Ermenilerin tel örgülerle çevrili, dünyadan tecrit edilmiş esir kamplarında iskan edildiklerine dair siyaseten hedefe dayalı söylentiler söz konusudur. Bu söylentilerin aksine, iskan bölgeleri çöl değil, Fırat Nehri etrafındaki vahalara kurulmuştur. Buralarda insanlar serbestçe dolaşabilmektedir. Çoğunluk şehirlere yerleştirilmiştir. Ayrıca, hem Osmanlı hükümeti hem de yabancı yardım kuruluşları olası mağduriyetleri önlemek maksadıyla bizzat bu yaşam alanlarında faaliyet yürütmüşlerdir.
Ermeniler tehcir kamplarında Birinci Dünya Savaşı bitinceye kadar kalmışlardır. Ekim 1918 yılında geri dönüş kararnamesi ile evlerine dönmeye başlayan Ermenilerin 4 yıl yaşadığı bu kamplar tarım bölgelerindedir ve üretim faaliyetlerinin devam ettiği alanlar olarak tesis edilmişlerdi. Kamplarda yaşayan Ermenilerin dış dünya ve tehcir edilmeyen bölgelerdeki Ermenilerle irtibatları gerek posta yoluyla gerekse de konsolosluklar aracılığıyla sürmüştür.