Luis Joliet Fransa'da doğdu. Yeni Fransa'ya göç etti ve Superior Gölü çevresinde bakır bulmak için bir keşif gezisindeyken Roma Katolik misyoneri Jacques Marquette ile tanıştı.
1673'te Joliet ve Marquette, Mississippi Nehri'nin orta bölümünü keşfettiler ve sonunda Arkansas Nehri'nin ağzına ulaştılar. Joilet ayrıca St. Lawrence Körfezi'ni ve Hudson Körfezi bölgesini de keşfetti.
İllinois gölünün alt ucuna yakın bir yerde yükselen Saint Louis için adlandırdığımız nehir, bana en güzel ve yerleşim için en uygun olanı gibi göründü. Göle girdiğimiz yer, gemileri almak ve onları rüzgardan korumak için çok uygun bir liman. Nehir geniş ve derindir, bol miktarda yayın balığı ve mersin balığı bulunur. Orada oyun bol; öküzler, inekler, geyikler, geyikler ve hindiler orada başka yerlerde olduğundan daha fazla sayıda bulunur.
Bir yerleşimci, ağaçları kesmek ve yakmak için on yıl harcamaz; geldiği gün, sabanını yere koyabilirdi. Her çeşit tahılı ektikten sonra, kendisini özellikle asma dikmeye ve meyve ağaçları aşılamaya adayabilir; öküz postlarını giydirmek, bununla ayakkabı yapmak; ve bu öküzlerin yünlerinden bizim Fransa'dan getirdiklerimizin çoğundan çok daha ince kumaşlar yapabilirdi. Böylece kırda kolayca yiyecek ve giyecek bulabilir ve tuzdan başka hiçbir şey eksik olmazdı.
Jolliet, Louis ve Marquette, Jacques
FFransız-Kanadalı kaşif Louis Jolliet ve Fransız bir Cizvit misyoneri olan Jacques Marquette, Mississippi Nehri'nden geçen ilk Avrupalılardı. 1673'te yolculuklarına başlayan iki kaşif, Fransız Kuzey Amerika'daki (şimdi Kanada) Yeni Fransa'dan (şimdi Quebec) Mississippi'den Arkansas ve Louisiana arasındaki mevcut sınırın hemen kuzeyindeki bir noktaya seyahat etti. Marquette hastalandı ve dönüş yolculuğuna devam edemedi. İki yıl sonra öldü, ancak günlüğü, keşif gezisinin değerli bir kaydını sağladı. Jolliet, 1679'da Hudson Körfezi'ni ve 1689 ve 1694'te Labrador sahilini (Newfoundland ile Quebec arasında bir yarımada) keşfetmeye devam etti. Yerli Amerikalı gruplarla ticaret yaptığı için, İngiliz tüccarlar hakkında on sekizinci yüzyıl çatışmalarının habercisi olan uyarılar yayınladı. İngiltere ve Fransa arasında.
Kaşifler ve Görevleri
İki kaşif beklenmedik bir çiftti. Peder Jacques Marquette, 36. doğum gününden iki hafta önce çalışkan bir Cizvitti. Ortağı Louis Joliet, kürk tüccarı olan 27 yaşında bir felsefe öğrencisiydi.
Marquette ve Joliet, beş gezgin tarafından kürek çeken iki kanoyla 17 Mayıs 1673'te Michigan Gölü'nün başındaki St. Ignace'den ayrıldılar. 1 Haziran ile 17 Haziran arasında Wisconsin'i geçtiler, sonra Mississippi Nehri'ni takip ederek yüzlerce mil güneyde Arkansas'a ulaştılar. . 16 Temmuz'da, Mississippi'deki modern Rosedale'in karşısındaki Arkansas Nehri'nin ağzına yakın bir yerde döndüler. Mississippi'nin Meksika Körfezi'ne aktığını doğrulayacak kadar ileri gitmişlerdi, ancak İspanyollar tarafından ele geçirilecek kadar değillerdi. 30 Eylül 1673'te, modern DePere, Wisconsin'deki St. Francis Xavier Misyonuna vardılar.
Luis Joliet - Tarih
JOLLIET, LOUIS, kaşif, Mississippi'nin kaşifi, haritacı, kralın hidrografı, Quebec'teki Cizvit kolejinde öğretmen, organizatör, iş adamı ve senyör, 21 Eylül 1645'te Quebec'te vaftiz edildi, Compagnie des'in hizmetinde bir tekerlek ustası olan Jean Jollyet'in oğlu Cent-Associés ve Marie d'Abancourt d. Yeni Fransa'da 1700.
Tarihçi, Louis Jolliet'in kişisel belgelerine ve onunla ilgili belgelere saplanmış gibi görünen talihsizliğe üzülemez mi? Çeşitli aksilikler ve üzücü ihmaller, bu büyük Kanadalı'nın kariyerinde deyim yerindeyse, sessizlik ve bilinmezlik alanları oluşturmaya çalıştı. Sorun, yerini ve tarihini bilmediğimiz doğumuyla bile başlar. Quebec'te, Beaupré kıyısında mı, yoksa 1645'te tümü vaftiz edildiği Quebec bölge kilisesinin sınırları içine giren komşu senyörlüklerden birinde mi doğdu? 21 Eylül 1645 tarihli vaftiz belgesi, bu çocuğun doğum tarihinden daha fazla yer hakkında kesin bir ayrıntı vermemektedir.doğaçlama.”
Louis Jolliet 23 Nisan 1651'de babasını kaybetti. Annesi 19 Ekim'de tekrar evlendi, ikinci kocası 1655 yazında St. Lawrence'ta boğulan Gefroy Guillot'du. 8 Kasım 1665'te Marie d'Abancourt üçüncü kez, Martin Prévost'a.
Jolliet, 11 yaş civarında, klasik eğitimini yaptığı Quebec'teki Cizvitler kolejine girdi. Rahipliğe girmek için 19 Ağustos 1662'de küçük emirler aldı. O zamanlar Jolliet müzikle ilgilenmeye başlamıştı ve kolejdeki müzik subayı unvanını Germain Morin* ile paylaştı. Quebec katedralinin ilk orgcusu olarak, görünüşe göre 1664'ten org çalıyordu, 1700'e ait bir belge, orada "uzun yıllar" "org çaldığını" belirtiyor.
1666'da, o yılki nüfus sayımının "din adamı" olarak adlandırdığı Jolliet, felsefi çalışmalarını bitiriyordu. 2 Temmuz'da Pierre Francheville* ile birlikte bir “felsefe tezi”ni savundu. Piskopos Laval*, MM. Prouville de Tracy, Rémy de Courcelle ve Talon hazır bulundu. "Mösyö Mösyö, diğerlerinin yanı sıra güçlü bir argüman ortaya koydu" dedi. Journal des Jésuites "Mösyö Joliet ve Pierre Francheville, tüm mantık konusunda çok iyi yanıt verdiler." Bu "tartışma", adet olduğu üzere, Jolliet'in iyi bildiği ve 1679'da Hudson Körfezi'nde başvuracağı bir dil olan Latince'de yapılmış olmalıydı.
Artık rahiplik mesleğine çekilmediğini hisseden Jolliet, 1667 Temmuz ayı civarında ilahiyat okulundan ayrıldı. Ekim ayında, toplam 587 sayesinde karaciğer Piskopos Laval tarafından ödünç alınarak Fransa'ya doğru yola çıktı. Paris'te ve La Rochelle'de kaldığı ve zamanını iki şehir arasında eşit olarak böldüğü bu yolculuğun amacını bilmiyoruz. Bununla birlikte, bundan böyle hayatına vereceği yöne biraz düşünmüş olmalı. Quebec'e döndüğünde kararını vermişti: 9 Ekim 1668'de Charles Aubert* de La Chesnaye'den kürk ticareti için hatırı sayılır miktarda mal satın aldı. Jolliet kürk tüccarı olurdu! Ancak davetkar nehirleri ve hazır seraplarıyla bu uçsuz bucaksız Yeni Fransa ülkesinde, kürk tüccarlarını ve gezginleri bir ayartma bekliyordu: keşif. Bir zamanlar “din adamı” buna yenik düşer miydi?
Jolliet zengin bir mal kaynağına sahip olmasına rağmen, görünüşe göre 1668 sonbaharında Batı'ya gitmedi. Kesinlikle 14 Ekim'de Quebec'teydi ve belki de 9 Kasım'da Cap-de-la-Madeleine'deydi, ki bu çok geç tarihlerdi. Böyle bir yolculuğa çıktığı için, 13 Nisan 1669'da Quebec'te varlığı daha da garanti edilir, karların erimesinden ve dağların dağılmasından önce döndüğü varsayılmadığı sürece, Büyük Göller'den geri dönmüş olmak için çok erken. buz. Ancak Jolliet gibi deneyimsiz bir gezginin, en sert ve en cesurların korktuğu bir maceraya atılacağını kabul etmek zor. kuryeler de bois. Kışı Quebec'te geçirmesi daha olasıdır. O zaman kürk ticareti yapan mallarını nasıl elden çıkardı? Onları 1669-70'de yapmış olabileceği bir yolculuk için mi sakladı? İmkansız değil, buna dair hiçbir belirtimiz olmasa da. 1669'da bir "sieur Jolliet"in Jean Peré ile Superior Gölü'nde bakır madeni aramak için yola çıktığı doğrudur, ancak bunun Louis'in kardeşi Adrien'e bir gönderme olduğunu göstermek mümkün olmuştur. Kısacası, 13 Nisan 1669'da Quebec'teki varlığı dışında, 1668 sonbaharından 1670 yazına kadar Louis Jolliet hakkında hiçbir şey bilinmediğini kabul etmek gerekir.
4 Haziran 1671'de, Sainte-Marie Şelalesi'nde (Sault Ste. Marie), "yerelde kürk ticareti yapan" bazı Fransızlar, Daumont de Saint-Lusson'un Batı topraklarını ele geçirdiğine dair belgeyi imzaladılar. Louis Jolliet bunlardan biriydi. Muhtemelen 1670 sonbaharında Quebec'ten ayrılmıştı, 12 Eylül 1671'de geri dönmüştü. Mississippi'ye gitmeden önceki yıl boyunca nasıl nişanlandığını bilmiyoruz, ancak Batı'ya geri dönmediği kesin.
Mississippi! Yaklaşık 15 yıl boyunca misyonerlerin ve kaşiflerin hayal güçlerine musallat olan gizemli nehir. 1660 ve 1662'de Kızılderililerin güvencesi üzerine, ilişki batıya doğru “güzel, geniş, geniş, derin ve karşılaştırmaya değer bir nehrin varlığını bildirmiştir. . . büyük nehrimiz St. Lawrence ile.” Meksika Körfezi'ne ya da Kaliforniya yönünde “mer Vermeille”e (Kaliforniya Körfezi) aktığı düşünülen bu nehir, belki de adı daha da geçilecek olan Mississippi değildi. “Messipi”yi ancak 1667'de kurdular, ancak en azından misyonerlerin bu suyoluyla ilgili araştırmaları onları Mississippi hakkında bir bilgiye götürdü. 1670 yılında, Cizvit Dablon, yalnızca Kızılderililer tarafından sağlanan bilgilerle, bunun iyi bir tanımını vermeyi başardı. Ertesi yıl Sulpicians Dollier* de Casson ve Bréhant de Galinée Ohio ya da Mississippi adını verdikleri nehirle ilgilenmeye başladılar.Ohio, Iroquois dilinde ve Mississippi, Ottawa dilinde her ikisi de "güzel nehir" anlamına gelir. güzel nehir). Böylece, Yeni Fransa'daki herhangi bir beyaz adam onu görmeden önce ve kaçınılmaz olarak bu konuda bazı karışık fikirler olsa da, Mississippi 1672'de misyonerler tarafından nispeten iyi biliniyordu ve bu misyonerler, yerlilerle olan temaslarından onunla ilgili oldukça kesin fikirler edinmişlerdi. Büyük Göllerin nüfusu. Bununla birlikte, ağzı hala rahatsız edici ve keşfedilmemiş bir sır olarak kaldı: Bu nehir sonunda Çin Denizi'ne açılan imrenilen su yolu, bu kadar çok kaşifin ebediyen hayal kırıklığına uğramış hayallerinin ve arayışlarının asılsız maddesi olabilir mi?
Talon'un kendisi genel saplantıdan kaçmamıştı. Örneğin 1670'de Daumont de Saint-Lusson'a "dikkatlice aramasını" söylemişti. . . Güney Denizi ile bazı iletişim”. Görevli, o zamana kadar Mississippi'yi kesinlikle duymuştu, ancak 1671'de Saint-Lusson ve ilişki 1669-70 yılları onun içinde yeni bir umut yaktı. “Mashoutins [Mascoutens] ülkesi yoluyla Güney Denizi'ni keşfetmesi ve Michissipi dedikleri ve Kaliforniya Denizi'ne döküldüğü düşünülen büyük nehre gitmesi için birini göndermeye karar verdi. Bu iddialı plan için Talon, Fransa'ya yelken açmadan kısa bir süre önce Louis Jolliet'i seçti, 1672'de adayını Frontenac'a önerdi.görmek Onu kabul eden Buade]. Jolliet'e verilen görev, Mississippi'yi keşfetmekten çok, bu "güzel nehrin" hangi denize, Meksika Körfezi'ne veya "mer Vermeille"e aktığını saptamaktı. İşte çözülmesi gereken bilmece buydu.
Şu an için kaşif başka sorunlarla karşı karşıyaydı. Talon, devletin seferini 1670'de Saint-Lusson için yaptığından daha fazla sübvanse etmeyeceği konusunda onu uyarmıştı. Jolliet, fon elde etmek için gelirleri özellikle yolculuğunun maliyetini karşılamaya hizmet edecek bir ticari toplum kurdu. keşif. 1 Ekim 1672'de François de Chavigny* Lachevrotière, Zacharie Jolliet, Jean Plattier, Pierre Moreau, Jacques Largillier*, Jean Thiberge (Téberge) ve Louis Jolliet, Gilles Rageot'tan önce “Ottawa Kızılderililerine bir yolculuk yapmak, [ve] Kızılderililerle [mümkün olduğunca] avantajlı bir şekilde kürk ticareti yapmak.” 3 Ekim'de ortaklar, hazırlıklarının son ayrıntısına kadar geldiler ve noter Rageot ile bazı meseleleri çözdüler. Muhtemelen ertesi gün, tayin edilen tarihten iki gün sonra Quebec'ten ayrıldılar.
6 Aralık 1672'de Jolliet, Michilimackinac'a geldi. Orada Peder Jacques Marquette'e Yeni Fransa'daki Cizvitlerin üstü Claude Dablon'dan misyonerin Güney Denizi seferine katılmasını emreden bir mektup verdi. 1670'de Marquette, Mississippi üzerinden Illinois ülkesine gitmek üzereydi, ancak Huronlar, Ottawas ve Sioux arasındaki ilişkilerin aniden kötüleşmesi onu planını iptal etmeye zorladı. Jolliet'e eşlik etmeyi ve “aramayı” kabul etmesi coşku ve minnetle oldu. . . bizim bilmediğimiz yeni uluslar, onlara yüce Tanrımızı tanımayı öğretmek için.” Devletin resmi elçisi Jolliet, Yeni Fransa'nın ekonomik ve politik amaçlarını temsil ederken, Marquette de dini özlemlerini temsil ediyordu. Böylece, koloninin şaşırtıcı toprak genişlemesini başlatan iki büyük gücün, 1673 seferinde başarılı bir şekilde bir araya geldiği görülebilir: ticaretin dikteleri ve müjdecilik hevesi.
Jolliet 1672-73 kışını iddia edildiği gibi kürk ticaretiyle meşgul olarak Sainte-Marie Şelalelerinde mi geçirdi? Daha büyük olasılıkla, Marquette ile birlikte Michilimackinac'taki Saint-Ignace misyonunda kaldı. Bir yandan Kızılderilileri Mississippi ve kıyılarındaki halklar hakkında yakından sorgulamak zorundaydı: Michilimackinac birçok ulusun toplanma noktasıydı ve Marquette Hint dillerinde uzmandı. Öte yandan keşif yolculuğunun başlangıç noktası olan Michilimackinac, sefer hazırlıklarını tamamlamak için en uygun yerdi. (Dablon tarafından bestelenen) “Voyages du P. Jacques Marquette”den bir alıntı bu yorumu önermektedir: “Bu bölgelere uğrayan vahşilerden alabildiğimiz tüm Bilgileri aldık ve hatta raporlarından bir Haritayı çıkardık. Bütün bu Yeni ülkenin üzerinde, geçeceğimiz nehirleri, halkların ve geçeceğimiz yerlerin adlarını, büyük Nehrin [Mississippi] Rotasını ve izleyeceğimiz yönü belirttik. ulaştığımızda.” Jolliet'in Sainte-Marie Şelaleleri'nde de bir süre kalması imkansız değil, çünkü ortakları ve özellikle kardeşi Zacharie, orada kendi çıkarlarını gözetiyor ve böylece ona sakinlik ve boş zamanlarını garanti ediyor. büyük planının mükemmelleşmesi için gerekli.
Mayıs 1673'ün ortalarına doğru sefer başladı. İki kanoda yedi adamdan oluşuyordu. Jolliet ve Marquette'e ek olarak, grup şüphesiz Jolliet'in bazı ortaklarını da içeriyordu. Ancak Temmuz 1673'te Fort Frontenac'ta bulunan Chavigny, yanlarında değildi, kardeşinin çıkarlarını korumak için Sainte-Marie Şelalelerinde kalmış gibi görünen Zacharie Jolliet'i de dışlamalıyız. Diğer ortaklar (Largillier, Moreau, Thiberge ve Plattier) muhtemelen Louis Jolliet'e eşlik etti, yedinci kişinin kimliği belirsiz kaldı. Kısacası, Mississippi'yi keşfedenler arasında yalnızca ikisi - keşif gezisinin lideri Jolliet ve Marquette - diğerleri tarafından kesin olarak biliniyor, biri, doğru ki, olasılıklarla oynaşabilir, ancak asla bundan fazlasını vermezler. hipotezler ve varsayımlar.
Kaşiflerin rotası ve dahası kronoloji sorunu, bir seyir defteri olmaması nedeniyle şüpheyle karanlıkta kalıyor. Bununla birlikte, kaşiflerin Michilimackinac'tan batıya, Michigan Gölü'nün kuzey kıyısı boyunca, ardından Baie des Puants'ın (Green Bay) batı kıyısı boyunca Saint-François-Xavier misyonuna (yakınında) kadar gittikleri neredeyse kesin görünüyor. De Pere, Wisconsin) oradan Rivière aux Renards'ı (Fox Nehri) Mascouten Kızılderilileri köyüne (Berlin yakınlarında, Wisconsin) kadar takip ettiler. 20 günlük seyrüseferden sonra, keşif seferi bilinen bölgenin sınırına henüz ulaşmıştı. Fransızlar, iki Kızılderili tarafından yönlendirilen Mississippi'nin bir kolunun varlığını -sadece üç fersah ötede- Mascoutens'ten öğrendiler, Rivière aux Renards'tan Rivière Meskousing'e (Wisconsin) giderek "yarım fersahlık bir liman" yaptılar. ). 15 Haziran'da, 118'i Wisconsin boyunca olmak üzere 500 milden fazla bir yolculuktan sonra, kanolar nihayet Mississippi'ye girdi. Küçük grupta yoğun bir neşe ve zafer duygusu yükseldi ama Jolliet, Mississippi'nin keşfinin, ne kadar heyecan verici olursa olsun, şanlı görevinde sadece bir aşama olduğunu ve Frontenac'a göreceğine söz verdiğini unutmamaya dikkat etti. bu nehrin ağzı.
Fransızlar, Mississippi boyunca ilerlemeye devam ederken, yeni manzaraya hayretle baktılar, daha önce bildikleri her şeyden çok farklıydı, çok geçmeden garip kuşlar, egzotik bitkiler ve bazıları 400'den fazla hayvandan oluşan sürüler halinde korkunç bizonlar ortaya çıktı. Ancak Kızılderililerden hiçbir iz yoktu. Sekiz ya da on gün boyunca bankalar, kaşiflerin sonunda ilk Illinois Kızılderili köyleri olan Peorias'ı gördükleri Iowa'nın ağzına kadar inatla terk edildi. Orada çok sayıda dostluk jesti ve karşılama ile karşılandılar. Jolliet ve adamları bir kez daha küreklerine bindiler ve diğer iki önemli aşamanın damgasını vurduğu yolculuklarını sürdürdüler: önce Missouri'yle, sonra da Mississippi'ye akan iki görkemli nehir olan Ouabouskigou'yla (Ohio) karşılaştılar. Kızılderililer bu bölgede çok sayıdaydı ve Peorias kadar misafirperverdi. Ohio'nun ağzına vardıklarında Fransızlar Michilimackinac'tan yaklaşık 1.200 mil uzaktaydılar. Bir kez daha, Ohio'dan uzaklaştıkça, manzara ve iklim hızla değiştikçe, Kızılderililer de düşmanca olmasa da daha güvensiz hale geldiler Marquette, altı anadil konuşmasına rağmen, artık kendini anlatmayı başaramadı. Küçük grup sonunda Ohio'dan yaklaşık 450 mil uzaklıktaki Quapaws (Kappas) köyünde durdu.
Quapaw'lar, Mississippi'nin sağ kıyısında, şimdiki Arkansas ve Louisiana sınırının biraz bu tarafında, enlemde yaşıyorlardı. 34°40 ′ K. Jolliet'in yolculuğu orada sona erecekti. Kızılderililerin artan düşmanlığı, Arkansas ulusunun yakından tanıdığı İspanyolların eline geçme tehlikesi, denizden sadece 50 fersah uzakta oldukları konusunda yerlilerden edinilen kesinlik - gerçekte onlardan daha uzaktı. Ondan 700 mil uzakta - ve keşif gezisinin sonuçlarından ödün verme korkusu: tüm bu faktörler Jolliet ve arkadaşlarını geri dönmeye teşvik etti. Temmuzun ikinci on beş gününde kanolar Mississippi'de akıntıya karşı başlatıldı ve dönüş yolculuğu Illinois Nehri, Chicago limanı ve Michigan Gölü üzerinden Baie des Esturgeons'a (Sturgeon Körfezi) yapıldı. kanocular, Baie des Puants'a geçerek, Ekim ayının ortalarına doğru vardıkları Saint-François-Xavier misyonuna indiler.
Louis Jolliet görevini tamamlamıştı. Mississippi'nin ağzını görmemişti, ancak nehrin Meksika Körfezi'ne döküldüğünden emin olmak için yeterince güneye ilerlemişti. Bu haber, Çin Denizi'ne geçişe o kadar çok sahip olduklarına inanan herkes için derin bir hayal kırıklığıydı, öyle ki Jolliet'in o zamanlar Kuzey Amerika coğrafyası hakkında bilinenlere ve Yeni Fransa'nın toprak genişlemesine yaptığı çok önemli katkı, çok önemli değildi. her zaman gerçek değerinde takdir edilir. Ancak Batı takıntısı o kadar sağlam kök salmıştı ve umutlar o kadar güçlüydü ki, insanlar hemen bir kez daha, bu sefer Mississippi'nin kollarından biri boyunca başka bir su yolu hayal etmeye başladılar.
Jolliet, 1673-74 kışını Sainte-Marie Şelaleleri'nde, seyir defterinin ve seferi sırasında çizdiği haritanın kopyalarını yaparak geçirdi. Mayıs 1674'ün sonlarına doğru, bu değerli belgelerin kopyalarını Cizvitlere bırakarak Quebec'e doğru yola çıktı. Haziran ayının sonlarına doğru Saint-Louis Rapids'e ulaştığında, kanosu alabora oldu: Mississippi'den aşağı inerken kendisine verilen iki Fransız ve küçük bir Illinois köle boğuldu, hayatta kalan tek kişi Jolliet, deniz kıyısında kurtarıldı. "Suda dört saat kaldıktan sonra" kütüğünün, haritasının ve kişisel belgelerinin bulunduğu kutu yüzeyin altında kayboldu. Kaşif sadece bu felaketle inmedi: Sainte-Marie Şelaleleri'nde bırakılan günlüğünün ve haritasının kopyaları bir yangında yok edildi ve talihsizlik çemberini tamamlamak için Marquette'in günlüğü bize gelmedi. Bu nedenle tarihçi, Mississippi'nin keşfi üzerine, yalnızca Jolliet'in hafızadan sağladığı bilgilere ve ikinci el bilgilere, özellikle Dablon'un hesabına dayanan belgelere sahiptir. Dolayısıyla sayısız boşluk vardır: örneğin, Jolliet'in 1673'te keşfedilen toprakların Fransa adına resmi olarak mülkiyetine girip girmediğini kim söyleyebilir?
Mississippi'den dönen Jolliet yerleşmeyi düşünmeye başladı. 1 Ekim 1675'te François Byssot de La Rivière'in kızı Claire-Françoise Bissot ve ikinci kez evlenen Marie Couillard (7 Eylül 1675), yeni kocası Jacques olan Claire-Françoise Bissot ile bir evlilik sözleşmesi imzaladı. de Lalande de Gayon. Dini tören, 7 Ekim'de Quebec'teki katedralde kutlandı. Ertesi yıl Jolliet, Colbert'ten 20 adamla birlikte keşfettiği Illinois topraklarına yerleşmek için izin istedi. 23 Nisan 1677 tarihli cevap olumsuzdu. Bakan şöyle yazdı: “Başka toprakları düşünmeden önce yerleşimcilerin sayısını artırmalıyız.”
Bu ret, Jolliet'i hazırlıksız yakalamadı. Mississippi'den döndüğü andan itibaren ticari faaliyetine devam etmişti, ancak babası, ailenin hâlâ çıkarlarının olduğu Sept-Îles bölgesinde ticaret yapmış olan Claire-Françoise Bissot ile evlenmesinin ardından Jolliet hinterlandı terk etti. St. Lawrence Nehri'nin kuzey kıyısında. 23 Nisan 1676'da kayınpederi Jacques de Lalande, Eustache Lambert'in dul eşi Marie Laurence ve 2 Mayıs'ta Denis Guyon'dan oluşan topluluğa katıldı. Eylül-Îles. Ancak Jolliet ve Lalande kendi teknelerini almakta gecikmediler: 2 Kasım 1676'da Michel Leneuf* de La Vallière'den bir ketç satın aldılar ve ertesi bahar Sept-Îles'e yolculuk yaptılar.
Jolliet hızla önemli tüccarlar arasında bir yer edindi. Örneğin 20 Ekim 1676'da Duchesneau tarafından kunduz fiyatını belirlemek için toplanan yerleşimciler arasındaydı. İki yıl sonra, 26 Ekim 1678'de, Frontenac'ın sarhoş edici içki ticareti hakkında danıştığı koloninin ileri gelenlerinden biriydi. Jolliet'in nitelikli görüşü, Louis XIV tarafından 24 Mayıs 1679 tarihli kararnamede kabul edilen ve koloni içinde içki ticaretine izin veren, ancak ormanda yasaklayan görüştü.
Frontenac'ın rızasıyla, 1679 baharında, Tadoussac ticaret imtiyazını elinde bulunduran sendikanın temsilcisi Josias Boisseau ve Charles Aubert de La Chesnaye, Jolliet'e "bu ülkedeki krallık alanındaki ulusları ve toprakları ziyaret etmesi" talimatını verdi. Görevi sayesinde kaşif Hudson Körfezi'ne kadar gidecekti. Bu gezinin tam amacını söylemek zordur, ancak Jolliet'in kendisinin iki amacı olduğunu varsaydığı varsayılabilir: Hudson havzasındaki kabileler üzerindeki İngiliz etkisinin boyutunu tahmin etmek ve belki de bir ticaretin temellerini atmak. Kuzeydeki Kızılderililerle ittifak. 1679'da Lac Saint-Jean bölgesinde çalışan Peder Crespieul*'e göre, Jolliet'in rolü "Nemiskau'da kürk ticaretini ve St. François Xavier misyonunu kurmak"tı. Bu tanıklık, az önce formüle edilen iki yönlü hipotezi geçersiz kılmaz, aslında Jolliet'e verilen görevin yalnızca Nemiskau'daki kürk ticareti merkezini - ya da misyonu - onun seferinin sadece bir aşaması olan ile ilgili olmadığı sorgulanamaz görünüyor. .
1679 yolculuğu bir keşif yolculuğu değildi. Fransızların Hudson Körfezi'ne deniz yoluyla (1657'de Jean Bourdon) ve kara yoluyla (1661 ve 1663'te Guillaume Couture* 1661'de Claude Dablon ve Gabriel Druillettes) üç sonuçsuz girişiminden sonra, Cizvit Charles Albanel ile birlikte Paul Denys* de Saint-Simon ve Sébastien Pennasca, aslında Haziran 1672'de Rivière Nemiskau'nun ağzına ulaşmışlardı. Cizvit yolculuğu 1674'te tekrarladı. Bu emsaller, doğru ki, yolların korkunç zorluklarını azaltmadı. Albanel'in sözleriyle, “200 salar, yani şelaleler ve dolayısıyla 200 portage var. . . . 400 rampa var.”
13 Nisan 1679'da Jolliet, biri kardeşi Zacharie olan sekiz adamla Quebec'e gitti. Yolda onlara rehberlik eden iki Kızılderili muhtemelen onlara katıldı. Keşif seferi görünüşe göre şu güzergahı benimsedi: Saguenay, Lac Saint-Jean, Rivière ve Lac Mistassini, Nemiskau'ya Rivière à la Marte (Marten) ve James Körfezi'nin güneyinde Rupert Körfezi'ne akan Rivière Nemiskau. Jolliet'in tahminine göre yolculuk, "yoldan sapmalar nedeniyle" 343 fersahı kapsıyordu. Kaşif, körfezde kendisini büyük bir nezaket gösterisiyle karşılayan bazı İngilizlerle ve özellikle dönüş yolculuğu için ona gemi bisküvisi ve un veren Vali Charles Bayly ile karşılaştı. Bayly, Jolliet'i ve onun Mississippi'yi keşfini duymuştu ve Kanadalıyı tebrik ederek, "İngilizlerin kaşiflere büyük saygı duyduğunu" söyledi. Jolliet, bütün bilgilerini topladıktan ve onu İngilizlerin hizmetine girmeye davet eden valinin cezbedici teklifini geri çevirdikten sonra, ev sahiplerinden ayrıldı. Rivière Nemiskau ve Rivière à la Marte boyunca geri döndü, Lac Mistassini ve Lac Albanel'i geçti ve Rivière Temiscamie üzerinden Rivière Peribonca, Lac Saint-Jean ve Saguenay'a gitti. 25 Ekim'de Quebec'i geri aldı.
Jolliet, yolculuğu sırasında İngilizlerin Hudson Körfezi'nde "Kanada'daki en iyi ticareti" yaptıklarına ikna olmuştu. “İstedikleri kadar” kunduzları “topladılar” ve hatta “bu girişimi gelecekte daha kapsamlı hale getirmeyi” umdular. Etki çemberi her zaman daha da büyüyordu ve her baharda Hudson havzasının nehirleri, uzak oldukları kadar çok sayıda milletlerin ağır yüklü kanolarını İngiliz direklerine doğru indirdi. "Şüphesiz ki İngilizler bu koyda bırakılırsa, altı [on?] yıldan daha kısa bir süre içinde kendilerini Kanada'daki tüm ticaretin efendisi yapacaklardır." Gerçekten de, Fransızların tedarikçileri olan Ottawa'lar, "kunduz avlamayın, gidin ve onları baie des Puants'taki uluslardan veya Superior Gölü civarındakilerden arayın", şimdi korkulacak bir şey vardı. uluslar, bazılarının yapmaya başladığı gibi, kürklerini doğrudan İngilizlere götürmeyi tercih edeceklerdi. Ve Jolliet gizlice Majestelerinden "İngilizleri bu koydan çıkarmasını" ya da en azından "onları kovmadan ya da onlardan kopmadan daha fazla yerleşmelerini engellemesini" istedi.
Jolliet, Hudson Körfezi'ndeki İngilizlerin Tadoussac ticaret imtiyazı üzerinde sahip olacağı feci sonuçların farkındaydı ve ayrıca kuzey kıyısındaki kendi ticaretinin ne kadar tehdit edildiğini de biliyordu. Kralın topraklarına bitişik olan bu bölgeye olan ilgisi daha da keskindi çünkü 10 Mart 1679'da Intendant Duchesneau ona Jacques de Lalande ile Mingan adaları ve adacıkları ortak mülkiyetinde vermişti. Ancak Jolliet'te ne hırs ne de iyimserlik vardı. Mart 1680'de Duchesneau'dan Anticosti Adası'nı aldı. Orada ve Mingan'da morina, foklar ve balinalar için avlanma alanları kurmayı ve "bu yolla bu ülkede ve Amerika adalarında [Batı Hint Adaları] ticaret yapmayı" önerdi.
Jolliet, bu ikinci toprak bağışı nedeniyle, Jolliet'in amcası Aubert de La Chesnaye ile az önce tartışan kralın topraklarının temsilcisi Josias Boisseau'nun şiddetli muhalefetine maruz kaldı. Lalande ve Jolliet'in Sept-Îles Kızılderilileriyle yaptıkları ticaretin, Majestelerinin bölgesindeki mültezimlere zarar verdiği düşünülüyordu. Frontenac'ın desteğine güvenen Boisseau, Duchesneau tarafından Jolliet ve ortaklarına verilen bazı kürk ticareti ayrıcalıklarının yanı sıra Anticosti imtiyazının iptalini boşuna talep etti. Kraliyet ajanı bir sürü yaygara kopardı, asılsız suçlamalarda bulundu ve o kadar fazla dil ve davranış sergiledi ki, 1681 yazında görevinden alındı ve Fransa'ya geri çağrıldı.
Boisseau'nun zamansız şikayetlerine ve abartılı davranışlarına rağmen, Jolliet kuzey kıyısında ticaretine devam etti. 1680 veya 1681 gibi erken bir tarihte Anticosti'de bir konutu vardı, yaz aylarını ailesi ve kışın birkaç hizmetçisiyle birlikte Quebec'te yaşadı. 1680-93 yıllarında - 1682'de belgeleri bir yangında yakıldı - onunla ilgili belgelerin kıtlığı nedeniyle, Jolliet'nin Hudson Körfezi (1679) ve Labrador (1694) seferleri arasındaki faaliyetleri hakkında çok az şey biliniyor. Mingan ve Anticosti'deki balıkçılığından yararlandı, ancak Batı Hint Adaları'nda ticaret yapıp yapmadığını söylemek mümkün değil. Jolliet, sık yaptığı seyahatler sırasında, 1685'te bakana gönderilen St. Lawrence Nehri ve Körfezi'nin bir haritasını tamamlamıştı. Bu vesileyle Brisay* de Denonville, Jolliet'nin denizcilik öğretmenliği görevini talep etti. Bu ödül ona verilmedi. 1690'da Phips komutasındaki filo Jolliet'in kabuğuna el koydu ve 10.000-12.000 değerindeki mallara el koydu. karaciğerve iki yıl sonra kâşifin karısını ve kayınvalidesini esir aldı, iki İngiliz gemisi onun Mingan ve Anticosti'deki karakollarını yağmaladı ve yaktı. Jolliet mahvolmuştu.
Jolliet, 1693 tarihli bir belgeye inanabilirsek, belki de 1689'da Labrador'a bir yolculuk yapmıştı. Oraya geri dönmeyi hayal ediyordu, ancak bir sübvansiyona ihtiyacı vardı ve mahkemenin ona vermeye pek meyilli olmadığı görülüyordu. Neyse ki Quebec'li bir tüccar olan François Viennay-Pachot kurtarmaya geldi ve girişimin masraflarını karşılamayı kabul etti. Birkaç kaşif - Waymouth , Knight , Jean Bourdon, Chouart Des Groseilliers ve Radisson * - Labrador kıyılarında çoktan yelken açmıştı, ancak hiçbiri onlar hakkında kabul edilebilir kesin bir açıklama, hatta bir harita bile üretmemişti. Jolliet, Saint John Nehri'nden (Mingan'ın 15 mil batısında) enlemde bulunan mevcut Zoar'a kadar uzanan bu bölgenin sırrını ilk açıklayan kişi olacaktı. 56°8'K.
28 Nisan 1694'te Jolliet, Quebec'te, biri Recollet olan 18 kişiden oluşan mürettebatı, Pachot'a ait 6 döner tabanca ve 14 topla donanmış bir gemiye bindi. Önce Jolliet'in kürk ticareti yapmak ve İngilizler tarafından yakılan binaları yeniden inşa etmek için bir aydan fazla kaldığı Mingan'a demir attılar. 9 Haziran'da Labrador'a yelken açtılar. Jolliet, sistematik olarak tanımladığı ve haritasını çıkardığı kıyı boyunca yelken açtı ve fırsat ortaya çıktığında biraz ticaret yaptı. Shortly after 9 July the ship passed the Pointe du Détour (Cap Charles), and entered unknown waters. Continuing his slow advance, Jolliet charted the coastline and described the Inuit with whom he made contact. When he drew level with Zoar, the explorer decided to turn back. The season was well advanced, and the ship, fitted with poor rigging, would not have withstood the heavy weather of autumn besides, trade with the few Inuit along the coast could not “pay what the vessel cost every day” finally, the ship was carrying salt “which had to be used for cod.” On 15 August Jolliet started on the way home. He reached Quebec around the middle of October, after having fished, and after having probably stopped at Mingan to take on board his wife and children, who had spent the summer there.
Jolliet hastened to give a final form to his travel log. This relatively extensive document contains, in addition to a description of the Labrador coasts and their inhabitants, 16 cartographic sketches. It is the first account of the shoreline between Cap Charles and Zoar, hence its historical importance moreover, it was in 1694 the most complete and precise portrayal of the Inuit so far made. As for the territories visited, Jolliet found the soil barren and the inhabitants few in number he noted the rapid disappearance of cod as soon as one proceeded northward the only trade possible with the Inuit was in whale oil and seal oil, but even then it would be necessary to count on cod “to cover part of the costs.” Jolliet was not put off because of that: he applied for the privilege – which he was not to receive – of trafficking alone, for 20 years, with the Inuit of Labrador.
In the autumn of 1695, when the season was well advanced and navigation in the river and gulf dangerous, he was selected by the governor and the intendant to pilot the Charente: he was “perhaps the only man in this country, according to Frontenac, capable of performing this work properly.” For this task Jolliet received 600 livres. He spent the winter in France, and returned to Quebec before 13 June 1696 with the promise of his appointment – confirmed on 30 April 1697 – to the office of hydrographer. In a document of 1692 he had already been given the title of hydrography master: was this a lapsus, or was Jolliet teaching hydrography at the Jesuit college, without holding the post officially? Be that as it may, Jolliet and the maps that he was able to make to render navigation in the river and gulf safe were often mentioned during these years. One of the maps, dated 1698, has come down to us.
On 30 April 1697 Jolliet had received from Frontenac and Bochart* de Champigny a small fief on the Rivière des Etchemins, which he did not have time to develop. In winter he taught at the Jesuit college in summer he probably lived on Anticosti Island or at Mingan. Unfortunately the last three years of his life are shrouded in uncertainty. Was it on his lands on the north shore that he died in the summer of 1700, in circumstances that have not been revealed? Nothing is known of this, and despite active research his burial place has not yet been discovered.
Thus ended, between 4 May and 15 Sept. 1700, the remarkable career of this explorer his broad education, his culture, the diversity of his talents as much as his courage and ambition, made of him one of the greatest and most illustrious sons of his country. Born in New France, formed in its institutions, Jolliet attained international fame during his lifetime: in France, Spain, Italy, Holland, Germany, England, works extolled his name and the discovery of the Mississippi. Beyond all doubt, the Canadian Louis Jolliet is one of the most genuine and most impressive examples of the heroes produced by New France.
Acte de baptême de Louis Jolliet (21 sept. 1645), APQ Rapport, 1924–25, 198. Acte de mariage de Louis Jolliet et de Claire-Françoise Bissot (Québec, 7 oct. 1675), APQ Rapport, 1924–25, 224. AJQ, Greffe de Romain Becquet, 7 mai 1666 1 er oct. 1675 9 mai 1679 16 avril 1680 Greffe de Pierre Duquet, 2 nov. 1676 9 févr. 1679 Greffe de François Genaple, 14 mars 1680 Greffe de Gilles Rageot, 21 avril 1669 1 er oct. 1672 3 oct. 1672 23 avril 1676 2 mai 1676 4 déc. 1676 17 avril 1680. APQ, Ins. cons. souv., II, 3. Contrat de mariage de Louis Jolliet et de Claire-Françoise Bissot (1 er octobre 1675), APQ Rapport, 1924–25, 240. Correspondance de Frontenac, APQ Rapport, 1926–27, 1927–28 et 1928–29, passim. Correspondance de Talon, APQ Rapport, 1930–31, passim. [Claude Dablon], “Voyages du P. Jacques Marquette, 1673–75,” in JR (Thwaites), LIX, 85–211 ibid., passim. JJ (Laverdière et Casgrain), 330, 345. [Louis Jolliet], “Journal de Louis Jolliet allant à la descouverte de Labrador, 1694,” éd. Jean Delanglez, in APQ Rapport, 1943–44, 147–206. Jug. et délib., passim. Ord. comm. (P.-G. Roy), I, 322f. P.-G. Roy, Inventaire de pièces sur la côte de Labrador conservées aux Archives de la Province de Québec (2v., Québec, 1940–42), I, 3–9. Recensement de 1666.
Delanglez, Jolliet . Ernest Gagnon, Louis Jolliet, découvreur du Mississipi et du pays des Illinois, premier seigneur de l’île d’Anticosti (Montréal, 1946) “Où est mort Louis Jolliet?” BRH , VIII (1902), 277–79. Godbout, “Nos ancêtres,” APQ Rapport, 1951–53 , 459. Amedée-E. Gosselin, “Jean Jolliet et ses enfants,” RSCT, 3rd ser., XIV (1920), sect .i , 65–81. Lionel Groulx, Notre grande aventure: l’empire français en Amérique du Nord ( 1535–1760 ) (Montréal et Paris [1958]), 139–74. Pierre Margry, “Louis Jolliet,” RC , VIII (1871), 930–42 IX (1872), 61–72, 121–38, 205–19. Adrien Pouliot et T.-Edmond Giroux, “Où est né Louis Jolliet?” BRH , LI (1945), 344–46, 359–63, 374.
Revisions based on:
Bibliothèque et Arch. Nationales du Québec, Centre d’arch. de Québec, CE301-S1, 21 sept. 1645, 7 oct. 1675 CN301-S13, 1 er oct. 1675.
Journey towards the Mouth of the Mississippi
The journey by canoe to the Mississippi began in mid-May, 1673. One month later, the Mississipi unfurled before the canoeists. Turning southward, they paddled downstream until they reached the area that is today the boundary between Louisiana and Arkansas. In the middle of July, fearing “to deliver themselves to the Spaniards of Florida if they advanced further,” Jolliet and Marquette resolved to return the way they had come. They were disappointed not to have reached the mouth of the river, but they had established that the Mississippi did indeed discharge its waters into the Gulf of Mexico. They noted the existence of other rivers flowing westwards, clinging to the belief that they flowed into the Sea of Japan or the China Sea.
Returning to the colony at the end of the summer of 1674, Jolliet’s canoe was upset in the Lachine Rapids. He lost his diary and the map he had drawn during the expedition, yet he managed to recompose both of them from memory. “I was rescued after four hours in the water, by fishermen who never usually went to that spot, and who would not have been there if the Holy Virgin had not accorded me that favour… Nothing remains to me but my life.”
Louis Jolliet
Louis Jolliet, explorer, cartographer, king’s hydrographer, fur trader, seigneur, organist, teacher (baptized 21 September 1645 in Québec City died between 4 May and 18 Oct 1700 likely near Île d'Anticosti). The first significant Canadian-born explorer, Louis Jolliet achieved international fame in his lifetime as the first non-Aboriginal person, together with Jacques Marquette, to travel and map the Mississippi River. Jolliet also explored and mapped the Lake Superior regions, the area between the Saguenay River and Hudson Bay, and part of the Labrador coast.
Early Years and Education
The son of a wagon-maker, Jolliet entered the Jesuit College in Québec City in 1656. He studied philosophy, theology and music, and became an accomplished organist. His fellow students included Charles-Amador Martin, Pierre de Repentigny de Francheville and Germain Morin, with whom Jolliet shared the title of music officer. He took his minor orders in 1662 and completed a thesis in philosophy in 1666 while working as a cleric. He left the priesthood in 1667. Under the patronage of François de Laval, he sailed for France and spent 1667–68 in Paris and La Rochelle.
Mississippi Expedition
Following his return to New France, Jolliet became a coureur de bois. He was in Ste-Marie du Sault (now Sault Ste Marie) on 4 June 1671 and was one of the signatories of the treaty between 14 Aboriginal nations and Simon-François Daumont de Saint-Lusson that granted France possession of the territories of the West.
In 1672, Jolliet was chosen by Intendant Jean Talon to lead an expedition to determine whether the Mississippi, known from Aboriginal accounts, flowed into the Gulf of Mexico or the Pacific Ocean. Accompanied by six others, including Jesuit Father Jacques Marquette as translator, Jolliet set forth on the expedition in May 1673 and reached the mouth of the Mississippi on 15 June. In mid-July they had reached lat. 33°40´ N near the mouth of the Arkansas River, sufficiently far south to prove that the river flowed into the Gulf of Mexico. They turned back when friendly Aboriginals advised them that going farther would expose them to hostile Aboriginal and Spanish forces.
Jolliet returned north and spent the winter of 1673–74 at Ste-Marie du Sault. On his journey to Québec City in May 1674, all three of his companions were killed and his log-book and map of the Mississippi expedition were lost when their canoe capsized over rapids. Copies of the log-book and map left with the Jesuits at Saint-Marie falls were lost in a fire. However, in 1675, working from accounts by Jolliet and Marquette, Jean-Baptiste-Louis Franquelin drew a map of the expedition that was published in Paris in 1681 under the title Voyage et découverte de quelques pays et nations de l’Amérique septentrionale.
Hudson Bay Expedition
Upon his return to Québec City, Jolliet was denied a fur concession he sought for the Illinois area and joined his father-in-law in 1676 in a fur-trading company at Sept-Îles. Jolliet became seigneur of the Ȋles de Mingan in the Gulf of St Lawrence in March 1679, and of Île d'Anticosti in 1680.
In April 1679, at the behest of officials in Québec City, Jolliet embarked on an overland journey to Hudson Bay to survey the influence of English traders in the region, and to assess the possibility of a trade alliance with Aboriginals in the area. His reputation preceding him, Jolliet declined an offer from English Governor Charles Bayly to come and work for him, but became convinced that “if the English are left in this bay they will make themselves masters of all the trade in Canada.” Upon his return, Jolliet recommended that the French “remove the English from this bay,” or at the very least, “prevent them from establishing themselves any further, without driving them out or breaking with them.”
Labrador Expedition
Jolliet then concentrated on trade and fisheries at his concessions, until two raids by the English in 1690 and 1692 dealt him a financial blow from which he never recovered. On 28 April 1694, with the backing of a Québec merchant, he set sail from Québec City aboard an armed ship with 17 men and travelled along the coast as far north as lat. 56°8´ N near present-day Zoar. In addition to fishing and trading with Aboriginals along the way, Jolliet took detailed notes of the coastline and its inhabitants and completed 16 cartographic sketches — the first recorded account of the northern Labrador coast and the most detailed description of the Inuit to that time.
In April 1697, Jolliet succeeded Jean-Baptiste-Louis Franquelin as teacher of hydrography at the Jesuit College of Quebec. He was appointed hydrographer to the king of France in 1680.
Müzik
Though more famous as an explorer and hydrographer, Jolliet was also one of the earliest practicing Canadian musicians. Evidence of his musical talent was reported first by Father Jérôme Lalemant, who wrote that on 1 January 1665 “Monseigneur the Bishop dined with us, and so did Monsieur Meseré [Maizerets] and in the evenings we invited the Sieurs Morin and Joliet, our musicians, to supper” (Jesuit Relations, cilt 49).
Jolliet is said to have played both the harpsichord and the organ. It is possible, but not documented, that he performed on the organ purchased for Québec City in 1663 by Monsignor de Laval. At a memorial service in 1700, recognition was given to his “having played the organ in the Cathedral and parish for many years. Done without pay” (Louis Jolliet, P. 145). A document dating from 1720 also recognizes “the fact that he played the organ and had taught several people from the seminary to play.”
Jolliet's interest in music is also obvious from a “chant illinois,” noted on a journey in 1673, either by Jolliet or by Father Marquette. In his book, William Amtmann reproduces the notation of this “calumet song” in its manuscript form (French ed. only, p. 252), as it appeared in Bacqueville de la Potherie's Histoire de l'Amérique septentrionale (Paris, 1722) and refers to a long-standing 20th-century debate on whether Jolliet or Marquette transcribed the song, adding his own reasoning in favour of Jolliet. Amtmann also provides a musical analysis.
A version of this entry originally appeared in the Encyclopedia of Music in Canada .
Explorations and Discoveries
On May 17, 1673, Marquette and his friend Louis Joliet (also spelled "Jolliet"), a French-Canadian fur trader and explorer, were chosen to lead an expedition that included five men and two canoes to find the direction and mouth of the Mississippi River, which natives had called Messipi, "the Great Water."
Despite sharing a goal to find the river, the two leaders&apos ambitions were different: Joliet, an experienced mapmaker and geographer, was focused on the finding itself, while Marquette wanted to spread the word of God among the people he encountered on the way there.
Marquette&aposs group traveled westward to Green Bay in present-day Wisconsin, ascended the Fox River to a portage that crossed to the Wisconsin River and entered the Mississippi near Prairie du Chien on June 17, 1673. Following the river to the mouth of the Arkansas River — within 435 miles of the Gulf of Mexico — Marquette and Joliet learned that it flowed through hostile Spanish domains. Fearing an encounter with Spanish colonists and explorers, they decided to return homeward by way of the Illinois River in mid-July.
Level 1: Louis Joliet
Louis Joliet was a French-Canadian explorer who, along with Father Jacques Marquette, led an expedition to discover the extent of the Mississippi River in 1673. They discovered Mount Jolliet situated on the Illinois River in August of that same year.
Konular. This historical marker is listed in these topic lists: Exploration &bull Waterways & Vessels. A significant historical year for this entry is 1673.
Konum. 41° 31.594′ N, 88° 4.944′ W. Marker is in Joliet, Illinois, in Will County. Marker can be reached from the intersection of North Ottawa Street (U.S. 6) and Van Buren Street. Marker is located on the fourth floor of a parking garage, where the entrance is at the intersection of Van Buren and Ottawa Streets. Harita için dokunun. Marker is at or near this postal address: 103 N Ottawa Street, Joliet IL 60432, United States of America. Yol tarifi için dokunun.
Yakındaki diğer işaretçiler. Bu işaretleyiciye yürüme mesafesinde en az 8 işaret daha vardır. Level 2: Jacques Marquette (here, next to this marker) Level 5: Frederich Bartleson (here, next to this marker) Level 3: Charles Reed (here, next to this marker) Level 4: J.D. Paige (a few steps from this marker) The Marx Brothers (within shouting distance of this marker) Joliet Public Library (within shouting distance of this marker) Fehrenbacher Building (within shouting
distance of this marker) Rialto Square Theatre (about 300 feet away, measured in a direct line). Touch for a list and map of all markers in Joliet.
More about this marker. Marker is one of five that are placed on each floor by the stairs entrance.
Ayrıca bkz. . . Louis Jolliet on Wikipedia. (Submitted on October 22, 2020, by Jason Voigt of Glen Carbon, Illinois.)
Related to 10 Facts about Louis Joliet
10 Facts about Mexico’s Independence Day
What you need to know facts about mexico’s independence day? Celebration&hellip Read More…
In this article, you will find amazing information regarding the facts&hellip Read More…
In this article, you will find the 10 interesting facts about&hellip Read More…
What do you know regard facts about Mesopotamia government? In this&hellip Read More…
10 important facts about Mesopotamia will reveal the amazing information about&hellip Read More…
This article will present the 10 interesting facts about medieval warfare.&hellip Read More…
10 facts about medieval villages tell about the 10 pieces of&hellip Read More…List of site sources >>>