Çevremizdeki uyaranlar duyu organlarımız yolu ile algılanır ve beyine iletilir. Bu bilgilerin beyinde organize edilmesi ve kullanılır hale getirilmesine duyusal entegrasyon denir. Yaşamın ilk yedi yılında bir çocuk vücudunu ve çevresindeki dünyayı hissetmeyi öğrenirken bir yandan büyür ve daha aktif hale gelir. Farklı seslerin ne anlama geldiğini ve konuşmayı öğrenir. Çevresindeki sayısız nesnelerin ne olduğunu, diğer insanlarla ve fiziksel çevre ile nasıl etkileşim içersinde olduğunu öğrenir. Bu gelişim sürecinde yaşadığı tüm deneyimler çocuğa duyu bilgisi verir ve bu bilgiyi
çocuğun etkili bir şekilde kullanabilmesi için çocuğun duyu bütünlüğünü geliştirmesi gereklidir.
Duyu bütünlüğü fonksiyon gelişimi doğal bir sırada ilerler ve her çocuk aynı temel sırayı takip eder. Bazı çocuklar daha hızlı gelişirken bazıları daha yavaş gelişir. Ancak bütün durumlarda aynı yol izlenir. Normal duyu bütünlüğü gelişimi sırasında sıkıntı yaşayan çocuklar hayatlarının ileriki dönemlerinde de sorunla karşılaşırlar.
Duyu bütünleme problemi, çocuklarda erken dönemde
sürekli ağlama, emme problemi, dokunmada
hassasiyet, motor gerilik, konuşmakta gecikme,
sürekli düşme, bozuk yürüme, bazı oyuncaklarla
nasıl oynanacağını bilememe, yaşıtlarına göre
beceriksiz davranışlar, seslere aşırı veya az duyarlılık
diye sıralanabilir.
Hiperaktivite, dikkat dağınıklığı, davranış problemleri,
kas tonusunda problemler, koordinasyon problemleri,
okulda organize olamayan ve ödevlerini yapamayan,
başarısızlık gösteren çocuklar duyu bütünleme problemi açısından değerlendirilmelidir.
Duyu bütünleme terapisi belirtilen problemleri azaltmak için çocuğa dışarıdan duyusal uyarı verip, organize olmasını ve organize olan çocuğun adaptif cevap açığa çıkarmasını sağlayan bir tedavi yöntemidir.
Tüm dünyada bu konuda kurs almış fizyoterapist ve iş-uğraşı (OT) terapistleri tarafından uygulanır. .