Venhaston'daki St. Peter Kilisesi'nden "Son Yargı" (parça), 1480
Ağustos 2020'nin başlarında, bir dizi medya Vladivostok'tan 16 yaşındaki bir kız öğrencinin ruhunu şeytana satmaya karar verdiğini bildirdi. Bir aracının hizmetleri ona, her şeyi mümkün olan en iyi şekilde düzenlemeye söz veren 18 yaşındaki bir çocuk tarafından teklif edildi - noterden daha kötü değil.
Zamanımızda, resmi tanınma talep eden Satanistlerin kiliselerine, her türden kalıtsal büyücüye ve insan aptallığına şaşırma alışkanlığımızı çoktan yitirdik, ancak bu durumun benzersiz olduğu ortaya çıktı. Kız, ölümsüz ruhunu satma girişimi için sadece bir kuruş almadı, aksine, onu satma hakkı için 93 bin ruble ödedi. Şeytanın kızın üç isteğini yerine getireceğine söz veren dolandırıcı, sağlanan bilgiler için 6 bin ruble, büyücülük için 5 bin ruble istedi ve mütevazı bir şekilde tekerleğin kişisel hizmetlerini bin ruble olarak tahmin etti. Ayrıca şeytana tapanların altın takmaması gerektiğine de ikna etti (onlar çok mütevazı insanlar, hiçbir şey yapılamaz). Bu nedenle sahip olduğu tüm takıları rehinci dükkanına götürdü ve aldığı parayı danışmanın banka kartına aktardı. Herhangi bir şarlatana bir telefon ve bir dizüstü bilgisayar vermek zaten bir Lokhov klasiğidir.
Bunu okuduktan sonra düşündüm. İnsan ruhunun şeytan için özel değeri fikri kim ve ne zaman akla geldi? Ve daha da önemlisi, herhangi bir ruh - St. Anthony seviyesinde bir münzevi ve Faust gibi seçkin bir düşünür değil. Şeytan bunları spor dışında baştan çıkarmak isteyebilir. Ancak, tüm avantajları ve dezavantajları olan, küçük ve büyük tutkularıyla boğulmuş, pek de layık olmayan arzuları olan, dolabın içinde bir sürü iskelet bulunan sıradan bir insan, kirli olanın çabaları olmadan yeraltı dünyasına son verme şansına sahiptir. Ve dürüst olalım, Son Yargı durumunda, çoğumuzun ana umutları Tanrı'nın sonsuz merhameti ile ilişkilendirilecektir. Yaşayanlardan sonsuz mutluluk elde etme koşulsuz hakkı birkaçını hak ediyor.
Şeytan ve Başmelek Mikail ruhları tartıyor
İncil metinleri ruhu satma olasılığından bahsetmiyor. Şeytan, Havva örneğinde olduğu gibi orada bir aldatıcı ve provokatör olarak hareket eder. Tanrı'nın izniyle, Tanrısal İş'in (sonuç olarak Uzun Acıya dönüşen) acımasız bir sınavını gerçekleştirir. Vahşi Doğada Cazip İsa. Ama bir ruh gibi davranmıyor.
Şeytanın insan ruhlarını satın almaya olan ilgisine dair hikayeler zaten ortaçağ Avrupa'sında ortaya çıktı ve tuhaf bir şekilde resmi Kilise'nin itirazlarıyla karşılaşmadı.
Bu olay ilk kez Adana'daki Aziz Theophilus'un (Theophilus) hayatının apokrif tasvirinde kulağa geldi (aynı zamanda Kilikya, Tövbe ve Ekonomi olarak da adlandırılır). 538 civarında öldü, hafızasının 4 Şubat Ortodoks - 23 Haziran'da Katolikler tarafından kutlandığı gün.
Efsaneye göre, Archdeacon Theophilus'tan Adana'nın yeni piskoposu olması istendi, ancak alçakgönüllülüğü nedeniyle reddetti. Theophilus'u kıskanan ve onu olası bir rakip olarak gören veya başka bir nedenle piskopos olan başka bir aday, ona baskı yapmaya başladı ve onu ekonomist görevinden mahrum etti. Kararından tövbe eden Theophilus, şeytanı çağırma becerisine sahip bir büyücü ve büyücü buldu. Şeytan'ın onu uzun süre ikna etmesi gerekmedi: Mesih ve Tanrı'nın Annesinden vazgeçme karşılığında, Theophilus şimdi istenen görevi aldı. İlk başta Theophilus her şeyden memnundu, ancak yaşlılığa yaklaştığında cehennem azaplarından korkmaya başladı. Meryem Ana'nın merhametine hitap ederek 40 gün oruç tuttu ve Tanrı'nın Annesi, Oğlu ile araya girme sözü vererek ona indi. Üç gün sonra, Theophilus'a tekrar görünerek onu affettiğini bildirdi. Ama şeytan geri adım atmadı: üç gün sonra, uyanmış Theophilus göğsünde kendi kanıyla imzaladığı bir sözleşme buldu. Korku içinde, düşmanı olan meşru piskoposun önünde dizlerinin üzerine çöktü ve ona her şeyi itiraf etti. Parşömeni ateşe attı. Pazar günü Theophilus, şehrin katedralindeki günahını halka anlattı, cemaat aldı ve hayatının geri kalanını pişmanlıkla geçirdi. XNUMX. yüzyılda, bu olaylara tanık olduğunu iddia eden bir Ökçiyan, "Adana kentindeki kilise görevlisi Theophilus'un pişmanlığı üzerine" öyküsünü yazmıştır. XNUMX. yüzyılda Latince'ye, XNUMX. yüzyılda Rusça'ya çevrildi.
Theophilus keşiş efsanesi. Bu efsaneyi gösteren XNUMX. yüzyılın ilk yarısının simgesi
Eutychian'ın öyküsünün Rusça çevirisinde Theophilus, dualarında Meryem Ana'ya atıfta bulunarak ona "Mahvolanları Arayış" diyor. Ve Rusya'da XNUMX. yüzyıldan beri "Kayıpları Arayan" Tanrı'nın Annesi imgesiyle ikonlar çizmeye başladılar. Bunlardan biri Dormition Joseph-Volotsky Manastırı'nda görülebilir:
Tanrı'nın Annesinin Simgesi "Kayıpları Arıyor", Dormition Joseph-Volotsk Manastırı
Sonra, şeytanla bir anlaşma imzalayan, oruç tutmadan ve Tanrı'nın Annesinin yardımı olmadan ebedi lanetten kurtulabilen insanlar hakkında efsaneler ortaya çıkmaya başladı - sadece kirli olanı aldatarak, usta olmasına rağmen, ancak çok akıllı değil. Bir örnek, heykeltıraşların, marangozların ve çobanların koruyucu azizi olan Regensburg'lu St.Wolfgang (924-994'te yaşadı, 31 Ekim'de saygı gördü). Bu arada, izniyle, daha önce onun piskoposluğunun bir parçası olan Çek piskoposluğu kuruldu.
Aziz Wolfgang. Vitray, Pfarrkirche Liesing
Şeytan'ı yeni bir kilisenin inşasına dahil etmeye karar verdi ve ona dürtmede bir domuz vaat etti - bu tapınağın eşiğini geçen ilk yaratığın ruhu. Ancak ortaya çıkan şeytan da, ortaya çıktığı gibi aptal değildi: bir tür köpeğe ya da horozun içine gireceğini fark etti - görünüşe göre, köprülerin ve diğer katedrallerin yapımında zaten yanmıştı (ikisi de efsanelere göre, çok şey inşa etti. ). Ve böylece anında Wolfgang'ın etrafına bir tapınak inşa etti ve onu ya sonsuza dek orada kalmaya ya da eşiğin üzerine çıkıp yeraltı dünyasına gitmeye davet etti. Ancak azizin duasıyla kiliseye bir kurt geldi. Peki, adı "Kurt gibi adım atmak" anlamına gelen geleceğin azizine başka kim gelebilirdi?
Bu kilise (geç Gotik tarzda yeniden inşa edilmiştir) hala Avusturya'nın St. Wolfgang şehrinde görülebilir.
St Wolfgang bir Alman posta pulu üzerinde
Belki de Şeytan yıllar sonra yine de kurnaz Wolfgang'dan intikam aldı. Koruyucu azizi bu aziz olan Bavyera'da Naziler, 22 Mart 1933'te Dachau toplama kampını açtı ve yaklaşık 3000 rahip esir oldu.
Şeytanla işbirliği içinde (succubus Meridiana ile birlikte yaşarken), kötü niyetli kişiler de Papa II. Sylvester'ı suçladılar, ancak bunu daha önce makalede ayrıntılı olarak anlattım. Aurillac Büyücü ve Büyücü Herbert.
Ama ruhunu şeytana nasıl satarsın? Nitekim, ortaçağ Avrupa kentlerinde, "Ruhların toptan ve perakende satışı" tabelalarının bulunduğu ofisleri yoktu.
Bilim adamları ve eğitimli insanlar, sadece şeytanı çağırmanın sihirli formüllerini tanımlayan bir inceleme bulamayan, aynı zamanda sürecin inceliklerini de anlayabilen avantajlı bir konumdaydılar. Sonuçta, etrafta çok sayıda iblis vardı, farklı faaliyet alanlarından sorumluydular ve farklı faydalar sağlayabilirlerdi. Her iblis grubunun ayları, haftanın günleri ve hatta en güçlü oldukları ve en büyük faydayı sağlayabilecekleri saatleri vardı.
Çağrı büyüsünün gerekli iblisin özelliklerini doğru bir şekilde tanımlaması ve gizli ilahi isimlerin gücüyle desteklenen, gerekli olanı ortaya çıkarmak ve yerine getirmek için "ikna edici bir çağrı" içermesi gerekiyordu. Ve tabii ki, kötü şöhretli sihirli daireyi doğru bir şekilde çizerek güvenliğinize dikkat etmeniz gerekiyordu - bu arada, bu çok zaman aldı. Kendime "Yalnızlığın Üç Dünyası" romanının "Mephistopheles and Faust" bölümünden küçük bir alıntıya izin vereceğim (çünkü her şey burada derlenmiş ve bağlanmıştır):
"Dört eşmerkezli daireden oluşan sihirli çember, onun tarafından tebeşirle değil kömürle çizildi. Kömürde, yılın o zamanına ait saat, gün, mevsim iblislerinin isimleri, mevsimin ve yılın o zamanının gizli isimleri, Güneş ve Ay isimleri dikkatlice hecelendi. İblislerin özelliklerini ve hizmetçilerinin isimlerini de yazmayı unutmadı ve iç daireye Tanrı'nın gizli isimleri yazılıydı - Adonay, Eloy, Agla, Tetragrammaton.İki balmumu mum ve zeytinyağlı dört lamba odayı loş bir şekilde aydınlattı.Sihirli daireden çıkışı pentagram işareti ile kilitlemek , önceden hazırlanmış bir özet açtı ve Latince'de haftanın bu gününü koruyan yirmi dört iblis, haftanın günlerini kontrol eden yedi iblis ve ortaçağ astrologlarının bildiği yedi kontrol eden gezegen Daha sonra - yedi şeytan metal simyacı ve yedi şeytan gökkuşağı renginde. : odanın farklı köşelerinde aniden hafif vuruşlar duyuldu, hayalet ışıklar yerden çıktı ve seviyeye yükseldi gözler, mumlar ve lambalar aniden söndü ve oda tamamen karanlığa gömüldü. Bununla birlikte, birkaç saniye sonra, odaya sıradan bir elektrik ışığı yandı ve pentagramın işaretlerine dikkat etmeden, sarı saçlı, boynuzsuz ve ayrıca bıyıklı ve sakalsız bir genç adam çemberden çıktı. Mütevazı ve oldukça muhafazakar giyinmişti. "
(Bu genç adamın cehennem güçleriyle hiçbir ilgisi yoktu.)
Faust veya Agrippa of Nestheim seviyesinin mistikleri, ihtiyaç duydukları şeytanları çağırmak için kendi formüllerini çıkarabilirlerdi.
Elbette, okuma yazma bilmeyen ve tamamen eğitimsiz insanlar kendi başlarına bir şeytanı çağıramazlar. Ve yine de onun dikkatini çekmek zorundaydılar. Yöntemler, en vahşi olanlar da dahil olmak üzere farklıydı. Bir niyet beyanıyla başlamalıydı: Pazar sabahı erkenden kiliseye gelip orada Tanrı'yı inkar etmek. O zaman şeytana dua etmek ve daha da iyisi - siyah kitleleri fedakarlıklarla gerçekleştirmek gerekiyordu. Dualarda, kirli olanla başa çıkma isteğini açıkça ifade etmek ve koşulları açıkça formüle etmek gerekliydi: örneğin, gençlik ve güzellik, zenginlik, unvan vb.
Ünlü Parisli büyücü Catherine Lavoisin (1680'de Place de Grève'de yakılan) kızının, siyah kitlelerdeki favorisi olan Louis XIV Madame de Montespan'ın soyulmuş Abbot Gibourg tarafından onun için yapılan ifadesine inanıyorsanız:
"Kralın beni dostluğundan mahrum etmesini, saraydaki prenslerin ve prenseslerin beni onurlandırmasını, böylece kralın beni asla reddetmemesini diliyorum."
Ve fakirlerden satın aldığı bir bebeğin boğazını bıçakla delen Etienne Guibourg şöyle dedi:
"Astarot, Asmodeus, rıza prensi, sizden bu bebeği bir fedakarlık olarak kabul etmenizi ve istediğimi yerine getirmenizi rica ediyorum. Size yalvarıyorum, bu parşömende isimleri yazılı olan ruhlar, Ayin'e hizmet edilen kişinin arzularına ve niyetlerine yardım etsinler."
Guibourg'un ifadesine göre, Markiz de Montespan için üç siyah kitle düzenledi.
Kara kitleler sırasında, diğer din adamlarının Gibourg'un yardımcıları olarak hareket etmesi ilginçtir: Başrahipler Mariette, Lemenyan ve Tournai ve dördüncü, Davo, bu ritüel için gerekli mumların üretimi için insan yağı sağladı.
Bilinmeyen sanatçı. Madame de Montespan'ın portresi
Antoine Coypel. Catherine Deshayes (La Voisin)
Markiz de Montespan için Kara Kütle
Montespan aleyhindeki suçlamalar asla getirilmedi, ona karşı ifade veren belgeler yakıldı, ancak bundan sonra Louis ona olan ilgisini tamamen kaybetti - yeni favoriler için zaman gelmişti.
Şeytanla bir anlaşmaya varılırsa, bir günahkâr tarafından, ilk olarak bir inekten doğan bir buzağı derisinden yapılmış bakire temiz bir parşömen üzerine sol elinden alınan kendi kanıyla kaydedildi. Araştırmacılar, bundan sonra insan vücudunda bir "şeytanın izi" - bir iz belirdiğine inanıyorlardı. Ona göre, "kutsal babalar" her şeyi kabul etmeye hazırdı: büyük bir ben, bir siğil, garip şekilli bir çizik, enjekte edildiğinde kanamayan herhangi bir nokta.
İblis, rahibelerle bir sözleşme imzalar. Ortaçağ çizimi
Rus İmparatorluğu arşivlerinde, sözde Tanrı işaretli mektuplar hakkında bilgi bulabilirsiniz - şeytanla kişisel olarak yazılmış sözleşmeler, onları yazan kişinin almak istediği faydaları listeliyor. 1751'de böyle bir mektup yazan askeri kürkçü Pyotr Krylov'un durumu incelendi.
Ayrıca belli bir onbaşı Nikolai Serebryakov'dan ilahi olarak kutlanan bir mektup var. Eğer yazarsan iblislerin "bir erkek şeklinde ortaya çıkıp para getireceğini" duydu. Ve sarhoş oldu.
"Ey cömert ve yüce prens Sataniel, benden sana verilen aboneliğe göre ... Ayaklarının önüne düşeceğim, gözyaşlarımla sadık kölelerini bana göndermeni rica ediyorum."
Bazen iblisler, sözleşmeye kendilerinin imza attığı noktaya geldiler - tabii ki, şifreli veya bir anagram biçiminde. Urban Grandier davasının araştırılması sırasında Fransa'da birkaç iblis tarafından aynı anda imzalanan bir belge bulundu. Ursulinler Ludden Manastırı'nın rahibeleri olan bu rahip, çitin üzerinden bir buket çiçek atarak onları büyülemekle suçlandı. Duruşmada, kanıtlar arasında, Latince bir ayna kullanılarak yazılmış, sağdan sola ve eksik sesli harflerle yazılmış bir belge değerlendirildi ve incelendi. Görünüşe göre Grandier'in ruhu özel bir değere sahipti, çünkü araştırmacılar bir şekilde en yüksek rütbeli iblislerin imzalarını buldular: Şeytan, Lucifer, Beelzebub, Leviathan, Astaroth ve Elimi. Ve cehennemin prenslerinden biri bu kader anlaşmasını imzalamaya davet edilmedi ve muhtemelen çok kırıldı. Resmi protokol şöyle der:
"İblis Asmodeus (sözleşmeyi) Lucifer'in ofisinden çaldı ve mahkemeye sundu."
Asmodeus, yargıçlara güvenilir bir tanık gibi göründü ve 1634'te Grandier kazığa bağlı olarak yakıldı.
İşte Asmodeus tarafından Yüksek Mahkeme'ye sunulan antlaşma:
Grandier'in Şeytan ve diğer iblislerle anlaşması
Ondan alıntılarla ilgilenebilirsiniz:
"Bugün, şimdi bizimle birlikte olan Urban Grandier ile bir ittifak anlaşması imzalıyoruz. Ona kadın sevgisi, bekaret çiçekleri, rahibelerin zarafeti, dünya onurları, zevk ve zenginlik sözü veriyoruz ... hobileri onun için hoş olacak. Arada bir bizi getirecek. yıl haraç, kanıyla işaretlenmiş, kilisenin kalıntılarını çiğneyecek ve bizim için dua edecek.Bu antlaşmanın uygulanması sayesinde, yeryüzünde insanlar arasında yirmi yıl mutlu bir şekilde yaşayacak ve nihayet bize gelecek, Rab'be hakaret edecek. Şeytanların tavsiyesi üzerine cehennemde verildi.
Şeytan, Beelzebub, Lucifer, Leviathan, Astaroth. Baş şeytanın ve efendilerimin, yeraltı dünyasının prenslerinin imzalarını ve işaretlerini onaylıyorum. Yazar Baalberit ".
Şeytan, Beelzebub, Lucifer, Leviathan, Astaroth. Baş şeytanın ve efendilerimin, yeraltı dünyasının prenslerinin imzalarını ve işaretlerini onaylıyorum. Yazar Baalberit ".
Pek çok araştırmacı, Grandier'in kınanmasının gerçek sebebinin endişeli rahibelerin histerik saçmalıkları değil, bu din adamı ile Kardinal Richelieu arasındaki gergin ilişki olduğuna inanıyor.
Kötü ruhlarla işbirliği içinde, sık sık şüphelenildi, bir şekilde diğerlerinden ayırt edildi. Böylece XNUMX. yüzyılda, Würzburg Piskoposu Philip-Adolf von Ehrenberg'in emriyle şehirdeki en güzel kız yakıldı (adı bile korunmuştu - Babelin Gobel) ve çok fazla yabancı dil bilen bir öğrenci ve hatta şarkılarıyla herkesi şaşırtan harika bir müzisyen ve çeşitli müzik aletleri çalmak.
Gemisini Amsterdam'dan Java'ya ve geri getirip çok hızlı bir şekilde geri getiren Hollandalı Doğu Hindistan Şirketi'nin XNUMX. yüzyıl kaptanı Bernard Focke'nin de şeytanla bir anlaşma yaptığından şüpheleniliyordu.
Çok uzak olmayan XNUMX. yüzyılda, Niccollo Paganini hakkında ölümsüz ruhunu ustaca keman çalma yeteneği ile değiştirdiği söylendi. Ve daha da fazlası: bu amaçla ruhunu kemanına hapseden metresini öldürdü.
Viyana turu sırasında bazı izleyiciler, müzisyenin elini yöneten Paganini'nin arkasında kırmızı ceketli bir şeytan gördü. Leipzig'de biri sahnede yaşayan ölüleri gördü ve yerel bir gazetenin müzik eleştirmeni Paganini hakkında şunları yazdı: "Onu iyice incelerseniz, çizmelerinde çatallı bir toynağı ve frakının altında iyice gizlenmiş siyah kanatlar bulacağınızdan hiç şüphem yok."
Jean Auguste Dominique Ingres tarafından yapılan bu ömür boyu Paganini portresinde, bu müzisyenin görünüşünde şeytani hiçbir şey görmüyoruz.
Bu söylentiler gerçekte karmaşıktı tarih Bir tür uyuşukluk durumuna düşen ve neredeyse gömülen küçük Niccolo'nun "dirilişi", ancak veda töreninde bir tabutta oturdu.
Paganini, şeytanla bağlantılarla ilgili bu söylentileri hiçbir zaman reddetmedi ve belki de halkla birlikte oynadı, haklı olarak sadece ona ve performanslarına ilgi uyandırdığına inandı ve fantastik ücretler istedi. Aynı Viyana'da, konserlerinden, kendisiyle aynı anda turneye çıkan Schubert'ten 800 kat daha fazla para kazandı.
İntikam ölümden sonra geldi: yerel halkın protestoları nedeniyle, tüberkülozdan ölen Paganini çok uzun süre gömülemedi. Nice'te Katolik cenazesi reddedildi, burada öldü (dahası, yerel piskopos Domenico Galvani, ünlü müzisyen için cenaze ayinine hizmet etmeyi yasakladı) ve memleketi Cenova'da ve diğer bazı İtalyan şehirlerinde öldü. Sonuç olarak, Parma onun son dinlenme yeri oldu. Ölülerin normal şekilde gömülmesine kadar, ölüm anından 26 yıl geçti.
Ancak Paganini söylentilerle karalandıysa, o zaman başka bir İtalyan besteci ve keman virtüözü olan Venedikli Giuseppe Tartini kendine iftira attı: Şeytan'ın bir rüyasında "Şeytanın Trill'i" sonatını çaldığına ve karşılığında ruhunu istediğine dair güvence verdi. Ve iblisin çaldığı melodiyi tam olarak aktaramadığı için pişman oldu.
Louis-Leopold Boilly. Tartini Rüyası, 1824
XNUMX. yüzyılda, çok ünlü caz müzisyeni Robert Johnson, ruhunu kendisine blues çalmayı ve gitarını akort etmeyi öğreten "büyük bir siyah adama" sattığı "sihirli kavşaktan" söz etti. Hatta bu konuda birkaç şarkı bile yazdı: "Me and the Devil Blue", "Hellhound on My Trail", "Cross Road Blues", "Up Jumped The Devil".
Belki Johnson, kavşakta insanlarla tanışan kurnaz Afrika hileci tanrısı Legbu'ya (Ellegua) atıfta bulundu, ancak gördüğünüz gibi şarkılarda ona şeytan dedi.
Amerikalı General Jonathan Moulton (1726-1787) hakkında da komik bir hikaye anlatıldı - ruhunu her ay botlarını altınla doldurmaya söz veren şeytana sattı. Ama Multon tabanlarını kesti ve onları bodrumdaki deliğin üzerine koydu. Ve generalin evi yandığında, herkes bunun aldatılmış şeytanın intikamı olduğuna karar verdi.
Ve elbette, farklı ülkelerden yazarlar yeni efsanelerin yaratılmasına katkıda bulundular. Faust bu anlamda özellikle "şanslı" idi: Goethe sayesinde bir halk Cermen efsaneleri ve peri masallarının karakterinden destansı bir kahramana dönüştü ve maceralarına diğer yazarların eserlerinde devam etti. Örneğin Rusya'da Puşkin ("Faust'tan Bir Sahne"), Bryusov ("Ateşli Melek") ve hatta Lunacharsky (drama "Faust ve Şehir") Faust'u eserlerinde bir karakter yaptı. Diğerleri ona ima etti. "Solomon'un Yıldızı" hikayesinde Kuprin, kriptograf Ivan Tsvet için yetenekli zayıf bir yetkilinin rolünü oynadığı Faust hakkındaki arsa üzerinde bir kez daha oynadı. Ve onun kişisel şeytanı bir avukata dönüşüyor MEPHiğrençlik ICaevich Toffel.
İşin garibi, bu mistik "bilim karşıtı" komplo SSCB'de de unutulmadı. Bulgakov'un The Master and Margarita adlı romanında (1966'da Sovyet dergisi Moskva'da yayınlandı), Woland ile bir anlaşma imzalayan kahraman, ruhunu gücüne aktarır ve "ışık hakkından" mahrum kalır: artık kaderine sadece Woland karar verebilir. Ve, M. Yu.Lermontov'un "Şeytan" şiirinden Tamara'nın aksine, affedilmedi.
Zavallı bir kömür madencisinin hikayesi. Ruhunu bir torba altın karşılığında satan Petr Munch, 1981'de Wilhelm Hauff'un eserlerinden hareketle SSCB'de çekilen aynı isimli filmde "geceleri anlatılan masal" ın konusu oldu. Doğru, bu "peri masalı" ndaki ruh, zarar görmeden, kalp ile değiştirildi ve şeytanın rolü, Pomerania'nın şeytani ruhu "Hollandalı Michel" tarafından oynandı.
Hollandalı Michel rolünde A. Kalyagin. "A Tale Told at Night" filminden bir kare.
Bu filmdeki bir başka (epizodik) karakter, Michel'e zar oynarken şans için bir kalp sattı.
Ancak günümüz modern eserlerinin çoğunda ironik ve parodi notlar sıklıkla duyulmaktadır. Bir örnek Terry Pratchett'in romanı "Eric" ve R. Sheckley ve R. Zelazny'nin "Kızıl Şeytanın Hikayesi" adlı üçlemesidir ("Bana yakışıklı bir prensin başını getir", "Faust ile şansınız bittiyse", "Bir iblisin Tiyatrosu").
Ve Simpsonlar adlı animasyon dizisinin yaratıcıları bile Şeytan'a liderlik etmenin zarif bir yolunu buldular. Şeytan, bir çörek karşılığında Homer'in ruhunu satın almayı başardı, ancak karısı Marge, ruhunu ona verdiği yazı ile mahkemede bir düğün fotoğrafı sundu.
Genel olarak, hem kilisede hem de seküler edebiyatta ve halk efsanelerinde ruhun şeytana başarılı bir şekilde satıldığına dair hiçbir örnek olmadığını kabul etmeye değer. Dahası, Şeytan'ın armağanları ve iyiliklerinin çoğu zaman faydasız ve hatta zararlı olduğu görüldü. Onunla yapılan anlaşmalar bazen zenginlik ve güç getirdi, ama asla mutluluk getirmedi. Popüler inanışın aksine, Bulgakov'un Margarita'sı da mutluluk almadı. Kendisine ve Üstad'a "barış" ve "ebedi sığınak" bahşeten Woland, onları kandırdı: Bu küçük hapishaneden çıkıp onlar için durmuş olan bataklık bataklığından çıkma umudu olmadan onları fani melankoliye ve büyük can sıkıntısına mahkum etti.