Gece geç saatte.
Uşak yardımcısı Hans, Kont Deruth’un önünde durmak zorunda kaldı. Deruth bitirene kadar sessizce dinlerken o raporunu vermeye başladı.
“Şu anda odasında uyuyor.”
Hans sonunda raporunu bitirdi ve Deruth konuşmaya başladı.
“Şoför, Flynn Merchant Guild’in gayri meşru oğlunun çay dükkanına gittiğini bildirdi. Bugün kimliğini doğrulayamadığımız genç bir adam getirdi. İçki açısından, sadece biraz içti ve aklı başındaydı.”
Hans’ın raporu kısaydı ama Deruth bu kısa raporu ilginç buldu.
“Onun peşine düşelim mi?”
Hans’ın sorusuna karşı çıkmak için elini salladı. Oğlunun dışarıda ne yaptığını, peşine düşecek kadar bilmek istemiyordu.
“Gerek yok. O şehirde olduğu sürece, yaptığı her şey benim yetkim dahilindedir.”
Deruth, genç uşak yardımcıları arasında en çok Hans’a değer verirdi. Çünkü emirleri iyi yerine getiriyordu ve iyi bir insandı.
“Cale’i evin içinde gözlemlemek ve gördüklerini bildirmek konusunda ne yapıyorsan onu yap.”
“Anladım.”
Hans başını eğerken başka bir şey söylemedi.
Deruth. Ne özel yetenekleri ne de sağlam ağları olmayan biriydi. Ancak, önceki Kont gibi, Henituse bölgesini yönetebildi ve mermer ve şarap satarak servetini artırabildi. O, bölgesini hakkıyla koruyabilen biriydi.
“Cale değişti.”
Cale normalden farklı hissediyordu. Birdenbire daha akıllı ya da daha güçlü hale gelmesi değildi, eylemlerinin öncekinden açıkça farklı olmasıydı.
“Ah, Hans.”
“Evet, Kont-nim?”
“Bana Flynn Tüccar Loncası hakkında biraz bilgi getir.”
Çay dükkanı sahibi, Billos. Deruth, Flynn Tüccar Birliği’nin bu piç oğlunu biliyordu. Bunun nedeni, Henituse’nin şarap için en büyük ticaret ortağının Flynn Merchant Guild olmasıydı.
“Hemen halledeceğim.”
“Harika.”
Deruth, düşünmeye başladığında Hans’ın ofisinden çıkışını izledi. Cale’in tavrındaki değişiklik dışında düşünmesi gereken çok şey vardı.
Kıtanın etrafındaki atmosfer tehlikeliydi. Patlamadan hemen önce bir volkan gibiydi. Deruth, krallığın köşesinde olmasına rağmen tehlikeli atmosferi açıkça hissedebiliyordu. Bunun nedeni, her zaman bu konuda sonsuz miktarda bilgi almasıydı. Ancak İmparatorluk Mahkemesinden bugün aldığı mesaj, Deruth’u kıtanın mevcut atmosferi hakkında daha da emin kıldı.
Henituse bölgesinin eski Kontları, bir sonraki iktidara her zaman tek bir tavsiyede bulundular.
‘Tarihe yazılmasına gerek yok. Sadece barış ve mutluluk için yaşa.’
“Sanırım surları güçlendirmem gerekiyor.”
İyi bir dövüşçü olmayabilir ama Deruth her zaman kendisini ve ailesini korumanın yollarını düşünüyordu.
Bedenin akıldan daha güçlü olduğu zamanlar vardır.
“Genç efendi, o kadar derin uyuyordun ki seni uyandırmadım.”
Cale evde yatmıştı. Ron’un yine soğuk su yerine limonata getirmesi her şeyi daha da kötüleştirdi. Ancak Cale bu konuda bir şey söyleyemedi.
Çünkü Ron’un boynunda bir bandaj vardı.
“Yaralandın mı?”
“…Benim için endişeleniyor musun?”
“Hayır. Sadece bakması can sıkıcı.”
“Pek bir şey değil. Sadece bir kedinin pençesi beni tırmaladı.”
Bir ‘kedi’, masum bir insana başka bir gönderme midir?
Cale, birinin dün gece mukadderatı olan bir toplantı yapacağından emindi. Gülümseyen Ron’un bakışlarından kaçındı ve odanın penceresine yöneldi. Uyuduğu için daha hızlı hareket etmesi gerekiyordu.’
“Hemen yola çıkacak mısın?”
“Evet. Dışarıdaki her şeyi kendim hallederim.”
“Anlıyorum. Ah, genç efendi.”
Cale kapı kolunu bıraktı ve Ron’a bakmak için döndü. Ron’un yüzünde tuhaf bir gülümseme vardı.
“Limonata hakkında ne düşünüyorsun?”
“Harika. Çok lezzetli.”
Ron’un sesi bir oktav alçaldı.
“…Böylece?”
“Evet.”
“Nasıl bir soruydu bu?”
Ron görmezden gelemeyeceği biri olduğundan, Cale kapıyı açarken soruyu olabildiğince güzel bir şekilde yanıtladı.
çarp. Daha sonra hızla geri kapattı.
“…Ron.”
Ron, çağrısı üzerine Cale’e yaklaştı ve yüzünde bir gülümsemeyle fısıldadı.
“Genç efendi şaşırdın mı? Dünkü misafirin seni dışarıda bekliyor.”
Cale şaşırmıştı. Cale, kapıyı açar açmaz Choi Han’ın kendisine baktığını görmüş ve bu onun şok içinde kapıyı kapatmasına neden olmuştu. Eli gömleğinin iç cebine gitti. Cebindeki 10 milyon galon onu sakinleştirdi.
Ron konuşmaya devam ederken Cale’e baktı.
“Kapıyı hemen açtığın için sana söyleme fırsatım olmadı. Odasında rahat bir şekilde beklemesini söyledim ama seni görmesi gerektiğinde ısrar etti ve kapının önünde bekledi.”
“Kıçımı söyleme şansım olmadı.”
Cale kesinlikle şansı olan ama söylememeyi tercih eden bu korkunç yaşlı adama hiçbir şey söyleyemedi. Cale, Ron kapıyı tekrar açarken ondan bir adım uzaklaştı.
“Neler oluyor?”
Cale, Choi Han ile sohbet etmeye başlarken kapıyı hiç çarpmamış gibi davrandı. Soru sorarken Choi Han’ın görünüşüne dikkat ediyordu.
Duş aldıktan, saçını düzelttikten ve yeni kıyafetler giydikten sonra Choi Han’dan saf ve temiz bir his geliyordu. Ancak gözlerini gördükten sonra böyle düşünmek zordu.
Choi Han hala çarpık bir durumdaydı. Bu yüzden onun gözlerine bakmak Cale’i biraz korkuttu. Choi Han da nihayet konuşmaya başlamadan önce Cale’e bakıyordu.
“Geri öderim.”
“Ha?”
“Yemek için sana geri ödeyeceğim.”
Choi Han dünden farklı olarak resmi bir şekilde konuşuyordu. Daha da önemlisi, Cale “sana borcunu öde” sözlerine kaşlarını çatmaya başladı.
‘Bana geri öde? Beni kalp krizi geçirmeye mi çalışıyor?’
Aklı başında kim Choi Han’ı el işçiliği için kullanır? Cale, Choi Han’ın bu şehirden bir an önce gitmesini istiyordu.
Elbette Choi Han, Cale’e borcunu ödemek için yardım edeceğini söylerse ona yardım etmeyi kabul ederdi. O tür bir insandı. Ancak Cale, Choi Han’dan ihtiyaç duyduğu hiçbir şeye sahip değildi.
“Gerek yok. İhtiyacınız olan başka bir şey var mı?”
Choi Han’ın teklifini hemen reddetti ve ihtiyacı olan başka bir şey olup olmadığını sordu. Choi Han, Cale’i daha da yakından gözlemlemeye başladı. Bu bakış, Cale’in romanda nasıl dövüldüğünü ve kollarının tüylerinin diken diken olduğunu düşünmesine neden oldu. Choi Han o noktada konuşmaya başladı.
“Yardımınızı isteyeceğim bir şey var.”
Cale, ‘yardım’ kelimesini duyunca gözlerini kapattı. Choi Han’a bulaşmak istemiyordu. Choi Han’ın soracağı ‘yardım’, Harris Köyü ile ilgili bir şeyden başka bir şey olamaz.
Romandaki Cale, Harris Köyü köylülerini işe yaramaz olarak nitelendirdi ve bu yüzden dayak yedi. Cale ağzını açarken bunu düşündü.
“İsteğini Hans’a söyle. O her şeyi halleder.”
Cale gözlerini tekrar açtıktan sonra orada hareketsiz bir heykel gibi duran Choi Han ile göz teması kurdu.
“Yetenekli bir uşak yardımcısı. Size hemen her türlü normal istekte yardımcı olabilir.”
Cale daha sonra elini Ron’un omzuna koydu. Ron’un irkildiğini hissedebiliyordu ama Cale ikisini de aynı anda gözünden uzaklaştırmaya karar verdi.
“Ron da burada oldukça faydalı. O da sana yardım edebilir. Ron, o benim konuğum. İhtiyacı olan her şeye gereken özeni gösterdiğinden emin ol.”
Cale ayrıca elini Ron’un omzundan çekmeden önce Ron’a bir emir verdi. Daha sonra Choi Han’ın kendisine seslendiğini duydu.
“Ama sen benim kim olduğumu bile bilmiyorsun.”
Cale bakmak için döndü. Choi Han’ın onu hâlâ gözlemlediğini görebiliyordu. Ondan yayılan korkutucu duygu kaybolmuştu ve Cale, Choi Han’dan gelen açıklanamaz bir saflıktan başka bir şey hissetmiyordu.
“Senin kim olduğunu neden bilmem gerekiyor? Benim kadar çok şeye sahip olmayan birine yardım etmem için bir neden var mı?”
Choi Han, Cale’in sözleri üzerine biraz kaşlarını çatmaya başladı. Çok silikti ama Choi Han’ı yakından gözlemleyen Cale kesinlikle gördü.
“Benim kadar çok şeye sahip olmayan birini söylediğim için rahatsız mı oldu?”
Cale hızla devam etti.
“Durumunuza bakılırsa, zor bir şey isteyeceğinizden şüpheliyim. Şey, eğer zor bir şeyse, eminim Hans çizgiyi nereye çekeceğini bilir.”
İkisinden uzaklaşırken Ron’u Choi Han’a doğru itti.
“Öyleyse hoşçakal. Yapacak çok işim var.”
Cale hızla babası Deruth’un ofisine yöneldi. Bugün yüklü miktarda harçlık alması gerekiyordu. Arkasından Ron’un sesini duyabiliyordu.
“Genç efendi, emrettiğiniz gibi yapacağım.”
“Yapıp yapmaman umurumda değil.”
Kızartma ve karıştırma, Cale’in değil, ana karakterler olarak onların işiydi. Dört gün önce tanıştıkları için onun sayesinde daha çabuk yakınlaşmaz mıydılar?
Ron, elindeki boş bardağa bakmadan önce ikisinden de uzaklaşan Cale’e baktı.
“İlginç.”
O korkusuz köpek yavrusu ekşi şeyleri sevmiyordu. Yine de beğenmedi. Ancak şimdi içti.
Ron onun boynuna dokundu. Uzun zamandır ilk kez yaralanmıştı ama yaralanmadan daha ilginç bir şey onu rahatsız etmeye devam ediyordu.
Korkusuz köpek yavrusu ondan korkmuştu.
Bir şey biliyor mu?
“Yol göster.”
Ron bakışlarını sesin kaynağına çevirdi. Choi Han’ın ona tiksintiyle baktığını görebiliyordu. Bu serseri, dün geceki kısa tartışmalarından sonra öldüren biri olduğunu anlamış gibiydi.
“Elbette.”
Benzer bir kan kokusu da yayan bu serseri, temiz numarası yapıyordu. Ron, böylesine sapkın bir serserinin böyle davranmasını komik buluyordu.
Dün gece tanıştıkları bu serseri, Karanlık Orman’ın şiddetli, iğrenç ve öldürücü havasını yayıyordu. Ron ve Beacrox’un diğer auralardan anında ayırt edebildikleri bir auraydı.
Tabii ki, o öldürücü aura Choi Han’ın kendisine ait değildi. Choi Han o aurayı öldürdüğü suikastçılardan almıştı ve şimdi duş alıp temizlendiğine göre, öldürücü aura artık onu çevrelemiyordu.
“Sanırım o insanların karşıya geçmesine imkan yok.”
Ron, son birkaç gün içinde çok şey yaşamış gibi görünen çocukla konuşmaya başlarken dün geceki olayları düşündü.
“Beni takip et.”
Ron, yavrusunun genç efendisinin emrini yerine getirmek için yürümeye başladı ve Choi Han da onu takip etti. Choi Han’ın bakışları, tekrar Ron’a dönmeden önce bir an için Cale’in olduğu yöne yöneldi.