Volkswagen fabrikasının 75'de İngilizler için neredeyse savaş ganimeti haline gelmesinin üzerinden 1947 yıl geçti. Görkemli bir yanlış değerlendirmenin büyük ölçüde bilinmeyen hikayesi.
Harald Kaiser'den
Süreç bir devlet sırrı gibi korunuyordu. İngilizlerin tehlikede olan soruşturması, endüstri ve dünya siyaseti açısından son derece patlayıcıydı. Yenilen Almanya, ABD, SSCB ve Fransa'nın diğer üç muzaffer gücünden hiçbirinin İkinci Dünya Savaşı'nın bitiminden kısa bir süre sonra niyetlerini almasına izin verilmedi. Aksi takdirde, açgözlülük uyandırılabilirdi.
İşgal altındaki topraklarında Wolfsburg bölgesinin de bulunduğu İngilizler, Volkswagen Beetle'ın başarı beklentilerini tam koruma altında karmaşık testlerde incelediler. Çünkü onu kendin inşa etme fikri vardı. 1946 Gizli Soruşturması kesin bir karara vardı: "Bu aracın İngiliz endüstrisi tarafından kopyalanacak birinci sınıf, modern yapım yöntemlerinin bir örneği olarak görülmesi" tavsiye edilemezdi. Ve ayrıca: "Genel görünüm göz önüne alındığında, yapının belirli bir parlaklığa sahip olmadığına inanıyoruz."
Bu analizin liderliği, o zamanlar büyük ölçüde gizlice çalışan bir örgütün, özellikle Alman teknolojisinin kalitesini ve kullanılabilirliğini inceleyen İngiliz İstihbarat Hedef Alt Komitesi'nin (BIOS) elindeydi. O zamanlar İngiltere'de çok nüfuzlu ve Beetle'ın değerlendirilmesine dahil olan büyük bir otomobil üreticisi olan Sir William Rootes, Krauts'un arabasına karşı sert sözler buldu: "Çok çirkin ve çok gürültülü. Böyle bir araba modeli, eğer mümkünse, iki ya da üç yıl boyunca popülerliğini koruyacak."
Tazminat yerine Volkswagen?
Almanya'da geniş bir halk, muhtemelen o sırada Birleşik Krallık hükümetinin buna hakkı olduğunun farkında değil ve bu araştırma raporuna rağmen, başlangıçta Volkswagen fabrikasını tüm patentleri, makineleri ve araçlarıyla birlikte Büyük Britanya'ya savaş ganimeti olarak göndermeye karar verdi. kullanmak için kendi yararına. Örneğin, Almanların daha sonraki tazminat ödemeleri için avans ödemesi olarak.
Şimdi 1947 yıl önce, 75'de, VW fabrikası için yürüyüş siparişleri nihayet geri çekildi. Ancak bu karar, tıpkı ilk dağıtma niyeti gibi, onlarca yıl gizli kaldı. Bu ancak 1996'da BIOS Raporu No. 998 İngiltere'de kitap olarak yayınlandığında değişti. Üç yıl sonra, Heel-Verlag, Königswinter, Almanca olarak "Dosya: VW Beetle" başlığı altında yayınladı. İngiliz uzmanların yaklaşımını ayrıntılı olarak anlatıyor. Eylül 1943'ten Şubat 1946'ya kadar, her bir parçayı titizlikle inceleyip test ederek, Beetle'ın iki çeşidini son vidasına kadar söktüler. Bu bir sedan (1946'da inşa edildi) ve Alman Afrika kampanyası sırasında İngiliz birlikleri tarafından ele geçirilen teknik olarak aynı Wehrmacht Kübelwagen (1941'de inşa edildi) idi.
BIOS çalışanlarının kendileri, düşman Alman otomobilinin yapımı hakkında uzman bir yargıda bulunma yetkinliğine sahip olmadığı için, yerel otomobil üreticileri ve satıcıları birliği (Motor Üreticileri ve Tüccarları Derneği) uzmanlıkla görevlendirildi. dahil edildi
- AC Otomobil Ltd. (genel değerlendirme için),
- İngiliz Ford yan kuruluşu/Dagenham (genel inşaat için),
- Humber Ltd./Roots Group (tasarım ve üretim için),
- Singer Motors Ltd./Roots Group (sürüş testleri için)
- ve Solex Ltd. (yakıt beslemesi/karbüratör için).
Bir yandan iki temel soruya yanıt aranmalıdır: İngiliz otomobil endüstrisi Almanlardan bir şeyler öğrenebilir mi? Ve bitkinin bağırsaklarını teknik olarak deşmek ve ekipmanı ada krallığına getirmek mantıklı mı? Öte yandan, iktidardakiler, resmi bir hükümet kararı kisvesi altında, potansiyel bir rakibin sökülerek ortadan kaldırılması veya İngiliz mülkiyetine geçmesi durumunda İngiliz otomobil endüstrisinin sessizce alkışlayacağını da hesaba katmak zorundaydı.
Uzun süredir üretim tesislerinin sökülme riski vardı.
İkincisi gerçekleşirse, VW artık barış zamanında İngiltere'ye araba ihraç edebilecek ve yerli üreticilerden pazar payını alabilecek yabancı bir rakip değil, farklı şekilde ele alınabilecek bir yerli rakip olacaktı. Veya başka bir varyant olan Beetle, bir İngiliz üreticinin model yelpazesinde sona eriyor.
Bu olsaydı, bugün olduğu gibi Volkswagen global şirketi diye bir şey olmazdı, tıpkı bunun uluslararası başarısının bir sonucu olarak devlete ve çalışanlara sayısız milyarlarca mark yağan bir para olmayacaktı. araba. Kutsamalar esas olarak, arabayı sürekli olarak geliştiren ve tüm dünyaya ihraç eden, Ocak 1948'den Nisan 1968'e kadar genel müdür olan uzak görüşlü ve sağduyulu İngiliz ve Heinrich Nordhoff'tan kaynaklanıyordu. "Şehir ve şirket birdir ve Nordhoff'un topraklarındaki pasaport mavi bir şirket kimlik kartıdır," diye sevindi SPIEGEL Ağustos 1955'te. Her mobilya satıcısı bu kimlik kartına bakmadan 1000 veya 2000 mark kredi verdi.
Parçalanma riski aslında Nordhoff göreve gelmeden hemen önce bir süredir var olmasına rağmen, bu daha çok teorik bir nitelik taşıyordu. O sırada İngilizler, savaşta ağır hasar gören askeri araçları nedeniyle bir yedek arıyorlardı. Bu nedenle, bomba hasarıyla sınırlı da olsa VW fabrikasındaki üretim tesislerini kullanmak ve bu şekilde şirketin kendi yüksek araç talebini karşılamak mantıklıydı.
Daha 1945 yılında, VW fabrikasının yönetimi, rekabet durumu ve akut iç ihtiyaçlar göz önüne alındığında, İngiliz askeri hükümeti tarafından 20.000 limuzin inşa etmek üzere görevlendirildi. Buna ek olarak, Bad Oeyenhausen merkezli Almanya/Britanya Bölgesi Kontrol Komisyonu, erken bir aşamada Almanya'dan sorumlu olduğunu ve kendisinin yerli sanayi tarafına indirgenmesine izin vermeyeceğini açıkça belirtti.
O zamandan beri Wolfsburg Motor Works olarak yeniden adlandırılan Volkswagen fabrikasının bir tür İngiliz denetleme kurulu olan Denetim Kurulu da benzer bir görüşe sahipti. Alternatif istihdam olanakları olmadığı için şirketin feshedilmesi Wolfsburg sakinlerine karşı sorumsuz olarak kabul edildi. Bunun yerine, Dışişleri Bakanlığı ve Hazine Sekreteri gibi kilit İngiliz makamları, Volkswagen'i ihraç edebilmek için üretimi artırma yönünde oy kullandı. Bunun nedeni aynı zamanda Hazine Bakanı'nın bütçeyi işgal masraflarından kurtarmak için ek gelir konusunda çok istekli olmasıydı. Bunun üzerine, Volkswagen'in ihracatı döviz vaat etti.
"İngilizlerin kurduğu en başarılı otomobil şirketi"
Sonunda, Eylül 1946'da, başlangıçta askeri hükümet tarafından verilen sökme emri, başlangıçta dört yıl süreyle askıya alındı. Ve 23 Temmuz 1947'de, askeri hükümetin kıdemli asistanı ve VW fabrikasının kontrol komisyonu üyesi Binbaşı Ivan Hirst, bir fabrika müdürleri toplantısında "tesisin kaldırılmasının sona erdiğini varsaymanın neredeyse kesin olduğunu" açıkladı. sorusunun cevabı". Böylece VW Alman elinde kaldı.
Bununla birlikte, "Alman Halk Arabası"nın askeri veya sivil olarak kullanılamayacağına dair BIOS değerlendirmesi, ekonomi tarihindeki en büyük yanlış yargılardan biri olmaya devam ediyor. Hiç şüphe yok ki (sektör) raporu zayıf olduğu iddia edilen motorla alay etti, araç gürültüsünü dayanılmaz buldu ve ayrıca arabanın düpedüz çirkin olduğunu ve karmaşık bir ısıtma sistemine sahip olduğunu tespit etti.
VW Beetle'ın parlak başarı öyküsü göz önüne alındığında, yıllar sonra CEO Carl Hahn ironik bir şekilde, savaştan sonra İngilizler tarafından minnetle yeniden canlandırılan Volkswagen fabrikasını "İngilizler tarafından kurulmuş en başarılı otomobil şirketidir" şeklinde formüle etti. ". . Bir futbol metaforu kullanarak, İngilizlerin BIOS değerlendirmesiyle Londra'nın efsanevi Wembley Stadyumu'nda boş bir Alman kalesine bir dizi penaltıyı mahvettikleri de söylenebilir.
Sınır bölgesinde büyümüş ve sonunda Alman ekonomik mucizesinin motoru haline gelen Alman eyaletlerinden gelen araba sadece insanları hareket ettirmekle kalmadı. Arabayı sürenler de kişisel olarak artan refah yoluna girdiler. Volkswagen'in başarı tarifi, bazı açılardan sürücü için de geçerli olan özellikleri içeriyordu: güvenilirlik, iddiasız, sağlamlık ve ekonomi. Ondan sonra sadece birkaç araba gibi, VW Beetle da favori oldu
- genç, dinamik girişimciler tarafından. Onu iş toplantısından iş toplantısına güvenilir bir şekilde götürdü. O dönemin kalite koşulları açısından bu hiç de doğal değildi;
- babaların. Pazar günleri, tüm aile VW'ye dolduruldu ve biz kırsal kesime gittik. Motor hiç susmadı ama taksit taksitleri daha da arttı;
- polis memurları tarafından. O zamanlar VW, Green Minna olarak yalnızca daha büyük kalibreli gangster limuzinlerinden daha iyi performans gösterebilecek oldukça modern bir otomobil olarak görülüyordu;
- bekarlar. Kupa kraliçesini ev sahibesi tarafından sıkı bir şekilde izlenen mobilyalı odaya götürmek ne zaman riskli olsa, böcek kendini bir buluşma yeri olarak sunuyordu. Yani iki anlamda bir sevgilinin arabası;
- öğrenciler tarafından. Onlar için daha ucuz ve daha güvenilir bir araba yoktu. Garip bir iş için paradan 1500 mark ayırmış olan herkes, iyi durumda üçüncü el bir Beetle alabilirdi.
- ve kendin yap. Çürük çamurluklar? Hurdalığa yapılan bir gezi, sorunu az parayla çözdü. Montaj kolaydı.
Sonunda, kambur araba, uzun zamandır sonsuza kadar lider konumunu koruduğu araba tanrılarının Olympus'una çarptı. Anahtar başarı faktörü sınıfsızlığa giden yolda sürmek olan bir araç. İster zengin ister fakir olsun, Beetle herkes için bir arabaydı ve cüzdanın boyutu hakkında herhangi bir sonuca varılmasına izin vermiyordu.
Ve sanki otomotiv tarihindeki kurgusal bir hikayenin ironik son akoruymuş gibi, Beetle taramasının sona ermesinden on yıllar sonra, Mini, Rolls Royce ve Bentley gibi orijinal İngiliz markaları artık Alman mülkiyetinde: Mini ve Rolls Royce'a ait. BMW, Bentley 1998'den beri Reich'a yakın Volkswagen'e ait.