seviyorum, çünkü tek arzum odur: tüm düşüncelerimden daha çok seviyorum, çünkü tek düşüncem odur; onu güneşin çiçeği sevmesinden daha hararetle, muztarip bir ruhta yatan hüzünden daha derin; çöllerdeki kızgın kumların yağmura susamışlıklarından daha özlem dolu ona bağımlılığım bir annenin çocuğuna duyduğundan daha sevecen, Tanrı’ya yakaran bir ruhtan daha mahrem, bitkinin kökleriyle olan bağından daha sıkı.- Başın düşüncelerle ağırlaşıyor, göğsüne doğru düşüyor, göğsün yetişiyor yardımına- Cordelia’cığım! Beni anladın, tam anlamıyla anladın beni, en küçük bir şeyi bile kaçırmadın! Bunu doğrulayan sesinin içeri girmesi için kulak zarlarımı gereyim mi? Kuşkulanmam gerekir mi? Bu sim saklayacak mısın? Sana güvenebilir miyim? En korkunç suçlarda bile kendisini karşılıklı suskunluğa adayan insanlardan söz edilir. Sana, yaşamını ve yaşamımın anlamını oluşturan bir sim verdim. Senin de bana söyleyeceğin bir şey yok mu? Saklanmazsa doğaüstü güçlerin harekete geçeceği böyle güzel, böyle değerli, böyle tertemiz bir şey yok mu?