1953'in ortasında yeni bir füze savunma sistemi oluşturma önerisi ortaya çıktı ve sonrasında anlaşmazlıklar çeşitli seviyelerde başladı. Askeri liderliğin ve savunma sanayi uzmanlarının bir kısmı yeni fikri desteklerken, diğer bazı komutanlar ve bilim adamları bu görevin yerine getirilebileceğinden şüphe ediyorlardı. Bununla birlikte, yeni fikrin destekçileri hala kazanmayı başardı. 1953'in sonunda, füze savunma meselelerinin incelenmesi için özel bir laboratuvar düzenlendi. 1955’in başlangıcında, laboratuvar, üzerinde daha fazla çalışma yapmayı önerdiği bir ön konsept geliştirmişti. Aynı yılın temmuz ayında, Savunma Sanayii Bakanı tarafından yeni bir kompleks geliştirmeye başlama emri verildi.
SKB-1, KB-30'ten gerekli çalışmalar için özel olarak tahsis edildi. Bu örgütün görevi, projenin genel koordinasyonu ve yeni kompleksin ana bileşenlerinin geliştirilmesiydi. Varlığının ilk birkaç ayında, SKB-30, yeni kompleksin genel görünümünü şekillendirmekle meşguldü. 1956'in başında, ana araçların ve çalışma prensiplerinin bileşimini belirleyen, kompleksin kavramsal bir tasarımı önerildi.
Bir anıt olan SP-1000M başlatıcısındaki B-71 roketi. Fotoğraf Militaryrussia.ru
Mevcut fırsatların çalışmasının sonuçlarına göre, homing füzelerinin prensibinden vazgeçilmesine karar verildi. O zamandaki teknolojiler bir rokete kurulum için uygun özelliklere sahip kompakt ekipmanların geliştirilmesine izin vermedi. Hedeflerin aranması ve antimissilin kontrol altına alınması için tüm operasyonlar kompleksin yer temelli tesisleri kullanılarak yapılmalıdır. Ek olarak, hedefin ele geçirilmesinin, tamamen yeni ekipman ve tekniklerin geliştirilmesinden vazgeçilmesini mümkün kılan 25 km yükseklikte gerçekleştirilmesi gerektiği belirlenmiştir.
1956 yazında, antimissile sistemin taslak tasarımı onaylandı ve ardından CPSU Merkez Komitesi deneysel bir kompleks geliştirmeye karar verdi. Kompleks, projenin baş tasarımcısı olan "Sistem" A "sembolünü aldı. G.V. Kisunko. SKB-30'in amacı şimdi Balkhash Gölü bölgesinde yeni bir test sahasında deneysel bir kompleks inşa edilmesiyle projenin tamamlanmasıydı.
Görevin karmaşıklığı kompleksin kompozisyonunu etkiledi. "A" sisteminde, hedeflerin aranmasından hedeflerin yok edilmesine kadar, belli görevleri yerine getirmek için çeşitli amaçlara sahip olan çeşitli nesnelerin dahil edilmesi önerilmiştir. Kompleksin çeşitli unsurlarını geliştirmek için, birkaç üçüncü taraf savunma sanayii kuruluşu dahil edildi.
Yaklaşımdaki balistik hedeflerin tespiti için ilgili özelliklere sahip bir radar istasyonu kullanılması önerilmiştir. Yakında bu amaç için "A" sistemi için "Danube-2" radarı geliştirildi. Hedefin ve füze karşıtı füzelerin koordinatlarını belirleyen istasyonları da içeren üç hassas kılavuzlu radar (RTN) kullanılması önerildi. Önceden, radar çıkışını ve nişan alma antimissilini kullanarak komuta iletim istasyonu ile birlikte kontrol edilmesi önerildi. Uygun kurulumlardan başlatılan B-1000 füzelerini kullanarak hedefleri yenmesi önerildi. Kompleksin tüm tesisleri, iletişim sistemleri yardımıyla birleştirilecek ve merkezi bir bilgisayar istasyonu tarafından kontrol edilecekti.
Başlangıçta, SRI-2 tarafından oluşturulan "Danube-108" radarı, potansiyel olarak tehlikeli nesnelerin tespit edilmesinde ana araç haline gelmişti. İstasyon, birbirinden 1 km uzaklıktaki iki ayrı bloktan oluşuyordu. Bloklardan biri ileten kısım, diğeri ise alıcı bölümdü. Rus P-12 gibi orta menzilli füzelerin tespit menzili 1500 km'ye ulaştı. Hedefin koordinatları, menzildeki 1 km hassasiyetine ve azimutta 0,5 ° 'e belirlenmiştir.
DSS radarı şeklinde alternatif bir algılama sistemi de geliştirilmiştir. "Tuna-2" sisteminin aksine, CSO'nun tüm elemanları aynı binaya monte edildi. Ek olarak, zamanla, baz istasyonlarına kıyasla ana özelliklerde bir miktar büyüme sağlamak mümkün olmuştur.
Füze ve hedefin koordinatlarını doğru bir şekilde belirlemek için, NIIRP'de geliştirilen üç radar istasyonu PTN'nin kullanılması önerildi. Bu sistemler, hedef ve antimissile izlenmesi için iki ayrı istasyona bağlı mekanik tahrikli iki tür tam açmalı ayna anteni ile donatıldı. Hedefin koordinatları PC-10 istasyonu kullanılarak belirlendi ve PC-11 sistemi füzenin takibinden sorumluydu. RTN istasyonları, test alanına birbirlerinden 150 km uzaklıkta, eşkenar bir üçgen oluşturacak şekilde inşa edilmelidir. Bu üçgenin merkezinde, yakalanan füzelerin hedef noktası vardı.
RTN istasyonlarının santimetre aralığında çalışması gerekiyordu. Nesne algılama aralığı 700 km'ye ulaştı. Nesneye olan mesafeyi ölçmenin tahmini doğruluğu 5 m'ye ulaştı.
Kompleksin tüm tesislerinin yönetiminden sorumlu olan “A” sisteminin merkezi bilgisayar istasyonu, M-40 elektronik bilgisayarına (alternatif adlandırma 40-CEC) dayanıyordu. Saniyede 40 bin işlem hızında işlem yapan bir bilgisayar, aynı anda sekiz balistik hedefi izlemeyi ve izlemeyi başarabildi. Ayrıca, PTN ve füze karşıtı ekipler oluşturmak zorunda kaldı ve ikincisini hedefe vurana kadar kontrol etti.
Anten radarı P-11. Fotoğraf Defendingrussia.ru
Hedefleri vurmanın bir yolu olarak, güdümlü bir füze B-1000 geliştirilmiştir. Katı yakıtlı marş motorlu ve sıvı tahrikli marş aşamasına sahip iki aşamalı bir üründü. Roket, bisikletli bir plan üzerine inşa edildi ve bir dizi uçakla donatıldı. Böylece, yürüyüş aşaması, X şeklinde bir tasarıma sahip bir dizi kanat ve dümen ile donatıldı ve başlangıç hızlandırıcısında üç dengeleyici sağlandı. Testin ilk aşamalarında, B-1000 roketi değiştirilmiş bir versiyonda kullanıldı. Özel bir başlangıç aşaması yerine, mevcut yapının birkaç katı yakıt hızlandırıcı bloğuyla donatıldı.
Roketin kontrolü, APV-1000'in otomatik pilotu tarafından, yerdeki komutlar için rota düzeltmesi ile gerçekleştirildi. Otopilotun görevi roketin konumunu takip etmek ve pnömatik direksiyon dişlilerine komut vermekti. Projenin belirli bir aşamasında, radar ve ısıl homing kafaları kullanan alternatif füze kontrol sistemlerinin geliştirilmesi başladı.
Füze karşıtı B-1000 için çeşitli tiplerde savaş birimleri geliştirildi. Bir dizi tasarım ekibi, tamamen imha ile balistik hedeflere etkili bir şekilde vurabilen yüksek patlayıcı bir parçalanma sistemi oluşturma sorununu çözmeye çalıştı. Hedef ve füze karşıtı füzelerin yüksek yakınsama hızı ve bir dizi başka faktör tehlikeli nesnenin imhasını ciddi şekilde engelledi. Ek olarak, hedefin nükleer savaş başlığının baltalanmasının ortadan kaldırılması gerekiyordu. Eser, savaş başlığının çeşitli versiyonlarında farklı çarpıcı unsurlar ve ücretlerle sonuçlandı. Ayrıca, özel bir savaş birimi önerildi.
B-1000 füzesinin uzunluğu 15 m ve maksimum kanat açıklığı 4 m'den fazlaydı, fırlatma ağırlığı 8785 kg ağırlığında fırlatma aşaması ile 3 kg, savaş başlığının kütlesi 500 kg idi. Proje için teknik gereklilikler en az 55 km olan atış menzili istedi. Asıl görüşme menzili 150 km'ye, maksimum uçuş menzili 300 km'ye ulaştı. İki kademeli katı yakıt ve sıvı motorları, roketin ortalama 1 km / s hızında uçmasını ve 1,5 km / s hıza çıkmasını sağlamıştır. Hedefin ele geçirilmesi yaklaşık 25 km yükseklikte gerçekleştirilmeliydi.
Roketi fırlatmak için, SP-71M fırlatıcı iki düzlemde hedefleme olasılığı ile geliştirilmiştir. Başlangıç kısa bir rehber ile gerçekleştirildi. Savaş pozisyonlarına, merkezi bir bilgisayar sistemi tarafından kontrol edilen birçok fırlatıcı yerleştirilebilir.
Roket B-1000, testleri atmak için bir konfigürasyonda (yukarıda) ve tam teşekküllü seri modifikasyonda (aşağıda). Şekil Militaryrussia.ru
Tehlikeli bir cismin tespit edilmesi ve ardından imha edilmesi süreci aşağıdaki gibi olmalıydı. "Danube-2" veya CSO radarının görevi alanı ve balistik hedefleri araştırmaktı. Hedefi bulduktan sonra, bununla ilgili veriler merkezi bilgisayar istasyonuna iletilmelidir. Alınan verileri işledikten sonra, M-40 bilgisayarı, hedefin kesin koordinatlarını belirlemeye başladıkları için PTH komutunu verdi. PTH'nin yardımıyla, “A” sistemi sonraki hesaplamalarda kullanılan hedefin tam yerini hesaplamak içindi.
Hedefin uzatılmış yörüngesini belirledikten sonra, merkez fırlatıcıları geri çekmek ve doğru zamanda roket fırlatma emri vermek zorunda kalacaktı. Roketin, yerden alınan komutlarla düzeltilmiş bir otomatik pilot yardımıyla kontrol edilmesi önerildi. Aynı zamanda, RTN istasyonları hem hedefi hem de anti-balistik füzeyi izlemeli ve PBC gerekli değişiklikleri belirlemelidir. Roket kontrol komutları özel bir istasyon kullanılarak iletildi. Roket kontrol sisteminin önleyici noktasına yaklaşırken, savaş başlığını baltalamak için bir komut verecekti. Bir parça alanı oluştuğunda veya nükleer parça patladığında, hedef ölümcül hasar almış olmalıdır.
Kısa süre sonra deney kompleksi inşaatı başlangıcında kararın serbest bırakılmasından sonra. Kazak SSR'deki Balkhash inşaat çalışmalarına başladı. Yapıcıların görevi, çeşitli amaçlar için birçok farklı pozisyon ve nesnenin düzenlenmesiydi. Tesislerin yapımı ve ekipmanların montajı birkaç yıl devam etti. Bu durumda, “A” sisteminin bireysel araçlarının testleri tamamlandıkça yapıldı. Aynı zamanda, kompleksin ayrı ayrı unsurlarının bazı incelemeleri diğer sahalarda da yapıldı.
1957'te basitleştirilmiş bir tasarımla ayırt edilen özel B-1000 roket modellerinin ilk lansmanı yapıldı. Şubat ayına kadar 1960'a kadar, 25 füze fırlatmalar yerden kontrol edilmeden sadece otopilot kullanılarak yapıldı. Bu kontroller sırasında roketin 15 km'ye kadar yükseltilip maksimum hıza çıkarılmasını sağlamak mümkündü.
1960'in başlangıcında, antimissiller için bir hedef tespit radarı ve fırlatma füzelerinin inşası tamamlandı. Yakında tamamlandı ve RTN monte edildi. Aynı yılın yazında, Tuna-2 ve RTN istasyonlarının incelemeleri başladı, bu sırada çeşitli balistik füzelerin izlenmesi ve izlenmesi gerçekleşti. Ancak, bazı çalışmalar daha önce gerçekleştirildi.
Anti-füze fırlatıcı. Fotoğraf Pvo.guns.ru
Kompleksin ana sistemlerinin yapımının tamamlanması, tam teşekküllü testlerin füze lansmanları ve telsiz kumandası ile başlatılmasını sağlamıştır. Ayrıca, 1960'in ilk yarısında, deneme eğitimi görüşmeleri başladı. Haberlere göre, Mayıs ayında 12 ilk kez orta menzilli bir balistik füze üzerinde B-1000 antimissile başlattı. Birkaç nedenden dolayı başlangıç başarısız oldu.
Kasım ayında, 1960 balistik bir hedefe bir önleyici füzesi ateşlemek için iki yeni girişimde bulundu. İlk böyle bir test başarısız oldu çünkü P-5 roketi test alanına ulaşmadı. İkinci fırlatma, standart olmayan bir savaş başlığı kullanılmasından dolayı hedefin yenilgisiyle bitmedi. Bu durumda, iki füze birkaç on metre mesafeye dağıldı ve bu da hedefin başarılı bir şekilde yenilgisini ummamızı sağladı.
1961’in başlangıcında, ürünlerin tasarımında ve işlerinin algoritmalarında gerekli iyileştirmeleri yapmak mümkün olmuş ve bu da balistik hedeflere ulaşmada gerekli etkinliği elde etmeyi mümkün kılmıştır. Bu nedenle, yılın 61'inin daha sonraki lansmanlarının çoğu, çeşitli tiplerdeki balistik füzelerin başarılı bir şekilde yenilmesiyle sona erdi.
Özellikle ilgi çekici olan, Ekim sonunda 1000 ve 1961 sonbaharında gerçekleştirilen beş B-1962 roket fırlatması. Operasyon K'nın bir parçası olarak, özel savaş birimleri ile birkaç füze ateşlendi. Savaş birimlerinin patlamaları, 80, 150 ve 300 km rakımlarda gerçekleştirildi. Ayrıca, bir nükleer savaş başlığının yüksek irtifa patlamasının sonuçlarını ve çeşitli füze karşıtı sistemler üzerindeki etkisini izlemiştir. Böylece, karmaşık "A" nın radyo-röle iletişim sistemlerinin bir elektromanyetik darbeye maruz kaldıklarında çalışmalarını durdurmadığı bulundu. Radar istasyonları sırayla işlerini durdurdu. Sayaç menzil sistemleri, onlarca dakika boyunca, diğerleri daha kısa bir süre için kapatıldı.
B-1000 önleyici tarafından P-12 balistik füzesinin imhası, 5 milisaniyelik aralıklarla alınan kareler. Wikimedia Commons resmi
"Sistem" A'nın testleri, orta menzilli balistik füzeleri yakalayabilen bir füze savunma sistemi yaratmanın temel olasılığını gösterdi. Bu sonuçlar, ülkenin önemli alanlarını korumak için kullanılabilecek gelişmiş özelliklere sahip gelişmiş füze savunma komplekslerinin geliştirilmesine olanak sağlamıştır. Aynı zamanda "A" kompleksi üzerindeki ileri çalışmalar uygun görülmedi.
Operasyon K çerçevesinde beşinci lansman B-1000 füzelerinin son kullanımı olduğu ortaya çıktı. Teftişler sırasında, 84 anti-füze füzesi çeşitli versiyonlarda kullanıldı, ekipmanlardan, motorlardan vb. Ek olarak, testin farklı aşamalarında, çeşitli tiplerdeki savaş birimleri test edildi.
1962'in sonunda, “Sistem“ A ”projesindeki tüm çalışmalar durduruldu. Bu proje deneysel amaçlar için geliştirilmiştir ve yeni füze karşıtı sistemlerin oluşturulmasında kullanılması önerilen temel fikirleri test etmek için tasarlanmıştır. Sahadaki nesnelerin amaçlanan amacı ile çalışması sona erdi. Ancak, radar istasyonları ve diğer sistemler uzun süre başka amaçlar için kullanılmıştır. Yapay Dünya uydularını izlemek için ve bazı yeni araştırmalarda kullanılıyorlardı. Gelecekte, "Danube-2" ve TsSO-P objeleri, yeni füze karşıtı sistem projelerinde yer aldı.
Pilot proje "A" çerçevesinde edinilen deneyimlerin geniş kullanımıyla, yeni A-35 Aldan füze savunma sistemi kısa sürede geliştirildi. Sadece test için inşa edilen selefinden farklı olarak, yeni kompleks tüm testleri geçti ve hizmete girdi, bundan sonra onlarca yıl boyunca stratejik açıdan önemli tesislerin olası bir nükleer füze saldırısından korunmasıyla meşguldü.
Sitelerin malzemelerinde:
http://pvo.guns.ru/
https://defendingrussia.ru/
http://old.vko.ru/
http://raspletin.com/
http://militaryparitet.com/
http://militaryrussia.ru/blog/topic-340.html