-
şükrü erbaş'ın eşini kaybetmesinden bir sene sonra yayınlanan şiir kitabı.
kitabın ismini ister istemez hatice erbaş'ın ilk sayfada da yazan aşağıdaki sözleriyle birlikte düşündüm.
"babanız içerde şiir yazıyor diye
çocuklarımı sessiz ağlattım ben."
erbaş'ın deyişiyle harflerden binlerce hatice yaratma çabası, eşinin- ömür hanım'ının, şahgülü'nün- yasını kağıda işlemesi... insanın kirpiklerini titreten; aşkı da şiiri de yücelten dizeler...
erbaş'ın içine dökülen kirpikleri de, o kirpiklerin yarattığı uğultuyu da duyuyorsunuz. kitap boyunce ölüme, aşka ve yalnızlığa dair imgeler yinelenip duruyor. "gövdem kalbimin darağacı" diyen bir sevgilinin ölüme çağrısını, yalnızlığı deneyimlenmesini, acıyla demlenişini, insanlara isyanını okuyorsunuz.
-
kitabın adını görünce şairin başka şiirinden dizeler sökün etti aklıma ilkin "kimse kendinden bir yere gitmiyor
yaşıyoruz sessizce yaramızı severek". sonra kitabı elime alıp ilk sayfaları çevirip şükrü erbaş'ın eşinin "babanız içerde şiir yazıyor diye çocuklarımı sessiz ağlattım ben." sözüyle karşılaştığımda kapağı kapatıp "bana bu kadarı yeter, zaten kendisi şiir olmuş" dedim içimden.
ve
"kimi seviyorsan acısı sen de kalıyor"
sonra
"yaşıyoruz sessizce"
.
-
ölen eşin arkasından yazılmış, güzel bir ağıt.
1.
neden kimse sana benzemiyor hatice?
2.
gözyaşımın sahibi
ne zaman alnımı camlara dayasam
kanatlarını canıma batıra batıra
sana uçuyor bütün kuşlar.
3.
ölümü senden mi öğrenecektim
soluğu canımdan çekilen kadınım.
-
ağlamaktan okuyamadığım kitap. çok severim şükrü erbaş'ı, tüm kitaplarını da okumuştum. doğum günü hediyesi olarak kardeşimin aldığı ama bende var olan kitabı değiştirmeye gittiğimde gözüme çarptı, aldım. üzerinden 20 25 gün geçti, aldım elime. 21. sayfanın ilerisine gidemedim ağlamaktan. adamın acısını, aşkını içimde hissettim.
biraz daha ilerleyeyim altını çizdiğim yerleri editleyerek paylaşacağım. herkes görsün o güzel satırlardan birazını.
ömür hanım
emeğin aşktan büyük bir hazine olduğunu senden
....
sevmenin, dünyayı sevmek olduğunu senden öğrendim.
ölüm yok dünyada
iyi ki seninle yaşadım dünyayı...
ıslık çalan odalarda şiirinin tamamı
eski yalnızlık
kalp, eşyadan daha çabuk soğuyormuş
eyvah ki bir daha yalnızsın mezarında.
uğultu
tanrı yalnızlığı senden yaratmış.
kırmızı bahçe
eşyaların gülümsediğini sende gördüm
...
seni unutacak ömrüm kalmadı
bir soğuk zamanın akşamında
dönüp yine sana başlıyorum...
toprak türküsü
yürüdüm yürüdüm varmadı yolum
tükendi gökyüzüm kapandı günüm
açsam mezarın alıp getirsem
yattığı yerlere toprak olduğum.
sonsuzluğun uçları
1. neden kimse sana benzemiyor haice?
2. gözyaşımın sahibi
ne zaman alnımı camlara dayasam
kanatlarını canıma batıra batıra
sana uçuyor bütün kuşlar
3. ölümü senden mi öğrenecektim
soluğu canımdan çekilen kadınım.
4. ....
nereye gidiyorsun bırakıp beni
güzelliğin tanrısı, nereye...
6. insan ölüm olsun ister ayrılık
insan unutur mu var olduğu bedeni
dünya sözüm, can evim
bir gün ağzından uzak gülerse ağzım
tanrı gökyüzüyle boğsun beni.
10. yalnızlığımın annesi
insan ölünce yalnız kendisi ölmüyor
13. ...
ömrümün elifi
insan tanrıdan önce sevgiye inanır
15. beni unutmaktan koru
beni yalnızlıktan koru
içimdeki merhamet soğumasın
yüzünü çevirme acımdan
beni taşa dönmekten koru
24. ömür hanım
seni çok özledim, çok
ben gelene kadar çürüme ne olur.
27. ...senden bir parmak yüksekte aldığım her soluk kalbimi kurutuyor.
ömür hanım iyi ki ben de seninle yaşadım dünyayı
31. yâr zülfünde arş-ı rahman eğlenir `:yozgat türküsü, arş-ı rahman:tanrının makamı`
şahgülüm
buna da mı sevinecektim
eğilmiş ak göğsünün eziğine
mezarında çiçeklenip duruyor tanrı.
-
kesik esintilerden ibaretiz.
-
-
şükrü erbaş'ın, "hayatım" dediğiniz birinin ölümünü, bu ölümün yarattığı özlemi, bu ölümün ardından asla tam olamayışı, insanın bir kere ölmediğinin kavranışını ve daha nice kapanmaz yarayı eşsiz bir kolye haline getirip dizeleriyle boynunuza takan ve akabinde sizi hayatınıza geri yollayan şiir kitabı.
-
ve güz geldi ömür hanım. dünya aydınlık sabahlarını yitiriyor usul usul. insanın içini karartan bulutların seferi var göğün maviliğinde...
-
"babanız içerde şiir yazıyor diye
çocuklarımı sessiz ağlattım ben."
diye başlayan bir şükrü erbaş şiir kitabı. açıkçası şükrü erbaş'ın hakkını yemek istemem ama bütün kitap, eşinin söylediği şu giriş cümlesini geçememiş.
-
insanın okudukça böyle sevileceksem, gittikten sonra bile böyle sevileceksem gitmeye bile varım içsesiyle okuduğu şiir kitabı. şükrü erbaş'ın en iyisi bence. kenarına aldığım notlar, altını çizdiğim cümleler diğer okuduğum tüm kitaplarından fazla. ölüm, sevilenin gidişi, yokluğu, hissettirdiği yalnızlık daha güzel nasıl anlatılırdı bilmiyorum. şükrü erbaş'ın tek bir kitabını alacak olsaydım bu kitabını tercih ederdim sanırım, bundan sonra okunan kitapları da güzel ama eksik geliyor biraz. ve ayrıca, kitaptan alıntı.