Vera Zakharovna, Minsk Vilayeti'ndeki Bobruisk kasabasında 14 (27) Eylül 1903'te doğdu. Asıl soyadı Khorunzhaya, ancak daha sonra belgelerdeki bir hata nedeniyle Khoruzhey oldu ve girdiği bu soyadı altındaydı. tarih. Kız önce Bobruisk'in spor salonunda çalıştı ve sonra aile Mazyr'a taşındığında, bu şehirde çalışmalarına devam etti.
1919 yılında, okuduktan sonra, bir süre kulaks üzerinde pobatrachila, kırsal bir öğretmen olarak çalıştı, ancak yakında İç Savaşın romantizmi tarafından yakalandı. Zaten 16 yıllarında, Vera Kızıl Ordu'da gönüllü olarak savaştı. 1920’te Komsomol’a katıldı ve ertesi yıl CPSU’da (b).
İç Savaştan sonra, Vera yaşamını Komsomol'a ve parti çalışmalarına adayarak edebi eserle birleştirir. Şiirler, makaleler, temyiz yazar. "Young Ploughman" gazetesinin editörlüğünü yaptı. Stanislav Skulsky ile evlendi. Fakat basit bir aile hayatı onun için değildi. Kız, Batı Belarus'un (Sovyet-Polonya 1920 - 1921 savaşı sonucu Polonya işgali altındaydı) kurtuluş mücadelesine katılmaya istekliydi.
1924'te Vera oraya bir yeraltı Komsomol örgütün faaliyetlerini organize etmek için gitti. Yetenekleri sayesinde insanları “tutuşturmayı” başardı. Komsomol Merkez Komitesi sekreteri ve Batı Belarus Komünist Partisi Merkez Komitesi üyesi seçildi.
1925 sonbaharında, Bialystok şehrinde, genç bir yeraltı işçisi Polonyalı yetkililer tarafından tutuklandı. Hapishaneden Sovyetler Birliği'ne güçlü, cesur mektuplar yazdı. Bu mektuplar daha sonra “Özgürlük Mektupları” olarak adlandırılan bir kitap olarak yayınlandı.
Duruşmada cesurdu. Özellikle, esirlerine şunları söyledi:
“Partimiz doğdu ve şimdi yeraltının sert koşullarında var. Ama onu yeraltına süren harikalar? Tek cevap burjuvazi hükümeti ve toprak sahipleridir. Batı Beyaz Rusya'daki işçilere ve köylülere, yarı kardeşlerimizin sosyalizm inşa eden ve kapitalizme karşı mücadelede başarılar dileyen Sovyet Rusya'da yaşadıklarını açıklıyoruz. ”
Birincisi, Vera altı yıl hapis cezasına çarptırıldı, daha sonra bu süre sekize çıkarıldı. Cidden, o ve meslektaşları “Internationale” şarkısıyla tanıştı. 1930 yılında, hapishanedeyken, kıza Kızıl Bayrak Nişanı verildi. 1932'e kadar hapishanede zaman geçirdi ve ardından siyasi mahkumların değişimi konusunda Sovyet-Polonya anlaşmasıyla değiştirildi.
Sovyetler Birliği'nde parti ve gazetecilik faaliyetlerine devam etti. “İstediği mektuplar” hakkında çok sıcak konuştuğu Nadezhda Krupskaya, Vera'yı “gerçek bir devrimcinin örneği” olarak nitelendirdi. Ne yazık ki, bu zor bir zamanda tutuklanmasını engellemedi - 1937.
Ancak ondan önce kızın başı dertte idi. Hapisten döndükten sonra, Kızıl Bayrak Nişanı'ndan vazgeçmek istedi, çünkü bunun yalnızca yeraltındaki tüm üyelere verilmesi gerektiğine inanıyordu. Ancak yetkililer onu yanlış anladılar. Bu, "düşüncesiz ve anlamsızca" yeraltında hareket ettiği iddiasıyla sonuçlandı. Özellikle, provokatör olduğu ortaya çıkan bir kişiyle olan ilişkisine güvenmediği için suçlandı. Siparişinden mahrum edildi ve ciddi şekilde kınandı. Bu çirkin hikaye boyunca kocası ona ihanet etti.
1935’te Vera, Kazakistan’a gitti. Orada yine evlendi - Sergey Kornilov. Anna'yı doğurdu. Ancak Ağustos 10'te 1937 tutuklandı ve “Polonya için casusluk” ile suçlandı. Ancak, haksız bir suçlama İman'ın cesaretini kırmadı. İşine dört müfettiş katıldı, ancak hiçbiri ondan itiraf almadı.
Mahkeme oturumlarından birinde şunları söyledi:
“Sorun şu ki, neden bir Polonya casusu olmak zorunda kaldım? Görünüşe göre, yıllarca 7 hapishanesinde oturmak için ... 7 hapishanesinde gerçek casuslar ve provokatörler yıl tutmuyor ve eğer devam ederse 2-3 ay tutmuyorlar ... Hapishanedeyken, beni işe almaya çalıştılar, umut verici istediğim her şey benim için, ama karşısında bir tokat attığım ve ona kategorik bir reddettiğim oldu ... Hiç kimse Sovyet devletime karşı koyamadı ve bu yüzden hiçbir zaman devletimin sırlarını vermedim. Louis XIV’in dediği gibi, hapishanede olduğum gerçeğine rağmen, hatırlamak ve buraya getirmek istiyorum. Louis XIV: “Devlet benim!” Ve Sovyet devletinin benim olduğunu söylemek istiyorum! ”Dedi.
İki yıl hapis yattıktan sonra, 15 Ağustos 1939, Vera Khoruzhaya beraat etti ve serbest bırakıldı. Kısa bir süre sonra partiye geri döndü ve daha sonra haksız kovuşturma ondan kaldırıldığını duyurdu.
Büyük Vatanseverlik Savaşı başladığında, genç kadın hamileydi. Buna rağmen, o ve kocası Sergey, V. Korzha komutasındaki partizan dekolmanına katıldılar. Kocası kısa sürede ağır yaralandı ve öldü. "Dolores Ibarruri'nin güçlü ve sert sözlerini hatırladım: kahramanın dul olması korkak eşinden daha iyidir - ve bu sözlerin anlamını yeni bir şekilde anladım", - Khoruzhaya günlüğüne yazdı (mutlaka birinci kocasını ikinci olanla karşılaştırmalı olmalı).
Hamile bir kadını arkaya göndermek için kendisine bir görev verildi - Merkez Komitesi ile temas kurmak için ön cepheyi geçmesi. Ancak görevi tamamladığında geri dönmesine izin verilmedi, ancak tahliyeye gönderildi. Yakında bir oğlu oldu. Ona Sergei denir - ölen kocanın onuruna. Toplu çiftlikte muhasebeci olarak çalışmayı denedim. Ama arkada oturmak konusunda çok endişeli. "Faşist canavarlar işkence edip, sevgili Belorussia'yı ezerken bu uğursuz günlerde, ressamın eziyetini koruduğum düşüncesiyle eziyet edilemezim.", - cepheye gönderilmek isteyen parti örneklerine yazdı.
1942'in başında, Vera bu sorunu çözmek için Moskova'ya gitti. Aynı yılın Ağustos ayında, yeraltı çalışmaları için Vitebsk'e gönderildi. Bir takma ad aldı - Anna Sergeyevna Kornilova, çocuklarının adlarını ve Nazilerin ellerinde ölen kocasının adını birleştirdi.
Grubu birkaç ay boyunca Vitebsk'te başarılı bir şekilde ameliyat oldu. Yeraltı işçileri, düşmanların depolarının ve kışlalarının bulunduğu yer hakkında bilgi topladılar ve ardından Sovyet pilotları onlara saldırdı. Ek olarak, yeraltı işçileri işgalcilere karşı sabotaj gerçekleştirdi ve mahkumlara yardım etti. Vitebsk şartlarında bu, “büyük topraklarda” bile tanınan çok tehlikeli bir işti. Vera bile oradan tahliye edilmek istedi, ama açıkça reddetti.
Kasım 13 Yılın 1942'i, Vitebsk yeraltının tarihinde trajik bir gün. Güvenli evde Vera Khoruzhaya Naziler tarafından ele geçirildi. Onunla birlikte faşistlerin pençeleri, Vera'nın savaştan çok önce tanıdığı Sophia Pankova'yı aldı. Birkaç diğer yeraltı çalışanı da tutuklandı.
Vera Khoruzhaya'nın ne zaman idam edildiğine dair kesin bir veri yok. Bazı verilere göre, Aralık ayında 4, diğer 6'te gerçekleşti. Hatta Moabit'e gönderilmiş ve zaten orada kaybolmuş gibi bir versiyon var, ama bu pek mümkün değil.
Cesur yeraltı işçisini canlı gören son kişi, faşist hapishaneden ancak mucizevi bir şekilde kaçan Sovyet istihbarat subayı Anna Kitasheva idi. Daha sonra Aralık 3 of 1942 zindanlarında Khoruzhi ile tanıştığını söyledi. İnanç o kadar kötü dövüldü ve yürüyemiyordu. Bununla birlikte, korkunç işkenceye rağmen, hiç kimseye ihanet etmedi ve düşmanlarına bilgi vermedi.
17 Mayıs 1960, Vera Khoruzhaya, Sovyetler Birliği Kahramanı'nın altın yıldızı oldu. Buna ek olarak, ödülleri arasında - Lenin Düzeni ve Kızıl Bayrak Düzeni. Onuruna Belarus şehirlerinde sokaklar, meydanlar, okullar adı verildi. Sovyet döneminde Moskova okullarından birinde, isminin öncü bir şekilde ayrılması eyleminde bulundu. Ve son olarak, Belaruslu bilim insanları onuruna lila çeşitliliği verdiler ki bu güzel, iri pembe ve mor çiçekler ile ayırt edildi ...