"'Sevdiğin yüzünden deli oldun', dediler.
'Yaşamın tadını yalnız deliler bilir', dedim."
10 yaşlarında bir çocuğun ağzından, Momo'dan dinlersiniz "Onca Yoksulluk Varken"'i. Belki bu yüzden çok samimidir, etkileyicidir anlattıkları. Bir hayat kadınının oğludur Momo. Anne baba bilmemiştir hiç. Madam Rosa - ki o da eski bir fahişedir - bakmaktadır Momo'ya ve diğer fahişe çocuklarına. İşte böylesine yoksul, zorlu bir yaşamdır anlatılan. Ancak, ironik bir biçimde yaşam doludur, kara mizah yüklüdür Momo'nun ağzından çıkanlar. Sıklıkla gülümsetir sizi bu yüzden.
" -Mösyö Hamil neden hep gülümsüyorsunuz ?
-Böylece hergün, iyi belleğim için tanrıya şükrediyorum Momo'cuğum. Altmış yıl önce, gençliğimde, bir kadına rastladım. Beni sevdi, ben de onu sevdim. Sekiz ay sürdü bu, sonra kadın başka bir eve taşındı. Altmış yıl sonra hala aklımdadır. Seni unutmayacağım derdim ona. Yıllar geçiyordu, unutmuyordum. Bazen korkuyordum. Önümde daha uzun bir yaşam vardı, silgi Tanrı'nın elindeyken, ben gariban adam, kendine nasıl böyle bir söz verebilirdim ki? Ama şimdi içim rahat. Cemile'yi unutmayacağım. Çok az zamanım kaldı, onu unutmadan öleceğim."
Etkileyici bir roman. Kendi küçük ama anlatımı okyanuslar kadar derin Momo ve o bitmez sevgisiyle Madam Rosa... Siz de onlarla tanışınn derim.
Not: Romain Gary, 1956 yılında "Cennetin Kökleri" isimli kitabıyla Fransa'nın saygınlığı yüksek edebiyat ödüllerinden Goncourt Ödülü'yle onurlandırılır. Bu ödülün şöyle bir özelliği vardır: ancak bir kere kazanılabilir. Romain Gary "kendisi olmaktan sıkılınca" bu sefer Emile Ajar mahlasıyla "Onca Yoksulluk Varken"i kaleme alır ve 1975 yılında bu ödüle tekrar layık görülür. Böylece Fransa'da bu ödülü iki kere kazanmış tek yazar olur.