Günümüzde modern tiyatrolardaki aydınlatma sistemleri, tüm sistemin aydınlatmasını koordine edebilen oldukça karmaşık bilgisayarlı panolarla kontrol edilmektedir. Son zamanlarda yapılan diğer yenilikler ultraviyole ışık, lazer ve holografi deneylerini içeriyor.
Ses efektleri, bir oyunda bir sahneye eşlik etmek için üretilen, bilgisayarlar tarafından veya sahnenin içindeki ve dışındaki aktörler tarafından üretilebilecek seslerdir.
8- Yönetmen
Toplam üretim birliğinden ve sanatçıların çabalarını koordine etmekten sorumlu olan kişidir. Yönetmenin çalışması, bir oyunun yapımında merkezi bir rol oynamaktadır, çünkü tüm katılımcılar için yapım vizyonunu belirleyen yönetmendir.
Yönetmenin bir yapımın birçok karmaşık parçasını bir araya getirme zorluğu vardır: senaryo, oyuncular, kostümler, aydınlatma, ses ve birleşik bir bütün olarak müzik. Bir yöneticinin bu görevi yerine getirmesi için:
- Senaryoyu yorumla.
- Tasarımcılar ile işbirliği yapın.
- Denemeleri planlayın.
- Provalar sırasında aktörleri çalışmalarında yönlendirin.
Yönetmenin çalışması genellikle montajın konusu olan senaryonun detaylı bir çalışmasına ve analizine dayanır. Senaryonun dikkatlice okunması, yönetmenin oyun yazarı niyetleri hakkında bireysel bir görüş geliştirmesine yardımcı olur. Algınız, üretimin herhangi bir yönünü etkileyecektir.
Yönetmenler ayrıca senaryodaki karakterleri inceler ve oyuncu seçimi için hayati olan fiziksel ve psikolojik özellikleri hakkında mümkün olduğunca fazla bilgi toplarlar.
9- İzleyici
Çalışmayı gören bir grup insan. Birçok oyun yazarı ve oyuncu, halkın tiyatronun en önemli unsuru olduğunu düşünür, çünkü bir oyun yazma ve üretme çabası izleyicinin eğlencesi içindir.
Tiyatroda tercümanlar izleyiciyle doğrudan bir arada olduklarından, dairesel bir enerji akışı üretildiğinden, oyuncu izleyiciyi etkiler ve bunun tersi de geçerlidir. Bu etki, tiyatronun toplumsal bir olay olması gerçeğiyle çoğalır.
Grup deneyimi vazgeçilmezdir, çünkü grup bireyin yaşadığı duyguları güçlendirir ve kolektif bir vicdan yaratır. Bir grup insan sahnede olanlara benzer şekilde cevap verdiğinde, başkalarıyla olan ilişkileri yeniden onaylanır ve güçlendirilir.
Oyuncularla izleyiciler arasındaki ayrımın derecesi, geleneksel tiyatroyu katılımcı tiyatrodan ayıran şeydir.
Birincisinde, halk eylemden ayrılırken işe katılmak için hayal gücünü kullanır. İkincisi, oyuncular kişisel gelişim veya kolektif terapiyi vurgulayarak, yerleşik ve doğaçlama bir senaryoyu izlemeye çalışan izleyicilerle etkileşime giriyor.
Tiyatroda, izleyicilerden pek çok hayali dünyayı kabul etmeleri istenir. Bu hayali alemleri farklılaştırmanın bir yolu, onları gerçekçi ve gerçekçi olmayan tiyatro denilen şeye bölmektir.
On dokuzuncu yüzyılın sonunda Avrupa tiyatrosunun baskın şekli haline gelen gerçekçilik, izleyicinin yaşam olması gerektiğini varsaydığı kadar hayatı yeniden yaratmaya çalışıyor. Gerçekçilikçilik, diğer yandan, gözlenen gerçekliği aşmaya ve yaşamın akılda olan kısmını sunmaya çalışır.
Ancak, bu iki yaklaşımın karşılıklı olarak dışlayıcı olduğunu varsaymak bir hatadır. Çoğu tiyatro gösterileri gerçekçi ve gerçekçi olmayan unsurların bir karışımını içerir.
10- Senografi
Arsanın geliştirildiği ortamı yeniden yaratmaya hizmet eder, kümenin aşağıdaki amaçları vardır:
- Üretimin tonunu ve stilini ayarlayın.
- Saati ve yeri ayarlayın.
- Gerçekçiliği gerçekçilikten ayırın.
- Peyzajı diğer unsurlarla koordine edin.
- Sahne alanı ve sahne dışı alanın sınırlarını ele alın.
Tüm bu hedefler, yönetmen, tasarımcı ve tasarım ekibi arasındaki çoklu toplantılarda ele alınmaktadır. Daha sonra fikirler, revizyonlardan sonra, analiz ve modifikasyonların, reklam öğelerinin tarihine ve vizyonuna en iyi şekilde uyan senaryoyu tasarlamasına olanak tanıyan eskizlerde yansıtılır.
Bu aşama tamamlandıktan sonra, tasarımlar planlanan malzemenin gerçekleşmesi için senaryoda gerekli yapıları, ayarlamaları ve kurulumları yapan teknik bir yöneticiye teslim edilir.
11- Senaryo
Dramatik bir yapımda kullanılan perdeler, döşemeler, arka planlar veya platformlar gibi tiyatro donanımlarıdır.
12-Aletler
Farklı sahne kategorileri vardır. Sahne malzemelerinin çoğu senaryodan geliyor ve yönetmen tarafından istenen unsurlar. Senaryo da genellikle sahnede görünen mobilyalar gibi topluluktan aksesuarlar ister, bazen bu tarz sahne ve sahne dekoru arasında ince bir bölme çizgisi vardır.
Pervane, kostümler ve sahne dışında bir performans sırasında ortaya çıkan herhangi bir mobil öğedir. Bunlar bir veya daha fazla oyuncu tarafından manipüle edilen makalelerdir. Bir kitap, bir silah, bir kadeh şarap, diğerleri arasında.
13- Elçilerin
Tiyatro çalışmalarının gelişiminde önemli bir bölümü temsil ederler. Elizabeth döneminden 19. yüzyıla kadar olan oyunların çoğu, dramatistler veya daha sonra editörler tarafından beş bölüme ayrıldı.
19. yüzyılın sonunda, birçok yazar dört bölümden eserler yazmaya başladı. Günümüzde, bir, iki ve üç oyunculuk en yaygın oyunlardır.
14- Tiyatrolar (Bina)
Oyuncuların veya izleyicilerin bir araya geldiği alandır. Sanatçının veya sanatçının canlı bir izleyici ile iletişim kurduğu bir alana sahip olmak çok önemlidir.
Tiyatro binaları, Yunanlılar ve Romalılar'ın açık hava amfitiyatrosundan, bugün gördüğümüz inanılmaz çeşitlilikteki formlara dönüştü. Oyuncu kadrosu ile izleyiciler arasındaki duygusal değişimi destekleyen bir alan.
15- Sözleşme
Tiyatral bir kongre, oyun yazarı tiyatrodaki hikayeyi anlatmaya yardımcı olmak için oyun yazarı veya yönetmen tarafından kullanılan pratik bir araçtır. En yaygın tiyatro toplantısı, birbiriyle konuşan ve izleyiciyi farketmemiş gibi davranan karakterlerdir.
Genellikle dördüncü duvar veya dördüncü ekran toplantısı olarak adlandırılan, aktörler ve izleyici arasında (görünmez) bir bölünmenin varlığı simüle edilir.
Tiyatronun kökenleri ve tarihi gelişimi
Tiyatro başladığında tam bir gizemdir. Tarih öncesi avcılar av gezileri hakkındaki hikayeleri temsil ediyorlardı. Eski Mısırlılar, kutsal şarkılar yaptılar ve dini törenlerde tanrıları için dans ettiler. Ancak dramatik eğlence olarak tiyatro fikri daha sonra ortaya çıktı.
İngilizce trajedi ve komedi kelimelerinin eski Yunanlıların dilinden geldiği bilinmektedir. Yunanlılar ilk oyun yapan olmasalar da, trajedi ve komedi kökenleriyle çok ilgilendiler.
Yazılarında, filozof Aristoteles ve diğer Yunan yazarlar tiyatro sanatının nasıl geliştiğine dair teoriler önerdiler ve hipotezler yarattılar.
Açık hava tiyatrolarında Yunan eserleri yapıldı. İlk başta, tiyatrolar şehir merkezinde ya da yamaçların yanında bulunan açık alanlarda bulunuyordu. Seyirci, bir tanrının ya da kahramanın maceralarıyla ilgili koro şarkılarını dinlemeye ve izlemeye hazırdı.
6. yüzyılın sonlarına doğru a. C., tiyatro yapıları daha ayrıntılı hale geldi. Tiyatro şehirler arasında giderek daha popüler ve rekabetçi hale gelince, tiyatrolar bir seferde 15.000 kişiye kadar ağırlama kapasitesine sahip yapılarla büyüdü.
Tiyatro, başkalarının bir hikaye anlattığını duymak için ilk kez bir araya geldiğinden beri var olmuştur. Arkadaş ve aile, izleyicinin ve tercümanın sorumluluklarını paylaştı; biri paylaşacak bir öyküsü olduğu sürece rol alışverişinde bulundu.
Modern tiyatro, bir sahneyi yeniden canlandırmak için eğitilmiş oyuncularla ve bir sahneye tepki veren sofistike izleyicilerle daha resmi olabilir, ancak oyuncu kadrosu ile canlı izleyici arasında enerjileri paylaşma fikri değişmez.