Image Reimund Bertrams
Pastel renkli pazar günlerinde en iyi şekilde giyinmiş olan Charles, tipik sağ-sağ ekstremistinize benzemiyor. Yine de aşırı sağlığın haydut ününün üstesinden gelmek isteyen militan bir Fransız gençlik grubu olan Génération Identitaire'in bir üyesi. Génération Identitaire, günümüzdeki milliyetçi hareketlerin kilit bir örneğidir ve biri tarafından yapılan saldırıdan sonra özellikle meşhur oldu üyeleri Christchurch, Yeni Zelanda
Génération Identitaire'ın Fransız şehirlerinin banliyölerindeki mitinglerinde Avrupalıların Müslümanlar tarafından değiştirilmesine yönelik konuşmalara yer verildi.terfi empoze”(Zorla yetiştirme zorla),“La France, Estus Nous”(“ Fransa bizimdir ”) ve kışkırtıcı azınlıkların yaşadığı, genellikle dayaklara inen bölgelerden geçiyor. Bu genç milliyetçiler bize, Fransız kültürünü tahrip eden, özlemlerini bastıran, işlerini, şehirlerini ve hatta kadınlarını çalan göçmenlerin Avrupa'yı dış istiladan kurtarmak için yürüdüklerini söyledi.
Ayrıca, evsiz insanlara yiyecek, kıyafet ve sıcak içecekler konusunda yardımcı olarak, fikirlerinin nezaketini göstermeye çalışırlar - ancak yalnızca yardım ettikleri insanlar Fransız ve daha spesifik olarak, “Français de Souche“Bu genellikle beyaz Fransız atalara sahip olmak anlamına geliyor.
Paris sokaklarında yürürken, Charles şöyle açıklıyor: Çalan Kimlik “gerçek” Fransızlar için sevgi ile beslenir. Onun için, vatanseverliğin, dilencilerle gördüğümüz gibi yabancılara ve feministlere yönelik nefret ve şiddet gibi “onun” halkına sevgiyi üretmesi doğaldır. Charles, örneğini takip ederek Kimlikçi liderler, doğanın zaten beyaz ırk, Hıristiyanlık ve “uygun” bir sosyal düzen etrafında mükemmel bir işlevsel Batı kültürü ürettiğine inanıyor.
Yabancıların dahil edilmesi veya kadınların sosyal rolündeki değişiklikler gibi bu “doğa” da herhangi bir değişikliğin Batı kültürlerini yok etmek zorunda olduğunu savunuyorlar. Bu ırkçı, yabancı düşmanlığı ve hatta taciz değil, Charles yürüyüşün durakladığı ve koyu tenli genç bir kadına “eve gitmek” için bağırdığı için güvence veriyor.
Amerikan ile ortak alt sağ ve Batı’daki birçok göçmen karşıtı milliyetçi olan Charles, bir kimliğin başkalarının pahasına kendi akrabasına baktığının doğal olduğuna inanıyor. Nefret değildir, Charles ısrar ediyor, sadece kendini koruyor.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Yeni Hak
Charles gibi milliyetçiler genellikle kendilerini Yeni Hak olarak adlandırırlar veya bunu yapan düşünürleri okurlar. Hepsi onun kadar radikal değil, ama çok çeşitli bir politikacı grubu Yeni Haklar fikir akışını paylaşıyor. Bunların arasında Donald Trump, Jacob Rees-Mogg gibi Brexiteers, Marine Le Pen, Matteo Salvini ve Viktor Orbán gibi Avrupalı milliyetçiler ve Santiago Abascal ve onun Vox partisi ispanyada.
Bütün bu politikacılar, daha aşırı gruplarla gayrı resmi ancak nispeten sadık ittifaklar sürdürmektedir. Çalan Kimlik, Birleşik Devletler alt sağya da İtalya Kardeşleri. Bu tür gruplar genç aktivistleri bir araya getiriyor ve aşırı milliyetçi sebepleri ve kampanyaları savunuyor. Demokratik angajmandan memnun değiller, çevrimiçi olarak ve sokakta hayatta kalmak için tehdit olarak gördüklerine karşı şiddetle hareket ediyorlar: göçmenler, feministler ve liberaller.
Öyle çok ortak liberallerin ve solcuların, Trump veya Le Pen gibi yeni milliyetçileri 1930’lerin Nazizmine dönmeleriyle suçlamaları. Faşizmin bu tür suçlamaları çoğunlukla estetiktir: milliyetçilere göre aşağılanan hakaretler daha da öfkeli liberal yankı odaları. Milliyetçilere göre, tüm muhalifler komünist feministler haline geldi; liberaller için, milliyetçilerin hepsi birer tetikçidir.
bizim yeni araştırma milliyetçi sağ hakkın daha derin bir tarihten geldiğini gösterir. Yeni Doğru fikirler açıkça 1930’lerin faşizminin canlanması değil. Bazı benzerliklere rağmen, günümüzdeki milliyetçiler 19.
Son iki yılı bu fikirlerin neden ve niçin köken aldıklarını açıklamak için New Right düşünürleri ve aldıkları tarafından yazılmış yüzlerce dokümanı analiz ederek geçirdik. Bu ideolojik tarih, bugünün milliyetçilerinin anlaşılması gerekiyorsa ve fikirlerine özgü ırkçılığın ve cinsiyetçiliğin üstesinden gelme umudunun olması durumunda önemlidir.
Araştırmamızın gösterdiği şey, 300 yılı boyunca insanlığın kendisinin anlamı üzerine yapılan ideolojik bir savaşta son savaşı yaşadığımızdır. Bir tarafta, eşit haklar, hümanizm ve liberalizm kavramlarını üreten evrensel bir insanlık fikrine inanç var. Buna karşı çıkmak, bütün milliyetçilik biçimlerini belirleyen inançtır: insanlığın tek bir varlık değil, doğanın milli kimliklere bölünmesidir.
Başlangıçlar
Milliyetçilik, liberalizmin karanlık kuzenidir. Her ikisi de özgürlük ve haklar oluşturmaya çalışır. Fransız Devrimi doğurduysa “insan hakları“Napolyon'un müteakip darbesi ve“ ulus ”fikri, sadece Fransızların, tüm erkeklerin değil, bu haklardan faydalanması gerektiğini savundu. Yarım yüzyıl sonra, milliyetçilik düzenli olarak politikacılar tarafından kullanılıyordu. Otto von Bismarck'ın Belirsiz bir şekilde tanımlanmış bir kimliğin ulusal gerekliliğinin, vatandaşlara belirli haklar sağladığını öne sürdüğü savıyla siyasi haklara yönelik genişleyen iddialarla yüzleşmek.
Bu fikirler, her milleti hayatta kalmak için mücadele eden farklı bir tür olarak gören etno-milliyetçi jeopolitik üzerine yoğunlaştı. Uluslararası ilişkiler, bir ulusun hayatta kalmasının bazen başkalarının yıkımını gerektirdiği sıfır toplamlı bir oyun olarak görülüyordu.
Sonra Maurice Barrès 1897 ile geldi. Önceki milliyetçi öncülerinden daha kısıtlayıcı bir ulusal kimlik tanımları geliştiren çok spesifik bir milliyetçi fikir dizisinin ardındaki düşünürdü. Onun milliyetçilik düşüncesi sivil aidiyetten (Napolyon için olduğu gibi) veya sadakatten (Bismarck'ta olduğu gibi) değil, doğum ve kültür üzerine odaklandı. Araştırmamız, bugünkü Yeni Haktaki temel fikirlerin Barrès'te köklerini bulduğunu ve özellikle kültür ve ırksal doğum hakkındaki fikirlerini koruduğunu buldu.
Barrès, bir ulusun kültürünün ve bütünlüğünün “ebedi” olduğunu ve dış etki ya da ilerici politikalar tarafından yaratılan her türlü değişikliğin onun ölümüne yol açacağını teorik olarak belirtti. Sanatta, kadının rolünde veya ırkçı varsayımlarda meydana gelen herhangi bir kültürel değişimin milletin ruhunu ve yaşam biçimini yıprattığı görülmüştür. Barrès ve benzeri düşünen düşünürlerden çıkan devlet, aidiyet ve politika hakkında fikirler Charles Maurras ulusal hayatta kalma için gerekli olan ırksal ve kültürel dışlanmayı savunma eğilimindeydi.
Barrès'in getirdiği ana fikir ırk ve kültür arasındaki bağlantıydı. Bu, kültürün, onu yetiştiren ırk gibi, hayatta kalmak için değişmeden kalması gerektiği anlamına geliyordu. Daha da önemlisi, ilerici, modern veya kültür değiştiren bir fikrin ulusun hayatta kalmasını tehlikeye soktuğu fikrini ortaya koydu. Bu fikir bugün Yeni Sağ milliyetçiliğinin kalbine giden yolu buldu, bu yüzden liberallere, sosyalistlere, feministlere, ilericilere ve kurumlarına yabancı kadar saldırıyorlar.
Faşist milliyetçilik
Bugünün Yeni Hakkı, bu 19. Yüzyıl milliyetçileriyle, Benito Mussolini, Adolf Hitler, Francisco Franco ve Türkiye’den Mustafa Kemal gibi 1920 ve 1930’lerin faşistlerinden çok daha fazlasını paylaşıyor. Yine de nedenini anlamak önemlidir.
Faşistler, jeopolitikliğin hayatta kalmak için mücadele eden devletler arasındaki rekabet ile karakterize olduğuna da inanıyordu. Ancak, statükoya olan inancını belirtmek yerine, bu varoluşsal mücadeleye hazırlanmak için toplumun tüm yönlerinde bir devrim izlediler. Radikal sosyal ve hatta savunucuları biyolojik değişiklik. Kültürel değişim, bugün milliyetçiler tarafından olduğu gibi ve 19. Yüzyılda olduğu gibi önlenmedi, ancak bunun için tasarlandı.
Mussolini, örneğin, bireylerle devlet arasındaki yeni ilişkileri teşvik etmek için İtalyan aile değerlerini ve ilişkilerini parçalamaya çalıştı. Çalışan İtalyanlar örgütlü Aileleriyle değil, birlikte yemek yemek, egzersiz yapmak ve hatta sosyalleşmek. Bu, toplumun devlete ve liderine sadakat kazandırmak için yeniden yapılandırılmasıyla günlük yaşamda büyük bir değişiklik önerdi.
Aynı şekilde faşistler de modern bilim yoluyla ırksal arınma ve genişleme arayışındaydı. Nazi bilimsel, orijinal nüfuslarını yıktıktan sonra devasa imparatorlukları doldurma beklentisiyle emelleri Her bir hamileliğin sağlandığından emin olmak için kadın nüfusuna müdahale ederek Alman nüfusunu iki katına çıkarmaya çalıştı ikizler.
Faşist milliyetçilik, bir kurtarıcı lider için tam kontrol sağladı. Tüm ülke ve sosyal, kültürel, biyolojik, ekonomik ve hatta sanatsal işlevlerinin tümü için toplam disiplin talep etti.
Nostalji ve saflaştırma
Faşist devrim açıkça bugünün milliyetçiliğinin entelektüel emsali değildir. Faşist milliyetçi kuşağı, toplumlarını kökten değiştirmeyi umuyordu. Bugünün milliyetçileri sadece toplumsal değişimi durdurmak ve tersine çevirmek istiyor.
Yeni Hak'ın bunu yapmak istemesinin nedenlerini araştırırsak, Barrès'in öncülüğünde, kültürel değişimin çöküş ve yolsuzluk anlamına geldiği fikrini buluyoruz. Bu yüzden zamanımızdaki milliyetçiler uluslarını güçlendirmek ve güçlendirmek için hiçbir plan yapmıyorlar. Birine ihtiyaçları yok. Ulusal kültürün mükemmelliğine inanıyorlar ve onu diğer kimlikleriyle eşitlik varsayımlarından kurtarmak istiyorlar. Bu şekilde serbest bırakıldıklarında, kültürün doğuştan gelen potansiyelini geliştirip yerine getireceğini savunuyorlar.
Bu yüzden bugünün milliyetçileri böyle. nostaljik. Aynı zamanda sürekli olarak kültürden bahsediyorlar, ırktan değil. Gerçekten de, bu ırkın endişeleri olmadığını iddia etmede genellikle vokaller. Bunu yapabilirler çünkü Barrès'den devralınan doğum kültürü fikri zaten yarışa dayanıyor.
Entelektüel öncüleri olarak Fransız filozof Alain de Benoist, savundu : 1999 in
Bu şekilde insanlık yoktur, çünkü insanlığa üyelikleri her zaman belirli bir kültürel aidiyetin aracılık ettiği… Biyolojik farklılıklar sadece sosyal ve kültürel ilişkilere referans olarak önemlidir.
Burada ırk, sadece bir bireyin hangi kültüre ait olabileceğini belirlediği sürece geçerlidir. Kültürel aidiyet, doğumla desteklenir, bu nedenle Yeni Hak'ın yaptığı gibi kültürü konuşma ve savunmanın güçlü ırksal etkileri vardır. Ancak, elverişli olarak, kültür üzerindeki vurgu, açık ve açık ırkçılığın sınırlandırılmasını engelliyor.
Kültürlerin hayatta kalmak için kalıcı bir mücadeleye yakalandığı varsayımı aşırılıklara yönelmekle yükümlüdür. Amerika'daki alt sağ ve Avrupa'daki Génération Identitaire gibi hareketlerin çoğu, bu inançları kaçınılmaz sonuçlarına götürdüler: beyaz ırkın hayatta kalmasını sağlamak için küresel bir yarış savaşının başlatılması gerektiğine inanıyorlar.
Silahlı adam kim Christchurch'te bir camiye saldırdı, Yeni Zelanda, gibi Anders Breivik Norveç'te 2011'te ve Charlottesville protestocuları 2017'te ABD’de, yalnızca Génération Identitaire’in bir üyesi değildi, aynı zamanda eylemlerinin “Avrupalıların” hayatta kalmasına yönelik mücadeledeki ilk çekimler olduğundan emindi.
Doğum-kültür
Yeni Hak, onlardan önceki Barrès gibi, kültürün toplumsal olarak belirlenmesinden ziyade biyolojik olarak aracılık edildiğini iddia ediyor. Eğer biri yanlış biyolojiden ise o zaman başka bir kültüre katılmak zordur, imkansız değilse bile. Ulusun restorasyonu, mantıksal olarak kültürün arındırılmasını ve - ima yoluyla - ırk gerektirir.
Aynı şekilde, kimlikler arasında herhangi bir eşitlik varsayımı, ulusun hayatta kalma şansını baltalayan bir nevi ihanettir. Bu, seçmenlere, yoksulluktan sosyal sıkıntılara kadar her türlü gerçek şikayeti açıklıyor. Bunların tümü, bir kültürde “doğal” hissesi olmayanlara eşit haklar veren doğal düzenin yükseltilmesine bağlanıyor.
Aynı entelektüel mekanizma, Yeni Hakların toplumsal cinsiyetle ilgili fikrinden sorumludur. Biyoloji, hangi kültüre mensup olunacağını veya katılmayacağını belirlediği gibi, cinsiyetler arasındaki biyolojik farklılıkların kadınların sosyal ve politik rolünü belirlediği görülüyor.
Kadınların kurtuluşu, liberal hümanistlerin eşitlik konusundaki varsayımlarının ne kadar önemli olduğunu gösteren bir örnek olarak görülmektedir. doğal değil ve kültürü yok et. Kadınların üreme işlevlerini kontrol etmeleri, doğanın verdiği, kendine özgü rollerini oynamayı reddeden kadınların bencil kaprisine ulaşmada ulusun hayatta kalmasını baltalıyor olarak görülmektedir.
Brexit referandum kampanyası ve Salvini'nin İtalya'daki 2017 seçim kampanyası, bu fikirlerin uygulamada nasıl ortaya çıkabileceğine dair mükemmel örneklerdir. Örneğin, Farage gibi ayrıntılar, göçün ırksal farklılıklar nedeniyle sınırlı kalacağını asla söylemedi, ancak ulusun ve kültürünün korunması ve refahı adına “sınırlarımızı kontrol altına alma” hakkını istedi. Salvini de aynı şekilde yarıştan kaçınır ve İtalyanların sağına odaklanır göçü önlemek ve İtalya'nın hayatta kalmasını sağlamak. Ve, İspanya'daki Vox gibi“doğal düzeni” yeniden sağlamak için doğum kontrolünden başlayarak İtalyan kadın haklarının geri çevrilmesini savunuyor.
Yeni Haklar fikirleri, doğanın toplumun ve politikanın yapısını belirlemesi gerektiği iddiasını temel alır ve bu nedenle savunucuları, kimlikler arasındaki eşitsizlikle belirlenen bir doğal devlet olarak gördüklerini geri kazanmaya çalışırlar. Bu, farklı cinsiyetlerin, kimliklerin ve uluslar arasındaki mücadelenin doğal düzenini altüst eden liberal fikirlerle çelişmektedir.
Gerçek, kırmızı haplar ve komplolar
Yabancıların ve kadınların haklarına karşı savaş bizi çağdaş milliyetçi fikirlerin kalbine götürüyor. “Doğal düzene” ihanet etmek, kişinin kendi kimliğine ve hayatta kalmasına ihanet eder. Savaşları liberal eşitlik anlayışına karşı.
Bunun, Yeni Hak'ın hakikat hakkında nasıl düşündüğü üzerinde etkileri vardır. Ana akım haberlerin, bazen “.katedral”. Bu, modern üniversitelerin, medya ve kültürel kurumların liberalizme olan inancı tesis etmek ve güçlendirmek için işlev gördüğünü, yeni bir din olarak görüldüğünü göstermektedir. Yeni Hak, cinsiyet, ırk veya kültür hakkındaki liberal inançların herhangi bir rasyonel sorgulanmasının sapkınlık haline geldiğini savunuyor. Bu Yeni Hakların kendilerini gerçek mirasçıları olarak gördüklerini gösteriyor. Aydınlanma cehaletten ve batıl inançtan arınmış insanlığa proje.
Yeni Haklı politikacılar, “geride bırakılan” kimliğin meşru çıkarlarını temsil etmek amacıyla, liberal fikirlere yönelik irrasyonel inançtan açıkça ayrılmaya istekli olmaları yoluyla güvenilirliklerini kanıtladılar. Bu nedenle İngiltere Çevre Bakanı Michael Gove kayıtsızca yapmayı başardı. pencereden bilimsel uzmanlık atmak Brexit referandumunda ve Trump'ın neden ihraç gösterisinden kurtulduğunu “alternatif gerçekler“Beyaz Saray'dan.
Bu nedenle, Yeni Hak'ın politik doğruluktan nefret etme özelliği sadece mizah ve renkli şakalar meselesi değildir. Bu, destekçilerine liderlerinin liberal iktidarı aşmak istediklerini işaret ediyor. Trump'ın “kedileri yakala” ve New Right politikacılarından düzenli şovence yorumları Nigel Farage ve Salvini Taraftarlarla çok iyi oynarlar çünkü halk söylemini doğal bir özgürlük durumuna döndürme sözü olarak okunurlar.
Hayatta kalma ve kimlik hakkındaki yeni doğru fikirler, liberallerin dokumak yaptığı “doğal olmayan” bir hikaye ile gördükleri inancında birleşiyor. Neo'nun sert gerçeklik veya hoş bir yanılsama görmek isteyip istemediği sorusunun sorulduğu New Right çevrimiçi tartışma başlıklarında ortak olan “kırmızı hap” kavramını düşünün. Kızgın olmak, “hakikati” görmek: liberal eşitlik varsayımlarıyla yıkılan, cinsiyetler ve ulusal kimlikler arasında yok edilen, aynı zamanda zayıf ve güçlü, zengin ve fakirler arasında, gücü güçlendiren ve zayıflığı cezalandıran doğal durumu maskeleyen bir dünya.
Yaygın hale geliyor
Komplo teorileri bugün gelişiyor. Aslında, şimdi ana akım. Şimdiye dek çevrimiçi krank, hüsrana uğramış gençler ve profesyonel komplo teorisyenleri Alex Jones, 2010'lerin başlarında Yeni Haklar, açıkladıklarını iddia ettikleri özel şikayetler sayesinde ortaya çıkmaya başladı.
Yeni Haklı fikirlerin Trump'ın seçimine kadar olan çevrimiçi kuluçkalarında, bin yıllık bir beyaz erkek liderliğinden kazanılan “libtard” (“liberal gerizekalı”) ve “SJW'ler” (“sosyal adalet savaşçıları] tarafından zayıflatıldığı savı tarafından yapıldı. “)“ Sahte haberler ”tarafından bilgilendirilir ve Avrupalıların başkalarına kazandıklarını ve hatta kadınlarının kontrolünü kaybederek kendi hayatta kalmalarını baltalayan“ beyaz suçluluk ”ile sarılır.
Bu düşünce tarzı, iş dünyasındaki değişimler, kader üzerindeki kontrolünün kaybı, umutsuzluk ve toplumun çürümesi arasındaki her türlü şikayeti açıklamak için kullanılır. Bir kişi varsayımlarını satın alırsa, fikirleri kendi terimleriyle anlam kazanır ve bu sorunlara anında çözümler sunar gibi görünür.
Tutarsız hareketler bu şikayetler etrafında birleşmiştir. Yeni Sağ politikacılar genellikle garip ama güçlü seçim ittifakları oluştururlar. Temel şablon genellikle aşırılık yanlısı oyu müttefiki olarak kabul etmeyen, müttefik olarak kabul edilmeyen ve alt haklı olarak kabul edilmeyen vekiller aracılığıyla koruyarak, bir partiyi genel olarak kabul ederek veya devralarak daha geniş bir oy elde etmeyi amaçlamaktadır. KKK Trump'ın davasında).
Bu Yeni Sağ seçim ittifakları sistemi Brexit referandumunda açıkça ortaya çıktı: yüzeysel anlaşmazlıklara rağmen, Oy Bırakma, Ayrılma. AB ve UKIP hiçbir zaman birbiriyle tam olarak çelişmedi. Aynısı Trump'ın Cumhuriyetçileri ve alt-sağ için de geçerlidir “çok iyi insanlar“; Le Pen'in Cephesi (şimdi Rassemblement) Ulusal ve Çarpışma Kimliği; ve Salvini'nin Lega ve Fratelli d'Italia, Forza Nuova ve Casa Pound. Bu ittifaklar çoğunlukla lidersiz, kararsız ve çok disiplinsizdir.
Shapeshifters
Bu, yeni nesil milliyetçiliği gerçekten viral yapan şey budur. Kalıcı bir yapı olmadan, bu şekil değiştiren ittifaklar, Farage'nin Brexit Partisi'nde olduğu gibi benzer üyelerin yeni koalisyonlarını yeniden keşfederek saldırılara yol açabilir.
Bu koalisyonlar insanların yaşamlarını doğrudan etkileyen, özellikle de yoksulluğu artıran şikayetlerin varlığına bağlıdır. çalışırken bile, istikrarlı ve güvenli çöküşü işe bağlı sosyal kimlikler, artan istikrarsızlık iş güvenliğive göç, göç, çöküş nedeniyle yerel toplulukların hızlı değişimi konut uygunluğuve iyileştirme girişimleri toplulukları değiştiren. Bunlar kesin ve acil seçim toplanma noktaları sağlar.
Çok sayıda ana akım politikacının bu temel şikâyetleri görmezden geldiği göz önüne alındığında özellikle etkilidirler. Son yıllarda, Yeni Sağ'a karşı çıkan politikacılar dizisi - Hillary Clinton, Remain kampanyası, Emmanuel Macron ve Matteo Renzi - bu yapısal sorunları bile tanımak istemiyorlardı. Bu, Yeni Hak'a, yalnızca bunları kabul ederek güvenilir görünme fırsatı verdi. Ayrıca, bu “toplumsal” düzene dönüşe dayanan bu toplumsal sorunlara zarif çözümler sunuyor gibi görünmektedir.
Yeni Hak, zamanımız için güncellenen 19. Yüzyıl fikirlerinden kaynaklanmaktadır. Nihayetinde, her şeyin bireysel seçim tarafından değil, doğanın belirlediği insanlığa oldukça üzücü bir bakış açısı getirdi. Kültürün biyolojik olarak aracılık ettiği, sabit olduğu ve kısıtlandığı bir dünya, öğrenme ve yaratıcılığın meyvesi değil.
Başarıları ile yüzleşilecekse, çözdüklerini iddia ettikleri temel şikayetlerin ele alınması ve çözüm önerileri getirilmesi gerekecektir. Ancak, günümüzde milliyetçiler arasında çelişkili resmi olmayan ancak güçlü ittifaklar zorlanacaksa, Yeni Hak fikirlerinin çalışma mekaniği anlaşılmalıdır.
Yazarlar Hakkında