İşgalcilere karşı savaş
Mart ayının onbirinde, Paris'in on altıncı polis memurlarının sabahları 1944 rutin ve alışkanlıkla başladı. Ancak çok geçmeden ünlü "Groundhog Day" iptal edildi. Yerel halk, şikâyetle onlara döndüler ve evin bacasından o gün yirmi bir numarada zaten korkunç derecede nahoş, bulantı dumanına neden olduğunu söylediler. Bu konak ve yakındaki binalar şehir merkezinde bulunduğundan, kiracıları varlıklı ve etkili insanlardı. Bu nedenle, polis aynı gün, iğrenç kokunun nedenini bulmak için yirmi bir kez eve gitmek zorunda kaldı.
Polis, vardıklarında, on altıncı bölgenin zengin sakinlerinin aldatıcı veya kaprisli olmadıklarına ikna edildi. Konağın bacasından gerçekten "alp tazeliği" olmaktan uzak bir duman döktü. Evin kendisi kapandı. Şirket, saygın bir kişiye ait olduğunu öğrendi - Dr. Marcel Petio. Polis, onunla telefonla iletişim kurabildi ve gelmesini istedi. Ancak bir saat sonra, Petio görünmedi. Bu nedenle, şirket, astlarına kapıyı çalmalarını emretti. Bir kez gardiyanlar içeriye pis koku kaynağının bodrumda olduğunu fark ettiler. Merdivenleri indiler. Bodrum katında, alevlerin şiddetlendiği büyük bir soba vardı. Kömürleşmiş bir insan eli şömine dışına yapışıyordu ... Fırının yanında, polis kemiklerle karışık büyük bir kömür yığını gördü. Şirkete ve onun astlarına haraç ödemeliyiz, onlar cehennem resminin testini açıkça durdular. Kısa süre sonra onlara yardım etmek için bir ceza polisi geldi. Şimdi yirmi birinci ev kendi yetki alanlarına girdi. Ve suçluların ardından korkunç konağın sahibi geldi.
Aslında, bodrum katında bulunan deliller Petio'yu derhal tutuklamak için yeterliydi, ancak ... Avlu 1944 yılıydı, Fransa işgal altındaydı. Bu doktorun oynadığı şeydi. Polise (bu arada Fransızlar) Direnişin bir parçası olduğunu ve kalıntıların Almanlara ve işbirlikçilerine ait olduğunu söyledi. Mesela, bu şekilde, nefret edilen istilacılara karşı savaşır. Onu şimdi tutuklarlarsa, memleketine karşı gururlu ve parlak bir görev duygusu adına öldürdüğü için vatanına karşı bir suç işleyecekler. Onbaşı, polis ve kriminologlar bu tür duygusal ve vatansever konuşmalardan etkilendiler. Bu nedenle, Petio'nun daha gizli kalması önerildi, ardından konaktan ayrıldılar. Marcel iki kez düşünmeden derhal koşuya girdi. Kısa süre sonra Almanların Fransız yerine geleceğini ve sonra çıkamayacağını anladı.
Özel "etiket"
Ancak, "Lezer Konağı, yirmi bir" ya da böyle bir dava kapanmadı. Yavaş olmasına rağmen, soruşturma devam etti. Arama sırasında, bodrum katında en az altmış kişinin kalıntıları bulundu. Büyük olasılıkla, daha fazlası vardı, ancak birçok kemik ciddi şekilde ezildiğinden, kesin mağdur sayısı belirlenemedi. Ancak, yirmiden fazla yedi kişinin kimliğini bulduğu ortaya çıktı - belgeleri evde bulundu. O zaman Petio aldatıldı. Kurbanlar işgalci, Fransızlar ve Yahudiler değildi. Kalıntılar erkeklere, kadınlara ve çocuklara aittir. İki yıl önceki dava, polisin birkaç ay boyunca Seine'den kalan insan kalıntılarını yakalamak zorunda kalmasıyla ortaya çıktı. Daha sonra, yaklaşık tahminlere göre, on üç kişiyi kesin mağdur sayısı tespit edemedi. Ayrıca, Aralık 1941 ve Mayıs 1943 arasında polis, uzmanların uyuşturucu ve küratör zehrinin izlerini bulduğu Paris'in çeşitli bölgelerinde insan kalıntıları buldu. Dedikodular Paris’e yayıldı ve şehirdeki seri katilin kaçtığını söyledi. Ancak, Mayıs 1943'ten bu yana, korkunç keşifler artık ortaya çıkmadı. Sonra emrin korumaları, manyağın ya intihar ettiği ya da bir kaza geçirdiği sonucuna vardı. Dava güvenli bir şekilde kapalı. Ve Petio'nun evinde bir arama yaptıktan sonra, her şey yerine oturdu. Seri katil ölmedi, cesetlerden kurtulmanın yeni, daha güvenli bir yolunu buldu.
Polis şanslı. Bir uzman saflarında çalışmaya devam etti ve zaten Petiot'un “yaratıcılığı” ile uğraşmak zorunda kaldı. O zaman bile, birkaç yıl önce, sanki "yazarını" koymuş gibi, suçlunun dahil olduğu "etiketi" çizdi. Her zaman kurbanın uyluğuna bir neşter soktu. Aynı Marsilya konağında bulunan insan kalıntılarında da aynı yaralanmalar meydana geldi. Seri katilin ve doktorun aynı kişi olduğu belli oldu.
Yirmi dört Ağustos 1944'te, bir dönüm noktası olayı meydana geldi - Paris serbest bırakıldı. Ve polislerin çoğu, işgal rejiminin suç ortağı olarak tutuklandı. Petio davasının şimdi yaratılan kaosta kesinlikle kaybedildiği anlaşılıyor. Fakat Marcel beklenmedik bir şekilde kendine hatırlattı. Alman gazetelerinin onu çerçevelediğini iddia ettiği çok sayıda mektupla Paris gazetelerini bombalamaya başladı ve Direniş hareketinin üyelerinden biri olan gerçek bir vatanseverdi. Marcel'e göre işgalciler diğer savaşçılara kendisinden bağımsızlık için ulaşmaya çalıştılar ve bodrumdaki Fransız ve Yahudilerin cesetleri - işbirliği yapmamalarının intikamı. Bu, onu reddetmek ve ödün vermek için yapıldı. Bu sayısız mesaj yeni suçlu polis memurlarının dikkatini çekti. Ve dava devam etti. Kısa süre sonra kolluk kuvvetleri Marsilya'nın erkek kardeşi Maurice Petio'yu tutuklamayı başardı. Odaya, insanlık dışı bir biçimde, hafifçe koymak için tedavi edildi. Maurice, birkaç gün ara vermeden geçen yorucu sorgulara maruz kaldı. Ve sonunda, o dayanamadı. Maurice, erkek kardeşinin isteği üzerine, özel saklanma yerlerinde bulunan tüm kişisel eşyalarını çıkardığını söyledi. Sonra onları arkadaşları ve tanıdıklarıyla birlikte sakladı. Tabii ki polis, "koruyucuları" ziyaret etti. Maurice yalan söylemedi, kıyafetleri, ayakkabıları ve farklı büyüklükleri vardı.
Yakında, başka bir Petiot davası ortaya çıktı. Bu kez Paris Gestapo'nun arşivleri rol oynadı. Nisan 1943’te Ivan Dreyfus’un tutuklandığını söylediler. Tutkuyla yapılan sorgulamanın sonucunda Almanlarla işbirliği yapmayı kabul etti. İstilacıları, Yahudileri gizlice Güney Amerika'ya gizlice sokan Parisli yeraltı savaşçılarına çekmesi gerekiyordu. Bir süre sonra Dreyfus, Paris’te ülke dışına çıkmalarına yardım eden bir kuruluşun çalıştığını açıkladı. Ayrıca üç kişinin ismini de verdi: Pintar, Furrier ve Nizonde. Organizasyon belli bir Dr. Eugene tarafından yönetildi. Bu bilgiden sonra ajanın kendisi kayboldu. Fakat Gestapo üç Fransız’ı tutuklamayı başardı. İşkence altında, Dr. Eugène'nin Marcel Petio olduğunu söylediler. Daha fazla bilgiye sahip değillerdi. Gestapo, Petio'nun gözetimini kurdu, ancak onu tutuklamak için zamanı yoktu - Direniş sert bir şekilde yoğunlaştı. Almanlar Fransız yardımcısına kibar davrandılar. Bu nedenle, yakında Petio davası arşive gönderildi.
Fransız polisi bir doktor aramaya başladı. 30 Ekim'de, Saint-Mandé istasyonunda, 1944, gardiyanlar belgeleri rutin olarak kontrol etti. Görünürde gergin olan bir adam tarafından durduruldu. Fransız iç kuvvetlerinin bir kaptanı ve karşı istihbarat memuru olan Henri Valerie Watterwald ve bir önceki Direniş üyesi olan bir sertifika sergiledi. Ancak jandarmalar Henri'nin Petiot'a benzettiğini düşünüyordu. Şüpheli bir adam gözaltına alındı ve soruşturmaya başladı. Arama sırasında, birkaç farklı kimlik kartı daha buldu. Watervalda tutuklandı. Ve karısı ve erkek kardeşi ile yüzleşmeden sonra, polis Marcel Petio'nun ellerinde olduğuna ikna oldu. Çok geçmeden, doktor arkadaşlarının dairelerinde bulunan sayısız şeyin Yahudi mültecilere ait olduğu anlaşıldı. Soruşturma Petio davasını bir intikamla çözmeye başladı.
Doktor tarihi
Polis, Marcel Petio’nun Auxerre’de 17 Ocak’taki 1897’te doğduğunu öğrendi. Ancak çocukluğuyla ilgili olarak, gardiyanlar tarafından somut hiçbir şey bulunamamıştır. Öğrendikleri tek şey - çocukluğunda Marcel, ciddi bir psikolojik travma aldığı için şiddete maruz kalmıştı. Ancak, daha sonra sorgulandı. Bu nedenle, Petio'nun cinayet işlemeye başlamasının gerçek nedenleri olduğunu bilmiyordu. Fakat Marcel'in kötü davranış nedeniyle okuldan birkaç kez kovulduğu ve Mart ayının 1914'inde tıbbi komisyonun kendisini akıl hastası olarak tanıdığı ortaya çıktı. Bu nedenle Petio, çalışmalarını özel bir akademide bitirmek zorunda kaldı.
Bununla birlikte, Ocak ayında 1916, Marcel ordusuna alındı ve gözlerini tıbbi görüşlere kapattı. On dokuz yaşında bir çocuk piyade'ye çarptı. Ene'de gaz zehirlenmesinin yanı sıra ağır yaralandı. Ve çok geçmeden, bir kez daha, zihinsel hastayı tanıyarak, terhis edildi. Petio'nun tedavisi dinlenme evlerinde gerçekleşti, ancak rehabilitasyon kursu tam olarak geçemedi. Hırsızlıktan tutuklandı ve Orleans cezaevine gönderildi. Ama burada adam uzun sürmedi. Hapishaneden Fleury-les-Aubre hastanesine transfer edildi. Ve oradan Haziran 1918'ta, Petio öne döndü. Fakat birkaç hafta sonra, yaralanmalar için hastaneye gitti. Kendisinin bacağından vurduğu ortaya çıktı.
Birinci Dünya Savaşı öldüğünde, Marsilya gazileri için hızlandırılmış bir eğitim programında bir tıp eğitimi aldı. Ve sonra - psikiyatri hastanesinde Evre'de stajyer oldu. 1921'in sonunda doktorasını aldı ve Villeneuve-sur-Ion'a taşındı. Burada hızla sadece hastaların değil, aynı zamanda yerel yönetimin de güvenini kazanmayı başardı. Petio, konumundan yararlanarak Fransa'da yasaklanan çeşitli narkotik maddeleri test etmeye başladı. Ayrıca yasadışı olarak iptal edildi.
Görünüşe göre tam o sırada, Petio ve ilk cinayetini işledi. Polis, kurbanının Mayıs 1926'ta kaybolan Louise Delavo olabileceğini belirtti. Onaylanmayan verilere göre, Marcel ve Louise sevgili idi. Sonra aralarında bir çatışma vardı. Kolluk kuvvetlerinin tek ipucu Marcel'in araca ağır bir kutu yüklediğini gören komşuların ifadesiydi. Tabii ki, doktor ana şüpheli oldu, ama suçunu kanıtlayamadı. Resmi sürüme göre, Delavo kaçtı ve hayatı sıfırdan başlatmaya karar verdi. Bununla birlikte, bir süre sonra, polis nehirde parçalanmış bir ceset buldukları benzer bir kutuyu yakaladı. Muayene, kalıntıların genç bir kadına ait olduğunu belirledi, ancak kimliği bilinmiyordu. Dava kapandı.
Bir başka ilginç şey: 1926'te Petio, Villeneuve-sur-Ion'da belediye başkanlığı seçimlerini kazandı. Güç kazandıktan sonra, şehir hazinesinden para çalmaya başladı. Ve açıkça adalet korkusu olmadan yaptı. 1927'ta Marcel evlendi. Yakında bir oğlu oldu.
Ancak kasaba nüfusu Petio'ya sakin bir hayat vermedi. Kıskanılacak bir iradesi olan insanlar, belediye başkanlarının mali yolsuzlukları konusundaki kayıtsızlıktan şikayet ettiler. Bu nedenle, dört yıl sonra Marcel istifa etmek zorunda kaldı. Aynı zamanda, bir şekilde konuyu susturmayı ve cezadan kaçmayı başardı. Ayrıca, bir ay sonra Yonne Bölgesi Konseyi'ne girmeyi başardı. Ancak altı ay sonra, şikayetler ve suçlamalar yine üzerine düştü. Petio istifa etti ve başkente taşındı. Bu konuda onun siyasi kariyeri sona erdi.
Paris'te Petio'nun kariyeri arttı. "Geleneksel" ilacı aktif olarak kullanmaya devam etmesine rağmen hızlı bir şekilde iyi bir doktor olarak ün kazanmıştır. Bununla birlikte, yavaş yavaş Marcel'in yasadışı kürtajlar yaptığı şehirdeki söylentiler yayıldı ve ayrıca hastalarına bağımlılık yapan ilaçlar da verdi. Bu sadece gölgesinde olmayan faaliyetlerinde. Aksine, tam tersine, 1936'te, doktor hedefine ulaştı - şimdi yasal olarak ölüm sertifikalarını derleyebildi.
II. Dünya Savaşı başladığında ve Almanlar Fransa'yı işgal ettiğinde Petio hızla yerini buldu. Almanya'da çalışmaya gönderilmekten kaçınmasına izin veren sağlık sertifikaları satmaya başladı. 1942 yılında, işgal rejimi sıkıldığında, Marcel bir altın madeni buldu. O sırada birçok insan Fransa'dan ayrılmak istedi. Ancak bunu yapmak yasal değildi. Sadece bir riskli yol vardı - yasa dışı. Ve doktor hizmetlerini sunmaya başladı. Bir tane değil - şirket birkaç suç ortağından oluşuyordu. Onlar tam olarak daha sonra Gestapo tarafından ele geçirilen Furrier, Pintar ve Nizonde idi. Doğru, Petio'nun gerçek niyetleri hakkında hiçbir şey bilmiyorlardı. Görevleri yalnızca kaçış için büyük bir miktar ödeyebilecek insanları aramaktı. Üstelik onların milliyeti, mesleği ve geçmişi bir rol oynamadı.
Marsilya hizmetleri için yirmi beş bin frank istedi. Bu zamanlar için - bu fantastik bir miktar. Fakat kaçmak isteyen birçok insan vardı. Ne de olsa, Dr. Eugene bu para için Portekiz’deki “kanalları” aracılığıyla Arjantin’e veya Güney Amerika’daki diğer ülkelere kaçışlar düzenleyebileceğine söz verdi. Eugene, insanlara aşı yaptığını ve yurtdışındaki ülkelerin otoritelerinin gereksinimlerinin açıkladığını söyleyen konağa geldi. Bu sadece aşı yerine, onlara zehir enjekte etti.
İlk başta, doktor cesetleri Seine'ye bıraktı. Sonra parçalanmış kalıntılar (Petio, cesetlerin tespit edilememesi için her türlü çabayı sarf etti) kelimenin tam anlamıyla Paris'in etrafına dağıldı. Fakat 1943’te Marcel bu yöntemin artık uygun olmadığına karar verdi, bu yüzden onları bodruma sakladı. Ve 1944'ta kendi konağımın tabanındaki gövdeleri sistematik olarak parçalamaya ve yakmaya başladım.
***
Bir jüri, Marcel Petiot'u yirmi altı kişiyi öldürmekten mahkum etti ve ölümüne mahkum etti. Bu, yirmi sekizinci Mart 1946'te gerçekleşti. Kaç kişi Doktor Şeytan'ı bir sonraki dünyaya gönderdi - kesin olarak belirlemek mümkün değildi. Davayı yürüten polis memurları, en az altı düzine kurban olduğundan emindi. 25 Mayıs'ta 1946, Marcel Petio giyotine gönderildi.
1990'te Christian Shalonj, Marcel rolünün Michel Cerro tarafından oynadığı "Dr. Petiot" filmini çekti.
Belçika “Yeni Ahit” filminde bir ifade var: “Tanrı var. Ve Brüksel'de yaşıyor. ” Fransızlar buna iyi cevap verebilir: “Şeytan vardı. Ve Paris'te yaşadı. "