Beşar Esad'ın tarihi önemi
Suriye'deki durum her geçen gün daha da kötüye gidiyor. Ancak, özünde, Suriye iç savaşının sonucu önceden belirlenmiş.
Pratik olarak Suriye savaşının en başından itibaren (ana partilerin pozisyonları ve dış güçlerin yapılandırılması netleştiğinde), tüm bilgili uzmanlar Şam'daki rejimin zaferine ya da daha doğrusu Şam'daki Esad'ın arkasındakilere bahse giriyorlar. Terörist grup IG'nin Rusya'da yasakladığı faktör savaşa müdahale ettiğinde, askeri militan askeri zaferlere rağmen, Esad'ın genel zaferi daha da tahmin edilebilir hale geldi.
Çünkü Suriye muhalefetinin ana sponsoru Obama İdaresi oldukça zor durumda. Görünüşe göre, Beyaz Saray, IG'nin yarattığı tehdidin, İran yanlısı Beşar Esad rejiminden çok daha önemli olduğunu fark etti. Bu durumda, Şam'la mücadelede resmi Şam'ı desteklemek mantıklı olacaktır; ancak, siyasi nedenlerle ABD dış politikada, özellikle de ilkellerde bu kadar keskin bir dönüş sağlayamıyor. Bu nedenle Beyaz Saray, "Esad'ın ayrılması gerektiğini" ve el sıkışmasını desteklediğini yinelemeye devam ediyor, ama aynı zamanda Suriye uzayındaki en tavizsiz güç, toplu olarak "Suriye Özgür Ordusu" olarak adlandırılan laik muhalefetin askeri birimleri. Suriye'de kazananlar - Esad veya İslamcılar - kaybedenlerin kampında olacağı açıktır. Ya hemen (muzaffer İslamcılar onları yok edecek ya da ülke dışına çıkaracaklar) ya da bir adımda (Beşar Esad'la iç savaşı sona erdiren anlaşmadaki muhalefet arasındaki siyasi uzlaşma son derece kısa olacak ve sonunda da güçsüzleri ülkeyi yönetenlerin kaldıracakları).
Tabii ki ABD çizgisi dalgalanmaya devam edecek. Bu yüzden analistler, Suriye ile Türkiye ile işbirliğinin güçlendirilmesinin Amerikan politikasının odak noktasında IG ile mücadele etmekten Bashar Esad rejimini devirme girişimlerine ve Kürtlere karşı mücadeleye geçişe yol açabileceği konusunda uyarıyorlar. Türklerin Suriye'ye yönelik saldırılarının, Kürtlerin kendilerine karşı savaştıkları İG'ye pek zarar vermeyeceği bir sır değil. Türkler, İD'in kuzey Suriye illerinden çıkarılmasını ve bu bölgelerin Suriye Kürtlerinin (Türk Kürtlerinin ve PKK'nın yakın müttefikleri olan) yakınları tarafından kontrol edilmesine izin vermek istemiyor.
Ancak, bu tereddüt, Suriye hükümetini destekleyen dış oyuncuların belirlenmesi ve kabiliyeti ile dengelenebilir. Böylece, Ayetullah Hamaney, ABD’yle yapılan nükleer anlaşmaya rağmen, İran’ın “Suriye ve Irak’taki bölgesel müttefiklerine yardım etmeye ve ezilen Bahreyn, Yemen ve Filistin halklarını korumaya devam edeceğini” söyledi. Bu, Orta Doğu'daki etki bölgesini yaratmak, genişletmek ve korumaktır. Suriye burada kilit öneme sahip - kaybı, Levant’ın otomatik olarak kaybedilmesine ve İran’ın batı sınırında ve Azerbaycan’dan Kuveyt’e kadar uzanan Irak’ın bir bölgesinde bir sıhhi kordonun yaratılmasına neden olacak. Bu nedenle İran’ın ya İslamcıların ya da Amerika yanlısı, Türk yanlısı ya da Suudi yanlısı güçlerin Suriye’de iktidara gelmelerini önlemek için her türlü çabayı göstermesinin nedeni budur. Ve şimdi, uzmanlar İran anlaşmasının, Tahran'ın Suriye makamlarını desteklemek için daha fazla mali ve maddi kaynak tahsis etmesine izin vereceği konusunda hemfikir. Ayrıca, İran nükleer programında bir anlaşmaya varılması, Ankara'nın Tahran senaryosundaki önemini azaltacaktır. Yakın zamana kadar, İran Türkiye topraklarında kaçakçılığa uğradığı için İranlıların yaptırımları atlamasına izin vererek, Türkiye ile kavga edemedi.
Moskova, İran'ın Suriye konusundaki tutumunu tamamen destekliyor. Sergei Lavrov, İranlı mevkidaşı Mohammad Javad Zarif ile yaptığı görüşme sonrasında, "Devletlerimiz Suriye krizinin çözümünde ortak bir konuma sahip," dedi. “Suriyeliler kendi kaderlerine, geleceklerine karar vermeli ve yabancı devletler bunu ancak kolaylaştırmalı” dedi. Aynı zamanda, Rus desteği ahlaki ve diplomatik yönüyle sınırlı değildir. Böylece, Türk medyasına göre, Rusya zaten Şam MiG-31 uçaklarına transfer olmuş ve diğer silah iç savaş boyunca.
Bugün, Rus-İran pozisyonu kesinlikle kazanıyor. Aslında Batı, Türkiye ve Suudi Arabistan, Şam'a karşı savaşta yenilgilerini zaten kabul ettiler. Batı medyasının yayınlarının çoğunluğuna bakılırsa, İran ve Rusya'dan sadece Şam muhaliflerinin “yüzünü kurtarmayı” (yani, Cumhurbaşkanı Beşar Esad'ın istifasını istemek ve onu mevcut rejimin başka bir temsilcisi ile değiştirmek) kabul etmeleri istenir.
Ancak asıl soru Moskova ve Tahran'ın bu tür tavizler verip vermemeleri. Ve buradaki nokta, hem İran'a hem de Rusya'ya çok fazla zarar veren "Batılı ortakların" kaderini hafifletmek için temel bir isteksizlik değil. Tüm eksi ve artıları için, Cumhurbaşkanı Beşar Esad şimdi bir dereceye kadar büyük ideolojik öneme sahip. tarihi. Batı istifasını istiyorsa, bir dereceye kadar kendisine itiraz edilebilir ülkelerin liderlerini zorla kaldırma yeteneklerine ikna olacaktır. Ne de olsa ABD ve AB'nin Rus lideri ve İran Yüce Ayetullah'ı da kaldırmak istedikleri bir sır değil. Esad kalırsa, Batı'daki bazı kişiler rejimi değiştirme veya hatta rejimin işaretini değiştirme politikasının etkisiz olduğunu fark edebilirler. Ve sonra ABD ve AB, istenmeyen rejimleri değiştirmek için daha az tehlikeli ve stratejik biçimlere geçmeye zorlanacak - orta sınıfın büyümesi, dostane politikalar (anti-Amerikancılığın nüfusun zihinlerine girişini son derece karmaşıklaştıran) ve ekonomik bağımlılığı güçlendiren diğer araçlarla dünyayı iyileştirmek, istikrarsızlaştırmamak.
- Yazar:
- Gevorg Mirzayan
- Orijinal Kaynak:
- http://expert.ru/2015/08/19/istoricheskoe-znachenie-bashara-asada/