Oniki Adımlık Programlar Bağımlılık Kurtarması İçin Hala En İyi Model mi?
Yazmaya başladığımda genellikle bir soru ile başlarım. Çalışmaları severim. Bilimi seviyorum. İkisini de okumayı seviyorum. Bilimsel destek hakkında oturma düşünceleri ve tartışmaları severim. Ben rasyonalistim, gerçekçi biriyim. Bazı günler, ben düpedüz bir alaycıyım.
Evliliğimde, saf ve iyimser bir insandım, yalancı ve suçlu olduğu söylenen birine inanan, çok istisnai biriyim. Ben iğrenç bir şekilde dikkatliyim. Kendimi, hayatımı, hayatımdaki insanları ve ilginç bulduğum şeyleri değerlendirmek ve düşünmek için çok zaman harcıyorum.
Ayrıca 12 aşamalı bir bursta bir iyileşme üyesiyim ve bunlardan biri düşünceli araştırmalarımın görüşünden kaçmadığı anlamına geliyor.
İlk 12 adımlı toplantıma eski bir erkek arkadaşımla 23 yaşındayken katıldım. Kısa süre önce ikinci DUI'sine (Tennessee toleranssız bir devlet) 45 gün hapis yattıktan sonra rehabilitasyonda 30 günlük bir görevden alındı ve 90 gün içinde 90 toplantıya katılması emredildi. Birlikte gittik çünkü “onun içindi”, ancak elbette uyuşturucularla ilgili kendi problemlerim vardı. Durumda, o ve ben tüm ilişkimiz için aşırı derecede birlikte kullandık. 12 ya da 13 yaşındayken uyuşturucuyla ilgili kendi başıma saldırmaya başlamıştı, aynı zamanda annem beni nesnelerle (tenis raketi, metal paspas) ve ilk cinsel saldırımla dövmeye başladı. Daha sonra üniversiteye gittikten sonra hızla büyüdü.
Dışarıdan, bağımlılığım asla “çok kötü” gözükmedi. Liseden sınıfımın% 10'unda mezun oldum. Prestijli bir liberal sanat üniversitesi olan Cum Laude'den mezun oldum. Fakat hiçbir zaman bir işimde bulunamadım, iki araba toplamamıştım, iki intihar girişimi yaptım, finansal olarak aileme bağımlıydım ve onlardan 14 yaşımdan beri daha fazla almak için düzenli olarak çalıyordum. İzole edilmiş, arkadaşsız ve acı verici bir şekilde sefil. Birçok üyeden farklı olarak, daha önce hiç bağımlılığım için yardım aramadım, yasal sonuçlarla karşılaşmadım veya tedaviye katılmamıştım.
Bu ilk toplantıya katıldığımda bulduğum umut oldu. Bulduğum ve neden kaldığım, her zaman istediğim şeyi bulduğum içindi: içgüdüsel bir his, ruh duygusu, aidiyet ve anlayış, ve bir daha asla kendini mutsuz ve yalnız hissetmek zorunda kalmayacağım bir çözüm.
Adsız Alkolikler (AA) ve Uyuşturucu Anonim (NA) gibi 12 aşamalı arkadaş grupları 80 yıldan uzun süredir varlığını sürdürmektedir ve çalıştıkları için uzun süredir devam ettikleri söylenmektedir. New York Times gazetesinde yayınlanan bir makalede AA üyelerinin% 75'inden fazlasının kalmayacağını iddia etti. Harvard Tıp Fakültesinde emekli bir psikiyatri profesörü olan Dr. Lance Dodes, bunun yerine, “Hakemli çalışmalar, AA'nın başarı oranını yüzde beş ile 10 arasında bir yerde sabitliyor. Bu programlara giren her 15 kişiden biri ayık olabiliyor ve ayakta kalabiliyor. ”
Zihin ve ruh hal değiştiren maddelerden on bir yıl boyunca tamamen yoksun kaldım. Bu, son on bir yılda hiçbir maddeye sahip olmadığım anlamına gelmiyor, ancak bu süre zarfında herhangi bir suistimal etmediğim anlamına geliyor. Antidepresanlar aldım (ve gerçekten, Zoloft'u "kötüye kullanmaktan" ne coşkuyla aldım?). İki büyük ameliyat için narkotik kullanmak zorunda kaldım. Onları öngörülen şekilde aldım (aslında bana başkaları tarafından verildi çünkü çok fazla acı çekiyorsam onları kötüye kullanmaktan endişe duyduğum için endişelendim) ve daha fazla aramadım.
Ancak yıllar önce, bağımlılık için bir “tedavi” vaat eden Passages Malibu için reklam görmeye başladım. 2004 yılında Forbes Dergisi tarafından “kuruması için en lüks yerlerden biri” olarak adlandırılan,% 84,4'lük bir başarı oranına sahip olduğunu bildirdi. Çoğundan çok daha fazla maddi kaynağa sahip olan bağımlılara pazarlanan (ayda 88.500 dolar ve üç aylık tipik bir konaklama), reklamlar, 15 milyon dolarlık konak müşterisinin kalacağı, fıskiyeler ve mermer sütunlarla tamamlandığı ve spaya giren insanların atışlarını gösteriyor tedaviler ve sevişme atları.
Daha sonra SMART Recovery (Öz Yönetim ve Kurtarma Eğitimi) yerel bir tedavi merkezinde moda oldu. Dengeli bir yaşam sürmek için dürtü, düşünce, duygu ve davranışların üstesinden gelmek için araçlar ve teknikler öğreten 4 puanlık bir programdır.
SMART Recovery hala oldukça yeni, ancak etkileri araştırıldı (çalışmanın nasıl yürütüldüğü hakkında sorular olmasına rağmen). Jeff Brandsma, zorla katılım programlarına katılan insan gruplarını aldı ve bunları rasgele katılmaları gereken farklı tedavi gruplarına yerleştirdi: 12 adım (özellikle Adsız Alkolikler) veya REBT. İki yıl boyunca, REBT grubu 12 aşamalı gruba göre (% 10'dan daha fazla) 12 kişiden anlamlı derecede daha iyi kaçındı.
SMART Recovery, aynı zamanda mutlaka bağımlılık hastalık modelini desteklemez. Çoğu bilim adamı şimdi kimyasal ve davranışsal bağımlılıkların altında yatan ortak nörobiyolojik modellere işaret edebilir. Bu özellikler “(1) beynin ödül devrelerinin duyarsızlaştırılmasını; (2) bir bireyin bağlı olduğu maddeyle ilgili şartlandırılmış cevaplar; ve (3) karar vermeyi ve kendi kendini düzenlemeyi kolaylaştıran beyin bölgelerinin işlevini azaltmak. ”Bu bulgular, bağımlılığı tedavi edilebilir bir hastalık olarak anlamanın temelidir.
SMART Recovery, literatüründe şöyle diyor: “Hayali bir hastalığı tedavi etmeye çalışmıyoruz. İnsan davranışını değiştirmekle ilgileniyoruz ”ve“ Örneğin, tedavi edilemez bir hastalığınızın, genetik bir kusurunuzun, güçsüz olduğunuz veya ilk içeceğiniz veya kullandığınız ya da davrandığınızdan sonra kaybetmeniz gerektiğine inanabilirsiniz. tüm kontroller Bu inançlar aslında size zarar verebilir. ”
Bu şeyler beni rahatsız etti. Neden hastalığımla tedavi edilemiyorum? Gerçekten bir “hastalığım” var mı, yoksa neden kendi kendine yeterli olamıyorum ve hayatın mücadeleleri boyunca çalışmak için bir sürü araç ve teknik kullanamıyorum? 12 aşamalı bir bursa katılmak zorunda kalmamak beni serbest bıraktı. çok. saati. Artık toplantılara gitmek, servis yapmak, bir sponsorla çalışmak veya kurtarma sırasında başkalarından gelen aramaları cevaplamak zorunda kalmam. Spor salonuna çok gitmek ya da on sekiz roman yazmak istiyorum. Tüm bu ekstra zamanla bir şey yapabilirim.
Bununla birlikte, hem Pasajların bir “tedavi” sözünü hem de SMART Recovery’nin başka bir yolla sözünü eleştiren kişiler olmuştur.
LA Weekly'deki bir muhabir Pasajların sayılarına bir göz attı. İstatistikler, sadece 30 gün boyunca temiz olanları ve verilen sayıların hiçbir zaman değişmediğini içerir. Bu özel muhabir Pasajların kurucularını “bağımlılık geri kazanım endüstrisinin soykırım inkarcıları” olarak nitelendirdi, çünkü bağımlılığın varlığını inkar ediyorlar ve tedavi edilemez olduğunu inkar ediyorlar.
Kurtarma topluluğumun üyeleri de aynı şekilde SMART Kurtarma'nın ne kadar faydalı olabileceğine dikkat çekti. Kanıtlanmış bir psikolojik yaklaşıma (Bilişsel Davranış Terapisi) dayanmaktadır, ancak ruhsal olarak dayanmayan (bağımlılık genellikle “ruhsal bir hastalık” olarak adlandırılır), yerleşik bir sorumluluğu olmayan 12 adımlı toplantılar kadar yaygın değildir. Sistem (programınızda düzenli olarak birlikte çalıştığınız bir sponsor veya birisinin olması gibi) ve en çok mücadele ettiği şey olan bağlılık ve kendini yansıtma gerektirir.
Bir Opioid Salgınının ortasındayız. ABD Sağlık ve İnsan Hizmetleri Bakanlığı, 2017 yılında ulusal bir acil durum ilan etti.
Bu grafik berbat verileri göstermektedir: 2017 ve 2018'de aşırı dozda opioid ile ilgili uyuşturucudan her gün 130'dan fazla kişinin öldüğü tahmin edilmektedir. 2.1 milyon insan opioid kullanım bozukluğuna sahiptir. Yukarıdaki grafiğin ötesinde, “opioid doz aşımı ölümlerinin tahmini% 40'ı reçeteli bir opioid içermekteydi”.
Nisan 2017’de, HHS, aşağıdaki beş önceliğe sahip, beş aşamalı yeni bir Opioid Stratejisini açıkladı:
- Önleme, tedavi ve kurtarma destek hizmetlerine erişimi iyileştirme
- Doz aşımına uğramış ilaçların kullanılabilirliğini ve dağıtımını hedefleyin
- Halk sağlığı veri raporlaması ve toplanmasının güçlendirilmesi
- Bağımlılık ve ağrı konusunda son teknoloji araştırmaları desteklemek
- Ağrı yönetimi pratiğini geliştirmek
HHS'nin önleme, tedavi ve kurtarma destek hizmetlerini neyi nasıl ve nasıl teşvik edeceği henüz belirlenmedi, ancak şunu yazmaya başladığımda kendime ve kendi soruma geri döndüğümü tespit ediyorum: on iki aşamalı programlar hala bağımlılık kurtarma için en iyi model ?
Cevabım gerçekten, “Belki.” Bir şekilde veya başka bir şekilde destekleyecek yeterli istatistik yok. Dodes, yaklaşık 5 milyon kişinin belirli bir yılda bir veya daha fazla 12 adımlı toplantılara katılacağını tahmin ediyor, bu nedenle hala iyileşme isteyen bireyler için en kolay erişilebilir seçenek olmaya devam ediyorlar.
Ve sonunda, fark eder mi? İyileşmenin birden fazla yolu olamaz mı?
Mormon olan bir arkadaşım, kurtarma kutlamalarımdan birine geldi ve bana, “İkimiz de dünyayı anlamlandırmamıza yardımcı olan bu çılgın şeye inanıyoruz” diye bir şey söyledi. Ona birkaç göz kırptım. Çoğu zaman, ifadesinden ne yapılacağından emin değilim, ama bazı yansımalardan sonra aldım.
Dünyayı, iyileşme sürecimin, tedavi edilemeyecek bir hastalığımın, “ilacımın” toplantılar ve dostluk ve Yüksek Güç olduğunu ve benim için işe yaradığı bir hastalığa sahip olduğumun mercekleriyle görüyorum. Bugün benim için önemli değil, tek seçenek değilse ve muhtemelen “en iyi” seçenek olmasa da benim için işe yarar.