Albert Camus Kimdir? Hayatı Ve Biyografisi
Albert Camus Kimdir? Hayatı Ve Biyografisi
Doğum tarihi: 7 Kasım 1913, Dréan, Cezayir
Ölüm tarihi ve yeri: 4 Ocak 1960, Villeblevin, Fransa
Albert Camus Biyografi
Fransız romancı, denemeci ve oyun yazarı Albert Camus (1913-1960), hayatın anlamı ve insanın Tanrı’nın olmadığı bir dünyada değer arayışına ilişkin felsefi sorunlara kafayı takmıştı. Çalışmaları berraklık, ılımlılık ve hoşgörü ile ayırt edilir.
Albert Camus, geleneksel burjuva romanından bir kopuşun işareti olarak, biraz daha yaşlı iki Fransız yazar, André Malraux ve Jean Paul Sartre ile gruplandırılabilir. Onlar gibi, kitaplarındaki felsefi problemlerden ziyade psikolojik analizle daha az ilgilenir. Camus, daha önceki çalışmalarının çoğuna tema sağlayan bir “saçma” kavramı geliştirmiştir: “Saçma”, bir yanda, insanın akıl, adalet ve adalet tarafından yönetilen bir mutluluk dünyası arzusu arasındaki uçurumdur. düzen, rasyonel olarak anlayabileceği bir dünya ve diğer yandan kaotik ve irrasyonel olan ve insanlığa acı ve anlamsız bir ölüm getiren gerçek dünya. Camus’nün düşüncesinde birinci aşamadan gelişen ikinci aşama, insan “saçma” evreni basitçe kabul etmemeli, aynı zamanda “isyan etmeli”. Buna karşı. Bu isyan siyasi değil, geleneksel insani değerler adınadır.
Camus, 7 Kasım 1913’te, o zamanlar Fransa’nın bir parçası olan Cezayir’deki Mondovi’de doğdu. Fransız olan babası 1914’te cephede öldürüldü; annesi İspanyol kökenliydi. Çocukluğu yoksullukla geçti ve okuldaki ve daha sonra Cezayir Üniversitesi’ndeki eğitimi sadece bursların yardımıyla tamamlandı. Parlak bir felsefe öğrencisiydi ve ana ilgi alanları spor ve dramaydı. Henüz öğrenciyken bir tiyatro kurdu ve hem oyun yönetti hem de oynadı. Onu periyodik olarak bir sanatoryumda zaman geçirmeye zorlayan tüberküloza yakalandıktan sonra, tıbben öğretmen olamadı ve 1938’de gazeteci olmadan önce çeşitli işlerde çalıştı. İlk yayınlanan eserleri L’Envers et l’endroit (1937; Yanlış Taraf ve Sağ Taraf) ve Noces(1938; Şenlikler), hayatın anlamı ve zevkleri ile onun altında yatan anlamsızlığı konu alan deneme kitapları.
Eylül 1939’da II. Dünya Savaşı patlak verdiğinde Camus askerlik hizmeti için uygun değildi; Ertesi yıl Paris’e taşındı ve ilk romanı L’Étranger’ı (Yabancı) tamamladı.), 1942’de yayınlandı. Romanın teması, başlığındaki “yabancı”, hem anlatıcı hem de kahraman olan Meursault adında genç bir katipte vücut buluyor. Meursault, tüm geleneksel insan tepkilerine yabancıdır. Kitap, annesinin ölümüyle ilgili keder eksikliği ile başlar. Hırsı yoktur ve bir kızla evlenmeye hazırdır çünkü olmaması için bir neden göremez. Romanın bunalımı, bir kumsalda, sebebiyle ilgili olmayan bir tartışmaya karışan Meursault’un bir Arap’ı vurmasıyla geçer; Romanın ikinci bölümü, Arap’ı neden öldürdüğü kadar az anladığı cinayetten yargılanması ve ölüme mahkûm edilmesiyle ilgilidir. Meursault duygularını anlatırken kesinlikle dürüsttür ve onu dünyada “yabancı” yapan ve suçlunun yargılanmasını sağlayan da bu dürüstlüğüdür.
Alman işgali sırasında Fransa’da iş bulamayan Camus, 1941’de Cezayir’e döndü ve yine 1942’de yayınlanan bir sonraki kitabı Le Mythe de Sisyphe (Sisifos Efsanesi ) bitirdi. Bu absürdün doğası üzerine felsefi bir denemedir. Sisifos’un efsanevi figüründe somutlaşan, ağır bir kayayı sonsuza dek bir dağa yuvarlamaya, ancak onu tekrar aşağı yuvarlamaya mahkum etti. Sisifos insanlığın bir sembolü haline gelir ve sürekli çabalarıyla belli bir trajik büyüklüğe ulaşır.
1942’de Fransa’ya geri dönen Camus, bir Direniş grubuna katıldı ve 1944’teki Kurtuluş’a kadar yeraltı gazeteciliği ile uğraştı, o zaman eski Direniş gazetesi Combat’ın 3 yıl editörlüğünü yaptı . Yine bu dönemde ilk iki oyunu sahnelendi: 1944’te Le Malentendu (Çapraz Amaçlı ) ve 1945’te Caligula . Burada yine ana tema yaşamın anlamsızlığı ve ölümün kesinliğidir. Bunu 1948 ve 1950’de iki oyun daha, L’État de siège (Kuşatma Devleti ) ve Les Justes (Adil Suikastçılar ) izledi ve Camus, kendini en mutlu hissettiği etkinlik alanı olan sahne için yedi oyunu daha uyarlayacaktı. .
1947’de Camus ikinci romanı La Peste’yi (Veba ) çıkardı . Burada, Cezayir’in Oran şehrinde kurgusal bir hıyarcıklı veba saldırısını betimlerken, yine vebanın neden olduğu anlamsız ve tamamen haksız ıstırap ve ölümün temsil ettiği absürt temasını işliyor. Ama şimdi isyan teması güçlü bir şekilde geliştirildi. İnsan bu ıstırabı pasif olarak kabul edemez; ve anlatıcı Dr. Rieux, “dürüstlük” idealini açıklıyor – salgına karşı elinden gelenin en iyisini yaparak, başarısız olsa bile, bütünlüğünü koruyarak. Bir düzeyde roman, Fransa’nın Alman işgalinin kurgusal bir temsili olarak alınabilir, ancak insan deneyiminin başlıca ahlaki sorunu olan kötülüğe ve acıya karşı topyekûn mücadelenin simgesi olarak daha geniş bir çekiciliğe sahiptir.
Camus’nün bir sonraki önemli kitabı L’Homme révolté (1951; Asi ) idi.). Başka bir uzun deneme olan bu çalışma, isyan temasını felsefi olduğu kadar politik terimlerle de işliyor. 1930’larda kısaca Komünist partinin bir üyesi olan Camus, daha sonra Fransa’daki hem sol hem de sağ partilerden siyasi bağımsızlığını korudu. Bu kitapta, insanın dünyanın saçmalığına müsamaha göstermemesi gerektiği, aynı zamanda isyan ile devrim arasında dikkatli bir ayrım yapması gerektiği noktasını geliştiriyor. Devrim, başlangıçtaki ideallerine rağmen, kaçınılmaz olarak, yok etmeyi amaçladığı kadar büyük veya daha büyük bir tiranlıkla sonuçlandığını görür. Bunun yerine, Camus isyan ister: hoşgörü ve ılımlılık gibi insani değerlerle uyumlu, daha bireysel bir protesto. Her şeyden önce o, Marksist inancın “tarih”in kaçınılmaz olarak bir dünya devrimi üretecek ve bu nedenle onun adına yapılan herhangi bir eylem haklı çıkacaktır. Camus için amaç, araçları asla haklı çıkaramaz.L’Homme révolté Fransa’da geniş çapta tartışıldı ve o sırada Komünistlerle ittifakın gerekliliğini savunan Camus ile Sartre arasında sert bir tartışmaya yol açtı.
1950’lerin başında Camus, tiyatroya olan eski tutkusuna geri döndü ve La Chute’un (Düşüş ) ortaya çıktığı 1956 yılına kadar büyük bir kitap yayınlamadı. Bu roman, çoğunlukla Amsterdam’da sefil bir sahil barında oturan ve hayatı hakkında ironik bir şekilde yorum yapan Clamence adlı eski bir avukatın bir monologundan oluşuyor. Başarılı ve dünyevi olarak, Paris’te bir köprüden atlayarak intihar eden genç bir kadına yardım edemedikten sonra ahlaki bir kriz yaşadı – unvanın “düşüşünü”; daha sonra kariyerinden vazgeçer ve Amsterdam’a taşınır ve burada “yargıç-tövbekar” olarak adlandırdığı kişi olarak yaşar. Bu “düşüş”ten dolayı hissettiği suçluluk, insan yaşamının tamamını hicivsel karamsarlık açısından görmesine ve tanımlamasına neden olur.
1957’de Camus, “zamanımızın insan vicdanının sorunlarını açık görüşlü bir ciddiyetle aydınlatan” çalışmaları nedeniyle Nobel Edebiyat Ödülü’nün büyük ayrıcalığını aldı. Aynı yıl, L’Exil et le royaume (Sürgün ve Krallık ) adlı bir kısa öykü koleksiyonu yayınladı. Daha sonra dördüncü önemli bir roman üzerinde çalışmaya başladı ve aynı zamanda büyük bir Paris tiyatrosunun yönetmeni olmak üzereydi ki 4 Ocak 1960’ta 46 yaşında Paris yakınlarında bir araba kazasında trajik bir kayıp olarak öldü. Henüz sanatçı ve düşünür olarak tam olgunluktaki eserlerini yazmadığı için edebiyata. Ölümünden bu yana önemli ciltler Karneler (Defterler ) ortaya çıktı.