Bu hafta Barselona’da İspanyol ressam Antonio López’in eserlerinin yer aldığı bir sergiyi görmeye gittim. Gözlerimi kamaştırdı. Onun Madrid resimleri bende annemin doğduğu şehre karşı atalardan kalma sevgiyi uyandırdı.
Dünyanın en iyi fotoğrafçısı, López’in panoramalarını kopyalamak için binlerce girişimde bulunabilir, ancak onun kadar aynı ışığı, çevresel zenginliği veya binalara ve sokaklara bakarken görülenin özüne olan sadakati iletemez. başkentin İspanyolca. 87 yaşındaki López, Robert Hughes tarafından dünyanın en iyi “gerçekçi” ressamı olarak tanımlandı. Avustralyalı Hughes dünyanın en iyi sanat eleştirmeniydi.
Bu da beni bugünkü köşe yazımın konusuna getiriyor; aynı zamanda internetteki “KEÇİ” fenomeniyle ilgili bir makaleden de ilham aldım. Genç okuyucular neden bahsettiğimi anlayacaklardır, tabii bu türün hala var olduğunu varsayarsak. Daha yaşlı okuyucular bunu bilmiyor olabilir ve bu nedenle GOAT’ın İngilizce’de “keçi” anlamına geldiğini açıklığa kavuşturmak istiyorum, ancak bu durumda daha alakalı olan, “Tüm Zamanların En İyisi”, tüm zamanların en iyisi anlamına gelen kısaltmadır.
Okuduğum makale edebiyat, sanat, politika ve futbol gibi birden fazla kategorideki GOAT’ların bir listesini önerdi. Listemi bu kategorilerde ve diğerlerinde sunacağım.
Önce bariz olanı aradan çıkaralım. Edebiyatta Shakespeare; sanatta Velázquez; siyasette Mandela; futbolda (kızmayın) Pelé.
Daha incelikli bir şekilde dönen Latin Amerika edebiyatı: akla gelen adaylar Borges, García Márquez ve Vargas Llosa’dır. Ben, “Pedro Páramo” ve “El llano en llamas” adlı eserleri kısa olma (hadi bakalım çocuklar, bakalım cesaretiniz var mı) ve aynı duygusal gücü ve dünyevi özgünlüğü yoğunlaştırma erdemine sahip olan Meksikalı Juan Rulfo’yu tercih ediyorum. “Savaş ve Barış”.
GOAT generallerine geçelim. Napolyon ve Büyük İskender’in orada olması gerekiyor. Napolyon 45 savaşının 38’ini kazandı; Alejandro dokuz üzerinden dokuz. Julius Caesar, onun ana rakiplerinden biri, aynı zamanda şimdiye kadar herkesten daha fazla bölgeyi fetheden Cengiz Han olacaktı. Ama ben Hernán Cortés’i tercih ediyorum. Aztek imparatorluğunun yenilgisinde askerlerin hançerinin başında gösterdiği cesaret, inatçılık ve kurnazlık benim için asla aşılamayan bir destandır.
Aktörler ve aktrisler: liste uzun. Peter O’Toole, Bette Davis, Jack Nicholson, Greta Garbo, Marlon Brando, Ingrid Bergman, Daniel Day-Lewis, Claudette Colbert, Chaplin, Audrey Hepburn, De Niro, Helen Mirren ve (listeye neden birkaç Arjantinli eklemiyorsunuz?) ?) Ricardo Darín ve Norma Leandro. Çok yönlülüğü nedeniyle (Marco Antonio, Emiliano Zapata, Don Corleone, Kurtz), karizması ve gençliğinde olağanüstü güzelliği nedeniyle KEÇİ Brando olmalı diyorum.
Gelelim bugün hayatta olan siyasetçilere. (GOAT ödülünün “tüm zamanların” anlamına geldiğinin bir çelişki olduğunu biliyorum, ama izin verin oynayayım.) Adaylardan biri Barack Obama olabilir, ama onu elemiyorum çünkü ikna etme yeteneği onun kişisel dehasına uygun değildi. . . Kirchner ailesi, bu kadar çok para biriktirmeyi ve bu kadar çok Arjantinliyi bu kadar uzun süre şaşkına çevirmeyi başardıkları için. Fareli Köyün Kavalcısı gibi ülkesini Avrupa Birliği’nden tek başına çıkarmayı başaran Boris Johnson. Donald Trump, ABD’nin yarısının aptallığı, kabalığı ve kızgınlığıyla kurduğu canlı bağ nedeniyle ve açıkça suçlu olmasına rağmen 2025’te Beyaz Saray’a dönmek için iyi bir bahis olmaya devam ediyor.
Ama benim için Açıkça kazanan Vladimir Putin’dir. Politika, insanları sizi takip etmeye veya daha iyisi size itaat etmeye ikna etme sanatıdır. Rus çarı, 20 yılı aşkın bir süredir devasa bir ülkeyi hem cinayete hem de intihara meyilli kaprislerine boyun eğdirmeyi başarırken, 140 milyon yurttaşının büyük çoğunluğunun refahına en ufak bir ilgi bile göstermeden muazzam bir servet biriktirdi.
Başka bir kategori: tarihteki en kötü Papa. Alexander VI, asıl adı Rodrigo Borgia, rakiplerine rüşvet veren, soyan veya öldüren bir Rönesans mafyasıydı. Sözde bekarlıktan birden fazla çocuğu vardı ve papalık sarayında fahişelerle seks partisi düzenleme alışkanlığı vardı. İskender’in değerli bir rakibi, ihmal yoluyla ölümcül bir günahkar olan ve kendini öne çıkaran daha çağdaş Pius XII olacaktır. Holokost ve diğer Nazi zulmü karşısında sessiz kaldığı için.
Ama benim için buradaki KEÇİ, 14. yüzyıldan kalma antipop John XXII’dir. Vatikan’ın tahtını işgal etmediği için biraz hile yaptığımı itiraf ediyorum, ancak ünlü İngiliz tarihçi Edward Gibbon’un onun hakkında yaptığı tanımlama bana karşı konulmaz görünüyor. Gibbon 17. yüzyılda şöyle yazıyor: “Antipope John XXIII, en skandal suçlamalar düştükten sonra yalnızca korsanlık, tecavüz, oğlancılık, cinayet ve ensestle suçlandı ve suçlu bulundu.”
Son olarak, savaş ve barışı dışlamadan her alanda KEÇİLERİN KEÇİSİ’ne, bu da bizi İsa Mesih, peygamber Muhammed veya Aziz Karl Marx figürlerinin her ikisi üzerinde de sahip olduğu muazzam etkiye götürüyor. Ama kendimi laik karakterlerle sınırlamayı tercih ediyorum ve ikisine bağlı kalacağım. Leonardo da Vinci ve Mick Jagger. Pek çok kişi Da Vinci’nin bir numara olacağını söyleyecektir, ancak onun performansını görmediğim için Jagger’ı seçtim, onun büyüklüğünün tanımı için kelimeler yetersizdi. Aynı hafta Jagger, İngiltere Kralı Charles için Versailles Sarayı’nda düzenlenen bir ziyafete katıldı. Başkan Macron ev sahibi oldu ve önemli futbolcular, ünlü yazarlar ve ünlü aktörler de dahil olmak üzere Fransız toplumunun kremalı kesimi oradaydı. Ne oldu? Neredeyse herkesin Jagger’la selfie çekmek için mücadele ettiği, 80 yaşında partinin gerçek kralı olarak tanındı.
Yani evet, Rolling Stones’tan Mick Jagger benim için bugün gezegende yaşayan veya belki de her zaman yaşamış olan tüm büyüklerin GOATísimo’su. Ama aynı zamanda bir keçiden daha çılgın olduğum da olabilir, kabul ediyorum.