YAZI BOYUTU
12. Bölüm
"Güvenlik görevlisi, odanın çok sessiz olmasını garip bulmuşlar ve odaya girmişler ama Majesteleri odada yokmuş ve sadece pencereler açıkmış… Sonra bizi çağırdı ve biz de aceleyle toplandık. Onu bulmamız lazım."
"Bu o kadar önemli bir mesele mi ki? Hizmetlilerime Majesteleri'ni görüp görmediklerini soracağım."
Kahya, tüm hizmetlilerini çağırdı.
"Yardımınızı isteyeceğim. Ben… Majesteleri'nden çok çevredeki yerler konusunda endişeleniyorum-" diye rica etti Ethan eğilerek. Amelie, onun bu görüntüsünde bir şeylerin yanlış olduğunu hissetti.
Serwin bir kılıç ustasıydı. Onu kılıçla yenebilmiş hiç kimse yoktu ve yumruk yumruğa dövüşte de iyiydi. Dahası, bu ülkede öyle bir kılıç ustasını tehdit edebilecek kadar güçlü kimse olamazdı. Ancak Ethan ve şövalyeler sanki dünya çökmüş gibi ciddiydiler.
'Bu durum neden bu kadar ciddi?'
Amelie, yemeği unuttu ve onları izledi. O farkına varana kadar konağın her yerine dağılmış olan hizmetlilerin hepsi toplanmıştı. Bir tanesi elini kaldırdı ve "Ben Majesteleri'ni gördüm." dedi.
"Ne zaman, nerede gördün ve durumu nasıldı? Herhangi bir şiddet içeren davranış gösterdi mi?"
Ethan, hizmetliye baskı yaptı. Hizmetli, korkmuş bir ifadeyle kekeledi.
"Majesteleri'ni ormana doğru giderken görmüştüm. Bu çok tuhaf… Şövalyeler sık sık onunla birlikte o yoldan giderlerdi. Bir sorun mu var?"
Hizmetlinin sözlerini duyduktan sonra Ethan ve şövalyelerin yüz ifadeleri fark edilir bir şekilde katılaşmıştı.
"Herkes ormana gitsin! Majesteleri'ni bulmalıyız! Onu bulsanız bile mesafenizi koruyun! Ona yaklaşırken dikkatli olmalısınız!"
"Peki, efendim!"
Şövalyeler teçhizatlarını kontrol ettiler ve mükemmel bir düzenle salondan çıktılar. Büyük bir savaşla yüzleşeceklermişçesine kararlıydılar.
"Korkarım başımız büyük belada ancak ne olduğunu bilmiyorum."
"Birisine vuracak olan kişi Majesteleri değil mi? Altı yaşındayken kaçırıldığında, kaçıran kişiyi yakalayıp kendi başına dönmüştü."
Kahya ve Kont, şövalyeleri anlamamışlardı.
'İmparator, ormanın içinde ortadan kaybolmuş.'
Amelie de şövalyeler kadar ciddileşti. Aklına rüyası geldi.
Yanan Fidelia Ormanı ve evin önünde etrafa dağılmış cesetler.
Ve İmparator'un yüzüne sahip olan adam.
"Ah-"
Amelie, kanatlarını etrafına sardı. Bu çok uğursuz bir histi. İçgüdüleri "Yaklaşma" diye bağırıyordu ama rüyası bir öngörü rüyasıysa Dellahaim ve Fidelia Ormanı tehlikedeydi. Fidelia Ormanı, bölgedeki insanların hayatları için vazgeçilmezdi. Orada büyüyen meyveler ve hayvanlar iyi yiyecek kaynağı haline gelmişti ve şifalı bitkilerle ağaçlar hayatı zenginleştiriyordu.
Orman yanarsa bölgedeki insanların hayatları mahvolurdu. Kont ve Renee de çok acı çekerdi. Amelie bunu görmek istemiyordu.
"Amelie, iyi misin?"
Kont, endişeyle Amelie'ye baktı.
'Babamı ve Renee'yi üzgün görmek istemiyorum… Büyümle bir şeyler yapabiliyor olmam gerekmez mi?'
Ayrıca bu öngörü Amelie'nin hatasıydı. Serwin'in daha uzun kalmasının sebebi oydu.
Amelie, kararını verdi.
Puf.
İnsan haline geri döndü. Kont'un elini tuttu ve "Baba… İmparator'u durdurmalıyız." dedi.
Kont onun solgun yüzünü gördüğünde ortamdaki ciddiliği fark etti.
"Ne demek istiyorsun? Daha fazlasını söyle."
"Rüyamda Fidelia Ormanı'nın yandığını gördüm ve-"
Kont'un gözleri kocaman oldu. Bir cadının rüyası, geleceği gösterirdi. Eğer ormanla birlikte yaşayan bir Dellahaimlı isen ve ormanın cadısına saygı duyuyorduysan bir cadının öngörüsünü görmezden gelemezdin. Bu kelimeler, hayatı boyunca aptal olan kızına ait olsa da.
"Baba, sen bölgedeki insanlarla ilgilen. Ne olur ne olmaz diye yangına karşı hazırlıklı olun."
"Tamam, anladım. Sen-"
"Ben ormana gidip onu durduracağım."
"Ama bu çok tehlikeli."
"Endişelenme, ben de bir cadıyım!"
"Amelie!"
Amelie, odasına koştu. Hızlıca bir süpürge buldu ve gökyüzüne doğru uçtu. Kont arkasından ona sesleniyordu ancak Amelie durmamıştı. Zaman yoktu.
~~~
'Önce ne yapmalıyım?' diye düşündü Amelie gökyüzünde uçarken. Yapması gereken iki şey vardı.
Yangını ve katliamı önlemek.
'Önce yangını kontrol etmeyi denemeliyim.'
Amelie uygun bir karar verdi. Serwin şu an tehlikeli görünüyordu ama en korkunç şey yangındı. Fidelia ormanı kaybedilirse sayısız insanın açıklıktan öleceği kesindi. Ayrıca, yangının kaynağı bulunduğu sürece yangın sorunu büyüyle kolayca çözülebilirdi. Büyükanne cadılar ormanı sık sık bu yolla korurlardı.
Amelie ayaklarının altına baktı. Tüm evler oyuncaklarmış gibi küçük görünüyordu. Evlerin bacalarından dumanlar çıkıyordu ve sessiz sokaklar güneşin batışı nedeniyle kırmızı renkteydi. Akşam vakti o kadar huzurluydu ki rüyasında gördüğü gibi bir trajedinin yaşanmasını düşünemiyordu.
Aynısı Fidelia Ormanı için de geçerliydi. Orman, gölün yüzeyi kadar sakindi. Bugünkü gün batımının ışığı kırmızıydı o yüzden ağaçların üzerine alevler yayılmış gibi görünüyordu.
Amelie, Fidelia Ormanı'nın yanışını hatırladı. Kaygısı daha da kötü hale geldi ve alnında ter birikti.
'Nerede? Yangını göremiyorum. Sanırım gölgede kalmış-'
Amelie telaş içinde ormana baktı. Rüyasında baktığı gökyüzü, gece vaktiydi. Ona kıyasla şu an güneşin battığı saatti. Eğer yangın, saatler içinde tüm ormana yayılmış olacaksa alevlerin şu anda ormanın başka bir yerinde yayılıyor olması gerekiyordu.
'Aşağı inmeli miyim? Hayır, gökyüzünden bakmak daha iyi.'
Dallar yangını saklayabilirdi ancak dumanlar gökyüzüne yükselirdi. Her yer hala aydınlıktı o yüzden beyaz dumanı iyi göremiyordu.
'İşte orada.'
Gerçekten de uzaklarda dumanın yükseldiğini görebiliyordu. Ormanın ortasındaydı. Dumanın yükseldiği yere bakarak durumu kavramıştı.
'Görünüşe göre yangını avcılar başlatmış. Ormanın ortasında olduğu için yardım edecek kimse yok. Bu yüzden yangın anında ormana yayılmış.'
Amelie dilini şaklattı. Yangına Serwin'in bedenini ele geçiren o felaket şeyinin sebep olduğundan endişelenmişti. Bu yangını güçleriyle durdurabilirdi.
'İyi ki cesur biriyim.'
Amelie kendini överek hızlıca dumana doğru uçtu.
~~~
Yangın sahnesi tıpkı Amelie'nin düşündüğü gibiydi.
Ormanın yakınlarında yaşayan beş avcı, her zamanki gibi avlanmaya gitmişti. Hepsi, ormanın kurallarını iyi bilen deneyimli avcılardı. Normalde ormanda yangın çıkarmak gibi bir şeyi asla yapmazlardı.
Ama bugün tuhaftı. Başarılı bir av şöyle dursun tek bir solucan bile yoktu. Tıpkı tüm hayvanlar bilerek saklanıyormuş gibiydi. Ormanın atmosferi nedense bir tuhaftı. Kaotik bir atmosfer vardı.
Tüm gün ormanı gezmişlerdi o yüzden yorgun ve açlardı ama köye geri dönmek için uzun süre yürümek zorundalardı. Bu sıkıntı hissi onları kasvetlendirmişti. Normalde doğrudan şehre dönerlerdi. Ormanın ortasında ateş yakmak tehlikeliydi.
Ancak avcılar, ormanın kaotik atmosferinde karar verme yetilerini kaybetmişlerdi. Hiç düşünmeden orada bir ateş yakıp yahni yapmaya başlamışlardı. Bu, evden getirdikleri ekmekle ve bir tavşanla yapılan bir yahniydi. Basit bir yemekti ama yorgun oldukları için tadı onlara lezzetli geliyordu.
Doygunluk hissinin artmasıyla avcılar rahatlamaya başladılar ve onlar dinlenirlerken sönmemiş közler rüzgarda kuru yaprakların üzerine düştü. Köz bir anda büyümeye başladı.
Avcılar ateşi aceleyle söndürmeye çalıştılar ama alevler onların söndürmesinden daha hızlı yayılmıştı.
"Lanet olsun. Bu alevlerle başa çıkamayız!"
Alevler çoktan boylarını aşmıştı.
"Daha fazla insana ihtiyacımız var!"
"En yakın köye kadar çok uzun yol gitmemiz gerekiyor. O arada orman yanıp kül olur!"
"Yani kendini yakarak öldürecek misin?"
Avcılar seslerini yükselttiler ve kavgaya tutuştular. Tüm köy halkı da gelse bu yangını söndüremeyeceklerini belli belirsiz biliyorlardı.
"-O zaman cadıya gitmeye ne dersiniz?" dedi bir avcı.
"Cadı mı? Evet! Eğer bir cadıysan bu yangınla kolayca başa çıkabilirsin!"
Fidelia Ormanı'nın cadısı, ormanı daha avcıların doğmadığı zamandan beri koruyordu. Yangını söndüremez miydi?
Ancak söylentiler konusunda uzman olan başka bir avcı bunu reddetti.
"Aptallar, cadı öleli uzun zaman oldu!"
"Büyükanne öldü mü?"
"Merak etme. Bir kişi daha vardı. Büyükannenin yanında taşıdığı küçük cadı! Adı… Amelie miydi?"
"O cadı olmaz. Onun aptal olduğu için hiçbir şey yapamadığını söylüyorlar."
"Ne?"
"Ama cadı için faydalı olmaz mıydı-?"
"Büyü bile kullanamadığını duydum-"
Avcıların dili tutuldu.
Yaşlı avcılar, büyükanne cadıların ormanda gerçekleşen her şeyi bildiklerini söylerlerdi. Eğer şu an büyükanne cadı hayatta olsaydı daha onlar yardım istemeden belirip onları azarlardı.
Fidelia Ormanı'ndaki cadılar, ormanı nesillerce korumuşlardı ve köylüler onlara güvenip bel bağlamışlardı ama yeni cadı bir aptaldı. Fidelia Ormanı'nın yanışını izlemekten başka seçenekleri yok muydu?
Avcılar umutsuzluk içindeydiler.
"Neyi bekliyorsunuz?"
O an gökyüzünde parlak bir ses yankılandı.
"Ha? Sen de kimsin-"
Avcılar aynı anda gökyüzüne baktılar. Başlarından aşağı şelale misali su döküldü.
Amanın!!!
"Ay, çokmuş. Bu yağmur mu?"
"Su…"
Avcılar suya battılar. Akıllarını kaçırmışlardı. Hava fazlasıyla güneşliydi. Yağmur yağmıyordu. Bu da neydi böyle? Kafa karışıklığının ortasında yangına baktılar.
"Ne-?"
"Yangın durdu mu?"
Bir süre öncesine kadar ürkütücü bir şekilde yanan alevler ortadan kaybolmuştu. Sadece siyah siyah izler kalmıştı. Aptala dönmüş surat ifadeleriyle birbirlerine baktılar. Yangında eriyip gideceklerini düşünmüşlerdi ancak şu an etraf ıslak ve serindi.
"Bakın!"
Avcılar aynı anda gökyüzüne baktılar. Süpürge sopasının üzerinde oturan bir kadın havada süzülüyordu.
Yangını söndüren Amelie'ydi. Sinirli bir yüz ifadesiyle aşağıdaki avcılara baktı. Amelie'nin yüzü yumuşaktı o yüzden hiç de tehditkar değildi ama şu an Amelie avcıların gözünde bir ayıdan daha korkunç görünüyordu. Çünkü o devasa yangın bir kerede söndürüldükten sonra bile hiçbir zorlanma ifadesi görmemişlerdi. Avcılara göre Amelie ormanın koruyucusuymuş gibi gizemli ve kusursuz biriydi.
"Ca-Cadı mı…?"
Yaşlı cadı ölmüştü ve genç cadı aptaldı ama onun mükemmel büyü yetenekleri vardı ve aptala da benzemiyordu.
Berrak yeşil gözler onlara sitem etti. Avcıların yorgunluktan kafaları önlerine düşmeye başladı.
Bölümü değiştirmek için The Tyrant's Tranquilizer 12 manga simgelerine tıklayabilirsiniz. Klavyede ok tuşları ile bölümler arası geçiş yapabilirsiniz.