Yeni Rusya'da emeklilik yaşı. 5’in bir parçası
SSCB'nin sonlarında, emekli aylıkları için tüm yasal çerçeveyi revize etmek ve güncellemek için geniş çaplı çalışmalar başlatıldı. Farklı zaman aralıklarında alınan yaklaşık dokuz yüz dokümandı. Devlet harçları yasasının yeni bir versiyonu hazırlandı. Bu arada, Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) uzmanları Sovyet emeklilik faturasını dünyadaki en gelişmiş emeklilik yasalarından biri olarak kabul etti. Kanun hazırlık dönemi ve aşamalı olarak yeni emeklilik kurallarının getirilmesi öngörülüyordu. Tam olarak, Ocak 1'in 1995'inde yürürlüğe girmesi gerekiyordu. Bununla birlikte, SSCB ve RSFSR liderleri ve milletvekilleri arasındaki “yasalar savaşı” nın bir sonraki yılın baharında, B. Yeltsin, RSFSR topraklarında Birlik Emeklilik Yasasını kaldırmıştır.
Ağustos ayında 1990, SSCB Emekli Sandığı kuruldu. Bu noktadan itibaren, tüm kuruluşlar, mülkiyet şekli ne olursa olsun, çalışanı olan girişimcilerin yanı sıra, bu fona emekli maaşı primi ödemekle yükümlüdür. Her türlü vatandaş kazancı ve kuruluşun geliri için katkı payı tahsil edilir. Yine, bir ay sonra 4, aynı amaçlar için, RSFSR'nin Emekli Sandığı kuruldu (şimdi FIU). Aynı zamanda, Fon aceleyle, dikkate alınmadan oluşturuldu ve dahası, bağımsız bir finans kurumuydu. Faaliyet, RSFSR'nin bankacılık mevzuatına uygun olarak gerçekleştirilmiştir. Bu bağlamda, fon aslında kendisini kontrol eden ve kendi harcamalarını kontrol eden finansal bir yapıydı. 1992’ten bu yana, PFR başkanı Rusya cumhurbaşkanı tarafından atandı.
1991’ten bu yana, katkı tutarları şu miktarlarda belirlendi: kuruluşlar için - değerlendirilen ücretin% 20,6’i ve serbest meslek sahibi olan vatandaşlar için (ITA) - gelirlerin% 5’i. İşveren ve çalışanın katılımıyla FIU’ya parite (özsermaye) katkıları sayılır. Gelecekte bunların% 50% 50 oranına eşit katkılar sağlayacağı varsayılmıştır. Ve başlamak için, çalışanlara maaşın% 1'ine bir katkı yaptık. 1993'te zorunlu sağlık sigortasının (CHI) getirilmesiyle bağlantılı olarak, emeklilik primlerinin bir kısmı sigorta tıbbına yeniden dağıtılmıştır. Sigorta oranları yıllık olarak bireysel federal kanunlar tarafından sağlanmıştır.
Emeklilik "yamalar" - tazminat, indeksleme, sübvansiyonlar
Kapitalizm altındaki yaşam üzgündü. SSCB’de 1980’lerde malların kıtlığı varsa, 1990’lerde para kıtlığı en akut hale geldi. Her fırsatta tam anlamıyla fon yoksundur. Maaşlar, emekli maaşları, sosyal haklar hakkındaki büyük borçlar. Ordunun bakımı için bile para yoktu. Askerlikte büyük miktarda indirim yapılması için, 5 askeri emekli maaşı almak için gereken hizmet süresini kısaltmak zorunda kaldı.
Dörtnala enflasyon, otoritelerin emekli maaşı sistemindeki mali boşlukları bir şekilde düzeltmeye yönelik tüm girişimlerini geçersiz kılmıştır. 1990'e göre, ülkedeki ortalama maaş 220 ruble'yi aştı ve emeklilik maaşının üst çubuğunu ücret seviyesine “bağlama” kararı verildi. Sonra ilk kez emekli olanın asgari bütçesini göz önünde bulundurmaya başladılar. Yeni Rus hükümeti, her şeyden önce, Müttefik yetkililerin yasama girişimlerinde öne geçmek ve hızla yoksul emekliler için daha iyi bir yaşam vaat etmek için aradı. Bu nedenle, emekli aylığındaki 12 ruble miktarındaki ortalama sendika artışı yerine, RSFSR'deki asgari emekli aylığının 120 ruble seviyesine dramatik bir şekilde artırılması önerilmiştir. Yaklaşık asgari geçim göstergesi o zamandı.
Enflasyonun kontrolsüz büyümesiyle ilgili olarak, mevzuat ayda bir kez 1 emekli aylığı endeksini belirlemiştir. Bununla birlikte, emekli maaşı hesaplamalarında, ülkedeki sade ortalama maaş halen alınmıştır. Aynı zamanda, çeşitli durumlarda ana hesaplanan gösterge olarak kullanılmaya başlanan asgari ücret getirildi. Asgari ücretin yıllara göre dağılımı göz önüne alındığında, sosyo-ekonomik durumu ve nüfusun refah düzeyini yaklaşık olarak tahmin etmek mümkündür. Örneğin, Eylül ayındaki 30’in 1991’inden bu yılın sonuna kadar kalan üç ay boyunca 70’ten 200’ten 3 ruble ya da neredeyse 1992’e ulaştı. 4,5 yılı boyunca, bu rakam 900 kere bile arttı - 5 ruble'ye kadar. Gelecek 1998 yıllarında asgari ücret daha da hızlı bir şekilde değişti. 37 içindeki mezhep zamanı geldiğinde, 83490 kez büyümüştü ve 1995 ruble olarak gerçekleşti. 6 yılında, boyutunun yılda bir kez XNUMX değiştiği bir tür kayıt yapıldı.
Önemli bir görev kişisel emeklilik maaşlarının, imtiyazların ve hakların kaldırılması olarak kabul edildi. Emeklilik imtiyazlarına karşı mücadele kolay değildi. Bu tür emekli maaşlarına ait verilerin toplanması bile zordur, çünkü kişisel emekli maaşlarının sadece küçük bir kısmı, açık kararnameler ve devlet ve parti organlarının kararları ile verilmiştir. Gerisi, kapalı ve çoğunlukla gizli bir düzende belirlenmiştir. Kişisel emekli aylıkları ve ayrıcalıklar sistemini kazanmak B. Yeltsin başarısız oldu. Evet ve emekli maaşları ile her soru 4-50 döneminde erken emekli olmasına rağmen soru açık kalmaktadır. Bireysel emeklilik ayrıcalıklarının tamamen ortadan kaldırılmasının, yeni Rus hükümetinin kendisinin yararlarını ve avantajlarını ortaya koymaya başlaması nedeniyle imkansız olduğu anlaşıldı. Günümüzde kişisel emekli aylığı var, ancak bu ayrı bir konudur.
Devlet dışı emekli maaşlarının iadesi
Ülkedeki temel pazar değişikliklerinin koşullarında, Rusya İmparatorluğu'nda var olan enerji ve bireysel emeklilik fonlarını hatırladılar. 1992'in sonbaharında, devlet dışı emekli maaşı fonlarına (NPF) ilişkin cumhurbaşkanlığı kararnamesi yayınlandı. Hazırlık süresi 3 yılını aldı. 1995’te, ilk APF lisansları 10’e verildi. Aynı zamanda, Rusya Federasyonu'ndaki emeklilik reformu kavramı kabul edildi. 1998'in başlamasından önce, 325 APF özel emeklilik hükmü hakkı için lisans aldı.
Mayıs 1998’te, “devlet dışı emeklilik fonları hakkında” federal yasa kabul edildi; bu, işverenin aktif katılımıyla ve bazı durumlarda çalışanın kendisinin katılımıyla, kurumsal ve özel gönüllü emekli maaşlarının oluşumunun başlangıç noktası oldu. Ancak aynı yılın Ağustos ayında, bir temerrüt rapor edildikten sonra, bireysel emeklilik sisteminin gelişimi durdu.
Para yoktu, ama emekliler bir şekilde tutuldu
Ülkedeki 1990’lerin ortasındaki mali ve ekonomik durum yalnızca emekli maaşlarının ödenmesinde değil, kontrolden çıktı. Maaşların, bursların ve sosyal hakların ödenmesinde büyük borçlar oluştu. Ve kapitalist yaşam etrafında öfkeli. Girişimci ve varlıklı paylaşılan sosyal mülk. Fabrikalar, fabrikalar, gemiler ucuza satın alındı. Promosyonlar, kuponlar, bilet MMM vardı ...
Yoksul ve bazen de aç olan emeklilerin tek bir amacı vardı - bütün bu kabustan kurtulmak. Emekli aylığı, hayatın geri kalanını barış ve refah içinde geçirmenin mümkün olduğu Sovyet "sessiz durgun su" olmaktan çıktı. Şimdi yaşam için en az asgari servet sahibi olmak gerekiyordu. Çoğu için, emekli maaşı tek kaynağıydı. Bir yan iş ve ek gelir kaynakları arıyorduk. Yaşlılar için emekliler nadiren çalışmalarını geri çağırdılar. Ve o, gençler için bile o değildi. Sanayi devleri çalışmayı kesti. Bölgelerinde ve dükkanlarda giyim ve gıda pazarları kendiliğinden yaratıldı. Etrafındaki herkes bir şey aldı veya sattı. “Kendi başlarına” talep edilen çeşitli tüketim mallarını ve ürünlerini getiren “mekikler” ortaya çıktı. Bunlar arasında emekliler vardı, ancak bu durumda sağlık ve performansın iyi olması gerekliydi. Genel olarak, ellerinden geldiğince hayatta kaldılar.
Bu arada, o dönemde ülkedeki yaşam beklentisi keskin bir şekilde düşmeye başladı. 1994 yılındaki yaşam beklentisi ile ilgili istatistikler, sadece 64 yıllarına ulaşan erkekler ve 57,6 yıllarına yakın olan kadınlar da dahil olmak üzere tüm 71,2 yılını oluşturuyordu. Bu şaşırtıcı değil. Rusya Beyaz Kitabında da belirtildiği gibi, 1990-lerin ortasında, beslenme seviyesi kritik bir seviyeye düştü. Örneğin, 1995 yılına göre 1991 yılında, bir bütün olarak et ürünlerinin (ithalat dahil) tüketimi% 28, tereyağı -% 37, süt ve şeker -% 25 oranında düşmüştür. Nüfus yetersiz beslenmişti, ilk önce tüm emekliler acı çekti.
Amaç: “emekli” emeklilik
TASS 14 Haziran 2018 tarafından belirtildiği gibi, emeklilik yaşını yükseltme konusu yine Ocak 1997'te gündeme geldi. Tartışmayı başlatan o zamanlar E. Yasin başkanlığındaki Ekonomi Bakanlığı idi. Bakanlık, “Rusya Federasyonunda Vatandaşlara Emeklilik Güvenliği Hakkında Kanun Tasarısı” taslağını sundu. 65 yıllarında, emeklilik yaşını kademeli olarak yükseltmenin gerekli olacağı belirtildi. Bu kadar uzun bir geçiş dönemi, o dönemde erkeklerin ortalama yaşam süresinin yalnızca 60 yılı olduğu gerçeğiyle açıklandı. Fatura reddedildi.
10 yıl sonra, bu konu hükümet düzeyinde tekrar gündeme geldi. Ancak, emeklilik yaşını yükseltmekle ilgili ateşli tartışmalar daha sonra başladı - 2010-2011. Bu ve sonraki davalarda, Maliye Bakanlığı en sık emeklilik yaşı limitlerindeki değişikliklerin başlatıcısı olarak hareket etti. Alternatif olarak, hizmet süresini uzatarak emeklilik yaşını artırmak için gizli bir yöntem seçilmiştir.
Emekli maaşından emekli aylığına kadar olan yaşam
Ekim ayından itibaren, 1993, emekli aylıkları için ek normlar, Rusya Federasyonu Cumhurbaşkanı kararnameleriyle yürürlüğe girdi. Artan yaşam maliyeti nedeniyle, 1 ayda en az 3 kez endeksleme ve emeklilik ödemeleri yapıldı. Ancak, bu, emeklileri daha fazla yoksulluğa uğratmadı. Yıl sonunda, 1994 yılına göre 1991, paranın alım gücü neredeyse 2 katına düştü. Asgari emekli maaşıyla durum daha iyi değildi - bir emekli maaşının asgari geçim düzeyinin yarısına düştü.
Devlet istatistiklerine göre, resmi kriterlere göre, asgari miktarda yaşlılık aylığı (tüm tazminatlar dahil) önemli ölçüde artmıştır. Örneğin, 1992’te 1,1 bin ruble, 1994’te zaten 40,7 bin ruble ve 1996’te 190,4 bin ruble’ye yükseldi. Ancak bu büyüme, yalnızca emeklilik sisteminin enflasyondaki kontrolsüz bir artışa verdiği tepkiyi yansıtıyordu - yılın 4'inde, parasal olarak, yaşlılık maaşları 173 zamanlarında arttı. Aynı zamanda, bir emekli için asgari geçim miktarı, 1996 yılında 260,4 bin ruble'yi aştı. Emekli maaşları belirlenen asgari seviyenin altındaydı, 38 milyon yaşlı emekliler de dahil olmak üzere neredeyse 29 milyon emekli maaşından yoksun kaldılar. Fiyatlar istikrarlı bir şekilde yükseldi. O zamanlar şaka yapıyorlardı, mağazalardaki fiyat etiketleri hane sayısı açısından telefon numaralarına benziyordu. 1996’te, ürün fiyatları (1 kg ruble): sığır - 14137; pişmiş sosis - 22 859; tam yağlı süt (1 L) - 3187; toz şeker - 3681 ruble. Mamul ürünler daha da arttı: bir kadın demi sezonu montı 776291 ruble, erkek gömleği - 51231 ruble, erkek deri ayakkabı - 222348 ruble. 1 otobüs yolculuğu için bir bilet bile 1031 ruble için fiyat yükseldi. Elbette, bunların Rosstat’ın ortalama fiyat göstergeleri olduğunu unutmamalıyız. Bazı bölgelerde, farklı olabilirler.
1 Ocak 1998'ten bu yana, yeni paraya geçiş başladı. Bir mezhep şeklinde gerçekleştirilen parasal reform, yılın 1000 örneğinin nominal değerini 1997 süreleri kadar azaltmıştır. Para değişimi sorunsuz geçti. Emekliler, fakir milyonerler oldukları için şaka yapmayı bıraktılar.
Gerçeklik anı olarak varsayılan
Bildiğiniz gibi her şey hikayeler tekrarlanır, ancak başka durumlarda ve toplumun gelişiminin diğer aşamalarında. Ülkede başlayan fiyatların serbestleşmesiyle bağlantılı olarak, emeklileri de içeren nüfusun günlük harcamaları keskin bir şekilde artmıştır. Alınan emekli maaşlarıyla yaşamak imkansız hale geldi ve onları asgari geçim seviyesine yükseltmek için Emekli Sandığı'nın rezervleri yoktu. Daha sonra medyadaki sebeplerden biri seçildi. Uzun süre Maliye Bakanlığı, acil ihtiyaçlar için emeklilik fonundan gelen ödemelerin geri çekilmesinin ve devlet bütçesinin tazmin edilmesinin mümkün olduğunu belirtti. Ancak, her şeyin bir sınırı vardır. 1992’te, Rusya Emeklilik Fonu’nda yalnızca 38 milyar ruble kaldığında, o zamanlar tüm emekli maaşlarının aylık tutarıyla ilgili olan durum kritik hale geldi. Ülkede başka hiçbir finansal rezerv yoktu.
Şubat ayından bu yana, 1998 emekli aylıkları endeksleme için yeni bir mekanizma başlattı. Herkese, sigorta ilkeleri üzerinde çalışan bireysel bir emekli maaşı oranına (İKP) geçmesi önerildi. Ancak, yalnızca 2000 tarafından yaygın olarak kullanılmaya başlandı. 1990-lerin sonundaki yaşlı emekliler arasında, yaklaşık% 73, IKP kullanılarak hesaplanmıştır. Daha sonra bu katılımcı yüzdesi arttı.
Aynı zamanda, PFR'deki bir çalışanın sigorta primlerinin ödenmediği (üniversitede eğitim, çocuk bakımı vb.) Emeklilik hesaplamaları için alınan iş deneyiminden dışlanmıştır. Emekli aylıkları endekslenirken, 2 ana göstergeleri dikkate alınmıştır: 1) emek (sigorta) hizmet süresi ve 2) aylık ortalama maaş.
Tam iş tecrübesine sahip milyonlarca Rus emekli, asgari geçerliliğin% 50'inden daha az miktarda emekli aylığı aldı. Ülkenin maaşları ya da emeklilik için yeterli mali kaynağı yoktu. 1992'ta başlayan devlet mülkünün ve kamu kuruluşlarının mülklerinin hazinesi ve özelleştirilmesi süreci çok fazla doldurmadı.
1999’te, özel girişimciler, avukatlar, noterler, köylü çiftlikleri, vb. İçin Emekli Sandığı’na emeklilik katkısının büyüklüğü (5’ten% 28’e kadar) keskin bir şekilde artmıştır. Küçük işletmeler, bireysel girişimciler ve “serbest meslek sahibi” vatandaşlar için, bu tür ödemelerin çok büyük olduğu kanıtlandı. Özel bir işletme büyük bir kapanış başladı. Ancak benzer bir durum zaten tarihimizdeydi. Bununla birlikte, 1924’te Sovyet hükümeti, sigorta primlerini değil vergi oranlarını keskin bir şekilde artırdı: girişimciler için 16 zamanlarında ve 5 zamanlarında kendileri için vergi geliri arttı. Ve bu kötü niyetli önlemlerin sonucu aynıydı - sonra 300 bin özel işletme hakkında kapatıldı. Ne yazık ki, memurlar kendileri için uygun sonuçlar çıkarmadı.
Yeni bir emekli maaşı reformunun eşiğinde
O zamanlar RSFSR'de kanun koyma, birçok sendika yasama girişimi ve projesinden daha dinamik ve yapıcıydı. Emeklilik sorunları istisna değildir. RSFSR’de 1990’lerin başlangıcında, ana yasa tasarısının 3’i aktif bir şekilde tanıtıldı: RSFSR’deki devlet emekli maaşları, RSFSR’nin emeklilik fonu ve kişisel emekliler için imtiyazların kaldırılması hakkında.
1993’ten bu yana ülke emeklilik reformu hazırlıyor. Ağustos ayında 1995, emeklilik sistemi reformu kavramı kabul edildi. Bazı uluslararası kuruluşlar ve çok sayıda yabancı uzman bu çalışmaya dahil edildi. Temel seçenek, 3 seviyesindeki emeklilik maaşı modelinin oluşturulmasıydı: temel (sosyal), emek (sigorta) ve devlet dışı emekli maaşları. Demografik bakış açısı, XXI yüzyılın ortasına kadar, öngörülen emeklilerin, çalışan sayısını azaltıp 1,5 zamanını artırabildiğini de göz önüne aldı. Bu riskleri en aza indirmek için, 70 yıllarında bir üst limit belirleme ihtimaliyle birlikte emeklilik yaşında kademeli bir artış başlatılması önerildi. Aynı zamanda, bir kümülatif emeklilik uygulamasına geçiş olduğu varsayılmıştır. Çalışan tarafından ve kendi pahasına gönüllü hayat sigortası seçeneği de ek bir emekli maaşı olarak kabul edildi.
Emeklilik reformuna oldukça olumlu demografik süreçler eşlik etti. Tahminlere göre, o dönemde gelen 5-6 yıllarında savaş yıllarında doğan göreceli olarak küçük yaştaki bir işçi grubu emekli oldu. Emeklilik sisteminde hata ayıklamak ve emeklilik rezervleri oluşturmak için zaman vardı. Reformculara göre, bu adımlar emekli maaşlarının geçim seviyesine yükseltilmesine izin verecek. Aynı zamanda, emeklilik haklarının 5 milyon işçi emeklileri için bir IKP aracılığıyla yaşa göre dönüştürülmesi planlandı. Tahminlere göre, bu tür önlemler 450-500 rublelerinde emekli maaşlarında artış sağlamalıydı. Diğer emekli kategorileri, emekli maaşlarındaki artışa güvenebilir. Bununla birlikte, o zaman, Rusya'da "geleneksel birimler" açısından gerçek emeklilik maaşı sadece 21 dolardı ve dünyanın en düşük oranlarından biriydi.
2000-lerin başlangıcında, emekli aylığı reformuna devam etmeyi sağlayan temel bir yasa paketi kabul edildi. Bu nedenle, “Rusya Federasyonu'ndaki emeklilik maaşları” federal yasası, en az 5 yıllık sigorta kaydıyla yaşlılık maaşı alma hakkını getirmiştir. Emeklilik maaşının temel kısmının aylık tutarı, 450 ruble miktarında belirlenmiştir. 1999 yılına göre, emeklilik yaşının yaşam süresi (yaşama yaşı) şuydu: 60 yaşına ulaşmış erkekler için - 13,5 yaşları ve 55 yaşındaki kadınlar için - 22,6 yaşları. Matematiksel bir hesaplamada, yaşama süresinin ortalama yaşı 19 yıl veya 228 ay olarak belirlendi. Ancak, hepsi hayatta değil.
Bu durumda ve bu sonuçlarla, Rus emeklilik sistemi üçüncü binyıla girdi.
Devam edecek ...