Önemsizliğinizle Nasıl Kurtulursunuz
“Dünyanın sana yaşayan bir borcu olduğunu söyleyerek etrafta dolaşma. Dünya sana hiçbir şey borçlu değil. Önce buradaydı. ” - Mark Twain
Birisi bana “Herkes çok önemli olduklarını düşünüyor,” dedi. Uzun zamandır bu insanlardan biriydim.
Hala zaman zaman öyleyim.
Herkes gibi, gemim de içkin ödülün sakin sularından doğrulama uçurumlarına çarpmaya başlayabilir; beni içine çeken Sirenler Likes, Shares ve Retweets gibi örtülü.
Ben insanım - kablolamamın kabul etme ihtiyacı.
Neyse ki, böyle bir arayışa eşlik eden saçmalık hakkında da sağlıklı bir bakış açısı kazandım. Benim işim bir fikir birliği ya da bir onaylama arayıcısı olmak değil, benzersiz sesimi en çok duymak isteyenlerle paylaşmak; eğer varsa alkış süresi ikincil olmalıdır.
İşi yapıyorum çünkü benim için önemli. Bir başkası ile rezonansa girerse, kek üzerine krema.
Gerçek şu ki, ailem ve arkadaşlarımın yanı sıra, varlığım nispeten önemsiz. Hayat çok uzun zaman önce devam etti ve eğer birlikte hareket edersek uzun süre devam edecek.
Potansiyel olarak 2 trilyon gökadadan oluşan bir evrende, yaklaşık 4,5 milyar yıl olan bir gezegende, en az 10 milyon kişiden biri olan yaklaşık 7 milyar türden biriyim.
Benim hakkımda olabileceği rasyonel bir senaryo yok.
Ama önemsizliğimden dolayı cesaret kırılmak yerine, onun tarafından özgürleştirilmeyi seçiyorum. Daha az değil, daha fazla yaşamak istememi sağlıyor.
Önemsizliğimle kurtarılmamın 3 yolu ...
Başarısızlık Korkusu Yok
"Başarısızlık başarı ertelenir." - Ray Kurzweil
Kuşkusuz, bu zihniyetin geliştirilmesi birkaç yıl sürdü. Ve uzun yıllar profesyonel bir aktör olmam acı vermedi.
Ama keşfettiğim şey, dünyanın sanatımı nasıl alacağı üzerinde neredeyse hiç kontrolüm yok. Ajansımın üzerinde çalıştığım şey iş ahlakım ve tutumum. Bir kez anladım, artık kişisel olarak başarısız olmadım.
Birisi yaptığım bir filmin hayranı, yazdığım bir makale veya verdiğim bir konuşma değilse, kelimenin tam anlamıyla benim sorunum değil.
Hem bu bilgi hem de gönül rahatlığı ile donanmış, durmuyorum.
Devam ediyorum çünkü kendimi yaratıcı bir şekilde ifade etmekten elde ettiğim anlam duygusu, bunun gerçek yapısıyla doğrudan uyumlu.
Bu kadar.
Ölümlerimi Kucaklamak
“Nasıl yaşayacağımı öğrenirken, nasıl öleceğini öğreniyordum.” - Leonardo da Vinci
Birisi bana ilk kez "ahbap" yerine "efendim" dediğimde harap oldum. Başkalarının beni görme şekli artık (hiç değilse) kendimi nasıl gördüğümle uyumlu değildi.
İlk başta kendimi zamanın ustaca benden uzaklaşmaya çalıştığı bir kimliğe şiddetle bağlı olduğunu gördüm.
Aniden kısık çubukları zamanımın israfı olarak buldum. Sahip olduğum ebeveynlere sahip olmak için ne kadar şanslı olduğumu fark ettim. Sessizliğe değer verdim, yalnızlığı aradım ve artık düşüncelerimle yalnız kalmaktan korkmuyordum.
Başka bir deyişle, hayatta en çok değer verdiğim şey değişmişti.
Bu geçişin çoğu on yıldan daha az bir sürede gerçekleşti, bu gerçekten de çok zaman değil. Fakat bu, insan yaşamının önemsiz bir parçası değil, hatta uzun bir hayat.
Kaç tane daha evrim geçireceğim?
İki?
Üç?
Demek istediğim, yaşlandıkça hayat hızlanıyor. Bu ayık bir farkındalık. İlk kez, bitiş çizgisi artık bir serap değil. Bunun sonunda herkesin kazandığı bir yarış olduğunu anlamaya başlıyorsunuz.
Neredeyse bir gecede, “bir gün” kelimesine yeni bir aciliyet var çünkü onlardan daha azına sahipsiniz. Aramızdaki en az nostaljik bile, ilerideki kişinin hayalinden ziyade yürüyüş yolunu daha fazla yansıtmaya başlar.
Fakat önemsizliğimden kurtulmanın bir kısmı, bir gün öleceğim gerçeğiyle kurtulmak demekti. Ve dünyanın varlığı bağlamında, nispeten yakında.
Öyleyse mortalite kesin fakat zamanlaması kesin değilse soru ne olur?
Harekete geçmeyi seçiyorum. Aceleyle değil. Dikkatsizce değil.
Sağlıklı bir korkuyla yönlendirilirim, eğer izin verirsem, hayatım sonunda okuyan bir yazıt olacak:
Burada olabilecek, olması gereken ve isteyebilecek bir adam yatıyor.
Ve eylemden ziyade teori hayatına ilgi duymuyorum. Yani tüm yaptığım şeyi yapmak ve yavaşça bir plan yapmak. Bazıları asla meyve vermez ama çoğu gelir.
Ve hepsi kalemin kağıda olan gücüne olan inancımı koyduğum için.
Gereksizliği Uzaklaştır
“Yararlı olanı absorbe et, işe yaramaz olanı reddet, esasen senin olanı ekle.” - Bruce Lee
A Bronx Tale filminde Calogero'nun arkadaşı Louie'nin karşıdan karşıya geçtiğini gördüğü harika bir sahne var.
"Param nerede?!" Calogero çığlık atıyor.
Louie sahip olmadığını iddia ettikten sonra, caddede civatalar. Calogero, akıl hocası Sonny tarafından kınanmadan önce kovalar.
“Her şeyden önce, senin iyi bir arkadaş mı?” Diye sordu Sonny.
“Hayır, onu sevmiyorum bile,” diye cevaplıyor Calogero.
"Şuna bak, ondan kurtulmanın maliyeti 20 dolar."
Şu anda birincil hedefim hayatımı olabildiğince basit hale getirmek.
İnanıyorum ki bu önemli bir çalışmadır, ama zaten her şeyden uykumun kalitesine ve kişisel ilişkilerimin derinliğine kadar büyük değişiklikler gördüm.
Nasıl?
Hayatın çoğunun gürültü olduğunu fark ettim. Aslında zamanımın değerinde çok az şey var.
Benim işim, bu şeylerin ne olduğunu bulmak ve diğer her şeyi ortadan kaldırmak. Başarıyı kendi terimlerimle tanımlamayı öğrenmek ve başkalarının onaylamasının kuzey yıldızım olmasına izin vermeyi reddetmek her ikisini de netleştirmeye yardımcı oldu.
Gerçek şu ki, çok az insan ne yaptığımı önemsiyor. Ve sorun değil.
Ve bu yaratıcılığımın vals, boogie, koşuşturma ya da kalbimin istediği her şey için çok daha büyük bir dans pisti yaratan bu farkındalık. Ayrıca, burada saçma sınırlı zamanımda istediğim kişi olmak için yüksek bir öz farkındalık duygusu ve özgürlük yarattı.
İşi yapıyorum çünkü bir miras bırakmaya odaklandığım için değil, içsel bir değeri var.
Önemsizliğimi kabul etmek, kendimi olduğumu algıladığım kişiye göre yaşamak için açık ara en önemli adım.
Yayınlanan 22-04-2020