## KİTAP XIII. Neptün, Achaeans’a yardım eder—Idomeneus’un başarıları—Hector gemilerde. Jove böylece Hektor’u ve Truvalıları gemilere getirdiğinde, onları bitmek bilmeyen işlerine bıraktı ve keskin gözlerini başka bir yere çevirerek Trakya’nın at yetiştiricilerine, Mysialılara, yakın mesafedeki savaşçılara, sütle yaşayan soylu Hippemolgi ve insanlığın en adili olan Abiler. Artık Truva’ya dönüp bakmadı, çünkü ölümsüzlerin hiçbirinin Troyalılara ya da Danaanlara yardım edeceğini düşünmüyordu. Ama Kral Neptün körü körüne gözcülük yapmamıştı; Priam şehri ve Achaean gemileriyle birlikte tüm İda’yı görebildiği, ormanlık Semadirek’in en tepelerindeki koltuğundan savaşa hayranlıkla bakıyordu. Denizin altından gelmiş ve Truvalılar tarafından alt edilen Akhalara acıdığı için burada yerini almıştı; ve Jove’a çok kızgındı. Az sonra dağın tepesindeki görevinden indi ve hızla yüksek tepelere ve ormana doğru yürürken ölümsüz ayaklarının altında sallandı. Üç adım attı ve dördüncüsünde hedefine ulaştı: Denizin derinliklerinde, parıldayan altın sarayının olduğu Aegae. Oraya vardığında, altın yeleleri rüzgarda uçuşan donanmasının yüzsüz ayaklı atlarını boyunduruğa aldı; altın giysilere büründü, altın kamçısını kavradı ve savaş arabasına bindi. O dalgaların üzerinde ilerlerken, deniz canavarları efendilerini tanıdıkları için inlerini terk ettiler ve derinlerin her köşesinden kumar oynayarak onun çevresine geldiler, bu arada deniz onun sevinciyle arabasının önünde bir yol açtı. Atlar o kadar hafif uçtular ki, arabanın bronz aksı altında ıslanmadı bile; ve böylece sınırlayıcı atları onu Akhaların gemilerine götürdü. Şimdi denizin derinliklerinde Bozcaada ile kayalık Imbrus arasında ortada büyük bir mağara var; Burada depremin efendisi Neptün, atlarını durdurdu, onları çözdü ve önlerine ambrosial yemlerini koydu. Ayaklarını, efendileri dönene kadar orada kalabilmeleri için, kimsenin çözemeyeceği ya da kıramayacağı altın topaklarla buruşturdu. Bunu yaptıktan sonra Achaeanların ordusuna gitti. Şimdi Truva atları, bir fırtına bulutu veya ateş alevi gibi yakın bir dizide Priam oğlu Hector’u izlediler, tüm gücüyle savaştılar ve çığlık savaşını yükselttiler; çünkü Achaeanların gemilerini alıp orada ve orada en büyük kahramanlarını öldürmeleri gerektiğini düşündüler. Bu arada dünyayı saran Neptün depremin efendisi Argoslulara tezahürat yaptı, çünkü o denizden çıkıp Calchas’ın şeklini ve sesini almıştı. İlk önce, zaten ellerinden gelenin en iyisini yapmakta olan iki Ajax’la konuştu ve “Ajaxes, tüm gücünüzü ortaya koyarsanız ve kendinizi yıldırmamanız durumunda Achaean’ların kurtarıcısı olabilirsiniz. Duvarı yürürlükte olan Truva atlarının başka herhangi bir yerde galip geleceğinden korkmuyorum, çünkü Akhalar hepsini kontrol altında tutabilir, ama çok korkarım ki burada öfkeli Hektor’un başına bir kötülük gelecek. Kendisini büyük Jove’nin oğlu olarak övünen, onları bir alev sütunu gibi yönlendiriyor. Öyleyse, bir tanrı, burada sağlam durmayı ve başkalarını da aynısını yapmaya teşvik etmeyi kalplerinize koysun. Bu durumda Jove’un kendisinden ilham almış olsa bile onu gemilerden kovacaksınız.” O konuşurken, dünyayı saran depremin efendisi asasıyla ikisine de vurdu ve yüreklerini cesaretle doldurdu. Bacaklarını, ellerini ve ayaklarını olduğu gibi hafif ve hareketli yaptı. Sonra, süzülen şahin, dik bir kayanın üzerinde yüksekte kanatta dururken ve şu anda ovada bir kuşu kovalamak için aşağı atlarken, depremin efendisi Neptün bile uçuşunu havaya uçurdu ve onları terk etti. İki kişiden, onlarla konuşanın kim olduğunu bilen ilk kişi Oileus oğlu Ajax’tı ve Telamon oğlu Ajax’a şöyle dedi: “Ajax, bu Olympus’ta yaşayan tanrılardan biri. Peygamber bize gemilerimizle savaşmamızı emrediyor. Kehanetlerin görücüsü ve falcısı Calchas değildi; Arkasını dönerken onu hemen ayaklarından ve dizlerinden tanıdım, çünkü tanrılar çok geçmeden tanınır. Dahası, ellerim ve altımdaki ayaklarım savaş için daha istekliyken, savaş şehvetinin içimde daha şiddetli yandığını hissediyorum.” Ve Telamon oğlu Ajax cevap verdi, “Ben de ellerimin mızrağımı daha sıkı kavradığını hissediyorum; gücüm daha büyük ve ayaklarım daha çevik; Üstelik, teke tek dövüşte bile, Priam’ın öfkeli oğlu Hector’la tanışmayı çok istiyorum.” Böylece konuştular, savaştan sonra tanrının onları doldurduğu açlıkla coştular. Bu arada, dünyayı kuşatan, Truvalıların surları kuvvetle aştığını görmenin acısıyla ve şiddetli çarpışmalarla hemen alt edilen gemiler tarafından arkada dinlenen Achaeanları ayağa kaldırdı. Onları izlerken gözlerinden yaşlar akmaya başladı, çünkü yıkımdan kaçmamalarını sağladılar; ama depremin efendisi aralarından hafifçe geçti ve taburlarını cepheye çağırdı. Önce Teucer ve Leitus’a, kahraman Peneleos’a ve Thoas ve Deipyrus’a gitti; Meriones ve Antilochus, yiğit savaşçılar; hepsini tembih etti. “Yazıklar size genç Argives,” diye haykırdı, “gemilerimizin kurtarılması için sizin kahramanlığınıza güvendim; Eğer güçlü ve dirayetli bir şekilde savaşmazsanız, bu gün Truva atlarına yenildiğimizi görecektir. Gerçekten de gözlerim, görmeyi hiç düşünmediğim büyük ve korkunç bir alamet görüyor – gemilerimizdeki Truva atları – şimdiye kadar paniğe kapılmış arka planlar gibi, bir ormandaki çakalların ve kurtların avıydılar, hiçbir güçleri yoktu. uçuşta çünkü kendilerini savunamazlar. Şimdiye kadar Truvalılar, bir an için Achaeanların saldırısıyla yüzleşmeye cesaret edemediler, ama şimdi şehirlerinden uzaklaştılar ve liderimizin korkaklığı ve hoşnutsuzlukları ile umursayan insanların kendilerinin hoşnutsuzluğuyla gemilerimizde savaşıyorlar. gemilerin savunmasında savaşmak için değil, yanlarında katlediliyorlar. Doğru, Atreus oğlu Kral Agamemnon, Peleus’un oğluna hakaret ederek felaketimizin nedenidir, yine de bu, savaşmayı bırakmamız için bir neden değil. İyileşmek için çabuk olalım, çünkü cesurların kalpleri çabuk iyileşir. Ordumuzdaki en iyi askerler olan siz, bu şekilde ihmalkar olmak için kötü yapıyorsunuz. Zayıf biriyse, savaştan kaçtığı için kimseyi suçlamıyorum ama senin gibi adamlara kızgınım. Dostlarım, bu gevşeklik yakında işler daha da kötüleşecek; Her birinizin kendi onurunu ve itibarını düşünün, çünkü savaşın tehlikesi aşırıdır. Büyük Hector şimdi gemilerimizde savaşıyor; kapıları ve onları tutan güçlü sürgüyü kırdı.” Böylece dünyayı çevreleyen Achaeans’a hitap etti ve onları teşvik etti. Bunun üzerine, iki Ajax’ın çevresinde, orduların mareşali Mars ya da Minerva’nın bile, aralarına girerlerse aydınlanamayacakları güçlü adam grupları toplandı, çünkü onlar, şimdi Hektor’un gelişini bekleyenlerin hepsinin seçilmiş adamlarıydı. Truva atları. Canlı bir çit, mızraktan mızrağa, kalkandan kalkana, kalkandan kalkana, miğferden miğfere ve insandan insana canlı bir çit yaptılar. Parıldayan miğferlerinin üzerindeki at kılından armalar, başlarını öne doğru salladıklarında birbirine değiyordu, o kadar sıkıydılar ki; güçlü ellerinde savurdukları mızraklar birbirine geçmiş, yürekleri savaşa tutuşmuştu. Truva atları, kış sellerinin alnından yırttığı bir dağın yamacından gümbürdeyerek gelen bir kaya gibi, başlarında Hector’la birlikte, yoğun bir vücut içinde ilerlediler; donuk şeyin temelleri yağmur selleriyle gevşemiş ve yoluna devam ederken tüm ormanı uğulduyor; Düz bir zemine ulaşana kadar ne sağa ne de sola sapar, ama sonra tüm öfkesine rağmen daha ileri gidemez – Hector bir süreliğine bile kolayca Achaeanların çadırlarında ve gemilerinde dolaşacakmış gibi görünüyordu. ölümcül rotasında denize ulaştı; ama onlara ulaştığında sıkı bir şekilde dizilmiş taburlar onu durdurdu, çünkü Achaeanların oğulları her iki ucundan da kılıçlar ve mızraklarla ona saldırdı ve onu onlardan uzaklaştırdı, öyle ki sendeledi ve yere yığıldı; bunun üzerine Truvalılara bağırdı, “Truvalılar, Likyalılar ve Dardanlılar, yakın dövüşte dimdik ayakta durun: Akhalar kendilerini bana duvar ördüler, ama beni uzun süre durduramayacaklar; eğer tanrıların en güçlüsü, Juno’nun gürleyen eşi gerçekten de başlangıcıma ilham verdiyse, önümde zemin verecekler.” Bu sözlerle hepsine yürek ve ruh kattı. Priam’ın oğlu Deiphobus, önünde cüretkar işler yapmaya kararlı, siper altında hızla ilerlediği yuvarlak kalkanıyla aralarında dolaştı. Meriones bir mızrakla ona nişan aldı ve öküz postunun geniş küresini vurmayı da başaramadı; ama onu delmekten çok uzaktı çünkü mızrak bunu yapamadan iki parçaya ayrıldı; üstelik Deiphobus onun geldiğini görmüş ve kalkanını ondan uzak tutmuştu. Meriones, Deiphobus’u yenemediği ve mızrağını kırdığı için hem kızgın hem de yoldaşlarının koruması altında geri çekildi. Bunun üzerine çadırında bıraktığı bir mızrağı almak için gemilere ve çadırlara yöneldi. Diğerleri savaşmaya devam etti ve savaş çığlığı göklere yükseldi. Telamon’un oğlu Teucer, adamını öldüren ilk kişiydi, yani Mentor’un oğlu, atlar açısından zengin savaşçı Imbrius. Achaeans gelene kadar Pedaeum’da yaşadı ve Priamos’un piç kızı Medesicaste ile evlendi; ama Danaan donanmasının gelişinde Ilius’a geri dönmüştü ve Truvalılar arasında Priam’ın yakınında oturan ve ona kendi oğullarıyla aynı şekilde onur veren büyük bir adamdı. Telamon’un oğlu şimdi bir mızrakla kulağının altına vurdu, sonra tekrar geri çekti ve Imbrius, yüksek bir dağ fenerinin tepesine devrildiğinde bir dişbudak gibi baş aşağı düştü ve narin yeşil yaprakları devrildi. yere. Böylece, etrafını sertçe çınlayan bronz zırhı ile düştü ve Teucer, onun zırhını soymak niyetiyle ileri atıldı; ama o bunu yaparken, Hector bir mızrakla ona nişan aldı. Teucer, mızrağın geldiğini gördü ve yana saptı, savaşa girerken Actor oğlu Cteatus’un oğlu Amphimachus’un göğsüne çarptı ve ağır bir şekilde yere düşerken zırhı çevresini sarsarak çınladı. Hector, Amphimachus’un miğferini şakaklarından çıkarmak için ileri atıldı ve bir anda Ajax ona bir mızrak fırlattı, ama onu yaralamadı, çünkü o, korkunç zırhının her yerindeydi; yine de mızrak kalkanının patronuna öyle bir vurdu ki onu iki cesetten geri püskürttü ve daha sonra Achaean’lar oradan uzaklaştı. Atinalıların komutanları Stichius ve Menestheus, Amphimachus’u Achaeanların ordusuna taşırken, iki cesur ve aceleci Ajaxes, Imbrius tarafından benzerlerini yaptı. İki aslanın, dişlerinde keçi olan tazılardan bir keçiyi alıp çenelerinde yerden yüksekte, kalın çalılıkların arasından taşıması gibi, Ajax’lar da Imbrius’un cesedini böyle kaldırdı ve zırhını sıyırdı. Sonra Oileus’un oğlu, Amphimakhos’un ölümünün intikamını almak için başını boyundan ayırdı ve onu bir topmuş gibi kalabalığın üzerinde döndürerek Hector’un ayaklarına toza düşene kadar gönderdi.
feuertrunk3nAmk n*wi
İlyada’nın 24. Kitap 13’ü, 2. Kısım 1
Paylaş