Güneşin ilk ışınları düzlüklerdeki buzlu çimleri aydınlatırken, batının engebeli tepelerinde parıldayan altın rengi bir sabah. Simsiyah ve iri, sakin bir Angus sığır sürüsü, hepsinin iyi bildiği bir yere giden ıssız bir patikadan aşağı inerken güneşin doğuşuna karşı siluet oluşturuyor; kahvaltı barı. Sağlam, genç bir inek eli, saman balyalarını sanki yastıktan daha ağır değilmiş gibi dağıtıyor, kalın deri eldivenleri ellerini balyaları bir arada tutan keskin sicimden koruyor. Sığırlar, yiyeceğe erişmek için birbirlerini itip kakıyorlar, dondurucu havaya büyük sıcak nefesler üflüyorlar. Yüz yılı aşkın bir süredir bu tepelerde her gün oynanan bir sahne; tam bir Amerikan sabahı, toprakla uyum içinde sürüsünü besleyen bir kovboy.
Bu sahne - kelime oyununu affederseniz - saçmalık.
Modern Amerika, onlarca yıldır Hollywood ve politikacılar tarafından şekillendirilen sığır endüstrisine ilişkin özel bir görüşe sahip. The Cowboys gibi filmlerden ve The Virginian gibi TV dizilerinden Billy Crystal's City Slickers'a, sığır endüstrisi, doğayla ve kendileriyle iç içe, toprakta hafif yaşayan sağlam bireycilerin asil işi olarak tasvir ediliyor. Endüstriyel kapitalizm, çiftçiliği ve hayvancılığı, şehir yaşamının ve büyük şirketlerin zorluklarına karşı çalışan birkaç iyi adamın zor rolü olarak romantikleştirdi. Gerçek şu ki, dünyanın en büyük şirketlerinden bazıları sığır çiftliğidir ve sığır endüstrisinin kendisi bugün Amerika'yı şekillendiren görünmeyen en büyük kapitalist güçlerden biridir. Kolonizasyondan önce, tüm kıtada tahmini 30 ila 50 milyon bizon vardı. Bugün itibariyle, yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nde, çoğunlukla Batı ve Orta Amerika'daki kamu arazilerinde 93,8 milyondan fazla inek otlamaktadır.
İnekler, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tüm arazilerin kabaca yarısında otluyor. Bu ülkede nesli tükenmekte olan türlerin yüzde 67'si hayatlarının en azından bir kısmını özel meralarda geçiriyor. Kaliforniya'da, kalabalık ve genişleyen bir eyaletteki açık alanların yüzde 60'ından fazlası özel mülkiyete ait meralardan oluşuyor ve giderek daha değerli hale gelen tatlı suyun yüzde 85'i çiftliklerin üzerinden akıyor . Bunun gibi akıl almaz rakamlarla, sığırcılığın ülkemize, yaşam biçimimize görünmeyen etkileri nelerdir? Ya da daha doğrusu görülen ama gerçekleşmeyen etkiler nelerdir?
Sığır endüstrisinin görünmeyen eli anıtsaldır. Kasabalarımızın yaratılma şekli, eyaletlerimizin yerleşimi ve su kaynaklarımızın yönetimi, çiftçilikten etkilendi. Zengin sığır tekelcileri , içinde yaşadığımız manzarayı sonsuza dek değiştiren otlaklar oluşturmak için milyonlarca dönümlük sulak alanları kuruttu. Amerika'daki son gerçek göçebe yaşam tarzı, sığır çiftçisine bağlanabilir. Kurtlar ve pumalar gibi yırtıcı hayvanların nesli tükenmek üzere avlandıbirçok eyalette sığırları korumak için, geyik gibi av türlerinin popülasyonlarının artmasına ve vahşi alanların ekosistemlerinin değişmesine yol açıyor. Artan otçul türleri, bitki türlerimizin yapısını, hangi ağaçların yendiğini veya hangi ağaçların büyümesine izin verildiğini etkiler, bu da nehir yatağı erozyonunun doğasını ve nehirlerin ve akarsuların nihai yönünü etkiler. Sığırların nehir kıyılarını çiğnemesi, kurak eyaletlerde büyük oluklar oluşturarak nehirleri derinleştirir ve hızlandırır, bu da su sıcaklıklarını ve kirliliği etkiler, somon ve diğer balık türlerinin azalmasına yol açar. Evimizin şekli ve orada yaşayan türler inek tarafından değiştirildi. Kovboyun küçük sürüsünü menzilde hafifçe gezdirirken doğayla iç içe olduğu sahne, Koca Ayak kadar bir efsanedir, ancak çok daha fazla Amerikalının inandığı bir efsanedir.
Çiftliklerin cazibesi, zayıf bir statüden değil, nesiller boyu kolonyal tarımdaki merkezi rollerinden kaynaklanmaktadır. Sığır yetiştirmek, Büyük Sanayileşmeye karşı mücadele eden çalışkan halkın romantik ideali değildi; sığır, Amerika'daki sanayileşmenin temeli ve gücünün temeliydi. Sığır, demiryollarının, soğutmanın, kentleşmenin ve Yeni Dünya ekonomisinin yaratılmasının temeliydi.
Günümüz otlatma yanlısı propaganda, arazinin Avrupa tarımı yoluyla tam potansiyeline getirildiği açık kader fikirlerini geri dönüştürüyor. Bu retorik, evcilleştirilmiş hayvanlarını Yeni Dünya'nın vahşi canavarlarından üstün gördükleri için Avrupa'dan hayvan ithal eden sömürgecilere geri dönüyor. Sığır etinin " All-American " olduğu fikrini öne sürüyor ve sığır endüstrisini vatanseverlik ve kırsal Amerika'nın desteğiyle bir tutuyor. Ancak sığır çiftçileri Amerika'yı beslemiyor. Rekor miktarda Amerikan sığır eti Çin'i besliyor. İhraç ettiğimiz kadar dana eti ithal ediyoruzBifteklerimizi Japonya, Güney Kore ve Hong Kong'a gönderirken Kanada, Avustralya, Meksika, Brezilya ve Yeni Zelanda'dan sığır eti getiriyoruz. Yine de sığır endüstrisi, muhafazakar tabanına hitap etmek için kârını akladı. Sığır çiftliği, gerçeğe rağmen her zaman beyaz olarak tasvir edilmiştir. Sığır yetiştiricisinin en parlak döneminde, tüm kovboyların neredeyse yarısı Meksikalıydı. Büyük sayılar ayrıca Siyah, Filipinli, Çinli ve Kızılderili idi. Özellikle siyah kovboylara beyaz aktörlerin ekranda yaptığını gördüğümüz vahşi atları kırmak, başıboş boğaları iple çekmek ve sürüyle nehirleri geçmek gibi tehlikeli ve daha sinematik işler verilme eğilimindeydi.
Çevremiz değişiyor. İnsanlar, peyzajımız, ekolojimiz ve yerli türlerimiz üzerindeki insan etkisinin gerçeklerine uyanıyor. Sığır çiftlikleri, 15. yüzyıldan beri Amerika Birleşik Devletleri'nin batısındaki sosyal, ekonomik ve politik kimliği şekillendirdi, ancak değişim ufukta görünüyor. Aşırı otlatılmış ve iklimin harap ettiği batıda, kırsal alanların ekonomik temeli, kaynakların çıkarılmasından açık hava rekreasyonuna, restorasyonuna ve korunmasına kayıyor. Bununla birlikte, kamu arazilerimizde sığır çiftliği hâlâ “tarihi bir kullanım” olarak lanse ediliyor. Ekolojist George Wuerther'in dediği gibi, " Tarihi bir kullanım mazeret değildir.” Açık madencilik, fracking, eski büyüme günlüğü ve kölelik, haklı olarak ilerlemenin tozuna bırakılan “tarihi kullanımlar” idi. Belki bir gün sığır endüstrisi de orada kalacak.
[Tetik uyarısı: Bu makale, Jordan Neely'nin katilini öven insanların ekran görüntülerini içerir.] Kolluk kuvvetleri nihayet - ve belki de isteksizce - Jordan Neely'yi ölene kadar boğan Daniel Penny'yi bu cinayetle suçladı.
Tek başınıza yapmaya çalışırsanız, yeni bir kariyere geçmek son derece zor olabilir. Sizinle aynı öğrenme düzeyinde olan, benzer hedefleri, kararlılığı ve güdüyü paylaşan sorumlu ortaklar bulmak önemlidir.
[Tetik uyarısı: Bu makale, Jordan Neely'nin katilini öven insanların ekran görüntülerini içerir.] Kolluk kuvvetleri nihayet - ve belki de isteksizce - Jordan Neely'yi ölene kadar boğan Daniel Penny'yi bu cinayetle suçladı.
Açık Günlük: Her Gün Bir Resim. Hikayeler her zaman ilgimi çekmiştir.
Geçen hafta PressGazette (İngiliz medya haber sitesi) aracılığıyla gönderilen bir basın bildirisi fark ettim. Makale, Scandi podcast barındırma ve reklamcılık şirketi Acast'ın podcasting alanında "muhtemelen en etkili" yayıncılardan oluşan bir konsorsiyuma liderlik edeceğini duyurdu.