Carribean Fragoza’nın cep telefonuna kimliği belirsiz bir numaradan gelen bir telefon geldiğinde, hemen bunun spam olduğunu varsaydı ve açmadı. Ama telefon çalmaya devam etti, bu yüzden sonunda cevap verdi. Hattaki sesin ona “Kapatma,” dediğini hatırlıyor. “Burası Whiting Vakfı.” Gelişmekte olan yazarlar için 50.000 $ ‘lık sınırsız bir hibe olan 2023 Whiting Ödülü’ne seçildiğini bildirmek için arıyorlardı. Fragoza, “telefonda ağladığını” söylüyor.
“Eat the Mouth That Feeds You” adlı kısa öyküsü iki yıl önce yayımlandığında geniş beğeni toplayan yazar Fragoza, bu yıl prestijli ödülü alan 10 yazardan biri ve Los Angeles’tan da tek yazar. alan.
Fragoza, Çarşamba akşamı New York’ta düzenlenen bir törenle açıklanan Whiting Ödülünü kazanan 10 kişi arasında yer aldı. 38 yıllık tarihi boyunca ödül, sıklıkla gelecekteki edebi başarının habercisi oldu. Geçmişte kazananlar arasında romancılar Colson Whitehead ve Victor LaValle, oyun yazarı Suzan-Lori Parks ve şair ve romancı Ocean Vuong yer aldı. Fragoza’ya ek olarak, bu yılki alıcılar arasında oyun yazarları Mia Chung ve Emma Wipperman (aynı zamanda bir şair), kurgu yazarları Marcia Douglas ve Sidik Fofana, grafik romancı R. Kikuo Johnson, şairler Tommye Blount ve Ama Codjoe ve gazeteciler Linda Kinstler ve Stephania Taladrid.
Fragoza, UCLA ve CalArts’a katılan El Monte’den bir kurgu yazarı, deneme yazarı ve gazetecidir. Yıllar geçtikçe yazıları LA Weekly ve LA Review of Books gibi yayınlarda düzenli olarak yer aldı. (Onu sanat çevreleri aracılığıyla yarım düzine yıldan daha uzun bir süre önce, KCET’in Artbound’una sanat ve soylulaştırma gibi konularda yazılar yazarak düzenli olarak katkıda bulunduğu sırada tanıdım.)
2020’nin başlarında, diğer üç yazarla – Alexa Sayf Cumming, Ryan Reft ve (aynı zamanda Fragoza’nın kocası olan bir tarihçi) Romeo Guzman ile birlikte sürekli değişen bir “East of East: The Making of Greater El Monte” makale koleksiyonunun ortak editörlüğünü yaptı. genellikle fazla yayınlanmayan bir Latin Los Angeles dış mahallesindeki yaşam portresi. Bir yıl sonra yayınlanan “Seni Besleyen Ağzı Ye”, katıksız gerçeküstücülüğü ve genç Chicanas’ın yaşamlarına odaklanmasıyla hemen alkış topladı. New York Times, onu “Amerikan edebiyatında güçlü ve yeni bir ses” olarak selamladı.
Pazartesi günü, Fragoza – şu anda CalArts’ta öğretmenlik yapıyor – ödül ve yazarlık hayatı hakkında konuşmak için programının dışında zaman ayırdı. Bu sohbette (anlaşılır olması için kısaltılmış ve düzenlenmiştir) okuyacağı romandan bahsediyor. Gerçekten bitirmeyi sevdiğini ve kadınların zihninin karanlık köşelerinin neden bu kadar ilgisini çektiğini.
Roman nerede duruyor? Peki Whiting yardım edecek mi?
Kış tatilinde bunun üzerinde çok çalıştım ve bunun üzerinde tam bir dönem geçirebilirsem başarabileceğimi hissettim. O zamana ne zaman geleceğimi bilmek zordu. Artık bu bursu aldığıma göre, bu yaz ve sonbaharda bunun üzerinde çalışmaya çalışacağım. Bu yılın sonuna kadar yapabileceğimi düşünüyorum. Bir süredir bunu söylüyorum ama bu yıl Anlam BT.
Bize bu konuda ne söyleyebilirsin?
Kısaca ortadan kaybolan bir kız hakkında. Annesi onu arıyor. Polis onu ciddiye almıyor. Beyaz olmayan kızların ortadan kaybolması ve polisin bunu ciddiye almaması gerçeği yüzünden korkunç şeylerin olmuş olabileceğini düşünüyor. Ancak kızı, çevreci bir radikal kuş gözlemcileri grubuna katıldı ve bir doğal rezervi ele geçirdiler. Kitabın merkezinde bu anne-kız ve bu karmaşık ilişki var. Ve El Monte’ye çok benzeyen bir göçmen işçi sınıfı mahallesinde geçiyor.
Sizi kurguya çeken ilk şey neydi?
Çok küçük bir evde kardeşlerim ve annemle babamla yaşıyordum. Küçük bir evde yaşamak, büyüyecek çok fazla alan yok. Kitaplar bana bu alanı verdi ve özellikle kurgu, bana keşfetme alanı verdi. Çocukken hikayeler yazmaya başladım. Ailenizin size anlattığı hikayeler de önemliydi. La Llorona ve Chupacabra’da büyüdüm, kuzenlerimden, tías’larımdan, büyükanne ve büyükbabamdan gelen o sözlü hikaye anlatma geleneği.
İlk Karayip Fragoza kısa hikayesi neydi?
Fanteziydi. Bu prensesti ve gerçekten çok soğuktu, herkes onu ısıtmaya ve buz gibi kalbini delmeye çalışıyordu. Proje bir hikaye yazmak ve bir kitabı resimlemekti. Kendi kitabımı parlak mor kağıda ciltledim. Annem hala elinde – garajda.
Bir Chicana olarak kendi kanonunuzu yaratmaktan bahsettiniz. Kanonunuzda kim yaşıyor?
İlk günlerden, Helena María Viramontes ve “The Moths” [from the collection “The Moths and Other Stories”]. Sonra tabii ki Gabriel García Márquez. Ve benim için büyük bir keşif olan El Monte yazarı Salvador Plascencia – kitabını bulmak ve büyülü gerçekçiliğin bu unsurlarını görmek ama mahallemde yeniden biçimlendirmek. Adı “Kağıt İnsanları”. Havalı, tuhaf, büyülü bir kitap. Bir de Leonora Carrington’ın tuhaf hikayeleri var. Gerçekten beğendiğim tuhaf hikayeleri var.
İşinize uygulanan büyülü gerçekçilik etiketi hakkında ne düşünüyorsunuz? Yüklü bir terim olabilir – genellikle diğer dünyadan biraz kanalize eden herhangi bir Latin yazara uygulanır.
Kusursuz bir etiket. Bence bir amaca hizmet ediyor. Bu, insanların çalışmadaki büyülü yönler ve gerçeküstü yönler hakkında gerçekten genel bir fikir edinmeleri için hızlı ve kolay bir yol – ve sanırım bunda sorun yok. Bir okuyucu çalışmaya devam etmeye istekliyse ve bunun bir Gabriel García Márquez çalışması olmayacağını, kendi eseri olacağını biliyorsa, sorun değil. Diğer insanlar gibi buna kızmıyorum. Kitabımda “spekülatif” gibi atılan terimler var ve bunun kalıcı olduğunu düşünmüyorum.
Etiketleri bir kenara bırakırsak, günlük yaşamda garip şeylerin olma olasılığını keşfetmekle ilgileniyorum. Günlük hayata ve sıradan olana, ama tuhaf olanın merceğinden bakmakla ilgili.
Süreciniz hakkında bilgi almak isterim. Sizin için bir hikayenin doğuşu nedir? Bir karakter? Bir yer?
Bu genellikle bir sestir. Sesi oldukça net bir şekilde duyup yazabiliyorsam, o sesi takip ederim. Bazen belirli bir ses değil, bir fikirdir. “Ini y Fati”, birkaç yüz yıl önce öldürülen ve eşekten intikam almak için geri dönen bakire bir çocuk fikrinden doğan, küçük bir kızla arkadaş olan şehit/aziz çocuk hakkında yazdığım hikaye – dünyanın – . Bunun nasıl görüneceğini hayal etmek istedim.
Hikayeleriniz kadınları ve kızları merkez alıyor. Bir yazar olarak kadın içselliğinin hangi yönleri ilginizi çekiyor?
İki şey: Kızların, genç kadınların, gençlerin içsel yaşamlarını ve ayrıca annelerin içsel yaşamlarını düşünüyorum. Büyük ölçüde gözden kaçıyor. Kızlar, cinsel olarak aktif olmasalar bile cinselliklerinin ne olduğunu keşfediyorlar ve bu insanları korkutabiliyor. Ve belki de içimdeki gotiklikten ama ben karanlıkla ilgileniyorum. Bunu kötü niyetli olarak söylemiyorum. Sadece kızların daha karanlık, daha karmaşık duyguları. Hepsi güneşli yaylar değil. Küçük kızların, istemedikleri takdirde gülümsetemeyecekleri kadar küçük olduklarında, kaşlarını çatmalarından, gülümsememelerinden büyüleniyorum. Bunu korumakla ilgileniyorum.
Sonra annelik yönü var. Bir annenin iç hayatı nasıldır? Ben anne olmadan önce bu bir muammaydı. Ve bu artık benim için bir muamma. Annemle iyi bir ilişkim vardı ama onun deneyiminin, annesinin deneyiminin ve büyük büyükannemin deneyiminin ne olduğunu anlamanın sınırları vardı. Her zaman hakkında konuşulmaz – zorluklarımız ve duygusal yaşamlarımız. Benim için hala bir keşif süreci.
Şu anda ne okuyorsun? Ve bundan sonra ne okuyacaksın?
Geçenlerde Marytza Rubio’nun kısa öykü koleksiyonunu okudum. O Santa Ana’dan bir zenci ve kitabının adı “Maria, Maria and Other Stories”. Birisi ona tropi-goth dedi ve bu uygun. Ayrıca yakın zamanda Leonora Carrington’a döndüm. Ve çıkmak üzere olan Yuri Herrera’nın beni gerçekten heyecanlandıran bir koleksiyonu var. [“Ten Planets: Stories”]ve Vickie Vértiz’in yeni bir şiir koleksiyonu çıktı [“Auto/Body”].
Ayrıca Leila Mottley’nin “Nightcrawling” kitabını okumak için can atıyorum. AWP’deki konuşmasını duydum. [the Association of Writers & Writing Programs Conference & Bookfair]ve o harika. Okumak için gerçekten heyecanlandığım şeyler bunlar.