2022’de Satın Alınacak En İyi Orta Format Film Kameraları
Son on yılda film kullanıcılarının patlaması yaşandı. Bu ister bir nostalji duygusundan, ister geçmişi deneyimleme arzusundan (hayatlarında daha önce film çekemeyecek kadar genç olanlar için), basitlik için veya belki de bazı ünlülerin film çekmeye başlamasından kaynaklansın, gerçekten önemli değil. Gerçek muhtemelen birçok faktörün bir kombinasyonudur.
Bununla birlikte, kullanılmış pazarda film kameraları (ve eski lensler) için sürekli artan fiyatlar görüyoruz. Yeni film üreticileri piyasaya sık sık giriyor ve hem siyah beyaz hem de renkli 35mm, 120 (orta format) ve 4×5 filmler hazır.
Şimdi, bugün “120 film” olarak bilinen ve genellikle beş boyutta gelen orta formatın geniş dünyasını keşfedeceğiz: 6×4.5, 6×6, 6×7, 6×8 ve 6x9cm. Bunlar, 35 mm filmin (veya “tam çerçeve” dijital) boyutunun yaklaşık 2,62 ila 5,41 katı herhangi bir yeri temsil eder. Yüksek kaliteli lensler ve ince taneli film ile geniş orta formatlı bir negatif, kusursuz ayrıntıları çözebilir.
Seçenekleri üç kategoriye ayırdık (SLR’ler, TLR’ler ve Mesafe Bulucu), bunlar içinde üç fiyat tabanlı alt kategori (Bütçe, Orta Sınıf ve Premium). Seagull 4A veya Lubitel TLR’ler gibi bazı çok uygun fiyatlı seçenekler olsa da , vasat (veya düpedüz korkunç), güvenilmez kameraları sadece mutlak en ucuzları oldukları için önermenin bir anlamı yok.
Bu nedenle, bu seçenekler sistem maliyeti, kullanılabilirlik ve kalitenin bir birleşimidir. Benzer şekilde, her kategori eşit yaratılmamıştır – telemetreler, doğal olarak fiyat ölçeğini yukarı kaydıran SLR’lerden veya TLR’lerden daha pahalıdır. Burada listelenmeyen düzinelerce marka ve model var – bu, bu nitelikteki herhangi bir kılavuzun doğal bir özelliğidir ve seçimler yapılmalıdır . Bu, dahil olmayanlara karşı hafif bir şey değil, sadece , adlandırabileceğiniz hemen hemen her kamerayla çok kapsamlı deneyime dayanan kişisel seçimlerimin bir yansıması.
Bir Bakışta…
Tek Lensli Refleks (SLR) Fotoğraf Makineleri
Bütçe: Mamiya 645 Serisi
O dönemde C serisi 6x6cm TLR’leri, Mamiya Six, Mamiya Press ve RB67 6x7cm orta format fotoğraf makineleriyle tanınan Mamiya, ilk 6×4,5cm fotoğraf makinesi gövdesini 1975’te piyasaya sürdü. 645 biçimi kırk yıldır kullanılmamıştı. Mamiya 645 , 120’de 15 veya 220’de 30 çekime izin veren 645 formatını kullanan ilk orta format SLR’dir (daha popüler 6×6 formatı 120’de 12 ve 220’de 24 çekim yapar).
Mamiya 645 kameraların üç nesli vardı. İlki M645, M645 1000S ve M645 J’yi içeriyordu; ikincisi 645 Super, 645 Pro, 645 Pro-TL ve 645E’yi tanıttı; üçüncü ve son nesil, bir otomatik odaklama sistemini benimsedi ve 2000’lerin sonlarında, dijital orta format sırtlarla çalışmak için Birinci Aşama ile ortaklık kurdu – bunlardan bazıları mevcut Mamiya Leaf ve Phase One arkalarıyla çalışıyor .
İkinci nesil Pro gövdeler mükemmel olsa da, kesinlikle bütçe seçenekleri değildir. Ancak, orijinal M645 ve halefi M645 1000S oldukça uygun fiyatlı. Tek fark, M645’te 1/500’lük bir üst deklanşör hızından 1000S’de 1/1000’e kadar bir çarpmadır.
Zamanın diğer orta format gövdelerinin çoğundan farklı olarak, birinci nesil Mamiya 645 gövdelerinin değiştirilebilir arkaları yoktur. Bu pratikte büyük bir dezavantaj değil, ancak bazı fotoğrafçılar bir ruloyu bitirmeden önce farklı film stoklarına geçme yeteneğinden hoşlanıyor. Bununla birlikte, gövdelerin değiştirilebilir bulucuları vardır : iki bel seviyesi (biri spor buluculu, diğeri olmayan), ölçülmemiş bir göz seviyesinde prizma, üç ölçülü prizma (değişken farklılıklar) ve bir ölçülü AE prizması. İkincisi, normal kılavuza ek olarak diyafram öncelikli otomatik pozlamaya izin verir. Bel seviyesindeki bulucular genellikle en yüksek fiyatları verir.
Ek olarak, değiştirilebilir beş odaklama ekranı (mat, mikroprizma, denetleyici, mikroprizmalı telemetre noktası ve telemetre noktası) ile birlikte tabanca tutacakları (deklanşör tetikli ve tetiksiz) ve otomatik film ilerletme özellikli bir elektrikli sürücü kabzası gibi ek aksesuarlar mevcuttur.
Mamiya M645 ile eşleştirilen standart ve en yaygın lens Sekor C veya Sekor N 80/2.8’dir. Sekor 55/2.8, 120/4 APO Macro, 145/4, 150/3.5, 55-110/4.5 ve 105-210/4.5 hepsi çok uygun fiyatlı seçenekler. Sekor C ve Sekor N 80mm f/1.9, serideki en hızlı lenstir ve şimdiye kadar yapılmış en hızlı orta format lensler arasındadır.
Daha sonra yükseltmeyi seçerseniz Mamiya 645 Pro gibi üst düzey modellerde de çalışan büyük bir lens kütüphanesi ve piyasadaki en uygun fiyatlı gövdelerden biri ile burada gerçekten yanlış gidemezsiniz. Mamiya 645 lens adaptörleri, hemen hemen her DSLR veya aynasız montaj için hemen kullanılabilir.
Orta Seviye: Pentax 6×7 / Pentax 6×7 MLU
1969’da Asahi Pentax, esasen devasa bir 35mm SLR gibi çalışan birkaç orta format kameradan birini piyasaya sürdü. Geleneksel pentaprizma bulucu şeklinden kolla çalıştırılan film ilerlemesine kadar, standart 35 mm SLR’lerin DNA’sı başından beri açıktır.
İlk model — Kuzey Amerika’da Honeywell Pentax 6×7 olarak da satılan Asahi Pentax 6×7 — 120 (10 kare) veya 220’de 60 mm x 70 mm görüntüler (aslında filmin indirimli kenarı nedeniyle 56 mm’ye daha yakın) üretti. film (20 kare). Gövde, düz ölçülmemiş prizma ve standart 105mm f/2.4 lens ile 5,1 pound ağırlığında, devasa bir canavardır. Birçok orta format kamera gibi, prizma da – odaklama ekranı gibi – standart prizmaya ek olarak bel seviyesi ve TTL (lens aracılığıyla) ölçülü prizma seçenekleriyle değiştirilebilir. Ayrıca, kullanıma yardımcı olmak için oldukça ikonik ve çok moda bir solak aksesuar ahşap kulp mevcuttur.
Asahi Pentax 6×7’yi 1976’da Asahi Pentax 6×7 MLU, 1990’da Pentax 67 ve 1999’da Pentax 67 II izledi. 6×7 MLU, orijinal 6×7 ile aynıdır, ancak bir ayna kilitleme mekanizması. Bu, tripod tabanlı manzara, natürmort veya yavaş deklanşör hızı çalışması için çok yararlı olduğunu kanıtlıyor – devasa ayna bir katır gibi tekme atıyor ve akustik anlamda inanılmaz derecede hoş olsa da, titreşim kaynaklı bulanıklığa neden olmaya oldukça meyillidir.
Sistem için çok çeşitli lensler mevcuttur: Pentax Takumar 105/2.4 standart “kit” lenstir ve sistemin mücevherlerinden biridir. Pentax 6×7 veya Pentax 67 lensler genel olarak çok uygun fiyatlı olma eğilimindedir — SMC Takumar 45/4, 55/3.5, 55/4, 75/4.5, 150/2.8, 200/4, 55-100/4.5 ve 90 -180/5,6 hepsi oldukça ucuz, bazıları 100 doların altında veya civarında kolayca bulunabiliyor. Mamiya 645 serisi gibi, Pentax 6×7 lensler için hemen hemen her DSLR veya aynasız yuvaya uygun adaptörler var.
Pentax 6×7 en sevdiğim orta format fotoğraf makinelerinden biridir. Bronica GS-1 veya Mamiya RB/RZ67 gibi diğer 6×7 kameralardan çok daha ağır (ve muhtemelen daha hafif) olduğundan şüpheliyim, ancak son derece yoğun ve SLR benzeri form faktörü, ağırlığını yalanlıyor gibi görünüyor. Size bir egzersiz verecek, ama buna değer.
Premium: Hasselblad 500 Serisi
Hangi fotoğrafçı Hasselblad’ı duymamıştır? İsveçli üretici, kamera harikalarının panteonunda Leica ve Zeiss ile orada. Ve Hasselblad 500 serisi, tartışmasız, onları mükemmelliğe ulaştıran şeydir.
500 serisinden önce, Hasselblad 1940’ların sonlarında “ideal kamera” dediği şeyi geliştirdi: 1600F olarak bilinen 6×6 orta format bir kamera ve hemen ardından 1000F. Değiştirilebilir lensler, vizörler, sarıcılar ve film arkaları ile modüler tasarımı devrim niteliğindeydi. TLR’ler orta format pazarına hakimdi ve o zamanlar hiçbiri bu yeteneklere sahip değildi.
1957’de Hasselblad, değiştirilebilir yaprak deklanşör lensleri kullanan yeni kamera serisindeki ilk model olan 500C’yi piyasaya sunarak, 1600F/1000F’nin odak düzlemli deklanşörünün doğasında bulunan sorunları ortadan kaldırdı ve her hızda flaş senkronizasyonuna izin verdi. 500C’nin değiştirilmiş bir varyasyonu, Apollo ve Gemini uçuşlarında uzayı gören ilk kamera olacaktı.
500C’nin piyasaya sürülmesinden bu yana Hasselblad, yeni modellerde kademeli yükseltmeler yayınladı – 500C/M, 501C ve 501CM, muhtemelen en popüler olanlardır – 2013’te üretimi durduran 503CW ile sona erdi. Bu modeller Hasselblad “V Sistem”‘in çekirdeğini oluşturdu. Hasselblad , ikisini ayırt etmek için 2002 yılında “H System”i piyasaya sürdükten sonra ortaya çıkan bir isim . V Sistemi, 500 serisinin dışındaki kameraları içeriyor olsa da, hiçbiri bu kadar arzulanan veya ikonik değil.
Gövdeler, yapı kalitesi, güvenilirliği, ergonomisi ve estetiği nedeniyle büyük saygı görse de , Hasselblad’ları başka bir seviyeye yükselten , tartışmasız inanılmaz lensler serisidir. V sisteminde 70’in üzerinde lens vardır, ancak bunların birçoğu aynı lensin güncellenmiş modelleridir – C ve CT* lensler en erken, CF, CF FLE ve CF IHI lensler daha sonra ortaya çıktı.
Bir istisna dışında, tüm C ve CT* lensler Carl Zeiss tarafından yapıldı ve iki fotoğrafçılık devinin nihai birleşimini sağladı. Daha önceki Zeiss C lenslerinin iç kısmında siyah, yansıma önleyici kaplama bulunur ve 1959’dan 1974’e kadar üretilenler tek kaplamalıydı. 1973’te Zeiss, ünlü T* çoklu kaplamasını lenslere, dolayısıyla CT*’ye uygulamaya başladı – bu, daha iyi parlama kontrolü, daha fazla kontrast ve daha iyi iletim (T-stop) sağlar.
Lensler 30/3.5 F-Distagon’dan (17mm FF eşdeğeri) 500/8 Tele-Tessar’a (275mm FF eşdeğeri) kadar çeşitlilik gösterir ve Zeiss 80/2.8 Planar “standart” lenstir. Ayrıca, bulunması oldukça nadir görülen bir yakınlaştırma lensi olan Schneider 140-280/5.6 Variogon da vardı.
Herhangi bir orta format sistemdeki muhtemelen en geniş ve en çok yönlü aksesuar seçimine kadar en kapsamlı lens seçeneklerinden bazıları ile V sisteminin 500 serisi, satın alabileceğiniz en iyi SLR orta format fotoğraf makineleridir. Üstüne üstlük, 500 serisi, mevcut CFV II 50C dahil olmak üzere birçok orta format dijital sırt ile uyumludur .
Çift Lensli Refleks (TLR) Kameralar
Çoğumuz bir SLR’nin (“Tek Lensli Refleks”) ne olduğunu biliyor olsa da, tasarımları dijital çağa taşınmadığı için TLR kavramı birçok kişiye daha yabancıdır. TLR (“Twin Lens Reflex”) kameralar, adından da anlaşılacağı gibi, neredeyse her zaman dikey olarak monte edilmiş iki lens kullanır. “İzleme merceği” olarak bilinen üstteki mercek, ışığı bir aynaya geçirir ve ardından görüntüyü buzlu cama yansıtır – tam olarak bir SLR’nin çalıştığı gibi. Bu kameralar neredeyse her zaman, fotoğrafçının yansıtılan görüntüyü görmek için aşağıya baktığı ve böylece çerçevelemelerine ve odaklanmalarına izin veren bir bel seviyesi bulucu ile kullanılır.
“Alma merceği” olarak bilinen alt mercek aynı odak uzaklığına sahiptir (her zaman geniş açık olan diyafram biraz farklı olabilir) ve bir yaprak deklanşör içerir . Bu lens, deklanşörü çalıştırdıktan sonra bir görüntüyü doğrudan filme yansıtır. TLR ve SLR arasındaki avantajlar orta format dünyasında sayısızdır: gövdeler daha küçük ve daha hafif olabilir, genel olarak daha az arıza noktasıyla üretimi (ve onarımı) önemli ölçüde daha basittir, vizör kararması yoktur ve daha sessizdirler ve büyüklük sırasına göre daha fazla göze çarpmayan – gürültülü, tokatlayan ayna yoktur ve yaprak örtücü neredeyse sessizdir, neredeyse titreşimsizdir ve herhangi bir hızda flaş senkronizasyonu yapabilir.
TLR’lerin başlıca dezavantajları, değiştirilebilir lenslerin olmaması (iki istisna dışında), zoom lenslerinin olmaması, değiştirilebilir bulucuların olmaması (birkaç istisna dışında), değiştirilebilir arkaların olmaması, vizörde yanal olarak ters çevrilmiş bir görüntü ve bu paralaks hatasıdır . yakın odak mesafelerinde bir telemetre gibi bir sorundur. Ayrıca, hemen hemen tüm TLR’ler 6 × 6 biçimini kullanır, ancak bazıları geniş en-boy oranlı görüntülere izin vermek için 35 mm film için adaptörler sunar.
Bütçe: Minolta Autocord Serisi
İkinci Dünya Savaşı‘ndan sonra Japonya, dünyanın gördüğü en etkileyici toplu yeniden yapılanma çabasını gördü ve 1950’lerin ortalarında premium TLR pazarı oldukça kalabalıktı. Chiyoda Kogaku Seiko KK (“Chiyoda Optics and Precision Industry Co., Ltd.) 1955’te cevabını yayınladı: Minolta Autocord MXS. Aynı yıl, Autocord MXV ve Autocord L’nin piyasaya sürüldüğü de görüldü – ikincisi, 1/400’den 1/500’e yükseltilmiş bir maksimum hız ile bir Optiper’den Seikosha Rapid deklanşöre geçti. Aynı zamanda bir selenyum ölçer ile donatılmıştı.
1955 ile 1966 arasında Autocord’un en az on yedi modeli piyasaya çıktı. Birinden diğerine farklar genellikle küçüktü, ancak tüm Autocord’lar birkaç ana özelliği paylaştı: ünlü bir 4 element/3 grup Tessar – tipi 75mm f/3.5 Rokkor lens, bir saniyeye kadar deklanşör hızları, otomatik deklanşör kurmalı krank ilerlemesi ve kare sayma ve filmi ilerletmeden deklanşörü kurma yeteneği (çift pozlamaya izin verir).
Krank ilerlemesi ve otomatik deklanşör kurma, zamanın TLR’leri için nadir görülen bir özellikti, esasen yalnızca Yashica-Mat TLR’lerde (1957’de tanıtıldı) ve Rolleiflex modellerinde bulundu, ikincisi (ve hala) önemli ölçüde daha pahalıydı. Japon meslektaşları. Rolleicord serisi gibi diğer TLR’ler, daha az verimli bir düğme ilerletmesi kullandı ve kullanıcının deklanşörü manuel olarak açmasını gerektiriyordu.
Autocords’un çok beğenilen bir diğer özelliği de, tek parmakla odaklamaya olanak tanıyan, ön taraftaki lens panosunun altına yerleştirilmiş çok ergonomik ve pürüzsüz odak koluydu. Premium Rolleiflex de dahil olmak üzere diğer TLR’ler, odaklama yapmak ve ardından filmi ilerletmek için kullanıcının kamerayı bir elinden diğerine kaydırmasını gerektiren bir odak düğmesi kullandı. Autocord’daki her şey, kullanıcının sağ eli kamerayı tutarken sol eli ile yapılabilir.
Ne yazık ki, odak kolu aynı zamanda Autocord’un Aşil topuğudur – son derece kırılgan çinko/alüminyum alaşımından yapılmıştır ve kolu kopmuş kameraları görmek çok yaygındır. Kopmuş parçanız olsa bile çinko/alüminyum alaşımını lehimleyemezsiniz, ancak bir kez güçlü hızlı kaynak epoksisi kullanarak başarılı oldum. Parçaya sahip değilseniz, tek çözüm ya bir DIY modifikasyonu ya da çevrimiçi olarak sunulan birçok 3D baskılı değiştirmelerden biridir. Ancak satın aldığınız kamerada odaklama kolu takılı olduğu sürece, büyük olasılıkla herhangi bir sorunla karşılaşmazsınız – sadece kamerayı düşürmeyin veya kola aşırı güç uygulamayın.
Autocord muhtemelen şimdiye kadar yapılmış en ergonomik olarak iyi tasarlanmış TLR olsa da, asıl yıldız Tessar tasarımı 75/3.5 Rokkor lensiydi. Zamanın birçok fotoğrafçısı, lensi Rolleiflex serisindeki mükemmel Zeiss Tessar 75 mm ve 80 mm lenslerle olumlu bir şekilde karşılaştırdı.
Fiyat için, Autocord serisi basitçe dövülemez. Eski selenyum veya CdS sayaçlar nadiren zaman testine dayandığından ve metresiz versiyonların aerodinamik tasarımı bana göre daha estetik olduğundan, metresiz bir model bulmanızı öneririm.
Orta Menzil: Mamiya C330
1956’dan itibaren Mamiya, üçüncü TLR serisi olan Mamiya C serisini üretmeye başladı ve önemli bir özelliği öne çıkardı: değiştirilebilir lensler. O zamanlar lens değiştirme özelliğine sahip başka bir TLR yoktu ve sadece bir tane daha piyasaya sürüldü – Koni-Omegaflex.
C serisi Mamiyaflex C ile başladı ve Mamiyaflex C2, Mamiya C3, Mamiya C33, Mamiya C22, Mamiya C220 ve Mamiya C330’a ilerledi. 1969’da tanıtılan ikinci model, C33’ün geliştirilmiş bir versiyonuydu ve tüm C serisi modellerin en eksiksiz ve özelliklerle dolu olanıydı.
Diğer modeller gibi, C330 da değiştirilebilir bir bulucuya (baca tarzı büyüteç, göz hizasında prizma ve standart bel seviyesi) sahiptir, ancak şimdi altı seçenekle odaklama ekranlarını değiştirme özelliğini de tanıttı.
Tüm C-serisi aynı genel şekilde çalışır. Odaklama, öne konumlandırılmış iki düğmeden birinin (biri solda, biri sağda) döndürülmesiyle yapılır, bu daha sonra bir körük sistemi aracılığıyla tüm ön düzeneği uzatır. Lenslerin kilidi açılarak lensler kolayca değiştirilebilir; bu, ışık sızıntılarını önlemek için filmin önünde bir bölme kanatçığını yükseltir ve ardından lens tertibatını kolayca çıkarabileceğiniz bir tutma klipsini serbest bırakır.
Bir TLR olduğundan, her bir “mercek” aslında iki eşdeğer odak uzaklığına sahip bir mercek bloğudur – üstte bir izleme merceği ve altta entegre deklanşöre sahip bir çekim merceği. Objektif seçenekleri 55/4.5 ile 250/4.5 arasında değişir ve 80/2.8, kameralarla birlikte en yaygın olarak bulunan “standart” seçenektir.
Değiştirilebilir buzlu cam odaklama ekranlarıyla birlikte C330, filmi krank aracılığıyla ilerletirken deklanşörü otomatik olarak çalıştıran tek modeldir. Ayrıca, artık 55 mm, 65 mm ve 250 mm lensler için seçenekler içeren revize edilmiş bir paralaks seçici topuzu da içeriyor.
Daha ucuz bir seçenek arıyorsanız, Mamiya C220 ve hatta Mamiya C33 ile giderek bir ton kaybetmezsiniz.
Premium: Rolleiflex 2.8/3.5 “Mektup Modeli” Serisi
İkinci Dünya Savaşı‘ndan sonra, Rolleiflex ve Rolleicord TLR serileriyle ünlü Alman şirketi Franke & Heidecke, Braunschweig Fabrikası’nı bir bombalama saldırısının yok etmesinden sonra kendini toparladı. Rolleiflex serisi 1928’den beri piyasadaydı, bu nedenle Franke & Heidecke biraz daha kaliteli bir tasarıma dönmeye karar verdi. Böylece, sonunda bir harfin kullanılmasıyla gösterilen “Harf Modeli” serisi başladı – örneğin, Rolleiflex 2.8A veya Rolleiflex 3.5C. Rakamlar f-stop’u gösteriyordu ve 2.8 serisi, tümü f/3.5 olan önceki modellerin (ve diğer üreticilerinkilerin) aksine en hızlı f/2.8 lenslere sahipti.
Diğer Rolleiflex modelleri gibi (ve daha uygun fiyatlı Rolleicord’ların aksine), Rolleiflex “Letter Model” serisi filmi ilerletmek ve aynı anda deklanşörü germek için bir krank sarıcı kullanır. Bununla birlikte, büyük bir değişiklik, bir Zeiss Tessar lensinden daha karmaşık ve üstün bir Zeiss Planar tasarımına geçiş oldu – bazı modellerde ayrıca bir Schneider Kreuznach Xenotar lens kullanıldı. Tek istisna, 80 mm Zeiss Biometar ile donatılmış ilk Rolleiflex 2.8B’dir – bu model oldukça nadirdir.
3.5 modelleri 75mm lens kullanımına devam ederken, 2.8 serisi 80mm’ye taşındı. Fark nihayetinde küçüktür – tam kare eşdeğerinde 40 mm’ye karşı yaklaşık 37,5 mm.
Tüm Rolleiflex modelleri, diğer TLR’lerin çoğuna göre daha üstün olsa da, Letter serisi bunu daha da yüksek bir seviyede yapar. Tahmin edebileceğiniz gibi, 2.8 modelleri 3.5 serisinden bile daha pahalıdır. Ancak fiyatlar son yıllarda biraz arttı, bu yüzden onlar için hem bir araç hem de bir yatırım olarak tartışılabilir. Ayrıca, Zeiss Tessar lensleri ne kadar iyi olursa olsun, Zeiss Planar’ları bir adım yukarıdaydı.
Telemetre Kameraları
Bütçe: Koni-Omega Rapid Serisi
1954’te, büyütücü serisiyle tanınan Simmon Bros. NY, 90/3.5 Omicron lensli 6x7cm telemetre kamerası olan Omega 120’yi piyasaya sürdü. Bu kameranın tasarımı daha sonra Konica tarafından satın alındı ve daha sonra 120’lik bir ruloda on pozlama ve 220’lik bir ruloda 20 pozlama yakalayabilen bir dizi telemetre basın kamerası üretti.
Kameralar solda bir tutma yeri ile donatılmıştı ve film, sağ tarafta bir çekme-itme mekanizması ile ilerletildi, bu da çok hızlı çekime izin verdi (dolayısıyla Rapid adı ). Çek-itmeli film ilerlemesinin üzerinde, odak için bir kremayer ve pinyon sistemi aracılığıyla tüm lens bloğunu hareket ettiren büyük bir düğme bulunur. Düğme çevrildiğinde, merceğin arkasındaki pimler bir telemetre odaklama sistemi ile etkileşime girer ve kullanıcı, vizörün ortasındaki telemetre yaması aracılığıyla odağı belirler.
Koni-Omega Rapids, büyük ölçüde telemetre tasarımı sayesinde, kullanımda çok akıcı ve zamanın diğer 6x7cm kameralarına kıyasla oldukça hafif. Lens serisi, orta format SLR’lere kıyasla incedir, ancak Leica olmayan telemetrelerin doğası budur. Standart lens altı elemanlı/beş grup 90/3.5 Super Omegon veya 90/3.5 Hexanon olup, yaklaşık 45 mm tam çerçeve eşdeğer görüş alanı sağlar.
58/5.6 Hexanon, 60/5.6 Hexanon, 135/4.5 Hexanon ve 180/4.5 Hexanon da mevcuttur. Omega 120, Koni-Omega Rapid ve Koni-Omega Rapid M, 90mm ve 180mm çerçeve çizgilerine sahipken, daha sonraki Koni-Omega M, Rapid Omega 100 ve Rapid Omega 200, 135mm lens için ek bir çerçeve çizgisine sahiptir. Daha geniş açılı lensler, tüm modellerde ayakkabıya takılan harici bir vizör gerektirir.
En iyi seçenekler, daha sonraki Rapid Omega 100 ve Rapid Omega 200’dür – ikincisi, diğer orta format kameraların değiştirilebilir arka kapakları gibi, değiştirilebilir dergisi aracılığıyla videonun ortasında film değişikliklerine izin verir.
Orta Sınıf: Fuji GS645 Profesyonel Seri
Fujifilm – bir düzineden fazla Fujica 35 mm SLR, birkaç Fujica orta format fotoğraf makinesi ve birçok Fujica 35 mm kompakt fotoğraf makinesi üretmesine rağmen – çoğunlukla 35 mm, 120 ve geniş format filmiyle biliniyordu. Ancak 1980’lerin başında, Fujifilm yeni sabit odaklı ve otomatik odaklı 35 mm kompaktlar üzerinde üretime başladı ve “Fujica” lakabından basitçe “Fuji”ye geçti. Bunlardan birkaçı – Fuji DL serisi, Fuji Cardia ve Fujifilm Klasse serileri – büyük başarı elde etti.
Aynı zamanda Fujifilm, Fuji GS, GW ve GSW kamera serileriyle üst düzey sabit lensli orta format telemetre pazarına girdi. Bunlar 6×9, 6×8, 6×7 ve 6×4.5cm formatlarında üretildi. Bunların en uygun fiyatlısı Fujica GS645 Professional ve Fuji GS645S Professional Wide60 idi – Fujica GS645W Professional da vardı, ancak bu telemetresiz bir ölçek odaklı kameraydı.
Her üç kamera da neredeyse aynı gövdeleri paylaşıyor ve 120 veya 220 filmde 6×4,5 formatında görüntü çekiyor. Hafif, katlanır bir gövdeye, odaklama için bir körük sistemine, saniyede 1 ila 1/500 hıza sahip yaprak örtücü lenslere ve iki LR44 (A76 veya SR44 olarak da bilinir) tarafından desteklenen yerleşik bir LED ışık ölçere sahiptirler.
Fujica GS645 Professional, 5 elementli EBC Fujinon S 75/3.4 lensi ve paralaks düzeltmeli 0.63x büyütmeli telemetre ile ayırt edilir.
Fujica GS645S Professional Wide60, 5 grupta 7 elemanlı yeni bir EBC Fujinon W 60/4 Zeiss Ortometar tipi lens ile donatılmış olarak ertesi yıl piyasaya sürüldü. Ölçek odaklı GS645W’nin 45 mm f/5.6 (yaklaşık 28 mm eşdeğeri) lensinin çok geniş olduğu için eleştirilmesinden sonra 60 mm lens (yaklaşık 35 mm tam çerçeve eşdeğeri) seçildi. GS645 gibi, kamera da 0,5x’lik biraz daha düşük bir büyütme oranına sahip olsa da, paralaks düzeltmeli bir telemetreye sahip.
Bu telemetreler filmi yatay olarak taşıdığından, dikey olarak hareket eden diğer 6×4,5 kameraların çoğundan farklı olarak, kamera normal tutulduğunda görüntüler dikey yönde yakalanır. Özellikle yatay yönde çekim yapıyorsanız, buna alışmak biraz zaman alabilir.
Fujifilm GA645 serisi telemetre olmasa da benzer bir tasarıma (mesafe bulucu benzeri bir vizöre sahip) sahiptir, ancak buna otomatik odaklama eklenmiştir. Fujifilm GA645Zi , 55 ila 65 ila 75 ila 90 mm’lik artışlarla hareket eden bir 55-90/4.5-6.9 zum lensi ile bile donatılmıştır. Mesafe ölçerlerin aksine, bunlar motorla çalışır ve tamamen pile bağlıdır.
Premium: Plaubel Makina 67 / Plaubel Makina W67
1902 yılında Hugo Schrader tarafından kurulan Alman kamera üreticisi Plaubel , ilk kez 1911’de tanıtılan Makina serisi basın kameralarıyla ünlendi . 1970’lere gelindiğinde Hugo Schrader’ın oğlu Goetz Schrader, şirketi satmaya karar verdi. Yaşlanıyordu ve Japon Doi Group’tan Kimio Doi şirketi 1975’te satın aldı. Bundan kısa bir süre sonra Doi, Plaubel’e Nikon tarafından özel olarak geliştirilmiş bir lensle yeni bir fotoğraf makinesi geliştirmeye başladı.
Sonuç, 1976’da Photokina’da prömiyeri yapılan bir prototip olan Makinette 67 oldu. Ancak Doi, tasarımdan memnun kalmadı ve çizim tahtasına geri döndü. Konica’nın yardımını istedi ve Yasuo Uchida’yı ( Konica C35 EF “Pikkari” tasarımcısı) aldı.) baş tasarımcı olarak. İki temel gereksinim, kameranın orta formatta çekim yapması ve lensin olağanüstü olması gerektiğiydi – kompaktlık, dayanıklılık ve kullanım kolaylığı da listede üst sıralardaydı. Doi ve Uchida arasında bazı anlaşmazlıklar vardı: Doi kameranın otomatik pozlama olmasını istedi, Uchida ise Nikon yerine Konica’dan bir lens istedi. Doi birincisinden vazgeçerek manuel kontrollere sahip yerleşik bir ışık ölçeri kabul etti ve Uchida bir kopyayı test ettikten ve olağanüstü kalitede bulduktan sonra Nikkor 80/2.8 lensi (40mm eşdeğeri) kabul etti.
Sonuç, geleneksel film ilerletme kolu, obtüratör hızı ve lens üzerinde diyafram açıklığı kadranları ve deklanşör düğmesinin çevresinde biraz tuhaf, ancak son derece işlevsel bir odaklama kadranı olan, katlanır bir telemetre kamerasıydı. Bu kadranın konumu, kullanıcının odağı parmağıyla ayarlamasına – telemetre yamasını her zamanki gibi vizörde hizalamasına – ve çok kolay ve hızlı bir şekilde fotoğraf çekmesine izin verdi.
Gövdenin arkasındaki film ilerletme kolunun altında, ışık ölçeri etkinleştiren küçük bir düğme bulunur – bulucu penceresindeki temel üç LED okuma. Açıkçası, ölçüm cihazına güç sağlamak için bir pil gereklidir, ancak kameranın geri kalanı tamamen mekanik kalır.
Daha sonraki Plaubel Makina W67, daha geniş açılı bir Nikkor 55/4.5 lens (yaklaşık 28 mm eşdeğeri) ve odak kadranı etrafında yivli bir gövde ve kauçuk halka gibi birkaç tasarım değişikliğine sahiptir.
Değiştirilebilir lensli bir kamerayı tercih ederseniz, Mamiya 6 veya Mamiya 7‘ye bakın – her ikisi de çok beğenilen, ancak tasarım ve kullanım açısından Plaubel Makina 67’den tamamen farklı olan kameralar. Ayrıca size biraz daha pahalıya mal olacaklar, özellikle Mamiya 7 , ancak değiştirilebilir lensler ve diyafram öncelikli otomatik pozlama gibi avantajlar elde edersiniz.