Görgü kurallarını öğrenme devresi çok önemli bir sorundur. Görgünün sadece dış şekillerini, gösterişten başka bir şey olmayan yönünü ilgilendiren şekilleri, «Lütfen» «Teşekkür ederim» i, «Affedersiniz» ve buna benzer birtakım deyimleri çocuğa benimsetmek
istiyorsak buna genel olarak ciddî birtakım kurallar ve cezalarla da ulaşabiliriz. Fakat sonraları, bu yoldan elde edilen alışkanlıkların büsbütün faydasız olduğunu anlarız. Konuşmanın bu gösteriş yönünde önemli olan tarafı, gerçekten başkalarına hoş görünmek isteğidir, sevgi ve saygı belirtisidir. Eğer bu ruh halini sağlayabiliyorsanız dilin yapmacık şekilleriyle uğraşmanıza ne lüzum var. Olumlu bir davranış çocukta derin ve katıksız bir iz bırakır. Bu iz çocuğun bütün hayatı boyunca sürüp gider ve onun toplumsal münasebetlerini her yerde kusursuz bir şekilde düzenler. Birtakım kalıplaşmış kelimeler, iyi niyetin ürünü olmadıkça ancak zor kullanıldığı sürece zihinde kalabilirler.
Zor kullanarak ısmarlama bir ruh hâli meydana getirmek mümkündür. Ama, bütün mesele olumlu bir ruh halinin gelişimini sağlamaktadır; bu da iyi niyetimize ve anlayış göstermemize bağlıdır. Çocuk kendisini çevreleyen kişilerin iyi ve anlayışlı kişiler odluğuna inanmalıdır. Biz çocuğa karşı, yetişkinlere karşı olduğu gibi daima nezâketle ve anlayışla davranırsak, onu saygıdeğer kişiler sırasına koyarsak onun da bize karşı aynı şekilde davranmaması için hiçbir sebep kalmaz.