CUAUTITLÁN IZCALLI, MEKSİKA — 5 milyondan fazla insanın yaşadığı beton bir şehirde büyüyen María de Lourdes Félix, mısır hasat edip solucanlar için endişeleneceğini hiç düşünmemişti.
Ancak Mart 2020’deki pandemi kilitlenmesi sırasında, 32 yaşındaki bir devlet kurumu olan Instituto Mexiquense de la Juventud tarafından sunulan üç aylık çevrimiçi bir ekonomi kursuna kaydoldu. İlham veren 10 sınıf arkadaşı, kendilerine Maizkali adını vererek mısır dikmek ve hasat etmek için bir proje başlattı. Nesiller boyu ailelerinden birinde olan bir tarım arazisini ödünç aldılar.
Üyeler ilk mahsullerini Kasım 2021’de hasat ettiler – ardından yanlış sakladıklarını ve haşerelere karşı savunmasız bıraktıklarını keşfettikten sonra birkaç gün temizlemek zorunda kaldılar. Félix, bunun dünyaya dönerek öğrenilen birçok dersten sadece biri olduğunu söylüyor.
“Daha fazla gencin, artık bunu yapmak için hiçbir nedenin kalmadığı bu yerde bile, kırsala değer vermenin ve değer vermenin önemli olduğunu anlamasını istiyoruz” diyor. Tarlalarda çalışmak yalnızca ekonomik bir alternatifi temsil etmekle kalmıyor, aynı zamanda örgütlenme ve kozmovizyon biçimlerinin yeniden kazanılmasıyla da ilgili.”
Pandemiden iki yıldan fazla bir süre sonra, kentsel Meksikalıların genç kuşakları, daha geleneksel yaşam biçimlerinde beklenmedik bir ilham buldular. Bu eğilim 2020’den önce demleniyor olsa da, karantinalar gıda ve giyimin kökenine ve modern kolaylıklar olmadan nasıl hayatta kalınacağına daha fazla ilgi uyandırdı.
“Günümüzde gençler yedikleri meyve ve sebzelerin nereden geldiğini bile bilmiyorlar. Escuela Nacional de Estudios Superiores Unidad Morelia’da profesör ve tarımsal ormancılık araştırmacısı olan Ana Isabel Moreno, “Kırsal bölgeyi bilmedikleri, ebeveynleri onlara neredeyse hiç öğretmediği veya kendileri bile çalışmadıkları için sorgulamıyorlar” diyor. Meksika Ulusal Özerk Üniversitesi’nden Dr.
Pandemi sırasında Moreno ve tarımsal ormancılık bilimi öğrencileri, Activando agroecologiasbu yükselen trendi teşvik eden ücretsiz, indirilebilir bir PDF.
“Daha önce tarımın yapıldığı kentsel alanların eteklerinde çok sayıda alan var” diyor. “Bu alanlar hala orada ve şimdi onlara geri dönen gençler.”
Meksika Eyaletinde bir şehir olan Cuautitlán Izcalli’de nüfusun sadece %10’u tarımda çalışıyor. Kentsel gelişim, bu bölgeyi, Mexico City şehir merkezinde 34 kilometre (21 mil) uzaklıkta, işlerinden veya okullarından döndükten sonra insanların uyuduğu bir yatak odası topluluğuna dönüştürdü. Yiyeceklerinin çoğu diğer eyaletlerden geldiğinden, nüfusun pandemi sırasında kıtlık yaşayacağına dair bazı endişeler vardı.
Siyaset bilimci ve Maizkali üyesi 26 yaşındaki Melissa González, “Kelimenin tam anlamıyla çimentoyla çevrili bir şekilde büyüdüm” diyor. “Kırsal alanla, ormanla ve özellikle toprakla çalışmayla ilgili hiçbir şey hatırlamıyorum.”
ADRIANA ALCÁZAR GONZÁLEZ, GPJ MEKSİKA
Bu tarımsal yaşam biçimine geri dönme arzusu, bazı büyüklerini şaşırtıyor ve hatta endişelendiriyor. 62 yaşındaki Rafael Cerón, çocuklarını ailelerinin sahip olduğu bir araziyi çiftçilikten caydırdığını, ancak on yıllardır ekmediğini söylüyor.
“Çocuklarıma tarlanın zaten vermesi gerekeni verdiğini ve onların bundan sonra yaşayacaklarının bu olmadığını söylüyorum” diyor. “Küçük bitkilere sahip olmak istiyorlarsa, sorun değil, ancak ekime yatırım yapmayın. Çok iş ve az maaş olduğu için çocuklarımızı tarladan çıkarmak istedik. Üniversiteye gitmelerini istiyoruz” dedi.
Daha güneyde, Chiapas eyaletinde 200.000’e yakın nüfusuyla hızla büyüyen bir şehir merkezi olan San Cristóbal de Las Casas’ta, pandemi bir zamanlar yoğun turist caddelerini boşaltırken bu eğilim zorunluluktan doğdu. Genç yetişkinlerden ve çocuklardan oluşan gelişmekte olan kolektifler, sebze yetiştirmek ve geleneksel sanatsal faaliyetleri teşvik etmek için Tlaxcala mahalle meydanı gibi kamusal alanları geri almaya çalıştı.
37 yaşındaki Elías Darinel Vázquez Ballinas Colectivo Planı Biyomabu alanların insanların dünya ile yeniden bağlantı kurması, kendi yiyeceklerini yetiştirmesi ve işbirliği için alanlar oluşturması için bir fırsat temsil ettiğini söylüyor.
Vázquez Ballinas, “Meydanı yiyecek üreten bir bahçeye, destek ve öğrenme alanına dönüştürmek için mahalle yönetim kuruluyla anlaşmaya vardık” diyor. “Tüm üyeler, soğan, kişniş, pazı, lahana ve havuç yetiştirirken – örgü, nakış, şarkı söyleme, gitar çalma, şiir yazma – bildiklerini başkalarıyla paylaşıyor.”
Women-Run Nursery’de Sessiz Bir Devrim Kökleniyor
okumak için tıklayın
Yerli nüfusun çoğunlukta olduğu komşu bir belediye olan San Juan Cancuc’tan 26 yaşındaki Basilia López, haftada üç kez bahçeye gidiyor. 1 metrekaresinde (11 fit kare) 10 çeşit bitki yetiştirmeyi öğrendi ve artık pazardan çok fazla yiyecek almasına gerek yok. Karşılığında, diğer katılımcılara haftalık nakış dersleri veriyor.
“Bu yerde öğrendiğim bir şey, eğer hepimiz üzerimize düşeni yaparsak, o zaman hepimiz kazanırız” diyor.
26 yaşındaki Geovanni Nájera Guzmán kuruldu El SemilleroMart 2020’de şehrin kuzeyinde bir agroekoloji merkezi. Pandemi ile ilgili okulların kapanması nedeniyle yerel gençlerin ebeveynleri işteyken güvenli açık hava etkinliklerine ihtiyaç duyduklarını söylüyor.
“Birkaç çocuk dans etmek ve rap yapmak için bir araya gelmek istedi, bu yüzden hip-hop’u agroekoloji ve gıda üretimi ile birlikte kullanmak için bunun ötesine geçebileceğimizi düşündüm – nüfus arasında sağlıklı beslenmenin, kendi kendini üretmenin ve kendi kendini üretmenin önemi hakkında bilinci artırmak için. sağlıklı gıdaların tüketimi,” diyor Nájera Guzmán.
Cuautitlán Izcalli’de, Maizkali ikinci hasadına hazırlanırken, Félix grup üyelerinin çiftçiliğin onları hem dünyaya hem de kültürel kimliklerine bağladığını öğrendiğini söylüyor.
“Bu bir mücadele, bu bir direniş, bu bir gıda egemenliği meselesi ve biz de ülkemizde çiftçiliğin nasıl çalıştığını anlamak istiyoruz” diyor. “Tarımı durdurursak, yalnızca mısırı değil, sayısız uygulamayı ve dünyayı görme biçimini de kaybederiz.”
Kaynak : https://globalpressjournal.com/americas/mexico/pandemic-inspires-new-crop-farmers/