Son metin + Abraham Yunis Yunis itibaren 090 05 Príkra, Slovakya
Kitabın tam ortasındaki yapbozun önemli bir parçasını buldum ama * omuz silkme *, yine de eğlenceli bir kitaptı.
Bu yüzden henüz tüm yolu ile değilim. Ama Dünya Fool'da takılmaya başlamıştım: Bir Grubun Sözlü Tarihi Pixies Adında ve gerçekten hoşuma gitti. Arkadaşım Alicia, diğer Pixies hediyeler ile birlikte ödünç almama izin verdi. Alicia bundan pek hoşlanmadı. Arkadaşımız Sarah Flynn, yazıcının bir douchebag olduğunu söyledi. Her neyse, o gerçekten yazar değil. Röportajlar yaptı, arşivlenen röportajlara baktı ve temelde onları iyi organize edilmiş kronolojik bir şekilde derledi ve düzenledi. Bu elbette Pixies'in süper hayranları için. Ben şahsen onları müzikal olarak tüm zamanların en sevdiğim gruplarından sadece biri olarak görmüyorum, ama inanılmaz derecede sade-jane dramatik kişilikleri, karşılıklı ilişkileri ve popülerlik fenomenlerini inanılmaz derecede ilginç buluyorum. Sarah Flynn de bu konuda benimle aynı fikirde. Müziklerinden hoşlanmasına rağmen, başlı başına çok ilginç buluyor. Peki nasıl çalışıyor. Bu kitap, her grubun çocukluğunun özeti ve kariyeri olan kariyeri boyunca. Sözlü kısmın yakın zamanda bir araya gelip gelmediğinden emin değilim. Bu zaman zarfında yazılmıştı ve muzaffer geri dönüşlerinde muzaffer geri dönüşlerinden bahsediyor, ama ben o kadar ileri sürmedim. Bu konuda biraz monoton bir şey var. “Yazar”, Boston Sahnesi'nden Frank Black, Kim, David, Gary Smith ve Joe Blow'ın birbiri ardına çok benzer şeyler söyleyeceği şekilde derlenir. Ancak, çok eğlenceli zamanlar geçiriyor ve tüm grup üyelerinin kendi çekicilikleri ve çok özel kişilikleri olduğu için gerçek ayrıntılara biraz yeni bir ışık tutuyor: Bas Et ve Patates Üzerindeki Karizma-Artı, Screeching Guitar Dork Supreme'de Sessiz ve Dindar şarkı söylerken komik Davul üzerinde. Bunun ötesinde, bu kitap bilginin küçük külçeleri hakkında. Sahnelerin arkası gelgit bitleri. O zaman Boston sahnesine girdiğiniz hissi. Pixies müziğinin ne kadar güçlüsünün büyülü doğası ve aynı anda kaç kişiye şaşkınlık yarattığına rağmen hala devam ediyor. Gruplar halinde çalındıktan sonra stüdyoda nerdy eşyalar ya da ortalama bir müzik tutkunundan daha fazla keyif alacağım bir rock-club sahnesiyle ilgili olabilirim. Bilmiyorum. Daha fazla söyleyemem. Ve RI’de büyümek ve 80’lerin sonlarında / 90’ların başında Boston’ı çok ziyaret etmek beni biraz yanlı yapabilir. Bu kitap, Southern New England’ın çok fazla relavant müziği olduğu zamanları hatırlıyor (Muses, Dino Jr., Lemonheads, Kadife Crush, Buffalo Tom, Sebadoh, Cleo’ya Mektuplar, Yanıcı Edison, Bosstones, Juliana Hatfield, Morfin ve daha birçoğu.) Aynı zamanda bu grupların yaşadığı alanların hala harika grupların muhtemelen olacağı bir yer gibi göründüğü bir zamandı. Gençlerimdeydim, o zaman müzik birçok yönden ana kimliğim olmuştu ve Providence ve Boston'ın o zamanlar geriye bakma şeklini özlüyorum. O bölgelerin "soğukluğunu" hissedebiliyordum ve kahve ararken ve fırıncılık yaparken buralarda dolaşmak şeftali gibiydi. Bu günlerde benzer, daha parlak. Daha az ilginç bakış Daha az heyecan verici. Belki biraz daha güvenli. Daha az sinir bozucu paten pistleri. Lanet olası bir şeyin, bu günlerde Pixies seviyesine ulaşmak için çok fazla şansa sahip olacağından şüpheliyim. Yani evet, hoşuma gitti. Edebiyat, derin ya da muhtemelen eğlenceli değil. Ama hala okumaktan çok zevk alıyorum. Johnny Cash'in Cash'ten ve Shakespeare'in yazdığı her şeyden daha çok zevk alıyorum. Ama ben bilgin değilim. Ben sadece Pixies'in büyük bir hayranıyım. Ve benim evde çim büyülü bir zaman.
This took me forever to get through...Great story...but I wish the author would just Get to the Point. I was just approaching page 700...phew... thinking, yeah, let's find out what happens when the kids grow up...and I come across no details on who got married, had kids, etc. Just page after page of diatribe about the Reagan Administration...are you kidding me?! How boring and disappointing. It took me a couple days just to pick up the book again.. I was so bored. But this morning, I was stuck on my recumbent bike and had to read something.. I finally finished it.. I did reread the last chapter describing all the kids and grandkids and who they married... very confusing the first time. But it was great to find out what actually happened... The politics..and nuclear weapons opinions...boring! Way too wordy...if I wanted to know about that, I would not be reading a Love Story, would I?