Hayat kavramı "daha iyi":
Fakat neden çalışıyorsun?
Düzenleme ayrıca bakınız: şirket-tırnak-ve-in-the sloganlar-to-görüntü-font-ponder-t12318.html
forums enerji: ısıtma, yalıtım, ev, buluşlar, teknolojiler, yenilenebilir, güneş, ağaç, elektrik, elektrikli ulaşım, temizleyici araba ...
ekoloji, enerji tasarrufu ve yenilenebilir enerjiler için teknoloji ve yenilik. Ev, iş, ısıtma ve yalıtım ve ahşap pelet, güneş ve rüzgar enerjisi, oto inşaat, çevre, ekoloji, alternatif finans ve ekonomi
Ben, mühendis, 10 yıllık tecrübesi, ayda 1500 euro ...
İlk makalem için bugün Fransa'da çalışmak isteyenleri ve bugünkü endüstriyel dünyadaki üzücü sonuçlarını nasıl cesaretlendirdiğimizi göstermek için ifadelerimi yazmak istedim.
İşim sayesinde doğru para kazanacağımı düşündüğüm zaman bana ne kadar uzak görünüyor! Aslında o kadar uzak değil, 10 yıllarca ya da biraz daha fazla… Ve bu süre zarfında şunu söylemek gerekir ki, Fransa’da hala sunulan olasılıklar hakkında ciddi hayal kırıklığına uğradım. dürüst ve çalışkan olduğunda ve kendi için ve kendisi için bir şeyler inşa etme fırsatlarının varlığında zenginleştirme.
Ya da var, ama benim için değil ...
Bundan kurtulmak için her şeyi yaptım
Belki küçük biyografimde kendinizi tanıyacaksınız ...
Onurlu bir bilimsel Bac'a sahip olduğumda lise ilimin en iyilerinden biriydim ve o zaman makine mühendisi olmayı hayal ettim. İş erdemine inanıyorum çünkü Bakalorya'ya kadar eşitlik hala var ve en iyileri en iyi notları alıyor. Noktası. Eşitsizlik yok Bu yüzden daha iyi bir hayat kurmak için çok çalıştım.
Fakat maalesef finansal olarak benim için orta sınıfların ünlü "kara bölgesinin" bir parçasıydım, burada burs almaya hak kazanamayacak kadar zengin ve büyük bir okulda yüksek lisans diplomasını finanse edemeyecek kadar zayıfsınız ( okul ücretlerini, konut ve yaşam giderlerini finanse etmek için yılda yaklaşık 15000 avro, ve bu 5 yıllarında toplam olarak 75000 avrodur).
Ve mühendislik çalışmaları pahalı olmasının yanı sıra evden de uzaktı.
Kanatlar baştan keskin bir şekilde kırıldı, grandes écoles kapılarının önünde yerde kaldım. Daha sonra bu ünlü kapıların benden çok daha az iyi öğrenciler için geniş açıldığını ve bunun da tamamen toplumsal kökene göre sıraladığımız finansal ölçütlerde olduğunu gördüm. "Ödeyebilirsin, geri dönersin." "Ödeyemezsin, dışarıda kal." Her kimsen, öyle ...
Ama sırıttım, işin herkesin yapabileceğine ikna oldum ...
Diğerlerinin ne aldığını, kazanmaya karar verdim! Bu yüzden on yıldan fazla bir süredir başarılı bir şekilde kurslara katıldım, düşük ücretli garip işler yapıyorum, bana daha yüksek dereceler ödemek veya fazla pahalı eğitim almak için para ayırdım. Dolandırıcı! Çeşitli tasarım ofislerinde, farklı bölgelerde, çeşitli alanlarda çalıştım. Dolandırıcı! Merdiveni tırmandım, fazla mesai yaptım, terfi ederek ve aracı olarak değerimi kanıtladım. Dolandırıcı! Dolandırıcı! 2008 krizi sırasında ekonomik lisans sahibi olarak, bir Master of Mechanics'i geçmek için uğradım ve nihayet oraya geldim: bugün "Makine Mühendisi" olarak kazanılan ünvanı talep edebilirim. Babamın oğlunun beş yıl içinde ailesinin parasıyla aldığı şeyi almak on yıldan fazla sürdü.
Sonunda başardım!
Değerli diplomam ve bu zorlu yıllar boyunca edindiğim tüm tecrübe ile donandım, bir yıllık sözleşme teklifinde bulundum iş görüşmelerinden geçtim ... 1500 euro net aylar ...
İşin saçma ödülü
1500 euro net ... Bir sefalet ... ya da öylesine 1800 ama kendimi Lille'de bir hafta, sonra Lyon'da bir hafta, sonra da Marsilya'da bir hafta çalıştırarak bulabileceğim ulusal bir hareketliliği kabul etmeliyiz benim pahasına seyahat ve konaklama giderleri. Başka bir deyişle, bir aldatmaca!
Buna "danışman olmak" denir.
Ve önümde olan herif, hain hüzünlü bir maden, bana onun suçu olmadığını ve bunun, krizin yakalandığını, yakalanması için bir fırsat olduğunu söyledi. Gerçek bir çaba harcıyordu ve sözleşmenin sonunda, sonuçlarım tatmin edici olsaydı, yakında maaşımı muhtemelen beni suskun bırakacak şaşırtıcı bir seviyeye yükseltirdi.
Birkaç saniyelik boşluğu kabul ediyormuş gibi yaptım ve sonra sözleşmenin süresi 12'tan 24 aylara anında ulaştı. Kanıtım vardı: Adam iyi bir sahtekardı, ben de imzalamayı reddettim.
Kesin olarak yalan söyledi: Bileğinde, hayatını yönettiğimizi kanıtlayan ünlü Rolex! Ve binadan çıkarken, otoparka park edilen devasa yeni lüks sedanın "yön" işareti ile süslendiğini fark ettim.
Bu son röportajdı, bu röportaj! Her şeyi durdurmak, işimi değiştirmek ve çok çalıştığım faaliyetten ayrılmak istediğim an. Çünkü bunun geldiğini görmediğime inanmanızı istemem: bu röportaj, son on yıl boyunca mütevazi tanık olduğum Fransız endüstrisinin uzun süredir çöküşünün inişiydi ve sana söylemeye çalışacağım.
La oluk
Tüm bu süre boyunca aynı kalmış gibi, geçtiğim şirketlerde gördüklerimi yoğunlaştıracağım.
On yıldan biraz daha uzun bir süre önce çalışmaya başladığımda bütün bir teknisyen grubuyduk ve üstümüzde daha deneyimli, daha yetkin ve daha iyi bir menajer vardı. büyük bir maaş ve onunla birlikte gelen sorumluluklar.
Normaldi, kimseyi şok etmedi. Ancak yıllar geçtikçe, bu mantıksal yapının, amacı artık teknik verimlilik olmayan başka bir organizasyon şemasına geçmek için ortadan kaybolduğunu fark ettim.
Öncelikle, bölüm başkanları çok yetenekli ve çok pahalı oldukları için imha edildi. Yavaş yavaş onlar bir araba üretimini çerçevelemek için bir yoğurt üretimini çerçevelemek için sözde beceri veya deneyime sahip olmayan tipler olan yöneticiler tarafından değiştirildiler. Bigmouths overcaffeinated, çoğunlukla göstergeler tarafından performans ve ölçülebilir sonuçlar için ödüllendirildi (ve zorunlu olarak verilen işin kalitesini değil).
Ancak bu yöneticiler çalıştıkları fabrikalardaki belirli becerilerden yoksun oldukları için yüksek ücret istediler, ancak beraberinde getirdikleri sorumluluklar yoktu. Bu nedenle bir aksaklık durumunda onları korumak için “kaynaştırılabilir” orta pozisyonlar yarattılar. Örneğin, “güvenlik yöneticisi” veya “teknik yönetici” pozisyonları sadece patronlarını herhangi bir olaydan korumak için vardır.
Beceriksiz üst düzey yöneticiyi korumak için bu sigorta istasyonları oluşturulduğundan, bordronun tablonun üst kısmına, hiçbir şey üretmeyen ve çalışmamızı sağlayan türlere kaymasını telafi etmek için teknisyen pozisyonları ortadan kalktı. Çoğunlukla bana erişilemeyen büyük okullardan birinin mezunlarıydı (bu yüzden çoğu zaman benimkinden daha zengin ailelerden geliyorlardı) ve özel becerilere sahip olmadıkları için maaşları yüksek yönetim seviyesinin lehine düşmeye başladı. kim her zaman daha fazla para için özlemişti.
Bizim tarafımızda, teknisyenler arasında, artan bilgisayarlaşma ve uluslararası rekabet bahanesiyle daha az ve daha az çalışırken daha hızlı ve daha hızlı çalışmamız istendi.
Köle tüccarlarının gelişi
Yapının yerinde olması, onu oluşturan insanlara saldırmak zorunda kaldı. Burası "servis sağlayıcılar" olay yerine geldi.
Fikir, insanları sürekli olarak baskı altında tutmak, hayatlarının her günü toplumdaki yerlerini kazanmak için zorlamaktı. Bunun için çözüm bilinmektedir: güvencesizliği geliştirmek, insanların sürekli olarak işsizliğe yol açacak bir sözleşme sona ermesi tehlikesi altında olduğundan emin olmak.
Ve gerçekten de kendileri iş yapmadan insanların işiyle ilgili bir komisyon alan bu servis sağlayıcılar, yöneticileri ve "sanatçılar" arasındaki ücret farkını genişletmeye büyük ölçüde katkıda bulundu. operatörleri ".
Açıkçası, hedefleri işgücünü şirketlere mümkün olduğu kadar satış yapmak ve söz konusu çalışanlara asgari ücret ödemekti. Yavaş yavaş köle tüccarları haline geldiler, her ne pahasına olursa olsun, çalışmak için geçmeleri gereken sayılardaki azami marjı arıyorlar.
Şimdilik kırılma kuru ve açık: bir yandan bilmeden yöneten ustalar, öte yandan alay etmeye dönüşen ücretlere itaat eden ve acı çeken köleler.
Ücretler düşüyor, diğerleri yükseliyor
Bu nedenle, yürütme tabanının (yöneticiler dahil) ücretleri, azami kâr arayışı baskısı altında tekrar düşüyor, düşüyor, düşüyor, yöneticiler uçup giderken, onlar sarkaç etkisi altındaydılar. başkalarının yoksullaştırılması.
"Rakamlar" hakkında konuşalım, böylece belirsizlik olmaz: yirmi yıl önce, eski bir meslektaşım söyledi, bir tasarımcı tasarımcı ayda 20000 frank kazandı (3000 euro). Ancak bugün aynı pozisyon yalnızca ayda 1600-1800 net euro kazanıyor. Fransız maaşlarının ortalaması artmaya devam ederse, tıpkı satın alma gücü gibi ve bu arada kira bedeli de, eğer paranın nereye gittiğini açıklamadığımda patladı. yönetici ve liderlerin cebinde?
Bütün bunlara katıldım, şahit oldum. Şirketlerin sayısının iki ayrı gruba ayrıldığını gördüm: altın fiyatına göre sipariş veren ve bilmeyenler, bir dezavantaj için bilen ve itaat edenler. Ve bu süre zarfında kendime şöyle dedim: "Bir gün benim için farklı olacak, çünkü işgal edeceğim ve kazanacağım pozisyon için yetkin olarak yerimi hak edeceğim. "
Ama bulduğum gibi yanılmışım.
Seçkinlerin ortadan kaybolması
Yanıldım çünkü bir şirketin mevcut çerçevesinin hızlıca gözden geçirilmesi, iş gücüyle bir şey elde etmenin imkansızlığını açıkça göstermektedir, çünkü bu yönetim arasında şu anda yerini alan hiç kimse yoktur. içinde geliştiği alanın ustalığı.
Kişi.
On yıl önce bize örnek olarak hizmet veren yöneticiler, yetkin ve deneyimli, tecrübe ve bilgi birikimi kaynakları artık mevcut değil. Ateş çünkü çok pahalı. Bize bir başarı modeli olarak hizmet ettiler ve daha iyi bir durum kazanmak için çalışmamız için bize bir neden verdiler.
Patronunuza bugün teknik bir soru sorun, kesinlikle cevaplayamayacak çünkü bunu yapacak bilgisine sahip değil. Sahte bir elit üyesi olan bu yeri genellikle herhangi bir ağın uygulanması yoluyla işgal eder: aile, okul, spor veya diğer. Kısacası, bir bakıma sosyal kökeni sayesinde orada, grandes écoles girişinde gerçekleştirilen ünlü "finansal sıralama" yı hatırlatıyor.
Bu nedenle bir sonuç gerekliydi: daha iyi bir durum kazanmak iş için imkansız hale geldi, ancak diğer yöntemlerle mümkün olduğu için medyanın yakında bana kanıtlayacağı bir gerçekti.
Koşmanın bir anlamı yok, her şey nereye gittiğine bağlı.
Jean Sarkozy kendini EPAD'ın başında mancınık bulduğunda, kusardım! Zaten bir şey kazanmadan her şeye sahip olan bu adam, bir DEUG yasasını bile alamamışken idari pozisyonda güvende bulundu, bana daha önce hiç olmadığı gibi bir mide bulantısı verdi. Hayatımda hiçbiri yoktu. Çok yazık oldu! Gerçek bir utanç!
Hiçbir iş sağlanmadı ve yine de düşen güzel bir ödül!
Onlarla aramızdaki tedavi kesinlikle aynı değildir!
Çünkü bu randevu, “babadan oğul” statüsünün ötesinde, kazanmadan bir yer edinmenize izin veriyor, yukarıda yazdığım şeyle örtüşecek bir gerçeği kanıtlıyor: Günümüzde birçok yönetim pozisyonu, yönetimi görmek, herhangi bir beceri veya özel eğitim gerektirmez. Bunun için: Jean Sarkozy kanıtı! Biz hayali istihdamın eşiğindeyiz.
Bu örneği diğerlerinin yanı sıra alıntı yapıyorum, çünkü hepsinden daha iyi bilinen, en sinirli, en dayanılmaz ama kesinlikle yalıtılmış bir durum değil. Fransız şirketleri jeansarkozisme tarafından tahrip edildiğinden, istihdam yadsınama ya da zorlama. Onları öldüren şey budur, başka hiçbir şey. Kriz, ne rekabet ne de aynı tür bir bahane değil.
Asla gerçek sebepler değil, her zaman preteks.
Son yıllarda ücretleri düşürmek için mazeretler duydum. Soygunun tehditleri, uluslararası rekabetin sözde olduğu iddia edilmekle birlikte, düşük ücretli ülkeleri istismar ederek kârları maksimize etmeyi amaçlamaktadır. Ve bu bahaneler, zaman içinde, günah keçilerinin uluslar arası duruma göre değişimlerini gördüler.
Önce doğduğumuz ülkeler seçildi, sonra Çin, sonra finansal krizler ve şimdi de ikinci finansal krizler. Ve böylece ücretler uyuyordu ve SMIC tarafından tehlikeli bir şekilde yakalanmaya başladı.
Bahaneden bahsediyorum çünkü gerçek nedenler olamaz; aynı zamanda, yerli üretim artmaya devam ettiğinde, tıpkı açığa çıkaran ve kabul edilemez sayı olarak adlandırılan satın alma gücü gibi. Bu ülkenin nüfusu aniden patlamamış, ücretlerin düşürülmesinin hiçbir neden görmedim, seçili olmayan liderlerin artan açgözlülüğünü kanıtlayan korkunç bir dağılım değilse, hiçbir şey için umutsuzluğa kapılıyorum. daha da zenginleşmek için.
Gerçekleştirilen bu neo-monarşik saçmalığın geçerli bir nedeni yoktur. Yok.
Sıradanlık ve motivasyon
Bu saçmalıkların sonuçları iki yönlüdür:
Bir yandan liderlerin ve yöneticilerin artan sıradanlığı (hepsi mutlu değil ama daha fazlası). En iyilerden ziyade en zenginler arasında yer alan kişiler, kitleleriyle ortaya çıkmış insanların uluslararası çalışmalarını ve gerçek sanayi kaptanları olma yeteneklerini destekleyemezler. Örneğin, araştırmayı teşvik eden ve kendisini fiyatlarını dayatabileceği yenilikçi pazarlara yerleştirme konusunda zekası olan bir Alman endüstrisi karşısında, Fransız endüstrisi çok soluk ...
Öte yandan, yönetici olmayan tüm emek güçlerinin artan motivasyonu (“aşağı” diyebilir miyim? Terim neredeyse ... olabilir). Maaş veya terfi şeklinde bir ödül söz konusu olmadığında çalışmaya devam etmenin amacı nedir? Bugün parçası olduğum çalışanlar, koşu bandında koşma veya daha hızlı ve daha hızlı dönebilecek dairesel bir kafeste hamster olma izlenimine sahip. Fransa’da “evrimleşmek” için artık kitleden çıkamıyoruz, kaldırılmalıyız. İyi bir durumda, sizi hak etmeden önemli bir işe hak etmeden gönderecek biri tarafından aldım.
Ücretlerdeki düşüşün pek çok istisnası var: Onlar da korkunç. Tesisatçılar bir servet kazanıyor! Hiçbir şey yapmadılar, tesadüfen üzerlerine düştü. Okul sisteminden erken çıkarılan bugün petrolün kralları ve başarılarına gerçekten inanmadan gökten düşen şaşkınlıkla bakıyorlar. Burada da rapor şaşırtıcı: sadece yükselmeye çalışmayan ve (az ya da çok zorlanan), bugün her şey için yapıldığı gibi basit bir icracı bir yer seçmiş olanlar. toplumda yükselmek isteme saçma fikrini alacağı popülasyonun iddialı yoksulunu caydırmak için.
Kimin hatası?
Peki bu gemi enkazı kimin suçu?
Okul sistemi çoğu zaman suçlanmakta, bu da aslında bazı sorumluluklar taşımaktadır. Aslında, okulun, yirmi yıldır fakirlerin en iyisini seçtiklerini ve bir tarafa göndermeleri gerektiğini itiraf etmeliyim. Finansal araçlara değil, liyakat esasına dayalı gerçek bir elitin ortaya çıkmasını sağlayacak olanı çözmek yerine, Fransız okulu, artık bir harabeye sahip olmayan harabelerde bulunan bir üniversiteye bizi yönlendirmeyi tercih ediyor. kendi duvarlarını düzenli olarak boyamak bile anlamına gelir. Aynı diploma altında iyi ve kötü öğrencilerin boğulmasının sonucu, daha iyi kategoriler için ayrılmış büyük özel okulları tercih eden bir üniversite derecelerinin devalüasyonudur. Seçkinlerin parayla seçimi orada: kokudur.
Bu bizi yönlendiren Enarchların bilinçli bir iradesi midir? Bu mümkün, çünkü durumu iyileştirmek için hiçbir şey yapılmadı.
Başka bir günah keçisi: "Büyük Çin Yaramazlığı", yeni bir efsanenin ortaya çıkışı. Bir ay değil, bize çalışan zavallı Çinli işçileri göstermeye zorlamadan geçiyor. Bu raporları yapan gazeteciler, bir Fransız smicard çalışanının ya hiçbir şey kazanmadığını ya da kasıtlı olarak raporlarına herhangi bir yardım getirmediklerini unutmamışlar mı?
Fransa'da çalışmaya gelen Çinli öğrenciler üniversitede tanıştım. Televizyonun propagandasını unutun: türler kampanyalarda, kapasitelerinin ölçütüne göre, en fazla alabilecekleri yurtdışında çalışmak üzere seçildi. Ve Çin hükümeti onlara, yaşamlarını kazanmaları ve gelişen Çin toplumunda yükselmeleri için gerçek bir şans verdi. Çin, eski ülkemizin yapay olarak tutulan seçkinlerinden çok hak eden bir elit yapıyor.
Çünkü Fransız endüstrisinin asıl sorunu, işin hak ve ödülü konusundaki çeşitli ağların baskın olduğuna inanıyorum. Buna kotarkozizm diyeceğim, yani, imtiyazlı kişilerin normalde almamaları gerektiği pozisyonlarına getirilmesi, ancak yine de ilişkisel ve aile ölçütleri alıyorlar.
Ve ben, benim açımdan, ondan kurtulmak için yaptığım her şeye rağmen, biz sadece 1500 euro kira ödemek için ayda net 700 euro teklif ediliyor ... Muhtemelen ben olacağım işimi ya da ülkemi değiştirmek zorunda kaldım, çünkü Fransa'da çalışmanın hiçbir şeye yol açmadığını görüyorum ...
lejustemilieu yazdı:İşte kötüye giden bir şirket örneği.
http://www.telegraph.co.uk/news/newsvid ... China.html
Bunu gezen kullanıcılar forum : Kayıtlı kullanıcı ve 3 misafir yok