Birinci Dünya Savaşı'nın Sırp cephesi
28 Temmuz 1914, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Sırbistan'a savaş ilan etti. Her iki ülkede de birliklerin toplu seferberliği başladı. 29 Temmuz ayında, Avusturya-Macaristan kuvvetleri Belgrad'da topçu bombardımanı başlattı. Ağustos 12’e kadar, Avusturya-Macaristan’daki emir, Sırp cephesinde 200’in binlerce askerine yoğunlaştı ve büyük bir istila başlattı. Böylece Sırbistan'ın bir milyon kişiye Sırbistan 1,5'e mal olan Birinci Dünya Savaşı kampanyası başladı (nüfusun% 33'i).
tarih öncesi
Balkanlardaki çatışma on yıldan fazla sürdü. Başlıca oyuncular Osmanlı, Rusya, Avusturya-Macaristan ve İtalya idi. Buna ek olarak, İngiltere ve Fransa’nın belli bir etkisi oldu ve Almanya, gittikçe artan ekonomik gücü Berlin’in bölgedeki nüfuzunun artmasını etkilemeyecek ama konumunu daha da güçlendirdi.
Balkan Savaşları 1912 - 1913 ve 1913, Avrupa’nın neredeyse bütün topraklarını kaybeden Osmanlı İmparatorluğu’nun yenilgisine yol açtı (Liman istifa etmedi ve bölgedeki bazı etkilerini yeniden kazanmayı umuyordu) ve eski müttefiklerin eski müttefikleriyle çatışıyordu. Bulgaristan Sırbistan, Karadağ, Yunanistan ve Romanya tarafından yenildi. Ayrıca, Türkiye Bulgaristan'a karşı çıktı.
Balkan Birliği'nin çökmesi (blok Sırbistan, Karadağ, Yunanistan ve Bulgaristan) Avusturya-Macaristan ve Almanya'dan yararlandı. Bulgar seçkinleri, İkinci Balkan Savaşı'ndaki yenilgiden memnun değildi. Bulgaristan intikam istedi. Sonunda Revanchist Bulgaristan Merkez Powers bloğuna katıldı.
Buna karşılık, İkinci Balkan Savaşı'nda Sırbistan, önemli ölçüde artmasına rağmen tamamen memnun değildi. Belgrad, denize erişemedi ve Avusturya-Macaristan ve İtalya'nın politikalarına karşı çıkan Arnavutluk'un kuzeyini eklemek istedi. 1913 sonbaharında, Arnavutluk krizi patlak verdi - Sırbistan birlikleri Arnavutluk’a gönderdi, ancak Avusturya-Macaristan ve Almanya’nın baskısı altında bırakmak zorunda kaldı.
Buna ek olarak, Viyana'da, Osmanlı Devleti ve Bulgaristan'ın Balkan Savaşları'ndaki yenilgisinden sonra Balkan Yarımadası'nın en güçlü gücü haline gelebilecekleri güçlü bir Sırp devletinin sınırlarının ortaya çıkmasından korkuyorlardı. Avusturya-Macaristan'a ait Voyvodina'da çok sayıda Sırp yaşadı. Voyvodina ve diğer Slav topraklarındaki ayrılıkçı düşüncelerden ve imparatorluğun tamamen parçalanmasından korkan Avusturya-Macaristan liderliğinin önemli bir kısmı konuyu zorla çözmek istedi - Sırbistan 'ı mağlup et. Özellikle bu duygular, Haziran ayında 28’e suikast yapıldıktan sonra, Avusturya-Macaristan tahtının varisi olan Arşidük Franz Ferdinand ve karısı artar. Tahtın varisi, soruna barışçıl bir çözümün destekçisi oldu - Avusturya-Macaristan-Slavia'nın tetikleyici devletinin yaratılması. Franz Ferdinand, Slavları beğenmedi, ancak kategorik olarak Sırbistan ile önleyici bir savaşa karşı çıktı. Suikastı, Avusturya-Macaristan'daki savaşın önündeki ana engeli yıktı.
Almanya, Avusturya-Macaristan savaş partisine destek verdi, çünkü Sırbistan Alman başkentini ve mallarını Balkanlar ve Orta Doğu'ya itme yolundaydı. Bu, özellikle Sırbistan'ın Novo-Bazar sancaklarını alıp kendisini Konstantinopolis ve Selanik'e giden yollarda bulduğunda Balkan Savaşlarından sonra yoğunlaştı. Sırbistan, Almanya’nın Balkanların ve Orta Doğu’nun geleceği ile ilgili planlarını ihlal eden bir Rusya müttefiki olarak kabul edildi. Almanya, Avusturya-Macaristan'ın Sırbistan ile savaşırken, Fransa ile başa çıkmak için en uygun durumda Rusya'nın dikkatini çekeceğini umuyordu.
Aynı zamanda, Sırbistan mağdur sayılmamalı. Sırbistan radikalleştirildi, iki savaşta bir kerede zafer kazandı ve devletin sert bir şekilde güçlenmesi güçlü bir ulusal yükselişe yol açtı. "Büyük Sırbistan" yaratma planları çok popülerdi. Avusturya-Macaristan'ın çöküşünü ve Slav topraklarının bir kısmının “Büyük Sırbistan” a dahil edilmek zorunda olduğu düşünülen Slav topraklarının ayrılmasını amaçlayan çeşitli milliyetçi, sağcı radikal örgütler yoğunlaştı. Neredeyse tüm yetkilileri kontrol eden Kara El grubu örgütlendi, Mlada Bosna şubesi Bosna'da faaliyet göstererek bu bölgeyi Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'ndan ayırmayı planlıyordu.
“Kara El” organizatörleri arasında diğer Avrupa ülkelerindeki kardeş yapılarının rehberlik ettiği masonlar bulunduğunu da dikkate almak gerekir. Ve Masonlar da buna karşılık gelen yapılardan biriydi. Fransa, İngiltere ve ABD’yi yöneten “finansal uluslararası” - “altın seçkinler”. "Finansal Uluslararası" uzun zamandır Avrupa’yı dünyadaki güçlerini güçlendirmesi beklenen büyük bir savaşa hazırlıyor. Bir dünya savaşının başlaması sürecini başlatacak bir provokasyon gerekliydi. Bu provokasyon Sırp kardeşler tarafından yapıldı.
28 Haziran Franz Ferdinand öldürüldü. Katil ve yoldaşları, Sırp askeri istihbaratının birkaç kıdemli memurunun desteğini alan milliyetçi Sırp örgütü Kara El ile ilişkiliydi. Provokasyon mükemmeldi. Viyana'da, sebebin Sırbistan'ın askeri yenilgisi için iyi olduğuna karar verdiler. 5 Temmuz, Almanya, Sırbistan ile bir ihtilaf durumunda Avusturya-Macaristan İmparatorluğunu destekleme sözü verdi. Berlin'de, anın savaşın başlaması ve Fransa'nın yenilgisi için ideal olduğunu da düşündüler. Viyana ve Berlin, oyunlarını uyguladıklarını düşünerek stratejik bir yanlış hesaplama yaptılar. Gerçekte gerçekte uzun süredir hazırlanmış olan bir tuzağa düştüler, ancak Alman ve Avusturya-Macaristan imparatorluklarının yanı sıra Sırbistan'ı ayakta tutacak olan Rusya'nın yıkımına yol açacaktı.
Temmuz 23’te, Sırbistan’daki Avusturya-Macaristan elçisi Baron Gizl von Gieslinger Sırp hükümetine ültimatomla bir not verdi. Bu ültimatomun gerekliliklerinin bir kısmı ülkenin egemenliği ile ilgiliydi ve Belgrad için kabul edilemezdi. Bu yüzden Sırp hükümeti kitlesel Avusturya karşıtı propagandayı durdurmak, bu kampanyanın organizatörlerini görevden almak, milliyetçi örgüt Narodn Odbrana'yı feshetmek, Franz Ferdinand cinayetini örgütleyen memurları tutuklamak ve Avusturya-Macaristan resmi temsilcilerinin Sırbistan topraklarına suikast girişimini soruşturmasına izin vermek zorunda kaldı. arşidük. Sırbistan, ültimatom'a 48 saat içinde cevap vermek zorunda kaldı. Aynı zamanda, Viyana silahlı kuvvetlerin seferber edilmesi için hazırlıklara başladı.
Belgrad kızartma koktuğunu ve Sırp hükümetinin acelesi olduğunu fark etti. Sırbistan iki Balkan savaşından kurtarmak için zaman bulamadı, ülke savaşa hazır değildi. Pashich hükümeti, çoğu burjuvazi gibi, şu anda savaştan korkuyordu. Prens Regent Alexander, amcasına - İtalya kralı arabuluculuk yapmasını istedi. Aynı zamanda Belgrad, St Petersburg'dan yardım istedi. “Kendimizi savunamayız” diye yazdı Prens Regent Alexander, İmparator II. Nicholas’a hitaben “bu yüzden bize en kısa sürede yardımcı olmak için Majestelerine yalvarıyoruz.” Majesteleri sık sık onun özgür iradesine güvence verdi ve gizlice bu başvurunun asil Slav kalbinizde bir cevap bulacağını umuyoruz. ” Petersburg’da bu durumdan pek memnun değillerdi, son yıllarda Rusya’nın bir kereden fazla Balkanlar’da bir barışçıl olarak davranması gerekiyordu.
Ancak, Rus hükümetinin acil bir toplantısında Belgrad'a kapsamlı diplomatik yardım sağlanmasına karar verildi. Petersburg, Viyana'nın taleplerini kabul etmesini önerdi. Sırbistan koşulsuz olarak Avusturya-Macaristan'ın sekiz şartını ve biri çekinceli (Sırp topraklarında Avusturyalı araştırmacıların varlığı) kabul etti. Belgrad, bu sorunu Lahey'deki uluslararası bir mahkemede ele almayı önerdi.
Fakat Viyana böyle bir cevabı bekledi. Savaşın başlangıcı pratik olarak çözüldü. Temmuz 25, Avusturya elçisi Baron Gizl von Gieslinger, cevabın tatmin edici olmadığını ve iki güç arasındaki diplomatik ilişkilerin koptuğunu söyledi. Bu sırada, Fransa Başbakanı Raymond Poincaré Rusya'nın başkentini ziyaret etti ve her iki güç de birbirlerine karşı yükümlülüklerini ciddiye aldı. Petersburg ve Paris’te, eğer sertlik gösterildiyse, savaş olmaz, Viyana ve Berlin yol açardı. Poincare, “Almanya'ya karşı zayıflık her zaman sorunlara yol açıyor ve tehlikeyi önlemenin tek yolu sertlik göstermek” dedi. Avrupa'da uzun zamandır savaşmak isteyen İngiltere, Müttefiklere de destek verdi.
Petersburg'dan Belgrad'a bir telgraf var: Seferberlik başlayın, sağlam olun - yardım olacaktır. Buna karşılık Viyana'da, önceki Sırbistan politikasını hayal kırıklığına uğratan Rusya'nın bunun için savaşmayacağına inandılar. Avusturya-Macaristan'da, bu durumun Rus imparatorluğunun diplomatik bir protestosuyla sonuçlanacağı ve Rusların savaşa girmeyeceğine inanılıyordu. Avusturya Genelkurmay Başkanı Conrad von Götzöndorf (Hötzendorf), “Rusya sadece tehdit ediyor, bu yüzden Sırbistan'a karşı eylemlerimizden vazgeçmemeliyiz” dedi. Buna ek olarak, Rus-ordusunun eşit şartlara dayanabileceğini düşünerek Avusturya-Macaristan ordusunun gücünü fazlasıyla abarttı. Berlin ayrıca Viyana'yı müttefiki geri almak yerine savaşın başlangıcına doğru itti. Alman Kaiser ve en yakın danışmanları, Avusturyalılara Rusya'nın savaşa hazır olmadıklarını (ki doğruydu) ve Sırpların Viyana'nın tüm koşullarını yerine getirmesi için Avusturya-Macaristan'ın Belgrad'ı almaları gerektiğini söyledi. Sırbistan ve Avusturya-Macaristan'da seferber olmaya başladı. Hazine sahibi Sırp hükümeti, başkent sınırın yakınında olduğu ve Avusturya-Macaristan işgaline karşı savunmasız olduğu için Belgrad'dan Niš'e geçti.
Avusturya-Macaristan, Sırp karşıtı histeriler tarafından ele geçirildi. Uzun zamandır Sırbistan’ın askeri çözümünü destekleyen Başbakan Kont Istvan Tisa, “Monarşinin enerjik kararlar vermesi ve hayatta kalma ve güneydoğudaki dayanılmaz koşullara son verme kabiliyetini gösterme kabiliyeti göstermesi gerekiyor” (güneydoğu Sırbistan’ı denir) dedi. Bir Sırp karşıtı gösteri dalgası, Sırpların "katil çetesi" olarak adlandırıldığı tüm büyük Avusturya şehirlerini taradı. Viyana'da, kalabalık neredeyse Sırp elçiliğini eziyordu. Sırp pogromları Bosna-Hersek, Hırvatistan, Voyvodina kentlerinde başladı. Bosna’da, yerel makamların himayesinde, Sırplara yönelik teröre neden olan Müslüman paramiliter birimler kuruldu. Çeşitli Sırp dernekleri ve örgütleri - eğitimsel, kültürel, sportif (birçoğu Sırp istihbaratı ve Sırp parasıyla yaratılmıştır) kapatıldı, mülklerine el kondu.
28 Temmuz'da Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Sırbistan'a savaş ilan etti. 28-29 Temmuz gecesi, Avusturya-Macaristan ordusunun uzun menzilli topçuları Belgrad'ı bombalamaya başladı. Tuna monitörleri de bombardımana katıldı. filotilla. 31 Temmuz, Avusturya-Macaristan genel seferberliğe başladı.
Alexander I Karageorgievich (1888 - 1934)
Avusturya Savaş Planı
Başlangıçta, Avusturya-Macaristan komutası Sırbistan'a 400 binden fazla erkek toplam üç orduyu (ordunun bütün güçlerinin 2 / 5'i) yerleştirmeyi planladı. Bu ordular General Potiorek'in ordu grubunu oluşturdular: 2-I ordusu Sava ve Tuna akımları boyunca, 5-I ordusu boyunca r. R ile birleştiğinde Driny. Sava ve Bosna'da Saraybosna ile Sırbistan sınırı arasındaki 6 Ordusu. Avusturya-Macaristan ordusu, Sırbistan'ı ve Karadağ müttefiklerini işgal edip Sırp birliklerini her iki taraftan atlattı. Avusturya-Macaristan ordusunun başkomutanı, Avusturya Friedrich olan Teschinsky Dükü idi. Genelkurmay başkanı Franz Konrad von Höttsendorf idi.
Ancak Berlin, Viyana'yı bu planlarda değişiklik yapmaya zorladı. Almanya'da, Rusya'ya karşı güçlü bir bariyer kurulması gerektiğine inanıyorlardı. Alman emri, Avusturya-Macaristan'daki piyade bölünmelerinin, Rusya İmparatorluğu 40'a karşı katılımını istedi. Avusturya-Macaristan askeri komutası, Sırbistan'a, mevcut tüm güçlerin (1 ve 5 ordusu) ve 5 ordusunun (6 ve 2 ordusu) ve 190 ordusunun Sava ve Tuna'dan Doğu Galiçya'ya aktarılması için tüm XNUMX / XNUMX bölümünü bırakması için zorlandı. Savaşın başlangıcında Sırbistan'a karşı yediden fazla ordu teşkilatı sergilendi.
Bu nedenle, Avusturya-Macaristan Silahlı Kuvvetleri Baş Komutanı ve 6 Avusturya-Macaristan Ordusu Komutanı Oscar Potiorek'in Avusturya-Macaristan valisi Bosna-Hersek valisi ve Tuna cephesinde ve Sava'nın aşağı yolunda aktif saldırı operasyonlarını bırakmaya ve sadece eylem eylemlerini sürdürmeye karar verdi. Bu amaçla, Temesvara bölgesinde bulunan 7 Ordusu Birliği kuruldu. Macar askeri birlikleri (Honved) ve Landsturm (Militia) tarafından desteklendi. Ancak, 5 ve 6 ordularının beş cesedinde Driny Nehri'nden kesin bir saldırı başlatmaya karar verdiler: 4, 8, 13 ve 15 ve 16 bölümleri. 15 ve 16 kolordu kuvvetlerinin bir kısmı Karadağ ordusuna karşı çıkıyordu. 9 Ordusu Birliği birlikleri Sava ve Drina arasında kaldı.
Oscar Potiorek (1853 - 1933)
Sırbistan seferberliği ve planları
Sırp ordusu, Balkan savaşlarından ve ülke topraklarının genişlemesinden sonra, tam bir yeniden yapılanma geçirdi. Ordudaki piyade bölünme sayısı, 5'ten 10'e yükseldi. İlk askerlik sınıfları (erkekler 21-30 yıllarında) beş bölüm ve bir süvari bölümü, büyük kalibreli ve dağ topçusu oluşturdu. Ek olarak, bu taslak yaşının fazlası, Eski Sırbistan'da altı ek piyade alayı ve Yeni Sırbistan'da (Sırbistan Makedonya) bir bölünme daha oluşmasını sağlamıştır. İkinci kabataslak sınıflar (30-38 yıl) ayrıca beş bölüm oluşturdu, ancak eksik bir bileşim oluşturdu. Bölümlerde üç değil, dört değil, üç (12 silah) yerine sadece bir topçu grubu (36 silahı) vardı. Komut, Eski Sırp garnizonları arasında savaş durumuna yenilenen yeni Makedon alaylarını dağıtdı. Üçüncü askerlik sınıfları (38-45 yıl) polisi kurdu - bir alay ve her bir bölge için bir filo.
Ayrıca, gönüllüler, yol korumaları, demiryolu personeli vb. Mobilizasyona maruz kaldılar ve sonuç olarak Sırbistan 400 binden fazla kişiyi görevlendirdi. Ana vuruş gücü, 12 piyade ve 1 süvari bölünmeleri (yaklaşık 240 bin kişi) tarafından temsil edildi. Ancak Sırp ordusunun sorunu bir kıtlıktı оружия, özellikle topçu ve mühimmat, mühimmat. İki Balkan savaşı da cephaneliği önemli ölçüde azalttı. Yenilemek için zamanları yoktu. Rusya 400 bin tüfek söz verdi, ancak yılın 1914 yazında yalnızca 128 bin teslim etmeyi başardı. Sırp ordusunun gücü bir sonraki savaşın savaş deneyimi, morali ve karakteri idi (Anavatanı savunmak gerekiyordu).
Balkan Savaşları ve Birinci Dünya Savaşı Radomir Putnik'teki Sırbistan Genelkurmay Başkanı Voevoda (1847 - 1917)
Avusturya-Macaristan'a karşı savaş toplumda popülerdi, iki muzaffer savaşın ardından Sırbistan'da vatansever tavırlar hakim oldu. Dahası, Sırbistan yüzyıllardır militarize bir toplum olmuştur. Bu nedenle, mobilizasyonun saha çalışmasının ortasında ilan edilmesine rağmen, ilk gün 80% yedek, mobilize edildi. Ancak Sırbistan'ın yeni bölgelerinde, seferberlik o kadar sorunsuz gitmedi. Bulgaristan'da çok sayıda çölleşme vakası vardı. Sırp hükümeti, Bulgaristan tarafından ilan edilen tarafsızlığı ihlal eden Sırp-Bulgar sınırı boyunca kaçakların geçişini yasaklama talebinde bulunan Bulgar hükümetine bile dönmek zorunda kaldı.
Sırp Krallığı Prens Regenti, İskender I Karageorgieviç, Sırp ordusunun başkomutanı, vivod (mareşal rütbesine tekabül eden) vesilesiydi. Genelkurmay Başkanı Radomir Putnik. Belgrad, yalnızca Avusturya-Macaristan ile savaşın iki çeşidinde çalıştı: yalnızca 1); 2) Rusya ile ittifak içinde. Sırplar, Avusturya-Macaristan'ın kuracağı güçler hakkında ya da düşmanın ordularının stratejik konuşlandırması hakkında hiçbir bilgiye sahip değildi. Rusya'nın savaşıp savaşmamasına çok bağlıydı. Genel olarak, Sırp savaş planı savaşın başında savunma eylemleri üstlendi. Sırbistan, özellikle Galiçya’daki (Rusya’nın savaşa katılımıyla) belirleyici bir değişime kadar Avusturya-Macaristan’ı istila etme güçlerine sahip değildi.
Sırp komutası, Avusturya-Macaristan ordusunun iki stratejik yönden grev yapabileceğini hesaba kattı. Tuna ve Sava'nın kuzeyinde Avusturya-Macaristan gelişmiş bir iletişim ağına sahipti ve Sırp başkentini önce ele geçirmek ve ikinci aşamada Kravaçevac'ı (Sırbistan’ın ana cephaneliği) ele geçirmek için içlerinde Morava vadisini ve Kolubara’yı ilerletmek için ana güçleri Banat bölgesinde yoğunlaştırabildi ). Bununla birlikte, burada Avusturya taarruzu, Tuna ve Sava’nın birinci sınıf su sınırlarındaki Sırp savunmasını yenmek zorunda olmaları nedeniyle karmaşıktı. Ayrıca, Sırp birlikleri de Avusturya-Macaristan birliklerini korumaya çalışabilirler.
Avantajları Drina'dan batıdan doğuya bir darbe aldı. Burada Avusturya-Macaristan birlikleri topraklarında sol kanadını ve sağda - uzak dağlarda onları kapsama alanından korudu. Ancak Drinsky yönünde, engebeli yaylalar, az sayıda yolla Sırp savunmasını destekledi. Sırplar topraklarındaydı. Bulgar tarafında, Sırp ordusu Timok, Morava ve aralarındaki dağlık alanla kaplıydı.
İki ana yöne göre ve Sırp birliklerinin konuşlandırılması için seçeneklerin ana hatlarını çizdi. Sırp komutanlığı, genel durumun netleştiği ana kadar beklemek zorunda kaldı. Yayılma alanının, kuzeydeki Sava ve Tuna akıntıları tarafından ele alındığı ve ana olduğu düşünüldüğü düşünüldü ve ayrıca düşmanın batıdan ve kuzeyden batıya saldırı ihtimalini de göz önüne aldılar.
Bu talimatlara göre, Sırp birlikleri 4 ordusunda bir araya geldi (aslında, ordular ya da ayrılmalar). Petar Boyovich komutasındaki 1 Ordusu, 100'i Tuna cephesinde tutmak zorunda kaldı. Başlıca güçleri Palanka, Racha ve Topola bölgesinde yoğunlaştı. Ordu dahil: 4 piyade ve 1 süvari bölünmeleri. General Stefanovich'in komutasındaki 2 Ordusu Belgrad bölgesinde manevra kabiliyetine sahip bir gruptu ve ilk aşamadaki 4 piyade bölümlerinden oluşuyordu. General Jurishich-Sturm komutasındaki 3 Ordusu, Valyev bölgesinde bir manevra kabiliyetine sahip grubu temsil etti ve iki piyade bölünmesinden ve iki dekolmandan oluşuyordu. Genel Boyanoviç komutasındaki 4 Ordusu (Uzhitska Ordusu), Yukarı Morava vadisini batı yönünden kapladı ve Karadağ ile iletişim kurdu. İki piyade bölünmesinden oluşuyordu. Ayrıca, 60-th. Karadağ ordusu sınır bölgesinde, 4 Sırp ordusunun sol tarafını destekleyerek ortaya çıktı.
Bu nedenle, Sırp ordusunun büyük bir kısmı, Tuna, Sava ve Drava nehirlerinin doğal savunma hatlarıyla kaplı üçüncü manşetin rezerv birimlerini koruyan manevra kabiliyetine sahip bir gruptu. Genel olarak, sınırlı yeteneklere sahip olan Sırp ordusu, mücadele için elverişli (ortada) bir pozisyona sahipti ve iç operasyonel alanlarda hareket etmeye hazırdı. Durumun başarılı bir şekilde gelişmesi durumunda, manevra kabiliyetine sahip grup, Srem bölgesinde veya Bosna'da bir saldırı operasyonu başlatmaya hazırdı.
Zayıf nokta, Avusturya-Macaristan tarafındaki Bulgaristan savaşına katılma olasılığıydı. O zaman Sırbistan iki cephede savaşmak zorunda kalacaktı. Sırbistan’da iki cephede çatışma operasyonları yürütme kuvvetleri yoktu. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, Sırp ordusunun bütün güçlerini birbirine bağladı. İki cephede savaş durumunda, Sırbistan askeri-politik felaket tehdidi altındaydı.
Harita kaynağı: Korsun N. G. Balkan Dünya Savaşı Cephesi 1914-1918
Devam edecek ...
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.