We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
150 yıl sonra bile, Bostonlu fotoğrafçı William Mumler tarafından çekilen ürkütücü ruh fotoğrafları duygusal bir yumruk atıyor. Yas tutan bir anne, minik elini annesinin kucağına koyan, ölen kızının meleksi silüeti tarafından ziyaret edilir. Koyun eti kıyılmış bir dul, başı kederden sarkmış, sevgi dolu karısının parıldayan ruhuyla teselli edilir, elleri onun ağır omuzlarının üzerinde bol dökümlüdür.
Büyüyen Spiritüalizm hareketine aşık olan 19. yüzyıl Amerikalılarının, P.T. Barnum, ruh fotoğrafçılığını bir sahtekarlık olarak nitelendirdi.
1860'larda ruh fotoğrafçılığı ortaya çıktığında, Amerika Birleşik Devletleri, şaşırtıcı bir şekilde 620.000 can alan İç Savaştan sarsılmıştı. Derin bir yas tutan Amerikalılar, canı gönülden ayrılanların ruhlarıyla kısacık bir bağlantı bile sunan herkese çekildi. Kendi kendini medyum ilan eden medyumlar, yaşayanların ölülerle konuşabileceği seanslar yaptı ve Mumler gibi fotoğrafçılar, yaslıların kayıp oğullarını veya kardeşlerini son bir kez görme dileklerini yerine getirdi.
Smithsonian Enstitüsü'nün Ulusal Amerikan Tarihi Müzesi'nde Amerikan din tarihi küratörü Peter Manseau, fotoğrafçının hilesini tam olarak nasıl başardığını bilmese de, Mumler'in kesinlikle bir sahtekar olduğunu söylüyor. Kitabında belirttiği gibi, Apparitionists: Bir Hayaletler, Dolandırıcılık, Fotoğraf ve Lincoln'ün Hayaletini Yakalayan Adamın Öyküsü, ayrıca Spiritüalizmin hizmet ettiği iyileştirme işlevini de hesaba katmaz.
Manseau, “Ulusun daha önce hiç olmadığı kadar yas ve kayıp yaşadığı bir zamanda insanlar için çok şey ifade eden gerçek bir dini hareketti” diyor.
Mumler, Manseau'nun sözleriyle, bir "mutfak tamircisi"ydi - bir zamanlar hazımsızlığı iyileştirmek için kendi ev yapımı iksirini satan amatör bir kimyager ve tedavi edilemez bir girişimci. Gümüş oymacılığı eğitimi alan Mumler, insanların satın almak için bir dolar ödeyeceği portreler üreten bu harika yeni teknoloji olan fotoğrafçılıkta elini denemeye karar verdi.
Pratik yapmak için kendi portrelerini çekerken, Mumler'in baskılarından biri açıklanamayan bir sapma ile geri geldi. Çekim yapıldığında “odada oldukça yalnız” olmasına rağmen, yanında bir figür, “ışıktan yapılmış” bir kız vardı. Mumler, fotoğrafı ruhani bir arkadaşına gösterdi ve resimdeki kızın neredeyse kesinlikle bir hayalet olduğunu doğruladı.
Manseau, Mumler'in kendini tanıtma konusunda bir hüneri olduğunu ve uhrevi fotoğrafının The Mansé gibi popüler spiritüalist gazetelerde yazıldığını söylüyor. Işık Bayrağı ve ayrıca ana akım basın. Bostonlular, sevdikleri biriyle benzerlikleri için 10 dolar ödemek için küçük portre stüdyosunda sıraya girmeye başladılar.
Manseau, “Mumler, neler olduğunu veya neden bu fotoğrafları çekmek için seçildiğini açıklayamayan biri olarak kendini sattı” diyor. "Kamerasının birdenbire hayaletlerin fotoğraflarını çekebilmesine herkes kadar o da şaşırmıştı."
Mumler'in stüdyosuna gelen bir ziyaretçiye, ölmüş bir ruhun ortaya çıkacağının garantisinin olmadığı söylenecekti. Manseau, Mumler'in "ruhlara emir vermediğini", "canlarının istedikleri gibi gelip gittiklerini" söylüyor. Ve eğer bir fotoğraf müşterinin beklediği gibi çıkmazsa - belki de kayıp erkek kardeş yerine yaşlı bir kadının hayaleti - Mumler, müşterinin hafızasında yaşayanlarla iletişim kurmaya istekli olabilecek diğer ruhları aramasına yardım ederdi.
19. yüzyılın ortalarında fotoğrafçılık çok yeni bir icat olduğundan, çok az insanın hayaletlerin soluk, bulanık görüntüleriyle karşılaştırabileceği başka fotoğrafları vardı. Büyük Teyze Winifred saçlarını topuz mu yaptı? Muhtemelen!
Mumler'in ruh fotoğrafçılığı, en başından beri şüphecileri cezbetti. Görüntüleri manipüle etmek, fotoğraf sanatının bilinen bir parçasıydı ve diğer fotoğrafçılar, hepsi Mumler'in ruh fotoğrafçılığının etkisini yaratabilecek çift pozlama ve üst üste bindirilmiş negatiflerle açıkça deneyler yapıyorlardı.
Şüpheciler Mumler'ı Dolandırıcılıkla Suçladı
Bir gün, kıdemli Boston fotoğrafçısı J.W. Black, Mumler'in stüdyosuna geldi ve bir gösteri talep etti. Bir portre için oturdu ve karanlık odanın simyası da dahil olmak üzere Mumler'in sürecinin her adımını dikkatle izledi.
Manseau'nun kitabında anlattığı gibi, "Siyah, kendi karanlık taslağının camda belirmesini izledi, şekli, gazetesiyle otururken kendi çektiği fotoğraftan farklı değildi. Ama sonra başka bir şekil ortaya çıkmaya başladı. Tanrım! dedi Black. 'Bu mümkün mü?'"
Şekil, Black'in omzunun arkasında duran bir adamın hayaletimsi şeklini aldı. Black 13 yaşındayken ölen büyük fotoğrafçının babası mıydı? Siyah açıklamak için etrafta dolanmadı. Baskı için para ödemeyi teklif etti ve Mumler kibarca reddettiğinde, Black stüdyosuna geri döndü, fotoğrafı hala tutuyordu.
Ancak zamanla Mumler aleyhindeki kanıtlar artmaya başladı. Bir vakada Mumler, kardeşini İç Savaşta yakın zamanda kaybetmiş bir kadın için bir ruh fotoğrafı yarattı. Kardeş mucizevi bir şekilde eve sağ salim döndüğünde işler garip bir hal aldı. Ancak sadık kadın, Mumler'i sahte bir fotoğraf oluşturmakla suçlamak yerine, onu aldatmaya çalışan “kötü bir ruh”a suçladı.
Başka bir vakayı atlatmak daha zordu. Mumler'in stüdyosunu ziyaret eden bir adam, sadece hayatta olmakla kalmayıp yakın zamanda portresini Mumler tarafından çekilen karısı olarak bir kadın hayaleti tanıdı. Mumler'in eski negatifleri yeniden kullandığı ve onları hayaletmiş gibi oynadığı açık değil miydi?
Boston'da işler kızıştığından, Mumler 1869'da New York'a taşınmaya çalıştı, ancak çabucak tutuklandı ve dolandırıcılıktan yargılandı. New York savcıları, Mumler'in hayaletimsi görüntülerini üretmek için fotoğraf hilesini kullanmış olabileceğine dair en az dokuz yol sunan uzman tanıklardan oluşan bir geçit töreni düzenledi.
P.T. "Enayiler" konusunda sertifikalı bir uzman olan Barnum, duruşmada lanetli kanıt olarak sunmak için Abraham Lincoln'ün hayaletiyle sahte bir fotoğrafını görevlendirdi.
Ancak jüri ikna olmadı. Elbette, Mumler'in fotoğrafları taklit etmesinin milyonlarca yolu vardı, ancak kimse onu suçüstü yakalamamıştı veya bu yöntemlerden herhangi birini kullandığına dair somut kanıt sunmamıştı. Savunma ayrıca, fotoğraf teknolojisinin varsayılan sınırları hakkında jürinin kafasında şüphe uyandırdı.
Manseau, “Savunma, bir nesil önce salt bir sihir gibi görünen tüm bu şeyleri insan yaratıcılığının yapabileceğini savundu” diyor. “Fotoğrafın nasıl olduğunu söyleyebiliriz yapamam bunu da yap?"
Mumler'in Sonraki Buluşu: Gazete Fotoğrafı Fotoğrafçılığı
Mumler beraat etti ve Boston'a döndü. Ruh fotoğrafçılığından kaçındı ve çabalarını yeniden fotoğraf geliştirme kimyasına odakladı. Sonunda, ilk fotoğrafların gazete kağıdına basılmasına izin veren ve gazetecilik pratiğini dönüştüren “Mumler süreci” adlı bir teknik icat etti.
Ancak Mumler, dünyanın en ünlü ruh fotoğrafçısı olarak şapkasını sonsuza dek kapatmadan önce, Mary Todd Lincoln'den başkasını Boston'daki stüdyosuna davet etti. Kocasının öldürülmesinden beş yıl sonra 1870 yılıydı. Mumler'e ve diğer manevi medyumlara yönelik dolandırıcılık suçlamalarına rağmen, eski First Lady gibi hâlâ derin bir yas tutan Amerikalılar inanmak istediler.
Mumler'in Mary Todd Lincoln'ün ünlü portresi, tamamen siyahlar içinde küçük elleri kucağında kenetlenmiş ufacık dul kadını gösterirken, arkasında düşmüş kocasının uzun, ince, sakallı hayaleti duruyor.
Manseau, “Hayatında çekilmiş son fotoğrafıydı” diyor. "Kimse, bunun Abraham Lincoln'ün hâlâ onun yanında olduğu anlamına gelmediğini söyleyerek onu vazgeçiremezdi."
Kameralar hayaletleri yakaladığında
Bir kadının hayaleti, dua eden bir kıza yatağının yanında görünür, 1865. Londra Stereoskopik Şirketi/Getty Images
New York'taki Penumbra Vakfı'nda çekilmiş bir modern zaman ruhu fotoğrafı. Jolene Lupo
Biz öldükten sonra ne olacak? Milyonlarca cevabı var gibi görünen ve binlerce yıldır insanları şaşırtan bir soru. Fotoğrafçılığın ilk zamanlarında bazıları kameranın ruh dünyasıyla bağlantı kurmak için bir araç olarak kullanılabileceğine inanıyordu.
Spirit fotoğrafçılığı, 19. yüzyılın sonlarında, spiritüalizm hareketinin Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde çekiş kazandığı zamanlarda başladı. Bunu uygulayan fotoğrafçılar, portre konularının ve ölen sevdiklerinin fotoğraflarını tek bir karede yakalayabileceklerini iddia ettiler. Perili görüntüler büyük bir hit oldu ve bir fotoğraf için on dolar alan William H. Mummler gibi ruh fotoğrafçıları - o zamanlar çok büyük bir para olarak kabul edildi - başarılı oldu.
1865 yılında bir kır evinde akşam yemeğini yiyen bir çifte hayaletimsi bir figür görünür. Londra Stereoskopik Şirketi/Getty Images
Tarihsel fotoğrafçılık biçimlerine adanmış bir sivil toplum kuruluşu olan Manhattan'ın Penumbra Tintype Studio'nun Müdürü Jolene Lupo, "Fotoğrafçılık o zamanlar çok yeniydi ve insanlar bunun nasıl çalıştığını gerçekten anlamamışlardı" diyor. “İnsan gözünün görebileceğinden fazlasını görebileceğini biliyorlardı, ancak ortamın sınırlarını anlamadılar.”
Bazen hayaletler, kolları canlı portre bakıcısının etrafına dolanmış haldeyken çok gerçekçi görünürdü. Diğer görüntülerde ruhlar, pamuğa benzer fısıltılar olarak görünürdü. Mummler'in en iyi bilinen görüntülerinden biri, eşi Abraham Lincoln'ün suikaste uğramasından beş yıl sonra onun yarı saydam bir görüntüsüyle oturan First Lady Mary Todd Lincoln'ü içeriyordu.
Bir kadının hayaleti, dua eden bir kıza yatağının yanında görünür, 1865. Londra Stereoskopik Şirketi/Getty Images
Lupo, "Her fotoğrafçının kendi ticari markası vardı" diyor. Perili çerçeveler açıkçası - en azından modern zihinlerimiz için - bir tür manipülasyonun sonucuydu: kimyasal, kamera içi veya karanlık odada yapılan bir şey. Her fotoğrafçının hayaletleri ortaya çıkarmak için birkaç hilesi varmış gibi görünüyordu.
Sonunda Mummler gibi ruh fotoğrafçılarının sahtekar oldukları ortaya çıktı, ancak bazı durumlarda görüntüyü oluşturmak için tam olarak ne yapıldığını belirlemek zordu. İnsanlar hayalet benzeri figürlerin fotoğrafçı tarafından yaratıldığını anlamaya başladı, ancak ruh fotoğrafçılığı pratiği devam etti.
Lupo, "Küçük bir kampçısı var, insanlar onunla eğleniyordu" diyor. "Edouard Isidore Buguet yakalandı ve onlara ruh karşıtı fotoğraflar demeye başladı."
Hayali bir figür, beşikte uyuyan bir bebeğin üzerinde geziniyor, 1860. Londra Stereoskopik Şirketi/Getty Images
Penumbra Foundation'da hala bir hayaletle fotoğrafınızı çektirebilirsiniz. Kâr amacı gütmeyen kuruluş, ruh fotoğrafçılığı portre oturumları ve sanat formunda uygulamalı atölye çalışmaları sunuyor. Ancak kendisinden önceki ruh fotoğrafçıları gibi, Lupo da çerçevelerindeki ruhları canlandırmak için kullandığı teknikler konusunda ağzı sıkı.
"İnsanlar bir seans rezervasyonu yapıyor ve görüntüde ne görüneceğini bilmiyorlar" diyor. "Muhtemelen sevilen birinin hayaleti olmadığını biliyorlar, ama yine de ilk kez ortaya çıkışını izlemek kadar heyecan verici."
1925 dolaylarında, hayalet yoldaşından habersiz kitap okuyan genç bir kadının arkasında hayaletimsi bir görüntü belirir. FPG/Hulton Arşivi/Getty Images 1920 dolaylarında bir hayalet görünce korkudan sinmiş insanlar. SSPL/Getty Images Galli medyumlar ve kardeşler Joe ve Will Thomas'ın William Hope (1863-1933) tarafından çekilmiş bir fotoğrafı. Thomas ailesi, bakıcıların üzerine bindirilen görüntünün, ölen büyükannelerinin var olan tek fotoğrafı olduğunu iddia etti. Ancak Hope, yanılsamayı yaratmak için bir kadının mevcut bir fotoğrafını kullanırdı. Hope'un ruh albümü fotoğrafları, hayaletimsi görünümlerin görünümünü oluşturmak için çoklu pozlama teknikleri kullanır. Hope, Crewe Circle olarak bilinen maneviyatçı toplumu kurdu ve çalışmaları, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, yaslı birçok insan, sevdiklerinin mezarın ötesinde yaşadığına dair kanıt bulmak için çaresiz kaldıklarında popülerdi. Aldatmacası 1922'de bir özel dedektif tarafından kamuoyuna açıklanmasına rağmen, uygulamaya devam etti. SSPL/Getty Images Bir kadın, çarşaflara sarılmış ve çiçeklerle dolu cesedinin yanında duran Dinlenme Şapeli'nde kocası için yas tutuyor. Kadının oğlu yanında duruyor. Bir adamın yüzünün görüntüsü, orijinal fotoğrafın üzerine bindirildi. Ruh albümü, ailenin Roma Katolikleri olduğunu ve ölümden sonra yaşama inandığını belirtiyor. Hope, hayaletimsi görünümlerin görünümünü oluşturmak için çoklu pozlama teknikleri kullandı. SSPL/Getty Images Genç bir kadının yüzü, pelerinle örtülmüş oturanların üzerinde yüzüyormuş gibi görünüyor. Hope, kadının fotoğrafını daha önce stüdyosunda tutmuş olabilir veya çiftten, ruh dünyasıyla bağlantı kurmak için görüntüyü kullanma bahanesiyle ölen akrabalarının fotoğraflarını vermelerini istemiş olabilir. SSPL/Getty Images Grubun üzerinde ‘mist’ ile çevrelenmiş bir erkek ve bir kıza ait iki yüz belirir. SSPL/Getty Images Erkekler arasında daha genç bir kadının yüzü belirir, etrafı eterik görünümlü bir "sis" ile çevrilidir. SSPL/Getty Images Adamın etrafındaki ‘puslu’ perdelerde bir kadının yüzü beliriyor. 6 Mayıs 1923'te yapılan bir oturumda duyulan bir sesle fotoğraf için oturmasının istendiği söylendi. Bu adam daha önceki bir fotoğrafta da ölen ilk karısının 'ruhunu' teşhis etmişti. Şimdi bu ‘ruhu’'yu ölen ikinci karısı olarak tanımladı. SSPL/Getty Images Bir zamanlar İngiliz Spiritüalistler Lisesi Birliği Başkanı olan Bayan Bentley'nin Wylie tarafından çekilmiş bir fotoğrafı. Fotoğrafın sağ alt tarafında, Bayan Bentley'nin ölen kız kardeşinin yüzünün üst üste bindirilmiş bir görüntüsü – görünüyor. SSPL/Getty Images William Hope (1863-1933) tarafından bir arabaya yaslanmış bir çiftin fotoğrafı. Hope'un iki arkadaşı direksiyonda – çiftin vefat eden oğlu – ile görülüyor. Hope, bir ruh izlenimi elde etmek için ‘şans’ için bir fotoğraf fırsatı önermişti. Hope'un ruh albümü fotoğrafları, bakıcının etrafında hayaletimsi görünümler oluşturmak için ikili ve hatta üçlü pozlama teknikleri kullanır. SSPL/Getty Images Penumbra Vakfı'nın tintype stüdyosunda çekilmiş bir günümüz ruhu fotoğrafı. Jolene Lupo Ektoplazma, Penumbra Vakfı'ndaki bir portre bakıcısının ağzından kusuyor. Jolene Lupo Bu modern zaman ruhu fotoğrafında bir portre bakıcısının arkasında bir iskelet beliriyor. Jolene Lupo
Kameralar Hayaletlerin Fotoğraflarını Çektiğinde
Fotoğraf yeniyken, insanlar onu ölenlerin dayanıklılığını göstermek için kullandılar.
Genç bir kadın ruhu olan yaşlı çift, c. 1920 (William Hope/Ulusal Medya Müzesi Koleksiyonu)
William Mumler'in düşüşü kısmen P.T. Barnum. Dünyanın bilinen ilk "ruh fotoğrafçısı", Barnum'un son derece dikkate değer bir hayaletin yanında poz veren bir görüntüsünü yakalamıştı: yakın zamanda suikaste uğrayan Abraham Lincoln'ünki. Mumler'in 1869 dolandırıcılık duruşması sırasında, Barnum - düzenbaz, hile konusunda öfkeli - Mumler aleyhine tanıklık etmek için tanık kürsüsüne çağrıldı. Oxford University Press, Barnum'un "aldatmaca" konusunda bir uzman olarak hizmet vereceğini belirtiyor.
Barnum ve Lincoln, Mumler tarafından birleştirildi (Wikimedia Commons)
Mumler, şaka ve kâr amacıyla fotoğrafçılığı manipüle etme girişimlerinde yalnız değildi. Fotoğraf manipülasyonu neredeyse fotoğrafçılığın kendisi kadar eskidir ve Mumler'in Photoshop'ta eksikliğini ustalıkla telafi etti. Duruşması sırasında, fotoğrafçı arkadaşları, çoklu pozlama ve kombinasyon baskı gibi teknikler de dahil olmak üzere, "ruhların" fotoğrafik taklidine yardımcı olabilecek dokuz farklı yöntem belirlediler. David Brewster'ın 1856'da stereoskop üzerine yazdığı kitabında açıkladığı gibi:
Fotoğrafçı eğlence amacıyla bizi doğaüstü bölgelere bile götürebilir. Sanatı, başka bir yerde gösterdiğim gibi, bir veya daha fazla figürüne manevi bir görünüm vermesini ve onları stereoskopik resmin katı gerçekleri arasında "ince hava" olarak sergilemesini sağlar.
Mary Todd Lincoln ile Abraham Lincoln'ün "hayalet"i, William Mumler, c. 1869 (Wikimedia Commons)
Birçok avantaj elde eden "ruh fotoğrafçısı"ndan ilki olan Mumler için fotoğraf manipülasyonu da iyi bir işti. Sonunda nostalji ve rahatlık satarken, teknik olarak sattığı şey, ölen sevdiklerinin "ruhları" ile birlikte poz veren müşterilerin portreleriydi. OUP'dan Kate Scott, "o zamanlar çok büyük bir ücret." Yakında, bir tarihin özetlediği gibi, " İç Savaşta akrabalarını kaybeden kederli müşteriler için ruh fotoğrafları üreterek zenginleşti."
Peki bu işi nasıl yaptı? Bazen "hayaletleri" için kullanması gereken görüntüleri olurdu. İç Savaş sırasında, aileler hem uzun hem de kalıcı ayrılıklara katlandıkça, üretilen binlerce portreyle hatıra fotoğrafları popüler hale geldi. Bunlar için en popüler formlardan biri cartes-de-ziyaret, küçük, kalın kağıt parçalarına -esas olarak ticaret kartlarına- monte edilmiş fotoğraflar. Mumler, kendi "hayaletlerini" yaratmak için benzer fotoğraflarla birlikte bu kartlardaki fotoğrafları kullandı. Barnum'un Lincoln portresinde olduğu gibi, ünlülerle birlik yanılsaması yaratmak için ünlü figürlerin çehrelerini kullandı. Ve bedensiz bir yakınlık yanılsaması yaratmak için ünlü olmayanların görüntülerini kullandı.
Bir Mumlerian ruhu fotoğrafı (William Mumler/Creative Commons)
"Yardımcısının ruhu olan adam" c. 1920 (William Hope, Ulusal Medya Müzesi Koleksiyonu)
Fotoğrafın sağındaki kadının üzerinde genç bir kadının yüzü beliriyor, c. 1920. Fotoğrafın arka yüzünde şöyle yazıyor: "Çocuk neden sürekli öne doğru itiyor?" ve "Yüksek ruhlardan mesajlar alıyor muyuz?" (William Hope, Ulusal Medya Müzesi Koleksiyonu)
Ruh varlığının işaretleri ile çevrili adam," c. 1920 (William Hope, Ulusal Medya Müzesi Koleksiyonu)
The Haunted Lane, Melander & Bro., 1889 (Kongre Kütüphanesi)
Aynı zamanda hem zekice hem de acımasızdı. Görsel anılar, hatta sevdiklerinizinkiler bile silinir. Görüntüler bulanık. Çizgiler yumuşar. Mumler bundan yararlandı.Scott'ın dediği gibi: "Bir müşteri fotoğrafçıyla yeterince bilgi paylaştıysa ve seçilen yüz yeterince soluk ve bulanıksa, ortaya çıkan 'ruh' ikna olmak isteyen bir kişiyi ikna edebilir."
Ancak Mumler'in sahtekarlığı sadece fotoğraflarından ibaret değildi. Bunun yerine o görüntülerle ilgili yaptığı iddialar nedeniyle tutuklandı. (Ayrıca, ölen akrabalarının fotoğraflarını çalmak için insanların evlerine girdiği iddiaları nedeniyle.) Müşterilerine, M umler'in hayaletimsi baskılar yaratma yeteneğinin, bir medyum olarak güçlerine dayandığını söyledi. Mumler ve diğer ruh fotoğrafçıları, müşterilerin sevdiklerinin hala orada olduğuna dair umutlarını besledi. Onlara, insan gözünün ruhlarını göremediğini, ancak kameranın görebileceğini söyledi. Ona inandılar.
Bir kadın bir Dinlenme Şapeli'nde kocası için yas tutuyor, cesedinin yanında duruyor, c. 1920. (William Hope, Ulusal Medya Müzesi Koleksiyonu)
Ama neden? Sevilen birini özlemek, görünmez olsa da sonsuza kadar seninle olmasını istemek bir şeydir. Gözün göremediğini fotoğrafçının merceğinin yakalayabileceğine güvenmek başka bir şeydir. Bununla birlikte, Mumler'in zamanı aynı zamanda insanların bilgiyle ve Scott'ın kendi bedenleriyle olan ilişkilerini geçici olarak yeniden şekillendirdiğini görecekleri bir zamandı. ABD'de 19. yüzyılın ortaları, diğer şeylerin yanı sıra, bir ruhun onu içerecek bir beden olmadan var olabileceği olasılığını ortaya koyan dini hareket olan Spiritüalizmin yükselişiyle aynı zamana denk geldi. Medya tarihçisi Jeffrey Sconce'in iddia ettiği gibi, telgraf gibi teknolojiler - ve aynı zamanda kamera gibi - mesajları gönderenlerin bedenlerinden etkili bir şekilde ayırarak Spiritüalist harekete kültürel yardım sağladı. Görüntüler öznelerinden ayrıldı, bilgi kaynaklarından ayrıldı. Hayaletler, kendi yollarında, her yerdeydi.
William Hope'un iki arkadaşı motorlu arabalarına yaslanırken, bir "ruh" -çiftin ölen oğlu - direksiyonda ortaya çıkıyor. (William Hope, yaklaşık 1920, Ulusal Medya Müzesi Koleksiyonu)
Bu portredeki adam, belli belirsiz olsa da, onun "ruhunu" 32 yıl önce ölen eski bir iş arkadaşı olarak tanımladı. (William Hope/Ulusal Medya Müzesi Koleksiyonu)
Spirit fotoğrafçılığı, kısmen İç Savaş ve daha sonra I. Arthur Conan Doyle'u da içeren çalışmaları için. (Sherlock Holmes'un yaratıcısı, Hope'u Mumlerian sahtekarlığı iddialarına karşı destekler, adında bir kitap yazardı. Ruh Fotoğrafçılığı Örneği 1922'de. Sihirbaz, alenen, ruh fotoğrafçılığının "saçmalık" olduğunu iddia ettiğinde, Harry Houdini ile olan arkadaşlığına da son verecekti.)
Mumler, kendi adına, tekrarlanan dolandırıcılık iddialarından sonra kariyerinin düştüğünü gördü. Ancak hiçbir zaman bu suçtan hüküm giymedi. Sonunda davası reddedildi. Yargıç, fotoğrafçının muhtemelen "hile ve aldatma" uyguladığını belirtse de, bu iddia kanıtlanamadı. Yeterli kanıt yoktu.
1901'de S. W. Fallis tarafından bir seans sırasında çekildiği varsayılan bir "ruh" fotoğrafı. Aslında bu, çift pozlama veya üst üste bindirilmiş kesiklerin bir bileşimi. (Kongre Kütüphanesi)
İçindekiler
Düşünce fotoğrafçılığı (psişik fotoğrafçılık olarak da bilinir) ilk olarak 19. yüzyılın sonlarında ruh fotoğrafçılığının etkisiyle ortaya çıktı. [1] Düşüncenin, onu ruh fotoğrafçılığından ayıran Spiritüalizm ile hiçbir bağlantısı yoktur. [3] "Psişik fotoğrafçılıktan" bahseden ilk kitaplardan biri Yeni Fotoğraf (1896) tarafından Arthur Brunel Chatwood. Chatwood kitabında, "insan gözünün retinasındaki nesnelerin görüntüsünün, onu, hassas bir plakaya bakarak bir fotoğrafın üretilebileceği kadar etkileyebileceği" deneyleri anlattı. [4] Kitap, bir incelemede eleştirildi. Doğa. [5]
Psişik araştırmacı Hereward Carrington kitabında Modern Psişik Olaylar (1919), birçok psişik fotoğrafın, plakaların değiştirilmesi ve manipülasyonu, çift baskı, çift pozlama ve kimyasal ekranlar yoluyla üretilen sahte olduğunun ortaya çıktığını yazdı. Ancak Carrington, bazı fotoğrafların gerçek olduğuna inandığını da belirtti. [6] "Düşünce bilimi" terimi ilk olarak yirminci yüzyılın başında Tomokichi Fukurai tarafından tanıtıldı. [3]
Aralarında profesyonel fotoğrafçıların da bulunduğu şüpheciler, psişik fotoğrafların sahte olduğunu veya kamera veya filmdeki kusurların, pozlamaların, film işleme hatalarının, mercek parlamalarının, flaş yansımalarının veya kimyasal reaksiyonların sonucu olduğunu düşünürler. [7] [8] [9] [10]
Tomokichi Fukurai Düzenle
1910 civarında, Japonya'da Spiritüalizme ilgi duyduğu bir dönemde, Tokyo Üniversitesi'nde psikoloji profesörü olan Tomokichi Fukurai, Chizuko Mifune, Ikuko Nagao ve diğerlerini denek olarak kullanarak parapsikoloji deneyleri yapmaya başladı. Fukurai, Nagao'nun telepatik olarak görüntüleri fotoğraf plakalarına basabildiğini iddia eden deneylerinin sonuçlarını yayınladı. nenşa. Gazeteciler usulsüzlükler tespit ettiğinde, Nagao'nun güvenilirliği saldırıya uğradı ve daha sonraki hastalık ve ölümünün eleştiriden kaynaklanan sıkıntıdan kaynaklandığına dair spekülasyonlar vardı. [11] 1913'te Fukurai, Basiret ve Düşünce. Kitap, bilimsel yaklaşımın eksikliği ve çalışmaları üniversite ve meslektaşları tarafından küçümsendiği için eleştirildi. Fukurai sonunda 1913'te istifa etti. [12]
Eva Carriere Düzenle
20. yüzyılın başlarında, psişik araştırmacı Albert von Schrenck-Notzing, Eva Carrière ortamını araştırdı ve ektoplazma "materyalizasyonlarının", ortamın zihninden ektoplazma üzerinde görüntüler oluşturabileceği "ideoplasti"nin sonucu olduğunu iddia etti. [13] Schrenck-Notzing kitabı yayınladı Materyalleşme Olayları (1923) ektoplazmanın fotoğraflarını içeriyordu. Eleştirmenler, ektoplazmanın fotoğraflarında dergi kesiklerinin, iğnelerin ve bir parça ipin izlerinin ortaya çıktığına dikkat çekti. [14] Schrenck-Notzing, Carrière'in birkaç kez seans odasına aldatıcı bir şekilde iğne soktuğunu itiraf etti. [14] Sihirbaz Carlos María de Heredia, bir tarak, gazlı bez ve bir mendil kullanarak Carrière'in ektoplazmasını kopyaladı. [14]
Donald West, Carrière'in ektoplazmasının sahte olduğunu ve gazete ve dergilerden kesilmiş kağıt yüzlerden yapıldığını ve bazen fotoğraflardan kat izlerinin görülebildiğini yazdı. Carrière'in ektoplazma yüzünün arkasından çekilmiş bir fotoğrafı, bunun "Le Miro" harfleriyle kesilmiş bir dergiden yapıldığını ortaya çıkardı. İki boyutlu yüz, Fransız dergisi Le Miroir'den kesilmişti. [15] Derginin eski sayıları da Carrière'in bazı ektoplazma yüzleriyle eşleşiyordu. [16] Woodrow Wilson, Bulgaristan Kralı Ferdinand, Fransa Cumhurbaşkanı Raymond Poincaré ve aktris Mona Delza'nın da kullandığı yüzleri kesin. [8] : 520
Schrenck-Notzing, Carrière'in ektoplazma yüzlerini dergiden aldığını keşfettikten sonra, dergiyi okuduğunu, ancak hafızasının görüntüleri hatırladığını ve ektoplazmada somutlaştığını iddia ederek onu savundu. [13] Schrenck-Notzing saf olarak tanımlandı. [14] Joseph McCabe, "Almanya ve Avusturya'da Baron von Schrenck-Notzing, tıp meslektaşlarının alay konusu" diye yazdı. [17]
Ted Serileri Düzenle
1960'larda, kırklı yaşlarının sonlarında bir otel görevlisi olan Chicago'da ikamet eden Ted Serios'un, Polaroid anlık filminde görüntüler üretmek için psikokinetik güçleri kullandığı iddia edildi. [18] Serios'un psişik iddiaları, bir kitap yazan Denver merkezli bir psikiyatrist Jule Eisenbud'un (1908–1999) desteğiyle desteklendi. Ted Serios'un Dünyası: Olağanüstü Bir Zihnin "Düşüncesel" Çalışmaları (1967), Serios'un sözde psişik yeteneklerinin gerçek olduğunu savunarak. [19] Bununla birlikte, profesyonel fotoğrafçılar ve şüpheciler, Serios'un basit bir el çabukluğu kullandığını buldular. [20] [21]
Masuaki Kiyota Düzenle
Masuaki Kiyota, psikokinetik güçlere sahip olduğu iddia edilen bir Japon medyumdur. [22] [7] : 198 Kiyota, Londra'daki araştırmacılar tarafından Granada Televizyonu tarafından test edildi ve sonuçlar negatif çıktı. Sıkı kontrollerle Kiyota'nın zihinsel görüntüleri filme yansıtamadığı keşfedildi. Başarıyı ancak filmi en az 2 saat kontrolsüz olarak elinde bulundurduğunda elde edebilirdi. [7] : 198
Sihirbaz ve şüpheci James Randi'ye göre, "Kiyota'nın Polaroid fotoğrafları, bir film paketi elde etmek ve onunla özel olarak vakit geçirmek için büyük çaba sarf ettiği kaydedildiği için, görünüşe göre film önceden pozlandırılarak üretildi." [23] [24] 1984 televizyon röportajında, Kiyota dolandırıcılığı itiraf etti. [25]
Uri Geller Düzenle
1995 yılında ünlü medyum Uri Geller, performanslarında 35 mm'lik bir kamera kullanmaya başladı. Kameraya bırakılan lens kapağı Geller, alnının fotoğraflarını çekiyor ve ardından resimleri geliştiriyor. Geller, sonraki görüntülerin doğrudan zihninden geldiğini iddia etti. [10] : 313 James Randi, Geller'in bu numarayı "elde tutulan bir optik cihaz" kullanarak veya önceden pozlanmış bir film üzerinde fotoğraf çekerek gerçekleştirdiğini iddia etti. [10] : 313
Lincoln'ün Kameradaki Hayaletini "Yakalayan" Adam Bay Mumler ile tanışın
Ekim 1860'ta bir sabah erkenden, Boston'ın geri kalanı erken kış sıcaklıklarına maruz kalmayı geciktirmek için battaniyelerin altında oyalanırken, James Wallace Black adında saygın bir orta yaşlı fotoğrafçı cennete yükselmek için sıcak hava balonunu hazırladı.
Aydınlık ve güneşli bir gün olacaktı ama Siyah Boston Common'a vardığında çimenler hala dondan sertti. Dikişli ipekten büyük bir keseyi dikkatlice açtı, sonra açık ucunu tekerlekli büyük boy bir tabuta benzeyen portatif bir hidrojen pompasına bağladı. Gaz tanktan kaçarken fotoğrafçı, pürüzsüz kumaş örtüsünün canlanmasını izledi. Nefes alıyor gibiydi, her nefes alışta yavaş yavaş büyüyordu. Sonra birdenbire karıştı ve yükselmeye başladı.
Hiçbir uzman baloncu olmayan J. W. Black, yıllarının yarısını kamera arkasında ve hepsini ayakları yere sağlam basmış halde geçirmişti. Bu yeni ilgiye rehberlik etmesi için New England'ın önde gelen hava bilimci Samuel Archer King'e döndü. King, Black'in Boston'u yukarıdan görmesine yardım etmek için Providence, Rhode Island'dan seyahat etmişti. “Queen of the Air” olarak adlandırılan balonları kısa sürede şehrin 1200 fit yukarısına tırmandı.
Karaya indikten sonra, Black'in Amerika Birleşik Devletleri'nin herhangi bir yerinde çekilen ilk hava fotoğraflarının yaptığı görüntüler bir vahiydi. Kilise kuleleri ve vitrinler, çatılar ve geçitler, yelkenli gemiler ve tüccarların arabaları, hepsi birer çöp çekmecesinde ıvır zıvır gibi toplanmıştı. Karmaşık manzaradan, görülemeyecek kadar büyük tasarımlarla hareket eden bir dünya ortaya çıktı.
J.W. Boston'un üzerinde bir sıcak hava balonundan yapılan siyah, Amerika Birleşik Devletleri'nin herhangi bir yerinde çekilen ilk hava fotoğrafları, bir keşif niteliğindeydi. (Wikimedia Commons/J.W. Black)
Herkes havadan görüntüleri bu kadar şaşırtıcı bulmadı. Fotoğrafları o ayın sonlarında gören bir gazeteci, “Sokaklarımızın inek mera karakterini güzel bir şekilde sunmuş” dedi. Yine de Black'in kamerasının sağladığı perspektif değişikliği, ilk dürtüsü şaşkınlık olanlarda bile kaybolmadı. Boston sakinleri sık sık evlerini 'Evrenin Merkezi' olarak adlandırdılar ve buranın ülkedeki en büyük beyinlerle dolu büyük bir şehir olduğuna inandılar. Ve şimdi, Black bulutlara çıkmış ve şehrin gerçekte ne kadar küçük olduğuna dair kanıtlarla geri dönmüştü.
O zamana kadar fotoğrafçılık, büyük ölçüde bir Daguerreotypist salonunun rahatlığında üstlenilen kişisel bir işti. Yükseklerden çekilmiş görüntüleri görmek, bu yeni teknolojinin bir gün önceden hayal edilenden çok daha fazlasını gösterebileceğini fark etmekti.
Black, iki sonbahar sonra, kısa süre sonra rezil olacak 'ruh fotoğrafçısı' William Mumler ile tanıştığında, ilki 20 yıldır, ikincisi ise yaklaşık olarak günlerdir fotoğraf çekiyordu.
Mumler'in ruhsal varlıkların görüntülerini yakalamak için fotoğraf plakalarını kullanma yeteneğine gerçek bir inanan, Black'in stüdyosuna hayaletimsi bir resim getirmişti ve Black'in her zamanki aletlerini veya herhangi bir "mekanik düzeneği" kullanarak benzer bir resim yapıp yapamayacağını sormuştu.& #8221 Fotoğrafı inceledikten sonra, Black yapamayacağını itiraf etti.
Ancak sanatı için balona binen bir adam, daha fazla araştırmayı başkalarına bırakacak türden biri değildi. Black soruşturmasına asistanı Horace Weston'ı mumler'in Washington Street'teki stüdyosuna göndererek başladı. Orada asistan, asıl amacının not almak ve Black'e rapor vermek olduğuna dair hiçbir belirti vermeden oturma talebinde bulunacaktı.
Mumler'in ölülerin fotoğrafını çekebilen bir adam olarak ününün yayılmaya başlamasından bu yana kısa bir süre geçmişti. Yine de, isteği hiç de şaşırtıcı değilmiş gibi, bir portre için Siyah'ın asistanına oturdu. Genç adamı bir pencerenin yanında poz vererek bir fotoğraf çekti, geliştirdi ve ardından sadece Weston'ın kendi benzerliğini değil, aynı zamanda Weston'ın ölen babasınınkini de gösteren bir fotoğraf sağladı.
Mary Todd Lincoln, William H. Mumler (Lincoln Financial Foundation Collection, Indiana Eyalet Müzesi ve Allen County Halk Kütüphanesi'nin izniyle) Bronson Murray, William H. Mumler (Getty's Open Content Program'ın izniyle) Bayan French, William H. Mumler (Getty's Open Content Program'ın izniyle) Robert Bonner, William H. Mumler (Getty's Open Content Program'ın izniyle) Kimliği belirsiz kadın, William H. Mumler (Getty's Open Content Program'ın izniyle) Albay Cushman, William H. Mumler (Getty's Open Content Program'ın izniyle) Bay Chapin, petrol tüccarı ve ruh eşi ve bebeği William H. Mumler tarafından (Getty's Open Content Program'ın izniyle) John J. Glover, William H. Mumler (Getty's Open Content Program'ın izniyle) Bayan Tinkham, William H. Mumler (Getty's Open Content Program'ın izniyle) Charles H. Foster, William H. Mumler (Getty's Open Content Program'ın izniyle) Kimliği belirsiz adam, William H. Mumler (Getty's Open Content Program'ın izniyle)
Weston'a fotoğrafçılığı en iyiler öğretmişti. Mumler'in sürecinde ters giden bir şeyler olsaydı, kesinlikle fark ederdi. Ve yine de yapmamıştı.
"Bay Black'e söyleyebileceğim tek şey," dedi Mumler'e, oraya bir görev için gönderildiğini kabul ederek, "Sıradan bir fotoğraf çekmekten farklı bir şey görmedim" dedi.
O gitti, ama kısa bir süre sonra geri döndü, yüzü muhtemelen hem bu olağandışı iş için caddede aşağı yukarı koşuşturmaktan hem de utançtan kıpkırmızıydı.
Black'in stüdyosundaki iş arkadaşları hakkında 'Geri döndüğümde hepsi raporumu dinlemek için etrafımdaydı' dedi. “Ve onlara negatifte ikinci bir form aldığımı, ancak manipülasyonda sıradan bir fotoğraf çekmekten farklı bir şey görmediğimi söylediğimde kahkahalarla bağırdılar.”
Weston, Black'in kendisini ziyaret edip edemeyeceğini sordu. “Bana yaptığın ameliyata tanık olma ayrıcalığını ona da verirsen,” dedi Mumler'e, “ve negatiften bir ruh formu alırsa sana elli dolar verir”.
"Bay Black'e gelmesini söyle," dedi Mumler
Kısa bir süre sonra büyük adam geldi. Onun için Washington Street'ten Mumler'ın kapısına giden yolculuk, Boston Common üzerinden havaya uçmaktan daha az fantastik olmayacaktı. Değerli fotoğrafçının bilinen bir fotoğrafında, Black kendini bilgili ve dünyevi bir adam, kusursuz giyimli ve burnunda gözlükle katlanmış bir gazete okuyan biri olarak sunar. Sanki evren ve onun içindeki yeri ile tamamen rahatmış gibi rahat bir sandalyede bacak bacak üstüne atmış oturuyor. Şimdi burada, bir kamerayla Black'in hayal ettiğinden daha fazlasını yakaladığını iddia eden bu buruşuk amatör vardı.
“Bay. Siyah, cömert teklifinizi duydum,' dedi Mumler selamlama yoluyla. “Tüm söyleyebileceğim, araştırmalarınızda dikkatli olun.”
“Bundan emin olabilirsiniz.”
Mumler stüdyoyu önceden hazırlamıştı. Kamerası hazır duruyordu. “Bu, fotoğrafınızı çekmeyi önerdiğim alettir” dedi. “Onu parçalara ayırmakta özgürsünüz.”
Siyah bu öneriyi omuz silkti. Önündeki adama, gördüğü görüntüleri üretecek kadar bir kameranın işleyişini değiştirmeye yetecek kadar bilgili olduğuna inanmıyordu.
“Tamam,” dedi.
Sonra Mumler ona kullanmayı planladığı cam tabağı gösterdi. “Bay. Black, bu camın üzerine fotoğrafını çekmeyi teklif ediyorum, onu temizlemekte özgürsün.”
Black bardağı Mumler'den aldı ve üzerinde kurcalanmış lekeler veya başka işaretler olup olmadığını kontrol etti. Yüzüne yakın tutarak keskin bir şekilde nefes verdi, nefesi temiz yüzeyi buğulandırdı.
'Bu saatten sonra bu plakayı gözden kaçırmam' dedi.
İki adam daha sonra Mumler'in tabağı bir görüntünün oluşmasına izin verecek şuruplu kolodion ile kapladığı karanlık odaya ve ardından oturma odasına geçtiler. Siyah bir pencereye dönük oturuyordu, Mumler ise kameranın yanında durarak önünde yerini aldı. Plakayı yerine yerleştirdi, ardından bir görüntünün cama sabitlenmesini sağlayacak sürgüyü kaldırdı.
Hızlı bir çekişle lensteki kumaş kapağı çıkardı. Işık kamerayı doldururken ve görebildiği her şeyi gerçeklikten daha kalıcı gölgelere dönüştürürken iki adam dinginlik ve sessizlik içinde beklediler.
“Bay. Mumler, bir şeye bahse girmeye istekli olmalıyım,' dedi Black. “Fotoğrafımı almışsın.”
Ruh fotoğrafçısı “Ben de öyle yapardım” diye yanıtladı.
“Büyük olasılıkla”, diye kabul etti Mumler. “Onları her zaman almıyorum.”
Şüpheciye süreç üzerinde dilediği kadar kontrol vermeye istekli olan Mumler, Black'i karanlık odaya geri götürdü ve geliştirme sürecini kendisinin sürdürmek isteyebileceğini önerdi.
Black, "Olumsuz olanı geliştirmenizi tercih ederim, Bay Mumler," diye ısrar etti. 'Kimyasallarınızın işleyişi hakkında bilgim yok ve onu bozabilirim.' ben algılamadan negatif.”
“Ben bunun farkındayım,” dedi Mumler.
Küçücük odanın karanlığında duran Mumler, bir şişe müstahzar açtı ve
kimyasal çözeltiyi camın üzerine döktü.Bu, en beyaz noktaların en siyah görünmesiyle, gözün görmek istediği tüm yolların tersine çevrilmesiyle negatifi üretecektir. Deneyimli bir fotoğrafçı için negatifi okumak, doğuştan bilinen, ancak yalnızca belirli durumlarda kullanılan bir dile geçmek gibidir.
Black, kendi karanlık taslağının camda belirmesini izledi, şekli, gazetesiyle otururken kendi çektiği fotoğraftan farklı değildi. Ama sonra başka bir şekil ortaya çıkmaya başladı.
“Aman Tanrım!” dedi Siyah. “mümkün mü?”
Mumler'in daha sonra hatırlayacağı gibi, "bir başka şekil daha belirgin hale geldi, her an daha sade ve daha sade bir hal aldı, ta ki bir adam, kolunu Bay Black'in omzuna dayayarak." mesleğinin bilim ve kimyası, daha sonra iki biçimin samimiyetinde sarsıcı bir netlik kazanmasını “merak dolu gözlerle” izledi.
Daha önce, asistanı Horace'ın ölü bir ebeveyni camda dirildiğini görme hikayesini duyduğunda, muhtemelen kayıtsızdı ama tamamen anlayışsız değildi. Black'in kendisi 13 yaşında yetim kalmıştı, babasının ani ölümü onu dagerreyotip sanatını öğrenmeye ve ardından şehrin üzerinde sadece ipekle uçacak kadar cesur, kendi kendini yetiştirmiş bir adam olmaya yöneltmişti. ve kanatlar olarak hidrojen. O bir deney yaratığıydı ve kesinlik, Mumler'in negatifinin omzunda duran figür, tam da gizemin şekliydi.
Siyah soru soracak kadar uzun kalmadı, ancak görüntüyü yanında götürüp götüremeyeceğini sordu. Mumler onu cilaladı ve bitmiş ürünü fotoğrafçı arkadaşına verdi.
Siyah, “ne kadar ödenecek?” diye sordu.
Bu amatörün esrarengiz görüntüleri karşısında şaşkına dönen tek profesyonel siyah değildi. Şehrin en saygın fotoğrafçılarından biri olan L. H. Hale, süreci yeniden yaratmaya ve kendi ruh fotoğraflarını üretmeye çalıştı. Ama spiritüalist gazete'nin dediği gibiIşık Afişi Bildirildiğine göre Hale, Mumler'ın hayaletlerini ancak iki negatif kullanarak ve bir görüntüyü diğerinin üzerine basarak taklit edebilirdi.
“Tek bir eksi ile kartta nasıl üretilebileceğini göremediğini söylüyor,” && afiş Memnuniyetle not edildi, “ki, Mumler’'nin tüm ruh resimlerinde olduğu gibi.”
Pek çok araştırmacının en iyi çabalarına rağmen, hiç kimse Mumler'in hayaletlerini tam olarak nasıl yarattığının bilmecesini çözemedi. Olası bir açıklama, Mumler'in o sırada tüm fotoğrafçılığın bağlı olduğu kimyasal reaksiyonları kontrol etmek için yeni yollar bulmaya başlamasıydı. Manipülasyondaki ustalığının nihai meyvesi, fotoğrafları fotoğraflardan gazete kağıdına doğrudan basma yöntemiydi. Uzmanları şaşkına çevirdikten yirmi yıl sonra, "Mumler süreci" olarak adlandırılan süreç, matbaacıların, bir illüstratör veya ahşap oymacı tarafından elle kopyalanan bir fotoğraf plakasına sahip olma olağan adımından vazgeçmelerine izin vererek, yeniden üretim yeteneğinde devrim yarattı. binlerce görüntü.
Mumler sonunda gazetelerin resim işine girdiği yeni bir çağın başlamasına yardımcı olacaktı. Fotoğraflar yalnızca her yerde yaygınlaşmakla kalmadı, aynı zamanda bir şeyin gerçekten olup olmadığının kanıtı olarak da ortaya çıktı. Ona bir sahtekarlık kanıtlamayı umanlar bile ironiyi takdir edebilirdi: Muhtemel bir imaj tahrifatı, hala ulusu tanımlayan imaj takıntılı kültürün yaratılmasında çok önemli bir rol oynadı.
Black, ruh fotoğrafçısının stüdyosunu terk ederken, “Mumler süreci” için daha yıllar vardı. Fotoğraf seçkinleri onun iddialarını çürütemezken, mumler'in kapısına yaslı Mary Todd Lincoln da dahil olmak üzere daha saf ruhlar akın etti. (Mumler daha sonra, beraat ettiği bir suç olan fotoğraf aldatmacaları nedeniyle sahtekarlıkla suçlanan mahkemeye çıkacaktı.)
Dürüstlüğüne dair şüpheleri bir kenara bırakacak olursak, birçoğunun stüdyosuna özel ağrılarla girdiği ve kalpleri dolu olduğu inkar edilemez. İlk müşterileri arasında Boston'un en etkili ailelerinden bazıları, yakın zamanda bir kayıp ya da adını koyamadıkları dırdırcı bir boşluk nedeniyle gelen varlıklı kadın ve erkekler vardı.
Ebeveynler, yıllarca kaybolan çocukların vizyonlarını gördü. Kocalarını ölümden önce bunamaya yakalanmış gören dullar, onları yeniden bütün buldu. Eşlerini dayanılmaz bir yoğunlukla özleyen dullar sonunda yüzlerine baktılar. Ve gözyaşları, fotoğraf camındaki kollodion gibi Washington Caddesi'nde birikmişti.
Peter Manseau'nun THE APPARITIONISTS adlı kitabından uyarlanmıştır. Telif hakkı © 2017 Peter Manseau'ya aittir. Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company'nin izniyle yeniden basılmıştır. Her hakkı saklıdır.
Yazar, Peter Manseau, kendi kişisel araştırmasına dayanarak bu kitabı, THE APPARITIONISTS'i bağımsız olarak yazdı. Kitapta ifade edilen görüşler kendisine aittir, Smithsonian'a ait değildir.
Peter Manseau hakkında
Peter Manseau, Ulusal Amerikan Tarihi Müzesi'nde Amerikan Din Tarihi'nin Lilly Vakfı Küratörüdür.
Düşünce Yazınının Tuhaf Fenomeni
Modern zamanlarda, fotoğraf her yerde bulunur. Neredeyse herkesin cebinde herhangi bir zamanda bir kamera var, daha önce hiç görülmemiş bir hızda fotoğraf paylaşıyor ve internete gönderiyor. Yine de bugün doğal olarak kabul ettiğimiz şeyin, gerçekten tuhaf olana giden yol boyunca birçok dolambaçlı yol ile uzun, genellikle garip bir tarihi vardır. Bunlardan biri, fotoğrafların zihinsel görüntülerden, doğrudan zihinden çekilen resimlerden çekilebileceği fikrinin peşinde koşmak ve burada, bugüne kadar hala tartışılan ve tartışılan gerçekten garip bir fenomene giriyoruz.
"Psişik fotoğrafçılık" olarak da adlandırılan, günümüzde "düşünce bilimi" olarak bilinen şey, özünde, zihinden alınan görüntülerin, fotoğraf filmine veya levhasına, hatta kağıt ve kağıt gibi diğer nesnelere basılmak üzere dışa yansıtılabileceği kavramıdır. hatta taş. Temel olarak, zihinsel görüntülerin diğer herhangi bir fotoğrafik süreç kadar kesin olarak belirli bir ortamda korunabileceği fikridir ve çok zorlanmış gibi görünse de bu kavram uzun zamandır ortalıkta dolaşmaktadır. Zihinsel görüntülerin odaklanabileceği ve bunun gibi nesnelere aktarılabileceği fikri, 19. yüzyıldan şu ya da bu şekilde bahsedilen özellikle yeni bir fikir değildir. Daha 1893 gibi erken bir tarihte, ünlü mucit ve yenilikçi Nikola Tesla, zihindeki düşüncelerin ve görüntülerin televizyon gibi bir cihaza yansıtılmasına izin verecek bir makine yaratma fikriyle oynuyor, bu konseptten bahsediyordu. Tesla, vahşi teorisi hakkında şunları söylerdi:
Düşüncede oluşan belirli bir görüntünün, refleks eylemiyle retina üzerinde uygun bir aygıt tarafından okunabilecek karşılık gelen bir görüntü üretmesi gerektiğine ikna oldum. Bu beni o sırada duyurduğum televizyon sistemime getirdi. Benim fikrim, görülen görüntünün bir nesnesini alan yapay bir retina, üreme yerinde bir optik sinir ve bir başka retina kullanmaktı; her ikisi de bir şekilde bir dama tahtası gibi biçimlendirilmişti ve optik sinir dünyanın bir parçasıydı.
Tesla hayali makinesini asla inşa etmedi ve bu zamanda düşünce bilimi hala oldukça belirsizdi. 1910'da Japonya'daki Tokyo Üniversitesi'nde psikoloji doçenti olan Tomokichi Fukurai, kendi adını verdiği şey üzerinde deneyler yapacaktı. nenşaveya "ruh fotoğrafçılığı", transa giren ve şekiller ve Japonca yazı karakterleri de dahil olmak üzere fotoğraf plakalarına görüntüler basan bir grup sözde psişik kadınla. Fukurai daha sonra bu görüntülere "düşünce yazıları" adını verdi ve çalışmaları hiçbir zaman çok ciddiye alınmamasına, çoğunlukla bilim dışı ve hatta sahte olduğu için eleştirilmesine rağmen, yine de kavramı kamuoyuna taşıdı ve popülerliğini başlattı. Fukurai'nin bu gizemli görüntüleri gerçekten üretip üretmediğine bakılmaksızın, birçok kişi kendi düşünce yazılarını denemek ve yaratmak için onun izinden gidecekti.
Sözde düşünce yazarının daha iyi bilinen örneklerinden biri, 1960'larda, Chicago'dan Ted Serios adlı bir otel görevlisinin Polaroid anlık filminde görüntüler üretmek için zihin gücünü kullanabileceğini iddia etmeye başladığı zaman gelir. Yapması gereken tek şey, alnına “gizmo” dediği küçük, kauçuk veya kağıt boru şeklindeki bir cihazı tutmak ve gelişmemiş Polaroid filme nişan alırken konsantre olmak olduğunu iddia etti. Serios ayrıca görüntülerin zihninde bir “portal” aracılığıyla geldiğini ve filme aktarılırken onları gerçekten görmediğini iddia etti. Bu garip iddialar, Serios'u test etmeye karar veren Denver merkezli psikiyatrist Jule Eisenbud'un dikkatini çekti. Serios'un gösterileri çok teatral olmasına ve gösterilerinden önce genellikle tamamen sarhoş olmasına rağmen, Eisenbud tarafından yürütülen düzinelerce sözde kontrollü deneyde hiçbir hile veya sahtekarlık kanıtı bulunamadı.
Eisenbud, Serios'un gerçek anlaşma olduğu, güçlerinin gerçek olduğu sonucuna varacak ve bu konuda bir kitap yazmaya devam edecekti. Ted Serios Dünyası: “Düşüncesel” Olağanüstü Bir Zihnin Çalışmaları. Kitap, o zamanlar oldukça büyük bir hit oldu, Eisenbud ve Serios için çok fazla tanıtım yaptı, ancak aynı zamanda şüphecilerden de büyük ilgi gördü. Görüntüleri oluşturmak için el çabukluğu ya da gizmonun içine fotoğrafik şeffaflık iliştirilmiş küçük bir lens ya da başka bir foto-değiştirme cihazı kullandığı düşünülüyordu ve ayrıca iddia ettiği şeyin fiziksel olduğu iddia edildi. imkansız. Özellikle, tüm kariyerini paranormal ve sözde bilimsel iddiaları çürütmeye çalışan Kanadalı-Amerikalı sahne sihirbazı ve bilimsel şüpheci James Randi, gözlerini Serios'a dikti ve şunları söyledi:
Bay Serios bir hile yöntemi kullanmadıysa, tüm fizik kuralları, özellikle optik, son birkaç yüzyılda bilim tarafından geliştirilen her şey, Eisenbud'un görüşüne uyacak şekilde yeniden yazılmalıdır. Böyle bir revizyon gerekli görülmedi.
Düşünce yazıları gerçek olsun ya da olmasın, Maryland Üniversitesi Özel Koleksiyonlarında görülebilirler. 1978'de, diğer pek çok sözde psikokinetik gücünün yanı sıra, zihnindeki görüntüleri filme yansıtabildiğini iddia eden Japon medyum Masuaki Kiyota'nın durumuyla karşı karşıyayız. Kiyota, Londra'da Granada Televizyonu tarafından katı laboratuvar koşulları altında test edilmeyi kabul edecekti, ancak sözde yeteneğini başarılı bir şekilde gösteremedi. Bazı anormal görüntüler üretebildi, ancak sadece 2 saat boyunca filmle kontrolsüz bırakıldığında. Pek etkileyici değildi, ama düşünceografi yapabileceğinde ısrar etmeye devam etti, sadece gücün gelip gittiği ve onun üzerinde kontrolü olmadığı konusunda ısrar etti. Daha sonraki yıllarda, sözde düşünce yazılarının sahtekarlık olduğunu sonunda itiraf edecekti.
Düşünce bilimini deneyen birinin bir başka ünlü örneği de ünlü medyum Uri Gellar'dı. 1995'te Gellar, filmde görünmesini istediği şeyi görselleştirirken alnının fotoğraflarını çektiği performanslarında lens kapağı hala üzerindeyken 35 mm'lik bir kamera kullanmaya başladı. Geliştirilen resimler anormal bulanık şekiller ve gölge ve ışık düzenlemeleri gösterdi, ancak şüpheciler Gellar'ın büyük olasılıkla bir illüzyon yaratmak için gizli bir optik cihaz veya zaten açıkta kalan bir film kullandığını iddia etti. Düşünceografinin gerçek olup olamayacağını veya hatta mümkün olup olmadığını merak etmeye bırakıldık. Şüpheciler, bu görüntülerin plakaların veya filmin manipülasyonunun, çift baskı, çift pozlama ve kimyasal ekranların yanı sıra film işleme hataları, mercek parlaması, flaş yansımaları veya kimyasal reaksiyonlar veya kameranın diğer kusurlarının sonucu olduğunu iddia ediyor. veya film, çoğu durumda büyük olasılıkla vicdansız araçlar nedeniyle. Yine de, muhtemelen gerçek anlaşma olarak gösterilen birçok görüntü var, bu yüzden gizemli düşünce sanatı ölmedi. Bunlardan herhangi biri gerçekten mümkün mü? Düşünceler filme damgalanabilir mi ve eğer öyleyse, bunu hangi bilinmeyen süreçlerle yapıyorlar? Cevaplar belirsizliğini koruyor ve bu, tuhaflar dünyasının manzarası üzerine garip fenomenin bir başka bölümü.
Hayalet ve Bay Mumler
1871'de William Mumler'in Boston stüdyosunda fotoğrafını çektirmek için karanlık gizemli bir kadın ortaya çıktı. Yaslı giyinmiş, ünlü fotoğrafçıya sahte bir isim verdi ve yüzünü siyah bir peçenin arkasına sakladı. Mumler dört yıl sonra otobiyografisinde “Onun oturmasını istedim, karanlık odama girdim ve bir tabak kapladım” dedi. “Dışarı çıktığımda onu peçesi hala yüzündeyken otururken buldum. Peçesiyle fotoğrafını çekmeyi isteyip istemediğini sordum. 'Hazır olduğunda kaldıracağım' dedi.'' medyumlarla uğraşmaya alışıktı ve onların hilelerini nasıl önleyeceğini biliyordu. Ölen kocası, Boston'dayken bir seansta ona görünmüştü ve şimdi onunla fotoğrafını istiyordu. Mumler daha sonra, Mary Todd Lincoln'ün Abraham Lincoln'ün hayaleti tarafından kucaklandığını ortaya çıkaran olumsuzluk gelişene kadar onu tanımadığını iddia edecekti.
Kocasının öldürülmesi ve dört oğlunun üçünün 18. yaş günlerinden önce ölmesiyle paramparça olan Mary Lincoln, ölülerin ruhlarıyla medyumlar aracılığıyla temas kurulabileceği inancı olan maneviyatçılığa sarıldı. Görüntü onu tatmin etmiş, hatta teselli etmiş olmalı, ama objektif bir göz için, Mary Lincoln'ün bu fotoğrafı, ne yazık ki akıl almaz olsa da, dokunaklı, sahte. Yine de bu, Mumler'in en ünlü portresiydi.
Mumler, kariyerine Boston'da, 1848'de Hydesville, NY'deki Fox kardeşler tarafından tanıtılan artan ruhsal tezahürler fenomeninin bir parçası olan "ruh fotoğrafları çekmek için bir araç" olarak uzmanlığını satarak başladı. tüm ülkeye yayılan bir sansasyon. Entelektüel muhalefet geleneklerini aşkın felsefeler için coşkuyla birleştiren Boston, hareket için yarı-sermaye haline geldi ve her yerden maneviyatçıları “yüksek seviyenin” gizemli dünyasına çekiyordu. Yeni bilimsel teknoloji çağında olduğu gibi - kamera ve fotoğrafın yanı sıra elektrik ve telgraf - insanlar açıklanamaz olanı görüyor ve duyuyordu.
1860'larda Amerika, iç savaş ve hastalıkla boğuşan kederli bir ülkeydi. Ölüm her şeye bulaştı: pis su, tüketen hava, Güney'in kana bulanmış savaş alanları. Mathew Brady gibi kameramanlar da savaş alanındaydılar, üzüntü ve kayıpları siyah beyaz olarak kaydediyorlardı. Kalbi kırık hayatta kalanlar, hayatta kalmanın işaretleri için umutsuz, her türlü umut çubuğuna sarıldılar. Ve bir ruh fotoğrafı, ince, parlak bir parlaklığa boyanmış samandı.
William Mumler'in ruh fotoğrafları, dönemin büyük aldatmacalarından biri olarak öne çıkıyor. Yanlış yönlendirilmiş zanaatı -fotoğraf negatiflerinde ölülerin gölgelerini yakalamaya yönelik sözde yeteneği- onu, 19. yüzyıl ortalarında Amerika'nın diğer düzenbazları, dolandırıcıları ve kendine güvenen adamlarıyla aynı "Barnum'un sirk" arenasına sokar. Yaklaşık otuz yıl boyunca, Mumler'in okült sanatı onu zengin ve ünlü yaptı ve bu işlerin kaderi olduğu gibi, onu neredeyse yok etti.
Birçok aldatmaca gibi, ruh fotoğrafçılığının hikayesi de bir kaza ve bir şaka ile başlar. 1861'de Mumler, Boston'da yaşayan 29 yaşında bir mücevher oymacısıydı ve yeni doğmakta olan fotoğrafçılık bilimi ile deneyler yapmaktan hoşlanıyordu. Otobiyografisinde, William H. Mumler'in Ruh Fotoğrafçılığında Kişisel Deneyimleri , Mumler bir gün otoportre geliştirirken genç bir kızın gizemli formunu negatif üzerinde fark ettiğini açıkladı. Mumler bu merakı yazdırdı ve arkadaşlarına gösterdi ve onlara ölü bir kuzen gibi göründüğünü söyledi. Mumler, “neşeli bir yapıya sahip, her zaman bir şakaya hazır” olarak, maneviyatçı bir arkadaşıyla şaka yapmaya ve resminin ötesindeki dünyadan gerçek bir izlenimmiş gibi davranmaya karar verdi. Arkadaş gag için düştü. Kısa süre sonra Mumler'in cartes de Visite'ı ve ruhu "ekstra" şehirde dolaşırken, ilk ruh fotoğrafının çekildiği haberi The Banner of Light ve diğer spiritüalist gazetelerde çıktı. Ruh kuzeni muhtemelen aynı plakayla yapılmış daha önceki bir negatifin kalıntısından başka bir şey değildi, ancak kameranın kehaneti olarak müjdelenen yaramaz kuyumcu Mumler ile hızla olgunlaştı.
Mumler kısa süre sonra tam zamanlı fotoğrafçılık işine girdi ve ilk stüdyosunu Boston'daki Washington Caddesi'nde açtı. Karısı Hannah ya da bir asistanı, vardıklarında müşterilerini karşıladı ve bir ön sohbetten sonra, müşteriler sık sık -ve yardımsever bir şekilde- görünmek istedikleri ruhları tartıştıklarında, oturmaya gittiler. Hannah bir kahin olarak ün yapmıştı ve sık sık kocasının müşterilerini çevreleyen ruhlar hakkında yorum yapardı. Mumler'in rolü için, içinden bir elektrik akımı geçtiğinde parlayan bir "vakum tüpü" kadar pasif olduğunu açıkladı - daha sonra kameraya kanalize ettiği bir güç. Bu kadar basitti.
Ücretleri abartılı idi. Mumler, başarısının zirvesindeyken, bir düzine fotoğraf için 10 dolar ya da herhangi bir ruh “ekstrasının” ortaya çıkacağının garantisi olmaksızın, gidişatın beş katı ücret aldı. Çoğu zaman yapmadılar ve müşteriler, varlıklarıyla kutsanmadan önce Mumler'in stüdyosuna tekrar tekrar geziler yapmak zorunda kaldılar. "Ruhlar," diye açıkladı Mumler, fiyatını gerekçelendirerek, "kalabalığı sevmedi."
Boston'ın diğer fotoğrafçıları, medyum Mumler'den daha az etkilenmişti. Şehrin havadan görüntüleriyle ünlü James Black, Mumler'in hile yaptığını varsayıyordu ve nasıl olduğunu bildiğini düşünüyordu. Siyah, Mumler'ın onu yakalayabileceğine 50 dolar bahse girdi. Mumler'in kamerasını, plakasını ve işleme sistemini inceledi ve hatta onunla birlikte karanlık odaya girdi. Otobiyografisinde Mumler, Black'in negatifte hayaletimsi bir görüntü ortaya çıktığında yaşadığı hayret verici inançsızlığı anlattı. "Bay. B., hayretler içinde kalmış gözlerle seyrederek... "Aman Tanrım! Mümkün mü?’”
Mumler'in resimlerinin nasıl yapıldığına dair teknik soru, büyük spekülasyonların konusu oldu. 1863 tarihli bir makalesinde Atlantik Aylık , Kendisi de hevesli bir fotoğrafçı olan Oliver Wendell Holmes, çift pozlamanın nasıl elde edileceğine dair adım adım talimatlar vermekle kalmadı (“Bu resimler için uygun bir arka plan, geri zekalı kişiler için akıl hastanesinin bir görüntüsüdür… ve muhtemelen, eğer Hapishane açılabilirdi, ipucu sıhhatli olurdu”), ama aynı zamanda Mumler'in resimlerinin popülaritesini de düşündü.
"Bayan.Örneğin Brown bebeğini kaybetti ve onun ruh portresinin çekilmesini istiyor,” diye yazdı Holmes. “Gözlerinden yaşlarla dolmuş zavallı anneye, bebek elbisesi gibi bir perde izi ve yüzü temsil edecek sisli bir hamur tatlısı gibi yuvarlak bir şey görmesi yeter.”
Bir Bostonlu ve bir Siyah'ın yakın arkadaşı olan Holmes, bu satırları kaleme alırken aklında Mumler'in şüpheli şekilleri vardı. Mumler'in ruhlarının çoğu "sisli hamur tatlısı" testini gerçekten geçemese de, genellikle 19. yüzyıl ruh resimlerinin çoğuna musallat olan çarşaflı sahne hayaletlerinden daha az teatraldirler. Bunun yerine bir Mumler fotoğrafındaki hayaletler insani özelliklere, ipeksi jestlere ve eriyip gidecekleri noktaya kadar puslu, birbirine dolanan biçimlere sahiptir. Onlar hayalet değil, ruhtur ve Mumler'in başarısının sırrı bu nazik farkta yatar. Mumler, maneviyatçıların inandıklarını tasvir etti - öbür dünyanın bir cennet, kendi okulları, çiftlikleri ve yakın ilişkileri olan, yüce ve ölümsüz bir "yazlık" olduğunu. Bir Mumler resmindeki ruhlar, saçlarına, çiçeklerine, yapışkanlıklarına ve kıyafetlerine kadar -şimdi daha parlak olsalar da- sadece insanlardır.
Bununla birlikte, görüntülerine aldatmaca denildiği için Boston'daki işler Mumler için düştü. Bir de sansür vardı. Önde gelen ruhçular bile Mumler'in fotoğrafik ruhlarından bazılarının aslında hala hayatta olan insanlar olduğunu keşfettiklerinde şaşkına dönmüştü. Boston'daki gazetelere gönderilen mektuplar bu çifte ifşaları duyurdu ve Mumler'in itibarı sarsıldı. Ruh fotoğrafçısı hiçbir şey itiraf etmedi, ancak işler kötüye gittiği için şehirden çıkma zamanı gelmişti.
Mumler, 1868'de New York'a taşındı ve Broadway'de kümelenmiş birçok fotoğraf stüdyosundan birinde iş buldu. Mumler bir tanıtım broşüründe, "Bu olağanüstü fotoğrafları çekmeye başlayalı yaklaşık sekiz yıl oldu ve binlerce kişi, benim medyum gücüm aracılığıyla edindikleri ruh arkadaşlarının gerçek benzerliğine tanıklık ediyor" dedi. “Sıkıntılı bir kalbe ne sevinç! Ağrıyan göğse ne merhem olur!…Vefat eden arkadaşlarımızın geri dönebileceğini ve bize ahiret hayatının kesin delillerini sunabileceğini bilmek.”
Mumler çok fazla balsamı uyguladı. 1869'un başlarında, New York'ta ruh fotoğrafçılığının en tanınmış uygulayıcısıydı. Yaklaşık 500 fotoğraf çekmiş ve 630 Broadway'de bir stüdyo satın almıştı. Charles Livermore adında bir Wall Street finansörünün fotoğrafını çektiği yer orasıydı.
Kendisi de bir ruhçu olan Livermore, fotoğrafçı hakkında bir rapor hazırlayan bir araştırma ekibinin parçası olarak New York Sun tarafından gönderilmişti. Hileyi ararken, Mumler saatinde saniyeleri sayarken kamera merceğinin önünde bir heykel gibi hareketsiz oturdu. Mumler güzelce mercek kapağını yerine koydu ve cam negatifi nazikçe aldı. Karanlık dolabında, görüntüyü geliştirmek ve düzeltmek için negatifi zehirli bir banyoda süzdü.
Livermore, özellikleri, negatifi mumlayan beyaz kolodion boyunca siyah izler halinde kıvranırken gözlemledi. Sonra, harika bir şekilde, cama başka bir şekil kazındı, bu onun arkasındaki, onu kucaklayan. Başta şüpheciydi ama şimdi Mumler'in her hareketini izlerken inandı. Boşluktan ölü karısı ona döndü. Ruhu onu ele geçirdi. İşte tüm eleştirmenler ve şüpheciler için resim buydu, işte kanıt.
16 Mart 1869'da başka bir beyefendi 630 No'lu Broadway'e girdi. Kendisini William Bowditch olarak tanıttı ve Mumler'den ölü bir akrabasının portresini istedi. Bowditch, fotoğrafının parasını ödeyip de kendisine vaat edilen ruhu göremediğinde, kendi ifşa eylemini gerçekleştirdi: Aslında o, New York Şehri şerifi Joseph Tooker'dı, gizli görevde çalışıyordu - ayrıntılı bir polis sokmasının keskin sonu. Belediye başkanının ofisi A. Oakey Hall'un izniyle Mumler'e karşı yarışın.
Ayın başlarında, bir bilim editörü Dünya Gazete, kendini fotoğrafçılık bilimini geliştirmeye adamış saygın fotoğrafçılardan oluşan bir topluluk olan New York Şehri Amerikan Enstitüsü'nün (PSAI) Fotoğraf Bölümü üyelerinin Mumler hakkında yaptığı şikayetlerle Belediye Başkanı Hall'a başvurmuştu. Medyayı dürüst tutmaya çalışan ve medyanın gücünün farkına varan toplum, Mumler'e karşı öfkesini dile getirmiş ve harekete geçilmesini talep etmişti.
Tooker'ın adamları 12 Nisan'da Mumler'i "ruh fotoğrafları dediği şeylerle saf insanları dolandırmak" suçundan tutukladı ve dünyanın ilk ruh fotoğrafçısı için acımasız bir ironi olarak, Mumler New York'un en kötü şöhretli hapishanesine hapsedildi. : Mezarlar.
"Mahkemede Maneviyatçılık", "Muhteşem Bir Dolandırıcılık", "Ruh Fotoğrafı Dolandırıcılığı İddiası"—New York gazeteleri Mumler'in tutuklandığı haberleriyle dolup taştı, sansasyonel manşetleri trompet gibi gürledi. Kamuoyunun bu davaya gösterdiği ilginin yoğunluğu, belki de bu kentteki herhangi bir ceza soruşturmasına atıfla asla aşılmamıştır” dedi. New York Günlük Tribün . 21 Nisan'da Yargıç Joseph Dowling, Mumler'in davasına ilişkin bir ön duruşma ile Mezarlar için polis mahkemesi olan Özel Oturumlar Mahkemesi'ni açtı. Her iki tarafın avukatlarını dinler, kanıtları tartar ve eğer gerçekler haklı çıkarsa davayı büyük jüriye sunardı.
Halkın hiçbir üyesi duruşmaya Mumler'i desteklemek için mahkeme salonunu dolduran birçok ruhani uzmandan daha fazla ilgi göstermedi. Gazetelerin tuhaf tavırlarını ve görünüşlerini anlatan bir çalışma günü vardı. New York Times "Ethereal özler" konusundaki çalışmalarında "yıpranmış" kadınların ve "hastalıklı duygusal gözleri ve kavernöz, fener çeneli fizyonomileri olan" erkeklerin "odayı soğuk ve nemli bir atmosferle dolduruyor" gibi göründüklerini söyledi. İddia makamı için olduğu gibi basın için de William Mumler, davanın asıl suçlananının sadece bir sembolü olacaktı: modern ruhçu hareket.
Seyirciler yerlerine yerleşirken savcı Elbridge T. Gerry ayağa kalktı ve Mareşal Tooker'i kürsüye çağırarak duruşmayı açtı. Tooker, Mumler'den ruh fotoğrafları satın alma deneyimini ustaca aktardı ve sonra, görünüşe göre Tooker'ın ifadesinin bir iddianame için kesin olduğundan emin olunca, Gerry kovuşturma için dinlendi.
Mumler, duruşma için John D. Townsend adında agresif bir avukat tarafından yönetilen bir çatlak savunma ekibi kurmuştu. Townsend'in aradığı ilk tanıklar, hepsi de Mumler'i stüdyosunda çalışırken, herhangi bir hile tespit etmeden keskin bir şekilde inceleyen fotoğrafçılardı. Townsend daha sonra Mumler'in müşterilerini kürsüye çağırdı. Yüreği ağrıyan bu insanlar, mahkeme salonuna gösterilen ve delile giren ruh fotoğraflarını ellerinde tutarak, kehanetlerini savunmak için birer birer ifade verdiler.
Charles Livermore, tüm arkadaşlarının kabul ettiği bir kimlikle, fotoğraflarında gerçekten karısı olduğuna tanıklık etti. Livermore, "Bir şüpheci olarak, gözlerim açık bir şekilde oraya gittim" dedi. Mumler'ı alt etmeye çalışmıştı: Salı günü bir oturum için randevu aldı, ancak Pazartesi günü gitti, “onu şaşırtmak için. [Ben] yapmış olabileceği herhangi bir düzenlemeyi alt etmek için aniden pozisyonumu değiştirdim. Tüm bu süre boyunca tetikteydim.” Livermore ve hayalet karısının iki resmi, 8 Mayıs 1869 tarihli sayısında yayınlandı. Harper’s Haftalık davayı kapsayan ve ön sayfasında Mumler'in fotoğraflarının dokuz gravürünü yayınlayan.
New York Yüksek Mahkemesi'nin eski bir yargıcı olan Yargıç John Edmonds, yalnızca ölüleri görmekle kalmayıp, aynı zamanda mahkemeler sırasında, kararlarına yardımcı olduklarında onlarla sık sık sohbet ettiğini söyleyerek toplananları şaşırttı. Mahkemeye, ruhların “çekici bir şekilde güzel” olduğu için fotoğraflarından memnun olduğunu söyledi.
Belki de en yürek parçalayıcı ifade, resmindeki ruhu kaybettiği bir oğul olarak tanımlayan Luthera Reeves'den geldi. Oğlunun, ruhla aynı omurga eğriliğinden muzdarip olduğunu açıkladı. O olmalı.
Townsend, bu tanıklarla, savcılığın ayaklarında büyük bir çukur açtı: Mumler, resimlerinde sevdiklerini açıkça gördüğünü iddia eden insanları aldatmakla nasıl suçlanabilir?
İddia makamının çok erken dinlendiğini ve Mumler'in bir sahtekarlığı kanıtlamak için yalnızca Tooker'ın ifadesine güvenemeyeceğini anlayan savcı Gerry, davasını yeniden açtı. Gerry, her biri çift pozlama, kostümlü işbirlikçiler, hileli lensler ve diğer gizemli, ancak tamamen mekanik cihazlar kullanarak, Mumler'in kendi hayaletlerini nasıl yarattığını zahmetle açıklayan kendi fotoğrafçı pilini topladı.
Charles Livermore'un resmini inceleyen bir fotoğrafçı, Livermore'un bir yöne nasıl gölge düşürdüğünü ve karısının ruh gölgesinin diğer yöne nasıl çekildiğini açıklayarak, "Yüzünde şeffaf bir yalan" dedi. iki farklı ışık kaynağı. Resimler ayrı ayrı yapılmış olmalıdır. Ya çifte pozlama ya da manipüle edilmiş bir negatifti. Ve neden eterik bir buhar gölge yapsın ki?
Phineas Taylor "P.T." Bar-num, kovuşturma için tanık olarak çağrıldı ve kendi en büyük sergisiydi. Ülkenin önde gelen düzmece ve gösteri büyücüsü olarak mahkeme salonundaki görünüşü tam bir baş döndürücüydü. Halk arasında "hileler" olarak bilinen ustaca aldatmalar konusunda bir tür uzman olan Barnum, yakın zamanda ruhçuluk üzerine bir açıklama yayınlamış ve önde gelen yandaşlarını "küfürlü dağcılar ve sahtekarlar" olarak kınamıştı. Aynı kitapta Barnum, müzesinde sergilediği ruh fotoğraflarını birkaç yıl önce satın aldığını anlattı. Şimdi Barnum, o resimleri satın aldığı adamın William Mumler'den başkası olmadığını ifade etti. Barnum, değiş tokuş ettikleri mektuplarda Mumler'in resimlerinin sahte olduğunu itiraf ettiğini iddia etti. Ne yazık ki, Barnum, 1865'te müzesi yandığında mektupların kaybolduğunu söyledi.
Savunma avukatı Townsend'in Barnum'u çapraz sorgusu, saf komedi patlamalarıyla mayalanmış bir karakter suikastıydı. Townsend, “New York halkının burun deliklerinde sahtekarlık kokan bir adam” dedi. Barnum, Mumler'den aldığı iddia edilen mektuplardan hiçbirini gösteremediğinde, Townsend Barnum'u yalan söylemekle suçladı. Ayrıca "Feejee deniz kızı" ve "yünlü at" gibi şüpheli merakların tedarikçisi olan Barnum'un basit William Mumler'den bile daha büyük bir "aldatıcı" olduğunu ilan etti. Barnum, insanlara paralarını "dört kat" değerinde vermeyen hiçbir şey sergilemediğini ifade etti.
Duruşma, bu fantezi ve umutsuzluk yeraltı mezarlığından geçerken, Mumler mahkeme salonunda “birinin ilk bakışta inanamayacağı bir yüz” ile “sakin ve dipsiz” bir varlık olarak kaldı. 3 Mayıs'ta fotoğrafçı ilk kez mahkemeye seslenmek için ayağa kalktı. Yine hiçbir şey itiraf etmedi: "Fotoğrafları çekerken hiçbir zaman herhangi bir hile ya da alet kullanmadığımı ya da herhangi bir aldatma ya da sahtekarlıktan yararlanmadığımı kesinlikle iddia ediyorum."
Mumler bitirdiğinde, Townsend ve Gerry kapanış konuşmalarını yapmak için öne çıktılar. Önce Townsend konuştu ve iki saatlik "güçlü ve son derece tamamlanmış" bir tartışma için kendini ayağa kaldırdı. Townsend, iddia makamına ve tanıklarına hitaben bir konuşma yaparak, "Bu gibi adamlar Galileo'yu, onların zamanında yaşasaydı, asardı," diye gürledi.
Gerry, halüsinasyonlar, İncil hayaletleri, spiritüalizmin putperest doğası ve ruhları taklit etmenin dokuz yöntemi arasında dolaşan "uzun bir tez" ile geri döndü. Gerry, Mumler'in fotoğraflarında, "Herhangi bir ruhsal aracı olduğuna dair hiçbir olumlu kanıt yok," diye haykırdı. "Sadece belirli kişilerin var olduğuna inandığına dair kanıt."
Ve sonra, daha fazla uzatmadan Yargıç Dowling kararını belirsizliğe bulanmış bir kararla açıkladı. Yargıç, Gerry'nin Mumler'in sahtekar olduğu inancını paylaşarak, Mumler'in "dolandırıcılık ve aldatma" yaptığına "ahlaki açıdan ikna olmuş" olduğunu söyledi. Sonra fotoğrafçıyı serbest bıraktı. Savcı Gerry, Mumler'in hilesini tam olarak tespit etmemişti ve bu nedenle davasını açmamıştı.
İki tarafı da memnun etmeyen bir karardı. Yargıç Dowling bu karışık kararla kolay yolu mu seçti? Yoksa daha derine inip inanç meselelerinde hakikat dereceleri ve hakikat dereceleri olduğu ve bunlara karar vermenin kendi elinde olmadığı sonucuna mı vardı? Her halükarda, Mumler serbest bırakıldı ve “yeni ışık” hareketindeki yoldaşları, şehitlerinin Mezarların bağlarından kurtulduğuna sevindiler.
Mumler davadan belli bir miktar ün kazanmış olsa da, davadan hemen sonra New York'tan ayrıldı. Binlerce dolar değerinde yasal harç biriktirmişti ve bu kez kayınvalidesinin 170 W. Springfield St.
Garip mesleğine orada devam etti, Mary Todd Lincoln gibi inananları fotoğrafladı ve onlara şüpheli teselli mücevherleri sağladı. Mumler, bu inancın kendi gerçeği, kendi vizyonu olduğunu anladı. Bu içgörü, karanlık odada kullandığı her türlü yöntemin ötesinde, aldatmaca çantasındaki en kurnaz araçtı. Mumler'in Lincoln görüntüsü, onun en çok çoğaltılan fotoğrafı ve Mary'nin 1882'de ölmeden önce çekilmiş son fotoğrafı olduğuna inanılıyor. Yine de, eski First Lady'nin himayesi, Mumler'in kaderinde bir iyileşme işareti değildi. 1884'te, yayıncıların gazetelerde, kitaplarda ve benzerlerinde fotoğraf illüstrasyonlarını doğrudan yeniden üretmelerine izin veren Mumler's Process de dahil olmak üzere bir dizi parlak fotoğraf tekniğinin patentini alarak öldü. Gerçekten de, bir fotoğrafçı olarak yeteneği, bir dolandırıcı olarak yetenekleriyle yarıştı, ama bir şekilde hala fakirdi. Her şeye rağmen, “güzel bir gerçeğin” ortaya çıkarılması için “sadece alçakgönüllü bir araç” olduğunu sonuna kadar savundu. Herhangi bir şüphe varsa, Mumler ölmeden kısa bir süre önce tüm negatiflerini yok etti.
William Mumler'in fotoğrafları tamamen aldatmaca ürünleri olabilir, ancak teknolojinin hayaletleri yakalayıp yakalayamayacağı sorusu hala geçerli. 2003 yılında, Londra'nın hemen batısındaki Hampton Court Sarayı'ndaki bir güvenlik kamerası, bir yangın kapısını açıp kapatan cüppeli bir figürün görüntüsünü aldı. Olayın yarattığı muazzam basın, doğaüstünün derinden kalıcı cazibesini ortaya koyuyor. Modern çağda, bilgisayar manipülasyonu ve hava fırçalama çağında bile, yalnızca ötesindeki dünyaya değil, aynı zamanda kameranın kehanet gözünün onu ortaya çıkarma gücüne de inanma istekliliği var.
Fotoğraf ruh dünyasının ruhunu yakalar
Fotoğraf profesörlerinin çoğu, dönemi son bir öğrenci gösterisi ile tamamlar. Eğitmen Nathan Lewis ise bir Minneapolis dubleksinin küflü bodrum katında bir hayaletle temas kurmaya çalışarak kursunu tamamladı.
"Biz size zarar vermek istemeyen bir grup insanız. Bize burada olabileceğinizi göstermenin bir yolu var mı?"
Bu gece, Lewis ve dört fotoğrafçılık öğrencisi, ruhlar dünyasından bir sinyal almayı umarak bir ev tipi su ısıtıcısı ile eski bir saklanabilir kanepenin arasına çömelirler.
Buraya nasıl geldiklerini anlamak için önce nereden başladıklarını bilmeniz gerekir.
St. Paul medya sanatları organizasyonu IFP, yıllardır çok çeşitli fotoğrafçılık dersleri sunmaktadır. Bu sonbaharda bir tane daha ekledi: paranormal fotoğrafçılık.
Lewis, sınıfına "Kameralarımızın ne yaptığının gerçekten farkında olmalıyız," diyor.
Paranormal fotoğrafçılık, kameranın insan gözünün göremediği şeyleri görebileceği varsayımına dayanır - örneğin hayaletler gibi.
Şimdi, paranormal fotoğrafçılık başlıklı bir sınıfın, diğer dünyadaki varlıkları yakalamak için hangi deklanşör hızının ideal olduğu veya gulyabanilerin fotoğraflarını çekmek için ne tür bir lensin en iyi olduğu gibi şeylere odaklanacağını varsayabilirsiniz. Ancak Nathan Lewis, dersin çoğunu sözde ruh fotoğraflarını çürütmek için harcıyor.
Bir görüntü için "Bu, flaşın halıdaki yansımasıdır" diyor.
Lewis, "Bazı insanlar ruhlar dünyasının varlığını kanıtlamayı o kadar çok isterler ki, sonunda sıradan olanı gizemli olanla karıştırırlar" diyor. Paranormal bir görüntünün fotoğrafını çektiklerine yemin eden bir sürü panjurla karşılaştı. Ancak sık sık fotoğrafladıkları şey, fotoğraf çekerken farkında olmadan lensin önüne geçen kamera kayışlarıdır.
"Bazı görüntülerin içinde bir yerde büyük turuncu bir nokta vardır. Bu yalnızca bir piksel yanlış ateşlemesidir."
Paranormal olaylara şiddetle inananlar için, Lewis biraz şakacı olabilir. Ama onun bakış açısına göre, eğer paranormal hakkında gerçekten gerçeği arıyorsanız, yanlış olanı ayıklayabilirsiniz. Ve bu sınıfı harekete geçiren şey de buydu -- başkalarına mercek parlamalarını hayaletlerden ayırt etmeyi öğretme arzusu. Ama daha büyük bir soru var.
"İnsanların gelip şu tamamen samimi ve tamamen her yerde bulunan fikir hakkında konuşmalarını istedim: Ölümden sonra hayat var mı?"
Lewis'e göre, ölümden sonra yaşam fikri söz konusu olduğunda Amerikalılar sürekli bir çekişme içindeler. Ruhlara olan inançları hakkında açıkça konuşanların güvenilirliğini - hatta akıl sağlığını - sorgularız. Yine de çok azımız öldüğümüzde bunun böyle olduğunu söylemeye istekliyiz.
"Dahası varsa, nereye gittiğinizi bilmek istiyorsunuz."
Elbette, ölümden sonra hayatın olduğunu kanıtlamak biraz zor olabilir. 1800'lerin ortalarındaki insanlar bu yüzden çok heyecanlıydı. Hayaletlerin gerçekten de yaşayanlar arasında yürüdüğünü doğrulayan yeni bir teknolojileri vardı. O teknoloji mi? Kamera.
1862'de William Mumler adında amatör bir fotoğrafçı bir otoportre yaratmaya başladı. Resmi geliştirdiğinde, hem kendi görüntüsünü hem de genç bir kızın yarı saydam figürünü gösterdi. Mumler, onu yıllar önce vefat eden yeğeni olarak tanımladı.
Resim, artık ruh fotoğrafçılığı olarak bilinen şeyi doğurdu.
Ruh fotoğrafçıları, yaşayanlar ve ölüler dünyası arasında aracı olduklarını iddia ettiler. Yas tutan ebeveynlerden kalbi kırık dullara kadar herkes, ölen sevdiklerinin hayaletlerinin geliştirme sırasında ortaya çıkacağını umarak bu ruh fotoğrafçıları için otururdu. Ve zaman zaman, sanki onlar varmış gibi göründü.
Bugün bu fotoğraflar büyük olasılıkla, aynı film parçası üzerinde iki fotoğrafın çekildiği mükemmel çift pozlamalar olarak reddedilecektir.
Ancak o günlerde fotoğrafçılık çoğu insan için hala bir gizemdi. Kameranın kız kardeşinizin kalıcı bir görüntüsünü oluşturduğunu görmek yeterince akıllara durgunluk veriyordu. Bir hayaletin fotoğrafını da çekebileceğini kabul etmek o kadar da abartı sayılmazdı.
Dahası, bunların hepsi İç Savaş sırasında oldu. Yas tutan aileler ruh fotoğrafçılığına güveniyordu. Savaşta kaybedilenlerin iyi olduğuna dair güvence istiyorlardı.
"Bu görüntüler gerçekten bariz sahte görünse de, aptal insanlardan bahsetmiyorlar. arzudan bahseder, bu istek ve ihtiyaçtan ve sevilen biriyle temasa geçme ve iletişim kurma ihtiyacından bahseder. Konu bu.
Nathan Lewis size hem tarihi hem de günümüz paranormal fotoğraflarının çoğunun sahte olduğunu söyleyecektir. Ancak iyi bir fotoğraf kanıtının olmamasının ruhların olmadığı anlamına gelmediğini söylüyor.
Lewis ve fotoğrafçılık öğrencilerini bu Minneapolis evinin bodrum katına getiren paranormal olasılığıdır.
"Fenerlerinizi kullanabilirsiniz ama bence onları mümkün olduğunca dikkatli kullanın."
Haftalarca hayalet fotoğrafları inceledikten sonra Lewis, öğrencilerine kendi fotoğraflarından bazılarını çekme fırsatı vermek istedi. Ve burası bunu yapmak için mükemmel bir yer gibi görünüyordu.
Evin sakinleri, yerlerini doğaüstü bir şeyle paylaştıklarına ikna olmuş durumda. Açmadıklarına yemin ettikleri saklama kutularını açılmış buldular. Ve birkaç kez, mutfaktan geçen gölgeli bir figür gördüler.
Lewis'in sevdiği türden bir ortam.
"Doğaüstünü deneyimlemek istiyorum. Bir şehirde yaşadığım ve iyi bir işim olduğu için mi ve en büyük endişem normalde kedimin yemek yemesi ve karasal hayatımın ötesinde şeyler deneyimlemeye çalışıyorum mu? Elbette, bu iyi bir sebep olabilir."
Lewis bir elektromanyetik alan veya EMF metre tutar. Bu dedektörler, örneğin mikrodalgalardan veya elektrik hatlarından gelen elektromanyetik radyasyon seviyelerini ölçmek için tasarlandı. Ancak ruhların yaydığı elektriği de okuyabildikleri söyleniyor.
Hiç kimse nedenini tam olarak bilmese de, sayaç birkaç kez bip sesi çıkarır ve yükselir.
"Bir sigorta patladı, bu da ilginç."
Öğrenciler, bodrumun inek perdeli köşelerinin ve utangaç ruhlar için mükemmel saklanma yerleri oluşturacak karanlık yarıkların fotoğraflarını çekerler. Ama kimse harika hayalet görüntüleri ile çekip gitmez.
Ve bu, diyor Lewis, gayet iyi.
"Bu gerçekten %100 kanıt ve kanıt elde etmek ve bunları yıkmakla mı ilgili? Mümkün değil. Aramayla ilgili. 'Orada kimse var mı? Biri benimle konuşacak mı? Seninle konuşabilir miyim büyükanne? Hala orda mısın? İyi misin? Sevdiğimiz kişinin daha iyi bir yere gideceğine ve sonunda birlikte olacağımıza ve her şeyin yoluna gireceğine dair kanıt istemek. Bu gerçekten araştırdığımız ve kanıt bulmayı umduğumuz şey. Her şeyin yoluna gireceğini görmek istiyoruz.
Ve eğer bu şekilde düşünürseniz, hayalet hikayeleri, aslında sadece insan hikayeleridir.
Düşünceleri Fotoğraflamaya Çalışan Adam
“Parthenon” (1965), Ted Serios ve Düşünce Fotoğrafçılığı üzerine Jule Eisenbud Koleksiyonunda yer alan bir görüntü (Fotoğraf Koleksiyonlarının izniyle, Maryland Üniversitesi, Baltimore County, telif hakkı University of Maryland, Baltimore County, 2013)
1960'larda, Denver'da yaşayan bir psikiyatrist ve düşünceleriyle fotoğraf çekebileceğine inanan bir adam, Polaroid anlık film ile bir dizi deney yaptı. Dr. Jule Eisenbud ve eski bir belboy olan test deneği Ted Serios, filmde psişik bir projeksiyonun ortaya çıkabileceğini kanıtlamaya çalışıyorlardı.
Deneyden elde edilen tüm fotoğraflar, Baltimore County, Maryland Üniversitesi Özel Koleksiyonlarında tutuluyor ve yakın zamanda dijitalleştirildi. Artık herkes deneylerin sonuçlarına göz atabilir ve "düşünceye" inanıp inanmadığına kendileri karar verebilir.
UMBC Albin O. Kuhn Kütüphane Galerisi'nde 2011 yılında fotoğraflardan oluşan bir sergi düzenleyen Sergi Küratörü Emily Hauver, Hyperallergic'e fotoğrafların, 19. yüzyıl fotoğrafçılığında hayaletlerin genellikle "yakalandığı" ruh fotoğrafçılığının bir tür soyundan geldiğini söyledi. çoklu pozlama veya üst üste bindirilmiş film ile.
William H. Mumler (1869) tarafından Mary Lincoln ile Abraham Lincoln'ün hayaletini gösterdiği varsayılan bir ruh fotoğrafı (Wikimedia aracılığıyla)
Hauver, “Fotoğraf ortamını paranormal olayları tasvir etmeye, yakalamaya veya kanıt toplamaya çalışmak için kullanmanın uzun bir geçmişine düşüyor” diyor Hauver. "Ted Serios'un durumu, görüntülerini üretmek için Polaroid kameralar kullanması bakımından benzersizdir. Polaroid kameralar, karanlık odada kullanılan baskı teknikleriyle hile yapma olasılığını ortadan kaldırarak, yerinde orijinal fotoğraflar üretiyor.”
Ted Serios, sadece deneyler için Denver'a taşınan Eisenbud ile üç yıl çalıştı. Serios, Polaroid kameranın lensine bir "gizmo" (her deney oturumunun başında kısa bir tüpe sarılmış bir kağıt parçası) tutarak kamerayı alnına doğrulttu. Pozlama, Serios'tan gelen bir sinyal üzerine yapıldı - parmak şıklatma veya sözlü komut. Bazı "düşünce yazıları", orada olmayan bir nesnenin veya yerin görüntülerini gösterdiği iddiasındaydı (örneğin, Atina'daki Parthenon'un direğinin tepesindeki gibi). "Normaller" olarak adlandırılan diğerleri, tüm fotoğrafların göstermesini bekleyeceğiniz şeyleri gösterir - Ted'in yüzü, omuzları ve bazen arkasındaki odanın bir kısmı. Diğer fotoğraflar garip bir şekilde tamamen siyah veya beyaz çıktı.
Hauver, “Ted, düşünce yazıları yaparken, pozu vermeden önce zihnindeki veya hayal gücündeki görüntüyü görmediğini söyledi” diyor. “Bu bilginin veya görüntünün basitçe geçtiği bir tür portal olmanın kendisine daha çok benzediğini söyledi.”
Eisenbud daha sonra bulgularını 1967 tarihli bir kitapta yayınladı. Ted Serios Dünyası: Olağanüstü Bir Zihnin “Düşüncesel” Çalışmaları. Kitap, Serios'u çok tanıdı, ancak bu şöhret, bir sahtekarlığı gösterebilecek değişkenleri açıklamak için büyük çaba sarf etmesine rağmen, Eisenbud'un düşünce anlayışına olan inançlarını tam olarak paylaşmayan birçok şüpheciyi de çekti.
Ancak parapsikolojiye olan ilgileri ve inançsızlıklarının yanı sıra fotoğraflar, 20. yüzyıl sanat tarihiyle olan bağlantıları ve bilinçdışının ilan edilmiş bir role sahip olması açısından da görülmeye değer. “Sürrealizm hareketi içindeki bir yaklaşım, bilinçaltına dokunarak imgeler üretmeye çalışmaktı. Ted'in görüntüleri nasıl yaptığına ilişkin açıklamasına dayanarak, benzer bir şekilde çalışıyordu, görüntüleri bilinçaltından geldi ya da en azından içinden geçti” diyor Hauver.
Çok paranormal olsun ya da olmasın, siste bir figür gibi ortaya çıkan garip bulanık görüntüleri olan fotoğrafların görsellerinde garip bir şekilde büyüleyici bir şey var.
Hauver, "Arşiv, paranormal fotoğraflara ve 'normallere' ek olarak, Dr. Eisenbud ve diğerlerinin deneysel oturumları belgelemek için çektiği fotoğrafları ve ayrıca belirli deneysel oturumların 16 mm filmlerini içeriyor" diyor. “Paranormale inanmıyorsanız, Ted'in resimlerini yaptığı oldukça zorlayıcı yolu gösteren bu diğer materyaller, en azından performans açısından bu olayların değerlendirilmesine izin veriyor - otantik, çok güçlü bir performans. ”
Maryland Üniversitesi, Baltimore County'deki Ted Serios ve Düşünce Fotoğrafçılığı üzerine dijitalleştirilmiş Jule Eisenbud Koleksiyonundan daha fazla görüntü görmek için buraya ve koleksiyon hakkında daha fazla bilgi edinmek için buraya tıklayın.