Romancı Thomas Pynchon, kişisel bilgisayar çağının şafağında, 1984'teki bir denemesinde, her şeyin yolunda olup olmadığını merak ediyordu. Luddite olmak, yani teknolojik ilerlemeye karşı çıkan biri olmak. Bugün daha iyi bir soru, bunun mümkün olup olmadığıdır. Teknoloji her yerde ve bir İnternet mizah sitesindeki son manşet, direnmenin ne kadar zor olduğunu mükemmel bir şekilde yansıtıyor: Luddite, teknolojiyi daha hızlı yok etmek için makineyi icat etti.
İlgili İçerik
Tüm iyi hicivler gibi, sahte başlık da gerçeğe tehlikeli bir şekilde yaklaşıyor. Modern Ludditler gerçekten de - bilgisayar virüsleri, siber solucanlar ve diğer kötü amaçlı yazılımlar biçiminde - kendilerini rahatsız eden teknolojileri bozmak için makineler icat ediyorlar. (Şüpheli sabotajın son hedefleri arasında Londra Menkul Kıymetler Borsası ve İran'daki bir nükleer santral yer alıyor.) Şebekeden bağımsız aşırılık yanlıları bile teknolojiyi karşı konulmaz buluyor. Unabomber, Ted Kaczynski, endüstriyel-teknolojik sistem dediği şeye, giderek daha karmaşık posta bombalarıyla saldırdı. Aynı şekilde, mağarada yaşayan terörist bazen Usame bin Luddite gökdelenleri yıkmak için havacılık teknolojisini kaçırdığı için alay etti.
Geri kalanımız için, teknolojiye karşı huzursuz protestolarımız neredeyse kaçınılmaz olarak teknolojik bir biçim alıyor. Şiddet içeren bilgisayar oyunlarının çocuklarımızı çarpıtıp çarpıtmadığı konusunda endişeleniyoruz, sonra onları tweet, metin veya Facebook gönderisiyle kınadık. Yerel çiftçi pazarında alışveriş yaparak hayatımızı basitleştirmeye çalışıyoruz ve ardından organik rokamızı bir Prius'ta eve götürüyoruz. Üniversite öğrencileri, teknolojinin hayatlarına nasıl hükmettiğini tartışmak için kulaklıklarını çıkarıyor. Ancak bir ders sona erdiğinde, Chicago Loyola Üniversitesi profesörü Steven E. Jones, cep telefonlarının hepsinin canlandığını, yüzlerinin önünde parlayan ekranların ve dev denizanası siborg okulları gibi çimenler arasında göç ettiklerini belirtiyor.
O sırada telefonunu da açar.
200 yıl önce bu ay başlayan bir İngiliz endüstriyel protestosundan gelen Luddite kelimesi, günlük dilimizde sadece teknoloji konusunda değil, aynı zamanda orijinal Luddite'ların kim olduğu ve ne olduğu konusunda da kafamızın karıştığını düşündüren şekillerde ortaya çıkıyor. modern olan aslında demektir.
Örneğin blog yazarı Amanda Cobra, henüz demlenmiş içeceklerde ustalaşmadığı için Luddite içmekten endişe ediyor. (Üzgünüm, Amanda, gerçek Ludditler, vanilya fasulyelerini votka ile demlemek konusunda hiçbir şey bilmiyorlardı. Kahverengi olan güzel bir bira içtiler ve hakkında şarkı söylediler.) Ve Twitter'da Wolfwhistle Amy, verilen topuk yükseklikleriyle baş edemediği için onun bir Luddite olduğunu düşünüyor. inç yerine santimetre olarak. (Hmm. Orijinal Luddite'lerin bazıları karşı cinsten giyiniyordu -bunun hakkında daha sonraları- bu yüzden belki empati kurarlardı.) İnsanlar şimdi bu kelimeyi sadece beceriksiz veya teknoloji konusunda unutkan birini tanımlamak için bile kullanıyorlar. (Evinin önünde kilitli bir İngiliz kadın kocasına tweet atıyor: Seni aptal Luddite, aç şu lanet telefonunu, içeri giremiyorum!)
Luddite kelimesi aynı anda hem bir beceriksizlik beyanı hem de bir onur nişanıdır. Yani cep telefonunuza veya eşinize Luddite küfürleri savurabilirsiniz, ancak aynı zamanda Luddite adlı bir şarabı da (kendi Web sitesi: www.luddite.co.za) yudumlayabilirsiniz. Super Luddite adında elektrikli ve 7.400$'a mal olan bir gitar satın alabilirsiniz. Bu arada, Twitter'da SupermanHotMale Tim anlaşılır bir şekilde şaşkın; ninadaktiloya homurdanıyor, Luddite nedir?
Neredeyse kesinlikle düşündüğün gibi değil, Tim.
Modern itibarlarına rağmen, orijinal Ludditler ne teknolojiye karşıydılar ne de onu kullanmakta beceriksizdiler. Birçoğu tekstil endüstrisinde yüksek vasıflı makine operatörleriydi. Saldırdıkları teknoloji de özellikle yeni değildi. Ayrıca, bir endüstriyel protesto biçimi olarak makineleri parçalama fikri onlarla başlamadı ya da bitmedi. Gerçekte, kalıcı itibarlarının sırrı, ne yaptıklarından çok, hangi isimle yaptıklarına bağlıdır. Markalaşma konusunda iyi olduklarını söyleyebilirsiniz.
Luddite rahatsızlıkları, en azından yüzeysel olarak bizimkine benzer koşullarda başladı. 19. yüzyılın başında İngiliz çalışan aileleri ekonomik çalkantılara ve yaygın işsizliğe katlanıyorlardı. Yorkshire tarihçisi Frank Peel, Napolyon'un Fransa'sına karşı görünüşte sonu gelmeyen bir savaşın, o zamana kadar yabancı olduğu evlere çetin bir yoksulluk getirdiğini yazdı. Yiyecek kıttı ve hızla daha pahalı hale geliyordu. Daha sonra, 11 Mart 1811'de, bir tekstil üretim merkezi olan Nottingham'da, İngiliz birlikleri, daha fazla iş ve daha iyi ücret talep eden bir protestocu kalabalığını dağıttı.
O gece, öfkeli işçiler yakındaki bir köyde tekstil makinelerini parçaladı. Benzer saldırılar ilk başta gece, sonra düzensiz ve sonra dalgalar halinde meydana geldi ve sonunda güneyde Loughborough'dan kuzeyde Wakefield'e kadar kuzey İngiltere'nin 70 millik bir alanına yayıldı. Ulusal bir hareketten korkan hükümet, kısa sürede fabrikaları savunmak için binlerce askeri görevlendirdi. Parlamento, makine kırmayı ölüm cezasına çarptırmak için bir önlem çıkardı.
Ancak Ludditler, yetkililerin inandığı kadar organize veya tehlikeli değildi. Bazı fabrikaları ateşe verdiler, ancak esas olarak kendilerini kırma makineleriyle sınırladılar. Gerçekte, karşılaştıklarından daha az şiddet uyguladılar. En kanlı olaylardan birinde, Nisan 1812'de, yaklaşık 2.000 protestocu Manchester yakınlarındaki bir değirmeni bastı. Sahibi, adamlarına kalabalığa ateş açmalarını emretti, en az 3 kişi öldü ve 18 kişi yaralandı. Ertesi gün askerler en az 5 kişiyi daha öldürdü.
O ayın başlarında, yaklaşık 150 protestocudan oluşan bir kalabalık, Yorkshire'daki bir değirmenin savunucularıyla karşılıklı ateş açmıştı ve iki Luddite öldü. Kısa süre sonra, Ludditler orada, protestoların ortasında, pantolonlarına Luddite kanıyla çıkacağıyla övünen bir fabrika sahibini öldürerek misilleme yaptılar. Cinayet için üç Luddite asıldı; diğer mahkemeler, genellikle siyasi baskı altında, 1816'daki bu tür son kargaşadan önce çok daha fazlasını darağacına veya Avustralya'da sürgüne gönderdi.
Luddites'in yaygın olarak saldırdığı bir teknoloji, ilk olarak 200 yıldan daha uzun bir süre önce William Lee adında bir İngiliz tarafından geliştirilen bir örgü makinesi olan çorap çerçevesiydi. En başından beri, geleneksel el örgülerinin yerini alacağı endişesi, Kraliçe I. Elizabeth'in Lee'nin patentini reddetmesine yol açmıştı. Lee'nin icadı, kademeli iyileştirmelerle tekstil endüstrisinin büyümesine yardımcı oldu ve birçok yeni iş yarattı. Ancak iş anlaşmazlıkları, ara sıra şiddetli direniş salgınlarına neden oldu. 1760'lardan itibaren İngiltere'de ve 1789 devrimi sırasında Fransa'da makine kırma olayları yaşandı.
Sanayi Devrimi başladığında, işçiler doğal olarak giderek daha verimli makineler tarafından yer değiştirmekten endişe duyuyorlardı. Ancak 2004 koleksiyonunun editörü Kevin Binfield, Luddite'ların kendilerinin makinelerle arasının gayet iyi olduğunu söylüyor. Ludditelerin Yazıları . Saldırılarını, standart işgücü uygulamalarını aşmak için hileli ve aldatıcı olarak adlandırdıkları şekilde makineler kullanan üreticilere sınırladılar. Binfield, sadece yüksek kaliteli ürünler üreten makineler istediklerini ve bu makinelerin çıraklık eğitiminden geçmiş ve makul ücretler alan işçiler tarafından çalıştırılmasını istediklerini söylüyor. Tek endişeleri bunlardı.
Öyleyse, Ludditler endüstrinin teknolojik temellerine saldırmıyorlarsa, onları üreticiler için bu kadar korkutucu yapan neydi? Ve onları şimdi bile bu kadar unutulmaz kılan nedir? Her iki konuda da kredi büyük ölçüde bir hayalete gidiyor.
Kaptan, General ve hatta Kral Ludd olarak da bilinen Ned Ludd, ilk olarak Kasım 1811'de bir Nottingham protestosunun parçası olarak ortaya çıktı ve kısa süre sonra bir sanayi merkezinden diğerine geçti. Bu anlaşılması güç lider açıkça protestoculara ilham verdi. Ve gece talim yapan görünmeyen ordular üzerindeki bariz hakimiyeti, kanun ve düzen güçlerini de korkuttu. Hükümet ajanları onu bulmayı tüketen bir hedef haline getirdi. Bir vakada, bir milis, korkunç generali elinde bir çavuşun halbertine benzeyen bir mızrak ve hayalet gibi doğal olmayan bir beyaz olan bir yüzle gördüğünü bildirdi.
Aslında böyle bir insan yoktu. Ludd, 22 yıl önce Leicester şehrinde meydana geldiği iddia edilen bir olaydan uydurulmuş bir kurguydu. Hikayeye göre, Ludd veya Ludham adlı genç bir çırak, bir üst düzey onu çok gevşek ördüğü için uyardığında bir çorap çerçevesi üzerinde çalışıyordu. İğnelerini düzleştirmesi emredilen öfkeli çırak, bunun yerine bir çekici kaptı ve tüm mekanizmayı düzleştirdi. Hikaye sonunda protestocuların Ned Ludd'ı sembolik liderlerine dönüştürdüğü Nottingham'a ulaştı.
Ludditler, kısa süre sonra tanındıkça, protestoları konusunda son derece ciddiydiler. Ama aynı zamanda dalga geçiyorlardı, Oysa Şart'a göre başlayan... ve Ned Lud'un Ofisi, Sherwood Ormanı'nı bitiren kulağa haince mektuplar gönderiyordu. Nottinghamshire'ın kendi Robin Hood'unun kurnaz haydutluğunu çağırmak onların sosyal adalet anlayışına uyuyordu. Protestolarının alaycı, dünyayı alt üst eden karakteri, onları General Ludd'un eşleri olarak kadın kıyafetleri içinde yürümeye de yöneltti.
Teknolojiyi yok etmek için bir makine icat etmediler ama nasıl kullanılacağını biliyorlardı. Yorkshire'da, hem çekiçleri hem de yok etmeyi amaçladıkları makinelerin çoğunu üreten yerel bir demirciden sonra Büyük Enoch adını verdikleri devasa balyozlarla çerçevelere saldırdılar. Onları Hanok yaptı, dediler, Hanok onları kıracak.
Bu öfkeyi üslup ve hatta hava atarak ifade etme becerisi, davalarına bir kişilik kazandırdı. Luddizm kolektif hafızada kaldı çünkü hayattan daha büyük görünüyordu. Ve zamanlamaları doğruydu, İskoç denemeci Thomas Carlyle'ın daha sonra mekanik bir çağ olarak adlandırdığı çağın başlangıcında geliyordu.
Zamanın insanları, Sanayi Devrimi'nin sağladığı tüm şaşırtıcı yeni faydaların farkındaydılar, ancak aynı zamanda, Carlyle'ın 1829'da belirttiği gibi, teknolojinin düşünce ve duygu tarzlarında büyük bir değişikliğe neden olduğundan endişe duyuyorlardı. Erkekler ellerinde olduğu kadar kafalarında ve kalplerinde de mekanik olarak yetiştirilir. Zamanla, bu tür bir değişim hakkında endişe, insanları orijinal Luddite'leri teknoloji öncesi bir yaşam tarzının kahramanca savunucularına dönüştürmeye yöneltti. Tarihçi Edward Tenner, 19. yüzyıl üreticilerinin öfkesinin, yirminci yüzyılın sonlarındaki tüketicilerin tahrişine yol açtığını yazdı.
Loyola's Jones, 2006 tarihli kitabında, orijinal Luddite'ların güven verici derecede net hedeflerin olduğu bir çağda yaşadıklarını söylüyor; makineler hala bir balyozla yok edilebilir. Teknolojiye Karşı , onları romantikleştirmeyi kolaylaştırıyor. Buna karşılık, teknolojimiz bulut kadar belirsiz, dijital düşüncelerimizin giderek sonsuzluğa gittiği Web tabanlı araf. Bebeklerimizin annelerinin sütüyle emdiği kimyasal kirleticiler kadar sıvıdır ve gaz depolarımızdaki ve yemek tabaklarımızdaki genetiğiyle oynanmış ürünler kadar her yerde bulunur. Teknoloji her yerdedir, tüm düşüncelerimizi bilir ve teknoloji ütopyacısı Kevin Kelly'nin sözleriyle, Tanrı'nın bir yansıması olan ilahi bir fenomendir. Kime direneceğiz?
Orijinal Ludditler, bizim insan olduğumuz yanıtını verirdi. Efsaneyi aşmak ve protestolarını daha net görmek, teknolojiyle iyi bir şekilde yaşamanın mümkün olduğunu hatırlatıyor - ancak yalnızca hayatımızı nasıl şekillendirdiğini sürekli olarak sorgularsak. Arada sırada kabloyu kesmek, akıllı telefonu kapatmak ve yürüyüşe çıkmak gibi küçük şeylerle ilgili. Ancak, parayı veya rahatlığı diğer insani değerlerin üzerine koyan teknolojilere karşı durmak gibi büyük şeyler hakkında da olması gerekiyor. Carlyle'ın uyardığı gibi, kafamızda ve kalpte mekanik olmak istemiyorsak, zaman zaman General ve Eliza Ludd'un modern makinelerimizden hangisini kırmayı seçeceğini sormak yardımcı olabilir. Ve onları kırmak için kullanacaklardı.
Richard Conniff , sık sık katkıda bulunan Smithsonian , yazarı, en son, Tür Arayanlar .
Burada 1812'de bir tekstil fabrikasında çekiçle vurulurken gösterilen Ludditler, teknolojiyi parçalayan ilk protestocular değildi. Ve birçoğu makine kullanma konusunda yetenekliydi.(Tom Morgan / Mary Evans Resim Kitaplığı)
1812'de buraya çizilen Ludd, sayısız gerçek protestonun hayali lideriydi.(Granger Koleksiyonu, New York)
Burada 1994 yılındaki bir FBI taslağında gösterilen Unabomber Ted Kaczynski, saldırıları için 'endüstriyel-teknolojik sistemi' hedef aldığında son günlerin Luddizmini yansıtıyordu.(FBI/AP Görüntüleri)