"Ancak," özel proje devam ediyor "Batıda Rus Çarlarının Portreleri". Bu konu her şeyden önce ilginç, çünkü Rus liderleri her zaman kendi ülkelerinin batı seçkinleri ve kasaba halkının birer somut örneği olmuşlardı. Ve “kral” figürü ile ilgili olarak, bir kimse Rusya’nın hangi görüntüsünün Batı’da talep edildiğine karar verebilir. Galerimizdeki portrelerin çoğunun holografik resimler olduğu not edilmelidir. Ne de olsa, Batılı politikacıların Moskova ile taktik bir ittifak kurmaları yararlı olduğunda, kral pragmatik anlaşmalar yapabilecek bilge bir cetvel olarak tasvir edildi. Ruslarla bir ittifak ihtiyacı ortadan kalktığında, resim farklı bir açıyla gösterildi - geleneksel Rusfofobik klişeler yeniden canlandı ve kral, "kurnaz bir Bizans", öngörülemeyen bir despot ya da bir komedyenin hayatta kalanına dönüştü.
Mevcut dönem hakkında konuşursak, Putin’in selefinin görüntüsü gibi Batı’daki görüntüsü de dış politika konjonktürüne bağlı olarak sürekli değişiyor. (Ancak, Medvedev döneminde, bir tandemin varlığı bu işi kolaylaştırdı: bir liderin portresi, ikincisi koyu renklerde açık renkte sunuldu.) Ancak, çoğu durumda, Batılı portreciler “holografik resimler” ile çalıştı ve bazen onları sağ tarafa çevirdi: “kurt - Tavşan "," Tavşan - Kurt ", Sovyet etiketlerinde olduğu gibi," Peki, bekle! "'Ye dayanıyor.
Rus çarı (ve dolayısıyla ülkemiz) daha sonraki bir dönemin araştırmacıları tarafından görüntülendiğinde "Holografik" biraz farklı bir tür izlenebilir. Çağdaşların, insanları ve olayları “eylem zamanı” değerleri ve kavramları bağlamında değerlendirdiğini ve tarihçilerin geçmişe, geleceğin ölçütleri ile - iyi bir dürüstlük dışındayken ve aynı olanların dışında olduklarında - geleceği ölçütleri ile dikkatsizce yaklaştığını fark etmek zor değildir. Bu arada, bazı Rus uzmanların bunları ya da “nesnel Batı değerlendirmelerini” yansıtan alıntılardan yararlandıkları zaman, iç politik nedenlerden ötürü “holografik özellikleri” hatırlamalıyız.
"İskender Günleri harika bir başlangıç"
Batı holografik teknolojisinin çarpıcı bir örneği, İmparator Alexander I imgesiyle ortaya çıkan metamorfozdur. “İskender'in Günleri güzel bir başlangıçtır” Batı'da “liberal dönüşümler dönemi” olarak tanımlandı. Fransız yazar Francois Chateaubriand, "imparatorun yüce ruhu, aynı zamanda şövalye ve yeminini kaskının altında saklayan bir piskoposun olduğu bir şey" hakkında da memnuniyetle konuştu. “Bu olağanüstü bir zihnin adamı” dedi Madam de Stael, “despotluğun zararına şüphe etmeyen ve içtenlikle köylüleri serbest bırakmak isteyen” dedi. Alexander ile yaptığı bir konuşmada “Efendim, karakteriniz zaten imparatorluğunuz için bir anayasa ve vicdanınız güvencesi” dedi. İngiltere'deki Whig Partisi temsilcileri, "kralın Gizli Komite danışmanlarıyla birlikte ülkede adil yasalar çıkarmaya ve muhalefet oluşturmaya hazır olduğunu" söyledi. Prusyalı reformcu Heinrich Friedrich von Stein, “Alexander, yalnızca konularının mutluluğunu düşünüyor” dedi, ancak sempatik olmayan insanlarla çevrili ve yeterli irade olmadan, silahlara hedeflerine ulaşmak için kurnazlık ve kurnazlık. Bununla birlikte, kimse bu egemenliğin nedenine, kendini feda etmeye, bütün büyük ve asillerin mücadelesine adanmaya ne kadar yatkın olduğunu merak etmekte yardımcı olamaz. ”
Tarihçiler uzun zamandır hiç şüphesiz İskender'in tahta geçtiği komploda İngilizlerin kilit bir rol oynadığı düşüncesindeydi. Öğretmeni, Cumhuriyetçi görüşlerin İsviçreli avukatı Frederick César La Harpe'dir. Ve o sırada Batı'nın tonunu belirleyen liberal kurum olan “yaratıcı sınıf” temsilcilerinin Rus çarına büyük umutlar beslemesi şaşırtıcı değil. “Tahttaki böyle bir kişinin ortaya çıkması”, “olağanüstü bir fenomen” dediler. İngiliz radikal politikacı ve kitap yayıncısı John Harford Stone, ünlü doğa bilimci Joseph Priestley'e yazdığı bir mektupta “Alexander, insanlığın durumunu iyileştirmek için istekli” dedi. - Ve yakında Avrupa’da öncü bir rol oynayacağı ve iktidardaki eşitliğini aşacağı, ancak yöneticilerinin nezaket ve asaletleriyle sınırsız derecede alt edeceği çok muhtemel. Neredeyse aynı Machiavellianism ile olan bu genç adam, diğer egemenlerin diğer vatandaşlarından özgürlüğünü çaldıkları konularından çaresizlik çalıyor. ”
Rus imparatoru ile yazışmalarda olan Bağımsızlık Bildirgesi'nin yazarı olan Amerikan Başkanı Thomas Jeffeson, liberal düşünceleri gerçekleşmediyse, önceden Alexander'ın günah işlemesine izin vermeye hazırdı. “İskender ondan önce Herkül görevine sahipti” dedi. Priestley mektubunda “kendilerine bakamayanlara özgürlük sağlamak için” dedi. Muhtemelen, temsili sınıflar gibi bir şey yaratma girişiminde imtiyazlı sınıflar arasındaki korkuları karıştırması uygun olmazdı. ”
İskender’in liberal batı seçkinleri tarafından “Fransız Devrimi'nin mirasına ayak basan bir despot” olarak algıladığı Napolyon’a karşı bir ağırlık olarak ihtiyaç duyuldu. Belki de, hepsinden önemlisi, garip bir şekilde, aristokrat Charles Talleyrand (Fransa dışişleri bakanı), Avrupa’nın Tilsit’te tarihsel bölünmesinden sonra, Alexander ile gizli bir toplantıda bu duyguları dile getirdi: “Fransızlar uygar, hükümdarı medeni değil. Rus egemen uygar, ama halkı değil. Sonuç olarak, Rus egemen Fransız halkının bir müttefiki olmalı. "
İlk başta, Bonaparte Alexander, onu zayıf ve kararsız bir yönetici olarak gösteren ve sürekli olarak babasının öldürülmesinden sorumlu olduğunu ima ettiğinden şikayet etmedi. 1804 yılında, Paris Monitor gazetesi bilgisiyle Paris'in yılın 1801 saray darbesindeki rolüyle ilgili bir makale yayınladı ve “katillerin intikamdan kaçtığı” için pişmanlık duyduğunu belirtti. Ancak Tilsit'teki toplantıdan sonra Napolyon, Rus çarıyla ilgili fikrini değiştirdi. “Alexander ile yeni bir toplantı yaptım ve ondan son derece memnun kaldım! Bu genç, son derece kibar ve güzel bir imparator; düşündüğünden çok daha zeki ”dedi.
Tabii ki, yılın 1812 savaşından önce İskender'in Avrupa'da eleştirilmediği söylenemez. Birçok Batılı çağdaş, "Yunanlı olarak tehlikeli ve ikiyüzlü" olduğunu belirtti. “İmparator kolayca büyülenebilir” dedi Napolyon, “Fakat bu korkmalı; o samimiyetsizdir; Bu, imparatorluğun gerileme zamanlarının gerçek bir Bizansıdır ... ... “St. Petersburg’un İsveç büyükelçisi Kont Lagerbylke,“ siyasette İskender’in bir iğne kadar ince, ustura ve deniz köpüğü kadar sahte olduğunu ”ilan etti. Ancak Batılı siyasetçiler ve gazeteciler, "Bizans" Rus Çar’ı ile elbette "Kazaklar Paris’in ortasındaki çadırlarını kurmadıkça" yanlış bir şey görmediler.
"Tahtta Tartuffe"
"Açıkça görebilen" ilk kişi, 1807'tan 1811'a kadar Fransız diplomat Armand de Kolenkur idi. Rusya’ya büyükelçi olarak görev yaptı. “Alexander gerçekte kim olduğu için alınmadı. Zayıf ve hatalı olarak kabul edilir. Kuşkusuz, hayal kırıklığı yaşayabilir ve memnuniyetsizliğini gizleyebilir ... Ama karakterin bu hafifliğinin sınırları var - kendisi için belirtilen dairenin ötesine geçmeyecek, ama bu daire demirden yapılmış ve bükülmüyor ... "
Napolyon'a karşı kazanılan zaferden sonra, İskender yalnızca büyük Avrupa siyasetine katılan değil, aynı zamanda yasama organı oldu. Herkes için tarih Bu, Rusya'da ilk kez oldu ve ancak 130 yıl sonra tekrar oldu. Tabii ki, iradesini Avrupa ülkelerine dikte eden Rus lideri, yerel seçkinler arasında alerjilere neden oldu (her iki durumda da, “çarların” sosyal ve politik ideallerinden bağımsız olarak, Avrupa’yı Rusya’ya koymak için umutsuz adımlar attı). İskender, saldırganın yenilgisinin, kıtanın pasifleşmesinin ve aynı zamanda gösterdiği “asalet, açık fikirlilik ve insancıl ideallerin” Avrupa Agamemnon rolünü oynamasına izin vereceğine inanıyordu. O orada değildi.
Evet, Kutsal Birliğin ilk kongrelerinde, Rus çar, zamanının ilerisinde olan bazı hümanist uluslararası girişimler başlattı (özellikle, Avrupa güçlerinin silahlı kuvvetlerinin eşzamanlı azaltılması, Yahudi topraklarının dokunulmazlığının güvence altına alınması, uluslar arası bir devlet kurulmasının kabul edilmesi). . Bununla birlikte, Batı'da, istihbarat, içgörü ve diplomatik sanat ilkel kurnazlık, dindarlık, halkın ve hükümdarların kardeşliği için ilkel kurnazlık, dindarlık ve esneklik için - ikiyüzlülüğü, Rus toplumundaki ilkeyi ve zulmü yerine getirme - sertliği anlama - zulüm ve zulmü.
Londra’nın Rus ordusunun çıkarlarını temsil eden İngiliz Generali Robert Wilson “Avrupa’nın çektiği olayları kendi amaçları için kullandı” diye yazdı. Ve hepimiz Attila, Cengiz Han ve Timur'un barbar ruhunu yeniden doğmuş hissettik. ” Not, bu "Viyana sistemi" nin oluşturulmasında aktif rol alan İngiliz İmparatorluğu temsilcisi St. Petersburg'un resmi müttefiki sözleridir.
Alexander, “liberal bir medeni cetvel” den Westminster Review editörü John Bowring’e göre “krallıkları kendi heveslerine göre ayıran ve halkların kaderini dikte eden” kurnaz bir despot haline geldi. Avrupalı aydınlar, liberaller ve "ilerici" gazeteciler kralı şeytanlaştırmaya başladı, ona "Kalmyk" ve "vahşi" dediler.
Avrupa’nın başlarında daha önce İskender’in “rafine sanatçılığına” hayran kaldılarsa ve hatta Rus ordusunun Napolyon’a karşı kazandığı zaferden sonra, “kuzey Talma” olarak adlandırdılar. “Dağlık Çerkessia'nın bağımsızlığı için bir İngiliz savaşçısı olan David Urquhart,“ Avrupa ihtiyatlılığını ve Asya katılığını birleştiren böylesine sofistike bir düşmanla ”demiştir. Onunla uğraşırken her zaman aldatılma riski vardır. Avrupa'daki barış tehdidinin geldiği agresif hırslarından. Ve buna karşı hareket etmek zor olmalı. " Fransa'nın St. Petersburg büyükelçisi Laferon, “İskender’in doğasının en temel özellikleri” dedi. “Vanity ve pretense; eğer üzerine bir kadın elbisesi giyseydi, iyi, seküler bir kadın olabilirdi. ” Yarattığı Kutsal Birliğin ideolojik temelini aradıktan sonra İskender, mistik Hristiyanlık ile büyülendi, Batı'daki liberaller ona karşı çıkmaya başladı ve “tahtta Tartuffe” olarak adlandırdı.
Belki de Batı portre ressamlarının holografik tekniğinin en net resmi, Londra Times’ta belirtilen İskender I’nin iki özelliğini karşılaştırarak yapılabilir: biri, darbenin ardından 1801’un darbesinden sonra ve imparatorun ölümünden sonra. “Bu, her şeyden önce genişlemeyle ilgili değil, adil ve makul bir düzen kurma konusunda düşünen bir özgürlük savunucusu olan Rusya'nın ilk medeni hükümdarı” dedi. “Kutsal İttifak'ın baş ilham kaynağı, yaratıcısı ve efendisi olan son imparator, tüm uygar ulusların siyasi haklarının bir düşmanı, insan özgürlüğü ve mutluluğun bir rakibi idi. İmparatorluğun adalet ilkelerine bölgesel olarak yayılması konusundaki iddialı umutlarını asla feda etmeye hazır değildi. ” Ne denir, farkı hissedin.
Ayrıca gösterici, hükümdarlığının sonunda, “İskender'in günlerine harika bir başlangıç” yapan imparatorun şereflendirdiği politikacıların özellikleridir. 1824’te, o zamanlar Poluyakobinskaya Helvetic Republic’i yaratma deneyinde zaten yer alan öğretmen Alexander Frederick Lagarp şunları yazdı: “Marcus Aurelius’u elli milyonuncu nüfus için eğittiğimi umduğumda ... umutlarım. "
Thomas Jefferson, “Sanırım en sevdiğimiz İskender” dedi ve gerçek inancı reddetti. Hayali ittifaka katılmak, onun ifade ettiği ulusal karşıtlık ilkeleri, ittifakın başındaki konumu, insanlığı her zaman köle zincirlemek için zincirlemeye çalışan pozisyonu, bütün bunlar onun karakterine gölge düşürüyor. ” Bununla birlikte, Batılı çağdaşları ve tarihçilerinin bu konuda söyleyebilecekleri her ne olursa olsun, Romanov Rusya'yı “Avrupa Jandarması” olarak nitelendiren Kutsal Birliğin, kıta ve yerleşik sınırların sağlamlığı üzerindeki yerleşik güç dengesini uzun süre korumasına izin vermesi dikkat çekicidir. Viyana anlaşmalarının ana başlatıcısı olan Alexander I, kırk yıldır Avrupa'da istikrar sağlayan kolektif bir güvenlik sistemi oluşturmayı başardı. Evet, son yıllarda Batı liberallerinin saltanatı, onu dini tasavvuf temeline dayanarak yoldan çıkarılan kurnaz bir tiran olarak temsil etmeye başladı, ama onlar için ne kaldı? Ona hosanna söyle, böylece Rusların Avrupa'da lider konumda olduğunu iddia ediyorlar. Batı tarihçisinde İskender imgesinin son derece olumsuz renklerle sunulması ilginçtir. Batıdaki tarihçiler, bir kural olarak, onu ikiyüzlü olarak tasvir ettiler, güzel ruhlu liberal söylembilimin arkasındaki “en iyi sırıtış” ı sakladılar ve soyluları St. Petersburg'un bütün Avrupa kıtasına kadar uzatmak için hakaret ettiklerini iddia eden “Büyük Peter'in iradesini” yerine getirmeyi hayal ettiler.