Öykü Denizaltı sistemlerini geliştirme programı Fairlie Harcı otuzlu yılların sonlarına dayanıyor. 1939'te, Fearley kasabasında çalışan ASW araştırma grubu (“Denizaltı Karşıtı Savunma Araştırma Grubu”), denizaltı karşıtı sistemler için farklı seçenekleri karşılaştırmakla görevlendirildi. Hangisini belirlemek gerekliydi silâh daha verimli: bir yığın 1600 pound (726,4 kg) veya çok sayıda 25 pound (11,35 kg) mühimmat içeren büyük bir derinlik şarjı. Bu çalışmaların sonuçları göz önüne alınarak, denizaltı karşıtı silahların geliştirilmesi için daha fazla yol seçilmesi planlandı.
Testler, ağır bir derinlik yükünün, kayda değer bir özledim olsa bile, kullanımı zor fakat şartlı bir denizaltıya çarpmanın garantili olduğunu göstermiştir. Kayda değer miktarda daha küçük mühimmat, savaş başlığının kabul edilebilir gücünü, hedefe ulaşma ihtimaliyle birleştirmeyi mümkün kıldı. Sonuç olarak, ağır bombaların gelişimi, küçük ve orta ağırlıktaki ürünler lehine terk edildi.
Yok edici HMS Whitehall (I94), 27 Temmuz 1941 güvertesinde Thornycroft Harç bombardıman.
Özel fırlatma cihazlarının yardımıyla nispeten düşük kütleli derinlik bombaları hedefe gönderilebilir ve böylece atış menzili arttırılabilir. Zaten 1940'in başında, askeri departman, gelişmiş denizaltı karşıtı silahların oluşturulması için yeni bir teknik görev yayınladı. Ordu, bir voleybolda yeterli miktarda taşıma yüküyle birkaç mühimmat atabilecek bir denizaltı karşıtı bomba istedi. Bu tür silahların teknik görünümünün spesifik özellikleri sonraki çalışmalar sırasında belirlenmelidir.
FKÖ Araştırma Grubu'nun bulunduğu şehrin adı ve bomba bombalarının en iyi şekilde göründüğü göz önünde bulundurularak, yeni proje çalışma ismi Fairlie Harcı - “Mortira Furley” aldı. Daha sonra, bu programdaki gelişmelerden biri olan ve mevcut fikirleri geliştiren firma geliştiricisi adına Thornycroft Harcı ("Harç Thornycroft") adı verildi. Bombacılar da bazı resmi olmayan takma adlar aldı.
Haberlere göre, denizaltı karşıtı savunma uzmanları yeni bombaların mühimmatına hızla karar verdi. Bu silahın Mark VII serisi derinlik yükleri sayesinde hedeflere saldırması gerekiyordu. Temel versiyonda, otuzlu yılların sonlarında hizmette olan bu tür bir bombanın ince duvarlı silindirik bir gövdesi ve hidrostatik bir sigortayı yerleştirmek için bir yuvası vardı. Toplam 420 pound (191 kg) kütle ile bomba, 290 pound (132 kg) TNT taşıdı. 3 m / s'ye kadar olan hızlarda dalabilirdi. Sigorta, önceden belirlenmiş bir derinlikte çalıştı ve 300 fit'i (91 m) geçmemeliydi.
İlk gelişmiş silah projesi ASW araştırma grubunun personeli tarafından geliştirilmiştir. Aynı zamanda, Vickers-Armstrong'dan gelen tasarımcıların yardımına başvurmak zorunda kaldılar. Birlikte, özel bir şirketin ordusu ve personeli, silahın genel görünümünü oluşturdu ve tasarımının çeşitli özelliklerini çözdü.
Vickers-Armstrong ve FKÖ Grubunun ortak çalışması sonucu ortaya çıkan proje, birleştirilmiş iki fırlatıcının kullanılmasını önerdi. Bu cihazların depoya ve gemi kakasına veya üst yapının yanlarına monte edilmesi önerildi. Denizaltı karşıtı silahların spesifik konfigürasyonu, taşıyıcının özelliklerine göre belirlenebilir.
Fairlie Harç bombasının temeli, topçu birliğine monte edilmiş sabit bir platformdu. İkincisi, beş büyük gövdesi olan bir klipti. Yuvarlanma hareketini telafi etmek için, boyuna eksen etrafında hareket ederek varillerin istenen pozisyonunu koruyabilir. Boyunduruk aynı zamanda komplikasyonsuz bir dengeleyici ile tamamlandı ve bu da ziftlemenin olumsuz etkisini azalttı. Benzer bir tasarım daha sonra yeni projelerde kullanılacak.
Mark VII derinlik bombalarının fırlatılmasının, 5 kısa kısa mil yardımı ile yapılması önerildi. Sandıklarda tüfek yoktu ve namludan tahsil edilmesi gerekiyordu. Beş gövde, sabit bir yükseklik açısına sahip ortak bir tutucuya sıkıca sabitlenmelidir. Bazı raporlara göre, boyuna dikey düzleme göre hafif bir eğim ile yerleştirilebilirler. Bu durumda, çıkan bombaların küçük bir dilüsyonu sağlandı. İki tesiste on varilin yanal eğimi, bombaların görülme noktalarının bir daire oluşturacağı şekilde belirlenmelidir.
İki fırlatıcının yanında, bomba yüklemek için hafif vinçlerin yanı sıra mühimmatın depolanması ve tedarik edilmesi de gerekliydi. “Mortyra Furley” i ateşlemeye hazırlarken, mühimmatı yüksek bir seviyeye çıkarmak gerekliydi ve bu da gerekli teknik araçları gerektiriyordu.
Fairlie Mortar projesinin başlamasından kısa bir süre sonra alternatif bir teklif ortaya çıktı. Özel gemi yapım firması John I. Thornycroft & Company, mevcut mühimmat için kendi anti-denizaltı bomba fırlatıcısını geliştirmeye başladı. Bu proje Thornycroft Mortar adını aldı. Ek olarak, Uzun menzilli derin şarj atıcı olarak adlandırıldı. Prototip, karakteristik görünümünden dolayı Five Wide Virgins ("Five Fat Virgin") olarak adlandırıldı.
Projenin resmi olmayan adından da anlaşılacağı gibi, Thornycroft uzmanları beş gövdeli sadece bir fırlatıcı kullanmayı önerdi. Geminin güvertesinde, bombardıman uçağının kendileri kurmayı önerdiği, güçlendirilmiş bir dikdörtgen platform monte etmeliydi. İkincisi, hareketsiz olarak monte edilmiş beş ayrı gövdeden oluşuyordu. Bu kurulum yöntemi, geminin gücüne özel gereksinimler getirmedi, ancak herhangi bir stabilizasyon yönteminin kullanımını dışladı.
Denizciler gemi derinliği bomba tipi Mk VII
Thornycroft Harç bombasının beş elementinin her biri üç ana birimden oluşuyordu. Birincisi, desteyi destekleyen boylamasına çubuklarla dikdörtgen bir platformdur. Hemen üzerinde çok sayıda cıvata bulunan platformun üzerine, üçgen şeklinde bir dikme ile kısa eğimli bir boru şeklinde yapılmış makat tutturulmuş. Ayrıca kamaya cıvatalı daha uzun namlu namlu bağlanmalıdır. Bir elektrik sisteminin montajı için sağlanan destek platformunda ateşleme yakıtı şarjı. Namlu, 50 ° yükseklik açısıyla sabit bir şekilde sabitlendi, böylece atış maksimum aralığını sağladı.
132 kg TNT taşıyan Mark VII standart derinlik bombasını kullanarak hedefe saldırması önerildi. Bu cephanenin fırlatılmasının, cesur kütle 16 onslarının (453,6 g) itici bir yükü ile gerçekleştirildiği sanılıyordu. Hesaplamalara göre, böyle bir şarj 330 yarda (300 m) mesafesindeki bir bomba gönderebilir.
Taşıyıcının boyuna eksenine dik bir çizgide beş "Yağ Bakiresi" kurulmalıdır. Yangın alanını arttırmak için ayrı ayrı sandıklar birbirine küçük açıyla monte edilebilir. Beş namlulu anti-denizaltı kompleksinin yakınında mühimmat depolanması için hacimler bulunmalıdır. Ayrıca bombaları varile yüklemek için vinçlere ihtiyacı vardı. Uzun menzilli derin yük atıcının prototipi bir kerede üç dokunuşla desteklendi.
İki proje önerildi deniz uzmanlar ve özel bir şirket komuta tarafından incelendi. Birkaç nedenden ötürü, böyle bir analizin sonuçlarına dayanarak, inşaat ve test için tasarımcılar John I. Thornycroft & Company'den bir proje önerildi. Askeri mühendisler tarafından yaratılan Fairlie Mortar bombası da gelişme göstermedi. Orijinal biçiminde, bu proje pratik uygulamaya ulaşmadı, ancak daha sonra Büyük Britanya ve diğer ülkelerde denizaltı karşıtı silahların daha da geliştirilmesi üzerinde gözle görülür bir etkisi oldu.
1941'in ilk aylarında, ilk Harç Thornycroft üretildi. Prototip yok edici HMS Whitehall (I94) üzerine kurulum için tasarlanmıştır. Daha önce rezervine gönderilen ve 1939 yılında hizmete geri dönen bu gemi, en güçlü silahları taşımadı ve deneyimli bir bombardıman uçağı, savaş etkinliğini önemli ölçüde artırabilirdi. Üst yapının önüne, tankın üzerine beş gövdeli bir platform yerleştirildi. Böyle bir modernizasyondan sonra, destroyer hem düşmanın denizaltına ateş edebilir hem de bir çift sert atıcı kullanarak "geleneksel" şekilde bombalar gönderebilir.
İkinci geminin testine katılımla ilgili parçalar var. Onlara göre, 1942'te, Thornycroft Harç sisteminin taşıyıcısı HMS Diana'nın imhacısı oldu. Dört varil ile - bu gemiye bir bombardıman uçağının azaltılmış bir konfigürasyonda kullanıldığı bildirildi. Bununla birlikte, bu durumda, belirtilen gemi deneysel bir gemi olamayacağından belirli bir hata var.
49’ta İngiliz filosunun aldığı Eylül’de 1932’in imhası yapan Diana (H1940) Kanada’ya devredildi ve HMCS Margaree yeni ismi verildi. Sadece birkaç hafta sonra, aynı yılın Ekim 17’inde, destroyer yürüyüşe OL8 konvoyunun bir parçası olarak başladı. Ekim 22 İrlanda destroyerinin batısındaki 300 mil, MV Liman Perisi ile çarpıştı. Kargoya sahip olan gemi hasar gördü, ancak yelken açmaya devam edebildi. Savaş gemisi battı. HMCS Margaree'nin mürettebatı bir 176 adamından oluşuyordu. 34 denizciler, meslektaşları tarafından nakliyeten kurtarıldı; Gerisi ölü ya da kayıp. Bu nedenle, tanım gereği “Diana” / “Marjorie” imha edici bir deney aracı olamadı ve yılın 1942 denemelerine katılamadı.
Muhtemelen, muhrip Whitehall, Thornycroft’tan Long-aralığı derin şarj fırınının tek taşıyıcısı olarak kaldı. Ekibi tarafından yapılan kısa süreli testler, yeni silahın pratik operasyon için uygun olmadığını ve aynı zamanda sadece düşman denizaltıları için değil, aynı zamanda kendi taşıyıcıları için de tehlikeli olabileceğini göstermiştir.
Beş Geniş Virgins sisteminin ateşe hazırlık açısından son derece elverişsiz olduğu hemen tespit edildi. Bir bombanın yeniden doldurulması, sekiz kişinin birlikte çalışmasını gerektirdi ve yaklaşık 10 dakika sürdü. Hedefteki tek bir voleybolun ardından, 10 dakika boyunca gemi ikinci bir saldırı yapma yeteneğini kaybetti. Bu süre zarfında, durum değişebilir ve bu nedenle bomba ordudan tam olarak memnun değildi.
Ancak, uzun süreli şarj işlemi en büyük sorun değildi. Görünüşe göre, 450-gram kordon düşük hızda derinlik şarjını hızlandırdı. Mermi namluyu terk etti ve önceden belirlenmiş bir menzile uçtu, ancak kaza bölgesine uçuş ve önceden belirlenmiş bir derinlikte patlamaya çıkış çok uzun sürdü. Bu nedenle, orta hızda bile hareket eden bir gemi, patlayan bombalara ve bir çeşit zarar görmeye tehlikeli olma tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. Kısa süre sonra “Harçlı Thornycroft” un bu eksikliğini gidermek için birkaç girişimde bulunuldu.
Yok edici HMS Whitehall (I94) "Mortarine Thornycroft" kurulumundan kısa bir süre önce
Sorunun bariz bir çözümü itici yükü artırmaktı, ancak bunun imkansız olduğu ortaya çıktı. O zamanın tek bir İngiliz gemisi, artan getirilere dayanamazdı. Bu nedenle, bombanın tasarımını değiştirmeye karar verildi. Mark VII ürününün mevcut silindirik gövdesi, bombanın uzunluğunun 1,4 m'ye yükselmesi sonucunda kuyruk stabilizatörleri ile desteklenmiştir.
Testçılar bu bombalarla sadece üç atış yaptı. Güncellenen mühimmatın yaklaşık 330 m mesafeye uçabileceği ortaya çıktı, ancak bu tüm sorunları çözmüyor. Daha büyük bir bombanın çalıştırılması daha az elverişliydi. Daha fazla yer kapladı ve namluya yüklenmesi çok karmaşıktı. Çekim ile ilgili sorunlar vardı. İtici gaz şarjının patlaması ve bomba kabuğunun fırlatılması ile dengeleyici dikkat çekici bir hasar aldı ve aerodinamiklerini kötüleştirdi. Bu, erken düşüş dahil olmak üzere belirli bir yörüngeden sapma riskine yol açtı. Şu anda yüksek hızlarda gerçekleşen su bombasının toplanması, diğer şeylerin yanı sıra sigortaya zarar verebilecek olan yeni gövde hasarına neden oldu.
Fairlie Harcı projesinin ve Thornycroft Harç sistemi testlerinin analizine göre, bazı sonuçlar çıkarılmış ve olumsuz kararlar alınmıştır. Filonun hala etkili denizaltı karşıtı silahlara ihtiyacı vardı, ancak önerilen bomba bombasının bir sürü kusuru vardı ve bu yüzden ilgisini çekmedi.
Bu zamana kadar çeşitli silahların geliştirilmesi departmanının (çeşitli silahların geliştirilmesi departmanı) organizasyonu bomba bombası konusundaki çalışmalara dahil edildi. Uzmanları mevcut tecrübeyi dikkate alarak bomba fırlatma ilkesine dayanan yeni bir denizaltı karşıtı kompleks inşa etmeyi önerdi. Başlatıcı tabanının, çok sayıda çubuk kılavuzu olan stabilize edilmiş bir platform olması gerekiyordu. Stabilizatörün "Mortyra Furley" den ödünç alınması önerildi.
Halihazırda bilinen bazı fikir ve çözümlerin uygulanmasıyla gerçekleştirilen bu teklifin daha da geliştirilmesi, yakında Kirpi bombası bombalarının ortaya çıkmasına neden olmuştur. Başarısız seleflerinin aksine, denemelerle başarılı bir şekilde başa çıktı, diziye girdi ve önemli sayıda geminin düzenli silahı haline geldi.
"Thornycroft" Harcı testi geçemedi ve "Furley" projesi prototip yapımına bile ulaşamadı. Ancak, bu projelerin ana fikirleri unutulmadı. Bu yüzden, Fairlie Harcı ürünü, yeni bombardıman uçaklarını dengeleyici araçlarla "paylaştı". Ek olarak, iki projenin fikirlerinden bazıları daha sonra bu sınıfın yeni silahlarını oluşturmak için kullanıldı ve bu şekilde pratik kullanım sağlandı. İlk olarak, İngiliz filosu ve ardından diğer ülkelerin deniz kuvvetleri, düşman denizaltılarıyla baş etmek için etkili ve kullanımı kolay bir araç elde edebildiler.
Göre:
http://navweaps.com/
http://uboat.net/
http://naval-history.net/
Friedman N. İngiliz Muhripleri ve Fırkateynler: İkinci Dünya Savaşı ve Sonrası. Seaforth Yayınları. 2002.