We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Fatih William'ın İngiltere'yi işgali, ülkenin beş dakikalık herhangi bir tarihinde kaçınılmazdır, ancak az bilinen şey, Fransa Prensi Louis'in 150 yıl sonra selefiyle neredeyse eşleştiğidir.
Prens'in istilası, Londra da dahil olmak üzere ülkenin neredeyse yarısını ele geçirdi ve yalnızca Kral Vekili William Marshal'ın dehası, İngiltere krallığını, belirleyici Lincoln savaşında yüzyıllar boyunca korudu.
Garip bir şekilde, işgal aslında o İngiliz belgesiyle başladı – Magna Carta. Haziran 1215'e kadar, Kral John tarafından imzalandığında, hüküm süren hükümdar, babasının Fransa'daki tüm topraklarını çoktan kaybetmiş ve Baronları yabancılaştırmış, bu da onun gücünü sınırlayan bu belgeyi aşağılayıcı bir şekilde imzalamaya zorlanmasına yol açmıştı.
Kral John'un 1215'te Magna Carta'yı imzalamasını çevreleyen temaları ve olayları yansıtan kısa bir film.İzle şimdi
Savaşın başlangıcı
Ancak sadece aylar sonra, John'un Magna Carta'ya uymaması, güçlü Lordları arasında kargaşaya neden oldu ve Birinci Baronlar Savaşı olarak bilinen şey başladı.
1215'te soyluların isyanı, hüküm süren hükümdar için göründüğünden daha ciddiydi, çünkü günün feodal sistemi, gücünü korumak için bu adamlara güvendiği anlamına geliyordu.
Her biri, özünde, kendi gururlu soyları, özel orduları ve kendi alanları üzerinde neredeyse sınırsız yetkileri olan bir mini kraldı. Onlar olmadan, John savaşı etkili bir şekilde yürütemez veya ülkesi üzerinde herhangi bir kontrol sağlayamazdı ve durum hızla umutsuzdu.
Ancak İngiltere, Baronların John'u tahttan indirmeye çalışırken herhangi bir meşruiyete sahip olması için yeni bir krala ihtiyaç duyan bir ülkeydi ve bu nedenle askeri yetenekleri ona “Aslan” unvanını kazandıran Fransa Kralı'nın oğlu Louis'e döndüler. .
O yıllarda, Sakson İngiltere'nin Norman işgalciler tarafından fethedilmesinden sadece 150 sonra, Fransız kraliyet ailesini yönetmeye davet etmek, sonraki yüzyıllarda olduğu gibi aynı hain eylem olarak görülmeyecekti.
Hem İngiltere'nin hem de Fransa'nın yönetici soyluları Fransızca konuşuyordu, Fransızca adları vardı ve çoğu zaman aynı kan bağlarını paylaştılar, bu da iki ülkenin tarihin herhangi bir noktasında olacağından daha fazla birbirinin yerine geçebileceği anlamına geliyordu.
Louis başlangıçta bir İngiliz İç Savaşı'na katılma konusunda tereddütlüydü ve yalnızca bir müfreze şövalye gönderdi, ancak kısa süre sonra fikrini değiştirdi ve Mayıs 1216'da güçlü bir orduyla yola çıktı.
Artık sayıca çok fazla olan John'un, Londra'ya giden yolu Louis'in ordusuna açık bırakarak eski Sakson başkenti Winchester'a kaçmaktan başka seçeneği yoktu.
Louis, İskoçya Kralı da dahil olmak üzere birçok isyancı liderin saygılarını sunmak ve St Paul Katedrali'nde onu İngiltere Kralı ilan etmek için geldiği başkentte hızla yerleşti.
Gelgitin dönüşünü algılayan John'un kalan destekçilerinin çoğu, Haziran sonunda Winchester'ı alan ve Kralı kuzeye kaçmaya zorlayan Louis'e katıldı ve katıldı. Yaz sonunda, İngiltere'nin tüm güneydoğu yarısı Fransız işgali altındaydı.
Gelgitin dönüşü
Bununla birlikte, 1216'nın son aylarında meydana gelen iki olay, sadıklar için biraz umut uyandırdı. Birincisi Dover Kalesi'nin hayatta kalmasıydı. Louis'in babası, Fransa Kralı, kanal boyunca verilen mücadeleye soğukkanlı bir ilgi duyuyordu ve oğluna, en önemli limanı dışında tüm güneydoğuyu aldığı için onunla alay eden bir mektup yazdı.
Temmuz ayında Prens şatoya geldi, ancak iyi donatılmış ve kararlı garnizonu, önümüzdeki aylarda onu zorla almak için tüm çabalarına direnirken, eyalet yaveri Cassingham'lı William, Louis'in kuşatma güçlerini taciz etmek için bir isyancı okçu kuvveti topladı. .
Ekim ayına kadar, Prens vazgeçti ve Londra'ya döndü ve Dover hala John'a sadık kaldığı için, Fransız takviye kuvvetleri İngiliz kıyılarına inmekte çok daha zorlanacaktı. İkinci olay, o ayın ilerleyen saatlerinde, Kral John'un ölümü ve dokuz yaşındaki oğlu Henry'yi tek varis olarak bıraktı.
Henry'nin saltanatı
Baronlar, Henry'yi kontrol etmenin giderek daha dikbaşlı Louis'den çok daha kolay olacağını fark ettiler ve Fransızlara olan destekleri azalmaya başladı.
Yeni Kral'ın naibi, 70 yaşındaki müthiş şövalye William Marshal, daha sonra onu Gloucester'da taçlandırmak için acele etti ve kararsız Baronlara, hem kendisi hem de Henry'nin yaşı geldiğinde Magna Carta'ya bağlı kalacağına söz verdi. Bundan sonra, savaş, işgalci Fransızlara karşı çoğunlukla birleşik İngilizlerin daha basit bir meselesi haline geldi.
Londra'nın merkezindeki Tapınak Kilisesi, savaşçı keşişler olarak da eğitilmiş bir dini düzen olan Tapınak Şövalyeleri'nin fiziksel düzenlemesidir. Bu, anlatı açısından güçlü, savaşlar ve kana susamışlıkla dolup taşan bir tarihtir.İzle şimdi
Bu arada Louis boş durmadı ve 1217'nin ilk birkaç haftasını Fransa'da takviye toplamakla geçirdi, ancak yönetimine karşı - popüler Mareşal tarafından teşvik edilen - daha kararlı bir direniş, ordusunun gücünü azalttı. Öfkeli, ordusunun yarısını Dover'ı tekrar kuşatmak için aldı ve diğer yarısını stratejik olarak önemli kuzey şehri Lincoln'ü almaya gönderdi.
Lincoln'ün İkinci Savaşı
Merkezinde bir kale bulunan müstahkem bir kasaba olan Lincoln, kırılması zor bir cevizdi, ancak Perche Kontu Thomas tarafından komuta edilen Fransız kuvvetleri, inatla direnen kaleden tüm şehri hızla aldı.
Mareşal bu gelişmelerin farkındaydı ve kuzeydeki tüm İngiliz Baronlarını adamlarını getirip Newark'ta toplanmaya çağırdı ve burada 400 şövalye, 250 arbalet ve bilinmeyen sayıda düzenli piyade topladı.
Perche Kontu, en iyi hareket tarzının Lincoln Kalesi'ni almak ve sonra Louis onu desteklemek için gelene kadar beklemek olduğuna karar verdi ve bu nedenle savaş alanında Mareşal ile buluşamadı. Bu çok büyük bir hataydı, çünkü Mareşal'in ordusunun büyüklüğünü olduğundan fazla tahmin etmişti.
Savaş 20 Mayıs 1217'de meydana geldi. Thomas'ın kuvvetleri kaleye çılgınca saldırmaya devam ederken, Mareşal'in arbaletleri şehir kapısına ulaştılar ve kendilerini çatılara yerleştirerek ve kuşatma kuvvetlerine ateş açmadan önce kavurucu bir ateş voleybolu ile aldılar.
Düşman kalesi ile Mareşal'in hücum eden şövalyeleri ve piyadeleri arasında kalan Kont da dahil olmak üzere pek çok kişi katledildi. Thomas'a teslim olma teklif edilmişti ama onun yerine ölümüne savaşmayı seçmişti, bu cesur bir karardı ki bu, tecrübeli asker Mareşal'in saygısını kazanmış olmalıydı.
David Carpenter, İngiltere'nin en dikkat çekici hükümdarlarından birini incelemek için podcast'te Dan'e katıldı. 1216'da tahta geçtiğinde sadece dokuz yaşında olan David, Henry'nin nasıl barışçıl, uzlaşmacı ve derinden dindar olduğunu açıklıyor. Onun yönetimi, Magna Carta tarafından belirlenen sınırlar ve parlamentonun ortaya çıkışı ile sınırlandırıldı.Şimdi dinle
Kraliyet yanlıları, savaş bittiğinde yeni Kral III.
Hayatta kalan birkaç Fransız daha sonra güneye Londra'ya kaçtı, Mareşal'in muzaffer birlikleri, üstü kapalı bir şekilde "Lincoln Fuarı" olarak bilinen olayda, Louis'e görünürde sadakat için şehri yağmaladı. Kaçan Fransızların çoğu, yolda öfkeli köylüler tarafından pusuya düşürüldükleri ve katledildikleri için asla hedeflerine ulaşamadılar.
Louis'in yenilgisi
Ordusunun yarısı gitmiş ve Dover hala direniyorken, Louis'in konumu savunulamaz hale geldi. Dover ve Sandwich deniz savaşlarında iki takviye filosu daha batırıldıktan sonra, Londra'yı terk etmeye ve Lambeth Antlaşması'ndaki taht iddiasından vazgeçmeye zorlandı.
Bu arada Mareşal, İngiltere'nin beş farklı kralına paha biçilmez hizmet verdikten sonra 1219'da öldü ve Henry, 1260'lardaki bir başka Baron isyanından sağ çıkarak elli yıl daha hüküm sürecekti.
Önümüzdeki birkaç yüzyıl boyunca, Lincoln Savaşı'nın sonucu, İngiltere'nin yönetici seçkinlerinin karakterinin giderek daha fazla Sakson ve daha az Fransız olmasını sağlayacaktı; Kral Henry'nin oğluna ve varisi Edward'a, zaman kadar eski bir kraliyet İngiliz ismi olan Edward adını verdiği bir süreç.
William Marshal, Pembroke 2. Kontu
William Marshal, Pembroke 2. Kontu (Fransızca: Guillaume le Maréchal) (1190 - 6 Nisan 1231) bir ortaçağ İngiliz asilzadesiydi ve Magna Carta kefillerinden biriydi. Birinci Baronlar Savaşı sırasında savaştı ve İngiliz birliklerini bu savaşta yöneten babası William Marshal, Pembroke 1. Earl ile birlikte Lincoln Savaşı'nda (1217) hazır bulundu. Bir ortaçağ şövalyesinin ilk biyografisini yazılması için görevlendirdi. L'Histoire de Guillaume le Mareschal, babasının onuruna.
GİRİŞ
İngilizler, sanki bir turnuvadaymış gibi, neşeyle savaşmak için at sürdüler. Pentikost'tan sonraki ilk Cumartesi sabahı güneşi, paltolarına dikilmiş beyaz haçlarda parlıyordu, çünkü bu adamlar yeni buruşmuş ve harekete geçerlerse cennetten emin olan Haçlılardı. Önlerinde, Avrupa'nın en iyileri olan Fransız şövalyeleri ve mühendisleri de dahil olmak üzere, şehrin ötesindeki abluka ordusu için düşman kuşatma motorları tarafından çokça hırpalanmış Lincoln Kalesi'nin yayılan kütlesi uzanıyordu. Ama genellikle bir turnuvada bu kadar önde olan Fransızlar neredeydi? Belki de yaklaşan ordunun gücünü yanlış hesaplamışlardı, hepsine göre binden az, savaşan adamları takip eden vagonlardan uçan yedek kalkanlar ve sancaklar tarafından yanlış yönlendirilmişlerdi.
İzciler, kalenin sadık savunucuları ile konuşarak, antik şehir duvarlarını bir giriş yolu için araştırarak bir ileri bir geri at sürdüler. Yaylı okçular kalenin dış kapısına sızdılar, ancak bu şövalyeler için çok dar bir yoldu. Chester Kontu'nun öncüsü kuzey kapısına yönelirken, tahliye ordusunun ana gövdesi doğrudan batı duvarına doğru ilerledi. Savaşçı Winchester Piskoposu orada, kalenin yakınında, kuşatmacıların yakından izleyemediği, dikkatsizce duvarlarla örülmüş, savunmasız bir kapı bulmuştu. Önde gelen çavuşlar, ücret karşılığında hizmet veren profesyonel silahlı adamlar, eski Batı Kapısı'nın ahşaplarına yığılmış gevşek taşları çıkarmak için atlarından indiklerinde, onları görecek düşmanca gözler yoktu.
Saldırganlar o kadar ani bir şekilde içeri girdiler ki, liderlerinin hâlâ kaskını takması gerekti. Pembroke Kontu William Marshal, &lsquoMareşal&rsquo, yetmiş yaşındaydı, ancak diyarın ve onun çocuk kralı Henry III'ün koruyucusu seçilecek kadar güçlüydü. &lsquobeni bekleyin&rsquo diye seslendi, &lsquoben miğferimi alırken.&rsquo William&rsquos adamları yine de durmadı. Şehre doğru ilerlediler, kuşatanların baş mühendisini, makinesinin sapanına yeni bir taş yerleştirirken öldürdüler. Mareşal geride kalmamak için atını mahmuzladı, düşman saflarında üç mızrak derinliğinde bir yol açarak önünden geçti. İngilizler kaleyi geçerek, büyük bir Fransız ve isyancı İngiliz şövalye kitlesi bulmak için katedralin önündeki açık alana döndüler. Sonunculardan biri mızrağını Salisbury Kontu William Uzun Kılıç'ın üzerine kırdı, ama Mareşal ona öyle bir darbe indirdi ki, atından aşağı kaydı ve saklanmak için sessizce uzaklaştı. Arbaletçiler kale duvarlarında ve çatılarda belirdi, aşağıdaki düşman şövalyelerinin atlarını katledilmiş çok sayıda domuz gibi topladılar. Chester Kontu'nun adamları, başka bir kapıdan geçerek, ağırlıklarını savaşa verdiler. Atsız biniciler zincirlerle sürüklendi. Kılıçlar kılıçlara çarptığında ya da miğferlere göz atarken kıvılcımlar uçuştu.
Muhalif şövalyeler geri çekilirken, William komutanları Thomas, Count de la Perche'nin dizginlerini ele geçirdi, "kollarında yorucu ve kraliyet kanından alınmış, henüz otuz yaşına gelmemiş bir adam (Waverley Yıllıkları). Teslim olmaya çağırdı, büyük yeminler ederek bunu reddetti. Cesur bir şövalye olan Sir Reginald Croc, dayanılmaz bir şekilde kışkırtıldı, sabrını kaybetti ve kılıcını kontun miğfer göz deliklerinden geçirdi. Son bir spazmda Thomas, Mareşal'in başına üç çift elle darbe indirdi, miğferini ezdi ve yere yığıldı. Bu, senaryodan beklenmedik bir sapmaydı: önde gelen şövalyeler nadiren elden öldürülürdü William ve kont birinci dereceden kuzenlerdi ve herkes onun öldürüldüğünü görünce üzüldü.
Komutanlarının kaybı, dik yamaçtan Witham Nehri'ne doğru geri çekilen kuşatmacılar için ölümcül bir darbe oldu. Yarı yolda toplandılar, ancak Mareşal'in adamları şato ile katedral arasından çıkıp sağ kanatlarında Chester Kontu belirdiğinde yeniden dağıldılar. Dağınık ordu, High Street'ten güneye, Bargate'e kaçtı, tesadüfen başıboş bir inek tarafından engellendi. 300'den fazla Fransız ve asi şövalye yakalandı, ancak çatışmalarda sadece üç kişi öldü. Paniğe kapılmış iki yüz şövalye Londra'ya kaçtı ve her çalılıkta Mareşal gördü. Ortaçağ İngiliz tarihinin Hastings'ten sonraki en belirleyici savaşı, birçok turnuvadan daha az maliyetle insan hayatında kazanılmıştı.
William Marshal'ın 20 Mayıs 1217 Cumartesi günü Lincoln'deki helter-skelter zaferi, hayattan daha büyük figürlerle dolu bir çağın en dikkat çekici adamlarından birinin son zaferiydi: İngiltere Kralı II. Henry, eşi Aquitaine'li Eleanor ve oğulları : Henry &lsquoThe Young King&rsquo, Richard &lsquoCoeur de Lion&rsquo ve John &lsquoSoftsword&rsquo. Daha şüpheli karakterler arasında John&rsquos'un paralı asker lideri Bréauté'den, adını ilk adamını öldürmek için kullandığı iddia edilen tırpandan alan Fawkes ya da kendini görünmez kılma yeteneği onu kısa bir süre önce başının kesilmesinden kurtarmayan Fransız usta korsan ve büyücü Eustace the Monk vardı. amiral gemisinin bağırsakları.
William, 12. yüzyılın ortalarındaki sözde Anarşi döneminde, Wiltshire'lı bir toprak sahibinin beş parasız küçük oğlu olarak hayata başladı: yerel bir piskopos tarafından "cehennemin bir parçası ve tüm kötülüklerin kökü" olarak tanımlanan soyguncu bir baron. William, güçlü bir kolu hesaplı bir gözle ve soğukkanlı bir kafayla birleştirerek kendi yolunu çizmeliydi. Destansı bir şiirden yükselişini biliyoruz: l&rsquoHistoire de Guillaume le Maréchal, aşağıda adı geçen Tarih. Konusunun 1219'daki ölümünden kısa bir süre sonra bestelenen bu, orta çağa ait, kraliyet dışı bir meslekten olmayanı konu alan, hayatta kalan ilk yerel biyografidir. Profesyonel bir şair tarafından yazılmış veya hazine John adlı, muhtemelen Touraine'den, kaynakları, Mareşal'in ilk günlerine ait kendi hikayelerinin hatıraları, yakın takipçilerinin görgü tanığı ifadeleri ve uzun süredir kayıp belgelerdi. Bunlar birlikte Tarih gezgin bir şövalye ve feodal kodaman bir şövalyenin hayatının eşsiz bir kaydı.
Beş yaşındayken bir rehine olarak ölümden kıl payı kurtulan William, Normandiya'da orduya çıraklık yaptı ve servetini "dünyanın en iyi şövalyesi" olarak ün kazandığı uluslararası turnuva çevrelerinde kazandı. Fransız bir gözlemciden gelen bu övgü dikkat çekicidir: mızrak dövüşü Fransızların egemen olduğu bir spordu. İngiltere, şövalye yetiştirmek için fakir bir ülke olarak kabul edildi. William'ın kariyeri, kraliyet hizmetine girmesiyle başladı. Kraliçe Eleanor'u Poitevin döneklerine karşı savunurken yaralandı, fidye ödedi ve turnuva yöneticisi olarak görev yapan II. Henry'nin &lsquoGenç Kral&rsquo olarak bilinen varisine askeri öğretmen olarak atandı. Genç Kral'ın erken ölümünün ardından William, Kutsal Topraklara giderken Haçlı pelerinini giydi. Geleceğin I. Richard'ı 1189'da isyan ettiğinde, William "Eski Kral"ın acı sonuna kadar yanında olan birkaç kişiden biriydi.
Buna rağmen William, Richard'ın sarayında önemli bir figür haline geldi, Galler ve İrlanda'daki geniş mülklerin varisi ile evlenerek ve kralın Haçlı Seferi'nde yokluğunda kraliyet adaleti ve Fransa Kralı Philip Augustus ile bitmek bilmeyen savaşta askeri danışman olarak görev yaptı. . Richard'ın ölümü üzerine William, kardeşi John'un tahta çıkmasında öncü bir rol oynadı ve Pembroke Kontluğu ile ödüllendirildi. Onun itibarı ve kısıtlaması, Normandiya'nın kaybedilmesinin ardından ihanet suçlamalarından kurtulmasına yardımcı oldu. John'un düşmanlığına rağmen William, isteksiz kralı Magna Carta'da kutsal kabul edilen benzeri görülmemiş tavizleri vermeye getiren rahatsızlıklar boyunca sadık kaldı.
İngiltere'nin sadık baronlarını John'un ölümü üzerine naiplik görevini ona emanet etmeye ikna eden şey, William'ın sadakati, ayrıca cesareti ve uzun ömürlülüğüydü. Sıradan bir acil durum değildi. John, baronlarını isyanın ötesine, tacı Philip Augustus'un en büyük oğlu Louis Dauphin'e sunma noktasına kadar sürmüştü. 1217 baharında, Fransız ve isyancı birlikler Londra, Windsor ve Winchester dahil olmak üzere güneydoğu İngiltere'nin çoğunu ele geçirdi. Dover ve Lincoln kuşatıldı. Kriz, Norman Conquest ve İspanyol Armadası arasında İngiltere'nin bağımsızlığına yönelik en büyük tehdidi temsil ediyordu. Louis başarılı olsaydı, Languedoc'un 1213'teki Muret savaşından sonra yaptığı gibi, İngiltere bir Fransız eyaleti olabilirdi. Bununla birlikte, anını değerlendiren William, Dauphin'in kuzey ordusunu Lincoln'de bozguna uğrattı ve modern trafik için çok dik sokaklarda mızrak dövüşü yaptı. Panik içinde olan Louis, Dover'dan çekildi ve Fransa'dan takviye çağırdı. İki ay sonra bunlar denizde ele geçirildi ve yok edildi ve Louis geri çekilmeye zorlandı. Yabancı işgalciler bir daha asla İngiliz topraklarına bu kadar derin giremeyeceklerdi.
William'ın zaferi, askeri bir başarıdan daha fazlasıydı. John'un ölümünden sonraki bir ay içinde Magna Carta'yı zaten yeniden yayınlayarak isyancıların siyasi platformunu baltaladı. Lincoln'den sonra tekrar doğruladı ve kralın keyfi gücünü kalıcı olarak hukukun üstünlüğüne tabi tuttu. Magna Carta olmasaydı, parlamenter hükümet ve İngiliz ortak hukuku onlar kadar gelişemezdi. On sekizinci yüzyılın Amerikan ve Fransız devrimcileri, onlara ilham verecek hiçbir anayasal örneğe sahip olamazlardı. Gettysburg Adresi veya Avrupa İnsan Hakları Bildirgesi olmayabilirdi. Savaş sırasında, İngiltere'nin hükümdarları 1066'dan beri olduğu gibi Fransızca konuşuyorlardı. Lincoln'deki bir Fransız zaferi, kendine özgü bir İngiliz kültürel kimliğinin ortaya çıkmasını bir yüzyıl daha geciktirebilirdi. Anglofon bir soyluluğun himayesi olmasaydı, muhtemelen Chaucer ve dolayısıyla Shakespeare olmazdı.
William'ın Lincoln'deki görevi, onu uluslararası bir spor şampiyonu ya da başka bir çıkar peşinde koşan kodaman konumundan ülkesinin kurtarıcısı konumuna yükseltir. Erken kariyeri onu kendi zamanında bir süper yıldız yaptıysa, İngiltere ve dünya için uzun vadeli önemi ile dramatik sonucu onu bugün ulusal bir kahraman yapmalıdır. Ancak William'ın zaferleri ahlaki açıdan ikirciklidir. Oliver Cromwell'inkiler gibi, İngilizler arasındaki bir iç savaş sırasında meydana geldiler ve İngiliz tarihinin geleneksel anlatılarını görkemli bir gösteri olarak yıktılar. Henry III, resimleri mızrak dövüşüne tercih eden barışçıl bir kraldı. Tahtını koruyan turnuva şampiyonuna içerlemeye ve küçük düşürmeye geldi. Mareşal klanı gözden düştü ve erkek varisleri olmadığı için tarihi unutuldu.
Lincoln, uzun süreli sonuçları olan bir ortaçağ savaşının nadir bir örneğidir. Orta Çağ'daki savaşların çoğu baskınlar ve kuşatmalarla kazanıldı. Kariyerinin tek büyük savaşında, William, Dauphin'in kuvvetleri bölünürken düşmanın gözden kaçırdığı eski bir kapıdan şehre erişim kazanarak Lincoln'e saldırarak hareketlilik, konsantrasyon ve sürpriz gibi askeri ilkelerin dikkate değer bir kavrayışını gösterdi. İçeri girdikten sonra, çatılarda arbaletçilerin füze eylemini, aşağıdaki sokaklarda şok eylemini başarıyla birleştirdi. Lincoln, İngiliz askerlerinin yüksek Orta Çağ'da nasıl savaştığının, bu kadar çok dikkat çeken Yüz Yıl Savaşı'nın nihai olarak anlamsız zaferlerinden daha fazla göstergesidir.
Mareşalin mevcut çalışmaları, yaşamının askeri yönlerine yeterince dikkat etmemektedir. Sidney Ressam William Marshal: Şövalye Errant, Baron ve İngiltere Regent Mareşal'in kariyerinin romantikleştirilmiş bir görünümünü sunar: şövalyeliği hesapçı ve bazen acımasızdı. Georges Duby Guillaume le Marechal ya da meilleure chevalier du monde (olarak tercüme edildi Şövalyelik Çiçeği) Mareşal'e kaslı bir budala gibi davranır. David Crouch Mareşal William: Şövalyelik, Savaş ve Şövalyelik William'ın kariyerinin siyasi ve idari yönlerine odaklanır, savaşları ve kampanyaları tesadüfi olarak ele alır.
Bunların hiçbiri TarihWilliam'ın kariyerini zamanının askeri bağlamına oturtmak için gerçek ve düzmece dövüşlerin kapsamlı detaylarını ya da 1190'ların ve 1200'lerin bitmez tükenmez İngiliz-Fransız savaşlarına katkısını değerlendirmek için Mareşal aile anlatısının ötesine bakıyor. "En iyi şövalyenin&rsquo'nun o sinsi hükümdarlar John ve Philip Augustus ile ilişkileri nasıldı? Gezgin şövalyenin bireyciliği ile kraliyet danışmanından talep edilen sağduyu arasındaki çelişkiyi nasıl çözdü? Baron sınıfı, genellikle kalın kafalı gericilerden oluşuyor olarak tasvir edilmiştir. NS Tarih&rsquos şanslı hayatta kalma, bu karikatüre meydan okumak için eşsiz bir fırsat sunuyor. Daha önce sadece Orta Fransızca'da ya da on dokuzuncu yüzyıl préeacutecis'inde mevcuttu, son zamanlarda her bilimsel tesisle birlikte modern İngilizce ayette ortaya çıktı. Lincoln'ün 800. yıldönümü yaklaşırken, İngiltere'nin unutulmuş şampiyonunun itibarını yeniden gözden geçirmenin zamanı geldi gibi görünüyor.
800. Yıl Etkinlikleri - 2019
William'ın yıldönümünü kutlayan birkaç olay var:
Cumartesi 11 Mayıs 2019 Abbey Gateway'de Pop-up William Marshal Sergisi, Reading
Friends of Caversham Court Gardens'a katılın ve yakın zamanda restore edilmiş ortaçağ Abbey Gateway'in içine bir göz atın. Bu Mayıs, William Marshal'ın Caversham'daki ölümünün 800. yıldönümü. Çocuk kral Henry III'ün naibi olarak bir Fransız işgal kuvvetini yenen ve Magna Carta'nın hayatta kalmasını sağlayan 'En Büyük Şövalye' hakkında daha fazla bilgi edinin. Ağ Geçidine basamaksız erişim olmadığını ve düzensiz basamaklar ve zeminler olduğunu lütfen unutmayın.
Ücretsiz, giriş yapın (oturum başına maksimum 30 yer, kısa bir bekleme olabilir)
11 Mayıs 2019 Cumartesi Öğleden Sonra Konuşması: William Marshal, Okuma Müzesi
Mayıs, William Marshall'ın Caversham'daki ölümünün 800. yıl dönümü. Cesedi, Londra'daki Temple Kilisesi'ne gömülmek üzere nakledilene kadar Reading Manastırı'nda kaldı. Reading Üniversitesi'nden Dr Elizabeth Matthew ile bu büyüleyici konuşmada hayatı hakkında daha fazlasını keşfedin.
11 Haziran Salı Akşam Konuşması: William Marshal'ın hayatı, Thameside Okulu, Harley Rd
The Greatest Knight'ın yazarı Londra Queen Mary Üniversitesi'nden Tom Asbridge'den resimli bir konuşma için Caversham ve Bölge Sakinleri Derneği'ne katılın.
Lincoln Fuarı Savaşı
NİYE
Kral John'un güçlü baronlarıyla olan çatışması, Lincoln Fair Savaşı olarak bilinen çatışmanın kökenindeydi. Kral, baronları tarafından 1215'te Runnymede'de Magna Carta'yı imzalamaya zorlandı. Fransa'nın Dauphin'i Louis, baronların davasına yardım etmek için birlikler gönderdi.
Fransız birlikleri kaleyi kuşattı, ancak o zamanki polis memuru Nichola de la Haye tarafından satın alındı. Kral John Ekim 1216'da öldü ve Fransız birlikleri Lincoln'e döndü, şehri asi baronlar adına aldı ve kaleyi kuşattı.
SAVAŞ
Çocuk kral Henry III adına hareket eden Pembroke Kontu William Marshall, 19 Mayıs sabahı gelen bir orduyla Lincoln'e ilerledi. Fransızlar birliklerini böldü, bazıları kaleye saldırıya devam etmek ve bazıları da ilerleyen kralcı orduyla yüzleşmek için. Marshall'ın ordusu iki cephede ilerledi, biri Newport Kemeri yoluyla şehre doğru ilerliyor, diğeri batı kapısı yoluyla kaleye girişi zorluyor.
Bu son kuvvet daha sonra kale duvarlarına tatar yayı yerleştirdi ve kuşatma altındaki Fransızlara bir ateş yağmuru yağdırdı ve Fransız şövalyelerinin birçok atını öldürdü. Fransız komutan Perche Kontu yakın dövüşte öldürüldü ve Fransız birlikleri uçuşa geçti. Kefaletten geçerek High Street'ten aşağı ve şehir surlarının dışındaki Wigtown'a geri çekildiler.
Çağdaş tarihçi Wendover'lı Roger'a göre, baronların ordusundan 300'den fazla şövalye yakalandı, ancak Perche, Reginald Crocus, kralın partisinin bir şövalyesi ve isyancılar için savaşan bilinmeyen bir asker sadece üç ölüm vardı.
SONUÇLAR
Muzaffer kraliyet ordusu, şehrin sakinlerine çok az merhamet gösterdi. Lincoln arandı ve sakinlerinin çoğu vahşice öldürüldü. Katedral bile yağmalandı. Muzaffer kraliyet birlikleri kısa çatışmayı 'Lincoln Fair' olarak adlandırdı. Lincoln Fair Savaşı muhtemelen kraliyet fraksiyonunun baronlar üzerindeki zaferini pekiştirdi, ancak belki de baronun Kral John'u Magna Carta'yı imzalamaya zorlamadaki başarısı daha kalıcı bir başarı olarak kabul edilebilirdi!
Not: Bu ikinci Lincoln Muharebesi'ni, 1141'de gerçekleşen 'Lincoln Zırvası' olarak da bilinen Birinci Lincoln Muharebesi ile karıştırmayın.
Lincoln Savaşı 1217
Melvyn Bragg ve konuklar, 20 Mayıs 1217'de Lincoln'de William Marshal liderliğindeki çocuk kral Henry III'ün güçleri ile Fransa'nın Louis destekçileri arasındaki savaşı tartışıyorlar.
Melvyn Bragg ve konuklar, 20 Mayıs 1217'de iki ordunun İngiliz tacını korumak veya kazanmak için savaştığı Lincoln Savaşı'nı tartışıyorlar. Bu, Angevin ve Capetian hanedanları arasında, Capetian'ın Fransa'daki Angevinler üzerindeki başarılarını takip eden bir mücadeleydi. Yeni erkek kral Henry III'ün güçleri, isyancı Baronlar tarafından desteklenen davacı Fransa'nın Louis'sine saldırdı. Henry'nin naibi William Marshal, o gün Lincoln'e karşı hücumu yönettiğinde neredeyse yetmiş yaşındaydı ve zaferi, İngiltere'nin en büyük şövalyesi olarak ününü doğruladı. Louis takviye için Fransa'ya gönderildi, ancak Ağustos'ta bunlar da denizde Sandwich Savaşı'nda yenildi. Barış anlaşmasının bir parçası olarak Henry, Kral John'un 1215'te verdiği ancak kısa süre sonra geri çektiği Magna Carta'yı yeniden yayınladı ve Louis eve gitti ve İngiltere'nin Anglo-Fransız yöneticilerini planladığından daha fazla Anglo ve daha az Fransız bıraktı.
Yukarıdaki resim, Chronica Majora'sından (MS 16, f. 55v) Matthew Paris'e (c1200-1259) aittir ve Cambridge Corpus Christi College Master ve Fellows of Master ve Fellows of Corpus Christi College'ın nazik izniyle sunulmuştur.
Louise Wilkinson
Canterbury Christ Church Üniversitesi'nde Ortaçağ Tarihi Profesörü
Stephen Kilisesi
Doğu Anglia Üniversitesi'nde Ortaçağ Tarihi Profesörü
Thomas Asbridge
Londra Üniversitesi, Queen Mary'de Ortaçağ Tarihi Okuyucusu
Kralların Mahkemelerinde Mareşal
Daha yüksek Soyluların evlerini ve kalelerini koruyan ve kiralık bir kılıç olarak hareket edecek ve onların kişisel koruması olarak çalışacaktı. Bu dönemde William Marshal şans eseri damgasını vurdu. O ve başka bir şövalye, zengin bir kadını kalelerinden birinden diğerine götürmekle suçlandı. Yolda saldırıya uğradılar ve arkadaşı öldürüldü, William tahmini 60 silahlı adama karşı savaştı ve soylu kadına kalesine kaçması için yeterli zaman kazandırdı.
Yaralandı ve yakalandı, ancak asil kadın, Kral II. Henry'nin karısı Aquitaine'li Eleanor'dan başkası değildi ve sonsuza dek İngiltere, Fransa ve İrlanda krallarına sadakatle hizmet etmek için kaderini mühürledi. William'ın fidyesini ödedi ve William, Avrupa'daki en güçlü Kraliyet Mahkemesinin bir parçası oldu. Tarihte ayrıca Marshal ve Eleanor'un bir aşk ilişkisi olduğu söylentileri var. Mareşal yakışıklı, uzun boylu ve çarpıcı bir figürdü, orta çağda bir erkeğin ortalama yüksekliği yaklaşık 5'7” iken, 6 fitin üzerinde duran Marshall, savaş alanında göz korkutucu bir görüntü olmalıydı.
Aquitaine'li Eleanor, William Marshal'ı, ikinci oğlunun Ortaçağ Turnuvaları dünyasında eğitmeni olarak tuttu, William onun yanında uzun yıllar hizmet etti. Küçük Henry, Aquitaine'li Eleanor ve Kral II. Henry'nin 2. oğluydu, babasının yaşamı boyunca taç giydi ve Kral Genç Henry olarak biliniyordu, ancak krallığı olmayan bir kraldı.
Babası tarafından hiçbir zaman anlamlı bir yetki verilmedi ve bu, aralarında bir sürtüşmeye neden oldu. Ortaçağ turnuvalarına takıntılıydı ve Mareşal tarafından yönlendirildi, babası ve erkek kardeşi ile savaştı ve Kral II. Henry ile hiç barışmadan öldü. Haçlıların yeminini etmişti ve ölüm döşeğindeyken hırkasını William Marshall'a verdi, Tapınak Şövalyeleri'nin Haçlı Haçını elinde tuttuğu düşünülüyor. Sadık Mareşal'den bu mantoyu Kudüs'teki Kutsal Kabir'e yeniden göndermesini istedi ve Mareşal'in son isteğini yerine getirdiği tahmin ediliyor.
William Mareşal
Mareşal ailesine atıfta bulunmadan Orta Çağ hakkında roman yazamazsınız. Ailenin 12. ve 13. yüzyılın başlarında İngiltere'nin göklerinde muhteşem havai fişekler gibi patladığını ve hızla gittiğini söyleyen bir yorum okudum. Çok uygun bir tarif. Ailenin en ünlü evladı büyük William Marshal'dır ve hikayesi destansı bir filmin senaryosu gibi okunur.
William, kraliyet kuzenleri Stephen ve Matilda arasındaki iç savaşın belirsizleştirdiği bir dünyada büyüdü. Bununla birlikte, babasının Kennet Vadisi'ndeki toprakları üzerinde güçlü bir kontrolü vardı ve kreşteki o biçimlendirici yıllar boyunca, William, kardeşlerle çevrili ve ebeveynleri yakın olan istikrarlı bir aile hayatına sahip olacaktı. John Marshal devamsız bir baba değildi.
Büyük değişiklik, William beş ya da altı yaşındayken oldu. John Marshal, kalesini Newbury'de güçlendirmişti. Modern şehrin eteklerinde Speen'de olduğuna dair güçlü bir kişisel şüphem olsa da, şimdi kimse bu kalenin nerede olduğunu bilmiyor. Bu kale, tam olarak nerede olursa olsun, Kral Stephen'ın yolundaydı. Ordusu duvarların önünde toplandı ve kuşattı. Bununla birlikte, savunmacılar yiğitçe savaştı ve belli ki kırılması zor bir somun olacaktı - sonunda çatlasa da. Bir ateşkes düzenlendi ve John Marshal, leydisi İmparatoriçe Matilda'dan teslim olmak için izin isteyip istemediğini sordu, çünkü bu yapılacak onurlu bir şeydi (izin almak). Stephen kabul etti, ancak John'a güvenmedi ve evinin bir oğlu da dahil olmak üzere ondan rehineler alacağını söyledi. William'ı aldı - ki bu ilginç. Kendi fikrim, daha büyük çocuklardan birini almadı çünkü onlar Salisbury'li Patrick Earl'ün kanından değil, Stephen'ın zihnine göre daha küçük yavrulardı.
John rehineleri teslim eder etmez, teslim olmaya niyeti olmadığı için kaleyi kirişlere adam ve erzakla doldurmaya başladı. Bunu yaptığı anda Wallingford'a giden yol açıldı ve John Marshal geri adım atacak türden bir adam değildi. Birkaç yıl önce İmparatoriçe için bir kaçış yolunu savunan şiddetli çatışmalarda bir gözünü kaybetmişti. Stephen kaleyi talep etmek için belirlenen zamanda geri döndüğünde, John ona meydan okudu ve teslim etmeyi reddetti. Öfkeli Stephen, John'a oğlunu asacağına dair haber gönderdi. John made the infamous reply that he did not care about his little boy because had the ‘anvils and hammers’ to produce even finer sons. Personally I believe there was far more to this speech than meets the eye, but that’s for discussion in my forthcoming notes on John Marshal.
William was duly taken off to the gallows, but King Stephen couldn’t bring himself to hang the child. William was full of charm and perky questions. He wanted to play games with Stephen’s barons and with Stephen himself. There’s an epic poem about William’s life called The Histoire de Guillaume le Mareschal. It’s from this we know about the Anvils and hammers speech and the entire hostage situation. There is a delightful scene in the poem where William and the King play ‘Knights’ with some plantain leaves.
Stephen’s tent was ‘Strewn with grass and flowers of a variety of colours. William looked at the flowers, examining them from top to bottom. Happily and cheerfully he went about gathering the ‘knights’ growing on the plaintain with its broad, pointed leaves. When he had gathered enough to make a good handful, he said to the King: My dear lord, would you like to play ‘knights?’
‘Yes,’ he said, ‘my little friend.’
The child immediately placed some on the King’s lap. Then he asked: ‘Who has the first go?’
‘You my dear little friend,’ replied the King. So then he took one of the knights and put his own against it. But it turned out that in the contest, the King’s knight lost its head, which made William overjoyed.’ Stephen seems to have become attached to Willliam and took him into his own household and there the boy remained for around two years, serving as a page.
The war ended with agreement between King Stephen and the Empress Matilda’s son, Henry, that Henry should inherit the throne when Stephen died. This happened in 1154 and William’s boyhood now continued on a level course – presumably at home – until he reached his mid teens. At this stage he was sent away to be trained in the household of Guillaume de Tancarville, chamberlain of Normandy, to whom he was distantly related. William remained here in training, learning the knightly arts and was eventually knighted around the age of 21. We are told that he was tall, well made, had a good seat in the saddle and was brown-haired with an olive complexion. We are also told that he had a reputation for a big appetite and being a slugabed. His nick-name was apparently ‘Gaste-viande’ or ‘Greedy guts.’ I can’t help thinking of adolescent youths I have known not so far from home with prodigious appetites and a capacity for slumber until midday if allowed. Nothing changes!
As the situation in Normandy calmed down, Guillaume de Tancarville found himself with an embarrassment of knights on his hand and William was basically made redundant. He shipped himself home and went to see his family, including his older full brother John (his two older half brothers having died) and his sisters. By the time he returned home his father was dead. We don’t know his mother’s death date. John Marshal junior doesn’t seem to have wanted young William at home – perhaps he was jealous of this young gun with his charmed life, home from the wars, trailing flash war horses and glory behind him. Perhaps William cramped his style. Whatever the reason, William didn’t stay long but sought employment with his uncle Patrick, Earl of Salisbury who was preparing to go to Poitou and was on the lookout for likely knights. William being kin and with proven battle experience went straight onto the shipping manifesto.
While in Poitou, the young William came into frequent contact with the Queen of England, the famous and infamous Eleanor of Aquitaine. She had several of her children with her, including her eldest sons Henry and Richard. The latter was her designated heir and later to become the great Coeur de Lion.
One day in 1168, while escorting the Queen between castles in the company of his Uncle Patrick, they were attacked by members of the de Lusignan family who were in rebellion against Eleanor and the Angevin faction. Patrick, who was not wearing his mail, was ridden down and killed. Eleanor made a bid for freedom and William stood in the path of her attackers and gave her time to escape. Although he fought like a lion, he was eventually wounded in the thigh, overpowered and taken for ransom. He had a hard time of it and had to bandage his wounds with his own leg bindings. At one particular castle, a woman took pity on his plight and brought him fresh bandages hidden in a loaf of bread.
He hadn’t been abandoned by his own side though, and Queen Eleanor paid his ransom and took him into her household. William was soon appointed as a companion to her eldest son, Henry who, at 15 was crowned as official successor of King of England. This was done in his own father’s lifetime so that there would be no quibble about who inherited the throne. William quickly settled into the Young King’s household, becoming his tutor in chivalry.
As usual with the Angevin kings, there was inter-family strife and it wasn’t long before the Young King was kicking over the traces and deciding he would like more than just a title. He wanted the power to go with it and rebelled against his father. William stood by his young lord, and even knighted him as the conflict kicked off. As with most of the Young King’s ambitious designs, it came to a sticky end. His father was victorious and the rebellion fizzled out, having caused physical damage to land and property and emotional damage all round. The Young King was made to stay at his father’s side for a while to learn governance but found the whole thing tedious and sought permission to go to France and join the round of the tourney circuits. His father wasn’t best pleased but let him go.
Now came William’s heyday as he set out on the path to becoming the greatest tourney champion of his time. Under his tutelage and his command, the Young King’s ‘team’ became invincible on the European tourney circuit. Tourneying and jousting in the 12th century wasn’t what we imagine from seeing the Hollywood version – a show-piece pageant of one on one in an enclosed arena, but took place over several acres, often involving entire villages. It was big, joyous, brawling and reached its height in the 1170’s and 1180’s. By the 1220’s shortly after William’s death, his biographer said that ‘Errantry and tourneying have given way to formal contests.’
At first the ‘England’ team was soundly trounced because they were the new kids on the block and had to learn strategy and to work cohesively, but William was a good general as well as an extremely gifted individual fighter and he soon had his company knocked into shape so that they became invincible on the tourney field. William’s biographer details several fascinating incidents from this period of William’s life. There’s the well known one about William getting his head stuck inside his helm after a particularly vigorous tourney at Pleurs and having to put his head down on an anvil while a blacksmith worked the helmet off. ‘the smith with his hammers, wrenches and pincers, was going about the task of tearing off his helmet and cutting through the metal strips, which were quite staved in, smashed and battered.’ Another incident tells of knights all dancing together while waiting for the tourney to begin. A young herald who was singing an accompaniment, uttered the refrain ‘Marshal give me a horse!’ William promptly left the gathering, mounted his own horse, galloped off to where some knights were practising, and having tumbled one of the hapless men off his mount, brought the beast back and gave it to the herald. Another incident shows William at a post-tournament feast. He arrived there on a particularly large and handsome horse which he gave to a lad outside to look after. Unfortunately someone stole the horse and William had to run after the thief on foot. There followed a nocturnal chase through the streets and down side alleys. William finally caught his man, gave him a thrashing and recovered his horse. When the other party-goers wanted to string the man up, William dissuaded them, saying that the thrashing was enough punishment (since the man has lost the sight of an eye).
William success was a two-edged sword though. The other knights in the Young King’s retinue became jealous of his popularity and decided to put a fly in the ointment. The Young King himself was also peeved at William’s glory because he felt it put him in the shade, which was not the name of the game. William’s jealous rivals suggested to their young lord that William was having an affair with his wife, Marguerite, daughter of the King of France. William was denied the right to defend himself and banished in disgrace from the Angevin court. Did William have an affair with his lord’s wife? bilmiyoruz. On the one hand there was the accusation and the banishment. Marguerite herself was sent back to Paris. On the other, William was known to have some very jealous rivals and would he have been mad enough to ruin his career by committing a treasonable offence? Whatever the story behind his banishment, William made use of his time by going on pilgrimage to the shrine of the Three Magi at Cologne. Other men offered him position in their retinues but he declined them.
The Young King rebelled against his father once more – the inter-family quarrelling about lands and power was as continuous as dusk following dawn, and suddenly William’s military skills were desperately needed. He was summoned to return by the Young King, and did so, although he arrived via visits to the English and French court and bearing letters confirming the established sovereigns’ trust in his good character. William served the Young King throughout the strife, even helping young Henry to rob shrines when the money to pay the mercenaries ran out, the most scandalous being the robbing of the shrine of Our Lady at Rocamadour. But if money was running out, so was luck and time. The Young King contracted dysentery and died in Martel in June of 1183. At the last he was repentant of his sins and begged William to take his mantle to Jerusalem and lay it at the tomb of the Holy Sepulchre in expiation. William agreed – he had sins of his own to atone for – and set out almost immediately, pausing only to see his lord buried and to have a meeting with King Henry II.
William spent two years in the Holy Land. Nothing is known about his time there, other than that he vowed his body to the Templars (although he didn’t take Templar vows as such) and he bought his own burial shrouds of fine silk. These he kept with him for more than thirty years and told no one about them, not even his closest companions or his family.
On his return around 1186, he took up service again with Henry II, who was glad to have him back and gave him lands in the north of England and the care of at least two wards to give him responsibility and income. One was Jean D’Earley, an adolescent youth in need of fostering until he came of age. William made him his squire. Jean, even after he came into his inheritance, remained with William and became one of his staunchest supporters and friends. Another was Heloise of Kendal, an heiress with lands around Lake Windermere. Henry II may well have expected William to marry the lady, settle down in the north and keep an eye to the Scots border for him. William did indeed spend some time in those parts and began the process of founding a priory there on his own lands at Cartmel. But he didn’t take Heloise to wife, and we know from a letter Henry II wrote to William, that William had his eye on a greater prize than the lady Heloise, with whom he remained ‘just good friends.’ Henry promised William the heiress Denise de Berri, if William would come and fight for him.
William duly emerged from his northern retreat and rejoined Henry on the front line, but his interest was not on Denise, but on another heiress, Isabelle de Clare, who had vast lands in Normandy, on the Welsh borders and in Southern Ireland. Her mother was an Irish Princess and her father was Richard Strongbow, a great Norman baron, adventurer and warrior. Henry promised William he could have Isabelle, but it went no further than a promise.
The usual family wars meant that Henry found himself fighting his son Richard, and Richard, with the help of King Philip of France had gained the upper hand. A sick, worn out, angry and dejected Henry had to flee from le Mans as his son moved in to take the city. Richard was keen to capture his father and dashed after him. William stayed back to cover Henry’s retreat and when Richard was in danger of catching up and pushing through, William charged him and killed his horse. ‘When the count saw him coming, he shouted out at the top of his voice: ‘God’s legs Marshal! Do not kill me, that would be a wicked thing to do, since you find me here completely unarmed.’ The Marshal replied ‘Indeed I won’t. Let the Devil kill you! I shall not be the one to do it.’ This said, he struck the count’s horse a blow with his lance, and the horse died instantly.’ When Richard later protested that the Marshal had tried to kill him, William replied that he was not so much in his dotage that he didn’t know where to stick a lance!
Henry died not long after this and Richard, recognising the value of the loyalty that William had shown, promoted him to the ranks of the magnates by giving him Isabelle de Clare. His father might have promised, but Richard actually gave.
There were more than 20 years between William and Isabelle. He was 41, she was about 17, but their match seems to have been compatible and love does seem to have grown from it, from what we can glean from meagre mentions in William’s biographical poem, the Histoire de Guillaume le Mareschal. William married Isabelle in London, possibly at St Paul’s Cathedral in the summer of 1189 and then straightaway took her on honeymoon to a place called Stoke D’Abernon where one of his friends had a manor house. Here they stayed for several weeks getting to know each other and setting up their household, before returning to London to greet King Richard in the September.
The following year, William brought Isabelle with him to Normandy where in April she gave birth to the first of their ten children – a son named William for his father. A second son, Richard, followed in approximately 1191, then a daughter Mahelt (or Matilda), then two more sons, Gilbert and Walter. During this time, William was busy in the field serving Richard. When Richard went on crusade, William remained in England as one of several co-justiciars, responsible for keep the peace, and it was perhaps partly for this reason that Richard had raised him on high. At the same time he also raised William’s cleric brother Henry to the bishopric of Exeter. Unfortunately, William’s older brother John, had cast his lot with Richard’s brother, John Count of Mortain, Prince John, and died in 1194 – probably killed at the siege of Marlborough castle.
Although a great magnate, who could play the magnificent lord, William was comfortable within his own skin. He knew the things that mattered. Although as a mighty lord of the realm he could have chosen to use a huge fancy seal on his documents, he continued to use the small equestrian one that had served him as a penniless young knight. Perhaps to remind him where he came from – who knows. John’s reign was a complex and troubled one. Due to matters of personality and politics, John lost Normandy to the French. This gave William a serious dilemma. In order to retain his Norman lands, he had to swear allegiance to Philip of France. But this compromised him because he was then unable to fight for John, should John invade Normandy and try to regain his lands. John was angry with William for swearing to Philip and to cut a long involved story short, he took William’s two oldest sons as hostages for William’s good behaviour. Thus, history repeated itself. William himself had been a hostage. Now William Junior and young Richard Marshal were being kept at the King’s pleasure. William handed over his sons with seeming insouciance, saying that he was loyal to John and that a finger that wasn’t cut, could be bandaged, and would still be whole once the bandage was removed. He decamped to Ireland with Isabelle and the rest of his family – except for Mahelt, whom he married off just before they sailed, to Hugh Bigod, heir to the Earldom of Norfolk. She would have been been at the oldest not quite fifteen, but it is likely that she was actually thirteen or fourteen.
Once in Ireland, William set about sorting out his wife’s inheritance of Leinster. It was her dowry and what she would live on when he died. Since there was a twenty year age gap, it behoved him to see her well provided for. He had begun founding a port on the River Barrow that was to become New Ross and was to bring increased income into Leinster. The Justiciar of Ireland, a lord called Meillyr FitzHenry, was King John’s man and William’s enemy. Like John, he saw William’s arrival in Ireland as worrying. Meillyr had been encroaching on Leinster lands and had been doing much as he liked, but all this was in jeopardy now that the absentee landlord had shown up.
William had a real struggle on his hands with Ireland. Many of the barons did not have affinity or kinship ties with him and they were insular. They didn’t want some Johnny come lately tourney champion muscling in on their territory. The King tried to bring William down. He ordered him and Meillyr back to England, to the court, to settle their differences. William suspected something was going down and he left his best men behind to guard Isabelle, who was by now pregnant with their ninth child. He was wise to do so. Within a week of his leaving for England, Meillyr’s men, under instruction from their master, descended on New Ross and burned it down. They also set about a programme of plundering William’s lands. Fortunately, Jean D’Earley and the knights William had prudently left behind, were able to see off Meillyr’s men.
This was not what John and Meillyr wanted. The latter was sent back to Ireland from the English court with orders that William’s best men were to join their master in England. They declined to do so. William asked John’s permission to return to Ireland as Meillyr had done, but he was refused with malicious glee.
As winter descended, sea crossings to Ireland became very rough, so no news was forthcoming. John taunted William, inventing stories about how he had heard that William’s men had been defeated and killed and how the Countess was now a prisoner. William had to bear all this, unable to retaliate, not knowing if it were true, but he kept his cool and used the lessons of implacable calm learned from his father. He didn’t kick over the traces and he didn’t reply to the provocation. When news finally did come from Ireland, it was good news. Meillyr had gone down to defeat and William’s family and his knights were all safe. William never put a step wrong. He didn’t crow about his victory, merely sought quiet permission to go back to Ireland. John yielded and William went.
The barons wanted a written guarantee that John would observe their rights and govern in a proper manner. This is vastly simplifying the case, but is part of the essential drive. John was brought to sign that most famous of all documents – The Magna Carta. William is thought to have been behind some of the points involved. Whether he was or not, he was certainly involved in the negotiations between the two sides. John made moves to have the charter annulled because he said he had signed it under duress. Many of the barons continued in rebellion because they said John wouldn’t abide by the terms of the charter and true civil war broke out. William remained loyal to King John but his son, William Junior, chose the other side, as did his daughter’s marriage family the Bigods. The French King’s ambitious son, Louis, made a play for the English throne and the rebel barons offered it to him. They had managed to seize London and were in a bullish mood. Louis invaded to a strong welcome and set about making Southern England his own.
William continued stoically and steadily to support John as the country lurched deeper into civil war. Louis wasn’t having it all his own way and was finding it impossible to take Dover Castle. But then, following a few days of severe illness related to a stomach problem, John died at Newark, leaving his nine year old son, Henry, as heir to the disputed throne. Something had to be done and fast. The young boy was hastily crowned at Gloucester Abbey, using a crown belonging to his mother and various bits of regalia cobbled from here and there (his father’s treasure having gone AWOL, either while crossing the treacherous sands of the Wellstream Estuary, or having been looted while John lay dying at Newark.
Someone had to take the reins on behalf of the young Henry III and William was voted into the job. The only other real candidate was the Earl of Chester and although he was the younger man (William was by now around seventy to Chester’s mid forties). Chester had a sharper personality and often rubbed people up the wrong way, whereas most barons could work with William.
William thus set about reclaiming the country for the young king. He had breaches to close, an economy that had to begin functioning again, and he had to get rid of the French. He re-issued Magna Carta and offered amnesties to all who were willing to come and talk. He paid the army in what was left of the royal treasure at Corfe, and when he heard that Louis of France had split his forces and sent half of them up to Lincoln, he saw his chance and went for it. Under his command, the royal army came to Lincoln and here was fought the most decisive battle on English soil between Hastings and the Battle of Britain. If William’s army had lost on that day, a French king would have sat on the English throne. As it was, the French were severely trounced and the royalists were victorious. Louis was brought to sue for peace, although he still wasn’t entirely convinced and the royal army had to gird itself for battle again – this time at sea. Louis’ wife had sent him reinforcements, but an English fleet put out from Sandwich and destroyed the French supply ships. Defeated and with no more aces up his sleeve, Louis sued for peace and departed from England, leaving the country to the process of healing and repair.
William remained at the helm of government for another couple of years, but at the end of 1218 he fell ill in London and it soon became clear that this was going to be his last illness. Knowing this, he faced up to it with the same steadfastness, courage and dignity he had brought to every aspect of his life, and he had himself rowed upriver to his favourite manner of Caversham. Here, surrounded by his family, he spent the late winter and spring of 1219, making arrangements for the governing of the country, gradually cutting his ties with the world. His daughters arrived from their various marital households. There is a very moving scene in the Histoire de Guillaume le Mareschal where William asks for them to come to his chamber and sing for him, which they do, even though they are heartbroken.
Part of William’s preparation to die involved taking Templar vows. He must have known his death was on the cards – perhaps he’d started feeling unwell earlier than he let on to his family. A year before his death, he had Templar robes made, and kept them at the back of his wardrobe. ‘without anyone else knowing of its existence.’ Now, as death approached, he had them brought out and announced his intention of dying as a Templar. He also sent Jean D’Early to fetch the burial shrouds from a chest in Wales where they had been laid for safekeeping. After thirty years they once more saw the light of day and William told those gathered around him how he had brought them from the Holy Land. He was concerned that they weren’t ruined during the funeral journey and ordered his men to buy coarse grey burel cloth in which to cover them in case of rain.
He duly took the Templar oath, which meant that he could no longer accept the embrace of a woman. No longer could Isabelle comfort him with her touch. In the Histoire, there is an immensely moving parting scene between Isabelle and William where he tells her to kiss him one final time because she will never be able to do so again. ‘The earl, who was generous, gentle and kind towards his wife, the countess, said to her: ‘Fair lady, kiss me now, for you will never be able to do it again.’ She stepped forward and kissed him, and both of them wept.’
His body was borne in procession to Reading, to Staines, to the Temple Church in London and there interred with other knights of the order. His effigy is still there for those who wish to visit and pay their respects, although William’s bones no longer lie beneath it. The graves were disturbed by Henry III’s building work a few decades after William’s burial, and there have been other upheavals since, including bomb damage in World War II. Incendiaries almost put paid to the Temple Church, but it survived, and so did William’s effigy – battered but unbroken. Two of his sons keep him company – Gilbert and Walter, and they do not lack for visitors. Some tourists, are drawn to the church because of The Da Vinci Code, not knowing the true greatness at their feet, but others are aware of their history, and come for William. Eight hundred years later, The Greatest Knight still lives and keeps vigil.
Short Biography
Marshall was the son of John FitzGilbert (a junior noble). Born somewhere around 1146-1147 in Newbury Castle, the knight’s early childhood passed through turbulent and unpredictable circumstances before he eventually became a great servant. His birth happened in the historical period known as “The Anarchy” – it was a time when two rivals – King Stephen & Empress Matilda – competed fiercely for the throne.
Young Marshall escapes death by the skin of his teeth
Initially, the father of Marshall put his weight behind Stephen’s struggles to claim the throne. But due to a later change of mind, Marshall’s father backed Matilda’s side. When Stephen’s army laid siege to his father’s castle, they took little Marshall and held him, hostage, hoping to force his father to surrender. At that time, Marshall was probably 4-5 years old.
Death nearly visited the young man due to his father’s hard-heartedness. With the boy in their hands, Stephen’s army threatened to kill him. They kept the young Marshall in a torturing device (trebuchet) and vowed to crush him dead.
In the long run, Stephen (probably out of compassion), decided to release the innocent kid back to his father under the Winchester Peace Agreement of 1153.
William Marshall’s Journey to Knighthood
When Marshall reached the age of 13, he was taken to his mother’s cousin – William de Tancarcille – to undergo knighthood training. Tancarcille’s home was the official training ground for knights. The knight school became the proving ground on which William Marshall’s rich story found its setting.
The training taught Marshall the knightly code of conduct – the chivalric codes. There, he learned military skills in horse riding, weaponry, medieval laws, and many other important military tactics.
Having mastered the art of knighthood, William Marshall was officially made a knight in 1166. He kicked off his career by being a tournament knight. This was a breakthrough moment for Marshall his accomplishments included winning several bouts, capturing enemies, taking ransom, and gaining reputation. After a while, Marshall became the best version of himself, exuding confidence, fearlessness, and dignity.
How Abraham Lincoln Won Re-Election During the Civil War
Despite presiding over the bloody and tumultuous Civil War, President Abraham Lincoln never tried to postpone either the 1862 midterm elections (in which his Republican Party lost seats in Congress) or the 1864 presidential election.
“We cannot have free government without elections,” he explained, 𠇊nd if the rebellion could force us to forego or postpone a national election, it might fairly claim to have already conquered and ruined us.”
Fealty to democracy, however, did not automatically endear him to voters, and his popularity waned as the twin victories at Vicksburg and Gettysburg became ever more distant. Critics particularly blasted a spring 1864 invasion of Virginia, when General Ulysses S. Grant’s force suffered so many casualties in such a short period that even Lincoln’s wife referred to him by the unflattering nickname, “the Butcher.” “The dissatisfaction with Mr. Lincoln grows to abhorrence,” an opponent wrote around that time.
Knowing that no president had won a second term since Andrew Jackson in 1832, challengers to Lincoln popped up both within the Republican Party and outside it. His own treasury secretary, Salmon P. Chase, began covertly campaigning against him as early as December 1863, garnering the support of several Republican congressmen who likewise believed in more aggressive measures to end slavery, use Black troops and implement Southern reconstruction. Chase soon was forced to drop out, done in by the release of two anti-Lincoln pamphlets that caused a public backlash against his candidacy.
Campaign poster depicting the Democratic ticket led by George McClellan
A few hundred Republicans unhappy with Lincoln, including abolitionist Frederick Douglass and suffragist Elizabeth Cady Stanton, next decided to form their own party, which they named Radical Democracy. Meeting in Cleveland in May 1864, they nominated for president General John C. Frémont, who had freed the slaves owned by Missouri rebels in 1861—well before the Emancipation Proclamation— only to be overturned by the White House. Among other things, the Radical Democracy Party called for equality regardless of race and confiscation of Confederate property.
Another, larger threat came from the Democrats, who mercilessly lambasted the military draft and emancipation of enslaved people, while also accusing Lincoln of violating civil liberties and strategically mismanaging the war. As part of their party platform, approved in late August at their convention in Chicago, they even called for a settlement with the Confederacy.
ter four years of failure to restore the Union by the experiment of war,” the platform stated, “justice, humanity, liberty and the public welfare demand that immediate efforts be made for a cessation of hostilities.”
For their presidential nominee, the Democrats chose George B. McClellan, Lincoln’s notoriously cautious former general-in-chief of the army who had been fired after failing to pursue the retreating Confederates from Antietam in 1862. An able organizer and trainer of troops, McClellan held a personal grudge against Lincoln. Yet he refused to endorse his party’s peace platform, writing that he 𠇌ould not look in the face of my gallant comrades … and tell them that their labors and the sacrifices of so many of our slain and wounded brethren had been in vain.”
Hoping to broaden his appeal among Democrats, Lincoln ran on the so-called National Unity ticket instead of as a Republican. At its convention in Baltimore, the party selected him a new running mate, rejecting Vice President Hannibal Hamlin in favor of Andrew Johnson, the Democratic governor of Union-occupied Tennessee. At the same time, it stole some of Frémont’s thunder by supporting a constitutional amendment to ban slavery and by insisting on the South’s unconditional surrender.
Anti-Lincoln campaign pamphlet
Nonetheless, Lincoln did not like his prospects, having received a number of pessimistic reports from political insiders. “I am going to be beaten … and unless some great change takes place, badly beaten,” he purportedly told a White House visitor. Reiterating on August 23 that defeat appeared 𠇎xceedingly probable,” he made the members of his cabinet sign a pledge to cooperate with the new president-elect to save the Union before the inauguration.
Just a week-and-a-half later, General William T. Sherman captured Atlanta, and this was followed up by a major Union victory in Virginia’s Shenandoah Valley. Suddenly, with the Confederacy on the ropes, the Democratic platform seemed harebrained. Meanwhile, Lincoln received an added boost when the foundering Frémont withdrew from the race.
In keeping with the protocol of the era, neither Lincoln nor McClellan openly campaigned for the nation’s highest office. But their supporters let the vitriol fly, with Republicans attacking the Democrats as essentially traitorous, and with the Democrats playing on fears of racial intermingling. One prominent anti-Lincoln cartoon, for example, depicted white men dancing at a ball with Black women.
Citizens went to the polls on November 8, re-electing Lincoln with 55 percent of the popular vote. He won 22 states and 212 electoral votes, whereas McClellan triumphed in only Kentucky, New Jersey and Delaware (for a total of 21 electoral votes). Notably, Lincoln received overwhelming support from the men in uniform, who voted by absentee ballot or by traveling home on furlough.
“The election having passed off quietly, no bloodshed or riot throughout the land, is a victory worth more to the country than a battle won,” Grant wrote afterwards. Indeed, with Lincoln at the helm, the Confederacy collapsed the following April.