Annemin ahretliğinin ilginç ve hoş bir anısı var.
Anneannesinin de adı Nazmiye, kızının da adı Nazmiye. Yani, kızına, anneannesinin ismini vermiş.
Kızı doğduğunda alıp anneannesine götürmüş hemen. Anneannenin kucağına veriyor kızını. Anneanne, tamam ama ben ölüyorum diyor. Böyle diyor. Bakıyor, görüyor ama ölüyorum, diyor.
Nazmiye eline verilmiş oluyor ve anneanne gecenin üçünde ölüyor.
Nolmuş oluyor. Anneanne, meğerse daha önce demiş ki, ben torunumun çocuğunu görmeden ölmem. Görüyor ve o gece ölüyor.
Bu belki de doğanın bir mucizesi. Belki de doğanın da bilim adamlarının da çözemeyeceği bir bilmece. Kozmik evrenin bir hediyesi. Bu nasıl bir tesadüftür ki!