Başkanlığına on ay kala, hepimiz biliyoruz ki başkan Barack Obama değil, başkan olmak istemiyor. Siyasi manzarayı yeniden şekillendiren Başkan Ronald Reagan’ın liberal bir ayna görüntüsü olmadığı açıktır. Kendisi de utanmazca önerdiği gibi, bir Abraham Lincoln değildir. Harika bir ifade cümlesine sahip ama benzerliği orada bitiyor. İşsizliğin yüzde 10’un üzerine çıkmasıyla, şu ana kadar Başkan Franklin Roosevelt olmadığını kanıtlıyor. Obama bile açılışından önce yaptığı büyük tarihsel karşılaştırmalardan vazgeçmiş görünüyor. Bunun yerine, özellikle dış politika konusunda üç cumhurbaşkanı olmama niyetinde görünüyor. Kendisini hâlâ unbush olarak tanımlar, her dönüşünde, selefinin ona bir “karışıklık” bıraktığını belirten bir uyarı eklerdi. Nihayet Afganistan hakkındaki kararını Salı gecesi açıkladığında, General Stanley McChrystal’ın Amerikan yenilgisini engellemek için 40.000 daha fazla asker talep etmesinden bu yana üç ay kısa olacak. Bu olağanüstü uzun süreç, eski başkan yardımcısı Dick Cheney liderliğindeki eleştirmenleri tarafından “titizlik” ve hayranları tarafından “müzakere” olarak adlandırıldı. Aslında, bir zamanlar “bir bağırsak oyuncusu” olduğunu söyleyen Başkan George W Bush olmadığını göstermek, gösterişli bir girişimdir. Bunun yanı sıra, Obama, Vietnam savaşının “yükselişini” (artık haberlerde yaygın bir para birimi olan olumsuz bir terim olan) Başkanlık Lyndon Johnson olmaktan kaçınmak istiyor ve Büyük Toplum yerel reformlarına rağmen onu bir dönem başkanlığa kınadı. Şu anda, Washington’daki en güçlü oyuncu muhtemelen Evin Başkanı Nancy Pelosi’dir – Başkan’dan daha yetenekli bir operatördür ve Senato’daki meslektaşı Harry Reid’den daha büyük bir Demokrat çoğunluğa sahiptir. Obama, Afganistan’daki Amerikan varlığını 68.000’den 100.000’den daha fazlasına çıkardığını nasıl göreceğini merakla bakıyor. Obama vaktini alarak, şüpheci Bayan Pelosi’ye kararını derinden aldığını, ancak iyi seçeneklerinin olmadığını bildirmeyi umuyor. Obama ayrıca, ABD silahlı kuvvetlerinden kopuk ve neredeyse düşmanca görülen ve istihbarat ve askeri stratejinin detaylarından sıkılan, Başkan Bill Clinton olmamaya çalışıyor. Elbette, bunların hiçbiri Batı, Amerika ve Afgan halkı için neyin doğru olduğuna karar vermekle ilgisi yoktur – ve Obama’nın öncelikli kaygısının politik konumlandırma olduğu derinden zarar vermektedir. Afganistan’daki savaşa verilen destek şimdi 9 / 11’in terörist saldırılarının planlandığı ülke olduğu gerçeğine rağmen Amerika’da neredeyse üçte biri olarak duruyor – kendi savaşını “iyi savaş” ilan eden bir adam için oldukça büyük bir başarı seçim kampanyası. Her ne kadar Obama yurtdışındaki onay derecelendirmelerini reddetse de – kıdemli yardımcısı David Axelrod, Asya’da “tüm bu ülkelerde gözle görülür derecede popüler olduğunu ve sandıklarını yansıttığını” vurguladı – Afganistan’a kararının yurtiçinde nasıl oynayacağına karar verildi. Bu arada, Amerikan ve İngiliz askerleri, Taliban yerine Nato güçleriyle karşı karşıya kalan sıradan Afgan’ı ikna etmeye çalışıyorlar. Şu anda kaçınılmaz olarak Amerika’nın uzun mesafe mücadelesinde olduğu iddiasını ortaya koymak için mücadele ediyorlar. Afganistan’daki zafer – zafer, Taliban’ın kazanmasını engellemenin sınırlı, başarılabilir bir anlamda – hem Amerikan’ın hem de Amerikan’ın bağlılığına inanan nüfusa bağlıdır. 90 günlük “hiatus” – geçen hafta kullandığı İngiliz Savunma Sekreteri Bob Ainsworth için uygun bir kelime – Washington’dan stratejik yönde, Afganistan’da Afganistan’da aşılması kolay olmayacak ivme ve algı açısından bir maliyeti vardı. . Salı günü Amerikan halkına yaptığı konuşmada Obama, ABD Amery’nin seçkin askeri akademisi West Point’in fonunu seçti. Bu uygun bir seçimdir – bunlar başkomutanın savaşta lider olmak için gönderecekleri adamlardır – ama aynı zamanda riskli olanıdır. Obama, öğrencileri Afganistan’a yarı yürekli bir tavsiye için kadro olarak kullanmaya çalışırsa Cumhuriyetçiler bir sıçan kokusu alırken, sağlık reformu için anahtar olan Bayan Pelosi, askeriye sarılmış bir “tırmanış” görürse kibarca bakmayacak bayrağı. Alandaki birlikler – Afganlardan bahsetmediğinizden – mekanı umursamayacaksınız. Bununla birlikte, Obama’nın kendisinin kim olduğunu değil de kim olduğunu keşfettiği anın olacağını umuyorlar ve nihayetinde doğru olanı yapmak için politik bir kenara atıyorlar.