Roberto Acevedo tarafından Rebelión için çevrilmiştir.
“Amerika Birleşik Devletleri, dünyadaki tüm anti-emperyalist faaliyetlerin, dünyadaki tüm bilimsel-sosyalist bilinç seferberliğinin, tüm halk hükümetlerinin ölümcül düşmanı olarak kendini kanıtlamıştır.” – George Jackson
Batı Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri’nin çağdaş dünyasının kurucu efsanelerinden biri, faşizmin II.Dünya Savaşı’nda liberal demokrasiler ve özellikle ABD tarafından yenilgiye uğratılmasıdır. Sonraki Nürnberg duruşmaları ve liberal bir dünya düzeninin sabırlı inşasıyla, faşizme ve onun doğudaki kötü ikizine karşı tökezleyen ve sürekli gerileme tehdidi altında bir siper dikildi. Amerikan kültür endüstrileri bu hikayeyi mide bulandırıcı bir şekilde prova etti, onu iğrenç bir ideolojik Kool-Aid’e dönüştürdü ve onu bir televizyon veya akıllı telefonla her eve, kulübeye ve sokak köşesine akıtarak Nazizmin en büyük kötülüğünü özgürlük ve özgürlükle yorulmadan yan yana koydu. liberal demokrasinin refahı.
Bununla birlikte, maddi kayıt, bu açıklamanın aslında yanlış antagonizmaya dayandığını ve gerçekte var olan liberalizm ve faşizmin tarihini anlamak için bir paradigma değişikliğinin gerekli olduğunu öne sürüyor. İkincisi, göreceğimiz gibi, İkinci Dünya Savaşı’nın sonunda ortadan kaldırılmak yerine, esas tarihsel işlevini yerine getirmek için aslında yeniden kullanıldı veya daha doğrusu yeniden dağıtıldı: ateist komünizmi ve kapitalist uygarlaştırma misyonuna yönelik tehdidini yok etmek. Hitler ve Mussolini’nin sömürge projeleri o kadar küstah ve kararsız hale geldiğinden, oyunun liberal kurallarını aşağı yukarı takip etmekten onları açıkça çiğnemeye ve sonra delirmeye gittikçe, faşist enternasyonali inşa etmenin en iyi yolunun olduğu anlaşıldı. bunu liberal bir örtü altında yapın, yani liberal bir görünüm sağlayan gizli operasyonlar aracılığıyla. Bu, tarih anlayışı burjuva sosyal bilimi tarafından biçimlendirilmiş, neredeyse yalnızca görünür hükümete ve yukarıda bahsedilen liberal kapsama, ulusal güvenlik aygıtının görünmez hükümetinin tarihine odaklananlara abartılı gibi görünse de. faşizmin II.Dünya Savaşı’nda yenilgiye uğratılmasının çok ötesinde, başarıyla uluslararasılaştığını öne sürüyor.
Faşist enternasyonalin mimarları
Amerika II.Dünya Savaşı’na girdiğinde, gelecekteki CIA başkanı Allen Dulles, ülkesinin yanlış düşmanla savaştığından yakınıyordu. Naziler, açıkladığı gibi, kapitalizm yanlısı Aryan Hıristiyanlardı, gerçek düşman ise ateist komünizm ve onun düpedüz anti-kapitalizmiydi. Ne de olsa ABD, SSCB’ye yalnızca 20 yıl kadar önce, on dört kapitalist ülke Winston Churchill’in sözleriyle “bebek Bolşevik’i beşiğinde boğmak” istediğinde, büyük bir askeri müdahalenin parçasıydı. Dulles, ABD hükümetindeki birçok meslektaşı gibi, daha sonra Soğuk Savaş olarak anılacak olan şeyin aslında eski savaş olduğunu anladı, Michael Parenti’nin ikna edici bir şekilde tartıştığı gibi:
Himmler’in eski sağ kolu General Karl Wolff, II.Dünya Savaşı’nın sonlarına doğru, CIA’nın öncülü olan Stratejik Hizmetler Ofisi için çalıştığı Zürih’teki Allen Dulles’ı görmeye gitti. Wolff, savaşın kaybedildiğini biliyordu ve adalete teslim edilmekten kaçınmak istiyordu. Dulles ise, Wolff komutasındaki İtalya’daki Nazilerin Müttefiklere karşı silahlarını bırakmasını ve komünizme karşı mücadelelerinde Amerikalılara yardım etmesini istedi. Savaştan sağ kalan en yüksek rütbeli SS subayı olan Wolff, Dulles’a Nazi ekibiyle Stalin’e karşı bir istihbarat ağı geliştirme sözü verdi.
Wolff, OSS-CIA tarafından korunan ve rehabilite edilen tek kıdemli Nazi yetkilisi olmaktan çok uzaktı. Reinhard Gehlen davası özellikle aydınlatıcıdır. Bu Üçüncü Reich generali, Fremde Heere Ost’tan sorumluydu. Nazi istihbarat servisi Sovyetlere karşı yönlendirildi. Savaştan sonra, OSS-CIA’ya askere alındı ve savaş sonrası Ulusal Güvenlik Devletinin tüm önde gelen mimarlarıyla bir araya geldi: Allen Dulles, William Donovan, Frank Wisner, Başkan Truman. Daha sonra savaştan sonra ilk Alman istihbarat servisinin başına getirildi ve Nazi işbirlikçilerinin çoğunu işe aldı. Gehlen Örgütü, bilindiği gibi, Alman istihbarat servisinin çekirdeği olacaktı. Bu Nazilerin kaç savaş suçlusu kiraladığı belli değil, ancak Eric Lichtblau, ABD casus teşkilatı tarafından denetlenen ağa yaklaşık 4.000 Nazi ajanının entegre edildiğini tahmin ediyor.
Savaştan sonraki ilk yıllarda CIA’den yıllık yarım milyon dolarlık fon sağlayan Gehlen ve diktatörleri cezasız bir şekilde hareket edebildiler. Yvonnick Denoël bu değişikliği dikkate değer bir netlikle açıkladı: “ABD askeri ve istihbarat servislerinin 1945 gibi erken bir tarihte eski Nazi suçlularını vicdansız bir şekilde işe aldığını anlamak zor. Ancak o zamanlar denklem çok basitti: Amerika, Nazileri Sovyetlerin yardımıyla henüz yenmişti. Bundan böyle eski Nazilerin yardımıyla Sovyetleri yenmeyi planladılar.
İtalya’da durum benzerdi çünkü Dulles’ın Wolff ile anlaşması, Nazileri ve faşistleri İtalya’da II.Dünya Savaşı’nı bitirmek (ve genel olarak III.Dünya Savaşı’nı başlatmak için harekete geçiren Şafak Operasyonu) adlı daha büyük bir girişimin parçasıydı. Dünya). Dulles, daha sonra OSS tarafından İtalya’da görevlendirilen Ajans’ın gelecekteki karşı istihbarat müdürü James Angleton ile el ele çalıştı. 20. yüzyılın en güçlü siyasi aktörlerinden ikisi olacak olan bu iki adam, Amerikan istihbarat servisleri, Naziler ve faşistler arasındaki bu yakın işbirliğinde neler yapabileceklerini gösterdiler.
Angleton, Komünistlerin gücünü en aza indirmek için İtalya’daki savaşı sona erdirmek için faşistleri işe aldı. Valerio Borghese, Mussolini rejimindeki bu katı faşist anti-komünist mücadelede Amerikalılara hizmet etmeye hazır olduğu ve savaş sonrası faşizmin uluslararası figürlerinden biri olduğu için, en önemli bağlantılarından biriydi. Angleton, onu doğrudan Komünistlerin elinden kurtarmıştı ve Kara Prens olarak bilinen adam, radikal sola karşı savaşı yeni bir patronun altında sürdürme fırsatına sahipti: CIA.
Frédéric Charpier’e göre, savaş sona erdikten sonra Dulles, Wisner ve Carmel Offie dahil olmak üzere üst düzey ABD istihbarat yetkilileri, “denazifikasyonun yalnızca kapsam olarak sınırlı olmasını sağlamak için çalıştılar”: “Generaller, üst düzey yetkililer, polisler, sanayiciler, avukatlar, ekonomistler, diplomatlar, akademisyenler ve gerçek savaş suçluları kurtarıldı ve görevlerine geri döndü. Örneğin Almanya’daki Marshall Planı’ndan sorumlu olan adam, Luftwaffe’nin (hava kuvvetleri) başkomutanı Hermann Göring’in eski danışmanıydı . Dulles, onları korumak ve Hitler’in muhalifleri gibi davranmak için üst düzey Nazi devlet görevlilerinin bir listesini çıkardı. OSS-CIA, anti-komünist müttefikleriyle Almanya ve İtalya’daki idari devletleri yeniden inşa etmeye başladı.
Eric Lichtblau, savaş sonrası dönemde 10.000’den fazla Nazinin Amerika Birleşik Devletleri’ne göç edebildiğini tahmin ediyor (1930’larda en az 700 resmi Nazi parti üyesi Amerika Birleşik Devletleri’ne girerken Yahudi mülteciler geri çevrildi). Birkaç yüz Alman ajanı ve binlerce SS personelinin yanı sıra Mayıs 1945’te başlayan Paperclip Operasyonu, aileleriyle birlikte en az 1.600 Nazi bilim adamını Amerika Birleşik Devletleri’ne getirdi. Bu şirket, Nazi savaş makinesinin büyük beyinlerini kurtarmayı ve roketler, havacılık, biyolojik ve kimyasal silahlar vb. Üzerindeki araştırmalarını Amerikan imparatorluğunun hizmetine sunmayı amaçladı.
Program, ateşli Nazileri resmen dışlasa da, en azından başlangıçta, kimyagerlerin (toplu imha işlemlerinde kullanılan ölümcül gazları sağlayan) IG Farben’den, toplama kamplarında köleleri kullanmak için kullanan bilim adamlarının göçüne izin verdi. Yahudiler, Romanlar, Komünistler, eşcinseller ve diğer savaş esirleri ile korkunç deneylere katılan silahlar ve doktorlar. Ataç’a karşı çıkan bir Dışişleri Bakanlığı yetkilisinin “Hitler’in ölüm melekleri” olarak nitelendirdiği bu bilim adamları, özgürler diyarında kollarını açarak karşılandılar. Rahat bir konaklama, asistanların bulunduğu bir laboratuvar ve işlerinin karşılığını alırsa vatandaşlık sözü verildi.
CIA ayrıca, tüm Batı Avrupa ülkelerinde gizli anti-komünist ordular kurmak için MI6 ile işbirliği yaptı. Kızıl Ordu’nun olası bir istilası kisvesi altında, fikir, Ruslar batıya hareket ederse düşman hatlarının gerisinde kalacak olan, geride bırakılacak yasadışı asker ağlarını eğitmek ve donatmaktı. Böylece yeni işgal edilen bölgede aktif hale getirilecekler ve kaçakçılık, casusluk, sabotaj, propaganda, yıkma ve savaş görevleriyle suçlanacaklardı. İki teşkilat, bu büyük pembe altı örgütü kurmak, çok sayıda silah ve mühimmat deposu kurmak ve gölge askerlerini ihtiyaç duydukları her şeyle donatmak için NATO ve birçok Batı Avrupa ülkesinin istihbarat servisleriyle birlikte çalıştı. Bunu yapmak için Nazileri, faşistleri askere aldılar. işbirlikçiler ve aşırı sağın diğer anti-komünist üyeleri. Sayılar ülkeye göre değişir, ancak ülke başına birkaç düzine ile birkaç yüz arasında, hatta birkaç bin arasında olduğu tahmin edilmektedir. Televizyon şovundan bir habere göre Retour aux kaynakları , Norveç’te 50, Almanya’da 150, İtalya’da 600’den fazla ve Fransa’da 3,000 yedek ağ birimi vardı.
Bu eğitimli militanlar daha sonra sivil nüfusa karşı terörist saldırılar düzenlemek veya koordine etmek için seferber edilecek ve bunlar daha sonra “yasa ve düzen” baskılarını meşrulaştırmak için komünistlere atfedilecek. Bu gerilim stratejisinin özellikle yoğun olduğu İtalya’daki resmi rakamlara göre, 1969-1987 yılları arasında siyasi amaçlı 14.591 şiddet eylemi yaşandı, 491 kişi öldü ve 1.181 kişi yaralandı. Ordine Nuovo aşırı sağ grubunun bir üyesi ve 1972’de Peteano yakınlarındaki bombalı saldırının yazarı Vincenzo Vinciguerra, faşistlerin “Avanguardia Nazionale, Ordine Nuovo gibi, sapkın örgütlerden değil, anti-komünist stratejinin bir parçası olarak savaşta seferber edildiğini açıkladı iktidar kurumlarının, ancak Devletin kendisinin, ve özellikle Atlantik İttifakı içindeki Devlet ilişkileri kapsamında ”. İtalya’da geride kalan ordularla ilgili soruşturma yürüten bir İtalyan parlamento komisyonu, 2000 yılında şu sonuca varmıştır: “Bu katliamlar, o bombalar, o askeri eylemler, askeri operasyonlar, İtalyan devlet kurumları ve daha yakın zamanda keşfedildiği gibi, Birleşik Devletler istihbarat yapılarına bağlı kişiler tarafından. “
ABD İç Güvenlik Devleti, faşistleri Avrupa’dan kaçıran kaçakçılık hatlarının denetimini de üstlendi ve onların kirli işlerini yapmaları karşılığında dünyanın dört bir yanındaki güvenli yerlere yerleşmelerine izin verdi. Klaus Barbie’nin davası binlerce kişiden biri, ancak bu sürecin iç işleyişi hakkında çok şey söylüyor. Fransa’da “Lyon’un kasabı” olarak bilinen, Himmler’in Fransa’dan en az 22.000 Yahudiyi sınır dışı etme emrini vermesi de dahil olmak üzere, iki yıl boyunca Gestapo ofisinin başkanıydı. Fransız Direniş koordinatörü Jean Moulin’e öldüresiye işkence etmesi ile tanınan bu ‘gelişmiş sorgulama taktikleri’ uzmanı, Şubat 1943’te Fransa’daki Yahudiler Genel Birliği’nin ilk baskınını ve Nisan 1944’te Izieu’da 41 Yahudi mülteci çocuğun katledilmesini organize etti. Lyon’a gelmeden önce, ölümden daha fazlasını öldüren vahşi ölüm mangalarını yönetmişti. Alexander Cockburn ve Jeffrey St. Clair’e göre Doğu Cephesinde bir milyon insan. Ancak savaştan sonra, aynı yazarların en çok aranan SS suçluları listesinde üçüncü olarak tanımladığı adam, Birleşik Devletler Ordusu Karşı İstihbarat Kolordusu (CIC) için çalışıyordu. Diğer Nazileri işe alarak sürekli orduların kurulmasına yardımcı olmak ve Almanya’nın Fransız ve ABD kontrolündeki bölgelerindeki Fransız istihbarat servislerinde casusluk yapmak için işe alındı. Alexander Cockburn ve Jeffrey St. Clair’e göre, Doğu Cephesi’nde bir milyondan fazla insanı öldüren vahşi ölüm mangalarını yönetmişti. Ancak savaştan sonra, aynı yazarların en çok aranan SS suçluları listesinde üçüncü olarak tanımladığı adam, Birleşik Devletler Ordusu Karşı İstihbarat Kolordusu (CIC) için çalışıyordu. Diğer Nazileri işe alarak kalıcı orduların kurulmasına yardımcı olmak ve Almanya’nın Fransız ve ABD kontrolündeki bölgelerindeki Fransız istihbarat servislerinde casusluk yapmak için işe alındı. Alexander Cockburn ve Jeffrey St. Clair’e göre, Doğu Cephesi’nde bir milyondan fazla insanı öldüren vahşi ölüm mangalarını yönetmişti. Ancak savaştan sonra, aynı yazarların en çok aranan SS suçluları listesinde üçüncü olarak tanımladıkları adam, Birleşik Devletler Ordusu Karşı İstihbarat Kolordusu (CIC) için çalışıyordu. Diğer Nazileri işe alarak sürekli orduların kurulmasına yardımcı olmak ve Almanya’nın Fransız ve ABD kontrolündeki bölgelerindeki Fransız istihbarat servislerinde casusluk yapmak için işe alındı. aynı yazarların en çok aranan SS suçluları listesinde üçüncü olarak tanımladıkları adam Birleşik Devletler Ordusu Karşı İstihbarat Kolordusu (CIC) için çalışıyordu. Diğer Nazileri işe alarak kalıcı orduların kurulmasına yardımcı olmak ve Almanya’nın Fransız ve ABD kontrolündeki bölgelerindeki Fransız istihbarat servislerinde casusluk yapmak için işe alındı. aynı yazarların en çok aranan SS suçluları listesinde üçüncü olarak tanımladıkları adam, Birleşik Devletler Ordusu Karşı İstihbarat Kolordusu (CIC) için çalışıyordu. Diğer Nazileri işe alarak kalıcı orduların kurulmasına yardımcı olmak ve Almanya’nın Fransız ve ABD kontrolündeki bölgelerindeki Fransız istihbarat servislerinde casusluk yapmak için işe alındı.
Fransa ne olduğunu öğrenip Barbie’nin iadesini talep ettiğinde, Almanya’daki Birleşik Devletler Yüksek Komiseri John McCloy iddiaların söylentilere dayandığını iddia ederek reddetti. Ancak sonunda, Avrupa’da Barbie gibi bir kasap dükkanı sürdürmek sembolik olarak çok pahalıydı, bu yüzden 1951’de ünlü kariyerine devam edebildiği Latin Amerika’ya gönderildi. Bolivya’da kuruldu, 1980’de Kokain Darbesi’ne aktif olarak katılmadan önce General René Barrientos’un askeri diktatörlüğünün güvenlik güçlerinde, İçişleri Bakanlığı ve Bolivya Ordusu’nun Hugo Banzer diktatörlüğündeki kontrgerilla kanadında çalıştı. ve General Meza komutasındaki güvenlik güçlerinin yöneticisi oldu. Kariyeri boyunca, Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Güvenlik Eyaleti’ndeki kurtarıcıları ile yakın ilişkileri sürdürdü ve Latin Amerika diktatörlüklerini Amerika Birleşik Devletleri’nin desteğiyle şiddetli bir şekilde ezmek için bir araya getiren kontrgerilla projesi Condor Operasyonunda merkezi bir rol oynadı. herhangi bir ülkeye. aşağıdan eşitlikçi ayaklanmalara teşebbüs etti. Ayrıca, “Los novios de la muerte” adını verdiği ve üniformaları SS’ninkilere benzeyen narko-paralı asker çetelerinin örgütlenmesi de dahil olmak üzere Bolivya’nın uyuşturucu imparatorluğunun gelişmesine yardımcı oldu. 1960’larda ve 1970’lerde özgürce seyahat etti, Amerika Birleşik Devletleri’ni en az yedi kez ziyaret etti ve büyük olasılıkla Ernesto “Che” Guevara’yı öldürmek için Ajans tarafından düzenlenen insan avına katıldı.
Faşistlerin komünizme karşı küresel savaşa entegrasyonunun aynı temel modeli, Herbert P. Bix tarafından savaş öncesi ve savaş sırasında yönetim sistemi “imparator sistemin faşizmi” olarak tanımlandığı Japonya’da kolaylıkla tespit edilebilir. Tessa Morris-Suzuki, ABD İç Güvenlik Devletinin KATO organizasyonunu nasıl denetlediğini ve yönettiğini detaylandırarak istihbarat servislerinin sürekliliğini ikna edici bir şekilde gösterdi. Bu özel istihbarat ağı, Gehlen organizasyonuna çok benzer şekilde, Amerikan müdürü (Charles Willoughby) ile paylaşan İmparatorluk Ordusu İstihbarat Şefi (Arisue Seizō) da dahil olmak üzere, askeri ve istihbarat servislerinin önde gelen eski üyeleriyle doluydu. Mussolini’ye derin hayranlık. ABD işgal güçleri ayrıca savaş sırasında Japon sivil istihbarat topluluğunun üst düzey yetkilileriyle (özellikle Ogata Taketora) yakın ilişkiler geliştirdi. Savaş öncesi ve savaş sonrası Japonya arasındaki bu dikkate değer süreklilik, Morris-Suzuki ve diğer bilim adamlarının Japon tarihini savaş ötesi bir rejim, yani savaşın öncesinden sonrasına devam eden bir rejim açısından haritalandırmasına yol açtı. Bu kavram aynı zamanda, görünür hükümet alanında yüzeyde neler olup bittiğini anlamamızı sağlar. Kısaca, Manchukuo’nun (kuzeydoğu Çin’deki Japon kolonisi) acımasız yönetimi için “Shōwa Şeytanı” olarak bilinen adamın kayda değer vakasını aktarmaya yeter: Nobusuke Kishi. Nazi Almanyasının büyük hayranı, Kishi, Japonya’yı ABD’ye karşı topyekün bir savaşa hazırlamak için 1941’de Başbakan Hideki Tojo tarafından Mühimmat Bakanı olarak atandı ve ABD’ye karşı resmi savaş ilanını imzalayan da oydu. Savaş sonrası dönemde bir savaş suçlusu olarak kısa bir hapis cezasına çarptırıldıktan sonra, hücre arkadaşı, organize suçlar kralı Yoshio Kodama ile birlikte CIA tarafından rehabilite edildi. Sorumlularının desteği ve cömert mali desteğiyle Kishi, Liberal Parti’nin kontrolünü ele geçirdi, onu eski Japon imparatorluk liderlerinin sağcı bir kulübüne dönüştürdü ve başbakan oldu. Tim Wiener, “[CIA] dört Amerikan başkanının altında en az on beş yıl boyunca para aktı” diye yazıyor,
ABD ulusal güvenlik servisleri ayrıca kapitalizm yanlısı savaşçıları, bazen deneyimli Nazilerin ve faşistlerin önderliğinde, denenmiş ve gerçek baskı, işkence ve istikrarsızlaştırma teknikleri ile propaganda konusunda eğitmek için küresel bir eğitim ağı kurdu. ve psikolojik savaş. . Ünlü Amerika Okulu, 1946’da, dünya çapında yeni nesil anti-komünist savaşçılar yetiştirme hedefiyle kuruldu. Bazılarına göre, bu okul dünya tarihinde en fazla sayıda diktatörü eğitmiş olma ayrıcalığına sahiptir. Durum ne olursa olsun, çok daha büyük bir kurumsal ağın parçasıdır. Örneğin Kamu Güvenliği Programının eğitime katkılarından bahsetmeye değer: “Yaklaşık yirmi beş yıldır”, Eski CIA görevlisi John Stockwell şöyle yazıyor: “CIA, […] dünyanın dört bir yanından polis ve paramiliterleri nüfus kontrolü, baskı ve işkence teknikleri konusunda eğitti ve organize etti. Amerika Birleşik Devletleri, Panama ve Asya’da onbinlerin mezun olduğu okullar kuruldu. Bazı durumlarda, Hitler’in Üçüncü Reich’inden eski Nazi subayları eğitmen olarak kullanıldı. ‘
Faşizm Liberal Kapak Altında Küreselleşiyor
Dolayısıyla Amerikan imparatorluğu, sağcı militanları koruyarak ve onları “ komünizme ” karşı III.Dünya Savaşı’na dahil ederek faşist bir enternasyonal inşa etmede merkezi bir rol oynadı. ilgi alanları. kapitalist yönetici sınıfın. Faşist hükümet tarzlarının bu uluslararası genişlemesi, dünya çapında toplama kamplarının, işkence ve terörist kampanyaların, kirli savaşların, diktatörlük rejimlerinin, öz savunma gruplarının ve organize suç ağlarının çoğalmasına yol açtı. Örnekler mide bulandırıcı olarak listelenebilir, ancak bunları alan adına daraltacağım ve 1955’ten 1969’a kadar kıdemli bir CIA yetkilisi olan Victor Marchetti’nin ifadesini basitçe hatırlatacağım:
Amerika Birleşik Devletleri’nin İkinci Dünya Savaşı’ndan bu yana sergilediği dış politika sicili, faşizmin uluslararasılaşmasına yaptığı eşsiz katkının muhtemelen en iyi ölçüsüdür. Amerika Birleşik Devletleri’nden William Blum’a göre demokrasi ve özgürlük bayrağı altında:
+ 50’den fazla yabancı hükümeti devirmeye çalıştı.
+ En az 30 ülkede demokratik seçimlere ciddi şekilde müdahale edildi.
+ 50’den fazla yabancı lidere suikast düzenlemeye çalıştı.
+ 30’dan fazla ülkede insanlara bomba attı.
+ 20 ülkede popülist veya milliyetçi bir hareketi bastırmaya çalıştı.
14 eski CIA memurundan oluşan Sorumlu Muhalefet Derneği, 1947 ile 1987 yılları arasında 3.000 büyük operasyonda ve 10.000 küçük operasyonda en az 6 milyon kişiyi öldürmekten sorumlu olduğunu tahmin ediyor. Bunlar doğrudan cinayetler. Faşist destekli kapitalist dünya sistemi altında kitlesel hapsedilme, işkence, yetersiz beslenme, temiz su eksikliği, sömürü, baskı, sosyal bozulma, ekolojik hastalıklar nedeniyle erken ölümleri hesaba katmayan rakamlar veya tedavi edilebilir (2017’de, BM’ye göre 6,3 milyon çocuk ve genç ergen, Kapitalocen’in sosyoekonomik ve ekolojik eşitsizlikleriyle bağlantılı önlenebilir nedenlerden öldü, ki bu da her 5 saniyede bir çocuğun ölümüne eşdeğerdir).
Kendini küresel askeri hegemonya ve kapitalizmin uluslararası bekçisi olarak kurmak için, Birleşik Devletler hükümeti ve Ulusal Güvenlik Devleti, küresel baskı ağlarına dahil ettikleri önemli sayıda Nazilerin ve faşistlerin yardımını istedi. ülkeye getirilen 1.600 Nazi. Amerika Birleşik Devletleri, Paperclip Operasyonu aracılığıyla, Gehlen organizasyonuna entegre yaklaşık 4.000 kişi, faşist ülkelerdeki ‘savaş sonrası’ veya daha doğrusu savaş sonrası rejimlere yeniden katılan on, hatta yüz binler, çok sayıda İmparatorluğun arka bahçesine, Latin Amerika’ya ve diğer yerlere yol verildiği gibi, binlerce veya on binlerce kişinin de NATO’nun gizli ordularına entegre oldu.
Bütün bunlar liberal bir demokrasi şemsiyesi altında ve güçlü kültür endüstrilerinin yardımıyla yapıldı. II.Dünya Savaşı’nın gerçek mirası, faşizmi bozguna uğratan liberal bir dünya düzeninden çok uzak, liberal kılıf altında gerçekten savaşan ve ona karşı savaşı kazananları yok etmeye çalışan gerçek bir faşist enternasyonalin mirasıdır faşizm.
Gabriel Rockhill bir Fransız-Amerikalı filozof, kültür eleştirmeni ve aktivisttir. Kritik Teori Atölyesi’nin kurucu direktörü ve Villanova Üniversitesi’nde Felsefe profesörüydü. Kitapları arasında Günümüzün Karşı Tarihi: Zamansız Küreselleşme Sorgulamaları, Teknoloji, Demokrasi (2017), Çağdaş Düşüncede Müdahaleler: Tarih, Politika, Estetik (2016), Radikal Tarih ve Sanat Siyaseti (2014) ve Logique de l Tarih (2010). Akademik çalışmalarına ek olarak, sanat ve aktivizm dünyasındaki ders dışı etkinliklere aktif olarak katıldı ve kamusal entelektüel tartışmalara düzenli olarak katkıda bulundu. Twitter’da takip edin: @GabrielRockhill Ekler alanı
Orijinal makalenin İngilizce kaynağı: https://www.counterpunch.org/2020/10/16/the-us-did-not-defeat-fascism-in-wwii-it-discretely-internationalized-it/