Oğlu William'ın ünlü uçurtma uçurma deneyinde ona yardım ettiği gibi, şimdi William'ın 15 yaşındaki uzun boylu ve eğlenceyi seven oğlu Temple, ev yapımı bir termometreyi okyanusa indirirken yardım etti. Günde üç veya dört kez suyun sıcaklığını alıp bir tabloya kaydederlerdi. Benjamin Franklin, Timothy Folger adında bir balina avcısı olan Nantucketlı kuzeninden, sıcak Gulf Stream'in seyrini öğrenmişti. Şimdi, altı haftalık Londra'dan eve dönüş yolculuğunun ikinci yarısında, Franklin, nafile müzakerelerinin ayrıntılı bir açıklamasını yazdıktan sonra, dikkatini akıntıyı incelemeye çevirdi. Yayınladığı haritalar ve yaptığı sıcaklık ölçümleri artık NASA'nın web sitesinde yer alıyor ve bu da bunların modern uydular tarafından toplanan kızılötesi verilere dayalı olanlara ne kadar dikkat çekici bir şekilde benzediğini belirtiyor.
İlgili İçerik
Yolculuk özellikle sakindi, ancak Amerika'da uzun zamandır devam eden fırtına başlamıştı. 18 Nisan 1775 gecesi, Franklin okyanusun ortasındayken, bir grup İngiliz kırmızı ceketli çay partisi planlamacıları Samuel Adams ve John Hancock'u tutuklamak ve destekçileri tarafından stoklanan mühimmatları ele geçirmek için Boston'dan kuzeye yöneldi. Paul Revere, daha az ünlü olan diğerlerinin yaptığı gibi alarmı yaydı. Kırmızı paltolular Lexington'a vardıklarında, onları karşılamak için 70 Amerikalı görevli oradaydı. Bir İngiliz binbaşı, dağılın asiler, emretti. İlk başta yaptılar. Ardından bir el ateş edildi. Ardından gelen çatışmada, sekiz Amerikalı öldürüldü. Muzaffer kırmızı paltolular Concord'a yürüdüler, burada Ralph Waldo Emerson'ın tabiriyle, savaş halindeki çiftçiler ayağa kalktı ve dünyanın her yerinden duyulan kurşunu ateşlediler. Redcoats'ların bir gün boyunca Boston'a geri çekilmelerinde, 250'den fazlası Amerikalı milisler tarafından öldürüldü veya yaralandı.
Franklin 5 Mayıs'ta torunu ile Philadelphia'ya indiğinde, İkinci Kıta Kongresi delegeleri orada toplanmaya başlamıştı. Bunların arasında, Fransız ve Kızılderili Savaşı'ndan sonra Virginia'da bir plantasyon yaveri olan Franklin'in eski askeri yoldaşı George Washington da vardı. Yine de Massachusetts delegasyonundaki radikal yurtseverler dışında, henüz patlak veren savaşın bağımsızlık için mi yoksa yalnızca bir İngiliz İmparatorluğu içinde Amerikan haklarının iddiası için mi yapılması gerektiği konusunda hala bir fikir birliği yoktu. Bu sorunun çözülmesi bir yıl daha alacaktı.
Franklin, gelişinden bir gün sonra Kongre üyesi olarak seçildi. 70'e yaklaşırken, açık ara en yaşlısıydı. Pennsylvania eyalet binasında toplanan diğer 62 kişinin çoğu - Virginia'dan Thomas Jefferson ve Patrick Henry ve Massachusetts'ten John Adams ve John Hancock gibi - Franklin 40 yıldan fazla bir süre önce orada çalışmaya başladığında henüz doğmamıştı. Franklin, kendi tasarladığı ama hiç bilmediği Market Caddesi'ndeki ve merhum karısı Deborah'ın on yıl on yıl boyunca onsuz yaşadığı eve taşındı. 31 yaşındaki kızı Sally, onun temizlik ihtiyaçlarını karşılıyordu, kocası , Richard Bache itaatkar kaldı ve iki çocukları Ben, 6 ve Will, 2 eğlence sağladı. Franklin, Will'in küçük bir silahı var, onunla birlikte yürüyor ve aynı anda ıslık çalıyor, diye yazdı Franklin.
Franklin şu an için bağımsızlığı tercih edip etmediği konusunda sessiz kaldı ve diğer delegelerin akşamları konuyu tartışarak geçirdikleri tavernalardan kaçındı. Oturumlara ve komite toplantılarına katıldı, çok az şey söyledi ve evde ailesiyle birlikte yemek yedi. Konuşkan ve hırslı John Adams, Franklin'le uzun ve çelişkili bir ilişkiye dönüşecek olan yola çıkarak, yaşlı adama, zamanın büyük bir bölümünde koltuğunda derin bir uykuda sessizce otururken bile saygıyla davranıldığından şikayet etti.
Daha genç, daha ateşli delegelerin çoğu, Franklin'in susma hilesine, hiçbir şey söylemeyerek bilge gibi görünme hilesine hiç tanık olmamıştı. Onu, Parlamentoda Damga Yasasına karşı başarılı bir şekilde tartışan adam olarak ünlerinden tanıyorlardı, ancak hitabet ona doğal gelmediğini fark etmediler. Böylece söylentiler dolaşmaya başladı. Onun oyunu neydi? Gizli bir sadık mıydı?
Pennsylvania delegesi William Bradford'un genç James Madison'a açıkladığı gibi, diğer delegelerden bazıları, Dr. Franklin'in bir arkadaştan ziyade bir casus olarak geldiğine ve onun zayıf yönümüzü keşfetmeyi amaçladığına dair büyük bir şüphe beslemeye başlamışlardı. bakanlarla barıştı.
Aslında, Franklin Mayıs'ın büyük bir bölümünde vaktini bekliyordu çünkü her ikisi de kendisine yakın olan ve ilk önce Amerikan isyancı davasına dönüştürmek istediği iki kişi vardı. Biri, Pennsylvania Meclisi'nde on yıl boyunca onun teğmen ve vekili olarak görev yapan, ancak kamu hayatını bırakan Joseph Galloway'dı. Diğeri ona daha da yakındı - New Jersey valisi olan ve İngiliz bakanlığına sadık olan 44 yaşındaki oğlu William. Babasının Philadelphia'ya dönüşünü gazetelerde okuyan William, onunla tanışmak ve oğlunu geri almak için can atıyordu.
Benjamin ve William zirveleri için tarafsız bir mekan seçtiler: Galloway'in Philadelphia'nın kuzeyindeki büyük taş malikanesi Trevose. Akşam, kucaklamalar ve ardından küçük bir konuşma ile garip bir şekilde başladı. Bir noktada William, Galloway'i kenara çekerek şimdiye kadar babasıyla ciddi şekilde siyaset konuşmaktan kaçındığını söyledi. Ancak bir süre sonra bardağın serbestçe dolaşıp Madeira'nın çokça tüketmesi üzerine siyasi anlaşmazlıklarıyla karşı karşıya kaldılar.
William tarafsız kalmanın en iyisi olduğunu savundu, ancak babası etkilenmedi. Benjamin kendini açtı ve bağımsızlığa ulaşmak için önlemler lehinde ilan etti ve krallığın bozulmasına ve dağılmasına karşı haykırdı. William öfkeyle karşılık verdi, ama aynı zamanda babasının güvenliği için biraz da endişeliydi. Kolonileri ateşe vermek niyetindeyse, dedi William, onun ışığında kaçmaya özen göstermesi gerektiğini söyledi.
Böylece William, yanında Temple ile birlikte, kraliyet valisi olarak görevine devam etmek için yenilmiş ve kederli bir şekilde New Jersey'e geri döndü. Çocuk yazı New Jersey'de geçirecek, sonra büyükbabasının orada kurduğu üniversiteye, Pennsylvania Üniversitesi'ne kaydolmak için Philadelphia'ya dönecekti. William onu New York City'deki King's College'a (şimdi Columbia) göndermeyi ummuştu, ancak Benjamin bu planı bozdu çünkü okulun İngiliz sadakatinin bir yatağı haline geldiğine inanıyordu.
Amerika'nın İngiltere'den tam bağımsızlığın gerekli ve arzu edilir olduğuna ne zaman karar verdiğini belirlemek zor. On yıl boyunca bir ihlalden kaçınılabileceğini ummuş ve umutsuzluğa kapılmış olan Franklin, Trevose'daki ailesine kendi özel açıklamasını yaptı. Temmuz 1775'in başlarında, Amerikalı yurtsever arkadaşlarının kendi duruşlarını resmileştirmelerinden bir yıl önce, kararını kamuoyuna açıklamaya hazırdı.
Ancak Franklin'in evriminin nedenlerini ve buna bağlı olarak örneklemeye geldiği bir insanın evrimini not etmek önemlidir. Babası gibi yeni bir ülkeye göç eden İngilizler, yeni bir insan tipinin ortaya çıkmasına neden oldu. Franklin'in oğluna yazdığı mektuplarda defalarca vurguladığı gibi, Amerika'nın gücü, gururlu orta halli insanları, haklarını savunan ve statülerinden gurur duyan tutumlu ve çalışkan esnaf ve tüccarlar sınıfı olacaktır. Bu yeni Amerikalıların çoğu gibi, Franklin de otoriteye kızdı. Yerleşik seçkinler tarafından korkutulmamıştı. Yazılarında arsız ve tavırlarında asiydi. Ve özgürlük ve hoşgörünün bir sivil toplumun temeli olduğuna inanan yeni Aydınlanma düşünürlerinin felsefesini özümsemişti.
Uzun bir süre boyunca, Britanya ve Amerika'nın genişleyen tek bir büyük imparatorlukta geliştiği bir vizyonu beslemişti. Ancak bunun ancak İngiltere'nin ticari ticaret kuralları ve uzaktan empoze edilen vergiler yoluyla Amerikalıları boyunduruk altına almayı bırakması halinde işe yarayacağını hissetti. Britanya'nın sömürgeleri tabi kılma niyetini sürdürdüğü açıklığa kavuştuğunda, geriye kalan tek yol bağımsızlıktı.
Her ikisi de Haziran 1775'te kanlı Bunker Hill Savaşı ve Charleston'un yakılması, Franklin ve yurtsever arkadaşlarının İngilizlere karşı hissettikleri düşmanlığı daha da alevlendirdi. Yine de, Kıta Kongresi'nin çoğu üyesi devrime giden yolda o kadar da uzak değildi. Pennsylvania'nınki de dahil olmak üzere birçok sömürge meclisi, delegelerine herhangi bir bağımsızlık çağrısına direnmeleri talimatını vermişti.
5 Temmuz'da, Franklin'in sorunlar için Britanya'nın can sıkıcı ve aldatıcı bakanlarını suçlayan ve kraldan Amerika'yı kurtarması için yalvaran Zeytin Dalı Dilekçesi'ni imzaladığı gün, isyankar duygularını kamuoyuna açıkladı. Uzun zamandır Londra'daki arkadaşı (ve matbaa arkadaşı) William Strahan'a yazdığı bir mektupta, soğuk ve hesaplı bir öfkeyle şunları yazdı: Siz bir Parlamento Üyesisiniz ve ülkemi yıkıma mahkum eden Çoğunluktan birisiniz. Kasabalarımızı yakmaya ve insanlarımızı öldürmeye başladınız. Ellerine bak! Akrabalarınızın kanıyla lekelendiler! Sen ve ben uzun zamandır arkadaşız: Artık benim düşmanımsın ve ben seninim. B.Franklin.
Garip bir şekilde Franklin mektubun dağıtılmasına izin verdi - ama asla göndermedi. Bunun yerine, yalnızca görüşünü duyurmak için bir araçtı. Aslında, Franklin iki gün sonra Strahan'a çok daha yumuşak bir mektup göndererek, 'Kelimeler ve argümanlar artık hiçbir işe yaramaz. Her şey ayrılık eğilimindedir.
Temmuz ayı başlarında Franklin, Kıta Kongresi'nde Britanya'nın en ateşli muhaliflerinden biri haline gelmişti. Artık Franklin'in nerede durduğuna dair hiçbir şüphe kalmamıştı. Bradford, şimdi Madison'a, Dr. Franklin'e yönelik şüphelerin ortadan kalktığını yazdı. Buraya gelmekteki amacı her ne ise, şimdi kendi tarafını seçtiğine ve davamızı desteklediğine inanıyorum. Aynı şekilde, John Adams karısı Abigail'e şunları bildirdi: En cesur önlemlerimizde tereddüt etmiyor, aksine bizim fazla kararsız olduğumuzu düşünüyor gibi görünüyor ve sanırım [İngiliz] karalamacılar bu Kongrenin mizacını ve işleyişini ona atfedecekler.
Kolonilerin isyan eşiğini geçmeleri için kendilerini yeni bir ulus olarak görmeye başlamaları gerekiyordu. Franklin'in 21 Temmuz'da Kongre'ye sunduğu Konfederasyon ve Sürekli Birlik Maddeleri taslağı, sonunda Amerika'nın federal sistemini tanımlayacak olan büyük kavramsal atılımın tohumlarını içeriyordu: merkezi bir hükümet ile eyaletler arasında bir güç paylaşımı.
Franklin'in önerisine göre, Kongre, her eyaletten nüfusa dayalı orantılı temsilin olacağı yalnızca tek bir odaya sahip olacaktı. Organ, vergi toplama, savaş yapma, orduyu yönetme, yabancı ittifaklara girme, sömürgeler arasındaki anlaşmazlıkları çözme, yeni koloniler oluşturma, birleşik bir para birimi çıkarma, bir posta sistemi kurma, ticareti düzenleme ve yasa çıkarma yetkisine sahip olacaktı. Franklin ayrıca, Kongre'nin bir başkan yerine, üyeleri kademeli olarak üç yıllık dönemler boyunca görev yapacak 12 kişilik bir yürütme konseyi atamasını önerdi. Franklin bir kaçış hükmü içeriyordu: İngiltere, Amerika'nın tüm taleplerini kabul ederse ve verdiği tüm zararı mali olarak tazmin ederse, birlik feshedilebilirdi. Aksi takdirde bu konfederasyon kalıcı olacaktır. Franklin'in önerdiği merkezi hükümet, sonunda Kongre tarafından oluşturulan hükümetten daha güçlüydü.
Franklin'in tam olarak fark ettiği gibi, bu hemen hemen Britanya'dan bir bağımsızlık ilanı ve sömürgelerin birbirine bağımlılık ilanı anlamına geliyordu. Hiçbir fikir henüz yaygın bir desteğe sahip değildi. Bu yüzden teklifini kayda geçirdi ama üzerinde bir oylamaya zorlamadı.
Ağustos sonunda, Temple'ın New Jersey'den Philadelphia'ya dönme zamanı geldiğinde, William tereddütle çocuğa orada eşlik etmesini önerdi. Asi Kongre toplantıdayken sadık oğlunun şehre gelmesi ihtimalinden rahatsız olan Franklin, Temple'ı kendisi almaya karar verdi.
William, aile uyumu iddiasını sürdürmek için çok uğraştı ve Temple'a yazdığı tüm mektuplarda büyükbabası hakkında nazik sözler içeriyordu. William ayrıca Temple'ın sık sık para taleplerine ayak uydurmaya çalıştı; sevgisi için halat çekmede, delikanlı, ailesinin diğer üyelerinden daha az tutumluluk hakkında ders aldı.
Yaşı ve fiziksel rahatsızlıkları göz önüne alındığında, şu anda Amerika'nın ilk postmaster generali olarak görev yapan Franklin'in, Philadelphia'nın rahatlığından Kongre'ye uzmanlığına katkıda bulunması beklenebilirdi. Ancak her zaman seyahatle yeniden canlandı, Ekim 1775'te bir Kongre görevine başladı.
Gezi, rengarenk Massachusetts milislerinin komutasını almış ve onları diğer kolonilerden gelen çeşitli taşralılarla birlikte bir kıta ordusunun çekirdeği haline getirmek için mücadele eden General Washington'un çağrısına yanıt olarak geldi. Az ekipman ve düşen moralle, birliklerini kış boyunca bir arada tutabileceği şüpheliydi. Franklin ve iki diğer komite üyesi, bir hafta boyunca Cambridge'de General Washington ile bir araya geldi. Washington, ayrılmaya hazırlanırken, komiteden, sürekli ve düzenli olarak para gönderilmesinin gerekliliğini Kongre'ye vurgulamasını istedi. Bu, kolonilerin en büyük zorluğuydu ve Franklin, yılda 1,2 milyon sterlin toplamanın yalnızca daha tutumluluk yoluyla nasıl başarılabileceğine tipik bir bakış açısı getirdi. Damadı Richard Bache'ye, 500.000 ailenin her biri bir hafta daha az harcayacak olursa, aksi halde hissetmeden tüm tutarı ödeyebileceklerini açıkladı. Çay içmeyi bırakmak paranın dörtte üçünü kurtarıyor ve haftada her üç penilik eğirme veya örgü yapan 500.000 kadın geri kalanını ödeyecek. Franklin kendi payına posta müdürünün maaşından pay aldı.
Cambridge'de bir akşam yemeğinde, John Adams'ın kocasına yazdığı bir mektupta belirttiği gibi büyülenen karısı Abigail ile tanıştı: Onu sosyal buldum ama konuşkan değil ve konuştuğunda dilinden faydalı bir şey düştü. Ciddiydi, ama yine de hoş ve sevecendi. . . . Yüzünden kalbinin erdemlerini okuyabileceğimi düşündüm; aralarında vatanseverliğin tüm parlaklığıyla parladığı.
Franklin, Philadelphia'ya dönerken kız kardeşi Jane Mecom ile tanışmak ve onu evine götürmek için Rhode Island'da durdu. Connecticut ve New Jersey'deki fayton yolculuğu hem Jane hem de Franklin için bir zevkti. İyi duygular o kadar güçlüydü ki, William'ı çağırmak için Perth Amboy'daki vali konağında kısa bir mola verdiklerinde herhangi bir siyasi gerilimin üstesinden gelebildiler. Franklin'in oğlunu on yıl sonra İngiltere'de son ve gergin bir karşılaşma dışında son görüşü olacaktı. Toplantıyı kısa tuttular. 1776'ya kadar, sömürgeci liderlerin çoğu, Amerika'nın anlaşmazlığının kralın kendisi değil, kralın yanlış yönlendirilmiş bakanlarıyla olduğuna inanıyordu - ya da kibarca inanıyormuş gibi yaptı. Bağımsızlıklarını ilan etmek için, hem yurttaşlarını hem de kendilerini, bu ayrımdan vazgeçerek ürkütücü bir adım atmaya ikna etmek zorundaydılar. Bunu yapmalarına yardımcı olan şeylerden biri, o yılın Ocak ayında 47 sayfalık isimsiz bir broşürün yayınlanmasıydı. Sağduyu . Franklin'in sık sık yaptığı gibi, gücünü süssüz olmaktan alan nesirde yazar, insanların krallar ve tebaa olarak ayrılmasının doğal veya dini bir nedeni olmadığını savundu. Kalıtsal kural, tarihi bir iğrençlikti. Toplum için ve Tanrı'nın gözünde dürüst bir adam, şimdiye kadar yaşamış tüm taçlandırılmış kabadayılardan daha değerlidir. Dolayısıyla Amerikalılar için tek bir yol vardı: Doğru olan veya doğal olan her şey ayrılık için yalvarıyor.
Philadelphia'da yayınlandıktan birkaç hafta sonra, broşür şaşırtıcı bir şekilde 120.000 kopya satmıştı. Birçok kişi Franklin'in yazar olduğunu düşündü, ancak eli daha dolaylıydı: gerçek yazar, Franklin'i seven, Franklin'i tanımadan önce korse yapımcısı ve vergi memuru olarak başarısız olan Thomas Paine adlı Londra'dan genç bir Quaker'dı. . Paine Amerika'ya göç etmek ve bir yazar olmak istediğine karar verdiğinde, Franklin 1774'te geçişini sağladı ve Paine'e bir iş bulması için Richard Bache'ye yazdı. Kısa süre sonra Philadelphia'da bir matbaa için çalışıyor ve deneme yazarı olarak becerilerini geliştiriyordu. Paine'in broşürü, doğrudan devrimden yana olan güçleri harekete geçirdi. 7 Haziran'da Virginia'dan Richard Henry Lee Kongre'ye şunları söyledi: Bu Birleşik Koloniler, özgür ve bağımsız devletlerdir ve öyle olmalıdırlar. Kongre, önergeyi birkaç haftalığına oylamayı ertelemesine rağmen, kolonilerdeki tüm kraliyet hükümetlerinin kaldırılmasını emretti. Vatansever yeni eyalet kongreleri, 15 Haziran 1776'da New Jersey'de, Vali William Franklin'in bu ülkenin özgürlüklerinin düşmanı olduğunu ilan eden biri de dahil olmak üzere, kendilerini savundular. Kendi adına, yaşlı Franklin özellikle babacan davranmıyordu. Oğlunun yargılandığı gün Washington'a yazdığı bir mektupta bu acı gerçek bahsetmiyordu. Üç gün sonra Kıta Kongresi onu hapsetmek için oy verdiğinde oğluna yardım etmek için hiçbir şey söylemedi veya yapmadı.
William, hapsedilmesinin arifesinde, artık büyükbabasının gözetimine sıkı sıkıya bağlı olan oğluna, dokunaklı bir şekilde cömert görünen şu sözleri yazdı: Tanrı seni korusun, sevgili oğlum; büyük sorumluluklar borçlu olduğunuz büyükbabanıza karşı saygılı ve dikkatli olun. Biraz zorlama bir iyimserlikle sözlerini tamamladı: Eğer şimdiki fırtınadan sağ çıkarsak, hepimiz buluşabilir ve barışın tatlılarını daha büyük bir zevkle tadabiliriz. Aslında, fırtınadan sağ çıkacaklardı ve gerçekten de hepsi yeniden buluşacaktı, ama asla barıştan zevk almayacaklardı. 1776'nın yaraları çok derin olacaktı.
Kongre bağımsızlık sorununu oylamaya hazırlanırken, o zamanlar çok önemli görünmeyen çok önemli bir görev için bir komite atadı: kararı açıklayan bir bildiri hazırlamak. Komite, elbette Franklin ve Thomas Jefferson ve John Adams'ın yanı sıra Connecticut tüccarı Roger Sherman ve New York avukatı Robert Livingston'u içeriyordu.
Belgeyi hazırlama onuru, o zamanlar komitenin başkanı olan 33 yaşındaki Jefferson'a düştü, çünkü üyelerinden en çok oyu almıştı ve o, kararı öneren koloni olan Virginia'lıydı. Adams, yanlışlıkla, sömürgelerdeki kraliyet otoritesinin kaldırılmasını isteyen daha önceki bir kararın önsözünü yazarak tarihteki yerini zaten güvence altına aldığını düşündü ve yanlış bir şekilde tarihçiler tarafından bu kararın en önemli kararı olarak kabul edileceğini ilan etti. hiç Amerika'da çekilmiştir. Franklin'e gelince, komite ilk toplandığında çıban ve gut hastalığıyla yatakta yatıyordu. Ayrıca daha sonra Jefferson'a, gücüm yettiği her an, bir kamu kuruluşu tarafından incelenecek kağıtların ressamı olmaktan kaçınmayı bir kural haline getirdiğimi söyledi.
Böylece Jefferson, Franklin'in evinden bir blok ötedeki Market Caddesi'ndeki ikinci kattaki bir odada tek başına otururken, tasarladığı küçük bir kucak masasında Amerikan tarihinin en ünlü cümlelerinden bazılarını besteleme şerefine erişti: insani olayların seyri. . .
Belge, İngilizlere karşı bir ayrıntılar tasarısı içeriyordu ve Franklin'in sık sık yaptığı gibi, İngiltere'nin tekrarlanan uzlaşmazlığına rağmen Amerika'nın uzlaşmacı olma girişimlerini anlatıyordu. Ancak Jefferson'ın yazı stili Franklin'inkinden farklıydı. Şiirlerinde yükselen ve cilalarına rağmen güçlü, yuvarlanan kadanslar ve hoş sözler ile süslendi. Ayrıca Jefferson, Franklin'de bulunmayan bir felsefe derinliğinden yararlandı. İngiliz ve İskoç Aydınlanma düşünürlerinin hem dilini hem de büyük teorilerini, özellikle de John Locke tarafından öne sürülen doğal haklar kavramını tekrarladı. Hükümet Üzerine İkinci İnceleme en az üç kez okumuştu. Ve davasını, Franklin'den daha sofistike bir şekilde, hükümet ile yönetilenler arasında, halkın rızasına dayanan bir sözleşme üzerine kurdu.
Jefferson, bir taslağı bitirip Adams'tan bazı değişiklikleri eklediğinde, 21 Haziran Cuma sabahı Franklin'e gönderdi. Doktor Franklin, onu inceleyecek kadar iyi olacak mı, kapak notuna yazdı ve aşağıdaki gibi değişiklikleri önerdi: konuya daha geniş bir bakış açısı mı dikte edecek?
Franklin sadece birkaç değişiklik yaptı ve bunların en çok ses getireni küçüktü. Jefferson'un bu gerçekleri kutsal ve yadsınamaz kabul ediyoruz ve onları şimdi tarihte kutsal kabul edilen kelimelerle değiştirdik: Bu gerçeklerin apaçık olduğunu düşünüyoruz.
Apaçık gerçekler fikri, Jefferson'un en sevdiği filozof John Locke'dan çok, Isaac Newton'un benimsediği bilimsel determinizme ve Franklin'in yakın arkadaşı David Hume'un analitik ampirizmine dayanıyordu. Jefferson, kutsal kelimesini kullanarak, kasten ya da bilmeyerek, söz konusu ilkenin -insanların eşitliği ve yaratıcıları tarafından devredilemez haklara sahip olmaları- dinden biri olduğunu iddia etmişti. Franklin'in düzenlemesi, bunun yerine onu bir rasyonalite iddiasına dönüştürdü.
2 Temmuz'da, Kıta Kongresi nihayet bağımsızlık için oy verme adımını attı. Oylama tamamlanır tamamlanmaz (12 evet ve bir hayır vardı), Kongre Jefferson'un taslak bildirgesini değerlendirmek için kendisini bütünden oluşan bir komite haline getirdi. Düzenlemelerinde Franklin kadar hafif değillerdi. Büyük bölümlerin evisere edildi. Jefferson perişan oldu. Bu sakatlanmalara karşı duyarsız olmadığımı anlayan Dr. Franklin'in yanında oturuyordum, diye hatırlıyordu. Parşömen nüshasının 2 Ağustos'taki resmi imzasında, Kongre başkanı John Hancock adını güzel bir şekilde kaleme aldı. Farklı yollar çekilmemeli, dedi. Hep beraber takılmalıyız. Tarihçi Jared Sparks'a göre Franklin yanıtladı: Evet, gerçekten de hepimiz birlikte takılmalıyız, yoksa kesinlikle ayrı ayrı asılacağız.
Kolektif kolonileri yeni bir ulus ilan eden İkinci Kıta Kongresi'nin şimdi yeni bir hükümet sistemi yaratması gerekiyordu. Böylece Konfederasyon Maddelerinin ne olacağı üzerinde çalışmaya başladı. Belge 1777'nin sonlarına kadar tamamlanmadı ve 13 koloninin tamamının onaylaması dört yıl daha alacaktı, ancak temel ilkeler Bağımsızlık Bildirgesi'nin kabulünü takip eden haftalarda kararlaştırıldı.
Temmuz 1776'ya kadar, Amiral Richard Howe, kara birliklerinden sorumlu kardeşi General William Howe ile birlikte Amerika'daki tüm İngiliz kuvvetlerinin komutanıydı. Bir uzlaşma müzakeresi için görevlendirilme arzusunu elde etmişti. Ateşkes, isyancı liderler için af (John Adams gizlice muaf tutuldu) ve barışın yeniden sağlanmasına yardımcı olan herhangi bir Amerikalı için ödüller sunan ayrıntılı bir teklif getirdi.
İngilizler Kıta Kongresi'ni meşru bir organ olarak tanımadığından, Lord Howe önerilerini nereye yönlendireceğinden emin değildi. New Jersey'deki Sandy Hook'a ulaştığında, değerli arkadaşım olarak hitap ettiği Franklin'e bir mektup gönderdi. Howe, kolonilerle kalıcı barış ve birliğin kurulmasını teşvik etmede yararlı olma umutları olduğunu ilan etti.
Kongre, Franklin'e 30 Temmuz'da verdiği yanıt iznini verdi. Bu, Amerika'nın bağımsız kalma kararlılığını açıkça ortaya koyan, ancak devrimi önlemek için büyüleyici bir son girişimi harekete geçiren ustaca bir yanıttı. Lord Hazretlerinin bana çok nazik bir şekilde ilettiği mektupları güvenli bir şekilde aldım ve teşekkürlerimi kabul etmenizi rica ediyorum, diye başladı Franklin. Ancak mektubu hızla hararetlendi, hatta Jefferson'ın bildiri taslağından çıkardığı bir cümleyi -bizi kana bulayın- yeniden canlandırdı:
Savunmasız kasabalarımızı kışın ortasında en ahlaksız bir barbarlıkla ve gaddarlıkla yakan, vahşileri barışçıl çiftçilerimizi, kölelerimizi efendilerini öldürmeye teşvik eden ve hatta efendilerini öldürmeye teşvik eden bir hükümete boyun eğmeyi düşünmemiz mümkün değildir. şimdi yerleşim yerlerimizi kana bulamak için yabancı paralı askerler getiriyor.
Bununla birlikte, Franklin ustaca öfkeden fazlasını içeriyordu. O güzel ve asil porselen vazoyu, İngiliz imparatorluğunu kırmamak için uzun süre uğraştım, diye devam etti, gösterişsiz ve yılmaz bir gayretle; çünkü bir kez kırıldıklarında, ayrı parçaların bütünde var olan güç veya değerden paylarını bile koruyamayacaklarını biliyordum.
Belki de, diye ima etti Franklin, barış görüşmeleri faydalı olabilir. Franklin, İngiltere bağımsız bir Amerika ile barış yapmak istiyorsa, bu amaç için bir anlaşmanın henüz pek uygulanabilir olmadığını düşünüyorum.
Howe, Franklin'in cevabı karşısında anlaşılır bir şekilde şaşırmıştı. Değerli arkadaşına cevap vermeden önce İngilizler General Washington'un Long Island'daki güçlerini geride bırakırken iki hafta bekledi. Amiral, Amerika ile Büyük Britanya tacına tabi olmaktan başka bir tanım altında yeniden birleşme müzakere etme yetkisine sahip olmadığını itiraf etti. Yine de, Kongre'nin bir yıl önce krala verdiği Zeytin Dalı Dilekçesinde ortaya koyduğu şartlar altında bir barışın mümkün olduğunu söyledi; bu, tüm sömürgeci özerklik taleplerini içeriyordu, ancak yine de Taç altında bir birlik biçimini koruyordu.
Franklin yıllardır böyle bir düzenlemeyi öngörmüştü. Yine de, 4 Temmuz'dan sonra, muhtemelen çok geçti. Franklin öyle hissetti ve John Adams ve onun radikal grubundaki diğerleri bunu daha da hararetle hissettiler. Kongre, Franklin'in yazışmaları canlı tutması gerekip gerekmediğini tartıştı. Howe, yakalanan bir Amerikan generalini şartlı tahliye ederek ve kesin bir darbe vurulmadan önce Kongre'nin görüşmeler için resmi olmayan bir delegasyon göndermesi için onu Philadelphia'ya göndererek sorunu zorladı.
Howe ile Staten Island'da buluşmak üzere üç üye -Güney Carolina'dan Franklin, Adams ve Edward Rutledge- atandı. Adams'ın dahil edilmesi, Franklin'in eski barış arama alışkanlıklarına geri dönmeyeceğine dair bir güvenceydi.
Howe, Amerikan heyetini Staten Island'a götürmek için Perth Amboy'a bir mavna gönderdi. Amiral, konuklarını tehditkar Hessian paralı askerlerinin çift hattının yanından geçmesine rağmen, 11 Eylül'deki üç saatlik toplantı samimiydi ve Amerikalılara iyi bordo, jambon, dil ve koyun eti ziyafeti verildi.
Howe, kolonilerin kendi yasaları ve vergileri üzerinde kontrol sahibi olabileceğine söz verdi. İngilizlerin hâlâ Amerikalılara karşı nazik olduklarını söyledi: Bir Amerikalı düştüğünde İngiltere bunu hisseder. Amerika düşerse, bunu bir kardeşimin kaybı gibi hissetmeli ve yas tutmalıyım dedi.
Adams, Franklin'in cevabını kaydetti: Lordum, Lord hazretlerinizi bu utançtan kurtarmak için elimizden gelenin en iyisini yapacağız.
O halde, diye sordu Howe, bu yıkıcı uç noktalara bir son vermek neden mümkün değildi?
Çünkü, diye yanıtladı Franklin, krala bağlılığa geri dönmeyi gerektiren herhangi bir barış için artık çok geçti. Kuvvetlerin gönderildiğini ve kasabaların yakıldığını söyledi. Artık Büyük Britanya'nın egemenliği altında mutluluk bekleyemeyiz. Tüm eski ekler silindi. Adams da aynı şekilde, bağımsızlık fikrinden ayrılmama konusundaki kararlılığından sıcak bir şekilde bahsetti.
Amerikalılar, Howe'un kendileriyle bağımsız bir ulus olarak müzakere etmek üzere otorite için eve göndermesini önerdi. Bu boş bir umuttu, diye yanıtladı Howe.
Pekala Lordum, dedi Franklin, çünkü Amerika koşulsuz boyun eğmekten başka bir şey beklemez. . .
Howe araya girdi. Teslimiyet talep etmiyordu. Ancak, hiçbir konaklamanın mümkün olmadığını kabul etti ve beyefendilerin bu kadar küçük bir amaç için bu kadar ileri gitmekte zorlandıkları için özür diledi.
Franklin, Lord Howe ile görüştükten sonraki iki hafta içinde, büyük bir gizlilik içinde hareket eden bir Kongre komitesi tarafından, tüm kamu görevlerinin en tehlikeli ve karmaşık olanına atılmak üzere seçildi. Fransa'yı ikna etmek amacıyla Atlantik'i tekrar geçerek Paris'te bir elçi olacaktı, şimdi İngiltere ile nadir bir barışın, Amerika'nın onsuz galip gelemeyeceği yardım ve ittifakın tadını çıkaracaktı.
Franklin yaşlı ve hastaydı ama bu seçimin belli bir mantığı vardı. Orayı sadece iki kez ziyaret etmiş olmasına rağmen, Fransa'daki en ünlü ve en saygın Amerikalıydı. Ayrıca Franklin, geçtiğimiz yıl Philadelphia'da çeşitli Fransız aracılarla gizli görüşmeler yapmış ve Fransa'nın Amerikan isyanını desteklemeye istekli olacağına inanmıştı. Franklin bu görevi isteksizce kabul ettiğini söyledi. Kongrede yanında oturan arkadaşı Benjamin Rush'a yaşlıyım ve hiçbir işe yaramazım, dedi. Ama dükkâncıların kumaş kalıntıları için söylediği gibi, ben bir ibneyim ve vermek istediğiniz şey için bana sahip olabilirsiniz. Ama gizlice memnundu.
Paris'i seveceğini biliyordu ve savaşın sonucu bu kadar belirsizken Amerika'dan daha güvenli olurdu. (Howe o sırada Philadelphia'ya yaklaşıyordu.) Gerçekten de, İngiltere'nin Paris büyükelçisi de dahil olmak üzere Franklin'in birkaç düşmanı, tehlikeden kaçmak için bir bahane bulduğunu düşündü.
Bu tür şüpheler muhtemelen çok sertti. Kişisel güvenlik onun başlıca kaygısıysa, gut ve böbrek taşlarıyla boğuşan, ileri yaşta düşman donanması tarafından kontrol edilen bir okyanusu savaş zamanı geçmek pek de iyi bir yol değildi. Elbette ülkesine hizmet etme fırsatı ve Paris'te yaşama ve ziyafet çekme şansı yeterli sebeplerdi. Ayrılmadan önce banka hesabından 3.000 £ 'dan fazla para çekti ve savaşı kovuşturması için Kongre'ye ödünç verdi.
TorunuTemple, yazı New Jersey'deki kimsesiz üvey annesine bakmakla geçiriyordu. Kocasının tutuklanması, en iyi zamanlarında kırılgan olan Elizabeth Franklin'i tamamen perişan etmişti. Benjamin Elizabeth'e biraz para gönderdi ama o daha fazlasını istedi. Ailesine dönebilmek için William'ı şartlı tahliye edemez miydi? Franklin reddetti ve diğerlerinin İngilizlerin elinde çok daha kötü acı çektiğini belirterek onun durumuyla ilgili şikayetlerini reddetti.
Temple daha anlayışlıydı. Eylül ayının başlarında, esir babasını ziyaret etmek ve ona Elizabeth'ten bir mektup getirmek için Connecticut'a seyahat etmeyi planladı. Ama Franklin gitmesini yasakladı. Bir haftadan kısa bir süre sonra Temple'a şifreli bir şekilde şöyle yazdı: Umarım hemen buraya dönersiniz ve anneniz buna itiraz etmez. Burada sizin avantajınıza olacak bir şey teklif ediyor.
Franklin, Temple'ı Fransa'ya götürmeye karar verirken, bir yıl sonra ne kocasını ne de üvey oğlunu görmeden ölecek olan Elizabeth'e asla danışmadı. Sadece bir yıldır tanıdığı tek oğlunun gidişini daha sonra öğrenecek olan William'ı da bilgilendirmedi.
Franklin diğer torunu kızının oğlu Benny Bache'yi de yanına almaya karar verdi. 27 Ekim 1776'da sıkışık ama hızlı bir Amerikan savaş gemisiyle yola çıkan tuhaf bir üçlüydü. Misilleme 71 yaşına girmek üzere olan, sağlık sorunlarıyla boğuşan ama yine de hırslı ve maceracı, asla geri dönemeyeceğine inandığı bir ülkeye doğru yola çıkan, yaklaşık 17 yaşında yüksek ruhlu, uçarı bir delikanlı ve kara kara düşünen bir adam, 7 yaşındaki memnun etmeye hevesli çocuk. İki yıl sonra, Temple'ı yazarken, her iki oğlan için de geçerli olan sözcükleri kullanarak, Franklin onları yanında istemesinin bir nedenini açıkladı: Ölürsem, gözlerimi kapatacak bir çocuğum var.
Fransa'da Franklin gizli müzakerelere girişti ve Fransa'yı sömürgeler tarafında savaşa soktu. Fransa, savaşın sonunda devrimcilere para ve yaklaşık 44.000 asker sağladı. Franklin tam yetkili bakan olarak kaldı ve 1783'te savaşı sona erdiren Paris Antlaşması'nı imzaladı. İki yıl sonra Amerika'ya döndü. Daha sonra, 1787'de Philadelphia'daki federal Anayasa Konvansiyonu'na 81 yaşında bir delege olarak Franklin, belki de en önemli siyasi rolünü oynadı: her bir eyaleti eşit olarak temsil eden bir Senato'ya sahip olmak için büyük ve küçük eyaletler arasında uzlaşmayı teşvik etmek ve Nüfusa göre orantılı ev. Uzlaşmacıların büyük kahramanlar yaratmayabileceğini biliyordu, ancak büyük demokrasiler yarattılar. 1790'da 84 yaşında öldü.