Bu amaçla, I. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra Fransa'da ağır tanklar geliştirilmeye başlandı ve Naziler, 30'lerin ve orta tankların ortasından Almanya'da iktidara geldikten sonra. Bu tanklar sınırlı seri üretildi ve II. Dünya Savaşı arifesinde Fransız ordusunda kütle haline gelmedi.
Orta Tank D2
2 t ağırlığındaki orta tank D19,7, 1934 yılında hafif "piyade" tankı D1'un daha da geliştirilmesi olarak geliştirilmiştir. 1935-1940, 100 tanklarının çevresinde üretildi. Ordunun ortasından önce ordu, sadece eşlik eden piyadelere değil, aynı zamanda düşman zırhlı araçlarının da imha edilmesine görev verdi. Bu tankın üssü olarak, D1 en uygun olanıydı;
Orta Tank D2
Tankın düzeni önemli değişiklikler olmadan kaldı, mürettebat 3 adamdı. Davanın önünde bir sürücü, sağına bir radyo operatörü yerleştirildi. Tank komutanı dövüş bölmesine yerleştirildi ve komutanın taretinin monte edildiği kuleye hizmet etti.
Davanın önü tamamen yeniden tasarlandı. Alnın eğimli üst kısmından ve sürücünün ayrı kesilmesi reddedildi. İki parçalı bir kapak yerine, oklar-telsiz operatörü öne menteşeli bir kapak taktı.
Ordunun isteği üzerine, gövde yapısı perçinlenmemeli, kaynaklanmalıdır, ancak bu tam olarak gerçekleştirilmedi. Tank, geniş zırhlı döküm parçaların kullanıldığı perçinlenmiş bir gövdeye sahipti, kule de dökülmüştü.
Teknenin zırh kısımları kaynak, cıvata ve perçinler ile ince çelik şeritler ile birleştirildi. Tank rezervi, 56 mm alın kulesinin, 46 mm kule kenarlarının, 40 mm gövde alınlarının ve 20 mm dip levhalarının zırhının kalınlığı oldukça yüksek bir seviyedeydi.
Tabanca ve makineli tüfek ayrı maskeler varken 47 mm SA34 top ve 7,5 mm Chatellerault makineli tüfek taret kuruldu. Vücuttaki nişancı-telsiz operatörü için benzer bir makineli tüfek takıldı. İkinci seri tanklara D2, daha güçlü ve uzun namlulu bir tabanca olan SA4 ile yeni bir kule ARH35 yerleştirildi.
Orta Tank D2
Santral olarak 150 hp gücüne sahip, 25 km / s hız ve 140 km seyir mesafesini sağlayan Renault motoru kullanılmıştır.
D1'te olduğu gibi, her bir taraftaki şasi, her biri bir adet bloklanmış yaylı süspansiyona sahip üç kamyonda bloke edilmiş 12 palet makaralarından (her kamyon için bir tane), hidro-pnömatik amortisörlü 2 bağımsız palet makaralarından, 4 destek makaralarından, ön kılavuzdan ve arka zincir dişlerinden oluşuyor . İz genişliği 350 mm'dir. Şasi zırh ekranlarıyla korunuyor
Orta boy tank SOMUA S35
Fransız ordusunun ana orta tankı ve savaş öncesi dönemin en iyi Fransız tankı. SOMUA tarafından 1935 yılında bir "süvari" tankı oluşturulması çerçevesinde geliştirilmiştir. 1936'ten 1940'e, 427 örnekleri serbest bırakıldı. Tankın tasarımı D1 ve D2 piyade tanklarının elemanlarına dayanıyordu, transmisyon ve süspansiyon büyük ölçüde Çekoslovak tank Lt.35'ten ödünç alındı.
Orta S35 Tankı
Tank, 19,5 T'nin ağırlığına sahipti. Düzen, kıçtaki tomruk ekipmanının ve kontrol bölümünün ve savaş bölümünün gövdenin ön kısmındaki yeri ile klasikti. Mürettebat üç kişiden oluşuyordu: şoför, radyo operatörü ve komutan. Sürücü, binanın solunda, sağında telsiz operatörü, tek kişilik kulede komutan topçusu olarak yerleştirildi. Telsiz operatörü, bir yükleyicinin fonksiyonlarını da savaş bölmesine hareket ettirerek yerine getirebilir.
Mürettebatın inişi, gövdenin sol tarafındaki kapaktan ve kulenin arka kısmındaki ilave bir kapaktan yapılmıştır. Ayrıca dövüş bölümünün zemininde acil tahliye için bir kapak vardı.
Tankın farklı bir karşı zırh koruması vardı. Gövde dört döküm zırh bölümünden yapılmıştır: tankın tüm birimlerinin monte edildiği alt iki, üst iki ön ve arka. Aralarında bütün bu parçalar cıvatalarla birbirine bağlanmış.
Gövdenin alt kısmının ayırma kalınlığı, yuvarlatılmış bir eğimli 36 ° ön kısımda 30 mm, yanlarda 25 mm, ek olarak şasi üstünde 10-mm ekranlar, stern (25 - 35) mm, alt 20 mm, çatı (12) mm. Vücudun üst yarısının alnı, 20 ° bir açıda yuvarlatılmış alt parçanın bir kalınlığına 36 mm ve üst kısım, 45 ° bir açıyla eğimlidir. Eğik 22 derece iken üst yarının kenarları 22 mm kalınlığa sahiptir.
Tankın ilk örneklerinde, D1 tankta test edilen APX2 kulesi, daha sonra diyafram çapı arttırılmış APX1CE kulelerine monte edildi. Kule altıgen ve döküm oldu. 56 taret mm alnının kalınlığı, 46 mm taretin yanları ve kıçları, 30 taret mm'nin çatısı, tabanca ve makineli tüfek maskeleri 56 mm kalınlığındadır. Kule, zırh kalkanlarıyla kaplı bir gözlem yuvası ve iki gözlem deliği olan bir gözlem bölmesi olan bir komutanın taretiydi. El kitabı hariç kulede elektrik vardı.
Kule, 47-mm tabanca SA35 namlu boyunda 32 kalibreli ve 7,5-mm makineli tüfekle kuruldu. Tabanca ve makineli tüfek, ortak bir eksen üzerinde bağımsız maskelere monte edildi. Kuleden stern ambarın üzerindeki kulenin çatısına taret üzerine ek uçaksavar makineli tüfek yerleştirilebilir.
Santral olarak 1901.s. Gücüne sahip, 40km / s hızını ve 240 km seyir aralığını sağlayan Somua motoru kullanılmıştır. Tank geleneksel kollar tarafından değil, bütünleşik kavramalara sahip kablolarla bağlanan bir direksiyon yardımıyla kontrol edildi.
Her iki taraftaki alt takım, iki rulonun 8 arabalarına, bir bağımsız ruloya, iki destek rulosuna ve bir arka tekerlek tahrik tekerleğine kenetlenmiş 4 küçük çaplı palet makaralarından oluşmuştur. Kıvrımlı paten pisti, eğimli helezon yayının bir yastıklamasıyla ayrı bir kol üzerinde ayrı bir süspansiyona sahipti. Ön süspansiyon arabasında ayrıca bir yağ damperi vardı. Parça 360 mm genişliğindedir. Süspansiyon neredeyse tamamen kapalı zırhlı ekranlar.
S35'in bir başka geliştirmesi, S40 modifikasyonu idi. Bu tankta, zırh gövdesi ve taret montajı cıvatalarla değil, tank üretimini önemli ölçüde basitleştiren ve zırh direncini arttıran esas olarak haddelenmiş zırh plakalarının kaynaklanmasıyla yapıldı. Ayrıca tanka 219 l gücünde yeni bir dizel motor takıldı. a.
Ağır Char 2C
Fransız ordusunun en büyük ve en ağır tankı. 1916 yılından, başarısız Saint-Chamon ve Schneider saldırı tankları yerine, ağır bir atılım tankı olarak geliştirildi. 1923'ten önce, bu tankın 10 örnekleri üretildi. Şimdiye kadarki en ağır seri tanktı. tarih Tank yapımı, tank ağırlığı 69'e ulaştı, mürettebat 12 adamı.
Ağır Char 2C
Tankın tasarımının temelinde "elmas" İngiliz tankları Mk.I ve Mk.II kullanılmıştır. Tankın dönen bir tarette karşı rezervasyon ve güçlü silahlara sahip olması gerekiyordu. Etkileyici boyutlara sahipti - uzunluk 10,2м, genişlik 3,0м ve yükseklik 4,1м.
Tasarıma göre, tank dört bölmeye ayrıldı - kolların ileri kısmındaki kontrol bölmesi, ardından 4-x yerel taret, motor şanzıman bölmesi ve kıç tareti savaş bölmesi ile birlikte dövüş bölmesi. Motor, büyük boyutuna ve ek donanıma bağlı olarak, gövdenin ortasına yerleştirildi, egzoz sisteminin açılması ve 40 top taretinin etrafındaki saldırıyı sınırlandırması gerekiyordu.
Ağır tank tasarımı Char 2C
Tankın görünürlüğüne ciddi dikkat gösterildi. Her iki kulede de, stroboskopik bir gözlem cihazı ile korunan geniş gözlem kapakları yerleştirildi; duvarlar birbirine yerleştirilmiş dar yarık yarıklara sahip iki kaşık. Her iki kaşık da yüksek hızda ters yönlerde döndürülmüş, stroboskopik etki nedeniyle, kurulumun neredeyse şeffaf olduğu hissine kapılmış, bunun sonucunda kıç makineli tüfeğin komutanı ve atıcısının dairesel bir görünümü vardı.
Ayrıca, kontrol bölmesinde, savaş bölmesinde ve kulelerde görüş boşlukları ve periskopik gözlem cihazları vardı. Yangın tabancasını kontrol etmek için teleskopik bir manzara vardı, makineli tüfekler de manzaralarla donatılmıştı. Tank bir radyo istasyonuyla donatılmıştı.
Tankın ana silahı, tarette bulunan ve 75 dereceli bir sektöre sahip olan tarette bulunan 320-mm silah ARCH idi. İlave silahlanma, biri gövdenin önüne, ikisi ana taretin kenarları boyunca diğeri kıç taretinde bulunan dört adet 8-mm'lik Hotchkiss makineli tüfekdi.
Tankın zırh koruması, Alman FK 77 topunun 16 mm mermisine karşı direnç için hesaplandı. Ön tabaka 45 mm kalınlığa, 30 mm kenarlarına ve ana kule 20 mm olan 35 mm ye sahiptir. II. Dünya Savaşı'nın başlangıcında, tank, ana Alman tanksavar silahı Pak 35 / 36'in kabukları için de savunmasızdı. 1939'te, birkaç tankta, ön zırh 90 mm'ye ve onboard 65 mm'ye yükseltilirken, tankın ağırlığı 75'e ulaştı.
Santral iki motor kullandığı gibi "Mercedes" GIIIa güç 180 hp Her. Tank yapımında ilk defa bu tankta bir elektrik iletimi kullanıldı. Her motor, ilgili tank izini harekete geçiren elektrik motoruna elektrik gücü sağlandığı kendi DC jeneratörüne güç verdi. Motorlardan biri arızalandığında, elektrik motorlarına giden güç bir jeneratöre çevrildi ve tank düşük hızda hareket edebildi. Tank, karayolu boyunca saatte 15 km hızla hareket edebilir ve 150km güç rezervine sahip olabilir.
Tankın şasesi ingilizceye benzetilerek yapıldı ve her iki tarafında da 36 makaraları, 5 kılavuzları ve 3 destek makaraları vardı. Ön tekerlekler önden arka kılavuzlardı. Tırtıllar tank gövdesine tamamen sarılmış. Yaylı süspansiyonun varlığı, tanka sert süspansiyonlu İngiliz tanklarının aksine, oldukça akıcı bir sürüş sağlamıştır. Tankın açıklığı etkileyiciydi, uzun olması nedeniyle 4 metre genişliğe kadar hendekleri ve 1,2 metre yüksekliğe kadar dikey duvarları aşabiliyordu.
2'ten önce, Char 1938C tankları, Fransız ordusunda tek atılım tanklarıydı ve düzenli olarak manevralar yapıyorlardı. Fransa’nın Fransa’nın 1940’inde Fransa’ya saldırırken, trenle öne gönderildiler, ancak platformdan kendi başlarına inemediler ve ekipleri tarafından yok edildiler.
Fransa'daki 30'in sonunda, 1 mm'ye kadar zırh kalınlığı olan, 120 mm'ye kadar zırh kalınlığına sahip, çift tepeli süper ağır bir tank FCV F145 tasarlamaya başladılar, ancak savaşın başlaması bu projenin uygulanmasını engelledi.
Ağır tank Char B1
Tank Char B1, savaşlar arası dönemde Fransız ordusunun en ağır tankıydı. Bu tank, piyadeleri destekleme ve bağımsız olarak düşman savunma sistemlerini kırma görevini üstlendi. Tank, “savaş tankı” konsepti çerçevesinde yılın 1921'inden geliştirildi, gereksinimlerinde tekrarlanan değişikliklerden sonra, 1934'ta değişiklikler ve uzun süreli testler kabul edildi. Toplamda, 1940'ten önce, çeşitli modifikasyonların bir 403 numunesi üretildi.
Ağır tank Char B1
Tank iki bölme düzenine sahipti: kontrol bölmesi, çarpışma ve motor bölmesiyle birlikte. Tank mürettebatı dört kişiden oluşuyordu: aynı zamanda her iki silahı da yükleyen ana silahtan bir topçu görevi yapan bir sürücü, ayrıca bir topçu olan bir tank komutanı ve kısmen de kule silahını ve bir telsiz operatörü şarj eden bir sürücü.
Gövdenin ön kısmında, sürücünün zırhlı kabini sola, 75 mm'lik tabanca sağa, 47 tabancası dönen tarete monte edildi, motor ve şanzıman tankın arkasına yerleştirildi.
Tankın hacimli gövdesi enine kesitte dikdörtgendi, izlenen baypas, gövdeyi çevreledi, bu nedenle sürücüye iyi bir yandan görünüm sağlamak için, iş yeri yükseltildi ve zırhlı bir öne çıkıntı şeklinde yapıldı. Sağda, bir 75 mm tabanca yerleştirildi ve iki tabanca ve bir makineli tüfek sunan bir yükleyici vardı. Komutan kuleye yerleştirildi, tankın orta eksenine yerleştirildi, savaş alanını izledi ve bir kule silahından ateş etti. Kulenin dönüşü, komutanın çalışmasını önemli ölçüde kolaylaştıran elektrikli bir tahrik kullanılarak gerçekleştirildi. Sol tarafın orta kısmında, komutanın altına ve arkasına, radyo operatörü yerleştirildi.
Tankı hidrolik direksiyonun yardımı ile kontrol etmenin yanı sıra, sürücü ayrıca ana silahın topçusuydu, çünkü sadece tank gövdesini hareket ettirerek ufukta yönlendirilebiliyordu. Hedefini, bir cihaza bağlı bir görüşle, 3,5 kat artırımı ile hedefledi.
Mürettebat, tankın sağ tarafında bulunan yan kapıdan tanka girdi. Komutanın ve sürücünün kulede ve sürücünün kabinde kendi kapakları vardı. Ek olarak, tankın dibinde yedek bir kapak, arkada da bir motor bölmesinin yanında bir kapak vardı.
Tankın gövdesi perçinlenmiş bir yapıya sahipti ve haddelenmiş zırh plakalarından yapıldı. Gövde, yan ve kıçların ön kısmı zırh kalınlığı 40 mm, tavan (14-27) mm, taban 20 mm'dir. Üst ön zırh plakası, 20 ° 'lik bir açıyla yerleştirildi, alt ön 45 ° idi, üst yan zırh plakası, ayrıca 20 °' nin eğim açısına sahipti. Dökme kulesi ve sürücünün dökme kabini, duvar kalınlığı 35 mm idi. Zırhlı Char B1, o zaman tanklarında bulunanların hepsini aştı. Aynı anda tankın ağırlığı 25t'e ulaştı.
Tankın silahlanma iki silah ve iki makineli tüfek oluşuyordu. Ana silah olarak 75 mm namlu uzunluğunda 17,1 kalibre kullanılmış ve piyade desteklemesi amaçlanmıştır. 47 mm kısa namlulu SA34 topu kuleye monte edildi ve düşman tanklarıyla savaşmak için tasarlandı. Piyadeleri desteklemek için, tank ayrıca biri tarette diğeri gövdede olmak üzere iki adet 7,5 mm makineli tüfekle donatıldı.
Santral olarak 250 beygir gücüne sahip, 24 km / s hız ve 140 km güç rezervine sahip Renault motor kullanılmıştır.
Her iki tarafta bulunan süspansiyon, üst kirişe tutturulmuş dikey yay yaylarında şok emilimi ile donatılmış dört destek makaralı üç araba. Üç ön silindir ve bir arka silindir yaprak yaylar üzerinde süspansiyonla donatıldı. Tırtıl, 460 mm genişliğindedir. 25'in yanları, süspansiyon elemanlarını tamamen koruyan, kısmen destek makaralarını ve kılavuz tekerlekleri mm mm zırh plakalarıyla kaplandı.
Düşük manevra kabiliyeti ve yetersiz silahları nedeniyle, Char В1, II. Dünya Savaşı'nın başlarında modası geçmiş ve gerekli modernizasyona uğramıştır 1937'ten yükseltilmiş Char B1bis tankı üretilmeye başlanmıştır. 4 mm ön zırhlı yeni bir APX57 kulesi ve 47 kalibrede namlu uzunluğunda yeni uzun namlulu 35 mm SA27,6 top takıldı. Ön zırh 60 mm'ye, onboard 55 mm'ye ve rayların genişliği 500 mm'ye yükseltildi. Tankın ağırlığı 31,5'e yükseldi.
Ağır tank Char B1bis
Ağırlığı telafi etmek için daha güçlü bir Renault 307 motor takıldı. hızını 28 km saate yükseltir. Güçlü 60 mm rezervasyon, herhangi bir Alman tankı tarafından delinmedi ve uzun namlulu 47 mm tabancası Char B1bis, o zamanın tüm Alman tanklarını yumrukladı. Toplam tank V1 ve V1bis 342 üniteleri piyasaya sürüldü.
Tanklar B1 ve B1bis, 1940'ta Almanlarla çatışmaya katıldı, iyi ateş gücü ve koruma gösterdi, ancak büyük boyutları, düşük kros kabiliyeti ve manevra kabiliyeti nedeniyle Alman tankları ve havacılık.
Fransa’nın zırhlı kuvvetlerinin savaş arifesinde durumu
Savaşlar arası dönemde, Fransa, Birinci Dünya Savaşı'nın en büyük tankının başarısının coşkusu üzerine, FT17 geleceğe değil son savaşa hazırlanıyor ve modern bir savaşta tank kullanmanın temel olanaklarını görmek istemiyordu.
Fransız ordusu, bir saldırgan tarafından değil, bir savunma askeri doktrininin rehberliğinde, tank güçlerini birliklerin bağımsız bir kolu olarak tanımadı ve onları yalnızca piyade ve süvarilere bir ek olarak kabul etti.
Asıl dikkat, hafif piyade ve süvari destek tanklarının oluşturulmasına ve seri üretimlerine dikkat edildi, orta ve ağır atılım tankları yaratıldı. Küçük seri halinde üretilir. Yıllar boyunca, yaklaşık olarak eşit özelliklere sahip bir ışık tankları hattı tanıtıldı.
Hafif tanklar, hafif 5,5 mm veya 12 mm tabancalar ve makineli tüfekler ile donanmış, 37-47 ton ağırlığında, iki, bazen üç kişilik mürettebat perçinlendi, zırh koruması sadece küçük оружия ve kıymıklar - 13-20 mm alın, 10-16 mm levha, 7,8-40 km / s hıza sahip.
30-x'in (R35, H35, FCM36) ortasında geliştirilen hafif tanklar, zırh, rasyonel zırh eğim açılarında, aynı kalibrenin daha gelişmiş silahlarında zaten farklıydı. Kaynak yapılmış bir yapıya, güçlü bir 36 mm donatı önleyici rezervasyona ve bir dizel motora sahip olan FCM40 tankı özellikle öne çıktı.
Hafif tanklar iyi hareket kabiliyetine sahipti, ancak zayıf silah ve koruma ve tank karşıtı top ve düşman tankları için kolay bir av oldu.
30'un ortasındaki hafif tanklara paralel olarak, yaklaşık 20 ton ağırlığındaki orta büyüklükte tanklar, üç kişilik bir mürettebat, 47 mm top silahlanma, ciddi anti-mermiler - alın (36-56) mm, kenarlar (35-40) mm ve nispeten yüksek saatte hız (25-40) km. Orta tanklarda daha güçlü bir silahlanma tesisinin kurulması gitmedi. Bu tanklar oldukça ciddi bir kuvveti temsil etse de orduda toplu dağıtım almadılar.
Birinci dünya savaşının mirasının gelişimi devam etti - ağır ve süper ağır tankların yaratılması. O zamanlar yaklaşık 30 ton ağırlığındaki ağır tanklar, alnının 60 mm'ye kadar güçlü zırhlarına sahipti ve 55 mm'ye kadar yanlara, oldukça verimli 75 mm ana ve 47 mm ek silahlara sahipti, ancak düşük hareketlilik ve hıza sahipti. Zırh ve 75 mm topuyla 75 ton ağırlığındaki ağır tankın pratikte işe yaramaz olduğu ve gerçek savaşta kullanılmadığı ortaya çıktı.
Savaşlar arası dönemde, Fransız süvari üreticileri, süvari ve piyade tanklarının sahte askeri önceliği kavramına dayanarak, hafif tankların geliştirilmesine odaklandılar ve ateş gücü, mobilite ve tank güvenliğinin en uygun kombinasyonunu bulamadılar. Sonuç olarak, hafif hareketli ve sabot korumalı tanklar veya yetersiz hareketliliğe sahip güçlü orta ve ağır tanklar oluşturdular.