Bertrand Russell hırsızların çalmaya çok karşı olduklarını söyler. Bu böyle olmalıdır; yoksa birisi de onlardan çalacaktır. Hırsız birilerini soymak için o kadar uğraşmıştır ki başkaları da onu soyarsa bunun ne anlamı kalır? Hırsız hep "Çalmak kötüdür! Asla hırsızlık yapmayın! Yoksa cehenneme gidersiniz!" diye bağırır. O zaman kimse çalmaz, meydan da hırsıza kalır.
Eğer başka kimse yalan söylemezse sen söyleyebilirsin ve böylece insanları sömürebilirsin. Herkes yalan söyleyecek olursa bunu nasıl yapacaksın? Bir düşün: herkesin yalan söylediği bir toplum olsa, ve yalan söylemek kabul gören bir olay olsa. O zaman işin bozulur - insanları kandıramazsın. Ne dersen de insanlar yalancı olduğunu düşünürler -"Burada nasılsa herkes yalan söylüyor"; kimse kandırılamaz. O zaman yalancı kendi çıkarı için ahlak dersleri vermeye başlar. "Doğruyu söyle, asla çalma, şunu yap, bunu yap" -ve arka planda tam tersini yapmaya devam eder. Bunu anlamak gerekiyor.
Eğer şu anda bir yankesicilik olayı olsa - birisi hırsızlık yapsa - birçok kişi "Hırsızı yakalayın! Hırsızı öldürün! Kim var orada?" diye bağırır. Ve birçoğu da haykırır. Unutma, bağırıp çağıranlar bir tek şeyi göstermiş oluyor: kendilerinin de hırsız olduğunu. Bağırarak pek çok şeyi ele veriyorlar. Bunlardan birisi: "Bakın, ben hırsız değilim, çünkü buna çok karşıyım. Ben ahlaklı birisiyim." Yankesiciler en çok bağıranlardır, ve gerçek hırsız yakalanacak olursa o zaman diğer yankesiciler herkese ne kadar namuslu olduklarını göstermek için onu döveceklerdir.