Svitlana Mukhina’nın kocası torunları için Kiev yakınlarındaki evlerinde bir oyuncak cücenin altına şeker bırakırdı.
O şimdi gitti – Rusya’nın Bakhmut’u fethetmek için yürüttüğü kanlı harekatın ilk aşamalarında geçen Ekim ayında operasyon sırasında öldürüldü.
Ancak şekerler, sanki Viktor hala yaşıyormuş gibi, kızlara rutin olarak görünmeye devam ediyor. Mukhina’nın torunları onun gittiğini biliyor, ancak ikramlar onun anısını hepsi için hayati kılıyor.
CBC News ile yakın zamanda yaptığı bir röportajda “Hala çok acıyor” dedi.
Mukhina, kocasının ölümünün kişisel bir kırılma noktası olduğunu söyledi.
Beş ve yedi yaşındaki torunlarının kendi ritüelleri var. Büyükbabasının “gökten” izlediğine inanan en büyük çocuk, duyabilmesi için bir pencerenin yanına oturarak alfabesini yüksek sesle okur. Okumayı öğrendiğinde ona bir tablet alacağına söz vermişti.
56 yaşındaki Mukhina – kahverengi saçlı, güçlü yüzlü ve (bazen) sert bakışlı bir öğretmen – aynı zamanda kaybı anlayan insanlar arasında bir ilkokulda çalışıyor. Onun müdürü Kırımlı ve Rusya’nın dokuz yıl önce yarımadayı ilhak etmesinden sonra kaçmak zorunda kaldı.
63 yaşındaki Olha Timoşenko – sarışın ve genel olarak neşeli bir mizacı olan – birçok yönden arkadaşı Mukhina’dan tamamen farklı. Ancak evinden ve önceki hayatından kaçmaktan bahsederken yüzünde bir gölge belirir.
Her iki kadın da 309 numaralı Kiev Okulu’nu ev olarak görüyor. Okul, başkentin yerleşim banliyösü olan Pozniaky semtinde yer almaktadır.
Geçen yıl Rusya’nın Ukrayna başkentine ilerlemesi sırasında okul, birkaç ay boyunca bombardımandan kaçan yüzlerce insan için iyi bilinen bir sığınak haline geldi.
Kredi, kaçınılmaz olarak gördüğü şeye hazırlanmakta ısrar eden Timoşenko’ya aittir.
Geçen bahar Rusya’nın Kiev’e saldırısının zirvesindeyken, okul çoğu kadın ve çocuk olmak üzere 500’den fazla kişiyi barındırıyordu.
Hem Timoşenko hem de Mukhina’nın hayatları savaştan önce bir araya geldi, ancak bireysel kayıpları ve okulun bodrum sığınağındaki ortak deneyimleri iç içe kaldı.
Kısa süre önce Kiev’de CBC News ile masaya oturana kadar bu hikayeleri veya sığınağın arkasındaki hikayeyi hiç anlatmamışlardı.
Ukrayna dili ve edebiyatı öğretmeni olan Timoşenko, Karadeniz kıyısındaki bir tatil beldesi olan Yevpatoriia’daki okulun müdürüydü.
Okulu, Ukrayna yanlısı ebeveynler ve çocukları için bir buluşma yeri olan Ukrayna direnişinin merkezi haline geldi.
Rus yetkililer, yarımadadaki Ukrayna hükümetinin bilinen destekçilerine baskı uygulamaya başlayınca, o kaçtı ve Kiev’e yeniden yerleşti.
Yıl 2014’tü. Mukhina için de önemli bir yıldı.
İşte o zaman 27 yaşındaki kocası orduya katılmanın görevi olduğuna karar verdi. Daha büyük bir savaşın geldiğini gördü.
Timoşenko da öyle. Gelecekteki tam ölçekli bir savaşın ilk belirtilerinin medyada ortaya çıktığı 2021 yazında okulu sığınak görevi görecek şekilde hazırlamaya başladı.
En kötüsüne hazırlanmak
Kişisel bir girişimdi.
Timoşenko, “Halletmemiz gereken çok şey vardı,” dedi. “Binayı organize etmeye başladık, tüm insanlar için içme suyu sorununu, güvenlik önlemlerini vb. Çözdük. Organizasyon bizim sorumluluğumuzdu.”
Organizasyon karşılığını verdi.
Mukhina, geniş çaplı savaşın ikinci gününde, yani 25 Şubat 2022’de kaybolduğunu ve korktuğunu söyledi. Bir füze mahallesine düşerek yakındaki bir binayı vurdu. Mukhina inişini izledi, ardından Timoşenko’yu aradı ve Timoşenko ona “çocukları alıp okula gitmesini” söyledi.
Barınağın içinde insanlar köşelerde şilteler üzerinde uyudu. Sıralar sınıflardan indirildi ve derme çatma karyolalar oluşturmak için bir araya getirildi. Dışarıda yemek pişirmek için bir soba kuruldu.
Barınağın kendi güvenliği bile vardı. Mukhina, hiçbir sabotajcının içeri girmesine izin verilmediğinden emin olmak için tüm ziyaretçilerin belgelerini kontrol ettiğini söyledi.
Hayat sonunda düzenli bir ritim kazandı. Dışarıdaki durum ürkütücü olsa da barınaktaki atmosfer sıcaktı. Mukhina, insanların yiyecek ve ekipmanı paylaşacağını söyledi. Çocuklar telefonlarıyla ve birbirleriyle oynadılar.
27 Mart 2022’de Ukrayna’da dersler çevrimiçi olarak başladı ve her iki kadın da işe döndü. Mukhina üst kata çıktı ve bodrum katındaki barınakta yaşamaya devam ederken normal sınıfından uzaktan ders verdi.
Muhina, uzun süre eve dönmenin çok tehlikeli olduğunu söyledi. İnsanların çoğu barınakta kaldı ve eve sadece duş almak için gitti ve temiz kıyafetlerle döndü.
Bazı aileler aylarca kaldı.
Barınağın beton duvarlarında çok sayıda resim var. Birçoğu Ukrayna şehirlerini ve sembollerini tasvir ediyor. Bu şehirlerden bazıları -Kırım dahil- şu anda işgal altında ya da Ruslar tarafından ağır bir şekilde bombalandı.
Timoşenko, “Artık okulumuzda yerinden edilmiş birçok çocuğumuz var.” dedi. “Onları desteklemenin küçük bir yolu. Şu anda evinizden uzakta olsanız bile evinizin hatırlandığını görebildiğiniz zaman çok daha iyi hissettiriyor.”
Mukhina, Timoşenko’nun öngörüsü ve kararlılığından dolayı minnettar olduğunu söyledi.
“Yaptıkları için Olha’ya çok müteşekkirim” dedi. “Bodrum, savaş sırasında insanları kabul etmeye hazırdı ve onun bunu bu kadar ciddiye alıp buna hazırlandığını bile bilmiyorduk.”
Her iki kadın da şu anda boş olan barınakta CBC News’e konuştu. Timoşenko, hava saldırısı alarmının “her an başlayabileceği” için hazır olduğunu söyledi.
Kaynak : https://www.cbc.ca/news/politics/russia-ukraine-school-bombing-1.6774717?cmp=rss