hapishane
hapishane , yargı tarafından tutuklanan (tutulan) kişilerin hapsedilmesi için bir kurum yetki ya da özgürlüğünden yoksun bırakılanlar mahkumiyet için suç . Bir suçtan veya kabahatten suçlu bulunan bir kişinin hapis cezasını çekmesi gerekebilir. Yargılanmayı bekleyen sanıkların alıkonulması çağdaş cezaevlerinin önemli bir işlevi olmaya devam etmektedir ve bazı ülkelerde bu tür kişiler oluşturmak hapishane nüfusunun çoğunluğu. Örneğin Birleşik Krallık'ta, genel olarak hapishane nüfusunun yaklaşık beşte biri hüküm giymemiş veya hüküm giymemişken, Hindistan'da gözaltındakilerin üçte ikisinden fazlası mahkeme öncesi tutuklulardır.
cezaevi Mount Olive Islah Kompleksi, Mount Olive, Batı Virginia'da maksimum güvenlikli bir hapishane. Steve Helber—AP/REX/Shutterstock.com
18. yüzyılın sonlarına kadar, hapishaneler öncelikle borçluların, suçla itham edilen ve yargılanmayı bekleyen kişilerin ve cezalarının verilmesini bekleyen hükümlülerin - genellikle ölüm veya yurtdışına nakli (sınır dışı) için kullanılıyordu. Hapis cezası nadiren verilirdi - ve daha sonra sadece küçük suçlar için.
kullanımı olarak idam cezası 18. yüzyılın sonlarında azalmaya başlayan hapishane, mahkemeler tarafından giderek daha fazla bir hapishane yeri olarak kullanılmaya başlandı. ceza sonunda ciddi suçluları cezalandırmanın başlıca yolu haline geldi. Hapsedilmenin kullanımı daha sonra, çoğu kez bu uygulamayı hiçbir hakkı olmayan ülkelere getiren sömürge imparatorlukları aracılığıyla dünya çapında yayıldı. yerli hapishane kavramı. 21. yüzyılın başlarında, ülkelerin çoğu ölüm cezasını (hukuken veya uygulamada) kaldırmıştı ve sonuç olarak hapis cezası, mahkemelerinin verebileceği en ağır cezaydı.
Cezaevi sisteminin gelişimi
16. yüzyılda, Avrupa'da küçük suçluların ve serserilerin rehabilitasyonu için bir dizi ıslah evi kuruldu; sıkı vurguladılar disiplin ve ağır işçilik. Zamanla hapis cezası, hüküm giymiş suçluları cezalandırmanın uygun bir yöntemi olarak kabul edilmeye başlandı. Bu kurumlardaki kötü sanitasyon, cinsiyet veya yasal statüleri dikkate alınmadan, genellikle ayrım yapılmadan tutulan mahpuslar arasında yaygın hastalığa neden oldu. Hapishane ateşi olarak bilinen salgın tifüs salgınları, zaman zaman sadece mahkumları değil, aynı zamanda gardiyanları ve (daha nadiren) yargılamalara katılan hakimleri ve avukatları da öldürdü. Modern hapishane, 18. yüzyılın sonlarında, kısmen zamanın yerel hapishanelerinin koşullarına bir tepki olarak gelişti.
Newgate Hapishanesi Newgate Hapishanesi, Londra, George Dance the Younger'ın çizimi; Sir John Soane Müzesi, Londra'da. Sir John Soane Müzesi'nin mütevelli heyetinin izniyle; fotoğraf, Geremy Butler
Cezaevinin ortaya çıkışı
Hapishane kavramı (yani, bir ceza infaz yeri olarak) ceza ve kişisel reform) bu dönemde diğerlerinin yanı sıra İngiliz hukukçu ve filozof Jeremy Bentham tarafından savunuldu. 18. yüzyılın sonlarında İngiltere ve Galler'deki birçok yerel hapishanedeki korkunç koşullar ve resmi yolsuzluk, eserlerini yazan İngiliz hapishane reformcusu John Howard tarafından ortaya çıkarıldı. İngiltere ve Galler'deki Hapishanelerin Durumu (1777) ve Avrupa'daki Başlıca Lazarettoların Bir Hesabı (1789) kapsamlı seyahatlere dayanıyordu. Bentham ve Howard'ın oluşmasına yardım ettiği halkın öfkesi, ulusal bir teftiş sistemine ve daha uzun cezalar çekenler için hükümlü hapishanelerinin inşasına yol açtı. Sonuç olarak, 19. yüzyılın başlarında, ABD'nin Pennsylvania ve New York eyaletlerinde cezaevleri kuruldu.
John Howard John Howard, Mather Brown'un yağlı boya tablosu; Londra'daki Ulusal Portre Galerisi'nde. Londra Ulusal Portre Galerisi'nin izniyle
Yeni tip cezaevinin kullanımı yaygınlaştıkça, yöneticiler yeni mahkum rehabilitasyon yöntemlerini denemeye başladılar. Suçluların hücre hapsi ideal olarak görülmeye başlandı, çünkü yalnızlığın suçlunun tövbe etmesine yardımcı olacağı ve tövbenin rehabilitasyonla sonuçlanacağı düşünülüyordu. Amerika Birleşik Devletleri'nde fikir ilk oldu uygulandı Doğu Eyalet Hapishanesi'nde Philadelphia Her mahkûm hücresinde veya bitişiğindeki bahçesinde kaldı, dokuma, marangozluk veya kunduracılık gibi mesleklerde tek başına çalıştı ve kurum görevlileri ve dışarıdan gelen bir ziyaretçi dışında kimseyi görmedi. Ayrı sistem veya Pennsylvania sistemi olarak bilinen bu cezaevi yönetimi yöntemi, diğer birçok ABD eyaletinde ve Avrupa'nın çoğunda inşa edilen ceza kurumları için bir model haline geldi.
Sessiz sistem veya Auburn sistemi olarak bilinen rakip bir hapishane yönetimi felsefesi kabaca aynı zamanda ortaya çıktı. Sürekli sessizlik sıkı bir şekilde uygulanmasına rağmen, bu sistemin ayırt edici özelliği, mahkumların gündüz birlikte çalışmasına izin verilmesiydi (geceleri tek tek hücrelere kapatılıyordu). Her iki sistem de temel Öncül mahkumların birbirleri üzerindeki olumsuz etkilerini en aza indirmek için hükümlüler arasındaki temasın yasaklanması gerektiğini söyledi. İki sistemin destekçileri arasındaki şiddetli rekabet, yaklaşık 1850'ye kadar devam etti ve bu zamana kadar çoğu ABD eyaleti sessiz sistemi benimsedi.
Kişisel reform kavramı, penolojide giderek daha önemli hale geldi ve çeşitli yöntemlerle deney yapılmasına neden oldu. Bir örnek , 1840'larda Yüzbaşı Alexander Maconochie tarafından , doğudaki bir İngiliz ceza kolonisi olan Norfolk Adası'nda geliştirilen işaretleme sistemiydi . Avustralya . Mahkumlardan sabit cezalar çekmek yerine, suçlarının ciddiyeti ile orantılı miktarlarda kredi veya puan kazanmaları istendi. Krediler, iyi davranış, sıkı çalışma ve çalışma yoluyla biriktirildi ve tembellik veya uygunsuz davranış nedeniyle alıkonulabilir veya çıkarılabilir. Gerekli sayıda krediyi alan mahkumlar serbest bırakılmaya hak kazandı. Not sistemi belirsiz cümlelerin, bireyselleştirilmiş muamelenin ve şartlı tahliyenin kullanımını önceden haber verdi. Her şeyden önce, reformun başlıca mekanizmaları olarak yalnızlıktan ziyade eğitim ve performansı vurguladı.
Kingston'daki eski ceza yerleşimi Norfolk Adası'ndaki Kingston'daki eski ceza yerleşiminin subay mahalleleri mahvoldu. Avustralya Fotoğraf Kütüphanesi
İşaret sisteminde daha fazla iyileştirme, 19. yüzyılın ortalarında İrlanda hapishanelerinin müdürü Sir Walter Crofton tarafından geliştirildi. İrlanda sistemi olarak bilinen programında mahkumlar, sivil hayata döndürülmeden önce üç aşamalı hapsetme sürecinden geçtiler. Cezanın ilk kısmı tecrit edildi. Bundan sonra mahkumlar grup çalışması projelerine atandılar. Son olarak, serbest bırakılmadan önce altı ay veya daha fazla bir süre boyunca mahkumlar, silahsız gardiyanlar tarafından denetlendikleri ve serbest bırakılmaya uygun olduklarını göstermeleri için yeterli özgürlük ve sorumluluğun verildiği ara cezaevlerine transfer edildi. Yine de salıverme, gerektiğinde cezaevine geri gönderilebilecek olan failin devam eden iyi hallerine bağlıydı.
İrlanda sisteminin birçok özelliği, gençlerin ve ilk suçluların tedavisi için 19. yüzyılın sonlarında Amerika Birleşik Devletleri'nde inşa edilen ıslahevleri tarafından benimsenmiştir. Islah hareketinin liderleri, çeşitli mahkum türlerinin sınıflandırılmasını ve ayrılmasını savundu, bireyselleştirilmiş muamele vurgulandı. mesleki Eğitim ve endüstriyel istihdam, iyi davranış için belirsiz cezalar ve ödüller ve şartlı tahliye veya şartlı salıverme. Reformcu felsefe, yavaş yavaş tüm ABD hapishane sistemine ve Amerikan hapishane sistemine nüfuz etti. yenilikler İrlanda sistemiyle birlikte, Avrupa hapishane uygulamaları üzerinde büyük bir etkisi oldu ve 20. yüzyılda genç suçlular için Borstal rehabilitasyon sistemi gibi yeniliklere yol açtı.
Hapis cezasının amacı
mahkum rehabilitasyonu Bir kriminologun cezaevlerinin mahkumları rehabilite etmekte başarısız olduğuna dair argümanı. Açık Üniversite ( Britannica Yayın Ortağı ) Bu makale için tüm videoları görün
Hapis cezasının kullanılması için kabul edilen birkaç neden vardır. Bir yaklaşım, aksi takdirde suç işleyecek olanları caydırmayı (genel caydırıcılık) ve hapis cezasına çarptırılanların salıverildikten sonra suç işleme olasılığını azaltmayı (bireysel caydırıcılık) amaçlar. İkinci bir yaklaşım, yayınlamaya odaklanır. ceza için veya elde etmek intikam ciddi suçlar işleyenlerden. Üçüncü bir yaklaşım, cezaevine gönderilenlerin kişisel reformunu teşvik eder. Son olarak, bazı durumlarda halkı suç işleyenlerden, özellikle de ısrarla işleyenlerden korumak gerekir. Bireysel durumlarda, bu gerekçelerin tümü veya bir kısmı geçerli olabilir. Reform kavramının artan önemi, bazı cezaevi sistemlerinin ıslah kurumları olarak adlandırılmasına yol açmıştır.
Bu hapis cezası tanımı esas olarak Avrupa ülkeleri ve Kuzey Amerika . Çin'de hapis cezası, tarihsel olarak suçluların zihinlerini düzeltmenin bir yolu olarak kullanıldı ve mahkumları devleti desteklemek için çalışmaya mecbur etti. Hapishanede Sovyetler Birliği benzer şekilde, devletin sözde düşmanlarını devlet adına çalışmaya zorlamanın ve bunu yaparken de onların yollarının hatasını tanımanın bir yöntemi haline geldi. Gelişmekte olan ülkeler, birçok durumda bir hapishaneyi sembolize eden hapishane sistemleriyle karşı karşıya kaldıklarında farklı bir zorlukla karşı karşıya kaldılar. miras sömürge egemenliğinden. Mevcut bir cezaevi sisteminin yapısını ve organizasyonunu değiştirmenin zorluğu göz önüne alındığında, birçok ülke sonuç olarak uygulamak aynı zamanda iyi ve insancıl olan etkili cezalandırma biçimleri.
Paylaş: