Ve yine kadınların kaderi hakkında yazıyorum. Ne de olsa, o bir kadın ve kendim için kadınların kaderlerinde savaş ve ağır denemelerle atılan cesaret ve metanet adalarını bulmaya çalışıyorum.
Romanovskaya stanitsa'nın bir sakini olan Emma Vasilievna Kondrashina, 78 yaşında, ancak hala iyimserlik, coşku ve mizah anlayışı sürdürüyor. Onunla konuşmak bir zevktir, geçmişten çok şey hatırlıyor.
22 Haziran'da Kondrashin ailesi, en küçük kızları Emma'nın doğum gününü ve ardından, maviden bir şimşek gibi Nazi Almanyası'nın Sovyetler Birliği'ne saldırısının haberini kutladı. 1 Ağustos'ta komünist ailenin başı Vasily Kondrashin cepheye gitti. Kader onu tercih etti. Vasily Romanovich savaştı tank askerler, şiddetli savaşlardan sağ kurtuldu ve 1946'nın sonunda yaralı da olsa birçok ödülle geri döndü. Kondrashin Maria'nın en büyük kızı iki savaşa katıldı: Büyük Vatanseverlik Savaşı ve Japonya ile.
1942’in sonbaharında üç aile - Fondistlerin yerel nüfusa karşı yaşadıkları acımasızlığın farkında olan Kondrashinler, Lysovs ve Karshins, Elista’da tahliye edildi.
Natalya Kondrashina, iki kızı İnessa ve Emma ile birlikte Yahudi yerleşimine yakın harap bir kulübe yerleşti.
- İnsanlarımıza, yabancılara zor bir zamanda yardım etme isteklerine her zaman saygı duydum. Tahliyede, paketlerde taşıyabileceklerle birlikte gittik. Önemli olan - yiyecek yoktu. Tarlada spikel toplayarak hayatta kaldı ve hatta süt, ekmek, kek getirdi. Ahırımızda eski bir sehpa yatağı yaptılar, cam bir bardak camla kaplandı. Benden iki yaş büyük olan kız kardeş Inessa, sık sık köye gitti, çocuklarla arkadaş oldu - diyor E.V. Kondrashin.
Yaklaşık bir ay sonra, Almanlar bir iş gibi motorsikletlerle köye gittiler. Her şey nüfustan uzaklaştırıldı, ancak daha sonra gereksiz yere birçok şey atıldı, ancak Almanya'da çalışmaya gönderilmeleri için listeler yapıldı. Birkaç gün sonra, genç ve yaşlı herkes bir sütunda toplandı ve köyün dışına ışınlandı.
Yol Kondrashin'in kulübesinden geçip Yahudilerin bağırdığını duydular: “Almanlara inanma, koş!” Kiriş boyunca bir sütun inşa eden Almanlar, düzenli olarak formasyonu atladı, herkesin ağzına bakıyor ve altın kronları çıkardı. Natalya Vasilyevna, Emma'yı her şeyi gören pencereden ayırmaya çalıştı ve titriyordu, ama inatçı kız olanları izlemeye devam etti.
- Dişlerini çıkardıktan sonra, Almanlar çocuklarının burnunun altına bir şey bulaştırmaya ve onları ışına sokmaya başladı. Yetişkinler vuruldu, ”diye hatırlıyor Emma Kondrashin,“ sonra insanlar yere atıldı ve her şey sessizdi. Öğleden sonraydı ve akşamları yürekten ödünç bir inilti yerden geldi. Hayatımda duymak için daha ürkütücü bir şey yoktu. Ben de böyle bir korku yaşamamıştım.
Gecenin ortasında, Romanovskaya stanitsa’nın üç ailesi bir araya geldi ve inilti ve çığlıklarla birlikte yeryüzündeki stanitsalarına gitti. Burada da işgalciler vardı, kulübe yağmalandı.
Uçaklar göründüğünde, Natalia Vasilyevna kızlarını bombalama korkusuyla mahzende sakladı.
Sessizken, meşe palamutları, chakana, meyan kökü yutmak için başkalarıyla birlikte gönderildiler.
Bir asker bir kez kız kardeşi Kondrashin'e yaklaştığında başlarını okşayarak şöyle dedi: "Kinder, kinder", sonra iki parmağını gösterdi, kendisini göğsüne sokup tekrarladı: "Tsvayn kinder". Kızlar kendilerine ne anlatıldığını anladılar, fakat bu bağışlanmış tatlılar ve hediyelik eşya gibi çocukların kalplerine dokunmadı. Emma V., Almanların reddinin yaşam boyu kaldığını itiraf etti. Okulda, iki hafta boyunca okuldan atıldığı Almanca öğrenmeyi reddetti.
“Savaş korkutucu.” TV'deki yayınları, Ukrayna'daki olaylardan bahsettikleri yerde izleyemiyorum. Ve bu olmadan sık sık Yahudilerin nasıl vurulduğunu ve çığlıklarını duyduğunu bir rüyada görüyorum. Ukrayna'daki savaştan bu iki kat acı vericidir, çünkü yerli halk arasında - Slavlar arasında sevgi ve dostluk yoktur. Bir kayınvalidem var - Polonyalı bir kız, bir başka Tatar, Ukraynalı bir kayınpeder. Ve ne paylaşmalıyız?
Sahada Weeds kızların kırılgan ellerini temizledi
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında arkada çalışanlar için, "Ekmek sonra dökülür" ifadesi sadece kelimeler değildir. Yabancı otların çavdar veya buğday tarlasında elle nasıl çıkarılabileceğini hayal etmek bizim için artık zor. Uzun zamandır bu konuda mükemmel bir iş yapan "kimya" ya alışmıştı.
- Savaş sırasında, kavurucu güneşin altında yabani ot ekmedik, her bir ot bıçağına eğilerek, - diyor 88 yaşındaki Nina Molchanova. - Sebze tarlalarında kolay değildi. Dikim, ayıklama, sulama - hepsi kadınların ve çocukların omuzlarına düştü. Ancak kimse, düşmanların mermileri altındaki askerlerimizin daha da zorlaştığı cephe için bunun gerekli olduğunun farkında değildi. Siperler kazmak zorunda kaldık. Kadınlar dünyayı kazdı ve biz kızlar yukarı fırlattık.
Uçan bir Alman uçağının sesi gökten geldiğinde, yere düştüler ve sonra tekrar çalışmaya başladılar. Şafaktan alacakaranlıkta çalıştı. Sonbaharda mavnalara ekmek yüklediler. Ölçü - 16 kg. Ve biz daha fazlasını doldurmak istedik - çabuk bir şekilde yükleme işlemini tamamlamak için acele edin çünkü önden ekmek gerekiyordu.
Sınıf arkadaşlarımın hiçbiri eve dönmedi
Zover Matveevna Saprunova'nın öğretmenliğini yapan Zverevo kentinin yerli sakini, bu yıl iki jubileyi kutladı: 95 yılı ve 70 Zaferi. Kızlarda Zoya Matveevna, Zueva adını giydi. Bu ailenin adı "Zverev Chronicle" (VB Butov'un üçüncü baskısı) 'dır: "Zuev hanedanlığı, Zverevo'daki en eskilerden biridir. yirminci yüzyılın başında, Zueva - yetkili Zverev demiryolu işçileri. "
Matvey Zakharovich Zuev, Zoe'nin babası onursal bir demiryolu işçisiydi ve bir tren istasyonunda teknik bir ofis başkanı olarak çalıştı.
Zoya Matveyevna, “Sekiz kişilik ailemiz, ilk önce tren istasyonunun yakınındaki iki katlı, iki katlı tuğladan oluşan evden birinde yaşadı,” diyor Zoya Matveyevna. - Şimdi bu evler çoktan gitti. Sonra sokağa kurulduk. Stalin (St. Barış) ve bir çiftliğe başladı. Savaştan önce, XXUMX numaralı demiryolu okulundan mezun oldum. Bir öncü, Komsomol ve Komsomol örgüt sekreteri oldu. Pedagojik bir eğitim aldı ve ana okuluna döndü. Büyük Vatanseverlik Savaşı başladı, ancak okul etkinlikleri devam etti. Askeri çağdaki bütün insanlar cepheye gönderildi. Sınıf arkadaşlarımın hiçbiri eve dönmedi.
Eski fotoğraf albümünü, savaştan geri dönmeyen sınıf arkadaşlarının dikkatsizce gülümsediği sayfalardan açtı. Bütün bu yıllar boyunca fotoğraflarını dikkatlice tutuyor.
Ama bu beni şaşırtmadı. Zoe Matveyevna'nın haraç ödemesi gerekiyor: herkes bu kadar zengin bir aile fotoğrafları arşivine sahip olamaz. En eski, Donetsk evi UM1 istasyonu Zverevo'nun bahçesinde yapılan 1888 yılı!
Zoya Matveyevna, “Demiryolunda gerçekleşen tüm askeri olaylar için, öğrencilerim ve ben endişeyle karakola giden okul pencerelerinden izliyorduk” diye devam ediyor. - Yaralı askerlerimizle çok sayıda tren vardı. Hava saldırısı başladığında, en azından bir şekilde hareket edebilen herkes arabaları aceleyle terk etti. Bandajlar erkekler tarafından bağlandı, bazıları yürüyor, bir koltuk değneği üzerine yaslanmış, diğerleri ise sedyeler üzerinde gerçekleştiriliyordu. Bir keresinde bombalardan biri iki katlı su depolarına indi. Su fışkıran nehir ve tüm istasyon bölgesini sular altında bıraktı. Düşman hava saldırıları periyodik idi. Almanların gelmesinden önce, SSCB Halk Komiserleri altındaki Tahliye Konseyi tarafından insanları, sanayi işletmelerini, kültürel ve bilimsel kurumları, yiyecek kaynaklarını ve hammaddeleri ülkenin doğu bölgelerine tahliye etme emri verildi. Tüm öğretim elemanlarımız da tahliye edildi.
Trende akrabalarıyla Derbent'e geldi ve demiryolunda muhasebeci olarak görev aldı.
- İşgal altındaki bölgelerin Nazi işgalcilerinden kurtarılmasının ardından insanlar yavaş yavaş kendi topraklarına geri dönmeye başladı. Eve döndüm ve kız kardeşim Vera (dokuzuncu sınıftan mezun olan) köyün yanından geçen demiryolu birlikleri ile öne çıktı. Bu birliklerin görevi tahrip olmuş demiryolu hatlarını restore etmekti. Kız kardeşim Berlin’e ulaştı, ”diyor Zoya Matveyevna.
Ülkenin başka yerlerinde olduğu gibi, Zverevo iletişim, istasyon, ev ve okulların restorasyonu üzerinde çalışıyordu. Demiryolu okulu (kırmızı bina) bombalama olayından biraz acı çekti, çerçeve ve çatı neredeyse sağlamdı. Ve beyaz binanın daha uzun sürede yerleştirilmesi gerekiyordu çünkü Almanlar orada bir ahır kurardı. Yakında okul yeniden başladı.
Zoya Matveyevna şarkının sözlerini şöyle söylüyor: “Bu yıllar zafer hiç bitmeyecek, hiç solmayacak, partizanların ayrılması şehirleri işgal etti.
Bir parça gözyaşı silerek baba, kızına şöyle dedi: “Olması gerektiği gibi savaş! ..”
Kasım 7'teki devrim niteliğindeki tatilinde 1923, Rostov bölgesindeki Zverevo kentinden gelen demiryolu işçisi Pavel Dmitrievich iki kat mutlu oldu - kızı Anna doğdu. Zaman geçti. Kızı büyüdü. Zverev Demiryolu Okulu No. 25'ten mezun olduktan sonra, Anna Kuraeva, 1940 yılında başarıyla mezun olan Taganrog Kadın Doğum Uzmanları Okulu - Tıbbi Asistanlar'a girdi.
Komsomolskaya Anya, bir doğum hastanesinde hemşire olarak ebe olarak üretim uygulamasında çalıştı ve yeni yaşamların ortaya çıkmasına yardımcı oldu. Ancak 1941 yılı vurdu. Ve 18 yaşındaki tıp asistanı - tüm doktorlar gibi doğum uzmanı Anna Kuraeva - askerlikten sorumluydu, savaşın ilk günlerinden itibaren hemşire olarak cepheye çıktı.
Eski bir işçi deposu olan Baba, bir erkek gözyaşını silerek, “Gerektiği gibi savaş!” Dedi. Eylül 1941'taki “karantina” eğitiminden sonra Anna, Semikarakorsk şehrine geldi. Yeni kurulan tahliye hastanesi sayısı 4548 bulundu. Yaralıların iki gün içinde oraya gitmesi gerekiyordu. Genç kızlar - hemşireler bedava bir akşam olduğu ortaya çıktı. Aniden Alman bombardıman uçakları uçtu. Hastane duvarları patlamadan çöktü, birçok hemşire öldü. Anna mucizevi bir şekilde hayatta kaldı. Dehşet içinde kanıyla hareketsiz uzanmış güzel arkadaşlarına baktı.
Daha sonra, sağlık hizmeti teğmen Anna Kuraeva, küçük duyguları kazanacak ve savaşı zor iş olarak görecektir. Meslektaşlarıyla birlikte, yaralılarla birlikte tren alır, kucağında savaşçıları taşır, hastaları önemser, iyileştirir, ayaklarına koyar. Anna, şiddetli savaşlarda yaralanan askerlerin insan sıcaklığına ihtiyaç duyduğunu biliyor. Bazen askerler de romantikler söylüyor. En nazik soprano da tedavi edildi.
Tahliye hastanesi №4548, yetenekli bir doktorun öncülüğünde - Parfatsky'nin tıbbi hizmetinin büyük bölümü, 1-th Ukrayna Cephesinin Ayrı Denizcilik Ordusuna bağlıydı. Gelişen Sovyet birliklerinin ardından, Anın tahliye hastanesi de taşındı. Hepsi vardı - savaşta, savaşta olduğu gibi. Savunmayı, hemşireler ve doktorlarla birlikte birkaç saat boyunca sürdürmek zorunda kaldı ve arkalarından geçen Almanlardan ateş etti.
Anna Pavlovna, önündeki yollar boyunca binlerce kilometre yürüdü, yaralı askerleri “diğer dünya” dan “çekerek” onlara yeni bir hayat verdi. Sonra birisi ona bir sürü kır çiçeği verdi. Kurutdu ve Zafer'e inanmanın manevi saflığının ve sembolünün sembolü olarak ön albümde sakladı. Bu şaşırtıcı askeri sulak Anna, tüm hayatını korudu. Ve ayrıca - Vatanseverlik Savaşı’nın Düzeni, II derece, "Askeri Haklar İçin", "Kafkasların Savunması İçin".
Tahliye askeri hastane numarası 4548 Büyük Zafer, Çekoslovakya'da - Karlovy Vary'de bir araya geldi. 1945'in sonuna kadar askeri bir sanatoryum oldu. Hemşire olarak çalışmaya devam etti, Anna Pavlovna. Şimdi daha sık şarkı söyledi - savaşçılar sürekli ona sordu.
1946'ta tıbbi hizmetin kıdemli teğmen Anna Kuraeva, ana köyü Zverevo'ya döndü. Yıllarca tıpta çalıştı. Bir komünist ve tanınmış bir sosyal aktivist, defalarca 12 seçmen sayısından köy konseyinin bir üyesi oldu. Anna evli (kocası için yeni soyadı - Yermakova), iki oğlu doğurdu.
Annem 1,5 kilogram tahıl atıklarında oturuyordu
22 yaşındaki Kirey Rusakov, 1939'te acil olarak ayrıldı. Onunla tek oğlu olan annesi (babası sivil hayatında öldü), Antonina'nın karısı, bir yaşındaki oğlu Misha'yı bekleyen bir çocuk, evde kaldı. Tüm toplu çiftlik "Seven Communards" olan Kirei eğlencesine eşlik ederek ve parçalayıcı kelimelerle - dürüstçe hizmet etmek ve geri dönmek. Öyle görünüyordu. Ancak savaş başladı.
Savaşların ilk günlerinden itibaren, Kirei Zinovyevich, faşist Alman orduları Merkezi ve Güney'in saldırısını yansıtan, diğer birimlerin yanı sıra, 67 Yumruk Piyade Tümeni'nin bir parçası olarak savaştı. Önden gelen harflerden birinde, Çavuş Rusakov akrabalarına şöyle yazdı: "Büyük bir savaş hazırlanıyor, hayatta olamayabilirim ama çocuklarım için mutlu bir hayat elde etmek için her şeyi yapacağım." Bu zamana kadar, Kirei Zinovyeviç'in zaten ikinci bir oğlu vardı - Fedor.
Dinyeper'ı zorlu mücadele durumundan ötürü geçerken, bayraklara tehdit oluşturuyordu. Çavuş Rusakov, etrafına alaycı bir bayrak satarak, nehrin üzerinden yüzdü. Ortasına ulaştıktan sonra kolundan yaralandı, ama acıyı yenerek karşı kıyıya ulaştı. Burada ikinci mermi tarafından ele geçirildi. Yara ölümcül oldu. Ve Bolshov cenazesine gitti: "sosyalist vatan için savaşta Çavuş KZ Rusakov, askeri yemin sadık, kahramanlık ve cesaret gösteren 13.06.43 g öldürüldü".
- Babasının ailesinin başarıları hakkındaki ayrıntılar, Kirei Zinovyeviç'in Kursk Bölgesi'ndeki Cherkassy Tamarovsky İlçesi köyünün yanına gömüldüğünü söyleyen askeri arkadaşından bir mektuptan öğrendi. Bayi pankartının kurtarılması için, emir, KZ'nin sunulması için ricada bulundu. Devlete Rusakov ödül. Zarf, babamın hareketinden bahseden "Krasnaya Zvezda" gazetesinden bir kesimdi, - savaş gazisi Fyodor Rusakov'un oğlu diyor ve hikayeye devam ediyor.
- Annem Antonina Vasilyevna, Çavuş Rusakov'un dul eşi için zordu. 1947'te, o zamanlar çirkin bir suç için sekiz yıl hapis cezasına çarptırıldı - kg tahıl atıkları 1,5. Çocukları beslemek zorunda kaldık. Ceza, kocasının istismarları hakkında söylendiği "Kızıl Yıldız" la kesilen soruşturma makamlarına verildikten sonra bile, azaltılmadı.
- Annem Irkutsk bölgesinde zaman geçirdi. Kardeşim Mikhail ve ben şu an büyükannemizle birlikte yaşadık. Antonina Vasilievna, 1997 yılında öldü. Fedor Kireevich, “Anne, cesur bir kadın ve gerçek bir anne olan, çocukların hayatlarını kurtarmak için her şeyi yapmaya hazır olanlarla gurur duyuyoruz” diyor.
Sana babamdan bahsedeceğim
Savelievsky köyünün (nee Siviakov) sakini olan Angelina Andronovna Sysoev beni aradı ve bana sadece, Büyük Vatanseverlik Savaşı gazisi olan babası, anlatmak istediği, eskiden kalma yılların yaşadığı Ryabichev (Rostov bölgesi) tarafından geçen Ryabichev (Rostov bölgesi) tarafından iyi hatırlanan babasını anlatmak istediğini söyledi. I. Sivyakov, "Lenin'in Yolu" kolektif çiftliğine başkanlık etti. Kızı Angelina Andronovna ile tanıştım ve hikayesine başladı, çünkü babasının hatırası hala ruhunu ısıtıyor ve yaşamasına yardım ediyor.
- Babam, muhafız kıdemli çavuş Andron İvanoviç Sivyakov, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın acımasız savaşlarında hayatta kalabildiği için şanslıydı ve kendi köyü Ryabichev'e geri döndü. Gençler ve yaşlılar, tüm sakinler cephe askeriyle tanışmaya geldi. Bunların arasında bir anne, iki kız kardeşim, bir erkek kardeş, diğer akrabalar var. 1946 yılında doğdum.
... Devrimden sonra Sivyakovların ekonomik, çalışkan ailesi orta köylüler olarak kabul edildi, ancak kolektivasyon sırasında diğerleri arasında gönüllü olarak mülklerini toplu çiftliğe devretti ve kolektif çiftçiler haline geldi. Babam Türkistan Kanalı inşaatı üzerinde çalıştı, acil servis yaptı, sonra muhasebecilik kurslarını bitirdi, evlendi.
Haziran ayında, 1941, ilk arasında öne geçti. 1942’e kadar NKVD’nin birliklerinde görev yaptı, daha sonra tüfek ünitesinde bir makineli tüfek olarak yaralandı ve yarasından ciddi bir şekilde yaralandı ve hastaneye gönderildi. İyileştikten sonra Nizhny Tagil'de eğitim gördü ve savaşı bir tanker tarafından sürdürdü.
"Berlin'in banliyölerinde nüfuslu Tollindorf ve Zelindorf bölgelerinde yapılan savaşta, Başçavuş Çavuş Sivyakov cesaret, cesaret, cesaret ve mükemmel atış kabiliyeti gösterdi. Silahından düşmanın 2 tankını, zırhlı personel taşıyıcısı 1'i, 50 düşman askerlerini ve memurlarını imha etti. Yoldaş Siviakov her zaman tetiktedir. Yoldaş Siviakov, bir hükümetin ödülünü hak ediyor - Kızıl Yıldız Düzeni. " Bunlar, 1'inci tank taburu Gulivaty'nin komutanı tarafından imzalanan ödül listesinden satırlar.
- Babamın savaşla ilgili hatıraları az. Kızı, üç kez tanklarda yandığını, ancak kaçmayı başardığını söyledi.
Bir zamanlar Sovyet T-34 ve Alman tankları savaş alanına buğday tarlasında girdi. Muhafız bulunan tank, kıdemli çavuş Sivyakov, vuruldu. Andron İvanoviç yanan arabadan ayrılmayı ve sürünmeyi başardı. Etrafında inanılmaz bir silah sesi ve tırtılların çığlığı vardı. Başını kaldırıp, üzerinde hareket eden bir düşman tankı gördü, bu kelimenin tam anlamıyla birkaç metre öteye döndü.
Savaştan sonra, babası parti okulundan mezun oldu, bir ziraat uzmanı aldı, Ryabichev çiftliğinde "Lenin Yolu" ortak çiftinin başkanlığını yaptı. 1973 yılında öldü. Etkilenen ön yaralar ve savaşta yaşananlar.
Sana babamdan da bahsedeceğim
Romanovskaya stanitsa'da ikamet eden Raisa Viktorovna Mironova, Büyük Vatanseverlik Savaşı'na katılan babasının anısına saygı duyan Viktor Dmitrievich Pogromsky, savaş yolu hakkında dikkatlice bilgi topladı.
Özel Muhafız V.P. Pogromsky, 100'inci ayrı Muhafızların motorlu keşif şirketinin bir parçası olarak Kızıl Bayrak Chistyakovsky Piyade Tümeni'nin saflarında savaştı. Düşmanlıklara, cesarete ve cesaretlere katılmak için, iki Şeref Madalyası, Vatanseverlik Savaşı Nişanı, II. Derece, "Cesaret İçin", "Berlin'i Yakalamak İçin", "Prag'ın Kurtulması İçin", "Almanya'ya Karşı Zafere" madalya verildi. İşte ön ödül hayatında ödül belgelerine yansıyan bölümlerden sadece birkaçı.
“Temmuz ayındaki 24'teki 25'ten geceleri yapılan keşif sırasında 1944, ağır düşman ateşi altındaki Kızıl Ordu askeri Pogromsky, mayın tarlasında geçit yapmasını ve tel engelleri aşmasını sağladı. yaralı izci " Bu dövüş için V.D. Pogromsky, "Askerler İçin En Büyük Ödül" ödülüne layık görüldü.
“12 Ocak - 24 Şubat 1945 arasındaki saldırı sırasında Kızıl Ordu askeri Pogromsky, yılın en cesur ve en becerikli izcilerinden biri olduğunu kanıtladı. temas karşıtı üç faşist imha etti.
Şirketin Ocak ayında Zulava'nın batısındaki 22 tarihinde 1945 üzerinde yaptığı savaşta, belirleyici bir savaşta en fazla on düşman askeri öldürüldü ve altı tanesi ele geçirildi.
İzciler Gurau tren istasyonunu işgal ettiğinde, Yoldaş. Pogromsky karakola ilk girenlerden biriydi ve sonraki savaşta dördü imha etti ve beş asker tutsak aldı.
Ocak ayındaki 30 ve 31, bir grup keşif uçağıyla yılın güvenli 1945 grubu, güvenli hareket yollarını destekledi, 555'inci piyade alayı ve bölücü arkasını, bölümün ana kuvvetlerinin bulunduğu bölgeye yönlendirdi. Bu operasyon sırasında, birkaç Alman grubu imha edildi. "Bu eylemler için VD Pogromsky'ye III derecelik Zaferler Ödülü verildi."
"Yakalama bir grup hareket eden ağır hafif silah ateşi altında Kızıl Pogromsky 9 Nisan 1945 yıl 8.00 bir onbaşı Tsiplankovym ve Çavuş ile birlikte, düşman siperlerine Neisse River, ilk patlama birinin batı kıyısında geçti makineli tüfek ve el bombası, bazı askerler tahrip ve Sokolov, komutana getirilen Alman makineli tüfekçiyi ele geçirdi ve daha sonra düşmanın el değiştirmesi hakkında değerli bilgiler verdi. ” Bu dövüşün ödülü - Şan Şeref II derecesi.
Ve anne bekledi ve bekledi.
Lyudmila Gavrikova şöyle hatırlıyor: “Babam Babin Babin, Mikhail Yakovlevich, 1941'ta 39 yılıydı. Büyük bir ailesi vardı - altı çocuğu vardı, en büyük kız kardeşi 13 yaşındaydı ve en küçükleri hala anne karnındaydı, o zaman üç yaşındaydım. Sevgili babamın öne kadar eşlik ettiğini hatırlıyorum. Beni dizlerinin üstünde tuttu, besledi, ağzımla besledi ve yemeğimi salladığımda şefkatle gülümsedi. Rostov'da yaya olarak savaşa gönderilen köyde bir askerler koptu. Tüm sakinler eşlerini gözyaşlarıyla, oğullarını öne çıkardılar. Savaşın başlangıcında Almanların batı sınırlarımızı ele geçirdiğini ve birliklerimizin doğuya çekildiğini biliyorduk.
Birden annem babasından, bölümlerinin Stalingrad'a gittiğini bildirdiği bir not aldı. Tren Tselina'dan geçti, ancak durmadı ve babam ve arkadaş köylü Nikita Khudoleev istasyonda bir not attı. Onu aldıktan sonra, anne ve Khudoleev’in karısı Maria Potapovna, kocalarını aramak için Stalingrad’a gitti. Babam ve Nikita Amca'nın bulunduğu bir askeri birlik buldum. Bu askeri işten çıkarma komutanları kadınlara üç günlük ziyarette bulundular, sonra yine de kadınlar güvenli bir şekilde eve döndü. Stalingrad'a gelen Alman birliklerinin saldırısı doğuya başladı ve babası, Stalingrad'ı teslim etmeyeceğimizi ve Alman'ı batıya doğru sürmeyeceğimizi bildiren bir mektup yazdı. “Dasha, çocuklara iyi bak” - bu babanın son mektubu oldu.
Babam Ukrayna'ya gitti ve 1943 yılında yakalandı. Tselinsky semtimizden üç kişiyle birlikte esir tutuldu ve bir başka savaş esiri Peschanokopsky bölgesindendi. Bölgemizden şunlar vardı: Peter Aleksandrovich Sidorenko (Karl Liebknecht okulunun yöneticisi), Pesnookopsky köyünün bir sakini olan Severny çiftliğinden ve babamdan, 13 yaşında bir çocuk. Babam her iki bacağında da ağır yaralandı. Gerisi yürüyor.
Geceleri dikenli tellerin altında sürünen çocuk yalvardı ve mahkumların paylaştığı esir yiyecek parçalarını getirdi.
1943’te Nazi birlikleri geri çekildi. Mahkumların kampı ezildi. Bombalama sırasında baba muhtemelen öldürüldü ve Severny mezrasından bir çocuk olan ve Peschanokopskoye köyünün sakinlerinden biri olan Sidorenko, savaştan döndü, annesine babamın tutsak olduğunu ve babasının geri döneceğini söyledi. Bekleyin. Ve annem bekledi ve bekledi. Ama ne yazık ki, beklemedim, taslak kurulundan Mikhail Yakovlevich Babin'in kayıp olarak kabul edildiğine dair bir uyarı getirdiler. ”
Bu dullar, kocalar ve babalar olmadan kalan çocuklar tarafından kaç tane gözyaşı döktüler! Savaşın tahrip ettiği ekonomiyi geri kazanmak ve yeni bir tane inşa etmek için ne kadar çalışmak zorunda kaldılar! Ve eski nesil Sovyet halkı, savaş sonrası yılların zor dönemleriyle başa çıkarak fabrikaları, fabrikaları, demiryollarını, tren istasyonlarını, stadyumları, kültür evlerini, okulları, hastaneleri yeniden yetiştirmeyi ve yüksek verim elde etmeyi başardı.
... Geçmiş yıllar hakkında konuşurken, hiçbir kadın sefil kaderlerinden şikayet etmedi. Davalarının üzerine inlememişlerdi. Onlar gerçek Rus kadınlarıydı ve kalıyorlardı. Öğrenilebilecek ve öğrenilmesi gereken ruhun güçlü yönleri. Ve bende.