Üçüncü Senato’nun 2 Haziran 2008 tarihli kararına göre (3 AZB 24/08), BetrVG’nin 23. maddesinin 3. fıkrasında öngörülen idari para cezasının tehdidi ve gerekirse belirlenmesi, zorunlu icra tedbirinin bir parçası değil, bir parçasıdır. keşif sürecinin. Bu nedenle, para cezasının belirlenmesine ilişkin iş mahkemesi kararı, cebri icra işlemlerinin genel kurallarına uygun olarak verilmektedir. Bu aynı zamanda yasal bir çözüme ne ölçüde izin verilip verilmeyeceğini de belirler. Ne ZPO’nun temyiz hakkı ne de Bölüm 78 ArbGG, temyizin kabul edilmemesine kendisine yöneltilen bir şikayetle itiraz etme olanağını sağlamamaktadır. Çözüm sürecinde verilen tapuların zorunlu icrası çözüm sürecinin bir parçasıdır. Bu nedenle, bu amaçla emredilen mahkeme masraflarından muafiyetin yanı sıra mahkeme dışı masrafların geri ödenmesine ilişkin ZPO kurallarının uygulanamazlığını da paylaşmaktadır. ArbGG’nin 85. Maddesinin 1. Fıkrasının 3. Cümlesinde Hukuk Muhakemeleri Kanunu Sekizinci Kitabı’na yapılan atıf, borçluya gerekli icra masraflarını yükleyen 788. Madde ZPO’nun geçerli olmadığı şeklinde kısıtlayıcı bir şekilde yorumlanmalıdır. Masraflara katlanma yükümlülüğü maddi hukuka bağlıdır. Cebri icra takibi kapsamında maliyetlere karar verilmesine gerek yoktur. Birinci Senato’nun 19 Şubat 2008 tarihli kararına göre (1 ABR 86/06), icra edilebilir bir mahkeme uzlaşmasının borçlusu iSv. § 85 Paragraf 1 Cümle 1 ArbGG, § 794 Paragraf 1 No.1 ZPO, ZPO § 767 Paragraf 1 uyarınca icranın önlenmesine yönelik bir başvuru yoluyla yeni bir karar prosedüründe zorunlu icranın kabul edilemezliğini ileri sürüyor. Yargılamanın konusu, icra edilebilir alacağın yaratılması değil, tapunun cebri icrasının kabul edilemezliğidir. Operasyonel taraflar arasındaki bir anlaşmanın feshedilebilirliği, esas olarak bunun ikili müzakereler, tahkim kurulu kararı veya mahkeme anlaşması yoluyla nasıl ortaya çıktığına bağlı değildir. Böyle bir adli çözüm, yani. İlgili taraflar arasında, etkili olması durumunda yargılamayı sona erdiren, etkili bir şekilde feshedilemeyen usule ilişkin bir anlaşma olarak. Ancak bu durum, uzlaşmada yapılan maddi anlaşma için mutlaka geçerli değildir. Faaliyette bulunan taraflar arasında mahkeme yoluyla yapılan bir anlaşmadan kaynaklanan cebri icranın kabul edilemezliği, bir tarafın uzlaşma yoluyla varılan anlaşmayı feshetmiş olmasından kaynaklanabilir. Her halükarda, uygulanamaz, uzun vadeli bir şirket sözleşmesi veya düzenleyici bir sözleşme olması ve başka hiçbir konuda mutabakata varılmaması durumunda bu tür bir fesih hariç tutulmaz. Ancak sözleşmenin yalnızca doğrudan kanundan kaynaklanan bir yükümlülük içermesi durumunda fesih önemsiz olabilir. Birinci Senato’nun 18 Mart 2008 tarihli (1 ABR 3/07) kararının dayandığı yargılamada, işveren, icraya karşı savunma başvurusunun bir parçası olarak, unvanın atıfta bulunduğu şirketin ve başvurduğu, Bölüm 3 Paragraf 1 No. 1 Bent b BetrVG uyarınca şirket birleşmesi ve şirket birleşmesinden sonra artık mevcut değildir. Ayrıca işveren, netlik eksikliği nedeniyle tapunun uygulanabilir olmadığını savundu. Bu itiraza dayalı bir savunma davası, ZPO Bölüm 767 (1) uyarınca icraya karşı savunmaya yönelik “klasik” dava ile birleştirilebilir. Senato, BetrVG’nin Bölüm 3 Paragraf 1 No. 1 Bent b uyarınca toplu sözleşme yoluyla şirket birleşmesinin, tek başına iş anayasası kanunu kapsamında birleşik birimlerin kimliğinin kaybına yol açmadığına karar vermiştir.
Bunlar, şirket anayasası kanunu kapsamında daha büyük organizasyonel birimin tanımlanabilir alt birimleri haline gelir; burada faaliyet gösteren tarafların birleşme sırasında mevcut olan anlaşmaları ve (unvanlı) yükümlülükleri, ilgili alt birim ile sınırlı olmak üzere genel olarak uygulanmaya devam eder. Söz konusu başlık çok belirsiz değildi. BetrVG Madde 87 Paragraf 1’e göre ortak karar verme hakkına ilişkin olarak, tenor formüle edilirken soyut terimlerin kullanılması kaçınılmazdır.