"Çık dışarı, mızrağımın noktasına bak.
[Atımın] bahanesini bir kenara bırakmaya çalışın!
Eğer bir dağsanız, ayaktan aşağıya dalacaksınız.
Ve eğer bir taşsanız, yerinde kalmayın.
Savaş insanlarını nerede görebilirsin?
[Siz] kim havlayan tilkileri bile duymadı bile. "
(Fazlullah Rashid-Ad-Din. Tavarih'de Jami. Bakü: “Nagy Yevi”, 2011. C.133)
[Atımın] bahanesini bir kenara bırakmaya çalışın!
Eğer bir dağsanız, ayaktan aşağıya dalacaksınız.
Ve eğer bir taşsanız, yerinde kalmayın.
Savaş insanlarını nerede görebilirsin?
[Siz] kim havlayan tilkileri bile duymadı bile. "
(Fazlullah Rashid-Ad-Din. Tavarih'de Jami. Bakü: “Nagy Yevi”, 2011. C.133)
Yakınlarda, Moğol savaşçıları bir cephanelik kullandılar: mızraklar, açık dartlar, palmiye ağaçları, baltalar, maces. Dartların küçük saplı ve vtulchatye demir uçları şafta monte etmek için uzun bir çivili uçlara sahipti. Ama güzel yayların varlığındaki dart yardımcı oldu silah. Ancak mızraklar çok çeşitlidir. Plano Carpini, Moğolların "demir mızraklarının boynundaki bir kancaya sahip olduğunu, eğer mümkünse adamı eyerden çekip çıkardıklarını" bildirdi. Uçların kendileri uzun ve dar bir elmas şeklindeki tüye ya da uzun bir üçgene sahipti. Fakat zırhı olmayan binicilerle savaşmak için geniş tüylerle mızraklar nadiren kullanıldı. Bu bağlamda, uzun bir mızrak şaftı üzerinde büyük bir bıçak görünümüne sahip olan sözde palmiye ağacı, daha yaygın olarak kullanılmıştır. Orman avcılarından ödünç alınan delici bir silahtı.
Rashid al-Din tarafından "Chronicles Collection" dan minyatür. XIV. Yüzyıl Cengiz Han, nükleerleriyle çevrili. (Fransa Ulusal Kütüphanesi, Paris).
Plano Carpini, Moğolların çeşitli türleri olduğu baltayı çağıran Moğol savaşçısının zorunlu bir silahıdır. M.V.’ye göre Gorelika, atmak için kullanılan baltalar bile vardı. Ancak bunların kullanımıyla ilgili yazılı bir kanıt bulunmamakla birlikte, Frank savaşçılarının baltası Francis'i attığı biliniyor.
Resimli Myoko Surai Ecotoba'nın yedinci çizimi, Japonya'nın Moğol istilasında ilerliyor. Resimde, 1274'taki Moğollarla ve Bunji Muharebesi ile savaşan Takezaki Samuray Cienade.
Yakın dövüşte zayıf kavisli kılıçlar kullanılır. Arkeologlar onları çok sık bulmazlar, ama bulurlar. Onlardan bulun ve artıları bulun. Özellikle, Penza yakınlarındaki Zolotarev yerleşimi alanında bu tür çok sayıda artı çizgi keşfedildi. Kulplar bıçağın üzerine hafif bir açıyla yerleştirildi. Üstelik, en pahalı olan bıçaklı silahlar, en kayda değer savaşçılardan zevk almıştır. Daha az belirgin kullanılan makrolar ve genellikle görsel kaynaklarda onaylanan bir ağacın poposundan oyulmuş bir savaş başlığına sahip en basit olanı. Sap üzerinde, bir elin geçirildiği bir kemer köprüsü için bir tutturucu vardı. Daha sonra, topuzun verimliliğini arttırmak için pürüzsüz darbe kısmı yüz ve kaburga kanadı ile desteklenmeye başlandı. Rus savaşçıları multi-blade topuzuna “Shestoper” (altı tüy) veya “pernach” adını verdi (altıdan fazla tüy varsa). Minyatürlere bakılırsa, Moğollar ve düz kılıçlar küçülmedi, büyük olasılıkla Çin'den birer kupa ihraç edildi. Her durumda, Moğollar Çin'i fethetmezdi ve kılıç ve mızraklar da dahil olmak üzere oradaki zengin kupaları kullanma fırsatını kaçırırdı.
Myoko Surai Ecotoba sunumundan başka bir örnek. Burada tasvir edilen tüm Moğol savaşçılarının metal zırhları olmadığı açıktır. Bu resimde sadece üç tane var.
Koruyucu silahlara gelince, aşağıdaki ilginç gerçeği not etmek gerekiyor. Bu nedenle, ülkenin güney-doğu kesiminde bulunan buluntular arasında yüksek sivri uçlu ve demir maskeli, garip kanca burunlu yüzlü ve karakteristik gözyaşı biçimli göz yarıklı, geniş kaşları başıboş ve bıyıkları olan, sivri uçlu, sivri uçlu, spheroconic kasklardır. Bazı araştırmacılar, açıkça sahte bir karaktere sahip olduklarına ve savaşta kullanılmadıklarına, bazıları da Eski Rusya askerlerine ait olduklarına inanıyorlardı. AI Solovyov, M.V. Görelik, gözlüklü bu kaskların Moğolların savunma silahlarıyla ilgili olduğunu ispatlamayı başardı. Maske üzerinde gösterilen antropolojik tip, “milletlerin, dillerin ve ırkların değişmesine rağmen, MÖ 5. yüzyıldan itibaren Asya'da süren“ eski koca kahramanı için ideal Altay idealini ”yansıtıyor. MÖ. e. XV yüzyıl n. er. "
Onun görüşü, savaşta bu maskelerin düşman üzerinde ağır bir izlenim bırakmasıyla ilginç. Ve sadece parlak, canlı gözleri olan “ölü” metal yüzüyle değil, aynı zamanda genellikle tehdit edici görünen yabancı antropolojik tipiyle de. Örneğin, eski yazarlar Hunların Romalılar üzerinde Moğol görünümleri ile yarattıkları itici izlenimi sürekli olarak vurguladılar. Buna bağlı olarak, Avrupa tipi aynı zamanda Moğol yarışı mensubuna mensup Kuzey Asya'nın yerli halkına da nahoş davrandı. Avrupalıları kuş gözü ve burunlu insanları, Japonları ve uzun burunlu barbarları çağırması şaşırtıcı değildi. Ancak, bu kaskların astları arasında öne çıkmak ve soylu ve sert görünmek için soylulara ait olduğu açıktır.
Plaka zırhı, yapıştırılmış deri plakalardan yapılmış, detayları Japonya'daki Moğollarla savaş alanında keşfedildi. (tarihsel Genko Müzesi, Japonya)
Moğol birliklerinin geri kalanının kaskları esas olarak görüntülerden bilinmektedir. Birkaç (iki ila sekiz) dövme sektörden birleştirildiler ve kubbe üzerindeki bu plakaların bağlantı dikişleri ayrıca kenarlarının kesildiği dar plakalarla kapatıldı. Taç tabanını kaskın yanında tutan bir metal levhanın oyulmuş taraklı kenarı dekorasyon görevi görmüştür. Bu yama plakaları mavi metalden yapılmışsa, kubbe genellikle cilalanır ve ürüne zarafet katar. Barmitsy, muhtemelen deriydi. Plano Karpini “Kask yukarıdan demir ya da bakır” diyor ve “boynu ve boğazı örten deriden yapılmış şey. Ve bütün bu deri parçaları yukarıda belirtildiği gibi yapılır, ”- deri kayışlarıyla birbirine bağlandılar. Sağ kalan kaskların çok azının alt kenarında delikler var. Bunun anlamı, barmitanın zincir postaları olduğu ve biri kaskın arkasından, diğeri ise önden asılan iki parçaya sahip olduğu anlamına gelir. Aynı zamanda, tacın tabanında, gözler için yarım daire biçimli kesikler vardı. Yazılardaki resimlere bakılırsa, kulaklık, deri takviyeli ve metal plakalar içeren keçe yuvalar da vardı.
Korece kask XV - XVII yüzyıllar. Ağırlık 1882.4 (Metropolitan Müzesi, New York)
Genko, Japonya'daki Moğol İstila Müzesi'nden kulaklıklarla Moğol kask. Ağırlık 2 kg.
Benzer türde Moğol kask. (Genko Tarih Müzesi, Japonya)
Koruyucu silahlara gelince, Moğollar da en genişini aldı - biz bu kelimeyi vurguladık - “en geniş” dağıtım. Bazı tarihçiler bile tüm Moğol savaşçılarının ağır silahlar giydiğine inanıyorlardı, çünkü deri ve metal zırhları vardı. Japonya'nın Moğol istilasındaki girişimlerini anlatan el yazmaları olan Japon minyatürlerine dönersek, biz, askerlerin hepsinin zırh giymediğini göreceğiz. Bununla birlikte, çatışma sahnesinde Moğolların koruyucu donanıma sahip olduğunu tespit eder. Üretim teknolojisine göre, çeşitli tiplere ayrıldılar. Her şeyden önce, kemik ve metal plakalardan, brigandinden ve ayrıca büyük plakalardan elde edilen zırh ve zırhlardan oluşan lameller mermilerdir. Lamel mermilerin detayları pratik olarak Güney Sibirya ve Orta Asya savaşçılarının aynı anda kullandıklarından farklı değildi. Krupnoplastinchatye zırhı, ilk önce yatay sıralarda kayışlara perçinlenen metal dikdörtgenlerin veya bir milimetre kalınlığındaki karelerin kabuklarını temsil etti ve sonra bu şeritler tek bir zırh halinde toplandı. Sonuç, sıranın arkasında kısmen bir satıra girecek şekilde düzenlenmiş bir tabaka tabakasıydı. Bazen bu zırh plakaları bir kumaş veya deri taban üzerinde perçinlenir.
Brigandine'de, Batı'da olduğu gibi, zırhın iç yüzeyine metal çarptı, böylece sadece perçin başları yüzeyde kaldı. Laminer yamalar, birkaç tabaka halinde birbirine yapıştırılmış ve ipliklerle dikilmiş geniş deri bantlardan yapılmıştır. Fakat 15. yüzyılda, teknoloji değişti: gruplar artık birbirine bağlı değildi, demirden dövülerek yanlış taraftaki kayışlara perçinlendi. Sıralı laminer ve lamel setleri ile orijinal kombine kabukları da kullanılmıştır.
Sıralı laminer ve lamel setleri ile Tibet zırhı. (Kraliyet Arsenal, Leeds, İngiltere)
Deri kabukları verniklenmiş ve yeşil, pembe, kırmızı ve turuncu renklerde boyanmış ve dekoratif nakışlarla süslenmiştir. Tamamen metalden yapılmış kabukları karartılmış ya da tam tersine cilalanmış, böylece “bir insan yüzünü içinde görebilsin”. Ve böyle bir cilalama hizmet ömrünü açıkça azaltsa da, bu durumda estetik her şeyden önce öncelik kazanmıştır. Plakalar tekrar tekrar "soğuk" olarak dövüldü, bu da yüzey çalışması sertleşmesinden dolayı kuvvetlerini arttırdı.
Orijinal Moğol kemik plakalı zırh. (Genko Tarih Müzesi, Japonya)
Bazen Moğol mermileri uzun kaftanları sırtın arkasına kadar büyük bir yarık ve kolları-omuzları dirseklere kaplayan bıçaklara benziyordu. Sert malzemelerden yapılan bu tür zırh, Moğol savaşçıları "kayış" ile çevrilmiş "kabuk" olarak çevrilebilen "huyag" ve "kilo kaybı huyag" olarak adlandırılır.
Moğol askeri kostümünün Japonya'nın işgalinin yeniden inşası. (Genko Tarih Müzesi, Japonya)
Plano Carpini'nin tarifine göre, on üçüncü yüzyılın Moğol zırhı dört bölümden oluşuyordu: bir göğüs plakası, göğüs plakasına yanlarda tutturucularla bağlanan bir sırtlık. Her iki parça da, vücudun etrafındaki kayış gibi kıvrılan demir yayların yardımıyla birbirine tutturulmuştur. Omuzdan ele kadar olan eller, aynı yaylara tutturulmuş uzun omuz pedleri ile korunmuş ve bacaklar, göğüs plakasına tutturulmuş dikdörtgen koruyucularla kapatılmıştır.
Zırhın birçoğu bir cüppeye benziyordu ve aynı zamanda uzun tüyleri vardı, ayak bileklerine kadar (aynı zamanda kısa olmasına rağmen kısa kollu bir ceketi andırıyordu) ve diğerlerinin de uzun omuzları ve omuzları vardı. Ancak genellikle, bir ağacın yaprağı gibi görünmesini sağlayan dikdörtgen şeklinde veya kıvırcık omuzlar, yalnızca dirseklere ulaşır. XIV yüzyıldan beri tasarımları değişti. Şimdi omuzlar dar metal şeritler gibi görünmeye başladı, çıkıntılar dikey olarak düzenlenmiş çeşitli kayışlarda yatay konumda perçinlendi. Ve bir savaşçının omuzlarını koruyan dışbükey metal plakalara bağlandılar.
Japonya'da Moğolların indiği yerde, bu tür demir atıkları da bulundu. (Genko Tarih Müzesi, Japonya)
Ve o dönemin Moğol atları böyle gözüküyordu. (Prag Hayvanat Bahçesi)
Moğollar tarafından kullanılan ve "Moğol" zırhı, Japonya'nın Moğol istilasına adanmış minyatürlerde tekrar açıkça görülüyor. Onlara “sert, güçlü bir elbise” anlamına gelen “Khatangu Degel” denildi. Büyük olasılıkla, en popüler askeri kıyafetler bu yoğun “kirpikler” idi. XIII. Yüzyılda, içlerine büyük metal plakalar dikildi ve dıştan, dışa doğru, metal kazımalar göğüste ve sırtta (ayrıca Rus silah geleneğinde tohumlar olarak da adlandırılır), ayrıca kazılar sırasında arkeologlar tarafından keşfedildi. XIV. Yüzyılda, Moğollar arasında daha önce dağıtılmamış posta setleri, savunma silahlanmasına girmeye başladı.
Timurid bir binici ile silahlanmış, ipliklerle örülmüş bir dal dolusu. Fakat Moğollar aynı kalkanları kullandılar. (Kraliyet Arsenal, Leeds, İngiltere)
“Bir kalkanları var” diyor “söğüt veya diğer çubuklardan yapılmış Plano Karpini, ancak onları imparatorun ve prenslerin korunması için kamp dışında ve hatta o zaman bile geceleri giyeceklerini sanmıyoruz.” Bu tip yuvarlak kalkanlar kuvvetli bir şekilde yaylanır ve bu nedenle kanatlı silahın verdiği darbeleri kolayca söndürür, ancak düz uçlu oklar çubuklar arasına iyi girer, çünkü kural olarak, iki ve üç katmanlı ve ortasına geleneksel bir metal umbon yerleştirdiler. Ayrıca ahşap ve çok katmanlı cilt kullanılır.
Tibet kılıç XVIII - XIX yüzyıl. Uzunluk 99,1, bkz. Toplam Ağırlık: 1173,7 (Metropolitan Müzesi, New York)
Plano Carpini'nin çalışmalarında, benzer zırhlardan daha önce Avrupalılar tarafından kullanılmaya başlanan bu silahların ortaya çıktığı Moğol at zırhı ayrıntılı olarak anlatılıyor. Buna bakılırsa, laminer tipindeydiler ve savaş atını her iki taraftan da kaplayan birkaç büyük parçaya benziyorlardı "kuyruktan başa ve eyerden sırt üstü ve boyundan sırtı bağladılar." Atın göğsü bir göğüs plakası ile örtülmüştür; başka bir parça da krupayı kapladı. Papalık legate, “Bu parçada kuyruğu açığa çıkardıkları bir delik açıyorlar” dedi. Ve sonra böyle bir kabuğun uzunluğunu çağırıyor: "Bütün parçalar dizlere veya bacakların bağlarına uzanıyor." Atın boynu ayrıca bir kabuk plakası ile korunuyordu ve namlu demir bir maske ile korunuyordu. Bu zırhın altında kapitone battaniyenin hissedilebileceğine inanmak için her neden vardır, böylece metal veya kemik plakaları atın derisini ovalamaz ve ter emer.
Kaynaklar:
1. Giovanni del Plano Carpini. Moğolların tarihi. Guillaume de Rubruck. Doğu Ülkelerine Yolculuk / Çeviri A. I. Malein. - E .: Devlet Coğrafya Edebiyatı Yayınevi, 1957.
2. 2.Kozin S. A. Moğolların en mahrem efsanesi. - M: Bilimsel yayınların ortaklığı KMK, 2002.
3. Men-da Bay-lu ("Moğol-Tatarların tam bir açıklaması") / Ter. N. Ts. Munkueva. - M: Bilim, 1975.
4. Julian'ın kardeşinden Moğol savaşına ilişkin mektup. - 1940. - T. 3. - S. 83 - 90.
5. Rashid ad-Din. Kroniklerin toplanması / Trans. Farsça OI Smirnova'dan prof. A. A. Semenov. - M., L.: SSCB Bilimler Akademisi Yayınevi, 1952. - T. 1, Cilt. 2.
Devam edecek ...