“Sert adam” Yujiro Ishihara, “Güçlü adam” Akira Kobayashi ve “Tony” Keiichiro Akagi. Ben zaten heyecanlıyım. Buna “Kid” den Koji Wada da eklendi ve kendisine “Nikkatsu Diamond Line” adını verdi. 1960’larda Nikkatsu, bu dört başrol çalışmasını döndürerek büyük bir başarı yakaladı.
Harekete geçme ve devletsiz bir dünya için bir coşku dönemi vardı. Artık Amazon Prime ile TV’de o zamana ait pek çok eseri izlemek eğlenceli. Ekrandaki her mekanın manzarası (Tokyo dahil) çok huzurlu ve nostaljik.
O döneme dönersek, 1950 Yeni Yıl kartpostalı ve yılbaşı kartının özel ödülünün dikiş makinesi olduğu söylenir. Dikiş makinesinin fiyatı yaklaşık 18.000 yen, bu da ofis çalışanları için 3.000 ila 4.000 yen başlangıç maaşına kıyasla lüks bir ürün gibi görünüyor. O zamanlar birincilik ödülü saf yün giysilerdi ve ikincilik ödülü okul çocuk eldivenleriydi.
1949’da yenilgi kargaşası sürerken, bu sistemi düşünenin Kyoto’da yaşayan bir sivil olduğu söylendi. Ailem, akrabalarım ve tanıdıklarımın çoğu nerede olduklarını bilmiyordu. Savaş öncesi Yeni Yıl kartı yeniden canlandırılırsa, hem gönderen hem de alan kişi nerede olduğunu anlayabilecektir.
Ayrıca, bir Yeni Yıl hediyesi eklerseniz, birçok kişi onu kullanır ve bir bağış eklerseniz, sosyal refah için faydalı olacaktır. Bunu akılda tutarak, fikri eski Posta ve Telekomünikasyon Bakanlığı’na getirdi.
Görünüşe göre en yüksek ödülün geçişi sosyal durumu da yansıtıyor. 1956’da bir elektrikli çamaşır makinesi ve 1974’te radyolu bir kaset kaydedici. Ve 1984’te bir mikrodalga fırın da ortaya çıktı.
Belki de şeylerle dolu bir çağdır, sabit bir miktar ödeyen ve belirli bir süre hizmet alan abonelikler, internette sınırsız müzik dinleme, film ve dramaların sınırsız izlenmesi gibi ana akım haline geliyor. Gerçek ürün yerine kullanım hakkı satın alma yöntemidir.
Bu arada, yazar Hitomi Yamaguchi büyük bir sol parti ve en sevdiği mağazayı bir okula benzettiği anlaşılıyor. İşçilerin sadece zevkini değil işini de öğrenmeye çalıştım. Çok şey öğrendi ve bunu değerli taşlar için bir ipucu olarak kullandı.
Bay Yamaguchi’ye göre <çalışanların cana yakın olduğu restoranda yemek kesinlikle lezzetli>. Ve özellikle sevmediğim şeyleri satan mağazalarda bile, insanlar beğenirse sonuna kadar gittim. Bazı insanlar mağaza sahibinin kişiliğinden hoşlanırken, diğerleri mağazanın atmosferine çekilir.
Bu olursa, haftada bir, üç günde bir, iki günde bir ve eğer fark ederseniz, her gün olacaktır. Görünüşe göre bu tür birçok kalıp var.
Günümüzde özellikle hizmetlerin artması çalışma saatlerini artırmakta ve meşgul kişilerin daha detaylı hizmetler sunmaları gerekmektedir. Ardından çalışma saatleri giderek artacaktır.
Elverişli bir toplumun perde arkasında, 24 saat açık marketler ve aile restoranları ve ürünlerin aynı gün teslimatı, iş ortaklarının da dahil olduğu böyle bir döngüde kök salmış olabilir.
Japon tarzı hizmetlerin konforu denizaşırı ülkelerde de yankılanıyor ve Japonya, bir ABD danışmanlık firması tarafından derlenen “Dünyada iyi bir üne sahip ülkeler” 2019 baskısında 11. sırada yer aldı.
1. ila 10. sıralar, esas olarak iyi gelişmiş refah politikalarına sahip Avrupalılardır ve hiçbir ülke Japonya’dan daha büyük bir ekonomiye sahip değildir.
“Zengin bir ülke” olan Japonya da hizmet sunmada çok ileri gitti ve ödenen maliyetler az değil. Kesinlikle, gece yarısı aile restoranında aile olmaması garip. Son zamanlarda servisi gözden geçirme hareketi biraz kucaklaşıyor gibi görünüyor.