Bu sabah herkesin uyandığı şeye uyandım. Dayton, Ohio'da dokuz ölü ve 27 yaralı. El Paso'da öldürülen 20 kişinin hemen ardından. Gilroy'da üç. Üç atış. 32 kişi. Bir hafta.
Bu sabah telefonumda bildirimi gördüğümde hiçbir tepki almadım. Yok. Ona baktım ve sonra telefonu indirdim.
Hikayeyi daha fazla okumak için açmadım. Hiç duyulabilir ses çıkarmadım. Dün Yankees'in Sox'u yenmesinin bildirimine daha çok tepki verdim.
Ülkemizde doğup büyüyen insanlar tarafından ülkemizde masum insanların katledilmesine duyarsızlaştım. Amerika'da başka bir gün millet. Burada görülecek bir şey yok.
Biz ne hale geldik? Empati kapasitemiz tamamen tükendi mi? Buradan nereye gidiyoruz?
Daha çok hissettiğim zamanları hatırlıyorum. Bu eylemler özümün derinliklerine gömülürdü. Orada ağır oturdular.
Columbine gerçekleştiğinde lisede öğretmenlik yaptığım üçüncü yılımdaydım. Hissettiğim yıkımı hatırlıyorum. Herkes incindi. Ülkemiz böyle korkunç bir olayı anlamlandırmak için mücadele etti.
Şimdi, bu olaylar o kadar sık ki, ayrıntılarla ilgilenmiyoruz. Neden olduğunu, neden daha önce olduğunu ve neden tekrar olacağını biliyoruz. Hiçbir şeyin değişmediğini de biliyoruz.
Duyarsızlaşmam bir umutsuzluk duygusudur. Artık bir şeylerin değişeceğine dair hiçbir umudum yok. Bu yeni normaldir.
İnsanlığa olan inancımı ve umudumu kaybediyorum.
Normal hayat olarak bildiğimiz şeyi bizden aldık. Korku, günlük hayatımızın temel dayanağı haline geldi. Boston Maratonu bombalamasını duyduğumda, bunun sadece gerçekleştiği değil, koşmak kadar basit bir şeyin artık güvenli olmadığı gerçeğini anladım.
Sarımsak festivaline gitmek artık güvensiz. Bir gece kulübüne, sinemaya veya alışveriş merkezine gitmek risklidir.
Halka çıkmaya alıştık ve nereye gidersek gidelim hemen en yakın çıkışı aradık. Ve bu bizim için önemli bile değil. Kabul ettik.
Bu olayların ışığında genel üzüntü duymam yeterince endişe verici olsa da, daha çok öfkem eksikliğiyle ilgileniyorum. Ben sinirliyim Ben söyledim. Diye bağırdım. Ben tartıştım. Çalışmadı. Yıllar önce bunun ilk olmaya başladığı kızgınlık umrumda değildi. Bu, kızgınlığın üretken olduğunu hissettiği zamandı. Artık hiçbir şey üretken değil. Hiçbir şey çalışmıyor.
Başka ne yapabiliriz bilmiyorum.
Bu yazı yazarken, Ukrayna'ya yönelik Rus saldırıları iki haftadan biraz daha uzun bir süre önce başladı. Aradan bu kadar az zaman geçmiş olması gerçeküstü hissettiriyor.
Uyuşturucu ve alkol pek çok insanın hayatını bir şekilde etkiler. Bazı insanlar yaşamları boyunca gündelik içme veya kullanma deneyimi yaşayabilir ve hatta bunun deneyimlerini geliştirdiğini söyleyebilir.
Eski bir muhafazakar siyasi danışman olan Wayne Lapierre, National Rifle Association'ın başkan yardımcısı ve CEO'su olduktan sonra, Amerika Birleşik Devletleri ve dünyadaki en güçlü silah yayıncısı oldu. Teknik olarak kar amacı gütmeyen bir kuruluş olmasına rağmen, başlangıçta silah güvenliği adı altında faaliyet gösteren bu 150 yıllık örgüt, erken dönemde siyasi arenaya girdi ve Amerika'nın yaygın silahlı şiddet salgınının ortasında, başarısızlık için hükümetin en iyi resmi bahanesi haline geldi. statükoyu değiştirmek için.
Her okul çekiminden sonra, sonuç hemen hemen tahmin edilebilir. Bu 'trajedinin' uğradığı öğretmen ve çocukların yasını tutuyoruz.
Önemsiz partizan farklılıklarını bir kenara bırakmanın ve koridor boyunca hemşehrilerinize el uzatmanın bir zamanı gelir. Her zaman daha güçlü, daha aklı başında silah güvenlik yasalarını destekleyen bir ilerici olsam da, bugün silah hakları savunucularına ikinci değişiklik için her zaman harika bir gün olarak hatırlanacağı için içten tebriklerimi sunuyorum.
Biraz yavaş yürüyordu. Yaşının bir işareti.