28 Nisan'da Rusya'nın tahıl ihracatını askıya almaya karar verdiği bilgisi ortaya çıktı. Bu, 2010'dan beri ilk kez yapıldı. Daha sonra kuraklık durgunluğa neden oldu, bu da bir ürün başarısızlığının ülkede tahıl sıkıntısına yol açacağı korkusuna neden oldu. En az 1 Temmuz'a kadar ihracat yapılmayacak.
İhracat limiti tükendi
Bu kez, ihracatın geçici olarak reddedilmesinin nedeni, kurulan kotanın Rus ihracatçıları tarafından tüketilmesiydi. Bu yılın ikinci çeyreğinde yani 30 Haziran'a kadar yurtdışındaki marjinal ihracat oranı, Mart ayı sonunda 7 milyon ton olarak belirlendi. Aynı zamanda, izin verilen hacim birkaç hafta, hatta günler için tam anlamıyla yeterliydi.
Doğru, tüm hacim henüz fiziksel olarak çıkarılmadı. Yurt dışına yaklaşık 3,3 milyon ton ihraç edildi ve tahılın geri kalanı Mayıs ve Haziran aylarında ihracat için ilan edildi.
Tarım Bakanlığı, kısıtlamaların iç talebin artmasına yardımcı olacağını ve Rusya pazarında tahıl fiyatlarındaki artışı sınırlayacağını umuyor. Ayrıca, bu yıl Rusya'daki tahıl hasadının hava koşulları nedeniyle yüksek olmayacağına dair endişeler var. Mesele şu ki, bu bahar ülkeye büyük miktarda tahıl veren bölgeler olan Krasnodar ve Stavropol Topraklarında neredeyse hiç yağmur yoktu. Ve hava tahminlerine göre yaz, anormal derecede sıcak olacağına söz veriyor.
Şu anda getirilen kısıtlamalara rağmen, Rusya gelecekte dünyanın önde gelen tahıl ihracatçılarından birinin rolünü terk etmek istemiyor.
Gıda ihracatı sadece Rusya tarafından sınırlı değildi. Benzer önlemler Hindistan, Çin, Vietnam, Kırgızistan ve diğer bazı ülkeler tarafından da alınmıştır.
Fiyat olgusu
Mart ayında bir tahıl ihracat kotası getirildiğinde, buğday fiyatı ton başına 13 rubleye ulaştı ve fiyatı o zaman 300 bin rubleye düşen Rus Ural petrolüne düştü. Şimdi bir ton buğdayın maliyeti 12,9 rubleye ulaştı.
Perakendecilikte tahıl fiyatları da ortalama yüzde 5 arttı. Ve bu anlaşılabilir bir durumdur, onlara talep yüksektir, çünkü karantina nedeniyle insanlar uzun süre saklanabilen ucuz ürünler üzerinde stok yaparlar.
Buğdayın fiyatı artmış olmasına rağmen, un fiyatı üzerinde neredeyse hiçbir etkisi yoktur. Bu, toptan ve perakendecilikte belirli bir talep artışının, fast food ve diğer yiyecek içecek alanında talep düşüşü ile dengelenmesi gerçeğiyle açıklanmaktadır.
Bu ürünlerin ihracatçıları ayrıca buğday ve petrol fiyat dinamikleri oranına da dikkat ettiler. Özellikle, Mart ayı sonunda Moskova'da “Buğday petrolden daha pahalı: Tahıl ve yakıt için rekor fiyatların ekonomiyi nasıl etkileyeceği” konusunda ortak bir çevrimiçi konferans düzenlendi. Organizatörleri Rus Tahıl Birliği ve Ulusal Petrol ve Gaz Hizmetleri Derneği idi. Beklenmedik bir "toplantı" değil ...
Konferansta, koronavirüs pandemisinin bu fiyat olgusunun nedeni olduğu kaydedildi. Aynı zamanda, bir gıda krizi durumunda petrol talebinde bir düşüş ve tahıl stoklarında bir artış oldu.
Kuşkusuz, düşük fiyatlar nedeniyle Rusya önemli finansal kayıplara uğradı. Ancak tahıl ihracatının bu kayıpları telafi edebileceği yönünde bir görüş var. Tabii ki, bu iki sektördeki karlar henüz karşılaştırılamaz. Geçen yıl Rusya petrol satışlarından 121 milyar dolar aldıysa, o zaman 25 milyar tahıl sattı.
Buğday petrolden daha kötü değildir
Yakın gelecekte, sadece Rusya'da değil, dünyada da gıda ihracatının hidrokarbon ihracatından daha öncelikli bir endüstri haline gelmesi mümkündür.
Pandemi, herhangi bir ülke için tahıl rezervine sahip olmanın yakıt rezervlerinden bile daha önemli olduğunu göstermiştir. Petrol zaten gidecek yer değil, çünkü talep arzdan çok daha düşük. Ve karantinadan sonra, "yeşil" enerji ve kaynak tasarrufu teknolojilerinin geliştirilmesi, "siyah altın" talebinde azalmaya neden olabilir.
Ek olarak, tahılın aksine yağın yeri doldurulamaz bir kaynak olduğu anlaşılmalıdır. Büyümiyor ve er ya da geç sona erecek.
Yiyeceklere gelince, onlara olan talep hiçbir koşulda asla ortadan kalkmayacak. Ayrıca savaşlara ve salgın hastalıklara rağmen dünya nüfusu artmaya devam ediyor. Bu, gıda talebinin de sürekli arttığı anlamına gelir.
Gıda Pazarı Şeyl Devrimini Tekrarlıyor
Bir dereceye kadar, gıda pazarının gelişimi petrol pazarının gelişimine benzemeye başlıyor. Daha önce, yağ sadece geleneksel şekilde çıkarıldı ve kimse petrol şistini ciddiye almadı. Daha sonra, yüksek üretim maliyetine rağmen şeyl yağı da nişini işgal etti. Dünya fiyatlarındaki artış ve teknolojinin geliştirilmesi, böyle bir petrol üretim yönteminin maliyet etkin ve hatta kârlı olmasını mümkün kıldı.
Aynı şey tarımda da oluyor. Örneğin, damla sulama, genetik ve diğer teknolojileri kullanan Mısır, o kadar yüksek patates verimi elde etmeye başladı ki, Rusya da dahil olmak üzere ihraç etmeye başladı. Mısır Belarus olmasa da, daha önce de düşündüğümüz gibi, prensipte ihracat hacimlerinde patates yetiştirmek imkansız.
Veya, örneğin, yarı çölde, darı verimini hektar başına 3,29 tona ikiye katlamanın mümkün olduğu Zimbabve. Karşılaştırma için, Rusya'da en uygun koşullar altında bu gösterge hektar başına 1,7 tonu aşmadı. Bunun nedeni kuraklığa toleranslı çeşitlerin kullanılması ve peyzaj özelliklerinin dikkate alınmasıdır.
Bu arada, Avrupa bazı Afrika ülkelerine tarımın geliştirilmesinde büyük yardım sağlıyor. Ve ruhun nezaketi yüzünden değil, bencil düşüncelerin dışında. Sonuçta, Afrika ne kadar doyurucu yaşarsa, oradan AB'ye mülteci akışı azalır.
Küresel gıda pazarındaki rekabetin zorlaştığını, gittikçe daha fazla oyuncunun buna girdiğini görmek kolaydır. Ve çok yakında, belki de, yakın zamanda hidrokarbon pazarında meydana gelenlerden daha az büyük ölçekli ticaret savaşları görmeyeceğiz. Ve ne yazık ki, sadece alışveriş değil. Gerçekten de, yeni yağ gibi bir formatta buğday ...
Bu nedenle, Rusya bu karlı pazar nihayetinde diğer ülkeler arasında bölünene kadar tarımda yeni teknolojiler sunmalıdır. Önemli olan, bu teknolojilerin iç tüketim için ürünlerin kalitesini azaltmamasıdır.