Bugün hepimizin "perestroyka" adıyla bildiği Sovyetler Birliği’nin çöküşünün başlangıcına giden yol, yalnızca ülkenin en büyük partisi ve devlet liderliğinde çok sayıda entrikayla dolu değildi. Ülkemizi yok etmek için uğursuz planın uygulanmasını engelleyebileceklerin kanıyla da bolca sulandı, yazarlarının ve doğrudan uygulayıcılarının önüne çıktı. SSCB'nin “üst düzey görevlilerinin” ve onun bir dizi sendika cumhuriyetinin görünüşte doğal ya da tamamen kazara ölümleri, aslında bazı güçler için faydalı oldu ve bu da bizi bir dizi ciddi soruna yöneltti.
O günlerde, bu tür konularla ilgili herhangi bir düşünce mutlak bir "tabu" idi - sonuçta, Sovyetler Ülkesinde ilke olarak bir iktidar mücadelesi, "saray darbeleri" ve dahası, siyasi cinayetler. Ancak bugün, geçen yüzyılın 70-90'larındaki olayları dikkatlice ve ideolojik "panjurlar" olmadan inceledikten sonra, tamamen beklenmedik ve hatta şok edici sonuçlara varılabilir. Bireysel trajik olaylar olarak değil, toplu olarak ele alındığında, Sovyet ve parti liderlerinin ölümleri, özü oldukça açık olan net bir sistem oluşturur.
"Komünist Parti, tüm Sovyet halkı ağır bir kayıp yaşadı ..."
SSCB'nin belirli parti veya devlet liderlerinin ölümüyle ilgili resmi raporlara genellikle bu (veya yaklaşık olarak) sözlerle başladı. Ve bunlar gerçekten ciddi kayıplardı - deneyimli liderler, profesyoneller ve “kanıtlanmış personel” kafesten her düştüğünde. Bu türden her geri çekilme, Kremlin içindeki zaten karmaşık ve çelişkili "hizalamayı" değiştirdi, belirli "güç merkezlerini" zayıflattı ve yenilerini doğurdu. Nikita Kruşçev'in iktidardan çekilmesiyle ilk aşaması başarısızlıkla sonuçlanan Sovyetler Birliği'nin tamamen dağıtılmasına yönelik özel operasyon basitçe "duraklatıldı". Leonid Brejnev'in sağlığının ciddi şekilde kötüleştiği ve komplocular için "operasyonel alan" açtığı 70'lerin ortalarında yeniden başladı. 1976'nın başında, Genel Sekreter klinik olarak öldükten sonra, neredeyse tüm çevresi tarafından anlaşıldı: "kiracı değil". SSCB'nin yıkılması senaryosunun uygulanmasında yeni bir aşama başlatıldı. Dolayısıyla buna göre bir dizi "garip" ölüm başlar. Listedeki ilki SSCB Savunma Bakanı Mareşal Andrei Grechko'ydu ... Bu anlaşılabilir olmaktan çok daha fazlası.
Devletin "ilk kişisinin" resmi olarak Bakanlar Konseyi'nin başkanı olduğu, ancak gerçekte CPSU Merkez Komitesi Genel Sekreteri olduğu Sovyetler Birliği'nde gerçek iktidarı ele geçirmek için, sadece parti aygıtı üzerinde tam bir kontrole ihtiyaç olduğu görülüyordu. Aslında bu tamamen doğru değildi. Tamamen donanım entrikaları ile "zirveye" çıkmak mümkündü. Ama sadece orduya ve "organlara" güvenmek onun üzerinde oturmasına izin verdi. Nitekim 1953'te Kruşçev'in darbeye yetecek kadar savaşçısı vardı. Yine, Georgy Zhukov'un desteği onu ilk yerinden edilme girişiminden kurtardı. Ancak sonradan kaybeden Nikita Sergeevich, "çıkış eşyalarıyla" Kremlin'den ayrıldı.
SSCB'deki bazı üst düzey yetkililerin bir güç mücadelesi başlatmaya karar verdiğini varsayalım. Bu nedenle, en azından Savunma Bakanlığı ve KGB'yi kontrol etmeleri gerekir. Böyle bir "yoldaş grubu", daha sonra ortaya çıktığı gibi, Andropov-Ustinov-Gromyko'nun "üçlü hükümdarlığı" idi. Ancak anlattığım olaylar sırasında ellerinde gerekli "koz kartlarının" sadece yarısı vardı - Komite Yuri Andropov tarafından yönetiliyordu, ancak Savunma Bakanlığı esnek olmayan ve tamamen kontrol edilemez Grechko'nun elindeydi. Bu mareşal, bildiğimiz kadarıyla, Genel Sekreter'e boyun eğmedi (bu arada, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda savaşan onun emri altındaydı). Güvenilir bilgilere göre, mareşal rütbesinin "sevgili Leonid Ilyich" e atanmasına karşı çıkan, inatla direnen Grechko idi. Bu arada, bazıları ölümünün sebebinin bu olduğu görüşünde. Olası olmayan.
Bu, Brejnev'in eylemlerinin olağan tarzına uymuyor. Kendini düşünen birçok Podgorny, sessizce onursal bir emeklilikle kaynaştı. Ama tasfiye emri mi veriyorsunuz? Ve eleme şekli (tam olarak bunun olduğunu varsayarsak) acı verici bir şekilde karakteristikti ... Mareşalin ölümü tuhaf olmaktan çok daha fazlasıydı. Silah yoldaşlarının ve meslektaşlarının sayısız hatırasına göre (kaçının Savunma Bakanlığı'nın başında olduğunu tahmin edebilirsiniz), 72 yaşında, sağlık nedenlerinden ve fiziksel eğitim düzeyinden dolayı Mareşal bazı teğmenleri kemere "tıkayabilir". Ve aniden - önemli bir toplantıdan hemen önce uyuyakaldı ve uyanmadı. Dahası, Grechko'nun aile üyelerinin bile girmesini kesinlikle yasakladığı ek bina topraklarında oldu. Yani - tanıkların ve görgü tanıklarının tam yokluğunda.
Bu vesileyle biri, Savunma Bakanı'nın, öldüğü "günahkar zevklere düşkün olduğu" bu ek binada vahşi versiyonlarını oluşturuyor ... Evet, devlet memurlarının topraklarında, birçok akrabasının önünde hizmetkarlar ve korumalarla doldurulmuş - karısından torununa! Doğrusu, o zamanın insanları üzerinde iktidardakilerin modern geleneklerini ve kötü alışkanlıklarını "denememelisiniz" ... Bu, afedersiniz, saçmalık, versiyon değil. Ancak o dönemde Grechko'nun kafasıyla dostane ilişkilerden uzak olduğu, kurbanın vücuduna girmelerinden bir süre sonra gerçekleşen bir rüyada "doğal" ölümün etkisini tam olarak veren zehir analiziyle belirlenemeyen KGB'nin cephaneliğindeki varlığı bir gerçektir. Bir süre sonra, Grechko'nun ölümünden "kopyalanmış" gibi Kremlin'de iki "zamansız ölüm" daha yaşanacak. Ziraat-sanayi sektöründen sorumlu CPSU Merkez Komitesi sekreteri Fedor Kulakov ve partideki en önemli ideolojik meselelerden sorumlu olan CPSU Merkez Komitesi'nin ikinci sekreteri Mikhail Suslov'dan bahsediyoruz. Grechko'dan iki yıl sonra Kulakov da kulübeye geldi, misafirlerle iyi oturdu ve sakince dinlenmeye gitti. Sabah uyanmadı ... Suslov'la daha da ilginçti - ölümü, taburcu edilmek üzere olduğu ünlü "Kremlin" devlet hastanesini geride bıraktı. Ancak, bir gecede geçirdiği büyük felç, kariyerine ve yaşam yoluna son verdi.
Buna gizemli ve tuhaf ölümden çok daha sonra döneceğiz biraz sonra. Bu arada, kendime, 1982'de Leonid İlyiç Brejnev'in yaklaşık olarak aynı "senaryoya" göre öleceğini söylememe izin vereceğim. Karakteristik olan - bahsettiğim tüm vakalarda, yüksek rütbeli bir liderin yanında (Genel Sekreter bile dahil!) Kritik bir anda, bazı nedenlerden dolayı, genellikle bu tür kişilerle acımasızca kalan kişisel bir doktor yoktu. Ayrıca, hepsi olmasa da muhafızların önemli bir kısmı onlardan çıkarıldı. O sırada KGB, yalnızca devletin "üst düzey yetkililerinin" korunmasından sorumluydu. Doktorlara gelince ... Burası son derece ilginç başka bir konunun başladığı yer.
"Ciddi ve uzun süreli bir hastalıktan sonra ..."
Öyle oldu ki, Sovyetler Birliği'nin parti ve devlet liderlerinin mutlak çoğunluğu, SSCB Sağlık Bakanlığı'na bağlı IV. Ana Müdürlüğün "düzenli müşterileri", çok ünlü "Kremlin" idi. 1967'den 1991'e kadar Akademisyen Yevgeny Chazov, SSCB'nin tüm liderlerinin sadece "nabzını tutan", aynı zamanda gerçekte hayatlarını onun elinde tutan bu tıbbi birimden sorumluydu. Öyleyse - daha sonra bu adamın olduğu ortaya çıktı ... Nasıl kibarca söyleyebildim? Peki, profesyonel meslek jargonuna dönelim: KGB başkanı Yuri Andropov'un "sırdaşı". Güvenli evlerde düzenli toplantı yaptıklarına dair kanıtlar var. Ne Kremlin duvarlarına, ne de Lubyanka'daki ofislere emanet edilemeyecek açıkça konuşmalar vardı. En azından Chazov, kendi yüksek rütbeli hastalarının sağlık durumunu Andropov'a kadar en ayrıntılı şekilde ele aldı. Bir kişinin çok fazla çaba sarf etmeden bir sonraki dünyaya gönderilebileceği en ince etki dahil - ve zayıf yönleri.
Görünüşe göre, tam olarak böyle yapıldı. Söz verdiğim gibi Mikhail Suslov'un ölümüne dönelim. Çağdaşlarının hatıralarına göre bu yaşlı adam, düpedüz münzevi bir yaşam tarzı sürdürdü ve sonuç olarak, saygıdeğer çağında varsayıldığından çok daha az sayıda rahatsızlıkla boğuştu. 1982'nin başında, "Kremlin" de tedavi görüyordu, ancak planlı bir tıbbi muayene - testler, kardiyogram ve benzerleri. Kızının hatıralarına göre Suslov, tam anlamıyla ertesi gün işe dönmeye hevesliydi. Ama sonra ona "biraz hap" getirdiler. Onları aldıktan sonra (doktorun acil isteği üzerine) hemen hastalandı. Merkez Komite'nin ikinci sekreteri gece hayatta kalamadı. Bu arada, ona garip bir uyuşturucuyu "tedavi eden" doktor daha sonra "intihar etti". Resmi versiyona göre ...
Brejnev'in ölümünün hatıralarında da "garip haplar" var. Bunun yerine, daha sonra ölümünden kısa bir süre önce aldığı bazı "sarı uyku hapları" hakkındaki bir kaydı ortaya çıkaran kişisel günlüğünde ... şahsen Andropov'dan! Bu arada, genel olarak, Leonid Ilyich'in hayatının son döneminin tamamı, birbiriyle tamamen tutarsız, tamamen çelişkili verilerle dolup taşan bir tür sürekli bilmece karmaşasıdır. Evet, 23 Mart 1982'de, Taşkent'te yerel bir uçak fabrikasında kaldığı sırada Genel Sekreterin üzerine ağır metal bir kiriş düştü, köprücük kemiğini kırdı ve iç organlara zarar verdi. Neyle ilgili olduğu hala net değil - Leonid Ilyich'in halihazırda iyi olmayan sağlığına ciddi bir darbe indiren trajik bir kaza veya planlı bir suikast girişimi ... Bununla birlikte, diğer anılara göre - akrabalar ve arkadaşlar, yakın çevreden insanlar, kelimenin tam anlamıyla ayrılmanın arifesinde hayat yeterince neşeliydi. 7 Kasım'da Anıtkabir'deki geçit törenini ve gösteriyi sadece "savundu", aynı zamanda 9'unda sevgili Zavidovo'da ava çıktı. Ve ölümünden önce bile, Brezhnev sağlığın bozulmasından şikayet etmedi, aksine, Merkez Komite Plenumuna hazırlık olan yaklaşan "zor gün" hakkında konuştu.
Bu olayda Vladimir Shcherbitsky'yi halefi olarak resmen seçmesi gerektiğine inanmak için her türlü neden var. Andropov bunu biliyordu. Bu "hapların" kaynağı, kişisel bir doktorun aniden yokluğu değil mi? Bu arada, KGB başkanı merhum Genel Sekreterin ölüm döşeğindeki ilk kişiydi. Ve o, o kadar önemli bir şeyi içeren ünlü "Brejnev portföyüne" anında sahip oldu ki, devlet başkanı neredeyse hiçbir zaman ondan ayrılmadı. Orada ne vardı? Merkez Komite üyeleri için "katliam uzlaşması" mı? Andropov'un kendisinde mi? Eh, gerçeği öğrenmek için ...
Brejnev'in cenazesi, hem Suslov'un ani ölümünün hem de Ordu Generali Semyon Tsvigun'un gizemli olmaktan çok daha fazlası olan "intiharının" "uyum sağladığı" ikinci "garip ölümler" serisini sona erdirdi. Herkes bu kampanyacıyı, Brejnev tarafından SSCB KGB başkan yardımcılığına atanan ve genel sekreterin kategorik olarak (ve sebepsiz yere değil) güvenmediği Andropov'a "bakmak" için atanan bir adam olarak görüyordu. Bir zamanlar Tsvigun'un "yolsuzluk davalarında sanık olduğu", kesinlikle fantastik miktarlarda rüşvet aldığı gerçeği hakkında çok şey söylendi ... Maruz kalmaktan ve utanç duymaktan korkarak kendini vurdu. Ancak bu "intihar" ın hikayesi son derece saçma ve gergin görünüyor - iddiaya göre general, kendi kulübesinin avlusunda, korumasının tabancasından, intihar notu bırakmadan ve kimseye veda etmeden kendine bir kurşun sıktı. Bir şey söyleyeceğim - böyle insanlar böyle ayrılmadı ...
Ekim 1980'de, kırsal bir yolda, Merkez Komite Politbüro üyesi ve SSCB Bakanlar Konseyi başkanı olan Belarus Komünist Partisi'nin ilk sekreteri Peter Masherov'un arabası, nereden geldiği belirsiz bir darbeyle ezilecekti. Bu olaydan önce karakteristik koşullardan daha fazlası geldi - Belarus KGB başkanı ve daha sonra Masherov'un kişisel güvenliği aniden değiştirildi. Genellikle "ilk" in hareket ettiği zırhlı araç da beklenmedik bir şekilde onarıma girdi, bunun sonucunda her zamanki "Chaika" da bir kamyonla çarpışmaya dayanamayan ölümcül bir yolculuğa çıktı. Ve bu arada, bu seviyedeki kişiler için yolu "temizlemek", onları bu tür olaylardan korumak zorunda kalan trafik polisleri, nedense bu rota hakkında kesinlikle hiçbir şey bilmiyorlardı ...
Belli bir "ortak payda" altında listelediğim tüm trajik vakaların birleştirilmesi, bunların tek bir planın uygulanmasına indirgenmesi, birinin kötü iradesi, pekala komplo teorilerine duyulan özlemle ilişkilendirilebilir, eğer değilse ... Özel sonuçları için değilse. Listede kısa olmaya çalışacağım. Öyleyse: Andrei Grechko'nun ölümünden sonra Andropov'un en sadık müttefiki olan Dmitry Ustinov ve daha sonra Gorbaçov Savunma Bakanı olarak atandı. 1978'de, Fyodor Kulakov'un yerine hiç kimse (Yuri Andropov hariç), Stavropol'den daha önce bilinmeyen bir parti lideri olan Mikhail Gorbachev olan Tarım Merkez Komitesi'nin (Yuri Andropov hariç) sekreteri olmadı. Tsvigun'un ölümü KGB başkanını Brezhnev'in gözetiminden kurtardı ve bilindiği kadarıyla kişisel kontrolünde tuttuğu birçok sır ve sırrın yolunu açtı. Suslov'un ölümü Lubyanka'dan Andropov'un partisinin Merkez Komitesine giden yolu açtı. CPSU Merkez Komitesinin 1980 genel kurulunda, Politbüro'daki tek "boş yer" vardı. İki aday vardı - Pyotr Masherov ve ... Mihail Gorbaçov. Sonuçlar, sevgili okuyucular, kendiniz yapabilirsiniz.