Scarlet Rose ve White Rose'un savaşı sırasında birbirleriyle kavga eden şövalyelerin, hem “şövalye eylemleri” hem de çatışmanın özellikleriyle ilgili birçok ciddi sorunu vardı. Her şeyden önce, garip bir şekilde, bir kimlik sorunu oldu. Pozisyonu ve durumu yüksek olan, ister “afiş”, ister lord, ister kral olsun, kişi, pankartı ile kolayca tanındı - sahibinin üzerine işlenmiş armasıyla geniş kare veya dikdörtgen bir bayrak. Nöbetçi, görevlileri ve savaşçılarının yanı sıra, hanedan imgeleri veya en azından hanedan renkleri ile "surco" da giyebilirdi. İlk başta vücuda yakın ya da hem kollu hem de manşonsuz serbest bir “jüpon” ve daha sonra bile, geniş kollu, dirseklere kadar omuzlardan serbestçe düşen “tabar”, kullanılanlara çok benzerdi. Bu sefer habercisi. Bize ulaşan güçler bize bu "pelerin" lerde şövalyeler gösteriyor, ancak bunlardan çok az var. Yani, “beyaz zırh” o zamanlar hala daha popülerdi ve hatta en basit görünüşlüydü. Ve kalkanlar da artık kullanılmadığı için, standart taşıyıcının efendisine mümkün olduğunca yakın olması ve o zamanın ifadesine göre atının kuyruğundan başka bir yere sahip olmaması çok önemliydi. En yaygın olanı standarttı - keskin uçlu bir kumaş parçası ya da bir kırlangıç şeklinde bir bölünmüş uzun bir bayrak. Direğe bağlanma noktasında St haçını temsil etme geleneği vardı. George - beyaz bir arka plan üzerinde kırmızı düz çapraz. Ama sonra "kürkler", haçlar, domuzlar, kartallar, ejderhalar, dallanmış kulüpler, leopar aslanları ve diğer tüm hanedan hayvanlar geldi. Genel olarak, bir flama aynı silah katından bile daha fazla bilgi taşıyabilir. Standardın rengi, genellikle savaşçının kıyafetlerinde de bulunan seigneur ambleminin iki ana rengine karşılık gelir. Bu gelenek, Sovyet filmi “Black Arrow” ta çok iyi temsil edildi. Görünüşe göre orada iyi bir danışman vardı ve yönetmen ona itaat etti.
Henry VII'nin Westminster'deki şapeli, İngiliz Gotiklerinin şaheseridir.
Ancak kırmızı çarpı Yorks ve Lancaster'ınki gibi olabilirdi ve tasarımın diğer ayrıntılarını fark etmek o kadar da kolay değildi. Bu nedenle, görevli, halkını görsel olarak kontrol edebilmek için pankarttan 10 metreden daha fazla mesafeden ayrılmamasını (veya başka bir önlem almayı, ancak benzer bir önlem almayı) isteyebilir. Bununla birlikte, eğer bir yerden diğerine gitmek zorunda kalırsanız, savaşın sıcağında sık sık bir takımın kendi müttefiklerini yanlışlıkla saldırdığı ortaya çıktı.
Mızraklarda çok sayıda flama olduğu için, önemli soylular aynı zamanda savaş alanındaki “hanedanlıklarını” armalarıyla birlikte “Tabaralar” giydiler ve yine kumaş ustalarının ailelerinin sembolleriyle bez panellerin asıldığı borularla süsleyen haçlarını kullandılar.
Kral Henry VI (Ulusal Portre Galerisi, Londra)
Den Rumble оружия ve birbirlerini şiddetli bir şekilde birbirine atan insanlardan zırh, savaş alanında çok korkunç durdu. Ve bu durumda alçaltılmış vizör yalnızca verilen emirleri iyi duyma yeteneğini değil aynı zamanda ne olduğunu görmeyi de kısıtladı. Doğru, yan görüş, inanılandan daha iyi değildi, dar görüş açıklığı boyunca kayma her zaman zordu. Kask, örneğin havalandırma delikleri yoksa, savaşçı sadece bacaklarını eğiyorsa kendi bacaklarını görebilir. Tabii ki, böyle bir kaskın içinde çok sıcak oldu, zırhın içindeki vücut terledi ve ter onun yüzüne döküldü.
Şövalye bir yara aldıysa veya hastalandıysa, iyileşme yolunda iki engelle de karşılaştı. Bunlardan ilki konumu ve araçlarıyla ilgiliydi, çünkü tam olarak en önemli şeye bağlıydı - doktorla görüşüp görüşmemesi. İkincisi, bir doktor için yeterli parası olsa bile ve hala tıbbi bakım görse bile, doktorun yeteneği ve aldığı yaranın doğası çok, çok çözüldü. Krallar ve soyluların büyük temsilcileri, maaş için kendi doktorlarını almaya çalışıyorlardı ve bu gibi insanlar kampanyalara eşlik ediyorlardı. Örneğin, Fransa’nın 1415’i işgalinde Henry V’in kraliyet doktoru olan belli bir Thomas Morets var. Bu doktorun, hükümdarına üç okçu tedarik etmeyi taahhüt ettiği kral ile bir anlaşma yapması ilginç ve 12 "ev hanımının mutlusu", yani "hizmetindeki insanlar". Bir doktor veya doktor olarak kraliyet ve belli bir William Bradwardine altında listelendi. Morestide ile birlikte, her birine dokuz doktor eşlik etti, böylece kraliyet ordusundaki toplam şifacı sayısı 20 insanlarına ulaştı.
Kral Henry VII 1500 hakkında .. Kayıp orijinalin kopyası. (Londra, Eski Eserler Derneği)
Tıpkı bir asker gibi doktorların işe alındığı, ancak bu zevk pahalıydı. Bu yüzden, John Passton, 1471'taki Barnet savaşında sağ dirseğinden daha düşük bir okla yaralandı, ancak diğer Yorklularla kaçtı. Erkek kardeşi ona "sülükleri" ve "iyileşmeyi" tedavi eden ve yaraları iyileşmeye başlayana kadar yaralı adamı kullanan bir doktor gönderdi. Bununla birlikte, John, erkek kardeşine, iyileşmesinin kendisine iki haftada bir 5 pound kadar maliyeti olduğu ve neredeyse onu mahvettiğinden şikayet etti.
Ancak, o zaman iyileşme şansı hastanın şansına doktorun becerisine göre daha fazla bağlıydı. Ünlü doktorlar, Fransa'nın güneyindeki Languedoc-Roussillon bölgesindeki Montpellier'deki bir okulda tedavi sanatını incelediler, ancak bu tür tıp armatürleri yetenekleri bakımından çok sınırlıydı. Birçok şifacı kırılmış bir uzvunu ekleyebilir veya burkulan bir eklemi düzeltebilir, fıtığı bile iyileştirebilir ve amputasyonları olabilir. Fakat bakteri hakkında kimse bir şey bilmediğinden, bu tür bir ameliyat hasta için ölümcül oldu. Ne aletler, ne de el sık sık yıkanır. Açık yaralar basit bir şekilde iğne ve iplikle dikildi ve üst kısımları, bir şifa maddesi olarak kabul edilen yumurta sarısı ile lekelendi. Kanama, acı verici bir çare olsa da, çok sıcak, ılık bir demirle koterizasyon ile çok basit, güvenilir bir şekilde durduruldu.
Heinrich, Richmondlu Earl, gençliğinde. Fransız sanatçısı (Calvet Müzesi)
Oklar vücudu çok derin bir şekilde delebildiğinden, enfeksiyon neredeyse her zaman yaranın içine düştü. Doğru, pürüzlü bir ucu olan tehlikeli isabet yüzdesi, askerlerin zırh giydiği için şu anda düştü. Ancak, görünüşte belirsiz olan yaralanma bile, güçlü bir süpürasyona neden oldu; oklar, okçuları genellikle her zaman el altında olmak için toprağa soktu ve bu nedenle, kirli kıyafet artıkları ile yaraların içine giren uçlarında ölümcül çamur kaldı. Karınlardaki yaralar genellikle her zaman ölümcül olmuştur, çünkü bağırsaklardaki herhangi bir insizyon, içeriklerinin abdominal sinüslere sızmasına neden olarak yaralılarda peritonite ve ardından kaçınılmaz ölümlere neden olmuştur. Ama ... 1461'taki Taughton Muharebesi'nde bulunan iskeletler, bize o zamandaki insanların en korkunç yaralardan sonra hayatta kalma yeteneklerini anlatıyor. Mezarlarda bulunan kemiklerde, daha önce kas dokusundan geçen silahtan izler buldular. Savaşçılardan biri bıçağın ağzın diğer tarafından çıkacağı şekilde çeneye bir darbe aldı. Ayrıca kafatasında yara izleri var ve yine de onlardan sonra hayatta kaldı ve şekil bozukluğa rağmen, Tauton'daki savaşta yer aldı. Yani, bunun olacağını ve hala kavga ettiğimi biliyordum! Ve gerçekten de bu tecrübeli askerin ölümünü bulduğu yer burasıdır. Şövalyeler genelde rütbeli askerlerden daha iyi zırh taksalar da, bunu elde ettiler. Ve onlar için savaşa katılım şu şekilde sona erdi: soyulmuş ve yarı çıplak, ölüm onlara gelene ya da kurtarıcıları ortaya çıkana kadar açık havada yatmaya devam ettiler. Genellikle bunlar en yakın manastırın rahipleriydi, ancak yine de ne eşekler, ne de arabaları herkes için yeterli değildi, bu yüzden bazen yaralılar nihayet yardım almadan önce birkaç saat geçti.
Bosworth sahasındaki unutulmaz işaretlerden biri.
Tauton'un altında bulunan insan kalıntılarına gelince, Visby Savaşı'ndaki kalıntılar gibi, onlar çoğunlukla piyade görev yapan askerlere aittir. Sol el kemiklerinin karakteristik konumu, bunların uzun bir Gal yayının okları olduğunu göstermektedir. Ölüm, bu okçuları uçuş sırasında koştular ve elinde bir yay tutarak buldular. Bazı insanların bir kerede, özellikle de kafasında birkaç yara vardır, bu da açıkça bittikleri anlamına gelir. Ayrıca bize kurbanların kasklarının olmadığını ve uçuş sırasında belki onları attığını veya kaybettiklerini söyler. Sonra ölüler toplu toplu mezarlara yığıldı. Fakat elbette şövalyeler ve konumu olan insanlar, böyle üzücü bir kaderi önlemek için her şansı buldular. Örneğin, Azenkur savaşından sonra, York Dükü gövdesi kaynatıldı (!), Ve kemikler mezar için İngiltere'ye gönderildi. Diğer yaşlılar, askeri görevlileri veya savaş alanlarını atlayıp ölüleri kaydeden müjdeciler tarafından bulunabilir (elbette, armasıyla tanımlayabilecekleri). Bu, kazananın kazandığı zaferle kazandığı başarıyı tam olarak anlamasını sağladı. Daha sonra öldürülenlerin cesedi ailesinin üyelerine götürüldü ve cesedi bir ev mezarlığına götürdüler - genellikle vefat edenlerin atalarının yanında yer aldığı aile mahzenine. Diğer durumlarda, ölüm yerine ya da yanına, genellikle yerel kiliseye ya da manastıra gömüldü.
Sir Ralph Werney anıt plakası (pirinç), Oldbury, Hertfordshire'daki 1547. Zırhın üzerinde giyilen figürde ücretsiz bir “tabar” var ve “Güller Savaşı” nın sona ermesinden bu yana yıllar geçti! Bu arada, aynı zamanda ... bu zırhı miras alan yerli büyükbabasını mi aldı?
Scarlet ve White Rose savaşlarının dönemi aynı zamanda “beyazlar için” ve “kırmızılar için”, başvuranları taht ve halkın kendilerine, genellikle istemeden bile olsa, hatta tam bir ilgisizlikle destekleme ilkesine göre bölünmüş olmaları ile karakterize edildi. Bu nedenle ihanet bu koşullarda neredeyse doğal bir mesele idi, bunun için sadece ceza her zaman kasıtlı bir eylemle aynıydı. Örneğin, 1460'ta Wakefield savaşından sonra, Bay Richard Neville, Earl Salisbury, ertesi gün yakalandı ve idam edildi. Şövalyeler, düşmanın onur insanı olarak gördüğü Fransa'da savaşırken, bu olmadı. Fakat İngiltere'de, öldürülenlerin kınanması çok popüler oldu. Bu nedenle, 1471’taki Barnet’in çarpışmasında öldürülen Warwick "Kingmaker" ın gövdesi özel olarak Londra’ya getirildi ve ailesinin diğer üyeleri arasında gömülmek üzere Bisham Manastırı’na götürülmeden önce kamuoyuna açıklandı. Richard III, Leicester'deki Newark'taki St. Mary's Kilisesi'ndeki onu saran kumaş parçasını saymadan iki gün çıplak kaldı ve ardından yakındaki “gri kardeşler” manastırındaki basit bir mezara gömüldü. Salisbury'deki Earl’ün başı ve York Dükü’nün ve Wakefield’de ölen küçük oğlu Earl Rutland, York’un duvarlarına yapışan kazıklara dikildi ve dükün kafasını bir kağıt taçla süsledi.
Bu arada, kutuplara kafa basma ve onları Londra Köprüsü'ne veya şehrin diğer kapılarına yerleştirme geleneği, en ünlü beylerin bile kaderini gören diğer isyancılar için bir uyarı olmalıydı. Bununla birlikte, bazı mahkumların suyla kuruyabildikleri de oldu. Böylece, Sir Richard Tanstall, halihazırda Kule'ye yerleştirilmiş, Edward IV'ü ölümden daha yaşamak için daha faydalı olacağına ikna etti ve hatta onunla rahmete girdi. İhanetten mahkum olanların çocukları genellikle babaları ile birlikte idam edilmemiş olsa da, toprak onları ele geçirmeye hazır oldukları sürece tacın el emrine yerleştirilebilir.
Westminster Abbey, Humphrey Stanley'in 1505 adlı plakasından (pirinç), “Güller Savaşı” döneminin tipik “beyaz zırhı” nda tasvir edilmiştir.
Ancak bu zamanın sertliği ile birlikte, bazen hümanizm ve şefkatin tezahürünün en beklenmedik örneklerini buluyoruz. Savaş alanlarına, insanların ölülerini yas tutmalarına ve onlar için dua etmelerine izin veren şapeller inşa edildi ve dünya onlar için para topladı. Richard III, Cambridge’deki Queens College’e sağlam bir katkı yaptı, böylece yerel rahipler, Barnet ve Tewkesbury’ye yakın olan askerleri için dua edebildiler.
Bununla birlikte, Scarlet ve Beyaz Güllerin savaşları sırasında, birçok şövalye ile birlikte, 30 soylu efendileri onların sonunu buldu. Savaşlarda hayatta kalanlar, kişisel niteliklerle değil, yalnızca ailelerinin araya girmesiyle ölümden kaçınabildiler. Örneğin, Yorks aslında çok nezaketliydi ve soyluların desteğine ihtiyaç duydukları için, kanlarını müteakip muhaliflerinin yazdığı kadar isteyerek değil kanlarını döktüler.