Minik deniz canlılarının tonlarca sera gazı karbondioksiti ile yaktığı okyanusun alacakaranlık bölgesinden geçerek bir tanesi ışıktan gölgeye doğru ilerliyor.
Burada güneş ışığının sönük olduğu yerde, deniz yüzeyinin 330 ila 3.300 feet (100 ila 1000 metre) altında, küçük deniz canlıları, karbonu derin okyanus depolaması için formlara dönüştürür. Fakat şimdiye kadar, bu büyük boyutta ne kadar karbonun hareket ettiğini tam olarak belirlemek zordu. Alacakaranlık bölgesinde yaşayan yaratıklar çok muğlak görünüyordu ve karbon için iştahı tahminleri, mevcut arzın önüne geçti.
2013 yılında İngiltere'nin Ulusal Okyanusografi Merkezi'ndeki araştırmacılar, İrlanda'nın yakınındaki alacakaranlık bölgesini yukarıdan aşağıya doğru inceleyerek karbon ve okyanus yaşamını her noktada ölçtüler. Bilim adamları artık alacakaranlık bölgesinin karbon çek defterini dengeleyebileceklerini düşünüyorlar. Bulgular Nature dergisinde bugün (19 Mart) yayınlandı. [Okyanusun Alacakaranlık Bölgesine Giriş]
İngiltere'nin Southampton kentindeki biyolojik bir okyanusbilimci olan Richard Lampitt, “Bu bölgeye ne olduğumuza ve bu durumdan ne çıkacağına olan güvenimizi gerçekten arttırdık” dedi.
Karbon muhasebe
Lampitt, gezegenin karbonunun yaklaşık dörtte birinin okyanuslara karıştığını söyledi. Okyanus tarafından emilen bu karbonun çoğu daha sonra atmosfere geri döner (yaklaşık yüzde 90). Geri kalanlar alacakaranlık bölgesinde geri dönüştürülür ve sadece yüzde 1'i deniz tabanına düşer.
Ancak, alacakaranlık bölgesinin dibini aşan karbon, bin yılların derinliklerinde sıkışıp kalır. Araştırmacılar, bu uzun vadeli sürgünün Dünya'nın “biyolojik karbon pompası” olduğunu söylüyorlar.
Lampitt, "Bu süreç, karbondioksitin milyon başına yaklaşık 200 parça azaltılmasından sorumludur," diyerek fosil yakıtın yakılmasından önce. Örneğin, biyolojik karbon pompası olmadan, karbon dioksit seviyeleri yaklaşık 200 yıl önce 280 ppm yerine milyonda 500 parçaya (ppm) yakın olurdu. 2013 yılında, atmosferdeki karbondioksit seviyeleri milyonda bir yüksek olan milyonda 400 parça (ppm) geçti. (Milyon başına parça, havadaki bir gazın hacmini ifade eder; bu durumda, her 1 milyon hava molekülü için, 400 karbondioksittir.)
Karbonun alacakaranlık bölgesinden nasıl battığını ve derin okyanusta depolanmış olan bitişi anlamak, araştırmacıların iklim modellerini geliştirmelerine ve gezegenin karbon döngüsünün dengesini anlamalarına yardımcı olacaktır.
Karbonun atmosferden okyanusa doğru hareket ettiği ilk yer, güneş enerjisiyle kaplı yüzeyinde yer alır. Burada, fitoplankton adı verilen mikroskobik yüzen bitkiler, enerji için karbon dioksit tüketir (tıpkı çimenler ve ağaçlar gibi). Fitoplankton öldüğünde, alacakaranlık bölgesine girerler. Bu çürüyen bitkiler, et, is ve kum düşen parçacıklar, deniz karı denen sabit bir sığınak ile birleştirilir. Karbon alacakaranlık bölgesinde bu deniz karı ile gelir.
İrlanda'nın yaklaşık 350 mil (560 kilometre) güneybatısında yer alan Porcupine Abyssal Ovası'nda, Lampitt ve meslektaşları deniz karlarını ve farklı derinliklerde tüketen canlıları topladılar. Lampitt, "Farklı organizmaların karbonu nasıl kullandıklarını - sadece partikülleri yutmaktan ziyade - karbon dioksite dönüştürdüğünü" de belirttiler.
“Karbonu yakma, onu organik maddeyi inorganik maddeye dönüştürerek ve sadece onu yiyerek kullanmak arasındaki ayrımı çizmek çok önemlidir” dedi.
Bir kaka ortaklığı
Çalışma, alacakaranlık bölgesi için ilk dengeli karbon döngüsünü sağlıyor - araştırmacılar artık alacakaranlık bölgesine ne kadar karbon girdiğinin, hangi canlıların tükettiğini ve ne kadar dışarı çıktığını biliyor. Sonuçlar ayrıca, alacakaranlık bölgesi bakterilerinin ve zooplanktonun, derin okyanusa ne kadar karbon ulaştığının önemli bir rol oynadığı özel bir sinerjiye sahip olduğunu ortaya koymaktadır.
Lampitt WordsSideKick.com'a verdiği demeçte, "Altta kaybolan şey, alacakaranlık bölgesindeki süreçler tarafından belirlenir."
Burada, gloaming'de, bakteri ve zooplankton, okyanus yüzeyinden aşağı akan çürüyen parçacıkları temizler. Plankton poo'nun önemli bir oyuncu olduğu ortaya çıkıyor. Zooplankton, bakterilerin tüketmesi için çok hızlı düşen hızlı batan partikül karını yakalar. Zooplankton onların bayramını kestikten sonra, bakteriler işe yarar, organik karbonu karbondioksite dönüştürür.
Lampitt, "Onları çiğneyip çürüten zooplankton için olmasaydı, bakteriler ellerine geçemezdi," dedi. "Ve işin çoğu aslında bakteriler tarafından gerçekleştiriliyor."
E-posta Becky Oskin ya da onu takip et @beckyoskin. Bizi takip et @wordssidekick, Facebook & Google+. Hakkında orijinal makale Canlı Bilim