Çok kötü yaşamadığımızı anlamak için, yalnızca savaştan sağ kalan, savaştan sonra aç olan ve hikayelerini dinleyen seksen yaşından büyüklerle buluşmamız gerekiyor.
Anna Afanasyevna Zabaznova, 90 yaşında olacak, şimdi o basit bir emekli. Ancak milletvekilleri onu köy konseyinin başkanı, bölge konseyinin yardımcısı, ulusal Kazak korosunun organizatörü ve lideri olarak hatırlıyor.
Yerel cüruf müzesinde sergilerden biri unutulmaz Anna Afanasyevna'ya ithaf edilmiştir. Ve Kazak korosu alanının çok ötesinde bilinen beyni, Zabaznova'nın adını aldı. Neden böyle onur duyuyor? Benim hikayem bununla ilgili.
1941'in başlangıcında, aslen Taganrog yakınlarındaki Neklinovka'dan Anya Davidenko, tıp fakültesinde okudu. Romanov bölge hastanesine bir hemşire tarafından dağıttılar. Ve sonra savaş başladı. Askerler üzerindeki ayakkabıları değiştiren kirzachi, o, diğer kızlarla birlikte cepheye geldi. Tabur ameliyat eden kız kardeşine atandı. Şair Robert Rozhdestvensky'nin annesi olan cerrah ile birlikte savaşçılar gece ve gündüz ölümünden kurtuldu. Ancak bir kez bombalama sırasında kendilerini kurtarmadılar. Anne şanslıydı, sadece kontrolden ve yaralandı ve N.P. Kök, kıymıklar ile ölüme dek sürdü.
Kız sahra hastanesine geldi, ama uzanmadı, ama diğer yaralılara baktı. Ve bunun için elbette herkes onu severdi. Anya'nın yan yana olması savaşçıları tam anlamıyla iyileştirdi - çok fazla sıcaklık verdi ve onları okşadı. Ve onun adı Anya değildi, ama basitçe - Bebeğim.
Hastaneden sonra, Bebek yine ön saftaydı. Kuban'da faşistlerle ağır mücadelenin sürdüğü 1943 baharında, tunik ve üniformalarla kaplanmış kırılgan bir küçük kız Kazak birliğinde ortaya çıktı. Omzunda - hijyenik torba. Yaşam ve ölüm savaşları vardı. Almanlar eğildi. Ve sonra, Kazaklar için beklenmedik bir şekilde, yüksek sesle kız gibi bir çığlık duyuldu: "Kardeşler! Anavatanlar için! Stalin için!" Birlikte, hepsi düşmana koştu.
Bölüm kısa, ama karakteristik olarak hayal edebiliyorum. O zaman Anna Zabaznova'nın barışçıl yaşamı insanları yönetti.
Savaştan sonra, Anna Afanasyevna iki derece birinci dereceden Red Star, I. Dünya Savaşı ve birçok madalya ile geldi. Her dövüşçünün çok fazla ödülü yoktu. Muzaffer 1945'in sonunda Anna, Romanovskaya stanitsa'ya döndü, bölge hastanesinde hemşire olarak çalışmaya başladı. Ama artık sessiz bir kız değildi, bir topluluk lideriydi. Hemen fark edildi ve bir milletvekili seçildi, ardından köy konseyi başkanı. Onun sayesinde, Kültür Evi köyde inşa edildi, bir lise, sert yüzeyli yollar belirdi.
Ve köyde, hareketsiz bir tank şoförü - özürlü Seeds Zabaznova ile tanıştı. Cephe askerlerinin düğünde bütün köy yürüyordu.
Zabaznova standındaki bölgesel müzede, 34 Kazak alayının filo komutanından, albay muhafızlarından, Sovyetler Birliği GP'sinin Kahramanından bir mektup var. Ramanyuka. Özellikle yazıyor: "Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın cephelerini Kafkasya'dan Prag'a geçen küçük kızımız, özenli ve güzel AA Zabaznova, büyük bir merhaba!"
Sonra, zaten 4'inci Muhafızları Kuban Kazak Kolordu O. Ya'nın istihbarat memurundan zaten belediye meclisine başka bir mektup geldi. Kravchenko. Şöyle başladı: "Asker arkadaşımızın kutsanmış anısına," küçük çocuk ışığına ", Anna Afanasyevna Zabaznova'ya - Davidenko - Zabaznova'ya ...".
Kaç yıl geçti ve bir gazinin hatırası nedir? Bu yüzden tıbbi hizmet ustası Annushka'ya adanmış şiirimi hatırladım:
Kovylechek-küçük ışık,
Mavi gözlü köyde
Kovylyok,
Ön tarafta ismini verdiler -
Mavi gözlü ışık
Esnek olmak için bir kanca
Ve sessizdi,
Kalbinde olmak için alev
Çok fazla sevgi ve sıcaklık.
Aniden bir kampanyada Kazak
Sevgili hakkında -
At sırtında araba kullanacak
"Tatlım, ne acıtıyor?"
Belki ilaca ihtiyacın var
Bunlar var - her şey geçecek ... "
Kazak ona bakacak
Gülümse ve iç
Eğer gece durursa
Kalp için zor olacak
Hemen sığacak
Tüm ışığın kalbinde.
Yakın görürsen
Kulübe ışığında,
Sanki duymuşlar gibi
Çocukların sevimli ayaklarının sürtüğü.
Ve ne zaman saldırıdan önce
Kazak atı ripleri
Gözlerdeki ışık sönecek -
Alevler alevlere çarpacak.
Kovylochek alev
Kazaklar savaşa girerken ...
Kovylochek alev
Mavi gözlü, canım ...
Başım ve bacaklarım çarptı
Kursk Bulge'daki savaşlarda doğrudan yer alan Romanovskaya stanitsa'dan usta Natalia Dmitrievna Sorokina ile tanıştım.
Kader, ne çocuklukta ne de gençliğinde Natasha Sorokina'yı şımartmadı, ancak konuşma sırasında onun için ne kadar zor olduğu konusunda asla şikayet etmedi. Şimdi bile, yatalak olduğu için, kaderi hakkında şikayette bulunmuyor, yalnızca çok fazla zaman harcamak zorunda olduğu için üzülüyor.
İşte onun hikayesi.
- Annemin ilk kocası, ilk Alman savaşında öldürüldü. Kayınpederiyle birlikte yaşadı, yorulmadan avlusunda birçok olan sığırları önemsiyordu. Sonra evlenmek istediğini söyledi. Kayınpeder buna karşıydı - çalışan kadın çiftliği terk ediyor. Birçoğu, onun ve iki çocuğunun bir koca bulabileceğinden şüphe duyuyordu, fakat iki adam kaçmaya başladı. Bir dulun omuzlarında, aynı zamanda iki çocuklu, uzun boylu, yakışıklı, çekik bir sazhen ile evlenmeye gitti.
Ben ilk doğanların anne babasıydım. Benden sonra, beş daha doğdu. Ancak, okuma yazma bilmeyen, sert köylülerin yaptığı işkencelere maruz kalan anne, bilge idi. Çocukları okutmaya çalıştı. Kardeşim 12 yaşına geldiğinde babam dört sınıfın yeterli olduğuna karar verdi ve bir pulluk olmasını istedi. Annem akrabalarına onu şehre götürmek ve ders çalışmak için yalvardı. Gelecekte, bu annenin bilgeliği ailemize büyük bir hizmet etti.
Yerel köyüm Novotroitsk, Voronej Bölgesi'nde dört dersi tamamladım. Shel 1936 yılı, açlıktan öfkeli. Babam ve ben en büyük kızımızı görmek için yine annemin ısrarıyla oraya taşınan Taşkent'e gittik. Babam çalıştı, aileye para gönderdi, okula gittim. Dili öğrenene kadar kötüydü. İki yıl boyunca yerel halkı anlamayı, konuşmayı öğrendim. Bu iki yıl boyunca, kıtlık birçok köylü istemişti. Ailemiz annemin önceki bilgeliği sayesinde kimseyi kaybetmedi.
Kendi köyüme döndüğümde, okuyacağım hiçbir yer yoktu - okul dört yaşındaydı. Ve sekiz kilometre uzaklıktaki komşu bir köyde gelecek üç sınıftan mezun oldum. Nazik ama katı bir kadın olan bir apartman dairesinde yaşıyordu. Yiyecek için haftada bir kez eve yürüyerek döndüm. Üç litrelik bir bardak süt, bir somun ekmek ve sebze omuzlarında sırt çantasında taşınmak zorunda kaldı.
O zamanlar, her şeye alışmaya başladıklarında özel bir zorluk yaşamadılar. Kenarlarda gazeteler ve dergiler yazdılar - defterlerde sıkıntı vardı ve pahalıydı. Onuncu sınıfta, zaten 12 kilometre uzunluğunda başka bir köyde annem gitmesine izin vermek istemedi. Onuncu bölümde okuyan, ağladım, yalvardım. Ders çalışmayı sevdim. Eve gelip geç saatlere kadar gazyağı lambasıyla okuyacağım. Annem azarlar: “Gazyağı saklamanız gerekir, ve siz, gençlere ne tür bir israf örneği veriyorsunuz ve hatta uykuya dalabilirsiniz.”
Mezuniyet topu savaşın başlangıcı ile aynı zamana denk geldi. Tank anti-hendek kazmak için Smolensk yakın gönderildi. Çorba, burada "bir copla kovalamanın bir tanesi". Şafaktan şafağa çalıştı. Uyku, yonca ile çok uzun bir ahırda düştü: bir ucunda çocuklar, kızlar - diğerinde.
Bir ay kazdılar ve Alman uçakları uçtuğunda, 70 kilometre uzaklıktaki tren istasyonuna gitme emri aldı. Bu yol bir gecede aşılacaktı. Ve koştuk. Komutanlar yanlarına koştular, “Kürek atmayın” diye bağırdılar, ama çoğu atıyordu - dayanacak güç yoktu. Trene binmeyi başardık. Avuç içi, bir parça sabunla bir parça ekmek verdiler ve onları vagonlara koydular. Ve güne git.
Trenin durduğu istasyonlarda, satın almak için hiçbir şey yoktu, sadece değişti, ama hiçbir şeyimiz yoktu. Şefkatli kadınlar bize patates besledi, biri bize armut verdi. Yedim. Ve midem bükülmek üzere ölmek üzereydi. Ancak, eve gittim ve orada hemşire yavaş yavaş otpaivaya süt, beni hemşire başladı. Ancak iyileşmek imkansızdı, tarlalardaki pancarların temizlenmesi gerekiyordu ve kar zaten dizin üstünde yatıyordu.
Şubat ayında, 1942, gündemi işe alım ofisi geldi. Ve ayrı taburdaki rezerv tüfeği 256'in savaşçısı oldum. Yedek tabur uzun süre kalmadı - Voronej'e atıldı. Alman uçakları daha az bombalandığında geceleri taşındılar. Voronej'e yaklaştılar ve zaten Almanlar tarafından işgal edildi. Tabur Kursk'a yürüdü.
Stary Oskol'da bize iki gün ara verdik ve bize havan ve makineli tüfeklerden çıkan ateşle karşılaşan cepheye gönderildi. Ve biz 19-20 yaşındaki erkek ve tüfekleri çeken kızlarız. Başım ve bacaklarımda yaralandım, ama arabanın arkasından uyandığımda çok zaman geçtiğini fark ettim. Yatıyorum, vücudumu hissetmiyorum, sadece inliyor ve sesleri duyuyorum: “Kardeşim, sular”, “Kardeşim, ölmeme yardım et” Gözlerini açtı, üzerimde beyaz kanlı cüppeli iki kadın var. Biri sorar: "Ayaklar kötü mü?" Bacaklarıma baktım - sağlam kanlı bandajlar ve onlara yapışmış sopalar. Cevap verdi: "Her şey yolunda" ve bayıldı.
İkinci kez Tambov bölgesindeki hastanede canlandı. Yerde ve yine inilti ve kan etrafına yattım. Bilincini acıdan değil, kanın bakışından çok kaybetti. Sonra koğuşta uyandı. Etrafımdakiler aynıydı, ağır yaralandı. Oda ikinci kattaydı. İki elini de kaybeden kız pencereden atladı.
20 yıllarında sakat kaldığınızı ve akrabalarınız için bir yükün kolay olmadığını anlamak için. Birinci kata transfer olduk. Başım hızla iyileşti, ama tekrar yürümeyi öğrendim. Kurtarıldık ve en azından bir izin için eve gitmemize izin verdiklerini hayal ettik. Ve yine cepheye gönderildik. Matkap için artık uygun değildi, ikinci kademeye gönderildi. Savaştan sonra topladık silâhyıkandı, temizlendi, yağlandı, onarıldı ve öne gönderildi. Silahları daha sık teslim etmem gerekti, tecrübeli bir savaşçı olarak kabul edilmiştim. Bir kez araba bombalandı. Çoktan bir kural geliştirdik - Vanya Amca, şoför, harika bir ruh adamı, yavaşladı, ben de kabinden bir hendekte yuvarlanıp ormana girdim. Sürücü kabini arkamda bıraktı.
Neredeyse Berlin’e geldim. Zafer haberi bizi Schlussendorf adında bir Alman köyünde yakaladı. Sevinçli ve neşeli, evraklar verildi ve eve yollandık. Zafer sevinci ancak herkesin bu aydınlık güne yaşamaması nedeniyle kararmıştı. Savaş sırasında babam öldü.
Eve gelince, annesi ve küçük erkek kardeşleriyle birlikte ortak çiftlikte çalışmaya başladı. Ancak maaş ödenmedi, ancak bir şekilde yaşamak gerekliydi. Ve Vladivostok'taki ağabeyime gittim, ön çantada birkaç ampul ve kraker fırlattım. Tam bir ay seyahat ettik. Tüm vagonlardan çıktı. Platformun üzerinde duruyorum, etrafa bakıyorum ve kardeşimi göremiyorum.
Seyahat ederken Sakhalin üzerinde çalışmak üzere transfer edildi ve arkadaşından benimle buluşmasını istedi. Bir erkek ve bir kadın bana geldiler, kim olduğumu ve nereden olduklarını sordular, benimle tanıştıklarını söylediler ve beni kendi yerlerine davet ettiler. Ve bitlerim olduğunu söylemek için tereddüt etmeyi reddediyorum. Sonra itiraf etti.
Onlar iyi insanlardı. Beni banyoya götürdüler, başka kıyafetler verdiler. Üç gün onlarla kaldı, dinlendikten sonra Sakhalin'e gittim. Orada kardeş bir iş bulmasına yardım etti. 1050 ruble ödediler ve askerlere bir oran verdiler. Bin ruble eve gönderildi ve 50 ruble ve rasyonlarında yaşadı.
1949'te evlendi, iki çocuk doğurdu.
Karadeniz Ustası filo
Eskiden “Gemideki bir kadın bir talihsizlik” dedi ve zayıf seks yapmamaya çalıştı. Fakat bu geleneğin Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında unutulması gerekiyordu.
Anavatanı savunurken, kızlar hem gemilerde hem de sahil güvenliklerinde görev yaptılar. Bunlardan biri Raisa Evgenevna Gladkova idi. Savaş yıllarında, Kızıl Bayrak Karadeniz Filosunun özel amaçlı biriminin Üçüncü Kıyı Radyosu'ndaki 2.
Öndeki dövüşçünün görevi düşmanı yenmek, telsiz operatörünün görevi düşmanı dinlemek. Ne olursa olsun dinleyin ve bu gerekli bilgileri merkeze aktarın. Savaştaki radyo operatörü aynı istihbarat subayı, bu yüzden Raisa Evgenievna, "Kızıl Bayrak Karadeniz Filosunun Usta istihbarat subayı" ile gurur duyuyor.
Gladkova’nın göğsündeki ödüller kalabalık, ancak 1944’ta elde edilen “Kafkasların Savunması İçin” ve Rus filosunun 300 yıldönümünde Ushakov deniz komutanı madalyası için yürekten çok sevindik.
Bir kereden fazla, radyo operatörleri tarafından elde edilen bilgiler, birliklerimizin faşistlerin planlarını engellemesine yardımcı oldu. Onlar için dinleme yeteneği (radyo operatörlerinin önünde “sağır” olarak anılıyordu), tüfek ve süngü sahibi olmaktan daha önemliydi. Raisa Zaichko müzik için ideal bir kulağa sahipti, beş yaşındayken mandolin çaldı ve sesler kozkografisinde gerekli olanları açıkça seçti.
Savaş sırasında, Raisa Evgenievna'nın yeterince bombalama, bombalama, yuvarlanma ve en güçlü olan gerçek cephe arkadaşlığı vardı.
Donanma günü Raisa Evgenievna Gladkova ile tanıştım ve tebriklerimi dinlerken, kelimenin tam anlamıyla çiçek açıp daha genç görünüyordu ve yıllarını omuzlarından atmış gibiydi. Ve yine bizden önce bir büyükanne değil, Karadeniz Filosunun ustabaşı Raisa Zaichko.
Düğün hediyeleri: mendil, bir parça sabun ve para 150 ruble
Uzun karaciğer olmak ve formda kalmak ve sağlıklı kalmak her insanın hayalidir. Yüz yıldan fazla bir süredir atalarımız gençlik ve uzun ömür iksirini aradılar, ancak bir tarif bulamadılar. 90 yıldönümünü kutlayan kişi zaten bir efsaneydi çünkü çok büyük ve zor bir hayat yaşadı. İçinde kaç iniş ve çıkış, toplantılar ve ayrılıklar, sevinç ve gözyaşı. Bu insanlar arasında, Stepnoy köyünde yaşayan, yeni yılın ilk gününde yıldönümünü kutlayacak nazik, mütevazı, misafirperver bir kadın olan Maria Grigorievna Yermakova yer alıyor.
90 yılında, işleri kendi başına idare etti. Bu kırılgan kadına bakıldığında, biri omuzlarında çok uzun, zor ama ilginç bir kaderi olduğuna inanmıyor: zor yıllar süren savaş, aile, doğum ve beş çocuğun yetiştirilmesi.
Maria, Tatsinsky bölgesinin bir yerlisidir. Babanın ailesi çok büyüktü: Maria dışında, üç çocuk daha var. Kırsal standartlara göre müreffeh yaşadı. Ancak devrimden sonra, mülksüz bırakıldılar, bütün iyiliğe el koydular, ailenin bir değirmeni olduğu için baba gönderildi.
Hepsi sabahtan gece geç saatlere kadar çalıştı. Küçük Mary ve ailesi, büyükanneleriyle birlikte yaşamak zorunda kaldı. Açlık yıllarında anne ve iki çocuk öldü. Maria ve kardeşi artık teyzeleriyle yaşıyorlardı.
Babam geri döndü ve Kazaklar'dan bir üvey anneleri olan Shurupovka köyünde Sturgradgrad'a taşındı.
- Kardeşimi sevmedi. Her zaman, shpynyala ve kırgın. Buna müdahale ettik, - Maria Grigorievna'yı hatırlar. Sonra - tekrar hareket ediyor. İlk olarak, Kirov bölgesinde ve 1940 yılında - Stepnoye köyünde akrabalara. - Savaş başladığında, babam cepheye alındı, üvey annemize gerek yoktu ve kuzenimiz bizi ona götürdü. Kocası da öne çıktı.
Haziran 1942'de Almanlar köye geldi. Akşam geçti tanklar. Ve bir süre sonra SS adamları durdu. Korkunç insanlar, öfkeli, kimseyle konuşmadı. Gün boyunca değillerdi, ama geceleri geri döndüler. Kimse nerede olduklarını ya da ne yaptıklarını bilmiyordu. Bizimle birlikte yediler, kız kardeşleri onları pişirdi.
23 Ocak 1943 şafakta köyü terk ettiler. En azından kız kardeşime yardım etmek için (onu dadı olarak adlandırırız), tarlada çalışmaya, tahılı boşaltmaya, ekmek dikeni parçalarını parlatmaya başladım. Ve sonra traktöre - römork. Traktör sürücüsü Misha Amca biraz zayıftı, bana araba kullanmayı öğretti. Öğleden sonra pulluklar ve akşamları beni direksiyonun arkasına koyar. Tüm demir, STZ traktörü bir günde güneş tarafından ısıtıldı, böylece içinde sürülmesi imkansızdı, ama gerekliydi.
1943'te saha çalışmaları için yepyeni bir traktör verildi. 1944 yılında, yaralardan sonra kaydolan erkekler önden dönmeye başladılar ve yaşamamız kolaylaştı. Aynı yılın Eylül ayında, iki kişi ve ben madeni restore etmek için Gukovo'ya gönderildik. İlk önce namluyu onardılar, daha sonra XXUMX madeninde çalıştılar: kömür doldurdular, kütükler. El arabalarında el arabalarında kömürle kaplı. Sert, kız gibi bir iş değil, eller kana çarptı. Ve 15 Mayıs 1 tarihinde, eve geri döndüm.
Gelecekteki kocası Alexander Petrovich ile birlikte köyde bir araya geldi. Hastalık nedeniyle cepheye alınmadı. Ekim için tohum hazırlığında bir ahırda çalıştım. Ve oraya adamlarla geldi. Çok mütevazı, utangaç, anlaşılmaz bir şekilde mahkemeye alındı.
Dört yıl boyunca bir araya geldiler ve Mart 2 1946, düğünde çalındı. Düğün hediyeleri: mendil, bir parça sabun ve para, 150 ruble.
Kocasının ailesiyle ilk kez yaşadı. Büyük, fakir bir aileleri var: bir forma herkes için bir tanedir - sırayla giyilirdi. Aynı yaşta üç kız doğdu: Nina, Tonya, Lyuba. Oluk ya da çocuk arabası yoktu. Ağaçtan yalakları oyup, yalaklı bir bebek arabası olarak hizmet ettiler. Bir süre sonra daireye taşındılar.
Kötü yaşadı, ama bağımsız olarak. Çocuk bezi yıpranmış keten dikilir. Monte bir beşik sallanan sandalye vardı - ahşap taraflar ve alt yerine çuval.
Süt yeterince yetmediğinde kayınvalidesi mısır köfte pişiriyor, sırılsıklam oluyor, bir marlechkaya sarılıyor ve onun yerine meme veriyordu. Ve mikroplardan korkmadılar!
Sonra iki oğlumuz daha oldu.
Maria Grigoryevna’nın kocası inisiyatif, çalışkandır. Yerel bir yenilikçi olan sosyal aktivistti. Önce ustabaşı olarak, sonra yönetici olarak çalıştı. Ailenin üç çocuğu olduğu zaman, karısı onu üniversitede Proletarsk'ta okumak için gönderdi, burada uzmanlık eğitimi aldı. Sonra parti okulundan mezun oldu. En zor, ihmal edilen alanlarda çalıştı.
Maria Grigorievna bütün hayatı boyunca kollektif çiftlikte çalıştı: küçük bir sütçü kız, bahçede, merkez ofiste bir bağlantı. Deneyim - 75 yıldan daha fazla.
Şimdi Maria Grigorievna yalnız yaşıyor. Ev temiz ve konforludur, konuklarla tanışmaktan mutluluk duyarız. Bu arada, ilgisini çeken gazeteleri okur (kendini!). Harika bir ekmek üreticisi. Katı yaşına rağmen, bu arada “Örnek İçerik Evi” statüsünde olan ve kış için hazırlık yapan ve kendi köyünün yaşamıyla ilgilenen birleşiminde çalışmaya devam ediyor.
Fakat doğumgünü kızı için ana servet beş çocuk, on bir torun ve on iki büyük torun. Uzun ömürlülüğünün sırrı, canlı bir yaşam tarzına inanıyor. Ancak en önemli şey, sevdiklerinize sevgi ve anlayış ve zor zamanlarımızda barış ve uyumdur. Bazı insanlar kırk yaşlarında, bazıları doksan gençtir. Maria Grigorievna’nın reçetesine göre, gençliğin sırrı iyimserlik ve sıkı çalışma içinde.
Yirmi yıl boyunca, çatı işe yaramadı
Emek gazileri ulusal hazinemizdir, sistemin temelini oluşturur - emek zaferinin ismini taşıyan insanlar yüceltilir ve onurlandırılırlar. Bugün, yaşlılıkta sadece yürüyebilen ve sorabilen insanlar.
“Ailem gibisin, kişisel olarak tanışmamış olmana rağmen,” diye başladı kapıda uzun ve ince yaşlı bir kadına girdi. - Yıllarca makalelerinizi okudum.
Otuz yıl önce, bir Don Kazak'nın fotoğrafı Barbara Kharitonova, defalarca "Orman Endüstrisi" olarak adlandırılan tüm Birlikler de dahil olmak üzere gazete sayfalarını süsledi.
Callous elleriyle Varvara Fedorovna, zaman zaman sararmış gazeteyi pürüzsüzleştirir:
- Bu benim. Ve burada da. Ve işte benimle ilgili daha fazla.
Ve fotoğrafın altında bir not: “Komünist V. F. Kharitonov, kurulduğundan bu yana bir kereste aktarma tesisinin sunta dükkanında çalıştı. Bu süre zarfında atölyenin birçok bölümünde ustalaştı ve başarılı bir şekilde çalıştı. Şu anda bir kalıplama makinesi operatörü. VF Kharitonov, tesisteki ilk kadın ve belki de bütün Yugmebel derneğinde, böylesine sorumlu bir bölümün emanet edildiği bir kadın. VF Kharitonova'nın onuruna, görevlerini başarıyla yürütüyor. ”
Tüm resimlerde Varya geniş gülümsüyor. Genç, sağlıklı, güzel, zeki bir kadın, herhangi bir iş onun ellerinde devam etti. Tek kelimeyle, atı durduracak olan Don Kazak.
- Sibiryachka-Kazak, - Varvara Fedorovna'yı düzeltir. - Sibirya'dan geliyorum. Bir zamanlar kardeşinin kocası Romanovskaya'yı ziyarete gittik. Evden ayrıldılar, beline dik durdular, Don'a geldiler ve sonra laleler açıyor. Hoşlandım! Hareket etmeye karar verdik.
Sibirya'da konut sattılar ve Romanovskaya'da bir ev aldılar. Sıkışmış. Don'a, halka, işe.
Varvara 36 yaşındaydı. Volgodonsk işletmelerinden (hem şimdi hem de 45 yıl önce) şehir oluşturan bir kereste fabrikasında iş buldu. Temel bilgilerle başladım: sunta dükkanının kırma tesisinin işletmecisi, kuru bunker işletmecisi, 4 kalıplama makinelerinin işletmecisi ve sonra en yüksek olan 6.
- Makine talaşları "halıya" döker ve sonra baskı makinesinde bulunur, sunta böyle yapılır, diyor Varvara Fedorovna. - İş sorumluydu, sadece erkekler çalışıyordu. Ve bana güvendiler, - muhatapım hatıraların artması izlenimi altında gülümsüyor. - Kuzmin atölyesinin (ahşap işleme tesisi müdürü) elden geçirilmesinden sonra, her zaman ilk vardiyayı başlatan tek kişi olmamı istediğini hayal edin. Benim için Romanovskaya'ya gönderildi.
İddialı, çalışkan, gayretli, insanlarla birlikte, neşeli karakter, her zaman fiyat. Değerli ve Barbara. Diploma ile ödüllendirildi.
Varvara Fedorovna, “Ve bu, Minlesprom ve orman endüstrisi sendikası Merkez Komitesinin ödülüdür -“ yılın sosyalist yarışması 1974'in galibi ”işareti, Varvara Fedorovna.
Kereste endüstrisindeki benzer farklılıklar, 1977'teki 1980'teki Varvara Kharitonova'nın çalışmalarını gösterdi.
Hak ettiği bir dinlenme vakti geldiğinde, gizlice ciddiyetle harcayacaklarını, bir emekli maaşı sertifikasını kamuya teslim edeceklerini, nazik sözler söyleyeceğini umuyordu. Beklemedim, geldi. Uzun süredir çekmecelerde ve kasada bir belge arıyoruz. Sonunda bulundu. Hergün vazgeçtiler ve sanki Varvara Fyodorovna'nın sadece sağlığından ve sağlığından vazgeçmediği orman bitkilerinin yaşamından silindiler. Görme duyusu da kötüleşti ve karaciğeri işinden ağrıyordu, bu nedenle, 55 yerine gelir gelmez dinlenmeye gitti. Ancak 1990'tan önce tesise düzenli olarak parti katkılarını ödedi. Bu zorunluydu.
Beş yıl önce, eski Bahar başkanı 75 yıldönümünde Varvara Fyodorovna'yı kutladı.
- Şimdi, beş yıl sonra, 80'in gerçekleşeceği zaman geleceğim. Bekle!
80 yaşında Varvara Fedorovna, bu yıl Aralık 17'ta kutlanacak. Ama patronundan beklemiyor. Gelmeyeceğini biliyor. Dünyada hiçbir erkek yoktu. Dört yıl önce Varvara Fedorovna’nın kocası vefat etti. Dünyanın her tarafına dağılmış çocuklar. Biri Chibisov caddesindeki bir evde hayatını geçiriyor. Fakat cesareti kırılmadı. Komşularla iletişim kurar. Bahçede çalkalanır ve şarkı söyler. Bir şey kötü: Varvara Fyodorovna'nın yılın 44'inde yaşadığı evin çatısı sızdı.
- Ağaç işleme tesisinden bir daire alamadınız mı? - Varvara Fedorovna'ya soruyorum.
- Hayır, elbette. Muhtemelen, bir öncü olarak, bu kadar çoğu işçiler için inşa edilmiş bir kereste fabrikası verirdi. Ama ben sormadım. Vicdan izin vermedi. Ne de olsa ben bir partiydim. Kocam ve ben Romanovka’da kendi evlerimiz var, diğerlerinde sığınak yok.
Şimdi başının üstündeki çatı akıyor. Ve Varvara Fedorovna, yayına girerek ana girişimine gitti: düzeltmeme yardım et. Saygı ile kabul edildi. Bu yılın Mart ayında bir açıklama yazdı. Reddetmedi. Biraz bekleyin, seçimler sona erecek, sonra düzelteceğiz. Seçimler sona erdi, tekrar tesise gitti: "İşçiler şimdi serbest bırakıldıkları anda meşguller."
Meekle bekledi, tekrar geldi, kibarca dinledi: "Başvurunuz iş başında" - ve hiçbir şey bırakmadı. Son kez, daha fazla yardım bekleyecek hiçbir yeri olmayan seksen yaşında bir kadın emektar, “Evet, çatınıza yüz bin ihtiyacınız var!” Demişti.
Gözyaşlarıyla, "Sosyalist Rekabet Kazanan", 20'in yıllarca yiğit çalışmalar verdiği, yardım beklemeden girişimlerinin kapısından çıktı.
Evde sakinleşti ve bana gitti. Kendisini haysiyetle tuttu, şikayet etmedi, fakat ne yapılması gerektiğine danıştı.
Bu yüzyıl asırsızdır. Hepimiz atlar gibi koşarız, ileriye doğru koşar, acele eder ve zaman geçiririz. Dur, geriye bakardı. Yaşlı bir anneye git ve saatine bakmadan yan yana otur. Saygıdeğer komşu yılların sağlığı hakkında sorun. Hayat hakkında sor. Sovyet dönemi denilen tarihsel zamanda organik olarak birleştirilen kahraman ve romantik için iyi bir hatıraları var. Biri savaştı, diğeri de madende "trompetledi". Ama en önemli şey: çok gençtiler ve bu mutluluk! Ve şimdi biri pencerenin altındaki çocukların gürültü yapmamasını, diğerinin - doktorun dikkatini, üçüncüsü - çatının akmamasını istiyor.
Savaş yıllarında, on yaşındaki Varya, herkesle birlikte kazanmaya çalıştı. Hasat sırasında birer birer spikelets topladı, böylece asker pişirecek ekmek vardı. Annem tütün yetiştirdi ve kuruması için diğer çocuklarla birlikte astı, sonra öne gönderildi.
“Kötüleşecek şekilde burnunu çekerdik” diye hatırlıyor. - İşten asla kaçmadım, ama çatıdan hiç para kazanmadım. Neden?
Cevap alamadığı birçok sorusu var.
Sovyet devletini yok ederek ne kaybettik? Yeni ne buldu? Sovyet sonrası alanda yaşayan herkesin kendi cevapları olacak. Hepimiz çok önyargılıyız çünkü ruhlarımız çabucak kesildi. Geri dönüşü olmayan bir şey bizi terk etti. Ama Varvara Fyodorovna gibi insanları kayıp bir nesil gibi hissetmemek bizim elimizde!