Önemli Çıkarımlar
- Dijital Hizmetler Yasası, hedeflenen reklamların tümünü olmasa da bazılarını yasaklayacaktır.
- Mevzuat ayrıca nefret söylemi ve taklit malları da hedef alıyor.
- Avrupa Parlamentosu şu ana kadar yalnızca bir yasa tasarısını onayladı.
Avrupa Parlamentosu, hedeflenen reklamları yasaklayan bir yasa tasarısını onayladı, ancak göründüğü kadar iyi değil. Dijital Hizmetler Yasası (DSA), reklam hedefleme için bazı hassas bilgilerin kullanımını kısıtlar. Ayrıca, kullanıcıların izlemeyi devre dışı bırakmasına olanak tanır ve Facebook ve Twitter gibi platformları yasa dışı içeriği, nefret söylemini ve daha fazlasını kaldırmaya zorlayabilir. Taslak 530 lehte, 78 aleyhte ve 80 çekimser oyla kabul edildi ki bu da tahmin edebileceğiniz gibi bir heyelana yakın. Ancak pazarlama uzmanları ve akademisyenler, önerilen yasaların çok ileri gittiğini ve yeterince ileri gitmediğini söylüyor. Online pazarlama şirketi OptiMine CEO’su Matt Voda, “2020’de başlatılan Dijital Hizmetler Yasası, hedeflenen reklamları tamamen yasaklamıyor. Cinsel yönelim, din ve ırk gibi ‘hassas’ verilere dayalı reklam hedeflemesini yasaklıyor.” , Lifewire’a e-posta yoluyla söyledi. “Yani, bu önemli bir gizlilik hamlesi, ancak yalnızca izleme ve hedefleme perspektifinden çok ileri gidiyor.”
Kötü Reklamlar
Reklam endüstrisi, gözetim reklamcılığını yıllardır kullanıyor ve devam etme hakkına sahip görünüyor, ancak bu, olması gerektiği anlamına gelmiyor. Teknoloji uzmanı John Gruber, reklam endüstrisinin itirazlarını “polisin bir hırsızlık dalgasını engellemesini önlemek için dava açan rehinci dükkanlarına” benzetiyor. Ama gelgit sonunda dönüyor. Bu mevzuat, Google ve Facebook gibi reklam şirketlerinin istilacı uygulamalarını kontrol etmek ve sosyal ağların neleri yayınlayabileceği üzerinde bir miktar kontrol uygulamak için bir başlangıçtır. Şu anda, büyük ölçüde ABD merkezli bu şirketler dünyanın herhangi bir yerinde canlarının istediğini yapıyor ve sonuçları büyük ölçüde görmezden geliyor. Bu devler için bir milyar dolarlık para cezası bile önemli değil. 2020’de başlatılan Dijital Hizmetler Yasası, hedefli reklamları tamamen yasaklamıyor. Avrupa, reklam hedefleme teknolojisinin peşinden giderek, mahremiyete düşman bu uygulamaları kökünden kesebilir. Zaten teori bu. Voda, “‘Gizliliğin’ tüketicilerin çevrimiçi davranışlarını, ilgi alanlarını veya diğer çevrimiçi etkinliklerini izlemeye dayalı olarak hedeflenen reklamları engellemeyi de içerdiğine inanıyorsanız, DSA bunların hiçbirini engellemez” diyor. “Örneğin, ‘iş değiştirme’ ile ilgili çevrimiçi bilgilere göz atıyorsanız ve ardından şirketinizin dizüstü bilgisayarında ‘iş değiştirme’ ile ilgili hedefli reklamlar sunuluyorsa, bu özel (ve çok hassas) bilgi ve reklam hedefleme, bu koşullar altında hala adil bir oyun olacaktır. yeni kurallar.”
Çok Uzak, Yine de Yeterince Uzak Değil
Şimdiye kadarki inovasyon adına her şey yolunda gidiyor tutumu yerine büyük teknolojiyi bir tasma üzerine koymak için mevzuata ihtiyacımız olduğu açık. Zor olan kısım bunu yapmaktır. Bu şirketlerin erişimi o kadar büyük ki yerel yasalar çoğu zaman gözden kaçıyor. DSA, daha küçük, daha odaklanmış yasalar dizisi yerine, bir kerede çok fazla düzeltmeye çalışır ve kafa karıştırıcı şeylerle sonuçlanır. Florida Üniversitesi’nde sosyal medya profesörü olan Andrew Selepak, Lifewire’a e-posta yoluyla verdiği demeçte, “Teknoloji şirketlerinin yeni yasaya karşı savaşmaya çalışacakları sorun, hükümetlerin neşterden çok testere gibi davranması” dedi. Selepak, “Daha fazla teknik düzenlemeye ihtiyacımız var, ancak önerilen tasarı çok geniş,” diye devam etti. “Önerilen yasa tasarısı, teknoloji şirketlerinin hedeflenen reklamlar için cinsel yönelim veya din gibi hassas bilgileri kullanmasını engelleyecektir. Ancak bu, Katolik Yardım Kuruluşları gibi grupların Katolik cemaati hedefleyen reklamlar oluşturamayacağı veya GLADD’nin gençlere ulaşmak için hedefli reklamlar kullanamayacağı anlamına gelebilir. insanlar yardım teklif ediyor.” Tasarının önerilerine daha derinden inildiğinde, biraz ayrık görünmeye başlıyor. Örneğin, hedeflenen reklamlar neden nefret söylemi üzerindeki kontrollerle bir araya getiriliyor? Bu neredeyse yasa koyucuların büyük teknolojiyi hayatın tüm yönlerine nüfuz eden birçok sorundan ziyade tek bir sorun olarak görmesi gibi. Selepak, “Önerilen yasa, teknoloji şirketlerinin nefret söylemini kaldırmasını da gerektirecek” diyor. “Fakat neyin nefret söylemi olduğunu kim belirleyecek? Teknoloji şirketleri mi? Bireysel ülkeler mi? Avrupa Parlamentosu mu? Nefret söylemi, farklı ülkelerde farklı içeriğe izin vererek yerel yasalarla sınırlandırılacak mı yoksa teknoloji şirketleri en katı nefret söylemine uymak zorunda mı kalacak? dünyanın herhangi bir yerindeki yasalar?” Tasarının yasalaşmasından önce cevaplanması gereken çok soru var ama en azından bu bir başlangıç. Ve bu konuda oldukça iyi biri.