We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Trakya doğumlu Romalı gladyatör, Spartacus artık bir efsane olarak kabul ediliyor. Bu asi kölenin gücünü ve iyi, ortak bir davanın gücünü vurgulamak için bugüne kadar kitaplar, filmler ve TV şovları yaratıldı. Ancak TV'nin geçmişi yansıtma biçimlerine her zaman dikkat edilmelidir. Spartaküs gerçekte kimdi? Gerçekte, klasik yazarların tutarsızlıkları ve önyargıları nedeniyle, bu asla tam olarak bilinemez. Bilinen şey, Roma hükümetinin geleceği üzerindeki etkisi, medyanın onun hatırlanmasını istediği asil niyetlerden değil, sadece isyan etme eyleminden yola çıkarak çizilen bir resim.
Spartacus, MÖ 73'te büyük köle isyanını başlattı. ( Kaynak)
Spartaküs Kimdi?
Spartacus'ün hikayesi, Yunanistan'ın kuzeyinde, İtalya'nın batısında ve Kelt kabilelerinin güneyinde bir bölge olan Trakya'da başlar. Kesin başlangıçları tartışmaya açıktır: Plutarch, göçebe bir kabileden olduğunu belirtirken, yazar Florus onun bir paralı asker olduğunu iddia eder. Bununla birlikte, Plutarch, Florus ve diğer nispeten güvenilir klasik kaynakların sadece yarım avuç üzerinde hemfikir olduğu şey, Spartacus'ün bir şekilde Trakya'yı terk edip Roma ordusunun bir parçası olduğudur. İster esir olarak onların hizmetine alınsın, ister kendini gönüllü bir gönüllü olarak sunsun, Spartacus, kaderin bir cilvesi onu gladyatör eğitim okuluna gittiği Capua'da bir tutsak olarak indirene kadar belirsiz bir süre lejyonlarda hizmet etti.
Bir gladyatörün hayatının, filmlerin inanmamızı istediği kadar dikkat çekici ve çekici olmadığını anlamak önemlidir. Gladyatör olmak bir onur değildi: gladyatörler ya sert suçlular ya da efendilerini memnun etmeyen ya da gücendiren köleler olma eğilimindeydiler. Eğitim okulu katıydı ve disiplin acımasızdı; hiç isteyerek gidilen bir yer değildi. Gladyatör sporu, antik Roma'nın en yaygın ve heyecan verici spor olaylarından biriydi; sadece etkinliği izleyenler için heyecan verici. Antik Romalılar, suçluların ölümleriyle gerçek zamanlı olarak karşılaşmalarını izlemekten heyecan duyuyorlardı. Günümüz oyun kurucu ve oyun kurucu süper yıldızları gibi, insanların rutin olarak tezahürat yapacakları ve kendi eski "fan kulüpleri" biçimlerini yaratacakları birçok özel gladyatör vardı.
Gladyatörleri tasvir eden mozaik detayı, Villa Borghese ( Wikimedia)
Bununla birlikte, bazı gladyatörler geçici şöhretlerinden zevk alsalar da, hepsi bu, yani geçiciydi. Çeşitli dövüş biçimlerinde eğitildiler ve kısır hayvanlara karşı yarıştılar, çünkü eğlencenin yarısı gladyatörün parçalara ayrılmasının ne kadar sürdüğünü görmekti. Gladyatörlerin ölmesi bekleniyordu ve bazı durumlarda, bazı adamlar düşmediğinde oyunlar bunu sağlamak için kuruldu. Gladyatörler en kötü ve en zorlu hayatları yaşadılar ve sadece bazıları gerçekten böyle bir cezayı hak etti. Spartacus'ün nasıl onlardan biri haline geldiği, hayatının tartışmaya açık birçok gizeminden biridir.
İsyana liderlik etmek
Spartacus, bilinmeyen bir süre boyunca gladyatör yaşam tarzından kurtuldu. Sonunda, ağır eğitim rutinleri, Romalı askerden indirilmesinin hakareti ve hayvansı bir şekilde hayatı için savaşmaya zorlanmanın adaletsizliği nedeniyle Spartacus, MÖ 73'te Capua Okulu'ndan kaçmak için gladyatörleri topladı. Spartacus ve yetmiş gladyatör, savaşmak için ağırlıklı olarak mutfak malzemelerini kullanarak şehir dışına çıkarken Capua'yı yağmaladılar ve savunma pozisyonu oluşturmak için Vezüv Dağı'na kaçtılar.
Murmillo gladyatör miğferi, Spartaküs'ün arenalarda giyeceği türden. ( Eğitim Portalı )
Bilginlerin Spartacus'ün bir tür resmi askeri eğitim aldığından nispeten emin oldukları stratejik hamlelerine dayanıyor. Vezüv'e yaptığı manevra ve Capua kentinin yağmalanması, Spartaküs'ün sadece hevesli bir köle olmadığını ortaya koyuyor. İroni, bu manevralar konusunda tam da kaçtığı adamlar tarafından eğitilmiş olmasında yatar: Roma lejyonları. Askeri örneği takiben, Spartacus ve köle arkadaşları, gruplarını iki gruba ayırarak kendi hiyerarşilerini oluşturdular - biri kendi altında, diğeri Crixus adlı bir Kelt altında ya da "kıvırcık saçlı olan", onun tanımlayıcı özelliği klasik metinler. Gücün neden bölündüğü özellikle belirsiz olsa da, Spartacus ve Crixus'un ordularındaki herkesin eşit statüde olmasını sağlayan hiyerarşik bir güç düzenlemesi yaratmak akıllıca bir fikirdi. Böyle bir düzenleme olmasaydı, bir iç güç mücadelesi riski tehdit edici olurdu.
Romalılar Spartacus ve adamlarının Vezüv'e kaçmasını engelleyemediler. Hispania'daki bir isyan ve Pontus'taki Üçüncü Mithridates Savaşı, Ermenistan'da Pontus'lu VI. Bununla birlikte, geçmişte, önceki iki köle ayaklanması savaş suçları olarak değil, basit polislik meseleleri olarak ele alındığından, Spartacus'ün askeri becerilerini bir kez daha göz ardı edemeyiz. Ancak Spartacus'ün girişimi, kalan Roma lejyonlarının katılımını gerektirdi. Bu, Praetor Gaius Claudius Glaber'in MÖ 72'de Spartaküs'ün Vezüv'deki kampını kuşatma ve açlıktan öldürmedeki başarısızlığından ve ardından Glaber'in güçlerinin katledilmesinden sonra.
Aynı yıl, Roma Senatosu, Spartacus ve Crixus'un fraksiyonlarını karşılamak için iki adam daha gönderdi: Lucius Gellius Publicola ve Gnaeus Cornelius Lentulus Clodianus. Crixus yenilirken, Spartacus Romalı generalleri ve ordularını ortadan kaldırmakta gecikmedi. Spartaküs ve adamları, o zamanlar Cumhuriyet'te bu kadar çok Roma kuvveti olmadığı için şanslı olsalar da, Spartaküs İtalya'da öyle dalgalar yaratmıştı ki, Senato ondan sonra kalan orduları göndermek zorunda kaldı. Gelecekte Roma'nın Birinci Triumvirliği'nin üçte biri olacak olan Lincinius Crassus, hizmetlerine gönüllü oldu.
Bölüm 2: Spartacus – Son Direniş'te sıradaki.
Spartacus efsanesi o kadar popülerdir ki, yıllar içinde Stanley Kubrick'in 1960 filmi de dahil olmak üzere çeşitli medya biçimlerine uyarlanmıştır. Bununla birlikte, Spartacus efsanesi gerçek olaylara dayansa da, efsanenin çoğu hala kurgusaldır.
Spartacus, kırsal kesimde köleleri serbest bırakırken ve malzeme toplarken Roma birimlerini pusuya düşürmeye ve yenmeye devam etti. Roma'da, senato sabırsızlandı ve konsoloslar Lucius Gellius Publicola ve Gnaeus Cornelius Lentulus Clodianus tarafından yönetilen büyük bir ordu gönderdi. Her adam 10.000 askere komuta etmiş olabilir.
Bu Spartaküs
Hayatta kalan kaynaklara göre, Spartacus MÖ 1. yüzyılda Romalıların sık sık boyun eğdirmeye çalıştığı güneydoğu Avrupa'da bir bölge olan Trakya'dandı.Bir süre Roma yardımcı birliğinde hizmet etmiş, terk edilmiş ve ya bir haydut olmuştur. ya da Romalılara karşı isyan eden. Bir noktada yakalandı, Roma'ya getirildi ve zaman zaman “Vatia” olarak anılan bir adama köle olarak satıldı. Bu adamın, Roma'nın yaklaşık 120 mil (193 kilometre) güneydoğusunda, Capua'da bir gladyatör okulu vardı. Okuldayken Spartacus, 70'den fazla gladyatörün mutfaktan aldıkları bıçaklar, baltalar ve diğer derme çatma silahlarla kaçmasına yol açan bir kaçış düzenlemeye yardım etti.
Spartacus'ün kaçtığı kişilerden biri de adı tarihe karışan Trakyalı karısıydı. MS ikinci yüzyılda yaşayan yazar Plutarch, onun "tanrı Dionysos'a tapınmanın bir parçası olan kendinden geçmiş çılgınlıklara kapılmış bir peygamber olduğunu" yazdı. Spartacus, başının etrafına dolanmış bir yılanla uyandıktan sonra “bunun, kendisini talihsiz bir sona götürecek muazzam ve korkunç bir gücün işareti olduğunu ilan etti” (Brent Shaw tarafından tercüme, "Spartacus ve Köle Savaşları" kitabından: Belgelerle Kısa Tarih," Bedford/St.Martins, 2001).
Spartaküs
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Spartaküs(MÖ 71'de öldü), Roma'ya karşı Gladyatör Savaşı'nın (MÖ 73-71) lideri.
Spartaküs nasıl ünlü oldu?
Spartacus, Roma'ya karşı üçüncü ve en büyük köle isyanına öncülük etti. Yaklaşık 100.000 kişilik ordusu, güney İtalya'nın çoğunu ele geçirdi ve İtalyan Yarımadası'nın tüm uzunluğu boyunca Alpler'e kadar savaştı. Daha sonra Sicilya'ya ulaşmak için güneye döndü, ancak Marcus Licinius Crassus tarafından yenildi.
Spartacus dünyayı nasıl etkiledi?
Spartacus, güçlü ve iyi örgütlenmiş bir düşmana karşı parlak bir gerilla kampanyası yürüttü, ancak tamamen seferber edilmiş bir Roma'ya karşı galip gelemedi. Crassus nihayetinde Spartacus isyanını yenecek olsa da, Pompey bu eylem için kredi talep edecek ve Roma siyasetinin zirvesine kendi yükselişini körükleyecekti.
Spartaküs nasıl öldü?
Kronik yazarları Appian ve Plutarch, Spartacus'ün Crassus'a karşı son savaşı hakkında en büyük ayrıntıyı veriyor. Spartacus'ün Crassus'a doğrudan saldırmaya çalıştığı, ancak yaralandığı ve tek dizinin üzerine çöktüğü söyleniyor. Appian, Spartacus'ün savaşmaya devam ettiğini, ancak sonunda Romalılar tarafından kuşatıldığını ve yıkıldığını anlatır.
Doğuştan bir Trakyalı olan Spartacus, Roma ordusunda görev yaptı, belki de terk edildi, haydut baskınlarına öncülük etti ve yakalandı ve köle olarak satıldı. Yaklaşık 70 gladyatörle birlikte 73'te Capua'daki bir gladyatör eğitim okulundan kaçtı ve diğer kaçak kölelerin gruba katıldığı Vezüv Dağı'na sığındı. Art arda iki Roma kuvvetini yendikten sonra, isyancılar güney İtalya'nın çoğunu ele geçirdi. Sonunda sayıları en az 90.000'e yükseldi. Spartacus, 72 yılında iki konsülü yendi ve askerlerini İtalya dışına çıktıklarında anavatanlarına dağıtabilmeyi umarak kuzeye doğru Alpler'e doğru savaştı. Adamları İtalya'yı terk etmeyi reddettiğinde, Lucania'ya döndü ve güçlerini Sicilya'ya geçmeye çalıştı, ancak kendisine karşı gönderilen yeni Roma komutanı Marcus Licinius Crassus tarafından engellendi. Crassus'un sekiz lejyonu tarafından kuşatılan Spartacus'ün ordusu ikiye bölündü. Önce Galyalılar ve Almanlar yenildiler ve Spartaküs sonunda meydan muharebesinde savaşırken düştü. Pompey'in ordusu kuzeye kaçan birçok köleyi durdurdu ve öldürdü ve 6.000 mahkum Appian Yolu boyunca Crassus tarafından çarmıha gerildi.
Spartacus görünüşe göre hem yetkin hem de insancıldı, ancak önderlik ettiği isyan İtalya'da teröre ilham verdi. Ayaklanması bir toplumsal devrim girişimi olmasa da, adı 18. yüzyılın sonlarında Adam Weishaupt ve Karl Liebknecht, Rosa Luxemburg ve 1916-19 Alman Spartaküs Birliği'nin diğer üyeleri gibi devrimciler tarafından sık sık çağrıldı.
Britannica Ansiklopedisi Editörleri Bu makale en son Kıdemli Editör Amy McKenna tarafından gözden geçirilmiş ve güncellenmiştir.
Spartacus'ün ayaklanmasının Roma'ya etkisi ne oldu?
Antik çağın en tanınmış isimlerinden biri Spartaküs'tü. Askeri bir taktikçi ve stratejist olarak dehası düşmanları tarafından bile tanındı. O bir gladyatördü ve Roma İmparatorluğunu sarsan son büyük köle isyanıydı (MÖ 73-71). Ayaklanması bastırıldı ve Pompey ve Crassus'un birleşik orduları hem onu hem de takipçilerini yok etti. Spartacus ve takipçilerinin yenilgisi tamamlandı, ancak köle isyanının mirası hakkında bazı tartışmalar var. Birçok antik tarihçiye göre, MÖ 73-71 isyanı tam bir başarısızlıktı.
Howe, Spartacus'ün askeri yenilgisine rağmen, bazıları isyanının Roma İmparatorluğunu değiştirdiğine inanıyor. Crassus'un yükselişine ve güney İtalya'nın büyük bir kısmının harap olmasına yol açtı. Bu makale, Spartacus'ün isyanının, Romalıların köle algısını değiştirmeyi başardığını, bu da kölelerin yaşamlarında ve statülerinde iyileşmelere ve özellikle toprak sahibi mülklerde kölelikten uzaklaşmaya yol açtığını tartışacaktır.
Kölelik
Kölelik Roma dünyasında yaygındı. Nüfusun önemli bir bölümünün köle olduğu görülüyor. Kölelik kurumu Roma hukukunda yasal bir statüye sahipti ve herhangi bir köle, sahibinin malı idi. Sahipler, 'mülkleri' üzerinde muazzam bir güce sahipti ve onlar üzerinde yaşam ve ölümü kontrol etti. Efendileri köleleri akla gelebilecek her şekilde sömürdü, ancak birçok köle de efendileri tarafından serbest bırakıldı ve azat edildi. Kölelerin rolü Roma toplumunda çeşitlilik gösteriyordu ve köleler ev hizmetçisi, tarım işçisi, madenci ve hatta zanaatkâr olarak çalıştılar. Birçok köle, yönetici veya öğretmen olarak eğitildi ve çalıştı. Sayıları MÖ 2. ve 1. yüzyıllarda büyük ölçüde genişledi. [1]
Roma, Akdeniz'deki çeşitli krallıkları fethettiğinde köle sayısı arttı. Roma genellikle fethettikleri ordulardan köle aldı. Bu savaşlar, Roma ve İtalya'daki köle sayısının artmasına neden oldu. Çok sayıda insan, büyük topraklarda tarım işçisi olarak çalıştı. İtalya'nın güneyinde ve Sicilya'da önemli miktarda köle vardı. [2]
Sayılarının çok olması nedeniyle Romalılar da birçoğunu gladyatör olarak kullanmışlardır. Romalılar, kölelerinin itaatini acımasız ve acımasız önlemlerle sağladılar. Ancak bu önlemler Sicilya'da MÖ 135 ve MÖ 140 yıllarında iki Köle Savaşını engelleyemedi. Bu savaş, Romalılarla savaşan ve Sicilya kırsalının geniş bölgelerini harap eden binlerce kaçak köleyi içeriyordu [3].
Üçüncü Köle Savaşı
Spartacus bir Traklıydı ve bir zamanlar Romalılarla savaşmıştı. Plutarch'a göre, firar ettikten sonra onlar tarafından köleleştirildi. Gladyatör olarak eğitildi, ancak gücü ve savaş patencisi nedeniyle.
MÖ 73'te, güney İtalya'daki Capua yakınlarındaki gladyatör okulundan bir kaçış planı yaptı. 100 kadar diğer gladyatör tarafından komploya katıldı. [4]
Arsa keşfedildi ve gladyatörlerin sadece 50'si kaçtı. Kaçaklar Spartacus ve Crixus a Galya'yı liderleri olarak seçtiler. [5] Spartacus kölelerin lideri olarak ortaya çıktı, ancak diğer komutanlar isyan için gerekliydi. Spartacus ve adamları, İtalya'nın güneyindeki Vezüv Dağı'nın eteklerinde bir kamp kurdular. [6]
Romalılar, eski gladyatörleri boyun eğdirmek ve isyanı sona erdirmek için iki silahlı sefer gönderdi. Şimdiye kadar başka kaçak kölelerin de katıldığı eski gladyatörler, müthiş bir güçtü. Spartacus'ün önderliğinde, her iki Roma seferini de yenmeyi başardılar. İsyancılar şanslıydı çünkü birçok Roma lejyonu Mithridates'e karşı savaşa girdi. [7] İki Roma kuvvetine karşı başarıları, saflarına daha da fazla kölenin katılmasına yol açtı.
Kölelerin biri Spartacus, diğeri Crixus tarafından yönetilen iki gruba ayrıldığına dair bazı spekülasyonlar var. MÖ 72'de köleler, iki konsülün komutasındaki bir praetorian muhafız kuvvetini yendi. Bu yenilgi Roma'da paniğe neden oldu ve birçoğu Spartacus'ün şehre yürümesini bekliyordu.
Bunun yerine, Spartacus ganimet aramak için güneye yürüdü. Tekrar Roma'ya yürüdüklerinde başka bir Roma kuvvetini yendiler. Roma'nın önde gelen isimlerinden ve muhtemelen en zenginlerinden biri olan Crassus, Senato'ya hizmetini sundu. Birkaç lejyon topladı ve Spartacus ve onun asi ordusunun üzerine ilerledi. [8]
Crassus kurnaz bir taktikçiydi ve köleleri birkaç küçük çarpışmada çalıştırdı ve kazandı. Spartaküs'ü daha güneyde, İtalya'nın "Ayak" kısmına çekilmeye zorlar. MÖ 71'de, ilki Messina Boğazı'nda kamp kurdu. Plutarch, Spartacus'ün ordusunu Sicilya'ya götürmeyi planladığını belirtir. Ancak, gerekli gemileri güvence altına alamadı. [9]
Spartacus ordusuna kuzeye dönmesini emretti, ancak yollarına devam ederken Crassus ve lejyonları onları karşıladı. Romalılar bir dizi tahkimat inşa ettiler ve Spartaküs'ü azalan erzaklarla küçük bir alana etkili bir şekilde sınırladılar. [10]
Spartacus, Romalılarla bir anlaşmaya varmaya çalıştı, ancak Crassus savaşa hevesliydi. Aynı zamanda Pompey de lejyonlarıyla yaklaşıyordu. Crassus genel bir saldırı emri verdi ve şiddetli çarpışmalardan sonra Spartacus ordusu dağıldı ve kaçtı. Ordunun kalıntıları Sele Nehri'nde son bir direniş gösterdi. [11] Crassus kölelere saldırdı ve onları yok etti. Spartaküs'ün bu savaşta öldüğüne inanılıyor. Romalılar daha sonra 'altı bin köleyi Roma'ya giden ana yol üzerinde' çarmıha gerdiler.[12] Bu, gelecekteki köle isyanlarını caydırmak içindi. Pompey the Great, savaşta geride kalanların bir kısmını sildi ve Spartacus'ün yenilgisinin kredisini talep etmeye çalıştı. [13]
Crassus'un yükselişi
Spartacus'ün yenilgisi büyük ölçüde Crassus'un liderliğinin bir sonucuydu. Stratejisi Spartacus'ü kontrol altına almak ve ardından ordusunun unsurlarını yenerek onu zayıflatmaktı. Trakyalıları ve kuvvetlerini kesin bir savaşa zorlamadan önce küçük bir alanla sınırlayabilirdi. Diğer Romalı komutanların aksine Trakyalıları hafife almıyordu ve bu şarttı. [14]
Spartacus'ün yenilgisi ve ölümünün ardından Crassus'un liderliği geniş çapta övüldü. Daha önce Crassus, sahip olduğu muazzam zenginlik nedeniyle Roma kamusal yaşamında etkili olmuştu. [15] Spartacus'ün yenilgisindeki rolünden sonra, birçok kişi onu Roma'nın kurtarıcısı olarak selamladı ve ünlü oldu.
Bu popülerlik onun konsül olmasına ve daha sonra Caesar ve Pompey ile Birinci Triumvirlik'i kurmasına izin verdi. Birinci Triumvirlik, birkaç yıl boyunca Roma'ya egemen olan siyasi bir düzenlemeydi ve Roma Cumhuriyeti'nin çöküşünde çok önemli bir adımdı. [16]
Roma üzerindeki etkisi
O zamanlar bilindiği gibi, Üçüncü Köle Savaşı, antik dünyadaki en büyük köle isyanıydı. Bir zamanlar Spartacus, Roma Cumhuriyeti'ni dize getirebilecekmiş gibi görünüyordu. Savaş, güney İtalya'nın çoğunu harap etti ve birçok kasaba ve toprak mülkü yok edildi. Birçok köle serbest bırakıldı ya da kaçtı ve birçok yerel çoban isyana katıldı.
Güney İtalya'nın toparlanması uzun yıllar aldı ve eşkıyalık endemik hale geldi. Yenilmiş olsa bile, Spartaküs'ün isyanı muhtemelen İtalyan kırsalının çoğuna hakim olan toprak mülkiyeti sistemini baltalamaya yardımcı oldu. [17] İsyanın ardından, İtalya'nın güneyindeki birçok toprak sahibi iflas etti veya mülkleri yok edildi. İtalya'nın güneyinde bilindiği gibi latifunda sistemi baltalandı. Ayaklanmanın ardından birçok toprak sahibinin yeni bir strateji benimsediği görülüyor. [18]
Spartacus'ten sonraki yıllar, köle nüfusunda keskin bir düşüşle aynı zamana denk geldi. Toprak sahipleri köle kullanmak yerine topraklarının bir kısmını kiraya verdiler ve karşılığında rant ve yetiştirilen mahsulün bir payını aldılar. Bu, ortaçağ Avrupa'sındaki feodal sisteme benzer bir sistemdi. Birçok mülk köle emeği kullanırken, yavaş yavaş köle sayısını azalttılar. Spartacus'ün isyanı, Romalı seçkinlerin emeklerini kontrol etmek için yeni stratejilere yöneldiklerine olan güvenini sarsmıştı. Spartacus ve adamları, kölelerin güvenilmez ve hatta tehlikeli bir iş gücü oluşturduğunu göstermişlerdi. [19]
En iyi zamanlarda asiydiler ve kaçan köleleri arayan partiler birçok İtalyan semtinde yaygın bir manzaraydı. Bu, seçkinleri köle emeğinden uzaklaşmaya ikna etti ve bu da birçok İtalyan bölgesinde yarı feodal bir sistemin ortaya çıkmasına neden oldu. Bu, önceki on yıllarda çarpıcı biçimde büyüyen köle sayısında genel bir düşüşe yol açmış olabilir. Bazı tarihçilerin bu değerlendirmeye katılmadıklarını belirtmek gerekir. Ancak Spartacus'ün isyanı kölelik kurumunu zayıflatmadı ve Roma'nın düşüşüne kadar gelişmeye devam etti. [20]
Kölelik Algıları
Spartacus'ün isyanı, Romalıların köleliğe bakışını değiştirdi. Roma tarihlerinde Trakyalılara kesinlikle büyük bir saygı ve hatta hayranlık vardır. Plutarch, Spartacus'ün yetenekli bir lider ve general olduğunu belirtti ve onu karşılaştığı Romalı generallerle olumlu bir şekilde karşılaştırdı. Daha sonraki bazı yazarlar, Spartacus isyanının Roma toplumunun kölelik görüşünde uzun vadeli değişimlere yol açtığını savundu.
Üçüncü Köle Savaşı'nın sona ermesinden sonra, artık büyük köle isyanları yoktu. MÖ 73-71 isyanının Roma seçkinlerini o kadar sarstığı ve yeni bir köle görüşü benimsedikleri iddia edildi. Onları akıl ve ruhla donatılmış varlıklar olarak görme eğilimindeydiler. [21]
Spartacus ile, erkeklerde hayran oldukları tüm erdemlere sahip biriyle karşılaştılar. Spartaküs'ün Romalı seçkinlerin köleleri hakkındaki görüşlerini değiştirip değiştirmediğini kesin olarak söylemek mümkün değil. Ancak Spartaküs isyanının büyük Köle Savaşları'nın sonuncusu olduğu inkar edilemez. [22] Sonraki yıllarda Galya'dan ve başka yerlerden Roma'ya çok daha fazla köle ithal edilmesine rağmen, Roma gelecekteki savaşlardan kaçındı.
Trakyalı gladyatörün başarısının ve birçok zaferinin Romalıları, gelecekteki ayaklanmaları önlemek için yeni bir strateji benimseyecek kadar etkilemesi gerçek bir olasılıktır. Seçkinler, Spartaküs isyanının tekrarlanmasını önlemek için kölelerine daha insancıl bir şekilde davranmaya yönelik bilinçli bir çaba gösterdiler. [23]
Çözüm
Spartacus'ün isyanı, antik dünyanın en iyi bilinen olaylarından biridir. Birçok yönden kesin bir yenilgiydi ve kölelik sonrasında çok yaygın kaldı. Ancak isyan Roma tarihinde önemliydi. Güney İtalya'da ve siyasette istikrarsızlığa ve ekonomik daralmaya yol açtı. Crassus'un yükselişine yol açtı. İsyan, efendilerin kölelerine davranış şeklini değiştirmeyi bile başarmış olabilir.
İsyan, kölelerin tehlikeli olabileceğini gösterdi ve Spartacus, Romalıların eşiti olabileceklerini gösterdi. Bazı seçkin üyeler, başka bir köle ayaklanmasını önlemek için kölelerine daha merhametli davranmaya teşvik edildi.
MÖ 73-71 isyanı, daha uzun vadede hukuk sisteminde kölelere bazı haklar veren değişikliklere bile yol açmış olabilir. Güney İtalya'daki eski kölelerin ve gladyatörlerin yol açtığı yıkım, geçici bir köle kıtlığına yol açtı. Bu, toprak mülkiyetindeki köle emeğinden erken bir feodalizme geçişe yol açtı. Bunun önemi, birçok bölgedeki köle sayısını azaltmış olabileceğiydi.
Antik Roma'nın gladyatörleri kimlerdi? Artı Spartacus, Crixus ve bilmeniz gereken 8 dövüşçü daha
Gladyatör oyunları, nüfusu günlük hayatın gerçekliğinden uzaklaştırmak için Roma imparatorluğu boyunca seçkinler tarafından organize edildi ve Kolezyum'un korkunç savaşçıları, düşük seviye hayvan güreşçilerinden bencil imparatorlara kadar uzanıyordu. Buraya, BBC Tarihi Açığa Çıktı size antik Roma'nın savaşçıları ve on ünlü gladyatör için hızlı bir rehber getiriyor
Bu yarışma artık kapanmıştır
Yayınlanma: 28 Nisan 2020, 13:15
S: Antik Roma'nın gladyatörleri kimlerdi?
A: Dr Miles Russell, çoğu gladyatörün köle pazarlarından satın alındığını, güçleri, dayanıklılıkları ve güzel görünümleri için seçildiğini söylüyor. Gladyatör, toplumun en alt katmanlarından alınmış olsa da, hayattaki tek rolü savaşmak ve zaman zaman Roma mafyasının eğlencesi için öldürmek olan iyi eğitimli savaşçılar olan 'normal' köle veya savaş esirinden farklı bir türdü. .
Ancak gladyatör olarak savaşanların hepsi köle ya da hükümlü değildi. Bazıları şansını kaybetmiş (ya da çok borçlanmış) vatandaşlarken, bazıları, imparator Commodus gibi, bunu sadece 'eğlence' için yaptı (aşağıda daha fazlasını okuyun).
Arenaya çıkma nedenleri ne olursa olsun, gladyatörler cesaretleri ve ruhları nedeniyle Roma halkı tarafından hayrandı. Mozaiklerde, duvar resimlerinde, züccaciye ve çanak çömleklerde sık sık görüntüleri ortaya çıktı.
S: Antik Roma'da bir gladyatör için hayat nasıldı?
A: 18. yüzyılda Vezüv şehirlerinin keşfine kadar, gladyatörler hakkında bildiğimiz hemen hemen her şey antik metinlerdeki referanslardan, rastgele buluntulardan taş heykeller ve yazıtlardan ve Roma imparatorluğunun dört bir yanına dağılmış etkileyici amfi tiyatro yapılarından geliyordu. Tony Wilmott yazıyor.
Gladyatörler, Roma toplumunda yığının dibindeydi. Bu, halk tarafından ne kadar ağırlansalar da böyle kaldı. Çoğu özelliğin üzerinde, Romalılar her şeyden önce cesur ve askerce hareket etmek anlamına gelen 'virtus'a değer verirlerdi. Dövüş tarzında ve her şeyden önce ölümü sessiz ve cesurca kabul etmesinde, bir gladyatör, hor görülen bir köle bile bunu gösterebilirdi.
Gladyatörler kategorilere ayrıldı - her biri silahlı ve karakteristik bir şekilde giyindi - ve daha sonra çeşitli dövüş biçimlerini göstermek için tasarlanmış eşleşmeler halinde birbirlerine karşı fırlatıldı.
S: Ne tür Roma gladyatörleri vardı?
Romalılar gladyatör oyunlarına gittiğinde, aynı eski ölümüne dövüşü tekrar tekrar görmezlerdi. Düzinelerce farklı savaşçının iyi organize edilmiş bir dizisini görmüşlerdi - elbette, yine de ölümüne savaşıyorlar.
Her gladyatörün kendine ait silahları, zırhı ve görünüşü vardı ve farklı bir dövüşçüyle eşleştirilecekti. Bu nedenle, zırhı az olan bir adam savunmasız ama hızlıydı, göğüs zırhı tam olanlar ise çabucak yoruldu.
İlk gladyatörler arasında savaş esirleri vardı - Trakyalılar (Spartacus gibi), Samnitler ve Gallus gibi isimlerini koruyan deneyimli savaşçılar. Ancak çoğuna özellikle arena için bir isim verildi. Onlar bir olabilir retiarius, bir trident ve ağ ile savaşmak, genellikle bir sektör, bir kılıç, kalkan ve düz bir miğferle donanmış.
A hoplomakus bir mızrağı ve hançeri vardı, en iyi vahşi hayvanlarla karşılaşacaktı. Bir eşler ata bindiler, ama eğer bir arabadalarsa essedarius. Belki de en tuhaf tip, andabatus, göz deliği olmayan miğferlerde savaşan.
S: Roma imparatorları gladyatör oyunlarına katıldı mı?
A: Kural olarak, hayır - rekabet imparatorun altında olurdu. Ama bu Commodus ve Nero'yu durdurmadı…
Kanlı gladyatör oyunları ve hızlı ve öfkeli araba yarışları kitleler için eğlenceydi ve imparator için gösteriş yapmak için muhteşem bir fırsattı. Ancak özellikle dengesiz ve sadist iki imparator, harekete daha da yaklaşmaya karar verdi. İkinci yüzyılda kendini Herkül'ün reenkarnasyonu zanneden Commodus, genellikle korkmuş kalabalığa ya da yaralı askerlere karşı sahnelenen çarpışmalarda savaşarak sayısız skandala neden oldu. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, asla kaybetmedi. Kafeste oldukları sürece vahşi hayvanları da alırdı ve bir yay ile donanmış yükseltilmiş bir platformda dururdu.
Bu arada Nero, bir araba yarışı hayranıydı. MS 67'deki Olimpiyatların tarihini bile, tamamen hile yapmadan, katılmasına izin vermek için değiştirdi. Standart dört yerine on at kullandı ve ilk virajda arabadan düşmesine rağmen kazanan ilan edildi.
S: Gladyatörler genellikle ölümüne dövüşür müydü?
A: Tarihçi Justin Pollard, imparatorlarının önünde duran ve "Ölmek üzere olan bizler sizi selamlıyoruz" diye korkunç sözler söyleyen bir dizi gladyatörün görüntüsü güçlü ama oldukça yanıltıcıdır, diye açıklıyor.
Hüküm giymiş bir suçlu, arenada uzun ve mutlu bir yaşam bekleyemezken, gladyatörlerin çoğu, dövüşmeyi bir ölüm biçimi değil, bir yaşam biçimi olarak gören profesyonellerdi. Ölümüne dövüşler aslında nadirdi ve birçok gladyatör zamanlarının spor kahramanları haline geldi. Kadınlar mücevherlere isimlerini kazıdılar, gençler sloganlarını hamam duvarlarına çizdiler ve her şey yolunda giderse zengin ve özgür emekli oldular. MS 2. yüzyılda bir genç kız tarafından kaybedilen Leicester'dan gelen ünlü tılsım, üzerine "Verecunda Gladyatör Lucius'u seviyor!" yazmıştır. - ve bu ortak bir duyguydu.
Tabii ki, bu bazı risklerin olmadığı anlamına gelmez. Özel günlerde oyunların sponsoru - ve neredeyse tüm oyunların tamamı sponsorlar tarafından ödeniyordu - dışarı çıkıp gladyatörlerden ölümüne dövüşmelerini isteyebilirdi. Ancak bu ayrıcalık için çok para ödemek zorunda kaldılar ve antrenöre kaybettiği gladyatörleri telafi etmek zorunda kaldılar. Elbette gladyatör olmak tehlikeliydi ama ragbi ya da boks oynamak da tehlikeliydi. Kazalar ve "özel günler" dışında, gladyatörler hayatları için değil, emekliliklerinin ve özgürlüklerinin bir sembolü olan tahta kılıçlarını aldıkları gün için savaşıyorlardı. Birçoğu daha sonra kendi gladyatör okullarını kurmaya devam edecekti.
S: Antik Roma'da gladyatör dövüşleri ne kadar popülerdi?
A: Dr Harry Sidebottom, düşündüğünüz kadar popüler olmadığını söylüyor. Ana mekanların oturma kapasitesi, Roma'daki farklı halk gösterilerinin popülaritesinin "kaba ve hazır" bir endeksini oluşturdu. Gladyatör dövüşleri arenası, antik çağda Flavian Amfitiyatrosu olarak bilinen Kolezyum çok büyüktü. Modern arkeologlar, 50.000 kişiyi barındırabileceğini tahmin ediyor. Eski bir kaynak, sayıyı 87.000 olarak daha da yükseltti.
Yine de, yaklaşık 250.000'inin araba yarışlarını izleyebildiği Circus Maximus tarafından cüceydi. Pandomimin popülaritesine rağmen (balemize modern pantodan daha yakın), tiyatro gösterileri zayıf bir üçte birlik bir pay aldı. Roma'nın en büyük tiyatrosu olan Marcellus'un tiyatrosu sadece 20.500 kişi alabilirdi.
S: Antik Roma'da gladyatörlerin dövüştüğünü görmek için insanlar para ödemek zorunda mıydı?
A: Roma gladyatör dövüşleri ve hayvan avı oyunları, kitlelerin sevgisini ve beğenisini kazanmak için senatörler, işadamları ve daha sonra yalnızca imparatorlar tarafından sergilenen büyük gösterilerdi. Egzotik hayvanların ithal edilmesinden ve beslenmesinden savaşçı gladyatörlerin bakımına kadar, bu tür olayların maliyeti çok büyüktü. Ancak ev sahipleri, kitlelerin, onları hayatın öğütücü gerçeklerinden uzaklaştırmak için eğlenceye ihtiyaç duyduğunu anladılar.
Örneğin, Kolezyum'daki açılış oyunları, MS 80'de 100 gün sürdü ve tamamen İmparator Titus tarafından ödendi. Tüm biletler (piyango ile) antik Roma vatandaşlarına ücretsiz olarak tahsis edildi. Seyircinin doğası sıkı bir şekilde düzenlenmişti, evdeki en iyi koltuklar zengin ve üst sınıflara gidiyordu.
Tarihsel doğruluk ve Russell Crowe filmi gladyatör
Hollywood'un gişe rekortmeni gladyatör İngiliz Mirası'ndan Tony Wilmott, Russell Crowe'un rol aldığı (2000) harika bir film olduğunu söylüyor, ancak ikinci yüzyıl Alman kabilelerinin 19. yüzyıl Zulu'sunda (filmin müzikleri gibi) ilahi söylediği açılış savaşından itibaren doğru değil. Zuluca burada örtülüydü).
Tarihsel hatalar çoktur. Mancınıklar Yunan ateşini kullanıyor (Bizanslılar tarafından icat edildi), arenada çok fazla ortaçağ zırhı var ve Bengal kaplanlarını nereden buldular?
Film, Jean-Leon Gerome'un 19. yüzyıldan kalma Pollice Verso (beğendim) tablosuna dayanan, halk tarafından bilinen bir amfitiyatro görüntüsüne hitap ediyor. Sadece şiddet içeren bir eğlence yeri olarak gösterilen amfi tiyatronun çeşitli anlamlarının araştırılmasında hiçbir incelik yoktur.
Maximus'un arenaya ilk girdiği Afrika kasabasındaki kavgaların ölçeği müsrif ve müsrif olarak kabul edilir (etkinliği kim finanse etti ve neden?)
Amazon ve Achillia
Kadın gladyatörler genellikle Roma mafyası için bir eğlence kaynağıydı - genellikle yarı pornografik komedi dövüşlerinde cüceler veya hayvanlarla eşleştirilirdi. Ancak bu iki kadın arasındaki kavga, ciddi bir kadın yarışmasının ilginç bir örneği olarak varlığını sürdürüyor. İsimleri, tanrı Aşil ile Amazon savaşçı kabilesinin kraliçesi arasındaki efsanevi çatışmaya atıfta bulunur. Şu anda British Museum'da bulunan eski bir mermer kabartma, bu iki kadının iyi ve saygın bir şekilde savaştığını ve bunun sonunda her ikisine de özgürlüklerinin verildiğini gösteriyor.
Komodin
2000'lerde Joaquin Phoenix tarafından oynandı. gladyatörBurada sadece ölümüne dövüşleri izlemekten zevk almakla kalmayıp, onlara aktif olarak katılan bir imparator vardı. Narsist bir tiran olarak, karşı karşıya geldiği insanları ve hayvanları sakatladığı ve yaraladığı ya da rakiplerine tahta kılıçlar vererek onu Romalı kalabalıklar arasında sevilmeyen biri yaptığı biliniyordu. Her kazandığında kendine bir milyon gümüş sikke verdi. MS 192'de kısmen bir gladyatör olarak gülünç maskaralıklarıyla motive olarak öldürüldüğünde korkunç bir sonla karşılaştı.
Marcus Attilius
Bir gönüllü olan Attilius, büyük borçlarını ödemek için muhtemelen bir gladyatör olarak işe başladı. Neyse ki, arenada gerçek çağrısını bulmayı başardı. İlk savaşında, 14 dövüşten 12'sini kazanan bir adamla karşı karşıya kalmasına rağmen, borçlu sadece rakibini yenmekle kalmadı, bir sonraki yarışmada da aynı başarıyı tekrarladı - rakibi de 14 savaştan 12'sini kazandı ve kazanç elde etti. Attilius çok fazla hayranlık ve takip ediyor.
Flamma
Gladyatörler genellikle köleydi ve Flamma, Suriye'nin uzak bir bölgesinden geldi. Bununla birlikte, dövüş yaşam tarzı ona çok uygun görünüyordu - 21 savaşı kazandıktan sonra dört kez özgürlüğü teklif edildi, ancak reddetti ve Colosseum'un kalabalığını eğlendirmeye devam etti (sağ) 30 yaşında ölene kadar. Yüzü madeni paralarda bile kullanıldı.
Spartaküs
Spartacus, tartışmasız en ünlü Roma gladyatörü, büyük bir köle isyanına öncülük eden sert bir savaşçıdır. Köleleştirildikten ve inanılmaz derecede vahşi bir yer olan gladyatör eğitim okuluna girdikten sonra, o ve 78 kişi, ustaları Batiatus'a karşı sadece mutfak bıçaklarını kullanarak isyan ettiler. Hareket sonunda 70.000 takipçi topladı ve İtalya'daki kasabaları yağmaladı. Spartacus, kabadayı grubunu ana topraklarına geri götürmeye çalıştı, ancak burada kalmayı ve haksız kazançlarını artırmayı tercih ettiler. Roma lejyonları sonunda binlercesini yendi ve çarmıha gerdi ve Spartacus MÖ 71'de savaşta öldürüldü.
Efsanevi liderin nasıl öldüğünü bilmenin bir yolu yok. Yakacak parası ve kazanacak şanı olan Romalı komutan Marcus Licinius Crassus, köle isyanına öldürücü darbeyi indirdiğinde, savaşın ortasında olurdu; kan Boynuna "BEN SPARTACUS'um" yazan bir işaret kesinlikle takmazdı.
Tüm bildiğimiz kadarıyla Spartacus, Crassus'un Appian Yolu boyunca çarmıha gerdiği 6.000 mahkum arasında olabilir.
Biliyor musun?
Arenada vahşi bir canavar tarafından hırpalanmak, savaş esirleri ve suçlu köleler de dahil olmak üzere 'devlet düşmanları' için bir ceza olarak kullanıldı.
Spiculus
Kötü şöhretli İmparator Nero'nun bu arkadaşı kesinlikle ayrıcalıklı muamele gördü. Spiculus, en sevdiği gladyatörlerden biriydi, gerçek bir kalabalığı memnun eden ve şovmendi. Nero ona muazzam bir servet, saraylar ve toprak verdi ve MS 68'de kötü İmparator devrildiğinde Nero, açıkça saygı duyduğu bir adam olan Spiculus'un eliyle ölmeyi istedi. Ancak gladyatör hiçbir yerde bulunamadı, bu yüzden Nero kendi canına kıydı.
Priscus ve Verus
Bu ikisi arenada sıklıkla rakipti ve şair Martial tarafından ölümsüzleştirildi. Saatlerce süren çarpışmadan sonra, kalabalığa harika bir gösteri sergileyen çiftin aynı anda kılıçlarını bıraktığını ve kaderlerini izleyicilerin ellerine bıraktığını ve savaşçıların ölüp ölmediğine karar verebileceklerini yazıyor. İmparatorun isteği üzerine başparmak yukarı veya aşağı. İyi sportmenliklerinden etkilenen İmparator Titus, her iki adamın da özgür adamlar olarak savaştan uzaklaşmasına izin verdi, bu tamamen benzersiz ve beklenmedik bir sonuç.
Karpofor
Gladyatörler, birbirleriyle olduğu kadar vahşi hayvanlarla da savaştılar, ancak bu türlerin çoğu sadece canavarlar tarafından ölüme mahkum edilen kötü donanımlı suçlulardı. Başarılı bir 'bestiarius'un nadir bir örneği, tek bir savaşta bir aslan, ayı ve leopar da dahil olmak üzere bir günde 20 hayvanı öldürdüğü iddia edilen Carpophorus'du. Ayrıca bir gergedanı mızrakla öldürmeyi başardı. Halk onu, memnuniyetle oynadığı tanrı Herkül ile karşılaştırmaya başladı.
Tetraitler
Tetraitler daha önce tarihe kaybolmuştu, 1817'de Pompeii'de keşfedilen grafiti onun hikayesini ortaya çıkarana kadar. Çıplak göğüslü bir kılıç, düz bir kalkan ve sadece temel zırhla savaştı. İmparatorluk genelinde popüler olan, gladyatör Prudes ile olan savaşını detaylandıran hatıralar (cam kaplar gibi), Fransa ve İngiltere gibi uzak yerlerde ortaya çıkarıldı.
Crixus
Bu Galyalı, Spartaküs'ün sağ koluydu. Asi gruplarını kölelerden bilgili askerlere dönüştürmesine yardım eden Crixus, onunla birlikte savaştı, yol boyunca güvenini ve saygısını kazandı - Spartacus İtalya'dan ayrılmak istemeden hemen önce ayrılmalarına rağmen. MÖ 72'de Crixus savaşta öldürüldüğünde, Spartacus onuruna 300 Roma askerinin katledilmesini emretti.
İçindekiler
Yunan deneme yazarı Plutarch, olası bir Maedi kabilesine atıfta bulunarak Spartacus'ü "Göçebe soyundan bir Trakyalı" [5] olarak tanımlar. [6] Appian, "doğuştan bir Trakyalı, bir zamanlar Romalılarla asker olarak hizmet etmiş, ancak o zamandan beri bir tutsaktı ve bir gladyatör için satılmıştı" diyor. [7]
Florus onu "Trakyalı bir paralı askerden Romalı bir askere dönüşen, firar edip köleleştirilen ve daha sonra gücünü göz önünde bulundurarak bir gladyatör" olarak tanımladı. [8] Yazarlar, Trakya'nın güneybatı saçaklarında, Roma eyaleti Makedonya ile olan sınırı boyunca bölgeyi işgal eden Maedi'nin Trakya kabilesine atıfta bulunuyor, [9] [10] [11] . [12] Plutarch ayrıca Spartaküs'ün Maedi kabilesinin bir peygamberi olan karısının da onunla köleleştirildiğini yazar.
Spartaküs adı, Karadeniz bölgesinde aksi halde kendini gösterir. Kimmer Boğazı'nın [13] ve Pontus'un [14] Trakyalı Spartosid hanedanının yirmi kralından beşinin bunu taşıdığı bilinmektedir ve bir Trakyalı "Sparta" "Spardacus" [15] veya "Sparadokos" [16] baba Odrysae'li I. Seuthes'in de olduğu bilinmektedir.
Farklı kaynaklara ve yorumlarına göre Spartaküs, lejyonlar tarafından alınmış bir esirdi. [17] Spartacus gladyatör okulunda eğitim gördü (oyun) Lentulus Batiatus'a ait Capua yakınlarında. Murmillo adında ağır sıklet bir gladyatördü. Bu savaşçılar büyük bir dikdörtgen kalkan (scutum) taşıyorlardı ve yaklaşık 18 inç uzunluğunda geniş, düz bir bıçağı (gladius) olan bir kılıç kullanıyorlardı. [18] MÖ 73'te Spartacus, kaçış planı yapan bir grup gladyatör arasındaydı. [19]
Yaklaşık 70 [20] köle komplonun bir parçasıydı. Sayıları az olsa da mutfak gereçlerine el koydular, savaşarak okuldan kaçtılar ve birkaç vagon gladyatör silahı ve zırhı ele geçirdiler. [19] Kaçan köleler, peşlerinden gönderilen askerleri yendiler, Capua'yı çevreleyen bölgeyi yağmaladılar, diğer birçok köleyi saflarına aldılar ve sonunda Vezüv Dağı'nda daha savunulabilir bir konuma çekildiler. [21] [22]
Kurtulduktan sonra, kaçan gladyatörler Spartacus'ü ve iki Galyalı köleyi - Crixus ve Oenomaus'u liderleri olarak seçtiler. Romalı yazarlar, kaçan kölelerin, liderleri Spartacus ile homojen bir grup olduğunu varsaysalar da, kendi hiyerarşik askeri liderlik görüşlerini spontane organizasyona yansıtmış ve diğer köle liderlerini kendi hesaplarında ikincil konumlara indirmiş olabilirler.
Romalıların tepkisi, zaten İspanya'da bir isyanla ve Üçüncü Mithridates Savaşı'yla savaşmakla meşgul olan Roma lejyonlarının yokluğu yüzünden sekteye uğradı. Dahası, Romalılar isyanı bir savaştan çok bir polislik meselesi olarak gördüler. Roma, Spartaküs'ü ve Vezüv Dağı'ndaki kampını kuşatan praetor Gaius Claudius Glaber komutasındaki milisleri, açlığın Spartaküs'ü teslim olmaya zorlayacağını umarak gönderdi. Asmalardan halatlar yapan Spartacus, adamlarıyla birlikte yanardağın uçurum kenarından aşağı inip, arkadaki tahkim edilmemiş Roma kampına saldırarak çoğunu öldürdüğünde şaşırdılar. [23]
İsyancılar ikinci bir seferi de yenerek neredeyse praetor komutanı ele geçirdi, teğmenlerini öldürdü ve askeri teçhizata el koydu. [24] Bu başarılarla birlikte, "bölgedeki birçok çoban ve çobanın" yaptığı gibi, gitgide daha fazla köle Spartak güçlerine akın etti ve saflarını 70.000'e yükseltti. [25] Spartaküs zirvesinde, Keltler, Galyalılar ve daha pek çok farklı insandan oluşan bir orduyu yönetti. Ayrıca Sosyal Savaş nedeniyle, Spartacus'ün bazı rütbeleri lejyon gazileriydi. [26] Spartaküs saflarına katılan köleler, kırsal kesimdendi. Kırsal köle, sınırda bir hayat yaşadı, böylece Spartacus'ün ordusuyla birlikte yürümek için kendilerini daha iyi donattı. Buna karşılık, şehirli köleler "ayrıcalıklı" ve "tembel" olarak kabul edildikleri için şehir yaşamına daha uygundu. [27] Spartaküs'ün ordusunda savaşan insanlardan, bu isyanın tüm köleleri serbest bırakma amacı olmadığını gösteriyor.
Bu tartışmalarda Spartacus mükemmel bir taktikçi olduğunu kanıtladı ve daha önce askeri deneyime sahip olabileceğini düşündürdü. İsyancılar askeri eğitimden yoksun olmalarına rağmen, disiplinli Roma ordularıyla yüzleştiklerinde mevcut yerel malzemeleri ve olağandışı taktikleri ustaca kullandılar. [28] MÖ 73-72 kışını eğiterek, yeni askerlerini silahlandırarak ve donatarak ve baskın bölgelerini Nola, Nuceria, Thurii ve Metapontum kasabalarını içerecek şekilde genişleterek geçirdiler. [29] Bu konumlar ve sonraki olaylar arasındaki mesafe, kölelerin geri kalan liderler Spartacus ve Crixus tarafından komuta edilen iki grup halinde çalıştığını göstermektedir. [ kaynak belirtilmeli ]
MÖ 72 baharında isyancılar kışlık kamplarından ayrılarak kuzeye doğru ilerlemeye başladılar. Aynı zamanda, Roma Senatosu, praetorian güçlerin yenilgisinden endişelenerek, Lucius Gellius ve Gnaeus Cornelius Lentulus Clodianus komutasındaki bir çift konsolosluk lejyonunu gönderdi. [30] İki lejyon başlangıçta başarılı oldular - Garganus Dağı yakınlarında Crixus tarafından komuta edilen 30.000 isyancıdan oluşan bir grubu yendiler [31] - ama sonra Spartacus tarafından yenildiler. Bu mağlubiyetler, Appian ve Plutarch tarafından yazılmış en kapsamlı (mevcut) iki savaş tarihinde farklı şekillerde tasvir edilmiştir. [32] [33] [34] [35]
Kölelerin devam eden tehdidi karşısında alarma geçen Senato, Roma'nın en zengin adamı ve pozisyon için tek gönüllü olan Marcus Licinius Crassus'u isyana son vermekle [36] suçladı. Crassus sekiz lejyondan, yaklaşık 40.000 eğitimli Romalı askerden [37] [37] sorumlu tutuldu. başarısız doğrulama ] [38] sert, hatta acımasız bir disiplinle davrandı ve birimlerde "kırım" cezasını canlandırdı. [36] Belirsiz nedenlerle İtalya'nın güneyine çekilen Spartacus ve yandaşları MÖ 71'in başlarında tekrar kuzeye doğru hareket ettiklerinde, Crassus altı lejyonunu bölge sınırlarına yerleştirdi ve elçisi Mummius'u iki lejyonla birlikte bölgeye ayırdı. Spartacus'ün arkasında manevra. Asilere müdahale etmemeleri emredilmesine rağmen, Mummius görünüşte uygun bir anda saldırdı ama bozguna uğradı. [39] Bundan sonra, Crassus'un lejyonları birkaç çarpışmada galip geldi ve Crassus üstünlük kazanırken Spartacus'ü Lucania'dan daha güneye zorladı. MÖ 71'in sonunda Spartacus, Messina Boğazı yakınlarındaki Rhegium'da (Reggio Calabria) kamp kurdu.
Plutarch'a göre, Spartacus Kilikyalı korsanlarla onu ve yaklaşık 2.000 adamını bir köle isyanını kışkırtmak ve takviye toplamak amacıyla Sicilya'ya götürmek için bir pazarlık yaptı. Ancak, korsanlar tarafından ihanete uğradı, ödeme aldı ve ardından isyancıları terk etti. [39] Önemsiz kaynaklar, isyancıların kaçmak için bir yol olarak sal ve gemi inşa etme girişimleri olduğunu, ancak Crassus'un isyancıların Sicilya'ya geçememesini sağlamak için belirsiz önlemler aldığını ve çabalarının terk edildiğini belirtiyor. [40] Spartacus'ün kuvvetleri daha sonra Rhegium'a doğru geri çekildi. Crassus'un lejyonları onları takip etti ve vardıklarında Rhegium'da kıstağın karşısına surlar inşa ettiler. kaynak belirtilmeli ] isyancıların taciz baskınlarına rağmen. İsyancılar şimdi kuşatma altındaydı ve erzakları kesildi. [41]
Bu sırada, Pompey lejyonları Hispania'dan döndüler ve Senato tarafından Crassus'a yardım etmek için güneye gitmeleri emredildi. [42] Crassus, Pompey'in gelişinin kendisine mal olacağından korkarken, Spartacus başarısız bir şekilde Crassus ile bir anlaşmaya varmaya çalıştı. [43] Crassus reddedince, Spartacus ve ordusu Roma tahkimatlarını aştı ve Crassus'un lejyonları peşindeyken Bruttium yarımadasına yöneldi. [44]
Lejyonlar, ana ordudan ayrılan isyancıların bir kısmını yakalamayı başardıklarında, [45] Spartaküs'ün kuvvetleri arasındaki disiplin, küçük gruplar bağımsız olarak yaklaşan lejyonlara saldırdıkça bozuldu. [46] Spartacus şimdi güçlerini geri çevirdi ve isyancıların tamamen bozguna uğratıldığı ve büyük çoğunluğunun savaş alanında öldürüldüğü son bir direnişte tüm gücünü lejyonlara dayandırdı. [47]
MÖ 71'de Spartaküs'ün varsayılan yenilgisini gören son savaş, Sele nehrinin sağ kıyısında, şimdiki Senerchia topraklarında, Quaglietta köyü yakınlarında, Oliveto Citra ile Calabritto sınırını içeren alanda gerçekleşti. O zamanlar Lucania'nın bir parçası olan Yüksek Sele Vadisi'nde. Bu alanda 1899'dan beri Roma dönemine ait zırh ve kılıç buluntuları bulunmaktadır.
Plutarch, Appian ve Florus, Spartacus'ün savaş sırasında öldüğünü iddia eder, ancak Appian ayrıca cesedinin asla bulunamadığını da bildirir. [48] Crassus lejyonları tarafından ele geçirilen isyandan sağ kalan altı bin kişi, Roma'dan Capua'ya uzanan Appian Yolu boyunca çarmıha gerildi. [49]
Klasik tarihçiler Spartacus'ün nedenleri konusunda ikiye bölünmüştü. Spartacus'ün eylemlerinin hiçbiri, açıkça Roma toplumunu reforme etmeyi veya köleliği ortadan kaldırmayı amaçladığını göstermez.
Plutarch, Spartacus'ün kuzeyden Cisalpine Galya'ya kaçmak ve adamlarını evlerine geri dağıtmak istediğini yazar. [50] Gerçekten de amacı İtalyan yarımadasından kaçmaksa, Spartacus'ün konsoloslar Lucius Publicola ve Gnaeus Clodianus tarafından komuta edilen ve kuvvetlerine Alpler üzerinde açık bir geçiş bırakan lejyonları yendikten sonra neden güneye döndüğü açık değildir.
Appian ve Florus, Roma'nın üzerine yürümeyi planladığını yazıyor. [51] Appian ayrıca daha sonra Roma korkularının bir yansımasından başka bir şey olmayan bu hedefi terk ettiğini de belirtiyor.
MÖ 73'ün sonlarında ve MÖ 72'nin başlarında, bağımsız olarak faaliyet gösteren kaçak köle gruplarını öneren [52] ve Plutarch'ın bir ifadesine dayanarak, kaçan kölelerin bazılarının Alpler'den kaçmak yerine İtalya'yı yağmalamayı tercih ettiği anlaşılıyor. [50] [ açıklama gerekli ]
Haiti'nin bağımsızlığına yol açan köle isyanının lideri Toussaint Louverture, "Kara Spartaküs" olarak anılıyor. [53] [54]
Bavyera İlluminati'nin kurucusu Adam Weishaupt, yazılı yazışmalarda sık sık kendisini Spartacus olarak adlandırdı. [55]
Komünizmde
Modern zamanlarda, Spartacus komünistler ve sosyalistler için bir simge haline geldi. Karl Marx, Spartacus'ü kahramanlarından biri olarak listeledi ve onu "tüm antik tarihin en görkemli adamı" ve "büyük bir general, asil karakter, eski proletaryanın gerçek temsilcisi" olarak nitelendirdi. [56] Spartaküs solcu devrimcilere, özellikle de Almanya Komünist Partisi'nin öncüsü olan Alman Spartaküs Birliği'ne (1915–18) büyük bir ilham kaynağı olmuştur. [57] Almanya'da komünistler tarafından Ocak 1919'da yapılan bir ayaklanma, Spartakist ayaklanması olarak adlandırıldı. [54] Kuzey Amerika'daki en uzun soluklu toplu solcu kitap mağazalarından biri olan Spartacus Books da onun onuruna adlandırılmıştır.
Sporda
Dünya çapındaki birçok spor kulübü, özellikle eski Sovyet ve Komünist blok, Roma gladyatörünün adını almıştır. Spartacus'ün adı Slav Avrupa'daki birçok futbol takımında seçildi.
Rusya'da
- futbol kulübü , futbol kulübü , futbol kulübü , futbol kulübü , buz hokeyi takımı , basketbol takımı , tenis antrenman tesisi , bayan basketbol takımı
Ukrayna'da
- , bir futbol kulübü , Donetsk Oblastı'nda bir köy , bir futbol takımı , bir futbol kulübü, eskiden Spartak Uzhhorod olarak biliniyordu
- Spartak Lviv
- Spartak Kiev
- Spartak Odesa , 1941 Sovyet savaş liginde yarışan bir futbol takımı
- Spartak Kharkiv , 1941 Sovyet savaş liginde yarışan bir futbol takımı
Bulgaristan'da
Sırbistan'da
Slovakya'da
Başka ülkelerde
Spartacus'ün adı Sovyetler Birliği'nde ve Orta ve Doğu Avrupa'nın komünist devletlerinde atletizmde de kullanılmıştır. Spartakiad, Olimpiyat oyunlarının Sovyet bloğu versiyonuydu. [58] Bu isim, Çekoslovakya'da her beş yılda bir düzenlenen toplu jimnastik sergisi için de kullanılıyordu. Ottawa Senatörlerinin maskotu Spartacat'e de onun adı verilmiştir.
Üçüncü Köle Savaşı
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Üçüncü Köle Savaşı, olarak da adlandırılır gladyatör savaşı ve Spartaküs İsyanı(MÖ 73-71) gladyatör Spartacus liderliğindeki Roma'ya karşı köle isyanı.
Spartacus, Roma ordusunda görev yapmış ancak firar etmiş gibi görünen bir Traklıydı. Yakalandı ve daha sonra köle olarak satıldı. MÖ 73'te arenaya gitmek üzere bir grup gladyatörle birlikte Capua'daki bir eğitim okulundan ayrıldı ve Vezüv Dağı'na sığındı. Burada haydutların komutanı olarak kaldı ve kendisi gibi gladyatör olan Crixus ve Oenomaus adlı iki Kelt'i teğmen olarak topladı. Diğer kaçak köleler kısa süre sonra gruba katıldı ve Romalılar büyüyen tehdidi ortadan kaldırmak için harekete geçti.
Claudius Pulcher ya da Claudius Glaber (kaynaklar değişebilir) komutasında aceleyle toplanan 3.000 kişilik bir güç, isyancıları açlıktan öldürmeye çalıştı. Spartaküs'ün kuvvetleri cüretkar bir hareketle uçurumlardan aşağı indi ve Romalıları kaçmaya zorladı. Cesur ve çaresiz adamlardan oluşan gruplar şimdi isyancılara katıldı ve praetor Publius Varinius onlara karşı savaşa girdiğinde, onları ovada düzenli bir ordu gibi yerleşik buldu. Romalılar harekete geçmeden önce isyancılar kaçtı ve Varinius hatlarına hücum etmek için ilerlediğinde onları terk edilmiş buldu. İsyancılar, Campania'dan, en son Sosyal Savaş'ta (MÖ 90-88) birçok önemli çatışmada Roma'ya karşı çıkan bir bölge olan Lucania'ya yürüdüler. Oradaki ülke ayrıca Spartacus ve çetesinin lehine olan gerilla savaşı taktiklerine daha uygundu. Varinius onu takip etti, ancak birkaç çarpışmada yenildi ve esir düşmekten kıl payı kurtuldu. İsyancılar Campania'yı yeniden işgal ettiler ve Varinius'un quaestor'u Gaius Thoranius'u yenilgiye uğratarak güney İtalya'nın neredeyse tamamını ele geçirdiler. Campania'daki Nola ve Nuceria şehirleri, Lucania'daki Thurii ve Metapontum gibi yağmalandı. Senato sonunda her iki konsülü de isyancılara karşı gönderdi (MÖ 72). Tarihçi Appian, bu noktada Spartaküs'ün ordusunun 70.000 kişilik olduğunu öne sürüyor.
Crixus komutasındaki kaçan Alman kölelerinden oluşan bir kuvvet, Puglia'daki Garganus Dağı'nda praetor Quintus Arrius tarafından sağlam bir şekilde dövüldü, ancak bu yenilgi isyanı bastırmak için çok az şey yaptı. Plutarch'a göre Spartaküs, ordusunun ana gövdesi ile konsül Lentulus'u yendi ve ardından Alpler'e doğru bastırdı. Cisalpine Galya valisi Gaius Cassius ve praetor Gnaeus Manlius komutasındaki yaklaşık 10.000 kişilik bir kuvvet Mutina'da yenildi. Özgürlük görüş alanı içindeydi ve Plutarch, Spartacus'ü ordusunun tamamen seferber edilmiş bir Roma'yı yenme şansı hakkında gerçekçi görüşlere sahip olarak nitelendirdi. Alpleri geçip eve dönmek yerine, Spartacus Roma'nın kendisine doğru yürüdü. Başkente saldırmak yerine tekrar Lucania'ya geçti.
Savaşın yönetimi şimdi praetor Marcus Licinius Crassus'a emanet edildi. Komutayı aldıktan sonra Crassus'un, kurayla seçilen on kişiden birinin düzeni sağlamak amacıyla Spartaküs'e karşı savaşa giren konsolosluk ordularının büyük bir kısmını yok ettiği söylenir. Spartacus, Crassus'un elçisi Mummius komutasındaki iki lejyonu yendi ve Messina boğazına doğru çekildi. Orada ilk iki Köle Savaşının (MÖ 135-132 ve MÖ 104-99) yapıldığı Sicilya'ya geçmeyi planladı. Spartacus bu isyanları yeniden alevlendirmeyi ve davasına azat edilmiş köleler toplayarak güçlerini güçlendirmeyi umuyordu. Ancak ordusunu nakletmeyi kabul eden korsanlar güvenilmez olduklarını kanıtladılar ve Spartacus kendini kısa sürede Bruttium'da (modern Calabria) kapana kısılmış buldu. Spartacus isyanını Sicilya'ya taşımaya çalışırken, Crassus İtalya'nın tüm "parmaklarını" etkili bir şekilde kuşatarak savaşı sona erdirmeye çalıştı. Kısa bir süre içinde, yarımadanın boynu boyunca yaklaşık 40 mil (60 km) uzanan etkileyici bir hendek ve sur tahkimat sistemi inşa etti, hem ordusunu manevra kabiliyetini hem de taze erzaklara hazır erişimi engelledi, Spartacus durumunun iyi olduğunu gördü. çaresiz. Karanlığın örtüsü altında ve bir kar fırtınasının ortasında, Spartacus'ün ordusu 15 fit (5 metre) genişliğindeki hendeğe köprü kurdu, duvara tırmandı ve Roma hatlarını zorladı. Güney İtalya bir kez daha Spartaküs'e açıktı, ancak isyancı orduyu birlik ayrılıkları sarmıştı. Ana gövdeden çekilen ve biraz uzakta kamp kuran Galyalılar ve Almanlardan oluşan bir kuvvet, Crassus tarafından saldırıya uğradı ve yok edildi.
Crassus şimdi savaşı kendi şartlarında ve hızlandırılmış bir zaman çizelgesinde sona erdirmek zorunda kaldı. Trakya'dan Lucius Licinius Lucullus'u ve İspanya'dan Pompey'i geri çağırarak kampanyasını güçlendirmesi için Senato'ya galip geldi, ancak böyle bir hareketin tehlikesini çabucak fark etti. Pompey başkentte zaten çetin bir güçtü ve Quintus Sertorius komutasındaki bir isyanı bastırarak Roma'nın İspanya'yı yeniden fethini henüz tamamlamıştı. Pompey'e sırtında bir orduyla İtalya'ya dönme fırsatı vererek, Spartacus'ü yenmenin tüm zaferi Crassus'a değil, neredeyse kesinlikle ona ait olacaktı. Appian'ın anlatımına göre, Spartacus Roma komutanlığındaki bu rekabeti kabul etti ve Crassus ile ayrı bir barış yapmaya çalıştı, ancak şartları reddedildi.
Spartacus, dağlık Petelia ülkesinde (modern Calabria'da Strongoli yakınlarında) güçlü bir pozisyon aldı ve takip eden Romalıların öncüsüne ağır bir yenilgi verdi. Bu küçük zaferle kendilerine güvenleri artan adamları, daha fazla geri çekilmeyi reddettiler. Kesin savaşın geleceğini tahmin eden Spartaküs'ün atını öldürdüğü söylenir, ordusu günü taşırsa Romalıların güzel atları arasından seçimini yapacağını ve kaybederse artık ihtiyacı olmayacağını belirtir. bir binek. Bunu takip eden meydan muharebesinde asi ordusu yok edildi ve Spartacus muharebede öldürüldü. Küçük bir isyancı grubu sahadan kaçtı, ancak Pompey tarafından Alplerin eteklerinde karşılandı ve parçalara ayrıldı. Asi ordusunun kalıntıları yakalandı ve binlerce kişi Roma'ya karşı ayaklanacak olanlara bir uyarı olarak Appian Yolu boyunca çarmıha gerildi. Crassus'un korktuğu gibi, Pompey savaşı bitirme kredisini talep etti ve bir zaferin onurunu aldı, Crassus'a sadece basit bir alkış verildi. Her iki adam da zaferlerinin tanınması için ortaklaşa seçilmiş konsüller oldular.
Spartacus yetenekli ve enerjik bir liderdi ve komuta ettiği adamların aşırılıklarını kontrol etmek için elinden geleni yaptı. Ayrıca mahkumlarına insanca davrandığı da söyleniyor. Karakteri, adını İmparatorluk çağı boyunca bir terör kaynağı olarak gören çağdaş Roma yazarları tarafından sıklıkla yanlış sunuldu.
Bu makale en son Editör Michael Ray tarafından gözden geçirilmiş ve güncellenmiştir.
HistoryNet Dergilerinden Spartacus Hakkında Öne Çıkan Makale
Roma, MÖ 73'te, şehrin bir gladyatör ve isyancı köle ordusu tarafından saldırıya uğramak üzere olduğuna dair ciddi söylentilerle titredi. Övünen Roma lejyonları yenilmiş, asil standartları ele geçirilmişti. Köle sahibi toprak sahiplerine yönelik vahşet haberleri, Roma'nın pazar yerlerinde ve kamu binalarında konuşulanları domine etti. Köle isyanının lideri Spartaküs'ün adı bile terör yarattı.
Köle ayaklanmaları Roma için gerçekten yeni değildi. Kölelere karşı aşırı zulüm, MÖ 135'te Sicilya adasında bir isyana yol açmıştı. 70.000'den fazla köle silaha sarıldı ve iki yıl sonra bir Roma ordusu isyancılara karşı zafer kazanana kadar yerel milislerle etkili bir şekilde savaştı. MÖ 104'te adada ikinci bir kölelik savaşı patlak verdi ve 40.000 köle tarım arazilerine saldırdı. Dört yıllık kanlı savaştan sonra, bu isyancı kalabalığın son kalıntıları Romalı konsolos Manius Aquillius tarafından yakalandı ve arenada vahşi hayvanlarla savaşmak için Roma'ya gönderildi.
Ama bu isyanlar Sicilya'nın çok uzaklarında olmuştu. Yeni ayaklanma, sakinlerinin büyük bir bölümünün köle olduğu bir şehir olan Roma'nın kendisini tehdit etti. Daha da kötüsü, köle ordusu tarafından birkaç lejyon zaten yok edilmişti.
Devamını Oku Askeri Tarih Dergi Çevrimiçi abone olun ve yaklaşık %40 tasarruf edin!
Tehdidin çekirdeğini oluşturanlar gladyatörlerdi - Latin topraklarında amfi tiyatroları dolduran kalabalıklar için eğlence olarak birbirleriyle savaşmak ve öldürmek için özel olarak eğitilmiş savaş mahkumları, hükümlüler ve köleler. Ünlü sert ve çok yetenekli, Roma'ya doğru ilerleyen gladyatörlerin kaybedecek çok az şeyi vardı. Neredeyse her gün arenada ölümle karşı karşıya kalan bu savaşçı-köleler, özgürlüğün tek anahtarının Roma'yı ezmekte yattığını hissettiler.
Eğitimli savaşçılar arasındaki çatışmalar ilk olarak MÖ 264'teki Birinci Pön Savaşı sırasında cenaze törenlerini anmak için ortaya çıktı. MÖ 174'te 74 gladyatör, zengin Romalılar için özel cenaze törenlerinin bir parçası olarak üç günlük bir süre boyunca birbirleriyle savaştı.Resmi olarak sponsor olunan ilk gladyatör oyunları yaklaşık 70 yıl sonra yapıldı ve halk arasında anında başarıya ulaştılar. Roma'nın kan sporlarına olan iştahı arttıkça, Roma'nın sayısız fetih savaşında esir alınan binlerce mahkum, onları oyunlara hazırlamak için özel olarak inşa edilmiş eğitim merkezlerine veya okullara götürüldü.
Gladyatörler isimlerini Latince kelimeden almıştır. gladius, savaşçıların çoğu tarafından tercih edilen kısa kılıç. Erken gladyatörler, MÖ 3. yüzyılın sonlarında Roma tarafından mağlup edilen Samnit savaşçılarının tarzından sonra, sağ kola giyilen süslü bir siperli miğfer, bir kalkan ve zırhlı bir kol ile donatıldı.
Samnit tarzı gladyatörler kılıçlarına güveniyorlardı. Diğer gladyatör stilleri, Roma tarafından fethedilen toprakların ulusal temalarından gelişti. Örneğin Trakya tarzı gladyatörler, sica-kavisli, kısa ağızlı bir pala ve yuvarlak bir kalkan. Galya tarzı gladyatörler, uzun kılıçlar ve dikdörtgen veya oval kalkanlar kullanırlardı. Başka bir gladyatör türü, daha egzotik bir şekilde donatıldı ve retiarius, bir trident, bir hançer ve bir tanga ile bileğe bağlanmış ve bir rakibi tuzağa düşürmek ve onu zıpkın poligonuna çekmek için tasarlanmış bir balık ağı ile savaştı.
Savaşçıların eşleştirilmesi kura ile yapıldı. Arenada nadiren merhamet sunulurdu, kalabalıklar genellikle yaralı bir gladyatörün kaderini ölüm kalım sinyali vererek veya çağırarak kontrol ederdi. Bazı tanınmış Romalı yazarlar oyunları canlandırıcı gösteriler olarak alkışlarken, yazar-filozof Seneca bunlardan iğrenerek şu yorumda bulundu: "Eve daha açgözlü, daha zalim ve insanlık dışı geliyorum, çünkü insanlar arasında bulundum." İnsan, kutsal bir şey. adama, spor ve eğlence için öldürülür.”
İtalya genelinde, günümüz Napoli'sinin kuzeyindeki Capua kasabası yakınlarında yoğunlaşan bir dizi gladyatör eğitim okulu ortaya çıktı. Bu tür okullarda gladyatörler, genellikle birinde uzmanlaşmalarına rağmen, çeşitli silahlar konusunda eğitim aldılar. Diyetler dikkatle izlendi ve sıkı bir egzersiz rejimi sürdürüldü. Disiplin ve ceza ağırdı.
MÖ 73'te Capua yakınlarındaki Lentulus Batiatus okulunda 78 gladyatörü isyan etmeye ikna eden saf vahşilik olabilir. Romalı tarihçi Plutarkhos'a göre, ciddi şekilde kötü muameleye maruz kalan gladyatörler, bulundukları yerden fırladılar ve muhafızlarını bazı mutfaklardan ele geçirilen balta ve tükürüklerle etkisiz hale getirdiler. Köleler, okulun duvarlarını aşarak, gladyatörlerin silahlarını başka bir şehre taşıyan bir vagon bulabildiler. Bu tanıdık askeri olmayan silahlarla donanmış olan küçük grup, birdenbire tehlikeli bir savaş gücü haline gelmişti.
Kaynaklara göre isyanın beyni, doğuştan bir Trakyalı olan ve köleliğe satılmadan önce bir zamanlar Roma ordusunda yardımcı olarak hizmet etmiş olabilecek Spartaküs'tü. Paylaşım emri iki Galyalıydı: Crixus ve Oenamus. Üçlü yönetim, kırsal bölgelere baskın düzenleyerek yemyeşil Campania tarım bölgesindeki toprak sahiplerini terörize etti. Birçoğu çiftlik aletleri ve mutfak gereçleriyle donanmış tarla işçileri ve ev köleleri, gladyatörlere katılarak kendi özgürlüklerini ilan ettiler.
İsyan haberi yayılırken, Spartacus kuvvetini hareketsiz yanardağ Vezüv'ün yamaçlarına çıkardı. Peşlerinde Clodius Glaber komutasındaki 3.000 milislik bir ordu aceleyle toplanmıştı. Yetersiz eğitimli ve test edilmemiş milisler genellikle isyanları veya eşkıyalık salgınlarını kontrol etmek için gönderilirken, düzenli ordunun sağlam lejyonları öncelikle yabancı fetihlerde kullanıldı.
Glaber, birliklerini Vezüv'ün üssüne yerleştirdi ve tepesine giden tek yolu kapattı. Zihninde, gladyatörler ovalardan etkili bir şekilde kesildi ve boyun eğmek için aç bırakılabilirdi. Bununla birlikte, kuşatılmak üzere olmayan Spartacus, adamlarına tepenin yakınında büyüyen bol sarmaşıkları kesmelerini ve onları ham merdivenlere dönüştürmelerini emretti. Gün batımından sonra köleler merdivenlerine indiler ve Glaber'ın görevlendirmek için zahmet ettiği birkaç nöbetçinin üzerine düştüler. Dakikalar içinde gladyatörler, uyuyan Roma kampında yollarını kesiyor, milisleri bozguna uğratıyor ve değerli askeri silah ve zırh stoklarını ele geçiriyorlardı.
Devamını Oku Askeri Tarih Dergi Çevrimiçi abone olun ve yaklaşık %40 tasarruf edin.
Praetor Publius Varinius komutasındaki iki lejyon milis isyancıları takip etmek ve adalete teslim etmek için Roma'dan gönderildi. Romalılar tarafından bilinmeyen, gladyatörlerin ordusu, kırlara aşina olan ve izci olarak görev yapan çoban grupları da dahil olmak üzere yaklaşık 40.000'e ulaştı. Arazi hakkında bilgisi olmayan Varinius, nemli sonbahar havasının getirdiği hastalık ve kendi birlikleri arasında bir itaatsizlik patlaması tarafından daha da engellendi. Belki daha da kötüsü, köleleri ciddi bir savaş gücü olarak görmeyi reddetmesiydi.
Spartacus, Romalıları ezmeye kararlıydı. Vezüv yakınlarında, Varinius'un teğmen Furius komutasındaki 2.000 kişilik bir ilerleyiş birliğini şaşırttı ve onu yok etti. Gladyatör, izcilerini iyi bir avantaj için kullanarak, Herculaneum yakınlarındaki bir kamp ve hamamda Cossinius komutasında başka bir Romalı grubu keşfetti. Dönen bir savaşta, Spartacus neredeyse Cossinius'u ele geçirdi, sonra kaçarken onu takip etti. Romalı ve sütununun kalıntıları körfeze getirildi ve katledildi.
Güneye doğru kayan Spartaküs'ün ordusu büyümeye devam etti. Varinius onu Lucania'ya kadar takip etti ve orada aniden savaş düzeninde konuşlanmış asileri buldu. Daha önce Varinius'un başına bela olan itaatsizlik şimdi bir kez daha alevlendi. Bazı askerler ilerlemeyi reddetti, bazıları ise kaçtı. Romalı praetor (konsül rütbesinden sonra gelen bir sulh hakimi) saldırısını sürdürdü ama fena halde hırpalandı. Varinius kaçtı, ancak atı, resmi sancakları ve nişanları ele geçirildi ve bu da Roma'nın aşağılanmasına katkıda bulundu. Yakalanan lejyonerler, tıpkı bazı Romalıların esir köleleri çarmıha germesi gibi, gladyatör olarak birbirleriyle savaşmaya zorlandı veya çarmıha gerildi.
Spartacus ve ordusu kuzeye yürüdü, Campania'yı yeniden işgal etti ve Gaius Thoranius'un emrindeki Varinius tarafından düzeni yeniden sağlamak için bırakılan bir Roma kolordusunu yok etti. Spartaküs, şüphesiz şimdiye kadar paçavra gücünün şanslı olduğunu fark etti. Birkaç Roma kuvvetini yenmişti, ancak isyancılar henüz İspanya, Galya ve Almanya'daki çetin savaş gazileriyle yüzleşmemişlerdi. Trakyalı, Roma'nın uzun menzilinden kaçmak için ordusunu Alpler'e yürümeyi savundu. Ne yazık ki köleler için, Galyalı Crixus tarafından yönetilen başka bir grup, Roma milislerini ezmeye yardım ettikten sonra güven doluydu ve Roma'nın kendisine saldırılması gerektiğini savundu. Alman ve Galyalı gladyatörlerden oluşan bir birlik de dahil olmak üzere 30.000 kadar adam alan Crixus, komşu köyleri ve kasabaları yağmalamak için Spartaküs'ten ayrıldı.
Artık gladyatör ayaklanmasını salt bir haydutluk patlaması olarak görmeyen Roma senatosu, MÖ 72 baharında kölelere karşı iki ordu daha göndermeye karar verdi. Konsoloslar Lucius Gellius ve Gnaeus Lentulus tarafından komuta edilen dört Roma lejyonu sahaya çıktı. İtalyan yarımadasının hemen dibindeki Puglia bölgesinde haraç toplarken Crixus ve çetesinin bıraktığı izi takip etmek nispeten kolaydı. Gellius, praetor Quintus Arrius komutasındaki iki lejyonu sahile karşı gladyatörleri dizginlemek için gönderdi. Garganus Dağı yakınlarında Romalılar tarafından şaşıran Crixus, kendisini kuşatılmış buldu. Öfkeli çatışmalara rağmen, Galya ve ordusunun üçte ikisi kesildi.
Bu arada Spartacus, Apeninler'de kamp kurarken kış tatilini iyi değerlendirmişti. Adamları bölgeyi didik didik aradılar, mülklere ve kasabalara baskın düzenlediler, özellikle de atları aramak için. Köle lideri, ayaktakımı Alpler'e doğru ilerlerken gözü olacak bir süvari birliği kurup eğitmeyi umuyordu. Consentia ve Metapontum gibi kasabalar yağmalandı, yeni serbest bırakılan köleleri Spartacus ile saflara katıldı ve orduyu 70.000'den fazlaya çıkardı. Silah taşıyabilen serbest bırakılan her köle, ilkel eğitim aldı.
MÖ 72 baharında, gladyatör ordusu, konsoloslar ve onların lejyonları tarafından takip edilerek kuzeye doğru yürüdü. Üç ayrı çarpışmada, Spartacus önce köleleri kuşatmaya çalışan Lentulus'u, ardından hem Gellius'u hem de yakın zamanda Crixus ve Galyalılarını öldüren praetor Arrius'u yendi. Kuzey İtalya'nın Cisalpine Gaul bölgesindeki Mutina'da, vali Caius Cassius, 10.000 kişilik bir orduyla kölelerin yürüyüşünü beyhude bir şekilde durdurmaya çalıştı. Spartacus'ün ordusu, Cassius'un merkezini çökerterek birçok lejyoneri öldürdü ve Cassius canını zor kurtardı. Crixus'un hayaletini yatıştırmak için 300 Romalı gladyatör olarak kurban edildi veya birbirleriyle savaşmaya zorlandı.
Cassius'un ordusunun yok edilmesiyle, Alpler üzerinden özgürlüğe giden yol artık açıktı. Şaşırtıcı bir şekilde, Spartacus kölelerini İtalya'ya geri götürmeyi seçti. Belki de gladyatörlerinden oluşan bir birlik, Crixus'un yaptığı gibi yarımadayı yağmalamayı tercih etti ve Spartacus, Roma lejyonlarının onları takip edip onları savaşa zorlaması durumunda gücünün daha fazla bölünmesinin felaket olacağından korkmuş olabilir. Pek çok ulusun köleleştirilmesinin kaynağı olan Roma'ya baskın yapma fikrini aklından bile geçirmiş olabilir. Her ne sebeple olursa olsun, Trakyalı mafyasını güneye doğru yönlendirdi.
Roma endişeyle kendinden geçmişti. Gladyatör ordusunun 75.000 ila 125.000 arasında olduğu tahmin ediliyordu. Çeşitli lejyonların kayıplarıyla birlikte, şehir mevcut asker ve yetenekli komutanlardan yoksundu. Quintus Metellus ve Gnaeus Pompey gibi en deneyimli generaller, savaşta sertleşmiş lejyonlarıyla asi İspanya'da konuşlanmış, Lucius Lucullus ise zahmetli Küçük Asya'ya göz kulak olmuştu. Şu an için, Roma'yı savunmak için yalnızca yetersiz eğitimli yerel askerler kaldı.
Roma senatosu nihayet, görevi üstlenmeyi teklif eden tek adam olan praetor Marcus Crassus'a en yüksek askeri komutayı verdi. Bir multimilyoner olan Crassus, servetini akıllı emlak anlaşmalarıyla kurmuştu. Daha da önemlisi, MÖ 78'de ölen büyük Romalı general Sulla'nın komutası altında hizmet ederken değerli deneyimler kazanmıştı.
Crassus, yeni ortaya çıkan birkaç lejyona ek olarak, gladyatörlerle daha önceki feci çarpışmalarında savaş alanından kaçan Publius Varinius lejyonlarının kalıntılarını miras aldı.
Daha sonra, Spartacus'ün İtalya'nın orta Adriyatik kıyısı boyunca Picenum'dan geçtiği haberi Romalılara ulaştı. Crassus, teğmeni Mummius'a iki yeni lejyona köle kalabalığının arkasında bir daire oluşturmasını emretti, ancak Plutarch'ın belirttiği gibi, savaşa katılmama, hatta onlarla çarpışmama bile. Ne yazık ki Crassus için Mummius, sürpriz avantajına sahip olacağını düşünerek, gladyatörlere akıllıca arkadan saldırdı. Bunu takip eden yakın dövüşte, lejyonerlerin çoğu öldürüldü ve yüzlercesi de rütbelerini bozarak kaçtı.
Crassus öfkeden mosmordu. Mummius'un lejyonlarının parçalanmış kalıntılarını bir araya getirerek, korkaklıkla suçlanan 500 adamın, her biri 10'ar kişilik 50 gruba ayrılmasını emretti. Her grupta, idam için seçilen bir şanssız askerle kura çekildi. Tüm ordu, itaatsizliği düşünen diğerlerine bir uyarı olarak yoldaşlarının ölümlerine tanık olmak zorunda kaldı.
Disiplin yeniden tesis edildiğinde, yeni general birliklerini yeniden eğitmeye ve yeniden silahlandırmaya başladı. Her asker kısa uçlu silah kullanma konusunda uzmanlaştı. gladius, itme veya kesme için idealdir. Buna ek olarak, Roma vergilerinin kullanımında delinmişti. pilum, metal boynu, tahta bir şafta kadar uzanan, bir cisme çarptıktan sonra düşman tarafından geri fırlatılmasını önlemek için aşağı doğru kırılan demir başlı bir mızrak. Lejyonlar ayrıca, her biri 480 kişiden oluşan, kohort adı verilen alaylara ayrıldı ve savaş alanında nasıl manevra yapacakları konusunda talimat aldı. Tam bir lejyon, yaklaşık 5.000 adamla harekete geçmeye hazırdı.
Devamını Oku Askeri Tarih Dergi Çevrimiçi abone olun ve yaklaşık %40 tasarruf edin.
Komutasındaki sekiz yeni lejyonla Crassus, Spartaküs'ü İtalya boyunca takip etti ve güneydeki Lucania bölgesinde devam eden bir savaşta en iyisini elde etti. Stung, gladyatör ordusu İtalyan yarımadasının ayak ucundaki Bruttium'dan topallayarak geçti ve sonunda Sicilya'dan Messina Boğazı'nın karşısındaki kıyı kenti Rhegium'a ulaştı. Spartacus, Sicilyalı korsanlarla temas kurmayı başardı ve onlara binlerce adamını Sicilya'ya götürmeleri için sayısız mülkten yağmalanan altın ve hazinelerden cömertçe ödedi ve orada ancak bir nesil önce patlak veren köle isyanını yeniden alevlendirmeyi umdu. Ancak korsanlar isyancıları aldattı. Ödemeyi kabul ettiler, ancak filolarını onaylanan randevuya götüremediler. Şu an için, gladyatör ordusu Bruttium yarımadasında kelimenin tam anlamıyla yüksek ve kuru kaldı.
Bu arada Crassus, köleleri tuzağa düşürdüğünü fark etti. Köşeli gladyatörlerle bir meydan savaşında yüzleşmek yerine, lejyonlarına düşmanı kuşatmak ve onları açlıktan boyun eğdirmek için yarımadanın tamamına bir duvar inşa etmelerini emretti. Lejyonerler, 32 millik mesafe boyunca 15 fit derinliğinde ve genişliğinde bir hendek kazdılar, ardından hendeğin bir kenarı boyunca ahşap ve taş bir duvar oluşturdular.
Spartacus bir süre Roma duvarını görmezden geldi. Ordusunu taşımak için umutsuzca başka yollar aradı ama bir türlü bulamadı. Kışın gelmesi ve erzakların azalmasıyla, tek yolunun yarımadanın karşısındaki barikatı yıkmak olduğuna karar verdi. Plutarch, hendeğin küçük bir bölümünü toprak, kereste ve ağaç dallarıyla doldurduğunda ve hırpalayarak geçtiğinde, Trakyalı karlı bir geceyi ve kışlı bir fırtınayı bekledi, dedi.
Serbest kalan gladyatörler bir kez daha Lucania'ya doğru yürürken, Roma panikledi. Senato, Crassus lejyonlarını desteklemek için Pompey'in İspanya'dan ve Lucullus'un Mithridates ile yaptığı son savaşlardan dönüşüne izin verdi. Gladyatörleri boyunduruk altına almanın ihtişamının bu siyasi rakipler tarafından kazanılacağından korkan Crassus, çabalarını iki katına çıkardı.
Neyse ki Romalılar için gladyatörler bir kez daha iç çekişmelerle zayıfladı. İki Galyalı daha, Ganicus ve Cestus, bölgedeki köyleri ve mülkleri yağmalamak için ana ordudan ayrıldı. Lucanian Gölü'nde kamp kuran bu kıymık çetesi Crassus ve lejyonları tarafından şaşırdı. Geri çekilmenin mümkün olmadığı gladyatörler, köşeye sıkıştırılmış adamların çaresiz öfkesiyle savaştı. Spartacus hayatta kalanları kurtarmak için gelmeden önce 12.000'den fazla isyancı savaşta düştü.
Romalılar tarafından takip edilen Spartacus, ordusunu Petelia dağlarına götürdü. Crassus'un teğmenleri Scrophas ve Quintus komutasındaki birkaç lejyon, arkalarına birkaç cesur saldırı yaparak köleleri bezdirdi. Aniden Spartaküs kuvvetini döndürdü ve Romalıların üzerine düştü. Takip eden şiddetli savaşta Scrophas yaralandı ve lejyonerleri onu güvenli bir yere sürüklemeyi zar zor başardı. Romalılar skora göre akıp giderken yenilgi bir bozguna dönüştü.
Kölelere, Pompey ve Lucullus'un lejyonlarıyla birlikte gönderildiği ve o anda ayaklanmaya son vermek için yürüdükleri haberi ulaştı. Spartacus, takipçilerine Petelian tepelerinden geri çekilmeye devam etmelerini tavsiye etti, ancak subaylarının çoğu, İtalyan yarımadasının topuklarındaki Brundisium limanına ulaşmak için Puglia'ya güneye gitmeyi savundu. Orada, umutsuz bir kaçış girişiminde ticaret gemilerini ele geçirebilecekleri umuluyordu.
Siyasi rakiplerinin lejyonları hızla yaklaşırken, Crassus Spartacus'ü kesin bir savaşa sokmaya kararlıydı. Lejyonları güneye doğru kaçan gladyatörlerin peşine düştü. Geride kalanlar hızla yakalandı ve idam edildi. Lucullus'un Brundisium'a indiği ve iç bölgelere doğru ilerlediği haberi ona ulaştığında Crassus, Trakyalıların merhametine kaldığını biliyordu.
Spartacus, Pompey lejyonları hala yoldayken, iki ordu arasında sıkışıp kaldı. İki rakipten daha zayıf olan Crassus'la yüzleşmek için gücünü toplar. Spartacus, atının kendisine getirilmesini emretti. Köle lideri kılıcını çekerek, adamlarına daha fazla geri çekilme olmayacağını, yalnızca zafer veya ölüm olmayacağını göstermek için hayvanı bıçakladı.
Bir insanlık dalgası içinde ilerleyen köleler, Romalıları saf sayılarla boğmaya çalıştılar. Crassus'u kafa karışıklığı içinde gören Spartacus, Romalı generale ulaşmak için savaştı. Etrafında uçuşan silahlarla Trakyalı, düşman tarafından kuşatılmadan önce bireysel savaşta iki centurion'u öldürerek hedefine neredeyse ulaştı. Antik Roma kaynakları, ciddi şekilde yaralanmasına rağmen, Romalılar ve küçük bir koruma birliği üzerine çullanana kadar mızrağını ve kalkanını kullanmaya devam ettiği konusunda hemfikirdir.
Roma zaferi tamamlandı. Neredeyse tüm gladyatör ordusu yok edildi, kalıntıları yakındaki tepelere dağıldı. Crassus'a zafer bahşedilmiş olsa da, kendi büyük bir kısmı yok olmuş lejyonları tüm kaçakların izini süremedi. Bu şüpheli onur olay yerine yakın zamanda gelen Pompey'e kalmıştı. Güney İtalya'da asi köleler acımasızca avlandı, birçoğu lejyonlar tarafından kesilene kadar savaştı. Appian'a göre 6.000'den fazla esir alınmış köle, Capua'dan Roma'ya kadar olan yol boyunca çarmıha gerildi.
Spartaküs isyanı, Roma'nın deneyimleyeceği büyük köle ayaklanmalarının sonuncusuydu. Ancak isyanın doğurduğu korku, Roma ruhunu yüzyıllar boyunca rahatsız edecekti. Nero'nun saltanatı sırasında (MS 54-68), Praeneste'deki gladyatörler kaçmaya çalıştığında panik patlak verdi. Bir tarihçiye göre, ordu muhafızları, isyan yayılmadan önce onları alt etti, ancak Roma halkı, her zaman devrimden korkan ya da büyülenen, Spartacus'ün yükselişi gibi eski felaketlerden bahsediyordu.
Gladyatör oyunları, Spartacus gibi güçlü iradeli savaşçıların yarattığı tehlikelere rağmen, popülaritesini artırmaya devam etti. Roma halkı gösteriye o kadar susamıştı ki, politikacılar oy kazanmak için sık sık ayrıntılı oyunlara sponsor oldular. İmparator Trajan'ın saltanatı sırasında 4.941 çift gladyatör, 117 gün süren şenliklerle savaştı. 4. yüzyılda oyunlar zirveye ulaştığında, yılın 175 günü spora ayrılmıştı.
Devamını Oku Askeri Tarih Dergi Çevrimiçi abone olun ve yaklaşık %40 tasarruf edin.
Toplumsal değişimler ve barbar halkların Roma İmparatorluğu'na akını, sonunda gladyatör yarışmalarının popülaritesini sona erdirdi. Yaklaşık 404 reklam, İmparator Honorius oyunları yasakladı.
Bu makale Kenneth P. Çek tarafından yazılmıştır ve ilk olarak Nisan 1994 sayısında yayınlanmıştır. Askeri Tarih dergi.
Efsanevi Spartacus: Gladyatör ve Romalılara karşı kölelerin lideri – Bölüm 1 - Tarih
MÖ 133: Asil bir pleb olan Tiberius Sempronius Gracchus tribün seçildi. Zengin senatör sınıflarını tehdit eden temel toprak ve ekonomik reformlar önerdi, bu yüzden bunları Kabileler Meclisi'nden geçirdi. Gracchus kitleler arasında çok popülerdi, bu yüzden arka arkaya ikinci bir tribün dönemi için koştu (bu anayasaya aykırı olsa da). Bir grup senatör, Meclis'te kendisine karşı silahlı bir çeteyi yönetti ve onu ve 300 yandaşını öldürdü.
MÖ 123-21: Gaius Sempronius Gracchus (Tiberius'un küçük kardeşi) Meclis aracılığıyla iki yıl üst üste tribün seçildi, senatörler pahasına binicilik sınıfının gücünü artırdı. Ayrıca, kapsamlı ekonomik reformlar yapmaya çalıştı. Takipçileri ve Senato arasındaki muhalefet ayaklanmalara ve kan dökülmesine yol açtı ve şiddette öldü.
Gracchi'nin reform çabaları ve bunların Senato'da yarattığı muhalefet, iki siyasi fraksiyonun, popülerlerin ve optimatların temelini oluşturdu.
GENELLERİN YÜKSELİŞİ:
MÖ 107: Binicilik sınıfının bir pleb'i ve bir novus homo olan Gaius Marius, konsül seçildi ve Senato'nun isteklerine karşı Afrika savaşında Kabileler Meclisi tarafından general olarak atandı. Orduyu yeniden organize etti ve birkaç savaşı başarıyla sonuçlandırdı. Marius arka arkaya beş konsüllüğe (bu anayasaya aykırı olsa da) ve ardından 100'de altıncı konsüllüğe seçildi. Halkın lideri oldu. Bu süre zarfında Roma'da hatırı sayılır bir huzursuzluk ve ayaklanma yaşandı.
MÖ 88: Optimates'in aristokrat lideri Lucius Cornelius Sulla, Konsül seçildi ve Meclis bu komutu Marius'a vermiş olmasına rağmen, Küçük Asya'daki savaşta Senato tarafından general olarak atandı. Sulla, atamasını uygulamak ve halkların reform yasasını durdurmak için lejyonlarını Roma'ya yürüdü, bu tarihte bir Roma ordusunun Roma'ya yürüdüğü ilk seferdi. Sulla, Marius'u yasadışı ilan etti ve Küçük Asya'daki komutasını devraldı.
MÖ 86: Marius Roma'ya döndü ve Sulla'yı yasadışı ilan etti, yedinci konsüllüğüne seçildi ve optimatlara karşı beş günlük bir kan banyosuna öncülük etti. Ancak Marius yıl içinde öldü.
MÖ 82-79: Sulla ordusuyla İtalya'ya döndü ve kendisini diktatör ilan ettirdi. İlk "yasaklamaları" yaptı, burada idama mahkum edilenlerin listelerini yayınladı (Senato ondan bu isimleri şu savunmayla yayınlamasını istemişti: "Senden kaderini tayin ettiğin kimseleri affetmeni istemiyoruz. Yıkım için sizden yalnızca, esirgemeye karar verdiğiniz kişilerin kaygılarını gidermenizi istiyoruz. Popülerlerle bağlantılı çok sayıda Romalı aristokrat (Sorbonne profesörü Francois Hinard'a göre 520) yasaklandı ve mülklerine el konuldu. Sulla, Senato'nun gücünü güçlendirdi, tribünlerin gücünü zayıflattı ve tahıl dolesini durdurdu. Yürürlükte olan Roma'da veya yakınında hiçbir ordunun konuşlandırılmayacağına dair bir yasa çıkardı, İtalya'da daimi orduları yasakladı ve hiçbir general ordusunu Senato'nun izni olmadan eyaletlerin dışına çıkaramayacaktı. Sulla emekli oldu ve 79 yılında öldü.
MÖ 77-72: Sulla'nın komutasında bir general olan ve son derece genç 24 yaşında bir zafer kutlayan Büyük Pompey Gnaeus Pompeius Magnus, İspanya'daki Roma lejyonlarının komutasını aldı ve Roma'nın takipçileri tarafından yönetilen bir isyanı bastırdı. Marius.
SPARTAKUS'UN İSYANI:
Gerçek Spartaküs, Makedonya'daki Roma ordusunda yardımcı olarak hizmet etmiş olabilecek Trakya'dan özgür bir eyaletti. Orduyu terk etti, yasadışı ilan edildi, yakalandı, köle olarak satıldı ve Capua'daki Batiatus gladyatör okulunda eğitim gördü.
MÖ 73: Spartaküs, 70-80 gladyatörle birlikte aşçı dükkânındaki bıçakları ve bir araba dolusu silahı alarak kaçtı. Vezüv'de kamp kurdular ve diğer kırsal kölelere katıldılar, bölgeyi çok fazla yağma ve yağma ile istila ettiler, ancak görünüşe göre Spartaküs onları dizginlemeye çalıştı. Baş yardımcıları, Crixus ve Oenomaus adlı Galyalı gladyatörlerdi. (harita)
Senato, bölgeden aceleyle askere alınan yaklaşık 3000 ham askerle asi kölelere karşı bir praetor, Claudius Glaber (ismi Clodius olabilir, onun praenomen'i bilinmiyor) gönderdi. Asileri Vezüv'de tuzağa düşürdüklerini düşündüler, ancak Spartacus adamlarını sarmaşıklar kullanarak dağın diğer tarafına götürdü, askerlerin arkasına düştü ve onları bozguna uğrattı.
Spartacus daha sonra iki lejyoner kohort kuvvetini yendi ve adamlarını Alpler'den geçerek İtalya'dan kaçmak istedi, ancak Crixus liderliğindeki Galyalılar ve Almanlar kalmak ve yağmalamak istedi. Güney İtalya'daki Thurii yakınlarında kışı geçiren Spartaküs'ten ayrıldılar.
MÖ 72: Spartacus, çoğu kırsal alanlardan olmak üzere yaklaşık 70.000 köle yetiştirmişti. Alarma geçen Senato, sonunda her biri iki lejyona sahip iki konsolosu (L. Gellius Publicola ve Cn. Cornelius Lentulus Clodianus) isyancıların üzerine gönderdi. Spartaküs'ten ayrılan Galyalılar ve Almanlar, Publicola tarafından yenildi ve Crixus öldürüldü. Spartacus, Lentulus'u ve ardından Publicola'yı Crixus'un intikamını almak için yendi, Spartacus bu savaşlardan 300 mahkumu çiftler halinde ölümüne savaştırdı. (harita)
Orta İtalya'daki Picenum'da Spartaküs konsolosluk ordularını yendi, sonra kuzeye itti ve Mutina'da Cisalpine Gaul prokonsülünü yendi. Alpler artık isyancılara açıktı, ancak yine Galyalılar ve Almanlar gitmeyi reddettiler, bu yüzden Spartaküs, belki de Sicilya'ya gemi göndermeyi planlayarak güney İtalya'ya döndü.
Sonbaharda, isyanın zirvesindeyken ve Spartaküs'ün yaklaşık 120.000 takipçisi olduğunda, Senato, konsülleri devretmek ve MÖ 73'te praetor olan Marcus Licinius Crassus'a imperium vermek için oy kullandı. ancak şu anda hiçbir görevde bulunmadı. Crassus Roma'nın en zengin adamıydı, Senato'ya egemen olan muhafazakar soylulardan çok az destek aldığından, eski bir pleb ailesinden bir soyluydu, popülerlerin hizbiyle ittifak yapmıştı.
Crassus'a altı yeni lejyon artı dört konsolosluk lejyonu verildi. Crassus'un elçilerinden biri, emirlere karşı iki lejyonla Spartaküs'e saldırdığında, Spartaküs onları kesin bir şekilde yendi. Crassus en korkak kohortu yok etti, sonra birleşik güçlerini, Rhegium'a geri çekilen Spartaküs'ü İtalya'nın parmak ucunda yenmek için kullandı. Spartacus, boğazları geçerek Sicilya'ya girmeye çalıştı, ancak Kilikyalı korsanlar ona ihanet etti.
Bu arada Senato, Pompey ve lejyonlarını İspanya'dan geri çağırdı ve kara yolculuğuna başladılar Marcus Licinius Lucullus, Makedonya'dan gelen lejyonları ile İtalya'nın topuklarında Brundisium'a indi. Spartaküs sonunda İtalya'nın eşiğinden çıkmak için savaştığında, Lucullus'un varlığı nedeniyle Brundisium'a yürüyemedi ve doğuya gemi alamadı. (harita)
MÖ 71: Spartaküs kuzeye başladı, bazı Galyalılar ve Almanlar ondan ayrıldı ve Spartaküs onları kurtarmadan önce Crassus tarafından neredeyse yenildiler. Köleler, Crassus'un güçlerinin bir kısmına karşı küçük bir zafer daha kazandılar, ancak sonunda Siler nehrinin ana sularının yakınında, güney İtalya'da büyük bir savaşta Crassus'un lejyonları tarafından yok edildiler. Spartaküs'ün bu savaşta öldüğüne inanılıyor, o kadar çok ceset vardı ki cesedi asla bulunamadı. Tarihçi Appian, 6000 kölenin Crassus tarafından esir alındığını ve Capua'dan Roma'ya uzanan Appian Yolu boyunca çarmıha gerildiğini bildirir.
5000 kadar köle kaçtı ve kuzeye kaçtı, ancak Pompey'in ordusu tarafından Roma'nın kuzeyinde İspanya'dan geri dönerken yakalandılar Pompey daha sonra Crassus'tan zaferin ihtişamını talep etmeye çalıştı, ancak gerçekte hiçbir savaşa katılmamıştı. . Senato, İspanya'daki zaferi nedeniyle Pompey'i zafer olarak kabul etti, ancak Crassus'un sadece köleler üzerindeki zaferi olduğu için (çok daha az görkemli ve prestijli bir geçit töreni) alkışlanmasına karar verdiler. İsyan bastırıldıktan sonra hiçbir siyasi tasfiye veya yasaklama olmadı.
70 BCE: Pompey ve Crassus konsül seçildiler, ancak Pompey görev için altı yaş çok gençti ve hiçbir zaman alt düzey sulh yargıçlarını elinde tutmamıştı. Konsolos olarak Sulla'nın bazı popüler olmayan yasalarını yürürlükten kaldırdılar ve tribünlerin gücünü geri verdiler.
Spartacus'ün Önemi: Erich Gruen'den alıntı, The Last Generation of the Roman Republic (University of California Press, 1974) 20-21:
Bir köle ayaklanması ihtimaline dehşet içinde tepki verecek olan yalnızca yönetici sınıf değildi. Sulla tarafından haklarından mahrum bırakılan ve mülklerinden mahrum bırakılan adamların şikayetleri ne olursa olsun, Trakyalı veya Galyalı kölelerle düşünülemez herhangi bir ortak girişim bulurlardı. Marksist tarihçilerin ve yazarların Spartaküs'ü kitlelerin savunucusu ve Roma tarihindeki tek gerçek toplumsal devrimin lideri olarak idealleştirmeleri şaşırtıcı değildir. Ancak bu aşırı. Spartacus ve arkadaşları, kendi ağır baskılarının bağlarını kırmaya çalıştılar. Toplumsal yapıyı devirmek için ideolojik kaygılarla motive olduklarına dair hiçbir işaret yok. Kaynaklar, Spartacus'ün Roma toplumunu reforme etmek veya tersine çevirmek yerine güçlerini İtalya'dan özgürlüğe doğru çekmeye çalıştığını açıkça ortaya koyuyor. Bunun için Spartacus'ün başarıları daha az ürkütücü değil. Yaklaşık iki yıl boyunca Roma kuvvetlerini körfezde tutan ve bir avuç takipçisini 120.000'den fazla adamdan oluşan bir topluluk haline getiren Trakyalı gladyatörün cesareti, azmi ve yeteneği sadece hayranlık uyandırabilir.
Roma tepkisi geç ve etkisizdi. . . . Yargılama hatası, Senato'nun ayaklanmayı başlangıçta çok hafife almasına neden oldu. Roma sağlam adımlar attığında, Spartacus'ün safları önemli ölçüde artmıştı ve devletin en iyi askerleri yurtdışında görev yapıyordu. Ancak Crassus'un çabaları tam destek aldı ve isyan 71'de silindi.