Veseloi sokaklarından geçtik, evin arkasındaki evin arkasını geride bıraktık, biri arka arkaya korkunç bir savaşla sakatlandı. Tüm evler, çitlerde farklı desenlerle, farklı renk çatıları ile farklı. Fakat korkunç yaraları birleşiyor. Donetsk ve banliyölerinin acımasızca bombardıman ettiği bölgeleri Ukrayna silahlı kuvvetlerinin ağır topçularının neden olduğu yaralar.
Burada bütün bir bina bulamazsınız. Bunlar sadece değil. Ancak bazı evler neredeyse yere tahrip edildi. Bazı binaların içinde rastgele dağılmış tuğla ve diğer atık yığınlarından başka bir şey yoktur. Sadece burada yaşamak imkansız, uzun süre burada olmak bile tehlikelidir - herhangi bir anda bir zamanlar tavanın çökebileceği bir şey. Ancak insanlar, barış zamanlarını hatırlamak, burada bıraktıkları evcil hayvanları beslemek, kendi elleriyle inşa ettikleri, sakin ve huzurlu bir yaşamın geçtiği bir evin anısına haraç ödemek için hala sakat kalmış konutlarına geliyorlar. Savaş silinmez iken.
Bu insanlar bizim kahramanımız Maria Vladimirovna. Ukraynalı mermisi direkt bir vuruştan sonra evini tahrip etti. Kabuk duvarları deldi ve parçalar çatıları ve etrafındaki her şeyi birkaç metrelik yarıçap içinde kesti. Bir kadın o anda evde olsaydı - kesin ölümden kaçınamazdı. Fakat gökyüzü aksi emri verdi ve o korkunç günde ayrıldı. Komşular aradı ve evin yandığını bildirdi. Yangını söndürmeye başlayan ve en azından bir şeyleri korumaya çalışan komşulardı. Yangına karşı mücadelede sadece ahır savundu.
Bir kadın, böyle korkunç bir şokun, insanların iyiliğine tamamen inanmalarını ve insanların nezaketini ummalarını engellemediğini söyler. Maria Vladimirovna'nın kocası şimdi ciddi bir şekilde hasta ve hayatın ortağı uğruna, bir kadının yaşamaya ve çalışmaya devam etmek için güç ve motivasyon bulması. Neyse ki, yaralı kadının akrabaları sevgi dolu ve kızı Maria Vladimirovna'yı evde barındırıyordu.
Ancak, insanlar insan olarak kalır. Ancak yetkililer, görevliler olarak kalır. Kadın, Hükümet Makamı da dahil olmak üzere, ziyaret ettiği her yeri ziyaret etmesine rağmen, yerel makamların temsilcilerinden hiçbirinin kendisini incelemek için evine gelmediğinden şikayet ediyor. Ancak gönüllüler ve kamu kuruluşları başkasının derdi için sağır kalmazlar. Yardım, ne yapabilir.
Yaşlı bir kadının yakıcı gözlerine baktığınızda, yoksul ve evsiz, aynı zamanda geleceğe yönelik bu tür bir coşku ve güven ile geleceğe yönelik planları anlatırken şaşırıyorsunuz. Donbass sakinlerinin kahramanlığına ve cesaretine hayret ediyorsun. En zorlu yaşam koşullarında pes etmeyen kadınlarının gücüne hayret ediyorsunuz. Ve siz hiç kimsenin bu insanları fethedemeyeceğini anlıyorsunuz. Ve “Donbass hiç kimse dizlerinin üstüne koymadı ve kimseye kimseye vermedi” ibaresi sıradan bir klişe değil, yaşamın dikte ettiği gerçek gerçek.