Olmak ya da olmamak filo Rusya? Federasyonun savunma kabiliyetinin oluşumunda hangi yeri kaplıyor? Son olarak filomuz nasıl olmalı?
Deniz sınırlarımızın ve kıyılarımızın korunmasına ilişkin sorunlar azalmıyor - ve buna bağlı olarak, buna yönelik tartışma yıldan yıla giderek daha kapsamlı ve keskin bir şekilde büyüyor.
Geçmiş yayın tanışanların çoğunluğunun olumlu yanıt vermesine neden oldu. Ancak tartışma sırasında birçok yorumcu bir anlaşmaya varamadı.
Burada tabii ki yazarımın da yanlış hesaplaması da var - ne yazık ki, deniz yapımı gibi bu kadar büyük ölçekli bir konuyu sadece küçük bir makale ile ele almaya çalışmak imkansız. Bununla birlikte, devam eden anlaşmazlık sırasında ortaya çıkan en ilginç soruları daha ayrıntılı olarak inceleyerek durumu en azından biraz düzeltebiliriz.
Örneğin, belirli bir silah türünün teknik ve taktik özelliklerinin karşılaştırılması ve numaralandırılması şeklinde malzemenin herhangi bir komplikasyonundan kasıtlı olarak kaçınacağım konusunda uyarılmaya değer. Böylece metin mümkün olduğunca çok okuyucu tarafından anlaşılabilir ve erişilebilir olur.
Rus deniz kuvvetlerinin gelişimi tartışmasına adanmış bir dizi makale:
Rusya'nın güçlü bir filoya ihtiyacı var mı?
Gerçeğe veya filoya, Tu-160'a ve insan hatasının bedeline karşı bir darbe
İhtiyacımız olan filo hakkında
Rus Donanması - İnfaz Affedilemez?
İlk soru
Soru 1: Denizciliğe odaklanmak havacılık, yazar yüzey ve denizaltı filolarının tasfiyesinden bahsetmiyor mu?
Tabii ki hayır - filonun savaş yeteneklerini şu anda mevcut yöntem ve araçlarla güçlendirmekten bahsediyoruz. Ve hiçbir şekilde daha büyük zayıflaması ve yıkımı söz konusu değildir.
Deniz sahasının etkin savunması için hem mevcut gemi kompozisyonunu korumak hem de ihtiyaca göre yavaş yavaş arttırmak bizim için hayati önem taşıyor. Sorun şu ki, Donanmamız bu durumda bile, kendi kıyılarını koruma konusunda bile son derece sınırlı kaynaklara sahip olacak.
Yüzey gemilerinin yapım hacmindeki keskin bir artış, askeri ve ekonomik uygunluk taşımıyor: bu yolu izleyerek çok fazla para kaybedeceğiz. Ancak aynı zamanda (büyük olasılıkla) bölgesel rakip filolarıyla bile eşitlik sağlayamayacağız. Dahası, bu, harekat tiyatrolarının coğrafi uzaklığı ve çok sayıda gemiye hizmet, onarım ve dayanak inşa etmek için yeterli altyapı eksikliği gibi ulusal deniz kalkınmasının karşılaştığı "kronik" zorlukları hiçbir şekilde etkilemeyecektir.
Sonuç: Bir donanmaya ihtiyacımız var, ancak yalnızca deniz havacılığı hareket kabiliyeti, ateş gücü ve geniş yetenekleri ile mevcut tüm sorunlara uygun bir çözüm sağlayabilir.
Çok amaçlı Su-30SM, filonun taktiksel havacılığı için mükemmel bir temel oluşturabilir ve zaten satın alınmaktadır. Fotoğraf kaynağı: aex.ru
Ikinci soru
Soru numarası 2: Neden uçaklar? Havacılık daha az karmaşık ve teknolojik olarak gelişmiş mi? Neden gemi inşası üzerine bahse girmiyorsunuz?
Ne yazık ki, gemi ve havacılık endüstrilerimizin yetenekleri kesinlikle kıyaslanamaz hale geldi. Dahası, uçak yapımı çok daha yüksek bir devlet önceliği alıyor. Ve buna göre, yeterli fonu, hazır projeleri, uzmanları ve endüstriyel kapasiteleri var.
United Aircraft Corporation'ın fabrikalarının toplam alanının 43 milyon metrekare olduğunu söylemek yeterli. m. (Örneğin, Boeing fabrikalarının toplam alanı, yılda yaklaşık 13 uçak üretimi ile 800 milyon metrekare). Bence herkes potansiyelin bu rakamlarda yattığını anlıyor.
Havacılık endüstrimiz, çok sayıda çok amaçlı avcı bombardıman uçağının üretimini kolaylıkla sağlayabilir. Aynı zamanda, tersaneler, korvetler gibi küçük savaş gemilerinin bile inşası ile zorlukla baş edemezler.
"Gelecek için çalışmak" hakkında konuşursak, o zaman burada da havacılık bir adım önde: uçak yapımı alanında, seri üretimin başlamasına yakın olan ve savunma potansiyelini gerçekten güçlendirebilecek çok daha fazla projemiz var. Rusya'nın.
Elbette havacılık sektöründe de işler yolunda gitmiyor.
Sipariş hacmi ve yılda üretilen araba sayısı son derece mütevazı olarak tanımlanabilir. UAC yıllardır ülke için son derece önemli olan nakliye ve yolcu uçaklarına "işkence" yapıyor ve üretime başlama tarihlerini sürekli olarak erteliyor. Ancak yine de bu, gemi inşa endüstrimizin ihtiyaç duyduğu ek fonlar olmadan büyük bir savunma siparişini gerçekten yerine getirebilecek, kullanıma hazır bir yapıdır.
Sonuç: askeri inşaat, öncelikle ülkenin endüstriyel ve ekonomik yeteneklerine dayanmaktadır. Bizim durumumuzda koşullar öyle ki en pratik ve mantıklı çıkış yolu havacılığın gelişmesidir. Rusya, beş ila yedi yıl içinde birkaç hava bölümü oluşturma konusunda mükemmel bir potansiyele sahiptir.
Üçüncü soru
Soru 3: Neden zemin altyapısı geliştirmemiz gerekiyor? Neden üç veya dört havaalanı yerine bir uçak gemisi inşa etmiyorsunuz?
Taşıyıcı tabanlı havacılık konusu elbette filomuzla ilgili her türlü tartışmanın temel taşıdır.
Evet, uçak gemisi son derece zorlu ve çok işlevli silâh... Ancak şu anda böyle bir geminin işletilmesi için gerekli altyapıya sahip değiliz. Yeterli savaş grubu yok (ikmal gemileri dahil). Rusya'da böyle bir gemi yaratmanın teknik olanakları da belirsiz: mancınık yok, taşıyıcı tabanlı AWACS uçağı yok, elektrik santraliyle ilgili sorular var. Ve sonunda, hava grubunun görevlendirilmesi.
Ayrıca daha basit nedenlerimiz var: bu tür gemilerin operasyon ve muharebe kullanımında ve buna göre inşa edilmesi gereken konseptte deneyim yok. Uçak gemisinin ulusal denizcilik stratejimizdeki yeri belirsizdir. Kadro yapacak personel yok.
Listelenen sorunları çözmek mümkün mü?
Tabii ki evet.
Tek soru, kaç on yıl ve para alacağıdır. Ve ayrıca bu sınıftaki bir veya iki geminin (en çılgın hayallerimizde bile büyük bir seri başlatmayı göze alamayız) nihayetinde savunmamızı güçlendirebileceği ölçüde.
Ancak kara hava limanları, gereksinimlerimizi tam olarak karşılar: hem ekonomik hem de teknik olarak ülke için uygundurlar. Daha fazla savaş istikrarına sahipler (en son mühendislik fikirleriyle donatılmış, hava sahasını tamamen devre dışı bırakmak için çok fazla çaba ve kaynak göstermeniz gerekiyor). Askeri stratejimizin güncel gerçeklerine uyuyor. Ve bunlar uzun vadeli bir devlet yatırımıdır.
Buna ek olarak, sözde "sünger etkisi" (Amerikalı stratejistlerin tartışmalarında en sevilen konulardan biri) asla bir kenara atılmamalıdır - yer altyapısını geliştirerek, düşman için planlama sırasında basitçe görmezden gelemeyeceği öncelikli hedefler oluşturuyoruz. Bir saldırı.
Bu, düşmanın potansiyel hamlelerini önceden belirler. Bizim için aşikar olan bir şekilde hareket etmeye zorlanıyor. Saldırı dürtüsünü ve sürpriz etkisini kaybetmek. Ciddi kaynaklar harcamak. Ve buna göre, kayıplara uğrar. Bizi, kademeli hava savunmasıyla kaplı birkaç şartlı hava üssünden mahrum etme girişiminde. (Bu senaryoda düşmanın hala bize yalnızca havadan saldırma yeteneğine sahip olduğunu varsayalım).
Elbette uçak gemisi de benzer bir öncelikli hedef haline gelecektir.
Ama ne kadar sürer?
Dahası, mevcut gerçekleri göz önünde bulundurarak, onun için uygun bir eskortumuz olmadığında?
Bu büyük bir sorudur.
Ve imha durumunda, onu restore etmek mümkün olmayacaktır (yer pisti ve ilgili yapıların aksine).
Önceki makaledeki ifadelerden birini tekrar edeceğim.
"Çin, tüm gemi inşa gücüne rağmen, kıyı savunmasını geliştirmekte tereddüt etmiyor."
Bu bizim için iki kat daha önemli.
ÇHC'den farklı olarak, birkaç potansiyel savaş salonumuz var. Ve endüstriyel ve ekonomik fırsatlarımız sınırlıdır. Bu tür koşullarda, kara askeri altyapısını tam olarak geliştirmek kritik derecede önemlidir. Özellikle ülkemize ait adalarda (örneğin Kuril Adaları).
Böyle bir strateji, hem deniz havacılığımızın yeteneklerini artırmaya hem de kıta kıyı şeridinden genişletilmiş ve kaldırılmış savunma hatları oluşturmaya yardımcı olur. Benzer bir durumu açıklayıcı bir örnekle kısaca göz önünde bulundurarak, potansiyel düşmanlarımızdan biri olan Japonya'nın yanında fiilen "batmaz bir uçak gemisi" yaratmayı mümkün kılan, daha önce bahsedilen Kuril Adaları'na geri dönebiliriz.
Elbette, potansiyel bir saldırgan, böyle bir tehdidi görmezden gelemeyecektir - öyle ya da böyle, ancak bir çatışma durumunda
"Orijinal Japon topraklarının geri dönüşü için" adalar onun birincil askeri hedefi olacak.
Ek olarak, Japonya taktik havacılığımızın menzilinin yanı sıra seyir ve yarı-balistik füzelerin imhası menzilinde olacak.
Elbette, tek bir taşıyıcı çarpma grubu bu tür bir konumsal alanın oluşumunu sağlayamayacaktır. Elbette, eğer varsa, AUG, yukarıda belirtilen adalar biçiminde ilk savunma kademesinin yeteneklerini önemli ölçüde artırabilir, ancak hiçbir şekilde bunların yerini alamaz.
Ve bu, 11 uçak gemisine sahip, ancak aktif olarak yer altyapısı geliştiren Amerika Birleşik Devletleri'nin stratejik planlama deneyimlerinden kesinlikle öğrenilmedi. Bir hava üsleri ağı, radar istasyonları, önleme füze üsleri vb. Dahil.
Sonuç: denizcilik yapımında bile zemin altyapısı çok önemlidir. Uzun vadede okyanusa giden güçlü bir filonun oluşturulmasını planlarken, kısa ve orta vadede, konumsal alanları potansiyel bir düşmana tehlikeli yakınlıklara yerleştirmeye çalışırken, kıyıya güçlü kademeli bir savunma sağlamak gerekir.
Amerikalılar hava üslerini uçak gemileriyle değiştirmeye çalışmıyor. Uzmanlarımız neden bu kadar sık konuşuyor? Fotoğraf kaynağı: geopolitica.ru
Dördüncü soru
Soru numarası 4: Ne tür uçaklara ihtiyacımız var? Yazar neden yalnızca taktiksel havacılıktan bahsetti?
Dürüst olmak gerekirse, yalnızca taktiksel havacılıktan bahsetmek kötü niyetli değildi. Maalesef, son makalede ana mesajı biraz yanlış anladım. Ancak, bunu düzeltme fırsatımız var: inşaatla ilgiliydi çok amaçlı deniz havacılığı.
Tabii ki, bu türden bir öneri pek çok zorluk taşır: bilimsel ve teknik, mühendislik, ekonomik, endüstriyel vb. Bunun nedeni, bazıları uzun yıllardır test edilmiş veya geliştirme aşamasında olan, ülke için hayati önem taşıyan bir dizi uçak türünün bulunmamasıdır.
Deniz havacılığının ihtiyaçları için, özünde, hem üretilen hem de gelecek vaat eden havacılık kuvvetleri için aynı tür makinelerin tümü gereklidir.
1. Çok amaçlı avcı bombardıman uçakları deniz havacılığının grev alaylarını işe almak için evrensel bir temel olarak.
2. Orta ve uzun menzilli insansız hava araçlarını keşif ve vurma devriye uçağı ihtiyaçları, ülkenin deniz sınırlarının sürekli keşfi ve izlenmesi, hedef belirleme, "sivrisinek" filosuna karşı mücadele ve farazi bir düşman inişine karşı saldırı operasyonları için.
3. AWACS uçağı... (Açıklığa kavuşturulmaları gerekmeyebilir, ancak onları vereceğim). Modern dünyada, hava durumunu yeterince kaplamadan düşmanlıklar yürütmek neredeyse imkansızdır. AWACS uçakları, uzak hatlarda düşman tespitini sağlamayı, hedef belirlemeyi ve bir hava savaşını yönetmeyi mümkün kılarak gerekli tüm bilgileri gerçek zamanlı olarak alır.
4. Her türden nakliye uçağı hem barış zamanında hem de savaş zamanında uzak üsler ve garnizonlar sağlamak, personeli ve malzemeleri tehdit altındaki bir dönemde hızla transfer etmek için gereklidir.
5. Orta mesafeli dar gövdeli araçlar Devriye, denizaltı karşıtı ve özel havacılık ihtiyaçları için sadece askeri taşımacılık için değil aynı zamanda sivil havacılık için de hassas bir noktadır. İşlevsellik, uçak türlerinin adlarından anlaşılıyor - yüzey ve hava durumu aydınlatması, denizaltı arama ve denizaltılara karşı mücadele, hedef belirleme, elektronik harp, mayın döşeme, vb.
6. Tanker uçağı Şu anda silahlı kuvvetlerimiz için aynı derecede ciddi bir konudur. Bir tanker uçağı filosuna sahip olmadan, bir tür deniz inşası konusunda (sözünü ettiğimiz kadar pratik ve tasarruflu olsa bile ve hatta daha da önemlisi, okyanusta giden bir filo oluşturmak için bazı büyük ölçekli programlar hakkında) kekelemek de imkansızdır. Bu araçlar olmadan, havacılığımızın menzili minimuma indirilir ve tüm hava operasyonları 400-600 km'lik bir alanla sınırlandırılır.
7. Operasyonel-taktik seyir füzelerinin taşıyıcıları - bu tür uçaklar orta vadede ertelenebilir. Eğer gerekliyse? Muhtemelen değil. Bununla birlikte, şu anda uzun menzilli füze taşıyıcıları için uygun projelerimiz yok (PAK DA büyük olasılıkla bu amaçlar için uygun değildir - büyük olasılıkla Tu-160M'nin bir analogudur: yüzey hedeflerine vuramaz ve yüksek üretim maliyeti).
Belki bu bağlamda, bir "ersatz" olarak ülke, Amerikan "cephanelik uçağı" konseptini - dış yönlendirme ve hedef belirleme kullanarak seyir füzelerini taşımak ve fırlatmak için donatılmış ağır nakliye uçağı "olarak değerlendirebilir.
8. Modüler ekipmana sahip çok amaçlı helikopterler (Amerikan SH-60 Seahawk'ın kavramsal analogları), birlikleri indirme, yaralıları tahliye etme, gemi karşıtı füzelerin taşıyıcıları olarak hizmet verme, kurtarma operasyonları yürütme, denizaltılarla savaşma vb.
Kısa vadeli beklentilerden bahsediyorsak, o zaman şimdiden taktik havacılığın ihtiyaçlarını tamamen karşılayabiliriz. Kısmen - orta menzilli İHA'larda, nakliye uçaklarında, tanker uçaklarında. Durum tespiti ile - "cephanelik" uçaklarında, helikopterlerde ve AWACS araçlarında (en azından A-50 modernizasyon programını başlatın).
Ülkenin depoda bir uçak filosuna sahip olduğu düşünüldüğünde, bu tür beklentiler nükleer muhrip ve uçak gemilerinin inşasından çok daha gerçekçi görünüyor. Bunun için fonlar, hem mevcut gemi kompozisyonunun optimizasyonunda hem de likit olmayan deniz programlarının azaltılmasında (denizcilerin Silahlı Kuvvetler saflarında kendilerine önem vermeye çalıştıkları çeşitli "süper silahların" yaratılması, masraflı) bulunabilir. ve işe yaramaz "roket botları", şişirilmiş bir yüzey filosunun yaratılmasına adanmış anlamsız Ar-Ge, uygun olmayan onarımlar ve "Amiral Kuznetsov" gibi sadece devlet prestijinin unsurları olarak hizmet eden gemilerin iyileştirilmesi).
Sonuç: bunun için gerekli tüm fonlara ve yeteneklere sahip olarak deniz havacılığını şimdiden inşa etmeye başlayabiliriz. Reagan "Program 600" 'ün bir benzerini (1980'lerin başında, altı yüz gemilik bir filonun zorunlu inşasını sağlayan ABD Donanması girişimi) yapamayız (ve bunu kabul etmenin zamanı geldi), ama biz Savunma yeteneklerimizde çok sayıda artış sağlayabilen birkaç deniz hava tümeni oluşturma, işe alma ve destekleme yeteneğine sahip.
AGM-17 seyir füzelerine sahip Arsenal uçağı C-158A Globemaster III, Rusya için de potansiyel olarak ilginç bir proje. Fotoğraf kaynağı: thedrive.com
Beşinci soru
Soru 5: Bizi tamamen savunma amaçlı bir savaşa iten bir kavramı neden düşünüyoruz?
Bu konuyu şu anda deniz sınırlarımızın fiilen çıplak olduğu gerçeğiyle değerlendirmeye başlamaya değer olduğunu düşünüyorum - ve umarım hiç kimse mevcut "ince" gemi kompozisyonumuzun mümkün olmayacağı gerçeğiyle tartışmayacaktır. bölgesel rakiplere bile bir şeye karşı çıkmak. Ülkemizin bu alandaki savunma kabiliyeti, füze kruvazörleri ve nükleer muhripler tarafından değil, kıyı füze sistemleri ve yer tabanlı radar tespit istasyonları gibi çok daha "sıradan" araçlarla desteklenmektedir.
Önerilen konsept, askeri gücü kısa sürede ve uygun yollarla artırmak için seçeneklerden biridir. Kuvvetlerin bir potansiyel üs tiyatrosundan diğerine aktarılması sorununu çözmemize (buna bağlı olarak, gruplaşmalarımızı tehdit altındaki yönlerde güçlendirmemize, deniz kuvvetlerinin işlevselliğini artırmamıza, Havacılık ve Uzay Kuvvetlerinden fazla yükü kaldırmamıza olanak sağlar şu anda Donanmayı korumak zorunda.
Dahası, yukarıda belirtildiği gibi, Çin ve hatta Amerika Birleşik Devletleri savunma yeteneklerinin geliştirilmesiyle meşgul - ve aslında çok büyük bir gemi yapısına sahipler. Öyleyse neden İran Körfezi'ndeki Japon ticaret filosuyla bazı belirsiz savaşlardan ve deniz savaşlarından bahsetmeye çalışıyoruz, tabii ki yerel kıyılarımız için uygun koruma ve kontrolümüz yoksa?
Ancak, her şey göründüğü kadar basit değildir.
Kapalı sularda, DBK gibi tamamen savunma amaçlı bir silah bile en saldırgan silah haline gelebilir. Doğal olarak, hedef belirleme varlığında.
Peki ya savaş uçakları?
Güçlü bir çok amaçlı deniz havacılığına sahip olarak, agresif davranabilirsiniz. Ve filonun önüne, yukarıda Japonya örneğinde tartışıldığı gibi, Danimarka boğazlarını, İstanbul Boğazı ve Çanakkale Boğazı'nı bloke etmek gibi cüretkar görevleri bile konvansiyonel silahlarla doğrudan düşman topraklarına saldırmak.
Uçak, hem bölgesel bir çatışmada hem de varsayımsal büyük ölçekli bir savaşta istisnai bir değere sahip olacaktır. (Bu, en azından çalışan hava limanları, yüzlerce araç, eğitimli ve deneyimli personel, hassas silah stokları, yedek parça depoları vb. Şeklinde bir rezervdir.) Ve bu türden uygunluk, modern Rusya'da bir filoya duyulan ihtiyaç konusundaki anlaşmazlıkların ana nedenlerinden biridir.
Hayır, deniz havacılığı yalnızca savunma ile ilgili değildir. Ve her şeyden önce, pratiklik, hareketlilik ve tüm potansiyel tehditlere yeterli yanıt hakkında.
Ayrı olarak, Silahlı Kuvvetler saflarında böyle bir yapının oluşturulmasının, filo reformuna yardımcı olacağı ve Rusya dış politikasını ülkemiz sınırlarından uzakta ilerletmek için bir "seferci" güç oluşturacağı söylenmelidir. Doğal olarak, birkaç AUG ile savaştan sonra San Francisco'nun saldırısından değil, yeteneklerimize uygun operasyonel-taktik görevlerden bahsediyoruz.
Sonuç
Kuşkusuz, anlattığım yaklaşım, deniz gücünün klasik inşası kavramının taraftarları arasında bir yanıt bulmayacaktır. Bununla birlikte, uygunluğunun geniş bir okuyucu kitlesi için anlaşılabilir olduğunu düşünüyorum.
Kısa vadede, sadece deniz havacılığı, hem savunma hem de hücum anlamında filonun tüm ihtiyaçlarını karşılayabilir. Hem yerel hem de büyük ölçekli çatışmalar için ciddi bir zemin sağlamak.
Dahası, bu, ülkenin ekonomik, teknik ve endüstriyel potansiyeli ile yeterince ilişkili olan denizcilik yeteneklerini geliştirmemiz için erişilebilir bir yoldur.