Asya ve Avrupa arasındaki ticaret gün geçtikçe artmaktadır. Bazı
endüstrilerde ürünler maliyet avantajı nedeniyle Uzak Doğu ülkelerinde
üretilmekte ve Avrupa’ya ihraç edilmektedir. Bazı durumlarda ise,
üretildikleri yerde ağırlık ya da hacim kazanan bazı ürünlerin üretimleri
Avrupa Birliği pazarlarında ya da pazara yakın noktalarda olmaktadır.
Elektronik endüstrisinde de benzer bir durum söz konusudur. Elektronik
ürünlerin parçaları Uzak Doğu’da üretilmekte ve parçalar Türkiye’de
birleştirilmektedir. Üretilen ürünler Avrupa ülkelerine ihraç edilmektedir.
Bu çalışmada Türkiye’nin Uzak Doğu’dan gelen parçalar için bir
depolama, dağıtım ve katma değer yaratılan bir nokta ve üretilen ürünlerin
Avrupa’ya yollandığı bir lojistik merkez olup olamayacağının analizi
yapılmıştır. Araştırmada yer seçim teorileri ve modelleri incelenmiştir.
Çalışma göstermiştir ki, fabrika ve dağıtım merkezlerinde yer seçimiyle
ilgili bir çok kantitatif ve kalitatif çalışma mevcuttur. Ancak lojistik merkez
yer seçimi ile ilgili olarak çok sınırlı sayıda çalışma bulunmaktadır.
Bu çalışma Alfred Weber’in yer seçim teorisi üzerine kurulmuştur.
Çalışmamızda ağırlık merkezi yöntemi kullanılmıştır. Bir yöneylem
araştırması methodu olan bu yöntemle Türkiye’nin Uzak Doğu ve Avrupa
arasında ulaştırma maliyetlerinin minimize olduğu bir noktada olup
olmadığı anlaşılmaya çalışılmıştır.
Araştırma göstermiştir ki, şu anki piyasa potansiyeli ve tedarik
kaynaklarıyla, elektronik endüstrisinde ulaştırma maliyetlerinin minimize
olduğu yer Türkiye sınırları içerisinde değildir. Lojistik merkezin yerinin
tespiti için daha yeni ek çalışmalara ihtiyaç vardır.