Saat 05:59
Saatteki rakamlar sabah 6:00'yı gösterdiğinde, büyük beden bir tişört giyen genç bir kadın, bir pencere duvarının önünde kollarını havaya kaldırır. Parmak uçlarının altında bir şehir silüetinin panoraması uzanıyor. Güneş parlıyor, bitkileri gelişiyor ve dağınık topuz ve krem rengi keten nevresim yığını bile minimalist bir zarafet duygusunu koruyor. Çatlayarak yeni deri ciltli bir günlüğü açar ve ılık limon suyunu yudumlayarak duygularını belgelemeye başlar.
O “o kız” ve ben onun olmak istiyorum. Ya da en azından algoritma yaptığımı söylüyor.
Bu kız, moda olan bir estetiktir - bir yaşam tarzı olarak geçit töreni - bu, kendi yolunu bulmuştur. Instagram, Pinterest, ve TikTok. İlk gördüğümde büyülenmiştim. Sabah rutininin her bir unsurunun arkasında çok fazla kontrol, disiplin ve niyet var. (Kim topaksız bir smoothie ya da eşleşen, preslenmiş (preslenmiş!) yoga setleriyle dolu bir dolap istemez ki?) Ve elbette, 2022'de kontrolün kendi elimizde olduğu fikrine hangimiz kanmaz ki?
Bu yüzden limon aldım. El ağırlıkları aldım (o kız sabah hareketini kucaklıyor). Ben de ojeyi bej ve bej pembesi aldım, böylece bir arada görünebileyim. Hatta alarmı sabah 6:30'a kurdum -bu kız zamanı için "ideal" olmasa da saygın bir zamandı- ve kendimi sabah güneşinde, planlanmış iş öncesi yürüyüşte parıldayarak, bir yudum yudum yudumlarken hayal ettim.dalgona kahvesi bir çeşit lüks fındık sütüyle ve buna uygun bir yoga seti giyerek.
Ama beslenmem -ve hayatım- o kıza daha çok bağlandıkça, kendi sabah rutinlerim ışıltısını kaybetti. Hızlı ve koordineli bir uyandırma yerine, TikTok'u sabah 7:45'e kadar kaydırdım. onları eski terliklerimin içine koydum, pembe kabarık polyester bornozumu giydim ve Mr. Kahve. Hareket etmek yerine, tavşanlarımın yanında yere kıvrıldım ve NPR'yi dinledim, antidepresanlarımı aldım ve bir parça önemsiz postanın üzerine basit çiçekler karaladım ve buna günlük kaydı dedim.
Sonunda limonlar bozuldu, el ağırlıkları kağıt ağırlığına dönüştü ve ojem ufalandı. Tam bir insan olmanın bir bedeli varmış gibi aldım, aldım ve satın aldım. Ve çalışmıyordu.
İşte o zaman gerçekten aydınlandım: O kız olmayı başaramadım çünkü ben
Görünüşte zararsız video trendlerinde bile, sosyal medya mesajlarının bize şu an olduğumuz gibi olmak istemememiz gerektiğini söylemenin bir yolu var. Bu, o kız olmanın tuzağıdır - kendini geliştirmenin tek yolu bu gibi görünebilir. İyi olmamız için şu formülü izlememiz gerektiğini söyleyen bir ölçüm çubuğu; böyle bakmalıyız. Mutlu olmak için düzenlenmeliyiz. Ancak gerçek hayatta düzenleme menüsü yoktur.
Basitçe söylemek gerekirse, o kız olmak içerikle ilgili gibi görünüyor, ama aslında içerikle ilgili.
Hepsi kötü değil; Bunu tartışamam. Tüm konsept toksik pozitiflikle dolu, ama aynı zamanda çoğumuzun şu anda ihtiyaç duyduğu bir kaçış. Bu kız huysuz bir çocuk, dağınık bir eş veya organik fıstık ezmeli tostundan daha yüksek faturalar tarafından rahatsız edilmedi. O kız bir özlem serapı olarak var ve farklı bir şey istemek sorun değil.
Yine de sıkıntı burada. Sabah 6'da uyandırma, sosyal medyadan uzak durma ve mükemmel bir yatak gibi şeylere ahlaki ağırlık vermeye başladığımızda çarşaflar, dikkatimiz bizim için neyin iyi olduğunu bilmekten internette başka birinin bildiğini düşünmeye doğru kayar. daha iyi. Belki bu şeyler bizim ihtiyaçlarımızdır, ama belki de değiller. Akşam 9'a kadar her uyuduğumuzda oluyor. bir başarısızlıktır ve kaçırılan her günlük fırsatını yenilgiye dönüştürür. Bu artık öz bakım gibi görünmüyor.
Aynı zamanda kaynakların ve ayrıcalıkların bir sohbeti haline gelir. Her sabah kendinize ayırdığınız kesintisiz üç saatiniz var mı? Vitamix mi? Ev yapımı tahin soslu muhteşem bir salata yapmak için taze çiftçi pazarı sebzelerine erişim? Tam olgunluk anında bir avokadoyu kesmeye gelince, o kızın doğruluğuna sahip misiniz, yani kimse var mı?
Ayrıca, kimliğini tespit etmek için bir internet dedektifi gerekmiyor - bu kız aynı zamanda çoğunlukla genç, beyaz ve zayıf olduğundan, içeriğini tüketen birçok insan için onu erişilemez hale getiriyor.
İnternet trendlerinden ilham almak sorun değil (şevronları hatırlıyor musunuz?), ancak katılımınız isteğe bağlıdır ve ölçeklenebilir. Dinle, eğer o kızsan ve bu senin için çalışıyorsa, seninle gurur duyuyorum. Devam etmek. Ama sen o kızsan, ben de seninle gurur duyuyorum. Hepimizin hayatımızda biraz daha "onun için iyi, benim için de iyi" alıştırması yapması gerekiyor ve bu bir istisna değil.
Çünkü nihayetinde, bireysel sağlığımız estetik değildir. Dans eden büyükanneler ve makyaj eğitimleriyle dolu bir uygulamada başka birinin sabah rutininin 60 saniyeye düzgün bir şekilde sığmasına kapılmayın çünkü hepsi gösterinin bir parçası. Gerçek ve en iyi benliğimiz olmanın gerçek olması için belgelenmesi gerekmez ve öz bakım, kimse görmese bile öz bakımdır.
Bana gelince, o kız rutininin bir kısmını benimsedim, her sabah sessiz güneş ışığında oturup şükran pratiği yaptım. Bazen yatağımı yaparım, bazen de iyi bir önlem olsun diye suyuma bir limon dilimi bırakırım. Ve bunu yaparken, kendi kendime dua eder gibi küçük bir şey söylüyorum - ışığın kamerada nasıl göründüğü konusunda endişelenmem gerekmiyor, sadece kendimi gördüğüm ışık. Dağınık sehpamda sabah güneşine bakabilir, romantizmden uzak bir şehrin seslerini içime çekebilir ve uykuyu gözlerimden silebilirim.
benim var olma biçimim ve bu konuda sorun yok.