1. Disiplin, bireyleri, yerleri, zamanları, hareketleri, edimleri ve işlemleri çözümler ve ayrıştırır. Ayrıştırdıklarını bilmeye uğraşırken bir yandan da onları dönüştürülebilir öğeler olarak sınıflandırır. Temel ve birincil olan şey normun kendisidir. Disiplin için esas olan normdur.
2. Disiplin, saptanmış öğeleri belirli amaçlar doğrultusunda düzenler. Birbirleriyle ilişkili biçimde saptadığı öğeleri belirli bir amaç için yerleştirir. Foucault disipliner tekniklerde olup bitene “normlama” demeyi tercih etmektedir.
3. Disiplin en uygun sekansları hesaplar ve eş güdümleri kurar; hareketler birbirlerine nasıl eklemlenecek, bir manevra için askerler nasıl dağıtılacak? Disiplin ancak bir çokluk, çokluktan hareket ile ulaşılacak bir amaç ve bir sonuç olduğu ölçüde mevcut olabilir. Birey çokluğu oluşturmaz, çokluğu parçalara ayırmanın yollarından biridir. Disiplin çoklukların bireyselleştirilmesinin bir kipidir.
4. Disiplin yavaş yavaş terbiye etme ve sürekli kontrol etme usullerini belirler. Beceriksiz ve yeteneksiz olarak görünenlerle diğerleri arasındaki paylaşımı buradan hareket ile yapar. Bu paylaşım ile karşımıza “disiplinci normalleştirme” çıkmaktadır. Disiplinci normalleştirme önce bir model sunar. İnsanları, hareketleri ve edimleri bu modele uygun hale getirmeye çalışır. “Normal” olan, bu norma uymaya yetkin olandır, anormal ise buna yetkin olmayandır.
Michel Foucault, Güvenlik Toprak Nüfus, çev. Ferhat Taylan, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, 2013, s. 50-1.