Başlangıçlar
Çizimlerim kasıtsız bir sanat terapisi eylemi olarak başladı - pandeminin çevreleme ve yabancılaştırmasına bir yanıt. Çizimler biriktikçe, giderek yıpranan eskiz defterimi doldurdukça, zamanın, mekanın ve pandeminin bir dokümantasyonuna dönüştüler. Kapanan işyerleri, her zaman ulaşılması zor olan Amerikan rüyasını elde etmek için başarısız olan özlemlerin anlatılarını ortaya koyuyor. Mütevazı bir kendine yeterlilik için verilen kahramanca çaba kaybolmuş, başarısızlık duygusu kararmış neon tabelalara, asma kilitli kapılara ve karanlık pencereleri dolduran "KİRALIKTIR" tabelalarına kazınmıştır. Mahallenin Beyzbol Berber Dükkanı, yerel bar Al's, Essential Café, Big Wheel Auto Parts ve Ramona Dry Cleaners, hepsi yok oldu. Sahiplerinin çoğunu tanırdım ve daha iyi zamanlarda onlarla güler ve şakalaşırdım. Hiç veda edemedim, her şey çok çabuk oldu. Seattle'da 4.500'den fazla işyeri kapandı ya da kalıcı olarak kepenk indirdi. Pandemiyi hafif, portatif bir tabure üzerinde belgelemek, belirsiz gezintilerden kaynaklanan, gelişen, kişisel bir yolculuktu. Eskiz defteri bir günlük, hikaye ve nihayetinde bir itiraf haline geldi. Pandemi beklenmedik bir şekilde çoğumuzu hazırlıksız yakalayan sorular ortaya çıkardı. Benim rolüm nedir ve yaptığım şey nasıl anlamlı ve etkili olabilir? Tencere tava çalarken ön saflarda çalışanları desteklerken, rahatsız edici bir düşünce belirir: Onlar bir fark yaratmak. Yaratıyor muyum?
Şehirde dolaşırken evsizliğin bolluğu ve kamusallığı beni şok etti, çok hızlı ve beklenmedik bir şekilde büyümüş gibi görünüyordu. Seattle'da her zaman bir evsiz nüfusu vardı, ancak pandemi sırasında hem daha kamusal hem de inkar edilemez hale geldi ve genellikle yakıcı tepkilere neden oldu. 2021'de Seattle'da yaklaşık 11.751 evsiz vardı ve bu sayı 2010'a göre 20% artış gösterdi. (Washington State Wire, 2020) 2021 yılında Seattle, evsiz nüfusu bakımından ülkede 3. sırada yer almıştır. (Seattle Times 2021) Evsizliğin gerçekleri acımasızdır. Seattle'da geçen kıştan bu yana 221 evsiz hava koşulları, sıcak ve soğuk, COVID, aşırı dozda uyuşturucu ve şiddet nedeniyle hayatını kaybetti. ( Seattle Times, Kasım 2021)
Evsizliğe odaklanmakla ilgim iki yönlü. Bu geçici bir durum, durumu kanıt olarak belgelemek önemli, gerçek olduğunu ve toplum olarak bunun gerçekleşmesine kısmen izin verdiğimizi kanıtlıyor. Elbette kendini bu işe adamış pek çok kişi ve grup bu sorunu ele alıp çözmeye çalışıyor, ancak pek çoğu sadece yüzünü çevirip geçip gidiyor. İkinci neden ise bu durumdan en çok etkilenenlerin hikayelerini dinlemek ve durum hakkında bilgi edinmekti. Bu hassas bir denge çünkü birçok kişi çeşitli nedenlerle hikayelerini paylaşmak istemiyor ve bu durumda tasvir edilmek istemiyor, bu nedenle eskizlerde insan eksikliği var. Öğrenecek daha çok şey olduğu için çalışmalarım devam edecek, burada sunulanlar 2020-2021 yılları arasında yaptıklarım.
Kamp 4, karavanlar, çadırlar ve çeşitli toplanmış malzemeler, saklama kapları ve rastgele nesneler tarafından oluşturulan bir kenar bariyeri olan üçgen bir park. Uzun zamandır buradaydı ve ben de önünden geçiyordum ama ancak birkaç gün önce hava sıcak olduğu için çizmeye karar verdim. Caddenin karşısında uluyan bir adam ve ona sakinleşmesi için bağıran çadırların içindekilerle birlikte bir sahne gibiydi. İkisi de diğerinin sesini duymuyordu ve bu durum eskiz süresinin büyük bir kısmında devam etti. Skecin ortasında çok genç uyuşturucu satıcılarından oluşan bir grup ortaya çıktı, 15-16 yaşlarında olduklarını tahmin ediyorum ve kamp sakinlerini ürünlerini satın almaları için taciz ettiler. Benimle ne yapacakları konusunda kesinlikle hiçbir fikirleri yoktu!!! Seattle'daki pek çok kamp gibi geçici bir kamp olan bu yer, ne yazık ki uyuşturucu bağımlılığı, kullanılmış şırıngaların etrafa saçılması ve akıl sağlığının kırılganlığı ile karakterize ediliyordu. Küçük "kulübe" konutlar yaratmaya yönelik bazı yaratıcı girişimler devam ediyor, ancak bozuk ruh sağlığı sistemi, COVID ve şehirdeki konut maliyeti ve kaybı gibi tarihi eşitsizliklerle birlikte, Seattle kentsel dokusu içinde giderek büyüyen, daha yaygın ve ne yazık ki zararsız hale gelen bu çaresizlik alanlarını yaratıyor gibi görünüyor.
Birçoğunuz gibi ben de şehirde yürürken, daha önce kullanılmayan yerlerde daha fazla çadır kampı olduğunu fark ettim. Bunlardan biri VA hastanesinin hemen yanında, diğeri ise Burk Gilman yolu üzerinde. Ne yazık ki sayıları hızla artıyor olmalı ve her yerde bulunuyorlar, çoğu insan sanki sorun yokmuş ve kabul edilebilirmiş gibi yanlarından geçiyor. Bunlardan birkaçını belgelemeye başladım çünkü yaratıcı malzeme kullanımlarını ilginç buldum ve birçoğu yeni çadırlar, sözde doğal bir alanın romantizmi olmadan kamp yapmaya garip bir referans olarak. Ayrıca hikayeleri ve gerçekleri daha iyi anlamak için gözlem ve sohbet yoluyla daha fazla dikkat ettim. BG patikasındaki gri kağıt çiziminde, orada geçirdiğim zamanın çoğunda çadır sahibi özenle alanı temizledi ve patikayı temizleyen iki kadın ona çöpleri koyması için birkaç poşet verdi. Gelişigüzel görünüm nedeniyle bunun gerçekleşmediğini varsayıyoruz, ancak bir organizasyon sistemi vardı ve kampını süpürüp tırmıklıyordu. Dolaplar, raflar, sandıklar vs. olmadan her şeyi koyuyor muyuz? Hırsızlığa, yağmura, susuzluğa vs. rağmen elinden gelenin en iyisini yaptığı izlenimini edindim.
Parklar
Kentsel bir tatil değil! Park halindeki karavanlardan oluşan bu manzaralara şehirdeki pek çok caddede rastlamak mümkün. Bu görüntü, şehrin en yoğun kullanılan parklarından biri olan Greenlake'in bitişiğindeki bir sokakta yer alıyor. İlk bakışta, barbekülü kampçılar gölün güzelliğinin tadını çıkarıyor gibi görünüyor ve umarım da öyledir. Daha yakından incelendiğinde, "ön bahçelerin" çoğunda hurda metal, ahşap, bisiklet iskeleti, elektrikli cihazlar vb. koleksiyonları olduğu görülüyor. Birçoğunun büyük jeneratörleri var, bu nedenle motorların sürekli uğultusu, büyük ve geniş ağaçların sakinleştirici etkilerini bozan bir gürültü yaratıyor. Tanıştığım sakinlerin çoğu oldukça arkadaş canlısıydı ve alanlarını çok temiz tutuyorlardı. Ben çizim yaparken bir adam yanıma geldi ve şöyle dedi:
Sana bir şey sorabilir miyim?" elbette
"Neredeyim ben?" (kendime sık sık sorduğum bir soru!)
Sorduğun buysa burası Seattle mı?
"Oh, tamam adamım bayıldım, çok güzel, harika?"
Bekleyin, daha yeni başlıyor. Haziran'da daha da iyi olacak!
"New York'un neresindensin?"
Na Jersey daha iyi bir eyalet!
"Hah, ben Maryland'liyim, DC ile Baltimore arasında, bilirsin işte taşradan."
Yiyecek bir şeyler alabilmesi için ona en yakın 711'i tarif ettim, yerel bakkal çok pahalı! Yürürken bana "kız kardeşim Jersey'de Toms River'da yaşıyor!!!" diye bağırdı. Çok iyi bir adamdı, hikayesini daha fazla dinlemek istiyordum, buraya nasıl ve neden gelmişti? Ama ait olmadığım bir yere burnumu sokmak da istemedim. Sadece tamamlanmamış bir hikayenin ipuçlarıyla kaldım. Umarım durumu iyidir." Aralık 2021'de kaldırıldı
Greenlake Toplum Merkezi'nin girişinde yer alan bu küçük kamp, evsizler için gölgeliklere olan kritik bağımlılığı gösteriyor, köprülerin nasıl tercih edilen bir yer olduğuna dikkat edin. Tüm yapı ışık fikstüründen sarkıtılmış. Bina deco tarzındadır ve minimal ifadesiyle dekoratif betonun güzel bir örneğidir. Sakini evine girip çıkıyordu ve ben de merak ettim, bu eşsiz ev biçimi, birçok akademisyenin uzun bir günün ardından eve döndüklerinde ya da daha doğrusu işten, okuldan vs. eve döndüklerinde hissettikleri ekmek kuyruklarında beklerken yazdıkları gibi bir bağlılık duygusu mu sunuyor? Yoksa daha iyi zamanların, daha istikrarlı bir varoluşun hüzünlü bir anısını mı ortaya çıkarıyor?
"Umutsuzluğun gölgelerini haritalamak". Burası, City Hall Park'ta, mavi muşamba perdeden ağaçların çıktığı yoğun bir kamp. Diğerleri takılırken ve sosyalleşirken, birçok paralel değişimin gerçekleştiği çok aktif bir yer. Tam ayrılırken bir kilise grubu Pazar öğle yemeği için yiyecek masalarıyla geldi. Hem büyük bir sosyal hizmet kurumuna hem de transfer otobüs duraklarına çok yakın bir konumda yer alıyor ve ciddi ruh sağlığı sorunları olan birçok kişinin ve pandemiden bu yana azalan otobüs sürücülerinin ilginç bir karışımı. Bu hem gerçeküstü hem de yüzünüzde gerçek! Hayatın çoğunda olduğu gibi, bu da çelişkilerle dolu.
Çadırların ve etrafını çevreleyen tarihi evlerle bu küçük, artık arazi parçasının yan yana gelişi, şehrimizde çok sık rastlanan bir ironiyi barındırıyor. Arazide görkemli ağaçlar var ve caddeye doğru uzanıyor. Bir süredir kuruluydu ve evden bir adam çıktı ve herhangi bir küçümseme veya kınama duygusu olmadan işlerine devam etti, ancak ön bahçe anlayışlarının önemli ölçüde değiştiğini umuyorum. Alan, bir blok kuzeydeki çok daha büyük bir alanın aksine oldukça temiz. Birisi bu eskizleri çok pastoral yaptığımı ve gerçeğin öyle olmadığını söylemişti. Bu adil bir eleştiri, ancak hala suluboya ile deneyler yaptığımı ve bazen renklerin kendi fikirleri olduğunu söyleyebilirim. İlk bakışta biraz pastoral görünmelerinde de ironi buluyorum. Eğer bunlar evsizlere hizmet etmek yerine bir devlet parkında ağaçların arasına yerleştirilmiş kamp alanları olsalardı, tamamen farklı bir tepki verirdik. Birçoğu büyük ağaçlar ve sık ağaç altlarıyla yeşil alanlara yerleştirilmiş ve fiziksel tezahürlerinin bazı yönlerinde, renklerde, malzemelerin kıvrımlarında, çadırların formlarında, ışıkta ve gölgelerde belki de çelişkili bir güzellik buluyorum. Sağlık koşulları, damgalanma ve umutsuzluk, hikayenin görmezden gelmemeye çalıştığım ve belki de bazı eskizlerde diğerlerinden daha belirgin olan diğer tartışılmaz tarafıdır. Çoğu zaman inanılmaz bir asalet görsem de, dünyanın en zengin ülkesinin çok üzücü ve karanlık bir bölümü de var!
Düşler Sahası! Bu görüntü beni iki nedenden dolayı etkiledi Birincisi, bu parkta (üniversite oyun alanı) bir "hafıza çiti" (bu çizimde yok) oluşturmak için bir proje üzerinde çalıştım. Taş iskeleler ve geçitte, bir sanatçı tarafından nehir kayalarına entegre edilmiş hafıza kayaları bulunuyor. Akrilik reçineden yapılan bu "kayalar", sanatçı tarafından toplumdan toplanan eski fotoğrafları ve bağlılık nesnelerini formlarının içine gömüyor. Bu barınağın sakinlerinin bir zamanlar çocukken bir oyun parkında, kum sahasında beyzbol oynayıp oynamadıklarını ve şimdi ironik bir şekilde evlerini tanıdık olabilecek bir yere kurup kurmadıklarını merak ettim. Acaba bu alan, bir top sahası hangi anıları canlandırıyor? Farklı zamanlarla, koşullarla ve sahayla etkileşimlerle bir bağlantı mı yaratıyor, yoksa sadece hayatta kalmak ve nostaljinin kaybolması, maddeler tarafından tüketilmesi ya da meşgul olmak için çok acı verici mi? Tüm sorular cevapsız, ancak bu konum kasıtlı olduğunu varsaydığım için kaçınılmaz, neden? Kasım 2021'de kaldırıldı
Kapalı! Bir nevi 2021-2022'yi tanımlıyor! Herhangi bir değişikliği belgelemek için Capital Hill'deki bu küçük parka geri döndüm ve adam değişmişti! Dürüst olmak gerekirse, Parklar Departmanı önce kamplara izin vererek, sonra kamuoyu baskısında bir terslik hissederek ve şimdi de onları kaldırarak açıkçası zor bir durumda. Başkaları benden daha iyi bilse de, kapatmanın sıkıştırılmış ve bozulmuş çimi yeniden tesis etmek olduğunu düşünüyorum, ancak söz konusu şehir tesisleri olduğunda geçici olan daha kalıcı olabilir. Çitlerle iç içe geçmiş yapraklar gölgelerle birleşince zorlu bir görev ortaya çıktı, ama zorluklar olmadan hayat ne ki. Bekle, bugünlerde hayatın kendisi büyük bir meydan okuma. Sanırım bu zorluk aklımı diğerinden alıyor, en azından kontrol etmeye çalışabileceğim bir zorluk!
Raphael ile Greenlake sohbeti:
Bana yaklaştı ve güzel bir çizim olduğunu ama bunların insanların özel hayatları olduğunu ve belki de buna saygı duyulması gerektiğini söyledi. Ne yaptığımı ve saygısızlık etmek istemediğimi açıkladım ve sonra konuşmaya başladık. Atlanta'dan gelmiş, burada 4 teyzesi ve 30-40 kuzeni varmış ama birçoğu tarafından reddedilmiş gibi görünüyordu. Altı yıldır Seattle'daymış ve ırkçılıktan muzdarip olduğu güneye asla geri dönmek istemiyormuş. İki çocuğu vardı. Politikadan iyi anlıyordu. Çizime ve benim ortaya çıkıp onunla konuşmaya istekli olmama hayran kaldı. Çoğu insanın evsizlerin yanından geçip gittiğini ve onları gerçekten tanımadığını belirtti ve neden yanlarına gelip onlara bunu sormadıklarını merak etti. Biraz mırıldandı ve konudan konuya atladı. Bir noktada kendi kendine konuşarak kardeşinin öldüğünden ve kimsenin ona yardım etmediğinden, kaybettiği birçok arkadaşından bahsetti ve bir tür travma yaşadığını ima etti. Kapitalizmi kınayan birçok soruna dikkat çekti ve evsizlerin birçoğunun kapitalizm yerine takas sistemini tercih edeceğini söyledi. Kendilerine tepeden bakan zenginlerin birçoğunun, elektrikler kesildiğinde ve diğer kamu hizmetleri ortadan kalktığında ve hayatta kalamadıklarında günlerini göreceklerini, ancak evsizlerin hayatta kalma konusunda usta olduklarını ve ihtiyaç duydukları zamanlarda kendilerini aşağılayanlara yardım etmeyeceklerini belirtti. İçki içiyordu ama uyuşturucu kullandığına dair bir kanıt yoktu. Trump'a farklı olduğu ve çok şey yapabileceğini düşündüğü için oy vermişti. Gençlere çok güveniyordu ve evsizlik de dahil olmak üzere pek çok sorunu çözebilecekleri konusunda iyimserdi. Bisiklet tamir ediyordu ama para alıp almadığından emin değildi.
Greenlake Aralık 2001'de kaldırıldı
Köprüler
Gölgelerden ortaya çıkıyor. Artık sıradan hale gelen, beton plakaların girintilerine sıkışmış ve zincir bağlantı güvenlik çitlerindeki deliklerden erişilen bu kamplar, I-5 üzerindeki 4 şeritli trafiğe 10 metreden daha az mesafede. Sonsuza dek karanlık olan çadırlar, hayatın devam ettiği karanlığın içine çekiliyor. Bu oturumda, bisikletlerin dönüşümlü olarak ihtiyaç duyulduğunda kullanıldığı bir paylaşım topluluğu gözlemledim. Bu özel kampları belgelerken otoyol yapısının ironik güzelliğini de takdir ettim. Duygusal kıvrımlarla tekrarlanan yükselen sütunlar, transit geçiş katedralleri olarak algılanabilir.
"Atış tahtı bir bacağını kaybetti" veya "Keşler Akropolü" Bu mağara topraklarında dolaşırken yüksek noktalarda yalnız sandalyeler görmeye başladım ve o zamanlar hiçbir şey düşünmedim. Geçen gün araştırayım dedim ve yaklaştığımda kullanılmış şırıngalardan oluşan bir halının etrafında yürüdüğümü fark ettim. Bunlar uyuşturucuların enjekte edildiği atış sandalyeleriydi. Oturarak damar bulmak muhtemelen daha kolay olduğu için mantıklı geliyor. Bu alanda bunlardan birkaç tane var, hepsi yamaçların tepesinde, bir sütunun yanında, ancak açıkça gözden uzak değiller. Aksine, oldukça belirgin özellikler.
Işığın, yağmurun ve görünürlüğün dışında. Bu kadar çok kamp yaptıktan sonra gördüğüm yalnız çadırlar ilgimi çekiyor. Bu çadır sakinleri konumları itibariyle bir yerin/topluluğun parçası olmayı değil, kendi alanlarını/yerlerini aramayı tercih ediyorlar. Bu çadır uzun süredir Ballard köprüsünün 15. Cadde kuzey ayağının altında bulunuyor. Köprü duvarının koylarına çok iyi oturmuş görünüyor. Köprünün doğrusal tasarımı gibi "deco" ile tezat oluşturacak şekilde yerleştirilmiş. Diğer pek çok alanın aksine, bu alanda nadiren çöp ya da toplanan/depolanan eşya birikimi var.
"Savurgan oğulun dönüşü ya da kırmızı çadır". Üniversite Köprüsü'nün altındaki bu alan, onlarca yıl önce bu alana kurulan bir kamusal sanat projesi olan "ölüm duvarı "na zarar veren bir yangın nedeniyle kapatılmıştı. O zamanlar burası büyük bir kamp alanıydı ve kısa bir süre önce bu tek çadır, çit ile Burke Gillman patikası arasındaki bu dar araziyi yeniden ele geçirdi. Burası aynı zamanda yukarıda köprü/karayolu ve aşağıda şehrin en popüler yollarından biri olan BG yolunun birleştiği yoğun enerjili bir alan. Ön plandaki kaos, DOT'un kaykaycıları yokuştan uzak tutma stratejisi. Bu fotoğrafı çekerken bana bakanlar oldu, sanırım amaç, çıkıntıya çöküp çizim yapmak yerine tayt giyip bisiklete binebilmenizdi. Doğru, ama tayt bana yakışmıyor! Aslında çok azı yakışıyor!!! Kaldırıldı veya yeri değiştirildi Kasım 2021
Terk edilmiş bir el arabası tanıklık ediyor. Burası Georgetown yakınlarında, I-5 ile tren rayları arasında büyük bir kamp alanı. Bölgede 2 katlı kontrplaktan yapılmış harika evler var ve bunları çizmek için bölgeye daha fazla girmeyi umuyorum. Bunu fark etmemiştim ama insanlar eski paletleri ve odunları getirip bırakıyorlar ve bunlar barınak inşa etmek ve ateş yakmak için yeniden kullanılıyor. Kabilenin patronu ne yaptığımı görmek için yanıma geldi ve sanırım çizim eylemimi onayladı, çünkü başını salladı ve inşaat projesine geri döndü. Coğrafi alanımı genişlettiğimden mi emin değilim ama çadır ve karavan sayısı patladı. 30'lu yıllardaki sayıları bilmek ve bugünkülerle karşılaştırmak çok ilginç olurdu. Belki bir gün belediye meclisi ve belediye başkanı gerçekten bir araya gelir ve bir ekip olarak bazı şefkatli çözümler bulurlar! Durum kesinlikle iyiye gitmiyor.
Çıkmaz Sokak!!! Daha halka açık alanlardan itilen I-5'in altındaki bu terminal alanı genişliyordu. Birkaç ay önce 4-5 çadır vardı, şimdi 15-20 çadır var. Çitteki bir delikten girdiğinizde başka bir yerdesiniz. Çizim yapmak için oturduğumda, casus çocuklar dışarı çıktı. Bunlar davetsiz misafirleri ve tehditleri izleyenler. Görünüşe göre benim bir tehdit olmadığımı gözlemlediler ve hayat devam etti. Daha sonra genç adamlardan biri dışarı çıktı ve görünüşe göre ne yaptığımı araştırmak istedi ve ben de gezintilerimi açıkladım ve rahatsız olursa gidebileceğimi belirttim. Hayır, sorun değil dedi ama çizmek için neden bu sahneyi seçtiğime şaşırdı. Oldukça utangaçtı, çok kibar ve ciddiydi, iyi giyinmişti ve görünüşe göre sarhoş değildi. Hâlâ bu genç adamı düşünüyor ve gözümün önüne getiriyorum ve acaba aile içi çocuk istismarı mı, cinsel yönelim mi, yoksulluk mu, iş kaybı mı? Neden başka seçeneği yoktu ve neden kimse onunla ilgilenmiyordu?
Eğri Açılı Ev: Katedral mi, kamp alanı mı, kamusal sanat mı? Eyaletler arası 5. caddenin altında, Greenlake yakınlarında yer alan bu kamp alanı, on yıl önce aşağıdaki park ve gezinti alanı için kimlik yaratan bir kamusal sanat projesiyle dönüştürüldü. Araba egemenliğinin (COVID öncesi), ıssızlığın ve şimdi bu küçük kamp için kapalı, kuru bir kamp alanının (COVID sonrası) oldukça acımasız gerçekliğine bir karnaval duyarlılığı katıyor. Alanın doğusunda doğal bir çayırlık ve karavanların sıralandığı bir cadde bulunuyor (giderek büyüyen ve artık yaygınlaşan bir olgu). Geçen Pazar sabahı erkenden oradaydım ve birkaç kişi çadırlarından çıkıp beni izledi, biraz daha dolaştı ve evlerine döndü (bir Pazar sabahı olması gerektiği gibi!). Çok sayıda alt-üst geçit kamp alanı keşfettim ve belgeledim, ancak burası renkli sembol mozaiğiyle vurgulanan daha kamusal ve dikkat çekici olanlardan biri. Kamp yangınla yok oldu, Kasım 2021'de kaldırıldı.
Kaos tünelinde bir düzen görüntüsü yaratıyor: Pek çoğunda olduğu gibi bu alan da temizlendi, sonra tünel hiç bitmeyen bir döngüde yaşamak için kuru bir yer sağladığından yeniden kuruldu. Bu sakin, çizimin ortasında çadırdan çıktı ve yaprakları süpürmeye ve fırtına girişini temizlemeye başladı. Eşyaları kimlik duvarına karışıyor, bir işaretler mozaiği, oldukça kasvetli bir alana renkli bir fon oluşturuyor. Bu alan U of WA kampüsüne açılan pek çok yaya geçidinden biri ve duvarlarda hiç bitmeyen değişiklikler sonsuz yaratıcı ifadeler sağlıyor ya da başkalarının görebileceği gibi acımasız bir beton formun şeklini bozuyor. Sakin psikotik bir dönemden geçiyormuş gibi görünüyordu ve bunu fark edince onları tedirgin etmemek için oradan ayrıldım. Hem fiziksel hem de zihinsel olarak benzer durumda olan binlerce insanın, hayal edilemeyecek kadar zengin bir şehirde hayatta kalma mücadelesi verdiğine inanmak zor. Amerika garip, zaman zaman harika, zaman zaman da tanınmaz ve merhametsiz bir yer.
Güneşin parlamadığı ve yağmurun yağmadığı yerler. Giderek daha fazla sayıda insan parklardan çıkarılıyor ve I-5 koridoru boyunca köprülerin altında, daha görünür ve açık yerlerde barınmaya çalışıyor. Kasım ayında yağan yağmurlardan sonra bu sahneyi çizmeye gittim ve kaldırım kenarındaki su birikintisinin kaldırım kenarı olduğunu düşündüm. Ama değilmiş. Gidonun üzerinden uçarken bir kafa attım, düşüşümü durdurdum ve sol elimi parçaladım. Çizimde bazı kan lekeleri var (kırpılmış olabilirler) ve bunlar renkli versiyonla harmanlandı. Sahada asla sıkıcı bir gün olmaz. Eskiz dersi verdiğim sınıftan bir öğrenci de beni sahada buldu ve gözlerindeki ifadeye bakılırsa sanırım kanlı bir el ve eskiz defteriyle biraz deli olduğumu düşündü, sanırım eski atasözü acı yoksa kazanç da yok bir sonraki dersin bir parçası olmalı.
Sokaklar
Köprü manzarası. Evsizlerin durumunu belgelemek için birkaç gün geçirdikten sonra Portland OR'den yeni döndüm. Seattle'dan farklı olarak kamuya açık parklarda değil, üst geçitlerin üstünde ya da altında, kaldırımlarda ve yonca yapraklarında kamplar görüyorsunuz. Bu sahneyi çizerken çadır alanından genç bir adam çıktı ve çizim yapıp yapmadığımı sordu. Çiziyordum ve evet dedim. Kendisinin de biraz çizim yaptığını belirtti ve eserleri değiş tokuş edip edemeyeceğimizi sordu. "Bir şeyler bulmaya çalışacağım, eşyalarımın çoğu çalındı, burada çok oluyor" dedi. Ben de kabul ettim ve onunkini de göndereceğim. Brezilya'dan gelmişti ve harika yerli sanat eserleriyle dövmeleri vardı. 20 yıldır New York'ta yaşıyordu ve bir Portekiz topluluğu olan Newark'ın Ironbound bölgesinde kuzenleriyle vakit geçirdiğini anlattı. Portland'da evsiz olmanın nasıl bir şey olduğunu sordum ve polisin harika olduğunu ancak yerel sakinlerin o kadar da memnun olmadığını belirtti. Oldukça düşünceliydi ve rahatsızlıklarını anlıyordu ve "çocukları var ve geceleri buralarda neler olduğunu biliyorlar, adamım, bilirsin, kaba ve boktan eğer çocuklarım olsaydı ben de rahatsız olurdum" dedi. Koşarak gül çizimini geri aldı ve şöyle dedi: "Sadece bir uyarı olarak, kampı arkanızda olan kadınlar biraz, bilirsiniz, çılgın, ve sadece garip demek istemiyorum, ama biraz şiddet içeriyor. Haberiniz olsun. Evime her zaman gelebilirsin, sadece Space'i sor. Kendine dikkat et!" Birkaç gün sonra evinin çizimini bıraktım. Kendisi orada değildi ama oda arkadaşları oradaydı, umarım almıştır. Bir not, Portland, Space'in çizimine atfen Gül Şehri'dir.
Gone Kasım 2021
Ev olarak bir refüj. Üniversite köprüsünün altındaki bu çadır, yaklaşık 6′ genişliğinde bir refüjde oturuyor. Trafik tam anlamıyla kapılarının önünde. Diğer pek çok düz alan artık kordon altına alındığı için buralar uygun seçenekler haline geliyor. Ayrıca bir şekilde savunulabilir, yol biraz hendek görevi görüyor. Yürüdüğüm her yerde bu görüntüler ortaya çıkıyor, son zamanlarda karla kaplı. Çözümlerim yok. Bazen vermek için bir sandviç getiriyorum, birkaç dolar teklif ediyorum ve tanık olarak kalemle belgeliyorum.
"Sevilin! Zarafet sokağa taşıyor". Portland OR'nin bu köşesinde, merdivenleri pişmiş toprak sütunları ayırarak sokağa akan harika bir kilise var. Önlüğünün üzerine birçok çadır kurulmuş. En soldaki çadırda, ben çizim yaparken tekerlekli sandalyesiyle yanıma gelen, bacakları kasıklarına kadar kesilmiş orta yaşlı bir adam oturuyor. Ne yaptığımı sordu, "sadece çizim yapıyorum", hah ben de çizim yapıyorum, ve çadırına gitti, birkaç dakika sonra çok renkli bir çizimle geri geldi. "Nerelisin?" diye sordum. "Tacoma ama 20 yıl NYC'de yaşadım, çok sevdim, yakında oraya dönmeyi umuyorum!" Sohbet ettik, sonra işimi bitirdim ve çizmek için bir sonraki yeri aramaya koyuldum. Ancak daha sonra düşündüm ki, sokakta yaşamak ne kadar zor olsa da bu adam, Frank, banyo bulmak, duş almak, yemek hazırlamak, kısacası her şeyi yapmak gibi pek çok engelin üstesinden gelmek zorunda ama yine de son derece neşeli ve konuşkandı. Kilise çevresinde toplananların belediye başkanı olduğu hissine kapıldım.
Çim Savaşları. Portland'da gezerek, çizim yaparak ve oradaki koşulları Seattle'dakilerle karşılaştırarak 4 gün geçirdim. Portland, görünür evsizlerin sayısı bakımından Seattle'a kesinlikle rakip ya da ondan üstün olsa da, ilginç bir şekilde kamuya açık parklarda hiç evsiz görmedim, sanırım politikaları bunu yasaklıyor. Bu görüntü, bir parkı çevreleyen ve bu durumda kaldırımı talep eden ve park boyunca kolay geçişi engelleyen bir çadır kampını yakalıyor. İnsanlar bunu aşmak için bitişikteki sokak şeridinde dolaşmak zorunda kalmış. Bu bulduğum ilk vaka ve polis ve yetkililer açıkça neden olduğu çatışma konusunda oldukça sakin görünüyorlardı. Çizim yaparken insanlar girip çıkıyor, rahatlıyor ve konuşuyorlardı. Daha sonra birkaç kaykaycı geri geldi ve görüşümü engellemek için mavi brandaları yeniden düzenlediler. Onların arzularını ve böylesine kamusal bir alanda mahremiyetin zorluklarını anladım. Ayrıca gördüğüm mavi muşambaların çoğunun aslında yağmurdan korunmak kadar mahremiyet için de olduğunu fark ettim ve şimdi her yerde mahremiyet perdesi örnekleri buluyorum. Asılışları, çöküşleri, sıçrayışları ve rüzgarda dans edişleriyle çoğu zaman şehvetli perdelere benziyorlar!
Kervan büyümeye devam ediyor: Tahliye edildikleri diğer bölgelerden gelen bu mülteciler gelmeye devam ediyor. Washington Üniversitesi'nin renkleri olan mor ve altını temsil eden bu harika tablo için bu karavanı belgelemek istiyordum. İronik bir şekilde sahne biraz futbol maçının başlamasını bekleyen kuyrukçuları andırıyor, ancak gerçek durum bundan daha farklı olamazdı. Bununla birlikte, bu renk, beton bloklar ve ahşap keresteler üzerinde durdukları için çoğu yakın zamanda hareket etmeyecek olan bu karavanın çoğunu oluşturan yanmış ve aşınan karavan kabuklarından oluşan bu şeridi aydınlatıyor.
Bu karanlık geçit, Seattle'daki Üniversite bölgesine birincil yaya erişimidir. Çadır kampı olarak inişli çıkışlı bir seyir izliyor ve COVID'den bu yana artık daha kalıcı. Etiketleme için bir mıknatıs oldu ve karanlık ve kirli duvarlarına püskürtülmüş bazı harika resimler ve ifadeler var. Geçen Pazar günü çizim yaparken sakinlerden birkaçı dışarı çıktı ve ışıktan ve Cumartesi gecesi ne tükettiklerinden sersemlemiş görünüyorlardı. Bölgeden çıkan ana otobüs güzergahı olarak çok gürültülü, ancak beton tünel daha da gürültülü. Açıkçası, birkaç ressamca ifade mücevherine sahip hüzünlü bir yer. Bunlardan birinin birkaç gün önce yaptığım bir paylaşıma atıfta bulunduğunu görmek için "herkesin hatırlanmaya hakkı vardır"
Kasım 2021'de kaldırıldı
Karaya oturmuş. Bir tekne, terk edilmiş gibi görünen bir kara parçasında yatıyor. Karavanlar, şimdi yarı kalıcı evler, "evden" uzakta oturanlarla dolu. Tekne olmaksızın bu manzara, kamuya açık sokaklarda yaygın bir manzara haline geliyor. Bu karavan koridorları daha ayakları yere basan geçici topluluklar haline geldikçe kalıcılığı çağrıştırıyor. Gerçekte ise karavanlar, onarımları çok masraflı hale geldikçe ve motorları soğuyup yağları damladıkça, atıl vaziyette yattıkça, genellikle yapı bozumuna uğruyor.
Gölge, kentsel kamp alanını süslüyor. Bu 1 blokluk kimsesiz manzara şeridi, evi olmayanlar ile yetkililer arasında bir kedi fare oyununa sahne olmuştur. Onlar yola bariyerler koyarak burayı boşaltıyor ama insanlar geri dönüyor. Tinsel Town'da uygun fiyatlı bir ev bulmak zor. Her zaman nasıl değiştiğine ve bağlamı olmasa bir devlet parkı olabileceğine şaşırıyorum. Ve tabii ki insan daha derine indikçe inanılmaz direnç, umutsuzluk ve acıma örnekleri görüyor. Sabahın ortasında çizim yaparken uyuşturucu satıcıları bir motosikletle geldiler ve bir hareketlilik başladı ve onlar gittikten sonra sakinleşti. Bir saat sonra bir polis yanımdan geçerken yaptığım şeye görsel olarak büyük ilgi gösterdi. Bunny adında bir kadın yanıma geldi ve sol taraftaki çadırda kalan kadının nerede olduğunu bilip bilmediğimi sordu. Onu bir süredir görmediğini ve son gördüğünde durumunun kötü olduğunu söyledi. Geriye kalan tek şey yağmalanmamış son eşyaları ve bir sürü iğne başlığı. Bunun sağlıklı bir durum olmadığını görebiliyordum. Düşünün, yalnız, kadın, bitkin ve bir aile ya umutsuzca onu arıyor ya da vazgeçmiş.
Geriye kalan tek şey kanıt! Bu, aynı manzarayı doğu yakasından gösteren son yazımın tamamlayıcısı olarak batı yakasından bir görünüm. Bir zamanlar genç bir kadın tarafından kullanılan bu çadır artık terk edilmiş durumda ve geriye kalan tek şey atılmış kıyafetler, mutfak eşyaları ve diğer aksesuarlar. Nereye gittiğinden, geri dönüp dönmeyeceğinden ve kanıtların ne zaman ortadan kalkacağından emin değilim. İğne kapaklarının çokluğu, ya asıldığını ya da bir zamanlar başkaları tarafından kullanılan evinin terk edildiğini gösteriyor. Ben oradayken bir adam karavanından çıktı ve bir torba çöpünü bu alanın yakınına bırakıp karavanına geri döndü. Gözden ırak olan gönülden de ırak olurmuş. Bu hüzünlü bir hikaye ama yine de eşyalarının düzeninde rastgele bir güzellik var, ne yazık ki geriye kalan tek şey en son hayatının hikayesi.
Ulaştırma Bakanlığı
Seattle'da bir ağaç büyüyor. Belki de hem ağaç hem de onun altında zor koşullarda yaşayanlar için inatçılığı simgeliyor. Bu ağaç, Üniversite bölgesine erişim sağlayan bir otoyol çıkışında yer alan kamp 9'un merkezidir. Caddenin her iki tarafını çevreleyen ağaç, bölgeye açılan geçici bir kapı haline gelmiştir. Mevcut çit kesilmiş ve çadırlar otoyol boyunca güneye doğru yeşil tamponu takip ediyor. Bunu bir Pazar sabahı erken saatlerde, uyuşturucu satıcıları mallarını satmak için ortaya çıkarken çizdim. Çok sayıda uyuşturucu bağımlısının girip çıktığı oldukça çılgın bir durum. Tek yön tabelasının arkasında görülen otobüs durağı şimdi bu perakende girişiminin merkezi. Birçokları için doğayla bütünleşmeyi temsil eden çadır ve yeşil alanların ironisi, bu kampçıların bu kentsel güzellik şeritlerinin sağladığı mahremiyet ve uzaklığı aramasıyla yeniden yorumlanıyor, ancak doğaya dalma amacının birincil niyet olduğu açık değil. Kasım 2021'de kaldırıldı
Çitte delik, savunma olarak hendek! Kentsel dokudaki bu yırtıklar, yerleşim için daha az görünür artık alanlara erişim istendikçe giderek daha yaygın hale geliyor. Bu kamp da rampaların oluşturduğu bir ada üzerinde. Karayolu, savunulabilir alan yaratmak için orta çağdaki hendek savunma stratejisine benziyor. Burada karayolu ayrımı yaratmaktadır. Bir su kütlesinden daha az manzaralı olsa da, erişim zorluğu açısından aynı derecede başarılı görünmektedir.
"Gölgelerin altında." Burası Deception Geçidi'ndeki bir kamp alanı olabilir, Aurora köprüsünün korkulukları daha kentsel bir ortama işaret ediyor. Dikkate değer bir başka farklılık da oturduğum yerin hemen altında ve çadır açıklıklarının dışında, muhtemelen iş bittikten sonra dışarı atılmış çok sayıda iğne bulunmasıydı. Çiçekli bitkiler de artık şehir genelinde yaygın olan tuhaf refüj kamp alanıyla ironik bir tezat oluşturuyordu. Benim için Katrina'da olduğu gibi mavi muşamba pandeminin simgesi haline gelecek, korkum şu ki, en azından Seattle'da pandemi yatıştıktan sonra öyle olmayabilir!
The Crossing, Diğer tarafa açılan bir kapı: Seattle'da kampları parklardan, caddelerden, rampalardan kaldırma çabaları arttıkça, bu daha gizli alanlar giderek daha fazla yerleşime açılıyor. Üniversite Bölgesi'ndeki çıkmaz bir sokağın sonunda, tek ailelik uygun fiyatlı kiralık mülklerin çoğunu kaybeden bir bölgede, kentsel köy konseptimizin bir parçası olarak daha uzun kuleler inşa ediliyor. Umarım, bazı birimler de uygun fiyatlı olacaktır. Bu arada, delikli çit, Los Angeles'tan Vancouver BC'ye uzanan eyaletler arası bir otoyol olan I-5'i çevreleyen ROW'a erişim sağlıyor. Çadıra bakan ama hiç dışarı çıkmayan ve ürkek görünen bir adam vardı. Ancak daha sonra uyuşturucu satıcısı geldiğinde ne kadar paranoyak olduğunu anladım. Ağaçların ve çalıların arkasına yerleştirilmiş çok sayıdaki çadıra pek çok insan girip çıkıyordu ve bunların hiçbiri bir sonraki teslimatlarına doğru hızla ilerleyen kamyonların gürültüsünü azaltmıyordu.
"Takip" hedefi bilinmiyor. Bu kamp, Üniversite bölgesine giriş kapısı olarak hizmet veren Interstate-5 koridorunu geçen bir köprüye bitişik iki kamptan biridir. Her iki kamp da otoyola paraleldir ve bu kamp, gölgelikleri desteklemek için bir kamu hizmeti binasını çevrelemekte ve kullanmaktadır. Güneydeki kamp birkaç ay önce kaldırılmıştır. Her iki kamp da diğerlerinin yanı sıra birçok serum kullanıcısı tarafından alışkanlık haline getirilmiştir. Alana zincir bağlantı çitlerine açılan deliklerden giriliyor. Yetkililer sakinleri dışarı çıkarmaya çalıştıkça ve son zamanlarda çıkan yangınlar çadırları yok ettikçe, birçok sakin refüj boyunca daha geriye, görüş alanının dışına ve seyahat şeritlerine daha yakına itiliyor. Ön plandaki kararmış ağaçları çekmeyi umuyordum ancak alan nispeten dik ve otoyola doğru eğimli olduğu için tüneyecek bir açı bulamadım. Ben çizim yaparken barınaktan sadece bir kişi çıktı ve sohbet etmek istemedi. Kısmen inceleme ve olası tahliyeden kaçınmak için sürekli değişen bu kampın çeşitli parçaları olan diğer birçok geçici alanı belgeledim. Bu çalışmayı, WA Üniversitesi Hemşirelik Profesörü Josephine Ensign'in Seattle'daki evsizliğin tarihsel bir anlatısı olan Skid Road adlı yeni kitabını okurken yapmak ve yoksulluk, ırkçılık ve evsizliğe yönelik değişen ve devam eden politikaları ve kültürel tutumları anlamak, bugün bunları yaşayanları gözlemlemek ve onlarla konuşmak ilginç.
Çok Az Kişinin Gittiği Yoldan. İşe giderken neredeyse her gün bu çadır alanının önünden geçtim ve taramalara, yangınlara ve hava koşullarına karşı dayanıklılığı takdire şayan. Ağaçların arasına sıkışmış ve palet çitleri bir perde olarak kullanarak çevreye uyum sağlamış ve bulunduğu ortamda iyi kamufle olmuş gibi görünüyor. Birçok öğrenci, öğretim görevlisi ve koşucu buradan geçiyor, ancak çok azı durup konuşuyor ya da kampın titizliğine ve temizliğine hayran kalıyor. Kampın sakini yaşlı bir adam, ben çizim yaparken sohbet etmek istemedi ve ya içerideydi ya da kampın etrafındaki işlerle uğraşıyordu. Üniversite Köprüsü'nün yakınında yer alan bu alanda çok büyük bir kamp alanı vardı ve şimdi ağır hizmet tipi bir çit sistemi kurulduğu için bu alan kalıcı olarak sınırlandırılıyor. Kuru bir noktanın daha barınak olarak kullanılmamasını sağlamaya yönelik bir başka girişim. Belediye, 6 ay öncesine kıyasla çok daha fazla temizlik ve uzaklaştırma yapıyor. Sanırım bunun şehir ve ilçe seçim zamanına denk gelmesi sadece bir tesadüf?
Düğünden Sonra Alternatif Bir Topluluk Ortaya Çıkıyor: Yaklaşık bir yıldır bu bölgeyi ve çeşitli permütasyonlarını belgeliyorum. Bu son ziyaretimde ilk defa bir parti çadırının yeniden kullanıldığını gördüm ve çok ilgimi çekti. Çadırı nasıl buldukları ve alana nasıl getirdikleri bir sır olarak kalmaya devam ediyor ancak ortak bir barınak oluşturmak için birkaç yapıyı birleştirmişler ve alana birkaç ayrı çadır dağıtmışlar. Alanlarını işaretlemek için bazen astıkları parlak renkli bağlantı zincirleri var. Sakinlerden bazıları açıkça sarhoştu, çadırdan çadıra süzülüyor ve bana ne yaptığımı soruyorlardı. Espri anlayışı açık olan bir tanesi bana "sadece iyi tarafımı çiz!" dedi. Ne yazık ki çizimi çoktan hazırlamıştım ve o da oldukça hızlı hareket ediyordu. Bir noktada, istekli olurlarsa çadır sakinlerinin portrelerini yapmayı umuyorum. Bağlam olmadan, bir köprünün giriş ve çıkış rampalarıyla çevrili bir ada, bir tatil kamp alanı gibi görünüyor. Daha yakından incelendiğinde, pek çok iğne, çöp yığını ve haince faaliyetlerin gerçekleştiği bir yer olmadığı anlaşılıyor, ancak tanıştığım herkes bana karşı çok cömert ve nazik davrandı. Önceki sayfanın sağ üst köşesindeki ikinci resim bir yıl önce çizilmiş.
Sahilde bir gün, daha doğrusu otoyolda. Sandalyenin oturacak birini beklediği ve I-405'in manzarasını seyrettiği bu sahne. Portland OR.
Onaylı ve Onaysız Ayrıntılar
Hooverville 2021, Seattle'a giriş kapısı. Seattle'daki en büyük kamplardan biri, 99'da kuzeyden şehir merkezine girdiğinizde yer alıyor. Uzun zamandır görüyordum ve çizmek istiyordum ve ılıman bir gün geldi ve şansım oldu. Çizdikten sonra bisikletimle ayrılırken arkamı döndüm ve Space Needle'ın önünde duruyordu!!! Kaçırdığım güçlü bir çekim, sanırım yakında başka bir ılıman güne ihtiyacım var!!! Ben çizim yaparken iki genç önüme çıktı ve dizüstü bilgisayarlar, metaller ve takas/satış için eşya gibi görünen şeylerin değiş tokuşunu yapmaya başladılar. Takas bittikten sonra eroin ya da fentanil içmek için oturdular. İçkilerini içtikten sonra biri kafasını kaldırıp beni fark etti ve "Ne yapıyorsun, çizim mi?" diye sordu. "Evet." "Kampı mı çiziyorsun?" "Evet" "Seattle şehri dedikleri cehennem çukurunu belgeliyorum. Ateşler yanıyor ve Araf geldi, garip zamanlar! Kendine iyi bak dostum ve güvende ol." Sadece sokakların şiirinin yapabileceği gibi her şeyi özetliyor. Tinsel Town'daki bakış açınıza bağlı olarak gerçeklerden uzak değildi!!!
Burası Washington Üniversitesi kampüsünde resmileştirilmiş bir çadır kampıdır. Her çadır yükseltilmiş bir platform üzerinde, çoğu muşamba ile örtülü ve çamaşırhane hizmeti ve destek tesisleri ile ortak bir kamp olarak işlev görüyor. Geçici bir kamp ve bir ev sahibi bölgeden başka bir ev sahibi bölgeye taşınıyor. Pazar sabahı erken saatlerde çizim yapıyordum ve kamp sakinleri uyanıyor, yıkanıyor ve yerlerini temizliyordu. Çoğu genç ya da orta yaşlıydı. Birkaçı tanıdık gibi görünse de, çoğu iletişim kurmuyor, yalnız işlerine devam ediyordu. Farklı boyut ve yönlerde tekrarlanan formlar ilginç bir kompozisyon ve dökümlü kumaşlardan oluşan eşsiz bir manzara yaratıyor.
Birkaç hafta önce çizdiğim şehir merkezindeki büyük bir kampın bu görüntüsünü belgelemek için geri döndüm. Çizim yaparken aniden iki adam belirdi ve beni elimdeki görevden uyandırdı. "Ne yapıyorsun? Evimi çiziyorsun, şuradaki benim evim." Evet, sadece sahneyi belgeliyorum, tamam mı? "Tabii, orası benim evim." Diğer adam yaklaşıyor ve gözlerimin içine bakarak "zümrüt sever misin?" diyor, "gümüş sever misin?" bu noktada ortağı hala plastik bir kılıfın içinde olan ve üzerinde fiyatı yazan 1880 gümüş doları çıkarıyor ve satın almak isteyip istemediğimi soruyor, reddediyorum. Etrafta dolaşıyorlar, geri geliyorlar ve "Hey aç mısın, yiyecek bir şeyler ister misin?" diye homurdanıyorlar. Bu cömertlik, bu kamplarda çok az zaman geçirenlerin anlayabileceği ya da deneyimleyebileceği bir şey. Bu kadar az şeye sahip olanların bu kadar cömert olabilmesine ve yaygın klişelerin bunları ve önemli küçük nezaket eylemlerini silmesine her zaman şaşırmışımdır. Son olarak, Ellensburg WA'dan Jack benden bir sayı seçmemi istedi, 1-999 arasında herhangi bir sayı, ben 899'u seçtim. Çok koyu renk gözlüklerinin ardından bana bakıp sırıtıyor ve "Ben sıfırım" diyor. Space Needle'ın gölgeleri altında sıfır.
Kuru havuzda, fantezi asla ölmez. Koşu yaparken bu garip manzarayı fark ettim. Burası pek çok karavanın park edildiği ve seçenekleri tükenmiş ya da bazı durumlarda yol hayatını seçmiş olanlar için barınma yeri olarak kullanıldığı bir şerit. Uzun süredir park halinde olan bu karavan daha çok kalıcı gibi görünüyor. Sanki yakında tatile çıkacakmış gibi bağlanmış bir tekne var. Karavanın önü gibi tekne de bir sürü eşya ile dolu. Bunu biraz hüzünlü bir şekilde dokunaklı buldum. Tekne geride bırakamadıkları bir rüya mıydı? Daha iyi zamanların geri geleceği umudu mu? Bir zamanlar mahallenin kralı/kraliçesi olduğumun bir işareti mi? Siz söyleyin. Aralık 2021'de kaldırıldı
Ön bahçe mutfağı: Kapalı ön bahçe mutfağı, aynı zamanda buluntu ve hayatta kalma ekipmanlarından oluşan bir koleksiyon, bu karavan koleksiyonunda ortak bir peyzaj özelliğidir. Jeneratörlerin donuk gürültüsü süreklidir ve zamanla beyaz gürültüye dönüşür. Düzensizlik/düzen, buluntu nesnelerin taşınması, kaplamaların tahrip edilmesi ya da alanların terk edilmesiyle sürekli değişiyor. Bu düzenlemelerin yaratıcılığına ve kesinlikle hepsi olmasa da bazılarının ne kadar düzenli ve temiz tutulduğuna hayret ediyorum! Bu, dün yayınladığım teknenin bulunduğu karavanın ön bahçesi. Aralık 20201'de kaldırıldı