We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Ateşkes koşulları Almanya için çok elverişsizdi: Deniz ablukası devam etti, savaş esirleri serbest bırakılmadı, ancak Almanya'nın bir kısmı işgal edildi ve Almanya savaşı sürdürmek için pratik araçları kaybetti.
Bu çok safça olabilir ama Almanya neden savaşmayı ya da teslim olmayı bırakmadı?
Elbette bu, bir bütün olarak Almanya'nın işgaline yol açmış olabilir, ancak savaşı derhal sona erdirebilirdi, böylece İngiltere ve Fransa en azından ablukaları sona erdirmek ve savaş esirlerini serbest bırakmak için ahlaki bir yükümlülüğe sahip olacaktı.
İlk olarak, soruyu cevaplamak için,
… Almanya neden savaşmayı ya da teslim olmayı bırakmadı?
Onlar yaptı. Bir ateşkes, önceden kararlaştırılmış şartlar ve koşullarla teslim olarak düşünülebilir.
Almanya, Birinci Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru bir Ateşkes talebinde bulunan ilk ülke kesinlikle değildi. Bulgaristan, Osmanlı İmparatorluğu ve Avusturya-Macaristan zaten ateşkes şartlarını talep etmiş ve kendilerine verilmişti.
Almanya başlangıçta Başkan Woodrow Wilson'a yaklaştı ve nispeten elverişli koşullarda bir ateşkes istedi. Bu yaklaşım başarısız olmuştu. Sonunda Almanya'ya teklif edilen şartlar diğer uluslara teklif edilenlerden çok daha sertti, ancak Almanya kabul etmekten başka seçeneklerinin olmadığını hissetti (Alman delegasyonunun başkanı Matthias Erzberger, birkaç küçük taviz için pazarlık yapmayı başardıysa da) ilk Müttefik talepleri).
Peki, ne kazandılar?
Evde bir devrimden kaçındılar.
Kaiser Wilhelm 9 Kasım 1918'de tahttan çekilmişti. Friedrich Ebert'in başkanlığındaki yeni hükümet, Berlin, Münih ve Almanya'nın her tarafında yakında gerçekleşecek devrimler olasılığıyla karşı karşıyaydı. Alman donanması tarafından Wilhelmshaven'da başlayan bir isyan az önce olmuştu. Rusya'daki daha önceki devrimin ardından, bir dizi sol siyasi örgüt destek olarak büyüyordu.
Basitçe söylemek gerekirse, Ebert kabul etmezse bir Alman komünist devrimi olasılığından çok korkmuştu.
New York Times'ın 11 Kasım 1918 tarihli manşetleri, o sırada Ebert'in durumunun ne kadar kırılgan olduğuna dair bir fikir veriyor:
- Görsel kaynağı: Wikimedia görselinden detay
Kasım 1918'deki Mütareke'yi fiilen takip eden şey, sonunda Alman federal anayasal monarşisinin yerini demokratik bir parlamenter cumhuriyetle değiştirecek olan 1918-19 Alman Devrimiydi.
Bu sonuç, Alman hükümeti ve ordusunun Kasım 1918'de korktuğu birçok kişiden çok daha iyiydi.
Buna ek olarak, Alman ordusu yenilmediklerine dair kurguyu sürdürebilirdi. Erich Ludendorff, Müttefikler tarafından sunulan şartları kabul etmeyi reddetmişti ve yeni hükümet tarafından reddedilince istifa etmişti. Matthias Erzberger tarafından müzakere edilen anlaşmanın mürekkebi kurumadan neredeyse önce, Ludendorff, kendi perde arkasındaki çabalarını baltalayan uğursuz güçler tarafından zaferden mahrum bırakıldığını iddia ederek tarihi yeniden yazma çabalarına başlamıştı.
Bu, izleyen yıllarda Alman milliyetçi partileri tarafından kullanılan popüler mitin bir parçası haline gelecekti.
5 Kasım 1918'de ABD Başkanı Wilson, Müttefik Milletler'in rızasıyla Almanya'nın Ateşkes şartlarını kabul etmesi halinde 14 maddeye (ve diğer bazı adreslerine) göre barış teklif etti. Almanya bunu 11 Kasım 1918'de yaptı ve sonuç olarak 14 maddeye (ve diğer bazı adreslere) göre barış şartlarına hak kazandı. Bu şartların çoğu Versay Antlaşması tarafından saygı görmedi. Bunların yerini çok daha zor terimler aldı. Alman hükümeti protesto etti ama imzalamaktan başka çaresi yoktu. Ancak "Versay Diktasyonu" Almanya'da hiç kimse tarafından geçerli olarak kabul edilmedi.
John Maynard Keynes, "BARIŞIN EKONOMİK SONUÇLARI"nda
Keynes yargısı (s. 60):
"Almanya ile Müttefikler arasındaki bu belge alışverişi sonucunda ortaya çıkan Sözleşmenin niteliği açık ve nettir. Barışın şartları, Cumhurbaşkanının Adreslerine uygun olacaktır ve Barış Konferansının amacı “tartışmak”tır. başvurularının detayları.” Sözleşmenin koşulları alışılmadık derecede ciddi ve bağlayıcı bir karaktere sahipti; çünkü bunun koşullarından biri, Almanya'nın kendisini çaresiz bırakacak olan Ateşkes Koşullarını kabul etmesiydi. Almanya Sözleşmeye güvenerek kendini çaresiz bıraktı. Müttefiklerin onuru, özellikle üzerlerine düşeni yerine getirmekte ve eğer belirsizlikler varsa, konumlarını onlardan yararlanmak için kullanmamaktaydı."
Mütareke Yolu (s.57):
"5 Ekim 1918'de Alman Hükümeti, Ondört Maddeyi kabul eden ve Barış görüşmeleri talep eden Cumhurbaşkanına kısa bir Nota gönderdi. Cumhurbaşkanının 8 Ekim tarihli cevabı, Alman Hükümeti'nin “belirlenen şartları kabul ettiğini kesin olarak anlamak isteyip istemediğini sordu. Ondört Noktada ve müteakip Adreslerinde ve "tartışmaya girme amacının yalnızca bunların uygulanmasının pratik ayrıntıları üzerinde anlaşmaya varmak olacağı". İşgal edilen toprakların boşaltılmasının bir Ateşkesin ön koşulu olması gerektiğini ekledi.12 Ekim'de Alman Hükümeti bu sorulara koşulsuz bir olumlu yanıt verdi:-“Tartışmalara girme amacı yalnızca uygulamanın pratik ayrıntıları üzerinde anlaşmak olacaktır. bu şartlardan." 14 Ekim'de, bu olumlu cevabı alan Başkan, noktaları netleştirmek için bir başka bildiride bulundu:
(1) Mütareke'nin ayrıntılarının Birleşik Devletler ve Müttefiklerin askeri danışmanlarına bırakılması ve Almanya'nın yeniden düşmanlıkların sürmesi ihtimaline kesinlikle karşı çıkması gerektiğini; (2) bu konuşmaların devam etmesi için denizaltı savaşının sona ermesi gerektiği; ve (3) muhatap olduğu Hükümetin temsili niteliğine ilişkin ilave teminatlar talep etmesi. 20 Ekim'de Almanya, (1) ve (2) maddelerini kabul etti ve (3) ile ilgili olarak, artık bir Anayasaya ve yetkisi için Reichstag'a bağlı bir Hükümete sahip olduğuna dikkat çekti. 23 Ekim'de Başkan, "Alman Hükümeti'nin, 8 Ocak 1918'de Birleşik Devletler Kongresine yaptığı Konuşmada (On Dört Nokta) belirtilen barış şartlarını kayıtsız şartsız kabul ettiğine dair ciddi ve açık güvencesini alarak," dedi. ve müteakip Adreslerinde, özellikle 27 Eylül Adresinde ilan edilen çözüm ilkelerini ve başvurularının ayrıntılarını tartışmaya hazır olduğunu" ve yukarıdaki yazışmaları Müttefik Devletler Hükümetlerine "öneri ile" iletmiştir. eğer bu Hükümetler, belirtilen şartlar ve ilkeler üzerinde barışı gerçekleştirmeye hazırlarsa," askeri danışmanlarından, "İlişkili Hükümetlere ayrıntıları korumak ve uygulamak için sınırsız yetki sağlamak" gibi bir karakterde Ateşkes Şartları hazırlamalarını isteyeceklerdir. Alman Hükümeti'nin kabul ettiği barıştan." Bu Nota'nın sonunda Başkan, Kayzer'in tahttan çekildiğini 14 Ekim'dekinden daha açık bir şekilde ima etti. Bu, Müttefik Devletler Hükümetleri olmadan hareket ederek, yalnızca Başkanın taraf olduğu ön müzakereleri tamamlar.
5 Kasım 1918'de Başkan, kendisiyle ilişkili hükümetlerden aldığı yanıtı Almanya'ya iletti ve Mareşal Foch'un ateşkes şartlarını uygun şekilde akredite edilmiş temsilcilere iletme yetkisine sahip olduğunu ekledi. Bu cevapta Müttefik Hükümetler, “aşağıdaki niteliklere tabi olarak, Cumhurbaşkanının 8 Ocak 1918 tarihli Kongreye hitaben yaptığı konuşmada belirtilen barış koşulları ve anlaşma ilkeleri üzerinde Almanya Hükümeti ile barış yapmaya istekli olduklarını beyan ederler. müteakip Adreslerinde belirtilmiştir.” Söz konusu nitelikler iki adetti. İlki, “kendilerine tam bir özgürlük ayırdıkları” Denizlerin Özgürlüğü ile ilgiliydi. İkincisi, Tazminat ile ilgiliydi ve şöyleydi: - "Ayrıca, 8 Ocak 1918'de Kongre'ye hitaben yaptığı konuşmada belirtilen barış koşullarında, Başkan işgal edilen bölgelerin geri alınmasının yanı sıra tahliye edilmesi ve serbest bırakılması gerektiğini ilan etti. Müttefik Hükümetler, bu hükmün ne anlama geldiği konusunda hiçbir şüpheye yer verilmemesi gerektiğini düşünüyorlar ve bununla Müttefiklerin sivil nüfusuna ve onların malına verilen tüm zararların Almanya tarafından tazmin edileceğini anlıyorlar. Almanya karadan, denizden ve havadan."1
Almanya'nın kazanmak istediği veya en azından kazanmayı umduğu şey
"Saf" kısma değinmek gerekirse: Almanlar - Avusturyalılar gibi - çöküşün eşiğindeydi ve müttefikler tarafından ihanete uğradıklarını hissettiler. Almanlar da ateşkes için kandırıldıklarını hissettiler. müzakereler olarak geliştirdiler.
Almanlar, Wilson'ın 14 puanına dayanarak onurlu bir barışın ufukta olduğunu düşündüler. Alman heyeti vagona vardığında, Fransızların ve diğer müttefiklerin onları gerçekten (Compiègne'nin ve mecazi olarak) ormana götürdüğünü öğrenince şaşırdılar. Gerçekleşmek için hiçbir müzakere yoktu.
Alman heyetinin bu mübadeleyi başlatırken beklediği şartlara rağmen:
(Alman Dışişleri Bakanlığı: Der Waffenstillstand 1918 - Faksimiles ausgewählter Bilder und Dokumente)
Mütareke hazırlıkları sırasında notaların değiş tokuş edildiği doğru olsa da, müzakereler Alman 'taleplerinin' birkaçını çoktan ortadan kaldırdı - ve umutlar - Alman delegasyonu varışta hala şaşkındı:
Foch: "Führt die Herren daha önce miydi? Wünschen Sie miydi?“
Erzberger: “Ich sehe Ihren Vorschlägen über die Herbeiführung eines Waffenstillstandes zu Wasser, zu Lande und in der Luft entgegen.”
Foch: „Ich habe Ihnen keine Vorschläge zu machen. Ich habe Ihnen keine Bedingungen zu stellen.
Yani Alman beklentilerine rağmen müzakereler olmayacak, sadece kabul edilecek şartlar olacak. Foch, müzakerelerin sadece kabul edilmediğini, açıkçası "imkansız" olduğunu bile ilan etti.
O zamana kadar sadece müttefikler baskı yapmaya devam etmekle kalmayıp, bunlar sadece imza için tek faktör değildi. Bir yandan askeri yorgunluk, bir diğerinde müttefik ilerlemeleri ve bir diğerinde barış görüşmelerinin söylentileri, ciddi şekilde hoşnutsuz Alman kamuoyunu ve birçok askeri savaşmaya daha fazla isteksiz hale getirdi - ya da daha anlamsız bir ölümle ölmek.
Diğer tarafın birliklerinin gerçek morali, katılanların tümü için belirsizdi.
Almanlar ne kazandı
Müzakere sorunu yoktu. Almanlar birkaç imkansız talebi düzeltebildiler (örneğin, filolarının sahip olduğundan daha fazla denizaltının hizmet dışı bırakılması), geri çekilme takvimini genişletti ve Müttefik şartlarının sertliğine karşı resmi protestolarını kaydettiler. Ama imzalamayı reddedecek durumda değillerdi.
Ya imzalamaları ya da hissettikleri sonuçlarla yüzleşmeleri söylenmiş ve imzalamaları için şantaj yapılmıştı. Herhangi bir sorumluluğu olan hiç kimse imzalamaktan yana değildi - ama onuruna ölmek isteyen sıcak kafalar dışında (donanma komutanlığı, Kayzer ve diğerleri gibi) kimse bir alternatif bulamadı.
Böylece Wilson, orijinal Alman talebini kabul etti. Almanların ona İlk Notalarını göndermesinden on dokuz gün sonra, Wilson, Ondört Noktasına dayanan bir ateşkes sağlamak için nüfuzunu kullanıyordu.[… ]
Wilson'ın Üçüncü Notasını göndermesinden dört gün sonra, Almanlar Müttefiklerin ateşkes tekliflerini beklediklerini söylediler.
Bullitt Lowry: "Mütareke 1918", Kent State University Press, 2000, s 41.
Ancak Almanlar da Ludendorff ve ordunun geri kalanı tarafından imza atmaları için kandırılıyordu. Ludendorff, barış isteyen demokratik güçlerin aynı zamanda onların gerçek sorumlulukların tersine çevrilmesi için utanç verici ateşkes ve barış antlaşmalarına imza atmak. Ordu savaşı başlattı ve kaybetti, şimdi tüm bunlar için sivilleri suçlamak istediler.
Sie forderte am 29. Eylül 1918 von der Reichsregierung die sofortige Aufnahme von Waffenstillstandsverhandlungen mit dem Hinweis, dass die Front jeden Tag zusammenbrechen könne. In der Folge zog sich das Heer langsam zurück, und am 4. Oktober ersuchte die deutsche Regierung Woodrow Wilson, den Präsidenten der USA, um Waffenstillstandsverhandlungen. Daha fazla bilgi için bkz.
sonra bile sonra ölür OHL herkese kazandıklarını söyledi. OHL ne zaman sipariş edildi 29. Eylül'de demokratik reformlar sivil herkesi şaşırttı. Kayzer tahttan çekildikten sonra, imzalar atıldığında Ebert bir tür görevin henüz yarısındaydı. Heyet büyük ölçüde habersizdi. Uzamış bir savaş hâlâ bir ihtimaldi ama Fransızların izin vermediği, beklenen bir müzakereye girdiler. Aslında ordu liderliği ezici bir çoğunlukla monarşist demokratlara isyan etti ve savaşa devam etmeyi reddetti. Fiyat açıkçası her iki tarafta da çok daha ölü.
23 Ekim'de Wilson, üçüncü notunda, Alman ordularının işgal altındaki bölgelerden daha önce kararlaştırılan geri çekilmesinin yanı sıra U-Boat Savaşı'nın sona ermesinin ötesinde, Alman Reich'ın iç yeniden inşasını ve bir Alman savaşını yeniden başlatması gereken önlemleri talep etti. imkansız. Ateşkes isteyen ve "başlangıçta bile ani kararının siyasi ve askeri sonuçlarını dikkate almayan" Ludendorff, şimdi açıkça reddettiği bir Alman teslimi talebiyle karşı karşıya kaldı. Bu noktada, bu nedenle, daha fazla müzakereyi kesmek istedi ve önceki adımlarıyla bariz bir çelişki içinde, "aşırı güçlerle direnişin" devam etmesini istedi. Ancak mevcut Max von Baden hükümeti bu yolu desteklemedi. 26 Ekim 1918'de Ludendorff - onun için şaşırtıcı bir şekilde - İmparator tarafından Bellevue Sarayı'nda İmparatorluk Şansölyesi'nin talebi üzerine, ancak resmi olarak kendi isteği üzerine görevden alındı.
WP Ludendorff
Sadece birkaç şey kazandılar: öldürme savaş alanında durdu ve düzen büyük ölçüde sağlandı. "Cehenneme hayır, gitmeyeceğiz" denizcilerinden ve ordunun çok az sayıdaki birliğinden yayılan devrimci kıvılcım, bu nedenle ordu içindeki sadık sağcılar ve monarşistler ve oluşan freikorps tarafından kontrol altına alınabilirdi.
Böylece Almanlar aynı anda iki devrime sahip olabilir ve aynı anda hiçbir devrime sahip olamazlar: biri yukarıdan, diğeri aşağıdan, birbirini büyük ölçüde ortadan kaldıran.
Am 29. Eylül überzeugten Hindenburg und Ludendorff Kaiser Wilhelm II., dass angesichts der militärischen Überlegenheit des Gegners Deutschland den Krieg kesin olarak verildi. Die Verantwortung wollte die Oberste Heeresleitung jedoch nicht übernehmen, sondern die "Suppe sollen die essen", wie Ludendorff sich ausdrückte, "die sie uns eingebrockt haben". Gemeint waren damit die später als "Novemberverbrecher" diffamierten bağlantılar liberalen, sozial- ve christdemokratischen Politiker.
(Otto Langels: "Vor 85 Jahren formüllierte Hindenburg die Dolchstoßlegende", Deutschlandfunk, 18.11.2004)
Lise tarihine biraz ters düşebilecek başka bir bakış açısı:
İlk Alman talebi 4 Ekim'de Başkan Wilson'a gönderildi ve beş hafta sonra Ateşkes, Compiègne ormanındaki Rethondes yakınlarındaki bir demiryolu vagonunda imzalandı. Bu imzanın tarihi ve saati o zamandan beri her yıl savaşın sona erdiğinin işareti olarak anılıyor. Ancak ateşkes anlaşmasının amacı savaşı sona erdirmek değil, ateşkes ilan etmekti; sadece silahların susmasına neden oldu. Bu nedenle, bu bölümün başlığı için bazen yanlış yorumlanan İngilizce/Fransızca terimi yerine Almanca terim - silahların susturulması - kullanılmıştır.
Spa'daki OHL karargahında, 25 Eylül'de Bulgaristan'ın ateşkes talep ettiği haberi, Foch'un Belçika ve Fransa'daki genel taarruzunun başlamasıyla birleştiğinde, Ludendorff'un fiziksel çöküşüne neden oldu. Artan karamsarlığı, 26 Eylül'de durumu görüşmek üzere Dışişleri Bakanı Paul von Hintze'yi Spa'ya çağırmaya karar veren bazı OHL personelini şimdiden alarma geçirmişti. Üç gün sonra Hintze ve Kaiser, Hindenburg ve Ludendorff ile bir araya geldi ve orduyu kurtarmak için acil bir Waffenstillstand'ın gerekli olduğu ve ülkenin bunu kabul etmesi için siyasi reform yapılması gerektiği söylendi. Ludendorff, hem doğuda hem de batıda kötüleşen askeri durumun barış görüşmelerini değil, acil bir ateşkes gerektirdiğine ikna olmuştu. Ateşkes koşulları çok zorsa, savaşmaya hazırdı. 1 Ekim'de OHL bölüm liderleriyle yaptığı konferansta Ludendorff, bir Müttefik atılımının orduyu Ren'e geri döndürmek ve Almanya'ya devrim getirmesinin 'felaketinden' kaçınmak için, Wilson'un On Dört Noktasına dayanan acil bir Waffenstillstand'ın gerekli olduğunu bildirdi. Thaer'e 'maalesef' 'başka bir yol' görmediğini söyledi. Ancak Thaer, Ludendorff'a Müttefiklerin bunu onaylayacağına inanıp inanmadığını ve eğer Mareşal Foch olsaydı kendisinin de böyle bir ateşkes verip vermeyeceğini sorduğunda, Ludendorff şöyle yanıt verdi: ateşkes talep ederek bir nefes alma alanı]'. Yine de, diye devam etti, Müttefikler bunu istedi: 'savaşta kimse asla bilemezsiniz'.
Ludendorff, önümüzdeki birkaç gün içinde Berlin'e yeni bir hükümetin kurulmasını hızlandırması için birkaç kez baskı yaptı (o ve Hindenburg, Prens Max von Baden'in 30 Eylül'de yeni Şansölye olarak atanmasını onayladı), ancak gerçek askeri durumun batması biraz zaman aldı. Berlin'deki yeni beyinler. OHL hem politikacıları hem de Alman halkını karanlıkta tutmuştu, bu nedenle Ludendorff-Hindenburg ikilisinin hükümetten ateşkes görüşmesini talep etmesi şoku yaşadı. Sonuç olarak, Alman hükümetinin notası ancak 3/4 Ekim gecesi İsviçre üzerinden Başkan Wilson'a gönderildi. ABD'den barışı tesis etmek için adımlar atmasını ve ayrıca 'daha fazla kan dökülmesini önlemek için' 'karada, suda ve havada genel bir ateşkes' düzenlemesini istedi. Nota böylece yalnızca bir ateşkes talebi değil, aynı zamanda bir Wilson barışı için müzakereler için de bir talepti - onlara İtilaf liderlerinin sunacağından daha cömert şartlar sağlayacağına inandıkları bir barış.
Rethondes'a yol açan Müttefik müzakerelerine girmeye gerek yok, çünkü bunlar başka yerlerde çok iyi tanımlandı. Burada önemli olan Foch'un tutumu ve bunun sonucunda aldığı kararlar. Foch'un sadece küçük bir resmi rol oynadığı müzakerelerin ilk iki aşamasının arka planını oluşturuyorlar.Bu ilk Alman notasını takip eden ilk aşama, Almanya ile Başkan Wilson arasında, sonunda Almanya'nın, Wilson'un On Dört Noktasına dayanan şartları istemek için Mareşal Foch'a yaklaşacağı konusunda mutabık kalınan müteakip yazışmalardan oluşuyordu. İkinci (uluslararası) aşama, ikili ABD-Almanya aşamasının sona erdiği 29 Ekim'den, Müttefiklerin SWC olarak bir araya geldikleri uzun tartışmalar sonrasında şartları kabul ettikleri 4 Kasım'a kadar sürdü. Bu ikinci aşamada Foch, Pétain, Haig ve Pershing ile konuştu, ancak esasen, teklif edilen askeri şartların temelini oluşturan onun şartlarıydı. Üçüncü ve son aşama, Foch'un rolünün merkezi olduğu imzaya kadar geçen günleri kapsıyor.
Elizabeth Greenhalgh: "Bir Birinci Dünya Savaşı generalinin dövme komutasında Foch", Cambridge University Press: Cambridge, New York, 2011, pp464.
Alman delegasyonunun Compiègne delegasyonunun lideri, kağıdı imzalarken yukarıdakilerin hepsini güzel bir şekilde özetledi:
70 milyonluk bir insan acı çekiyor ama ölmüyor.
Ve daha sonraki olayların kanıtladığı gibi, Almanya ülkesi hayatta kaldı, muhafazakar seçkinleri hayatta kaldı, milliyetçi ruhları ve saldırgan militarizmleri de hayatta kaldı.
Yüz Gün Taarruzu
NS Yüz Gün Taarruzu (10 Ağustos - 11 Kasım 1918), Birinci Dünya Savaşı'nı sona erdiren bir dizi büyük Müttefik saldırısıydı. Batı Cephesinde Amiens Savaşı (8-12 Ağustos) ile başlayarak, Müttefikler Merkezi Güçleri geri iterek Alman bahar saldırısından elde ettikleri kazanımları geri aldılar. Almanlar Hindenburg Hattı'na çekildiler, ancak Müttefikler 29 Eylül'de St Quentin Kanalı Muharebesi ile başlayan bir dizi zaferle hattı aştılar. Saldırı, Almanya'da patlak veren bir devrimle birlikte, savaşı bir Müttefik zaferiyle sona erdiren 11 Kasım 1918 Ateşkes Antlaşması'na yol açtı. "Yüz Gün Taarruz" terimi, bir savaşa veya stratejiye değil, Alman Ordusunun hiçbir yanıt alamadığı Müttefik zaferlerinin hızlı serisine atıfta bulunur.
- Birleşik Krallık
- Kanada
- Avustralya
- Hindistan
- Newfoundland
- Yeni Zelanda
- Güney Afrika
100.000+ öldürüldü
685.733 yaralı
386.342 ele geçirildi
6.700 topçu parçası
- Ülkeye göre yakalanan erkekler ve malzemeler
- BEF: 188.700 mahkum, 2.840 silah [6]
- Fransızca: 139.000 mahkum, 1.880 silah [7]
- ABD: 44.142 mahkum, 1.481 silah [7]
- Belçikalı: 14.500 mahkum, 414 silah [7]
Neden oldu?
Almanya'nın 1918'deki Bahar Taarruzu onlara toprak kazandı, ancak erzak ve takviyelerini tüketti ve Müttefikler onları son derece başarılı &lsquo100 Days&rsquo harekâtı ile geri püskürttü.
Ülkede dört yıl süren sıkıntı ve askeri yenilgi haberleri Almanya'da toplumsal huzursuzluğa ve devrimlere yol açtı ve Kayzer Kasım ayında tahttan çekildi. Zayıflayan bir orduyla ve iç cephede desteği olmayan Almanlar, Müttefiklerin şartlarını imzalamak zorunda kaldı.
Compiègne Vagonu
NS Compiègne Vagonu hem 11 Kasım 1918 Mütarekesinin hem de 22 Haziran 1940 Mütarekesinin imzalandığı tren vagonuydu.
Compiègne Ormanı'ndaki 1918 imzasından önce, vagon Ferdinand Foch'un kişisel arabası olarak hizmet etti ve daha sonra Fransız müzelerinde sergilendi. Ancak, Fransa'nın başarılı bir şekilde işgalinden sonra, Adolf Hitler, sembolik rolü nedeniyle, vagonu 1918'in imzaladığı 1940 imzasının tam yerine geri götürdü. Vagon daha sonra II. Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru, büyük olasılıkla SS tarafından yok edildi.
Compiègne Wagon, 1914 yılında Saint-Denis'te 2419D numaralı yemekli vagon olarak inşa edildi. Birinci Dünya Savaşı boyunca, Orient Express'i işletmekle tanınan Compagnie Internationale des Wagons-Lits için bu kapasitede kullanıldı. [2] Ağustos 1918'de, vagon Fransız Ordusu tarafından komuta edildi ve Ekim 1918'de kullanmaya başlayan Müttefik Yüksek Komutanı Ferdinand Foch'un ofis ve mobil karargahına dönüştürüldü. [2] [3]
8 Kasım 1918'de Foch ve Müttefik Kuvvetler ve Alman İmparatorluğu'ndan temsilciler, o zamanlar "Compiègne Vagonu" olarak adlandırılan ateşkes anlaşmasını imzaladılar. Bu anlaşma, Birinci Dünya Savaşı'ndaki çatışmaları sona erdiren nihai ateşkesti ve diğer İttifak Devletleri, düşmanlıkları sona erdirmek için Müttefik Güçlerle zaten anlaşmaya vardılar.
Araba daha sonra Compagnie Internationale des Wagons-Lits'e iade edildi ve kısa süreliğine yemekli araba olarak hizmete devam etti. Eylül 1919'da Ordu Müzesi'ne (Paris) bağışlandı. Vagon, 1921'den 1927'ye kadar Musée'nin Cour des Invalides'inde sergilendi.
Compiègne Belediye Başkanının talebi üzerine ve Amerikalı Arthur Henry Fleming'in desteğiyle, araba restore edildi ve Compiègne'ye geri döndü. "Ateşkes Glade" tarihi anıtının bir parçası olarak özel olarak oluşturulmuş bir müze binasında bulunuyordu ve araba, imza töreninin tam yerinden birkaç metre uzaktaydı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında Hitler, 22 Haziran 1940'ta bu kez Almanya'nın galip geldiği ikinci "Compiègne'deki ateşkes"in imzalanması için vagonun tam olarak aynı yere taşınmasını emretti. Araba koruyucu binasından çıkarıldı ve birkaç metre ötedeki ve anıtın bir parçası olarak işaretlenmiş olan imza yerine geri döndü. Daha sonra vagon Berlin'e götürüldü ve bir hafta sonra Berlin Katedrali'nde sergilendi. 1944'te vagon orta Almanya'daki Thüringen'e gönderildi. Sonra Ruhla'ya ve daha sonra büyük bir tünel sisteminin yakınında Gotha Crawinkel'e taşındı. Orada, Mart 1945'te, ilerleyen ABD Ordusu karşısında SS tarafından ateş ve/veya dinamitle yok edildi. Bununla birlikte, bazı SS gazileri ve sivil görgü tanıkları, vagonun Nisan 1944'te hala Thüringen'deyken Ohrdruf yakınlarında hava saldırısıyla tahrip edildiğini iddia ediyor. Öyle olsa bile, genel olarak vagonun 1945'te SS tarafından imha edildiğine inanılıyor. [4]
Kopya Düzenleme
Bugünkü tarihi vagon, orijinalinin bire bir kopyasıdır. 1950'de Orient Express'i işleten Fransız üretici Wagons-Lits, müzeye aynı seriden bir araba bağışladı - 2439D, cilalı ahşap kaplamalarından çivili, deri kaplı sandalyelerine kadar harap ikizi ile aynı. Bu araba aynı zamanda 1918 imzası sırasında Foch'un özel treninin bir parçasıydı. 1950 töreninde, No. 2419D olarak yeniden numaralandırıldı. Orijinal arabanın kalıntılarının sergilendiği yerin yanına park edilmiştir: birkaç bronz dekorasyon parçası ve iki erişim rampası. [5]
Ateşkesin İmzalanması
Amerika Birleşik Devletleri 1917'de savaşa girdikten sonra, gelgit kesin olarak Müttefiklerin lehine döndü. Eylül 1918'de Almanya'nın generalleri Kaiser Wilhelm ve şansölyesi Prens Max von Baden'e savaşın kaybedildiğini bildirdi. İki ay sonra, İngiliz ve Fransız hükümetleri, Almanlardan ateşkes imzalamasını veya bir Müttefik istilasıyla yüzleşmesini talep etti.
10 Kasım'da Kaiser Wilhelm sürgüne gitti ve Almanya'yı en önde gelen siyasi partilerinin liderlerinin ellerine bıraktı. Almanya'nın yeni liderleri, Müttefiklerin ateşkes taleplerine nasıl cevap vereceklerinden emin değildi. Katolik Merkez Partisi'nin yeni liderlerinden Matthias Erzberger, Alman Silahlı Kuvvetleri Başkomutanı Paul von Hindenburg'dan tavsiye istedi. Hindenburg gözyaşları içinde Erzberger'e, savaşı sona erdirmek için belgeyi derhal imzalayarak vatanseverlik görevini yapmasını söyledi. Müzakere olmayacaktı.
Böylece, 11 Kasım sabahı erken saatlerde, Erzberger ve yeni cumhuriyetin diğer iki temsilcisi Fransa'ya gitti ve anlaşmayı imzaladı. Hindenburg ve diğer generaller, mütareke imzasına katılmadılar ve isimlerinin belgeyle ilişkilendirilmesini istemediler.
Alman halkı o günün ilerleyen saatlerinde nihayet ateşkes şartlarını öğrendiğinde, neredeyse herkes çileden çıktı. Ateşkes, birçok Alman için bir şoktu çünkü savaşa güçlü bir ulusal üstünlük duygusu ve ülkelerinin kazanacağı beklentisiyle başlamışlardı. Çok az kişi ulusun yenilgisinden generalleri veya kayzeri sorumlu tuttu. Bunun yerine suçu ateşkesi imzalayanlara, Sosyal Demokratlara ve Katolik Merkez Partisine yüklediler. Tarihçi Richard Evans şunları söylüyor:
Bütün bunlar Almanların çoğunluğu tarafından inanılmaz bir korkuyla karşılandı. Almanya'nın uluslararası gücü ve prestiji, 1871'deki birleşmeden bu yana yukarı doğru bir seyir izliyordu, bu yüzden çoğu Alman hissetti ve şimdi, aniden Almanya, Büyük Güçler saflarından vahşice atıldı ve hak edilmemiş olarak gördükleri bir utançla kaplandı. 1
Takip eden yıllarda, Hindenburg da dahil olmak üzere Almanya'nın birçok generali, ülkenin yeni liderlerinin, sosyalistlerin ve Yahudilerin ateşkesi imzalarken "Almanya'yı sırtından bıçakladığını" iddia edecekti.
İlk Ateşkes Günü, 1918
1918 yılının 11. ayının 11. gününün 11. saatinde, o zamanlar “Büyük Savaş” olarak bilinen Birinci Dünya Savaşı'nda Müttefik ülkeler ile Almanya arasında bir ateşkes veya düşmanlıkların geçici olarak durdurulması ilan edildi. 28 Haziran 1919'da imzalanan Versay Antlaşması savaşın resmi olarak sona erdiğini belirtse de, halk hala 11 Kasım'ı Büyük Savaşın bitişini işaret eden tarih olarak görüyordu.
Dört yıllık bir çatışmanın ardından 11 Kasım 1918 sabahı saat 2.05'te bir Alman heyeti, Paris'in birkaç saat kuzeyinde, Müttefik baş komutanı Mareşal Ferdinand Foch'un vagonuna oturdu. Müzakereler üç gün sürmüştü ve Alman delegeler, savaşı sona erdirmek için resmi bir anlaşma olan ateşkes şartlarını kabul etmeye yakındılar.
Almanlar, geçtiğimiz dört ay boyunca acımasız bir yıpratma yazından sonra yenilmiş, Müttefik ve Amerikan kuvvetleri, Yüz Gün Taarruzu muharebelerinde Alman savunmasının son hattını alt etmişti. 9 Kasım 1918'de Kaiser Wilhelm II, Hollanda'ya sığınmaya ikna edilmişti.
11 Kasım sabahı erken saatlerde son şartlar belirlendi ve saat 05.12'de ateşkes imzalandı. İmzadan altı saat sonra karada ve havada düşmanlıkların durdurulduğunu ilan etti. Anlaşmanın şartları şunları içeriyordu: Almanların çatışma sırasında edindikleri bölgelerden derhal çekilmesi, Alman ordusunun silahsızlandırılması ve terhis edilmesi ve Müttefik esirlerin serbest bırakılması. Şartlar, Almanya'nın herhangi bir savaşa devam etmesini imkansız hale getirdi.
Bu, savaşan ülkeler arasındaki Eylül-Kasım 1918 ateşkeslerinin sonuncusuydu ve ateşkesin imzalanmasından altı saat sonra, saat 11'de - ya da "on birinci ayın onbirinci gününün onbirinci saatinde" barış yürürlüğe girdi. İmza ile barışın ilanı arasındaki süre içinde savaşın 11.000 kayıp daha verdiği tahmin ediliyor.
Geçen yüzyılda, gün, haşhaş ve saygılı sessizlik ile işaretlenmiş, daha kasvetli bir düşünme günü haline geldi. Bununla birlikte, 11 Kasım 1918, birçokları için vahşi bir kutlama anıydı. BBC History Magazine için Guy Cuthbertson, "Savaşın sona erdiği gün, Ateşkes Günü'nün sonraki yıllarda olacağı kederli ciddiyet gününden ziyade tuhaf ve harika bir karnavaldı" diye yazdı. "Mütareke kilise ayinlerini ve gözyaşlarını getirdi ama o gün neşe, kendiliğindenlik, gürültü ve eğlence dolu bir gündü."
Cambridge'de öğrenciler kitap fırlattı, kolejlerden birine bir boğa sürüldü ve insanlar şenlik ateşi etrafında dans ederken pazar meydanında kayzerin bir heykeli yakıldı.
12 Kasım'da Daily Mirror şunları bildirdi: “İskelet, ıslık, yuhalama ve havai fişek gürültüsü nedeniyle Strand'de sohbet etmek imkansızdı”. İlk kutlamalar birçok çevrede rahatlama ve sevinçle doluyken, askerlerin hâlâ "terhis edilmesi" gerekiyordu ve nüfusun büyük bir bölümü geri dönülmez biçimde değiştirildi. İmparatorluk Savaş Müzesi'nin Ses Arşivi'nde sözlü tarihçi olan Peter Hart, 2009'da zihinsel ve fiziksel yaralarla eve dönen birçok asker hakkında yazdı. “Birçoğu savaşın sonunu görmeyeceklerini sanmıştı. Zihinsel savunmalarının bir kısmı, ölüme mahkûm insanlar olarak öldürülürlerse kaybedecek pek bir şeyleri olmayacaklarını dört gözle bekleyecek hiçbir şeyleri olmadığı fikriydi. Bir anda zihinsel manzaraları değişti.”
Londra kalabalıkları Ateşkesin imzalanmasını kutluyor.
Ateşkes Günü'nde bir grup kadın sevinçle Union Jacks sallıyor.
Ateşkes Günü'nde Downing Caddesi'ndeki gürültülü sahneler.
Londra, Trafalgar Meydanı'ndaki kalabalıklar.
Bir grup Amerikan askeri, New York City'deki Ateşkes Günü geçit töreni sırasında Amerikan bayrakları sallayarak bir kamyona biniyor. Bir asker, üzerinde ‘Kaiser ile Cehenneme’ yazan bir pankart tutuyor.
New York tersane işçileri, New York Ateşkes haberini kutluyor.
Ateşkes Günü'nü kutlayan Londra, Buckingham Sarayı'na yakın sevinçli kalabalıklar.
Washington DC'deki Beyaz Saray'ın dışında bir Ateşkes sahnesi
New York'taki Broad Street'te, Özgürlük Anıtı'nın bir kopyasının yakınında toplanan binlerce kişilik bir kalabalık, ateşkes haberleri halka duyurulduğunda tezahürat yapmak için toplandı.
Mütareke'nin ilanı üzerine Fransa'nın başkenti Paris'te kalabalıklar.
Batı Cephesinde bir subay olarak kutlama yapan bir asker kalabalığı Ateşkes haberlerini duyurur.
Almanya 11 Kasım 1918 Mütarekesinden ne kazandı? - Tarih
Birinci Dünya Savaşı Alman Yenilgisi ile Bitti
Etkili bir İngiliz ablukası, İngiliz ve Fransız Ordularının şiddetli direnişi, Birleşik Devletler Ordusunun girişi, evde siyasi huzursuzluk ve açlık, harap bir ekonomi, donanmada isyan ve savaş alanında artan yenilgilerle karşı karşıya kalan Alman, generaller, 1918 Kasım'ında Müttefiklerle ateşkes görüşmeleri talep ettiler.
Ateşkes şartlarına göre, Alman Ordusu'nun bozulmadan kalmasına izin verildi ve teslim olarak yenilgiyi kabul etmeye zorlanmadı. ABD'li General John J. Pershing, şüpheye yer bırakmamak için Alman generallerinin yenilgiyi kabul etmesinin daha iyi olacağını söyleyerek bu konuda şüpheleri vardı. Fransızlar ve İngilizler, Almanya'nın tekrar bir tehdit olmayacağına ikna oldular.
Alman Genelkurmayı'nı yenilgiyi kabul etmeye zorlamamak, Almanya'nın geleceği üzerinde büyük bir etkiye sahip olacaktır. Ordu daha sonra küçültülmüş olsa da, etkisi savaştan sonra demokrasiye değil, Alman milliyetçiliğine adanmış bir siyasi güç olarak hissedilecekti.
Alman Genelkurmayı da ordunun savaş alanında yenilmediği, ancak evde ihanete uğramak dışında zafer için savaşabileceği şeklindeki yanlış fikri, meşhur 'Sırttan Bıçaklama' teorisini destekleyecekti.
Bu 'Sırttan Bıçaklama' teorisi, yenilgiyi yutmayı imkansız bulan birçok Alman arasında oldukça popüler hale gelecekti. Savaş sırasında, Adolf Hitler bu fikri saplantı haline getirdi ve özellikle Almanya'daki Yahudileri ve Marksistleri savaş çabalarını baltalamakla suçladı. Hitler ve diğerleri için, 11 Kasım 1918'de ateşkesi imzalayan Alman politikacılar, 'Kasım Suçluları' olarak tanınacaktı.
Copyright © 1996 The History Place™ Tüm Hakları Saklıdır
Kullanım koşulları: The History Place'deki herhangi bir metin, grafik, fotoğraf, ses klibi, diğer elektronik dosya veya materyallerin yalnızca özel ev/okul ticari olmayan, İnternet dışı yeniden kullanımına izin verilir.
Müttefiklerin Ateşkes Talepleri
Alman Hükümeti tarafından yayınlanan resmi açıklama, Kreuz-Zeitung, 11 Kasım 1918.
Aşağıdaki şartlar Müttefik güçler tarafından Mütareke için belirlendi.
1. İmzalandıktan altı saat sonra geçerlidir.
2. Belçika, Fransa, Alsace-Lorraine'in derhal takası 14 gün içinde sonuçlandırılacaktır. Bu bölgelerde kalan askerler, enterne edilmek veya savaş esiri olarak alınmak üzere.
3. Teslim olun 5000 top (çoğunlukla ağır), 30.000 makineli tüfek, 3000 siper havan, 2000 uçak.
4. Düşman tarafından işgal edilen Ren, Mayence, Coblence, Köln'ün sol yakasının 30 kilometre derinliğinde bir yarıçapa tahliyesi.
5. Ren Nehri'nin sağ kıyısında 30 ila 40 kilometre derinliğinde bir tarafsız bölge, 11 gün içinde tahliye.
6. Ren Nehri'nin sol yakasındaki bölgeden hiçbir şey çıkarılacak, tüm fabrikalar, demiryolları vb. bozulmayacak.
7. 5000 lokomotif, 150.000 vagon, 10.000 kamyon teslimi.
8. Düşman işgal birliklerinin Almanya üzerinden bakımı.
9. Doğu'da tüm birliklerin 1 Ağustos 1914 sınırları gerisine çekilmesi için belirli bir süre verilmedi.
10. Brest-Litovsk ve Bükreş Antlaşmalarından vazgeçilmesi.
11. Doğu Afrika'nın koşulsuz teslimi.
12. Belçika Bankası'nın mülkünün iadesi, Rus ve Romen altınları.
13. Savaş esirlerinin karşılıklılık olmaksızın geri dönüşü.
14. Filonun geri kalanının silahsızlandırılması ve Müttefikler tarafından tarafsız veya Müttefik limanlarında kontrol edilmesi için 160 U-bot, 8 hafif kruvazör, 6 Dretnot teslimi.
15. Cattegat Sound yoluyla mayın tarlalarının temizlenmesi ve transit geçişin engellenebileceği tüm kalelerin ve pillerin işgali yoluyla serbest ticaretin güvencesi.
İçindekiler
İlk Ateşkes Günü, Buckingham Sarayı'nda, Kral V. George'un 10 Kasım 1919 akşamı saatlerinde "Fransa Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Onuruna Ziyafet"[7] düzenlemesiyle başladı. Ardından ilk resmi Ateşkes Günü etkinlikleri düzenlendi. 11 Kasım 1919 sabahı Buckingham Sarayı arazisinde [8] savaşta ölenler ve geride kalanlar için saygı ifadesi olarak iki dakikalık bir saygı duruşu da dahil. [9]
Savaşlar arası dönemde diğer ülkelerde de benzer törenler gelişti. Örneğin Güney Afrika'da, 1920'lerin sonlarında Unutulmaz Teneke Şapkalar Düzeni, "Düşmüş Yoldaşlar"ın kadeh kaldırmasının sadece sessizlikte değil, aynı zamanda karanlıkta da kutlandığı bir tören geliştirdi; Tarikatın marşı "Eski Askerler Asla Ölmez" ile sona eren tören. [10] [Not 1]
İngiltere'de, 1939'dan başlayarak, iki dakikalık sessizlik, 11 Kasım'ın hafta içi düşmesi durumunda savaş zamanı üretimine müdahale etmemek için 11 Kasım'a en yakın Pazar gününe taşındı. [12] Bu Pazar Anma Günü oldu.
Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Milletler Topluluğu'nun çoğu üye ülkesi, Kanada'nın önceki örneğini takip etti ve Anma Günü adını benimsedi. [13]
Diğer ülkeler de, II. Dünya Savaşı'ndan hemen önce veya sonra tatilin adını, bu ve sonraki çatışmaların gazilerini onurlandırmak için değiştirdi. Amerika Birleşik Devletleri, diğer çatışmalara katılanlar da dahil olmak üzere askeri gazileri açıkça onurlandırmak için, daha sonra 'Gaziler Günü' olarak kısaltılacak olan Tüm Gaziler Günü'nü seçti. [14]
Birleşik Krallık ve Commonwealth ülkelerinde hem Anma Günü hem de Anma Pazarı resmi olarak anılır, ancak resmi tatil değildir. Ulusal Anma Töreni, Pazar günü Londra'da düzenleniyor. [ kaynak belirtilmeli ]
Amerika Birleşik Devletleri'nde Gaziler Günü, hem yaşayan hem de ölen Amerikan gazilerini onurlandırıyor. Eylemde öldürülenlerin resmi ulusal anılması, I. Dünya Savaşı'ndan önce gelen Anma Günü'dür.Amerikalı romancı Kurt Vonnegut ve Barış İçin Amerikan Gazisi Rory Fanning de dahil olmak üzere bazıları, Amerikalıları, başlangıçta gözlemlendiği gibi barışı nasıl elde edebileceğimizi düşünmek için bir gün olan 11 Kasım Ateşkes Günü olarak gözlemlemeye devam etmeye çağırdılar. [15]
Polonya'da Ulusal Bağımsızlık Günü, Rusya İmparatorluğu, Prusya Krallığı ve Habsburg tarafından 123 yıl boyunca bölündükten sonra 1918'de Polonya'nın İkinci Polonya Cumhuriyeti olarak egemenliğinin yeniden kurulmasının yıldönümünü anmak için 11 Kasım'da kutlanan bir resmi tatildir. İmparatorluk. [16]
"Ateşkes Günü", Fransa'da ("Mütareke de la Première Guerre mondiale") [17] ve Belçika'da tatilin adı olmaya devam ediyor. [18]
2012'den beri Sırbistan'da resmi tatil olmuştur. Sırbistan, I. Dünya Savaşı'nda en büyük kayıp oranına sahip bir Müttefik kuvvetidir. Kurbanlarını anmak için, Sırbistan'daki insanlar bir anma sembolü olarak Natalie'nin ramondasını giyerler. [19]
Ateşkes Günü'nden iki hafta sonra hafta sonu Kenya'da törenler düzenleniyor. Bunun nedeni, ateşkes haberlerinin yalnızca Afrika kuvvetlerine ulaşmasıdır, Kral'ın Afrika Tüfekleri, bugünün Zambiya'sında hala büyük bir başarıyla savaşıyor, yaklaşık iki hafta sonra, Alman ve İngiliz komutanların daha sonra kendi ateşkes törenleri için protokoller üzerinde anlaşmak zorunda kaldıkları. [20]
Ateşkes Günü'nde Harcanan Hayatlar
İrlandalı Muhafızlar, 11 Kasım 1918'de Maubeuge yakınlarındaki Mütareke'den beş dakika önce görev yerlerinde duruyorlar.
Hulton Arşivi/Getty Images
Joseph E. Persico
kış 2005
11 Kasım 1918 Ateşkes Günü'nde, Fransa'daki Batı Cephesinde bulunan Amerikan Seferi Kuvvetleri (AEF), savaşın o gün sona ereceği iki günden beri gayri resmi olarak bilinmesine rağmen otuz beş yüzden fazla kayıp verdi. Yaklaşık bir yıl sonra, 5 Kasım 1919'da, AEF komutanı General John J. Pershing, kendini savaşın verimliliği konusunda tanıklık ederken buldu. Temsilciler Meclisi Askeri İşler Komitesi'nde kovuşturma.
Üyeler, Amerika'yı Büyük Savaş'ta zafere götüren subayla uğraştıkları için, karşılaşma dostane ve saygılıydı. Bununla birlikte, bir Cumhuriyetçi komite üyesi, Massachusetts'ten Alvan T. Fuller, saygılı bir şekilde kışkırtıcı bir soru yöneltti: ‘Bu soru, tartışılan konuyla biraz alakasız,’ Fuller başladı, ‘ama General Pershing'e sormak istiyorum. Amerikan birliklerine, ateşkes şartlarına göre ateşin kesileceği günün sabahı ve öldürülmeyen ya da yaralanmayan askerlerin saat 11'de Almanya'ya barışçıl bir şekilde yürüdüğü günün sabahı en üstte emir verildi. Bu doğru mu?’
Pershing, her zamanki net güveniyle cevap verdi:
Mütareke konusu tartışılırken amacının ne olduğunu, Alman Başkomutanlığının zaman kazanmak için önerdiği bir şey mi, yoksa mütareke yapma arzularında samimi olup olmadıklarını ve sadece tartışmayı kesinlikle bilmiyorduk. Mütareke kararı, aklı başında bir komutanın askeri faaliyetlerini gevşetmesi için yeterli bir gerekçe olmayacaktır. Amerikan kuvvetleri başkomutanı olarak yaptığım ve Müttefik orduları başkomutanı olarak Mareşal Foch'un yaptığı askeri faaliyetleri sürdürmekti.
Ancak birkaç gün sonra, kongre üyesi Pershing'e bir kurucudan ‘bu konuyla ilgili soru yağmuruna tutuldum’ yazan bir mektup gönderdi. Ekteki mektup Fuller'a George K. Livermore tarafından yazılmıştı. Kara 92. Tümen'in 167. Topçu Tugayı'nın eski operasyon subayı, bu gücün 11 Kasım sabahı saat 5'ten beri meşgul olduğunu ve son hücumunu sabah 10:30'da başlatmasının emredildiğini belirterek Livermore, "küçük haçlardan" yakındı. Son saatlerde Meuse Nehri'ni geçerken öldürülen ABD Deniz Piyadelerinin kaybını "korkunç" olarak nitelendirdi. Kongre Üyesi Fuller mektubunu kapattı. Pershing'e, Amerikalıların hayatlarının gereksiz yere boşa harcanıp harcanmadığı sorusuna gerçekten samimi ve tam bir cevap istemesi.
Fuller, Pershing'in cevabını hafta içinde aldı ve bu kategorikti. Pershing, savaşın ilerlemesine izin vererek, Fransa'daki Müttefik kuvvetlerin başkomutanı Mareşal Ferdinand Foch'un 9 Kasım'da geri çekilen düşmana karşı baskıyı sürdürmek için verdiği emirleri yerine getirdiğini yineledi. ateşkes yürürlüğe girdi. Sonuç olarak, 11 Kasım sabahı saat 6'dan önce hakkında hiçbir bilgim olmayan ateşkesin imzalanmasından sonra bile ordusuna savaşı durdurma emri vermemişti.
Bir ateşkes olasılığı, 7 Kasım akşamı 171. Alay d’Piyade Haudroy yakınlarında tanıdık olmayan bir borazan sesiyle irkildi. Yenileceklerinden korktukları için, sisin örtüsünden yanları imparatorluk Alman kartalı yaldızlı üç otomobil çıktığında, giderek artan yüksek sesle gümbürtüye doğru temkinli bir şekilde ilerlediler. Şaşıran Fransızlar, Matthias Erzberger adındaki kırk üç yaşında bir politikacı ve barış savunucusu tarafından yönetilen bir Alman ateşkes heyetiyle karşılaşmışlardı. Heyet, Paris yakınlarındaki Compigne Ormanı'na götürüldü ve burada konferans salonuna dönüştürülen yemekli bir vagonda küçük, dik bir figürle karşılaştılar. Foch, duruşmayı Almanların ağzını açık bırakan bir soruyla açtı. ‘Bu beylere ne istediklerini sorun,’ dedi tercümanına. Almanlar iyileştiğinde, Erzberger ateşkes şartlarını tartışmak için gönderildiklerini anladıklarını söyledi. Foch onları bir kez daha hayrete düşürdü: ‘Bu beylere yapacak bir teklifim olmadığını söyleyin.’
Belki teklif yok ama talepleri vardı. Foch'un tercümanı, Almanları çekiç darbeleri gibi vuran Müttefik koşullarını yüksek sesle okudu: Belçika, Lüksemburg ve Fransa'nın ve 1870'den beri Almanya'nın elinde bulunan Fransa'nın ve Alsace-Lorraine'in tüm işgal altındaki toprakları, Müttefikler on dört gün içinde tahliye edilecekti. Almanya'yı Ren'in batısında ve nehrin doğu kıyısındaki köprü başlarını işgal etmek için otuz kilometre derinliğindeki Alman kuvvetleri Avusturya-Macaristan, Romanya ve Türkiye'den çekilmek zorunda kaldı Almanya tarafsız veya Müttefik limanlarına 10 savaş gemisi, 6 savaş kruvazörü, 8 kruvazör ve 160 denizaltı. Almanya ayrıca 5.000 topçu silahı, 25.000 makineli tüfek ve 2.000 uçak da dahil olmak üzere ağır silahlardan arındırılacaktı. Bir sonraki talep Alman delegelerini umutsuzluğa düşürdü. Alman halkı zaten açlıkla karşı karşıya olmasına rağmen, Müttefikler deniz ablukasını sürdürerek ve 5.000 lokomotif, 150.000 vagon ve 5.000 kamyona el koyarak düşmanın ulaşımını felç etmeyi amaçlıyorlardı. Tercüman otuz dört koşula uydu, sonuncusu savaş için Almanya'yı suçladı ve neden olduğu tüm zararlar için tazminat ödemesini talep etti. Foch, Erzberger'e hükümetinin Müttefiklerin şartlarını kabul etmesini sağlamak için yetmiş iki saati olduğunu, yoksa savaşın devam edeceğini bildirdi.
Ortalama olarak, Batı Cephesinde her gün her taraftan 2.250 asker ölüyordu. ‘Tanrı aşkına, Mösyö le Marechal,’ diye yalvardı Erzberger, ‘O yetmiş iki saati beklemeyin. Düşmanlıkları hemen bugün durdurun.' 'Çağrı sağır kulaklara çarptı. Foch, toplantıdan önce personeline, 'korumayı sürdürme niyetini' açıklamıştı. feldgrauen [field greys veya Alman askerleri] arkalarında bir kılıçla` ateşkes yürürlüğe girene kadar son dakikaya kadar.
General John J. Pershing'in fotoğrafı.
Pershing'e göre ateşkes fikri tiksindiriciydi. ‘Talebi, zayıflığın bir kabulüdür ve açıkça Müttefiklerin savaşı kazandığı anlamına gelir,’ diye devam etti. ‘Almanya’'nın arzusu yalnızca kuvvetleri arasında düzeni yeniden sağlamak için zamanı yeniden kazanmaktır, ancak kendisine iyileşmesi için hiçbir fırsat verilmemelidir ve biz her zamankinden daha sert vurmalıyız.’ Şartlara gelince, Pershing'in tek bir yanıtı vardı:‘Orada Almanya dizlerinin üzerine çökene kadar bu savaşın bir sonucu olamaz.' Fransız ve İngiliz Müttefikleri bitkin ve barış için can atmış olabilir, ancak Pershing, ordusunu, kendisine söylenen nakavt yumruğunu vermeye hazır bir savaşçıya benzetti. rakibinin sarsılmasıyla ancak ayakta kalmasıyla oyundan çıkar. Şimdi uzlaşmanın, sadece gelecekteki savaşa yol açacağını iddia etti. Almanya'nın kayıtsız şartsız teslim olmasını istiyordu.
Almanlar nihayet teslim oldu ve on birinci sabahı 5:10'da ateşkesi imzaladı, resmi olarak saat 5'e kadar yedeklendi ve Foch'un son teslim tarihi içinde yürürlüğe girecek: 1918'in on birinci ay, on birinci gün, on birinci saat. Pershing's8217s savaş sonrası, Foch'un karargahı tarafından sabah saat 6'da bilgilendirilmeden önce, yaklaşan ateşkes hakkında resmi bir bilgisi olmadığı iddiası gerçek dışıydı. Çatışmanın ne zaman sona ereceği, Foch'un Erzberger'e Pershing'in sırdaş olduğu son tarihi verdiği andan itibaren belliydi. 10 Kasım akşamı ve o gece boyunca, Pershing'in Chaumont'taki AEF merkezinden alınan radyo yayınlarından yaklaşan son haberleri defalarca doğrulandı.
General, imzanın gerçekleştiğini öğrendikten sonra, ondan çıkan emir, yalnızca ast komutanları bu konuda bilgilendirdi. Ateşkesin yürürlüğe gireceği saat 11'e kadar ne yapmaları gerektiği konusunda hiçbir şey söylemedi. Emri, komutanlarını, aradan geçen saatlerde savaşmaya devam edip etmemek ya da adamlarını bağışlamak konusunda kimsenin umrunda olmayan bir karara terk etti. Bu belirsizlik içinde kalan generaller kabaca iki kategoriye ayrıldı: şöhret, zaferler, hatta terfiler için hızla azalan bir fırsat gören hırslı kariyerciler ve güvenli bir şekilde içine girebilecekleri zemini almak için insanları ölüme göndermenin çılgınca olduğuna inananlar. günler.
Kongre üyesi Fuller'ın son gün deniz piyadelerinin kaybından bahsetmesi, Pershing'in V Kolordu komutanı Tümgeneral Charles P. Summerall tarafından emredilen bir eyleme atıfta bulunuyor. On birinci günkü ateşkes konuşmalarının nasıl ele alınması gerektiği konusunda Summerall'ın aklını bulandırdığı kuşkusuzdu. Bir gün önce kıdemli subaylarını toplamış ve onlara, ‘Düşmanın teslim olduğuna dair söylentiler bizim başarılarımızdan geliyor.’ demişti. Sonuç olarak, şimdi gevşemenin değil, vidaları sıkmanın zamanıydı.
Tümgeneral Charles P. Summerall, o sabah 5. orduya Meuse Nehri'ni geçmeye zorlamasını emretti.
Elli bir yaşındaki Floridalı Summerall, West Point'e girmeden önce üç yıl okulda öğretmenlik yapmıştı. Batı Cephesine vardığında İspanyol-Amerikan Savaşı, Filipin Ayaklanması ve Boxer İsyanı'ndan kalma kurdeleler takmıştı. Savaş öncesi üniforması içinde bol madalyalar, yaldızlı kuşaklar ve püsküllü apoletlerle ortaya çıkmaktan hoşlanan acımasız bir adamdı. İngilizce öğrettiği için Summerall, edebi bir tabir biçimine sahip olduğu için kendisiyle gurur duyuyordu. ‘Kapıyı menteşelerinden sallıyoruz. Geçen gün savaşın Meuse Nehri'ni geçmelerini emrettiği sırada astlarına hareket etmesi gerektiğini söyledi. ‘Yalnızca baskıyı artırarak [düşmanın] yenilgisini sağlayabiliriz…. Harekete geçin ve karşıya geçin.’ Veda şuydu: ‘Hiçbirinizi bir daha görmeyi beklemiyorum, ama bu önemli değil. Kesin bir başarı elde etme onuruna sahipsiniz–kendinizi buna verin.’ Onlar üzerindeki mevcut komutasını sona erdirmekten mi yoksa kaderlerini önceden bildirmekten mi bahsediyordu? Her iki durumda da Summerall, ne pahasına olursa olsun, onları zaten mağlup olmuş bir düşmanı yenmeye teşvik ediyordu.
Meuse'ye gönderilen yedekler arasında 5. Deniz Alayı Er Elton Mackin de vardı. Amerika savaşa girdikten kısa bir süre sonra, Mackin bir makale okumuştu. Cumartesi Akşamı Postası Bebek yüzlü on dokuz yaşındaki çocuğu askere gitmeye çeken Deniz Piyadeleri hakkında. Belleau Wood savaşında alayının kanlı vaftiziyle başlayarak, cephede 156 gün hayatta kaldı. Son gün hayatta kalıp kalmayacağı, General Summerall'ın kararına ve bunun insani bedeline bağlıydı.
11 Kasım'da şafaktan önceki gri saatlerde, Mackin'in alayı Meuse'nin batı kıyısındaki bir koruluk olan Bois de Hospice'den tökezleyerek çıktı. Denizciler kasvette nehre giden yollarını bulmaya çalışırken, gece soğuktu, sisle kaplandı ve çiseledi. Ordu mühendisleri onlardan önce gitmişler, dubaları birbirine bağlayarak suya dayanıksız köprüler atmış, sonra da kalasları üstünden geçirmişlerdi. Deniz piyadelerinin doğru yöne gittiklerine dair ilk işaretler, tökezledikleri cesetlerdi, mühendisler geçitleri inşa etmeye çalışırken öldürdüler.
Summerall, Meuse Nehri'ni denizciler tarafından kullanılan köhne köprülerden birinde geçer.
Deniz piyadeleri, diz yüksekliğinde direkler boyunca gerilmiş bir kılavuz halatla otuz santim genişliğinde cılız bir olay olan ilk duba köprüsüne yaklaşık sabah 4'te ulaştılar. Köprü sisin içinde kaybolmadan önce ancak yolun yarısını görebiliyorlardı. Ötesinde, düşman silahlarının parıltısından başka hiçbir şey görünmüyordu. Deniz piyadeleri emirleri beklerken köprü başında yığılmaya başladı. Bir binbaşı düdük çaldı ve köprüye çıktı. Adamlar arkasında kalabalıklaştıkça, dubalar erkeklerin bileklerini saran suyun altına batmaya başladı. Mühendisler, açıklık çökmeden önce kendilerine boşluk bırakmaları için bağırdılar.
Düşman mermileri gayzerleri püskürtmeye başladı ve saldırganları buzlu suyla ıslattı. Alman Maxim makineli tüfekleri ateş açtı, ahşaba çarpan mermiler davul gibi ses çıkardı, ete çarpanlar çorap, çorap, çorap sesi çıkardı. Açıklık, güçlü akıntıda çılgınca sallandı. Mackin, önündeki adamın iki duba bölümü arasında sendelediğini ve kara suda gözden kaybolduğunu gördü. Alman silahlarının mermileri, atış poligonlarındaki ördekler gibi adamları dubalardan indirmeye devam etti. Yine de Amerikalılar gelmeye devam etti. Sabah 4:30'da 89. Tümen'in deniz piyadeleri ve piyadeleri Pouilly'yi nehrin doğu yakasında ele geçirmişti. Kalan 6 1/2 saatte kasabanın yukarısındaki tepelere hücum edecekler ve makineli tüfek yuvalarını temizleyeceklerdi. Gün ağarırken Mackin, bir koşucunun köprüden koşarak geçmesini izledi. General Summerall'ın sadece okunan karargahından gelen mesaj, ‘Ateşkes imzalandı ve bu sabah saat 11.00'de yürürlüğe girdi. Yine bu arada çatışmaların durdurulmasıyla ilgili bir şey söylenmedi. Mackin, deneyimlerini yazmak için hayatta kaldı. Ancak Meuse Nehri geçişleri, savaşın bitiminden hemen önceki saatlerde bin yüz zayiattan fazlasına mal olmuştu.
Fuller da dahil olmak üzere çok sayıda Kongre üyesi, bu kadar anlamsız bir yaşam harcamasının olmasına neden izin verildiğini bilmek isteyen ailelerden çağrılar aldı. Kongre, tedarik uygulamalarını, silahların yeterliliğini ve kalitesini ve AEF tedarikinde atık ve rüşveti araştırmak için Savaş Departmanında Harcamalar üzerine Seçilmiş bir Komite oluşturmuştu. Meclis, bu organa Ateşkes Günü kayıplarını araştırmak için bir ‘Altkomite 3’ eklemeye karar verdi. Güney Dakota'dan Cumhuriyetçi Royal Johnson, başka bir çoğunluk üyesi, Indiana'dan Cumhuriyetçi Oscar Bland ve bir azınlık üyesi, Virginia Demokratı Daniel Flood ile birlikte görev yapmak üzere başkan olarak atandı. Johnson'ın kendisine verilen göreve ilgisi son derece kişiseldi. Kendi üniformasını zar zor çıkardı. Johnson, otuz altı yaşında, Temsilciler Meclisi'nden ayrılmış ve 'Baltimore'un Sahibi' olan 313. Croix de Guerre.
28. Piyade Alayı'nın Doughboy'ları, I. Dünya Savaşı sırasında Fransa'da bir siper dolduruyor.
Ateşkes sabahı angaje olan 313'üncü askerler arasında Henry N. Gunther, yirmili yaşlarının ortalarında, dik, keskin bakışlı ve muhafız bıyığıyla Amerikalı değil de bir İngiliz madununu andıran yakışıklı bir askerdi. özel. Ancak Gunther, ordu yaşamında zorluk çekmişti. Doğu Baltimore'da, atalarının kültürünün güçlü kaldığı yoğun bir Alman mahallesinden geldi. Amerika Birleşik Devletleri savaşa girdiğinde, Gunther ve komşuları Alman karşıtı önyargılar yaşamaya başladılar. Bu zehirli atmosferde Gunther askere gitmek için hiçbir dürtü hissetmiyordu. Baltimore Ulusal Bankası'nda gayet iyi gidiyordu ve evlenmeyi planladığı Olga Gruebl adında bir kız arkadaşı vardı.
Yine de Gunther, Amerika savaşa girdikten beş ay sonra askere alındı. En yakın arkadaşı Ernest Powell, A Şirketi'nde müfreze çavuşu olurken, Gunther ikmal çavuşu olarak atandı. Powell, ‘Tedarik çavuşlarının geleneksel olarak popüler olmadığını hatırlıyordu. ‘Savaştaki ordu kıyafetleri, o zaman dedikleri gibi, iki bedende vardı –çok büyük ve çok küçük.’ İkmal çavuşları, askerlerin sıkıntılarının yükünü üstlendi ve Gunther, coşkusunu kendi kendine saklamaya başladı. iyi kontrol edilen ordu hayatı için.
Temmuz 1918'de Fransa'ya geldikten sonra, koşullar sefil olduğu için savaştan uzak durmak için bir arkadaşına eve döndü. Bir ordu sansürü, mektubu Gunther'in komutanına iletti, o da çavuşu gizliye indirdi. Gunther daha sonra kendisini bir zamanlar eşiti olan Ernie Powell'ın emrinde hizmet ederken buldu. Bundan sonra Powell, Gunther'in giderek karamsarlaştığını ve içine kapandığını gözlemledi.
Ateşkes Günü'ne kadar, 313. birlikler yaklaşık iki aydır kesintisiz bir savaşa girişmişti. O sabah 9:30'da alay atladı, süngüleri sabitlenmiş, tüfekleri iskelede, kafaları eğik, aşılmaz bir sis içinde bataklıklardan hedeflerine doğru ilerliyorlardı, haritada Ville-Devant-Chaumont adlı bir nokta. İlerlemesi 311. Makineli Tüfek Taburu tarafından karşılanacaktı. Ancak siste, topçuların ateşlerini nereye yöneltecekleri konusunda hiçbir fikirleri yoktu ve böylece A Bölüğü ürkütücü bir sessizlik içinde ilerledi. Aniden, Alman topçuları açıldı ve adamlar düşmeye başladı.
Saat 11'e on altı dakika kala bir koşucu, ateşkesin imzalandığını bildirmek için 313'üncü veli 157'nci Tugayı yakaladı. Yine, mesaj, arada ne yapılacağından bahsetmedi. Tugay komutanı Tuğgeneral William Nicholson kararını verdi: ‘Sabah 11:00'e kadar kesinlikle izin verilmeyecek’ Haberi Gunther'in de dahil olduğu en ileri alaylara yaymak için daha fazla koşucu gönderildi.313. şimdi Côte Romagne adlı bir sırtın altında toplandı. Bir barikatı yöneten iki Alman makineli tüfek mangası, sisin içinden şekiller belirmeye başlayınca, inanamayarak izlediler. Gunther ve Çavuş Powell, kurşunlar başlarının üstünde şarkı söylerken yere düştüler. Almanlar daha sonra, Amerikalıların son bu kadar yakınken durmanın sağduyulu olacağını varsayarak ateş etmeyi bıraktılar. Powell, Gunther'in aniden yükseldiğini ve makineli tüfeklere doğru yalpalamaya başladığını gördü. Gunther'a durması için bağırdı. Makineli nişancılar ona el salladılar ama Gunther ilerlemeye devam etti. Düşman isteksizce beş turluk bir patlama yaptı. Gunther sol şakağına vuruldu ve anında öldü. Saat 10:59'du, General Pershing'in günün emri daha sonra Henry Gunther'i savaşta öldürülen son Amerikalı olarak kaydedecekti.
Gunther gibi adamların neden kelimenin tam anlamıyla on birinci saatte ölüme maruz kaldıkları konusunda memurları sorgulamak için, Alt Komite 3'teki Cumhuriyetçiler, yakın zamanda emekli olmuş bir ordu avukatı Samuel T. Ansell'i danışman olarak tuttular. Kırk beş yaşında bir West Pointer olan Ansell, savaş sırasında başsavcı vekili olarak görev yapmıştı ve o zamanlar yıllık yirmi bin dolarlık önemli bir maaşla kongre işini almak üzere özel olarak ordudan ayrıldı. İlk hamlesi, Batı Cephesinde birliklere komuta eden tüm üst düzey Amerikan komutanlarının şu soruları yanıtlamasını sağlamaktı: "11 Kasım 1918 sabahı saat kaçta, ateşkesin imzalandığı size bildirildi? Bu ihbardan hemen önce ve ihbar anına kadar ve ihbardan sonra ve saat 11'e kadar düşmana karşı harekat konusunda siz ve emriniz hangi emirler altındaydı? Böyle bir bildirimi aldıktan sonra emriniz veya herhangi bir parçası savaşmaya devam etti mi? Eğer öyleyse, neden ve hangi kayıplarla? Emriniz veya herhangi bir parçası saat 11'den sonra savaşa devam etti mi? Eğer öyleyse, neden ve hangi zayiatlarla?'' Ansell, savaşın son gününde hayatların gerçekten de bir kenara atıldığı iddiasını gizleyerek, ateş püsküren bir savcı olduğunu kanıtladı. Çağırdığı ilk tanıklar arasında Pershing'in operasyon şefi Brig vardı. General Fox Conner. Gururlu, sağlam yakışıklı ve kurnaz bir tanık olan Conner, Foch'un baskıyı sürdürmek için verdiği emir uyarınca, Teğmen General Robert Lee Bullard'ın 2. 11'den 10 Kasım'a kadar ‘Askerler arasında Mütareke'nin zaten imzalanmış olduğu fikrine karşı çıkmak için' ve ‘Alman delegelerini imzalamaya ikna etmek için.’.
Tüm komutanlar, Almanya'ya imzalaması için baskı yapılması gerektiği görüşünü paylaşmadı. Günlerdir Almanlar Müttefiklerle çarpışmaya cesaret edemediler ve geri çekildiklerinde sadece arka koruma eylemleri gerçekleştirdiler. Ateşkes sabahı, 32. Tümen komutanı Tümgeneral William Haan, 63. Tugay komutasındaki astından cephesindeki bir göçüğü düzeltmek için saldırı izni isteyen bir saha telefonu aldı. Haan, geçen sabah bir haritayı düzeltmek için savaşta erkeklerin hayatlarını çöpe atmayı düşünmediğini söyledi. 32'nci, Haan'ın adamları beklerken hiçbir saldırı başlatmadı ve yalnızca topçu ateşinden kayıplar aldı.
Hotshot komutanları yine de ilerlemek için nedenler bulmayı başardılar. Stenay, Meuse'nin doğu kıyısında Almanlar tarafından tutulan bir kasabaydı. 89. Tümenin komutanı Tümgeneral William M. Wright, Stenay'i almaya karar verdi, çünkü tümen uygun banyo tesisleri olmadan uzun bir süre çizgideydi ve düşmana izin verilirse izin verildiği anlaşıldığından beri. Stenay'de kalırsak, birliklerimiz oradaki olası banyo olanaklarından mahrum kalacaktı.' Böylece, temizliği hayatta kalmanın önüne koyan Wright, kasabayı almak için bir tugay gönderdi. Dövüşçüler Pouilly'den geçerken, aralarına 10,5 cm'lik bir obüs mermisi düştü ve yirmi Amerikalıyı düpedüz öldürdü. Tümüyle, Wright'ın bölüğü son saatlerde altmış bir ölü olmak üzere 365 kayıp verdi. Stenay, Amerikalıların savaşta ele geçirdiği son kasaba olacaktı. Günler içinde, kanla ödenmek yerine barışçıl bir şekilde yürünebilirdi.
Alt Komite 3'teki diğer Cumhuriyetçi Bland, General Conner'ı sorgulama sırası kendisine geldiğinde çabucak meselenin kalbine saplandı. ‘İyi bir neden biliyor musunuz?’ diye sordu Bland, ‘komutanlara verilen emrin neden Mütareke'nin saat 11'de yürürlüğe girecek şekilde imzalanmış olması ve fiili düşmanlıkların veya çatışmaların sona ermesi gerektiği şeklinde olmaması gerektiğini sordu. Conner, eğer kastettiğin buysa, Amerikan kuvvetlerinin böyle bir emirle tehlikeye atılmayacağını kabul etti.
Bland daha sonra, Pershing'in ordularına yalnızca düşmanlıkların saat 11'de sona ereceğini bildirmesine ilişkin olarak, "Emir, ateş etmeyi daha önce bırakmayı veya saat 11'e kadar ateş etmeye devam etmeyi komutanlara mı bıraktı?" diye sordu. #8217 ‘Evet,’ Conner yanıtladı. Bland daha sonra, "Bu orduda düşmanlarımızla ciddi bir şekilde savaşan ve bundan vazgeçmekten nefret eden hırslı generallerimiz olduğu gerçeğini göz önünde bulundurarak, bu şartlar altında bu düzene dahil etmek en iyisi olur muydu?" diye sordu. Düşmanlıklar mümkün olan en kısa sürede saat 11'den önce sona ermeli mi?'' Conner kesin bir dille yanıtladı, 'Hayır efendim, yapmıyorum'.
‘O gün kaç general kaybettin?’ diye devam etti Bland. ‘Yok,’ Conner yanıtladı. ‘O gün kaç albay kaybettin?’ Conner: ‘Kaç tane kayıp olduğunu bilmiyorum.’ ‘O gün kaç yarbay kaybettin?’ Conner: & #8216Hiçbirinin detayını bilmiyorum.’ ‘İnanıyorum,’ devam etti, Kasım'da hayatını kaybetme ihtimali olan çok yüksek rütbeli bir subay yoktu& #8230.’
Conner, gözle görülür bir şekilde köpürerek, "Sizin yaptığınız açıklama, bence, Bay Bland, fazlasıyla adaletsiz ve orada bulunan bir subay olarak, buna mümkün olan en yüksek derecede içerliyorum."
Bland geri çekildi, "Bu hayatların kaybedilmesi gerçeğine içerliyorum ve Amerikan halkı bu hayatların kaybedilmesi gerçeğine içerliyor ve gerekirse bu can kaybına neden olan adamların saikini sorgulama hakkımız var. .’ Bununla, Conner görevden alındı.
AEF'nin ikinci en yüksek rütbeli subayı, Birinci Ordu'ya komuta eden Korgeneral Hunter Liggett de ifade vermeye çağrıldı. Alt komitenin avukatı tarafından sorgulanan Liggett, Ansell'e, birliklere iletilen tek sözün "Mütareke'nin imzalandığı ve düşmanlıkların Paris saatiyle 11'de sona ereceği" olduğunu itiraf etti. Ansell, Liggett'i zorladı. AEF karargahından gelen emirlerin ast komutanları bir sonraki hareket tarzları konusunda karanlıkta bıraktığını kabul etmek. Şişman yaşlı general, yakın çevresinde neler olup bittiğini çok hızlı bir şekilde yargılamak için olay yerindeki komutana geçti. Ansell, "Mütareke ilanını bildiren bildirimi saat kaçta alırsa alsın, bu iki emir uyarınca herhangi bir tümen komutanında saat 11'den önce cepheye ateş etmeyi durdurma emrine göre yetki bulmakta güçlük çekiyorum" dedi. 8217 Ansell ekledi, böyle bir komutanın şu sonuca vardığını varsayalım: ‘Saldırıdan vazgeçebileceğim bir durumdayım ve bunu yapacağım ve adamların hayatını kurtaracağım. Kötü muhakeme kullandığını düşünür müydünüz?’ Liggett tereddüt etmedi: ‘Eğer tümen komutanı olsaydım, bunu yapmazdım.’
Bu noktada, alt komite Başkanı Johnson, ateşkesten hemen sonra Fransa'da bir hastaneyi ziyaret ederken meydana gelen kişisel bir deneyimi araya girdi: '11 Kasım'da bazıları ciddi şekilde yaralanan birkaç astsubayla görüştüm. Mütarekeden sonra kendilerini saldırıya zorlayan emirleri istisnasız olarak savaş değil cinayet olarak yorumladılar.&8217 Bu tür suçlamaları daha önce duyup duymadığı sorulduğunda Liggett, ‘Hayır!’ Bununla, o da öyle yanıtladı. görevden alındı.
Sivil hayata dönen siyah 92. Tümen'in eski topçu komutanı Tuğgeneral John Sherburne, alt komitenin Cumhuriyetçi üyelerine en çok istediklerini verdi: Orduyu aklamak için hiçbir zorunluluk hissetmeyen, kariyersiz bir subayın görüşleri. Tümen'den beyaz bir subay olan Sherburne, 10 Kasım gece yarısına yakın bir zamanda gökyüzünün Almanların gönderdiği roketler, roma mumları ve işaret fişekleriyle aydınlandığında siyah birliklerinin ifade ettiği sevinci anlattı.
Yaklaşan sonun bu ikna edici kanıtı, gece yarısından kısa bir süre sonra Eyfel Kulesi'nden alınan bir kablosuz mesajın bildirildiği zaman daha da doğrulandığını söyledi: "Ateşkes şartları kabul edildi ve düşmanlıklar sona erecekti. Hatırladığım kadarıyla o telsiz mesajında saat olarak saat 11 olarak belirtilmişti.’ Sherburne’'nin ifadesi, siperlerdeki adamların yaklaşık on iki saat öncesinden savaşın bittiğine dair ikna edici bilgilere sahip olduklarını açıkça gösteriyordu. Pershing, Kongre'ye, ateşkesin sabah 6'da kendisine bildirilinceye kadar imzalanmak üzere olduğunu bilmediğini söylemesine rağmen, el altındaydı.
Ansell'in ısrarı üzerine Sherburne, kendisinin ve operasyon subayının, Kongre Üyesi Fuller'a yazdığı mektubun yazarı Yüzbaşı George Livermore'un, ateşkesin imzalanmasından bu yana öğrenmek için tümen, kolordu ve ordu karargahını nasıl aradıklarını açıklamaya devam etti. 92. Bois de Voivrotte'tan o sabah yapılacak bir saldırı iptal edilebilirse. Sherburne, emir komuta zincirinin yukarı ve aşağı doğru, emrin geçerli olduğu konusunda bilgilendirildiğini söyledi. Ansell bu emrin askerler üzerindeki etkisini sordu. Sherburne, ‘Hepimizin hissettiği dehşeti anlatamam, dedi. Hepimizin kesinlikle gereksiz bir yaşam kaybı olarak kabul ettiği şeyin etkisi öyleydi ki, komuta ettiğim hiçbir birliğin ateşkes kutlamalarına katıldığını ve hatta savaşın bittiğine sevinemediğini düşünüyorum. ’
‘Sence bu kavgadan kim sorumluydu?’ diye sordu Ansell. Sherburne tereddüt etti. ‘Dedikodu yapmak oldukça zayıf bir tanıklıktır’, diye yanıtladı. Ansell devam etmesi için ona baskı yaptı. Sherburne daha sonra şunları söyledi:
General Pershing'in bu saldırıyı bizzat emrettiğini veya doğrudan sorumlu olduğunu hissedemiyorum. Üzerinde herhangi bir yükümlülük veya sorumluluk varsa, bu önceden planlanmış olanı durdurmamaktandır.Ordumuz o kadar yönetildi ki, tümen ve tugay ve hatta kolordu komutanları dehşet içinde acınacak ve bu her yere yayılmış komuta korkusu içinde oldular. Chaumont'ta oturan Genelkurmay Başkanlığı, insan hayatını önemli bir şey olarak görmediler. Bunda, bir dereceye kadar haklıydılar, eğer bir şey değerliyse, gerekliyse, bir şeyin ne kadara mal olacağını savaşta tartmayı bırakamazsınız. Ama bence ayın 9'u, 10'u ve 11'inde Savaşın sonuna oldukça yaklaşmışlardı ve sona oldukça yakın olduklarını biliyorlardı. Ama mümkün olduğu kadar çok yer kazanmak için can atıyorlardı. Bana göre, her bölümün kazandığı zemin miktarına göre yanlış bir bölünme mükemmellik standardı oluşturmuşlardı. ve bir iki gün içinde elinden alınacağını bildiğini ve elindeyken o oyuncağı sapına kadar kullanmak istediğini söyledi. adamlarına sahip çıktı. Ama tam tersi durumun çok bariz örnekleri vardı ve özellikle bu teorisyenler arasında, her şeye belki bir satranç oyununa ya da bir futbol oyununa bakıyormuş gibi bakan ve gerçek hayattan uzaklaştırılan bu adamlar. askerlerle temas.
Sherburne devam etti, ne kadar şüpheli olursa olsun vicdanlı memurlar için Chaumont'un yönlendirmesine direnmek zordu. Kendi hayatının tehlikede olduğu bir durumda bile genelkurmay baskısına boyun eğeceğini itiraf etti. Alt komiteye ‘öldürülmeyi tercih ederdim’ dedi.
33. son dakikaya giren başka bir bölümdü. Birimin tarihçisinin daha sonra son günü tarif ettiği gibi:
Alay telsizimiz, sabahın erken saatlerinde, Mütareke'nin o sabah saat 5'te imzalandığından ve önceden planlanmış saldırının Mütareke imzalandıktan sonra başlatıldığından emin olmak için yeterince ele geçirilmiş mesaj almıştı. O sabah Amerikalıların hayatını kaybetmesini işe yaramaz ve cinayetten çok az bir şey olarak gören, katılan askerlerin yüksek komuta eleştirisi.
Brig'e göre. General John Sherburne, pek çok komutan, ateşkes yürürlüğe girmeden önce mümkün olduğu kadar çok zemin kazanma konusunda endişeliydi.
81. Tümen o sabah en ağır darbeyi aldı. Alay komutanlarından biri, son saatlerde adamlarına siper almalarını, sadece emrinin iptal edilmesini istemişti. Savaşın bitmesine kırk dakika kala, birliklere 'hemen ilerleme' emri verildi. Tümen o sabah, altmış altısı ölü olmak üzere 461 kayıp bildirdi.
Ordu, alt komitenin 10 Kasım gece yarısından ertesi sabah saat 11'e kadar meydana gelen AEF zayiatlarının sayısıyla ilgili talebi üzerine yüz memur görevlendirdiğini iddia etti. Korgenerallik tarafından sağlanan rakamlar, çatışmada 268 kişi öldü ve 2.769 ağır yaralandı. Ancak bu rakamlar, Paris'in kuzeyinde İngiliz ve Fransızlarla savaşan tümenleri içermiyor ve o gün sahadaki bireysel birimlerden gelen raporlarla örtüşmüyor. Örneğin 28. Tümenin resmi sayımı, 11 Kasım'daki operasyonda öldürülen sıfır adam gösterdi, ancak alt komite tarafından talep edilen saha görevlilerinin bireysel raporlarına göre, 28. Tümen'den yalnızca bir tugayın komutanı o tarih için bildirdi. zayiatlar 191 kişi öldü ve yaralandı.' Rapor edilmeyen bölünmeler ve eksik bildirilen diğer bilgiler dikkate alındığında, savaşın son saatlerinde muhafazakar toplam 320 Amerikalı öldü ve 3,240'tan fazla ağır yaralı gerçeğe daha yakın.
Ocak 1920'nin sonunda, Alt Komite 3 duruşmalarını tamamladı. Başkan Johnson, 11 Kasım 1918'de 'gereksiz katliam' gerçekleştiğine dair bir karara vararak nihai raporu hazırladı. Kongre üyesi W.J. Graham'ın başkanlık ettiği Savaşta Harcamalara İlişkin Tam Seçilmiş Komite başlangıçta bu taslağı kabul etti.
Ancak, 3'üncü alt komitenin Demokrat üyesi Flood, Johnson'ın 8217 versiyonunun Amerika'nın muzaffer liderliğini, özellikle Pershing, Liggett ve Bullard'ı karaladığını suçlayan bir azınlık raporu sundu. Sel siyaseti iş başında gördü. Ülke, Demokrat bir başkan altında savaşa gitmişti. 1918'de Cumhuriyetçiler Kongre'nin kontrolünü ele geçirdiler ve Ateşkes Günü soruşturmasını başlatan onlardı. Soruşturma sona erdiğinde, Wilson'ın ABD'nin Milletler Cemiyeti'ne girme umutları hızla azalıyordu ve eleştirmenler Amerika'nın neden savaşa gittiğini sorguluyorlardı. son gün yaşananların önemini şişirerek, ordumuzda ve hükümetimiz tarafından savaşın yürütülmesinde eleştirilecek bir şeyler bulmaya çalışarak.' Şikayetleri vardı….’ Tekrar tekrar ‘$20,000 avukatı olarak bahsettiği Ansell'e gelince,‘Ordu subaylarını dövmesine izin verilmişti.’ Tufan ayrıca, avukat, kavga ettiği bilinen Savaş Departmanından bir bulutun altında ayrılmıştı. Son olarak, Flood, seçilmiş komitenin, ‘komitenin yetki alanı dışındaki meselelerde" generalleri ikinci kez tahmin etmek için değil, savaş zamanı harcamalarını araştırmak için oluşturulduğunu savundu.
Flood'un yurtsever yüzüyle muhalefeti, Başkan Graham'ın nadir bir adım atmasına yetecek kadar sempati buldu. Halihazırda onaylanmış Johnson raporunu hatırladı. Bunu üç saatlik sert tartışma izledi.
Sonunda Johnson, seçkin komitenin raporunu daha fazla bekletmemek için baskıya boyun eğdi ve 3 Mart'ta, Mütareke Günü'nde Amerikalıların hayatlarının gereksiz yere feda edildiğine dair herhangi bir suçlamayı taslağından çıkardı. NS New York Times Dan Flood'un görüşünü benimsedi ve boşa giden yaşam suçlamasının birçok sivili iyi temellendirilmiş olarak etkilediğini yazdı. birime bildirilmişti, imzanın elbette savunulamaz olduğu #8230.Siparişler emirdir.’
Amerikan kuvvetleri son gün taarruz başlatmakta yalnız değildi. 1914 Ağustos'unda savaşın ilk günlerinde Mons'taki geri çekilmesinden hâlâ acı çeken İngiliz yüksek komutanlığı, savaşın son gününde şehri geri almaktan daha uygun hiçbir şeyin olamayacağına karar verdi. Britanya İmparatorluğu'nun 11 Kasım'daki kayıpları yirmi dört yüz civarındaydı. 80. yüzyılın Fransız komutanı Alay d’Piyade o sabah aynı anda iki emir aldı: biri sabah 9'da saldırı başlatmak, diğeri 11'de ateşi kesmek için son gündeki toplam Fransız kaybı tahminen 1.170'di.
Almanlar, her zaman tehlikeli bir geri çekilme durumunda, 4.120 kayıp verdi. O gün her taraftaki kayıplar on bir bine yaklaştı, ölü, yaralı ve kayıp.
Gerçekten de Ateşkes Günü, D-Day'de tüm tarafların maruz kaldığı on bin zayiatı aştı, şu farkla: 6 Haziran 1944'te Normandiya sahillerine saldıran adamlar, bir savaşı kazanmak için hayatlarını tehlikeye atıyorlardı. 11 Kasım 1918'de düşen adamlar, Müttefiklerin zaten kazandığı bir savaşta hayatlarını kaybettiler. Mareşal Foch, görüşmeler devam ederken 8 Kasım'da Matthias Erzberger'in düşmanlıkların durdurulması çağrısına kulak vermiş olsaydı, muhtemelen yaklaşık altmış altı yüz hayat kurtarılmış olacaktı. geçen gün, hatta I. Dünya Savaşı'nın son saatlerinde. Sorun, General Sherburne'ün ifadesinde öngördüğü gibi çıktı. Yakında, aileleri dışında, uzun bir ömür bildikleri halde bir hiç uğruna ölen adamlar #8216hepsi unutulacak.’.
Joseph E. Persico çok sayıda kitabın yazarıdır. Roosevelt'in Gizli Savaşı: FDR ve İkinci Dünya Savaşı Casusluğu (Rastgele Ev Ticareti, 2001).Bu makale, yakın zamanda yayınlanan kitabına dayanmaktadır, Onbirinci Ay, Onbirinci Gün, Onbirinci Saat: 1918 Ateşkes Günü, I. Dünya Savaşı ve Şiddetli Doruk Noktası (Random House, Kasım 2004).
Bu makale ilk olarak Kış 2005 sayısında yayınlanmıştır. MHQ. Daha fazla harika makale için abone olun MHQ: Üç Aylık Askeri Tarih Dergisi bugün!
Videoyu izle: Tarihin Akışını Değiştiren Savaş; ÇANAKKALE