Obezite hem inme ve ölüm riski artıracak olmasına rağmen, yeni bir araştırma, kilolu veya hafif derecede obez olan kişilerin, normal vücut ağırlığı olanlara kıyasla daha yüksek bir oranda hayatta kaldıklarını buldu. İnme, beyindeki bir bölgeye kan akışı kesildiğinde ve beyin hücrelerinin oksijenden yoksun kalarak ölmeye başlamasıyla oluşur. ABD'de her yıl yaklaşık 185.000 kişide görülen inme, beşinci ölüm nedeni ve yetişkin sakatlığının önde gelen nedenlerinden biri olarak görülmektedir. Framingham Kalp Çalışmasından (FSHS) bir grup katılımcı, inmeden önce vücut kütle endeksinin (VKİ) ölçümü de yapılarak zaman içinde takip edildi. Araştırmacılar daha sonra bu inme vakalarını benzer yaş, cinsiyet ve VKİ kategorisi (normal kilo, kilolu veya obez) olan diğer katılımcılarla eşleştirdiler.
Araştırmacılara, kilolu veya obez olmanın, normal kilolu kişilerle karşılaştırıldığında, 10 yıl boyunca sağkalıma herhangi bir etkisi olup olmadığını görmek için her iki grubu da ayrı ayrı analiz ettiler. Sonuçlar ilginç: kilolu veya hafif obez olan katılımcıların inme sonrası normal kilo katılımcılara kıyasla hayatta kalma oranının daha iyi olduğu ve hayatta kalma yararının erkeklerde veya 70 yaşın altındaki çocuklarda daha güçlü olduğu bulundu. Araştırmacılara göre her ne kadar sigara içimi, kanser, demans ve yüksek tansiyon, diyabet ve kolesterol gibi 'vasküler risk faktörleri' açısından normal kilolu insanlar kontrol edilse de normal ağırlık ile ilişkili kontrol edilmemiş başka sağlıksız yönler bu farkın oluşmasına neden olmuş olabilir. Araştırmacılar, bu sonuçların obezitenin genel popülasyonda koruyucu olduğunu göstermediğini belirtti. Şiddetli bir hastalığın ardından fazladan metabolik rezerve sahip olmak ya da ilaç kullanımı, sigarayı bırakmaktan kaçınma ya da diyetlerinin bazı yönleri gibi etkenlerden dolayı artan ağırlığın inmeden sonra hayatta kalmaya yardımcı olabileceği bir mekanizma olabileceğini vurguluyorlar.
Aparicio HJ, et al. Overweight, Obesity, and Survival After Stroke in the Framingham Heart Study. Journal of the American Heart Association, 2017; 6 (6): e004721 DOI: 10.1161/JAHA.116.004721+ Tüm Referansları Göster