Kadınlar yalnızlıktan yoksun bırakılıyor
Yalnız olmayı seviyorum.
Yani ... zaman zaman kasten yalnız olmayı seviyorum.
Genellikle uyarı yapmadan. Şehirde yaşamanın çekilmesi çok ısrar ediyor, bir milyon insanın daha da içine girmesi çok akut bir his yaşıyor ve tepeler için bir mola vermek istiyorum.
Romantik kırsal kesimde büyüdüğüm için, sabahın erken saatlerinde puslu almak Austen kahramanı gibi fens boyunca yürüyor. Aksine, çocukluğumun çoğunu İrlanda için çok modern bir kasabada geçirdim.
1960'larda inşa edilen Shannon, eski bataklık arazisine yayılmış ve adsız nehrin ağzına sarılmıştı. AB tarafından finanse edilen ve bitişikteki havaalanından gelen yolcuları feribotla taşıyan çift anayolların karmakarışıklığı, bir kişinin kasabadan ve çevre alanlara kayıtsız bir şekilde yükselmediği anlamına geliyordu.
Ama yine de yalnızlığımı buldum. Evimiz, gece perambülasyonlarımın sadece öğrenci sürücülerinin geçen stakkatosu tarafından noktalandığı ve hepsi batı sahillerinin şimdiki puslu çiselemesinin parlaklığı ile örtüştüğü bir sanayi bölgesinden sadece bir yaya köprüsü idi.
Bazen, meclis evimizin arkasındaki tepeye rastgele yerleştirilmiş kayaların üzerine otururdum ve Samanyolu'nun lekelenmesine bakarım - soğuk bir gecede görülebilir.
Kendimi yalnız hissettim, 10.000 kişi ile çevriliydim ve bana boyutumu hatırlatmak için bir yıldız galaksi.
Sadece.
Bunlar, bir milyon yıl içinde şimdi almayı hayal edemediğim yürüyüşler.
Tüm ülkemin nüfusunun iki katı nüfusa sahip bir şehirde, yalnız başına zamanın gelmesi imkansızdır. Adalete sadık kalarak, Londra'da asla bir sıçandan 6 metreden fazla olamazsınız. Ya da sürekli bir sarhoş.
Elbette bu değişimin bir kısmı büyümeyle ilgilidir. Erkekler daha az temkinli genç deneyimimin fiziksel çevresini işgal ederken, Londra'ya ve yirmili yaşlara girdiğimde alanımı daha fazla doldururken buldum. Erkekler tüp koltuğuma, akademik okuma listeme ve maaşımın% 18'ine yayıldı.
Üniversitenin ilk yıllarımda künt büyümeye izin verdiğim matematik keskinliği, her kadının ezbere bildiği teoremin gece uygulamasıyla Schrodinger'in Rapist'inin ön uygulamasıyla ön plana çıktı. Karanlıkta caddede erkek olarak tanımladığım herkesin ekli bir formülü var.
Benden uzaklık, evden veya metro istasyonundan uzaklığımla ilgili. Güvenlik noktamın öncekinden ikincisine geçtiği yer. Mevcut yörüngesinin vektörü ve mayınla kesişeceği yer, her iki katılımcının da hızındaki potansiyel bir değişikliği sürekli olarak ayarlıyor. Görünüşte ilgisiz her bireyin eklenmesiyle azaltarak, caddede daha önce bilinen diğer adamın istatistiksel olasılığı.
Birdenbire yürüyüş rotalarım, daha önce hiç olmadığı kadar fazla matematik ve şirket için (kelimenin tam anlamıyla bir erkek olarak okumamış olan herkes şeklinde) daha fazla arzu içeriyordu.
Ve öğrendim.
Temelde bu kadar çok erkek geceleri bir sokakta nasıl yürüyeceğine dair temel bir anlayıştan yoksundur (erkek olarak tanımlanmayan birinin önünde, tercihen yolun karşı tarafında, aynı hızı koruyarak ve tekrar tekrar bakmadan). Ama aynı zamanda gece sokak benim alanım değildi. Zaten işgal edilmişti.
Gündüz boş patikalar, orman yürüyüşleri, kanal çekme yolları gibi… Yalnız görünmekle birlikte, Walthamstow Bataklıklarının ortasında tam güneş ışığında durabilirdim, ancak bu alanlar zaten erkeklerle ağzına kadar doluydu. Ya da daha doğrusu, erkeklerin potansiyeli.
Boş yerlerim kayboldu. Gerçekten, başlamak için asla orada değildiler, ama şehir onları çevremde kapattı.
Bazılarından daha ihtiyatlı olduğumun farkındayım. Bunun neden olduğunu tam olarak anlayamıyorum. Ev arkadaşım, kulakları açıkken saat 01: 00'de güvenle evine doğru ilerlerken, saat 11'den önce doğum günü partilerinden uzaklaşırken, hayatta kalma matematiklerimi karanlıkta çılgınca yaparken insanları yanlış yönlendirebileceğimin bilincindeyim.
Belki de tek bir ebeveyn evinde büyümekten kaynaklanıyor. Karýmýzýn üstündeki dairede yaţayan bir adamla. Gece uyanarak annemi elleriyle kulaklarımın üzerine bastırdı. Eşimiz dairesinden patlarken merdiven boşluğuna çarparken, yardım için çığlık atarken ikimiz de utanmış, dehşetli bir sessizlikte oturuyoruz. Hiç kimse yardım etmedi.
Ama tamamen yalnız olmadığımı biliyorum. Taşımamızın öğretildiği korkusunu teyit etmek her iki ayda bir sadece bir olay gerektirir; yakın ve emzirdi, istenmeyen. Bir gece geç saatlerde WhatsApp, bir trafik ışığında bir yabancı tarafından dokunulan bir arkadaştan, bir evde yalnız yürürken catcalled olan bir kahve ile, bir öğleden sonra Finsbury Park polis karakolunda, beni tüpten takip eden adam hakkında bir rapor dolduruyor ...
Hayat genellikle emin olmak için daha fazlasını sağlar. Bir cis'ten başka biri olmak, kendi iradeleriyle veya kendi iradenize karşı, tehlikeleri hakkında bir konuşmada sürekli olarak meşgul olmaktır.
Ve biliyorum - şimdi - yalnızlık aramak artık benim işim değil. Benim rolüm, kalabalığın güvenli geliri içinde, bir ana yolun gözünde, ve Wolverine benzeri, bir kapı anahtarı ile, eklemlerim arasında, kendimi kadın görevimde eksik ve dar yolda yürürken bulmalıyım beklenenden biraz daha geç.
Bir bilim adamı olarak senaryoyu çalışana kadar senaryoyu test edemeyeceğimi biliyorum. Kendimi riske atmadıkça senaryoyu çalıştıramam. Karşılamak istediğim risk derecesi% 0. Senaryo asla iki kez aynı olmayacak, çünkü halka açık yerlerde başkalarının hareketlerini ve motivasyonlarını kontrol etmiyorum.
Hiçbir şey olmadığımızda ama erkeklerin kapladığı alanın farkında olduğunda, kadınların zayıf mekansal farkındalığı hakkında Feeble şakaları gerçekten beni becerir. Hepsini. Bize öğretilen tüm dünyadaki boş alan erkeklerle doludur. Ya da erkeklerin potansiyeli.
Ve bir kadın ve bir erkek gece aynı sokakta yalnız yürürken, güvende hissetmek sıfır toplamlı bir oyundur.
Yayınlanan 22-04-2020