15. yüzyılın sonunda, genellikle İtalyan Savaşları olarak adlandırılan bir dizi askeri çatışma çıktı. Avrupa'nın en büyük yarım asır ülkesi, siyasi açıdan zayıf ama zengin İtalya'nın kontrolünü ele geçirmeye çalışırken coşkuyla savaştı. Fransa, İspanya ve Kutsal Roma İmparatorluğu, Apennine mümkün olduğunca fazla toprak ele geçirmek ve rakiplerinin bu bölgede güçlenmelerini engellemek istedi. Aynı zamanda, İtalyan yöneticiler (her şeyden önce Venedik ve Papa), kendilerini komşularının pahasına güçlendirmek için çabaladılar ve aynı zamanda büyük güçler tarafından ezilmezlerdi. Kahramanlar eldiven gibi ortaklarını değiştirdiler: ittifaklar kısa sürdü ve aşırı güçlü bir müttefike ihanet etmek olağan bir hal aldı.
Üçüncü İtalyanca
Ocak 1509'da, bir başka savaş başladı; adı Kambriya'daki Cambrai kentinde, Fransa sınırında ve bu ittifakın sona erdiği İmparatorluk sınırında adı geçen savaş. Avrupa hükümdarlarının bir holdingi: İmparator Maximilian, Fransız Kralı Louis XII, Kastilya ve Aragon Ferdinand Kralı ve hatta Papa II.
1490'da İtalya
Ticaret cumhuriyet günlerinin sayılı olduğu görülüyordu, çünkü finansal gücüne rağmen, kıtanın ana güçleriyle eşit koşullarda mücadele edemedi. Bununla birlikte, Venedik condottieri kampanyayı sıkılaştırdı ve Venedik başının esnek politikası sayesinde savaştan, İspanyol kralı (Apulia'ya sahip olmakla) ve sonra Papa'yı (topraklarını Romagna'ya geri döndürmek) geri çekmeyi başardı.
Ancak, Fransızlar ve İmparator hala Venedik için ciddi bir tehdit oluşturuyorlardı. 1510 kampanyası sırasında Müttefikler zaten Veneto'ya girmiş ve Venediklilerin kendisine şiddetle karşı koydukları Venedik'e girmeye hazırlanıyorlardı. Bu zamanda, Papa, müttefiklerin tüm güçlerinin Veneto'da yoğunlaştığı gerçeğinden yararlanmaya karar verdi: Fransa'nın eski müttefiki Ferrara Dükalığı olduğunu iddia etti. Ferrara Dükü konuşuldu ve Napoliten Papanın Krallığı Louis'i değil İspanya Ferdinand'ı tanıdı.
Papa Julius II, Rafael Santi'nin portresi
Bununla birlikte, Ferrara ve Modena'nın işgalinde belirgin bir kolaylık, Papa ve planları için bir çöküşe dönüştü. Politik entrika kurmak ve savaşmak için başka bir şey daha var. 1511'in ortalarında, Papa, ilk başarılara rağmen, kendisini çok zor bir durumda buldu: Orta İtalya'ya giden yol Fransızlara açıktı ve Louis ve İmparator, Julius II'nin suçlarını soruşturmak için bir kilise meclisi kurmaya karar verdi. Pontiff için, gerçek bir arazi el koyma ve biriktirme olasılığı ortaya çıktı.
Kutsal lig
Bu zor şartlarda Julius II, Fransız kralına karşı yeni bir ittifak kurmaya karar verdi. 1511 Ekim’inde İspanya, Venedik ve İngiltere’yi içeren Kutsal Lig’in kuruluşunu ilan etti. İspanyol kral, İtalya'da istediği ve Fransızların güçlenmesini önlemeye hazır olduğu toprakları aldı, İngiliz kralı Henry VIII, Fransız tacıyla tedirgin bir ilişki içindeydi ve kayınpederi Ferdinand İspanya'nın ligde yer alma önerisini hazırladı. İmparator Maximilian, resmen bir Louis müttefiki olarak kalan, ama düşmanlıklarda aktif rol almayan bir bekleme pozisyonu aldı.
Fransız ordusu komutanı Gaston de Foix, Nemours Dükü
Her iki taraf da 1512 kampanyasına hazırlanıyorlardı: İspanyollar, Venediklilere yardım etmek için İtalya'ya takviye gönderiyorlardı, lig birlikleri Bologna'ya doğru bastırıyordu. Fransız ordusunun başına, kralın yeğeni ve yetenekli bir komutanın eğilimlerini saptamayı başarabilmiş çok genç bir adam olan Gaston de Foy koyuldu. Kış boyunca, rakipler gereçlerini doldurdular, askerler topladılar ve topçu topladılar.
1512 Kampanyası
Şubat 1512'de, Venedik birlikleri, Fransızlar güçlerini toplayana kadar kötü korunan bir şehri işgal etmek amacıyla Bologna'ya yürüdü. Ancak, Gaston de Foix düşmanın ilerleyişine yıldırım hızıyla tepki gösterdi, düşmanı karşılamak için güçleriyle konuştu ve onu parçalamayı başardı. Sonra derhal Milano'ya döndü, ordusunu doldurdu ve Bologna yakınlarındaki lig birliklerinin yenilgisinden sonra açıldığı Romagna'ya gitti.
İspanyollar belirleyici bir savaşa ilgi duymuyorlardı: İsviçre kantonlarının takviyeleri ligin birliklerine gelmek üzereydiler ve Henry VIII, günden güne kuzeyde Fransa ile savaş başlatmaya söz verdi. Gaston de Foy tüm bu nedenleri iyi anladı ve bu yüzden düşmanın savaşmasını sağlamak için elinden geleni yaptı. Romagna'yı işgal ettiği ve bölgedeki önemli bir kale olan Ravenna'ya kuşatmaya başladığı, aslında Napoliten Vali Ramon de Cardona'nın gözünden önce.
Ravenna'yı kaybediyor ve savaşmasa bile, Cardona karşılayamıyordu: orduyla şehre taşındı ve Ronco nehrinde kamp kurdu ve Fransız ordusu için yiyecek tedarikini engelledi. Gaston de Foy'nin yalvarması gerekmedi - 11 Nisan 1512 sabahı, Fransız ordusu lig güçlerine saldırmak için nehri geçmeye başladı.
Partilerin kuvvetleri ve İspanyolların konumu
Fransız ordusu 23 bin kişiden oluşuyordu: Fransa'da 5-6 bin Alman toprak savaşı, 5 bin süvari ve piyade toplandı. Buna ek olarak, Fransızlar mükemmel topçulara ümit ediyorlardı - yaklaşık 50 silah. İspanyolların yalnızca 16 bin insanı (İspanyol ve İtalyan piyade ve 3 bin süvari) vardı ve topçu (24 silah) içindeki Fransızların iki katı kadardı.
Ravenna Savaşı'nın şeması
İspanyol piyade Navarro'nun komutanı, önerisinde, ordunun Fransızların yaklaşımını beklediği, kendisini desteklediği mükemmel bir savunma pozisyonu buldu. Sol kanadından askerler Ronco Nehri tarafından sağa doğru bataklık çayırları ve bataklıklar ile kaplıydı. İspanyolların cephesi, İspanyol vekillerinin sığındığı bir vagon ve tuhaf vagonlarla daha da güçlendi. Atıcılar için İspanyol piyadelerinin sütunları yerleştirildi ve İtalyanlar üçüncü sırada toplandı. Yanlardan itibaren piyade ağır şövalye süvari (solda) ve hafif süvari (sağda) ile kaplandı. Önde oklar arasında topçu dağıtıldı. İspanyolların önü bir kilometreden daha uzak değildi.
Fransız komutanlar şüphe ettiler: İspanyollara böyle avantajlı bir konumda saldırmak buna değer mi? Güçlerin üstünlüğüne rağmen, konu çok riskli görünüyordu. Ancak Gaston de Foix kararlıydı.
Fransızca'yı geçmek ve inşa etmek
Böylece, 11 Nisan 1512 sabahının erken saatlerinde Fransız ordusu, önceden inşa edilmiş köprüler aracılığıyla Ronco'ya taşınır. İspanyol süvari komutanı Colonna, Cardone'ye geçerken Fransızlara saldırmasını teklif etti (İspanya süvarilerinin pozisyonlarından sadece 500 metre uzaktaydı), ancak vali yardımcısı Navarro tarafından önerilen pozisyonda kalmaya karar verdi.
Fransızlar serbestçe nehri geçti ve saldırmak için sıraya girdi. Genel olarak, Fransız ordusunun inşası ayna İspanyol idi: merkezde piyadelerin toprak parçaları, Picardians ve Gascons, sağ kanatta ağır süvari, solda hafif süvari sütunları vardı. Gaston de Foix, geçitte 400 kopya bıraktı (Fransız ordusunda, bir süvari ve asistanlarından oluşan modern ekip gibi en düşük birim, 16. yüzyılın başlarında 1-2 kişiden oluşuyordu) ve cepheye dağıttı.
Yeni taktik
Erken Yeni Çağ savaşlarının tipik bir taktiği, kapalı bir piyade kitlesine yapılan büyük bir saldırıydı, sanki tek bir koçta düşmanın saflarından geçerek onu savaş alanında dağılmaya zorladı. İsviçreli ve Landsknecht Almanların sütunlarının büyük kareleri, Burgunyalıların ve İmparatorlukların feodal ordularını korkuttu. Yavaş yavaş, Avrupa'nın tüm gelişmiş güçleri ordular için pikemen almaya ve işe almaya başladı. Savaşın sonucuna şimdi saldırının gücü ve piyade sayısı karar verildi.
XVI. Yüzyılın pikemenleri - o zaman ordusunun asıl vurucu gücü
Ancak Ravenna'da tamamen farklı bir resim görüyoruz: Gaston de Foix, piyadelerini İspanyolların yerine atmak yerine, ileri topçu ve düşmana ateş açtı. İspanyol topçusu geri ateş etti. Topçu ateşi başladı. Ferrara Alfonso d'Este Dükü, Fransızların bu kadar güçlü ve modern topçulara sahip olması sayesinde, Fransız konumunun zayıflığını anladı ve topların bir bölümünü yüksek zemine taşıdı, böylece silahları düşmanı çevreleyebiliyordu.
Süvari saldırısı
İspanyollar maddi kayıplar yaşamaya başladı, ama asıl önemli olan İspanyolların altında topçu ateşinin ahlaki etkisi oldu. İspanya topçusu ateşini etkilenen bölgedeki düşman savaşçılarına devretti. Cardona, piyadelerine uzanmasını emretti, böylece Kolonun şövalye süvarileri topçu saldırısından büyük zarar görmüştü. Ve burada şövalye süvarilerinin tipik özellikleri ortaya çıktı - bazı oyuklarda geri çekilmek ve saklanmak yerine, şövalyeler homurdanmaya başladı ve Sütun'dan saldırıya geçmelerini istedi. İspanyol komutan binicileri üzerinde tam bir kontrol sahibi olmadığından, komutana düşmanının bir kerelik saldırısı hakkında bir öneri gönderdi. Cardona, elbette ki teklifi reddetti.
Ancak, kısa süre sonra, Sütun müfrezesi, Fransız jandarmalarına düzenlenen saldırıya acele etti ve tamamen ezildi (jandarmalar, 400 kopya rezerviyle desteklendi ve düşmanı uçağa çevirdi). İspanyolların sağ kanadında, Fransız ateşinden muzdarip hafif süvari, Fransız aküsüne saldırmaya çalıştı, ancak dağıldı. Böylece, İspanyol süvarilerinin disiplinsiz davranışları nedeniyle, piyadelerin yanları açık kaldı.
Piyade savaşı
İspanyol süvarileri düşmana saldırırken, Cardona’un topçusu da Fransız piyadelerini İspanyol merkeze saldırmaya teşvik etti. Yoğun sütunlarda, Fransız piyade ve toprak mühendisleri İspanyolların pozisyonlarına vurdu. Düşman topçularının yoğun ateşinde, İspanyol pozisyonlarını koruyan hendek üstesinden geldi ve Arquebuzir ateşi ile karşılandılar. Fransızlar düşman ateşinden üzüldükten sonra, İspanyol ve İtalyan Navarre piyade bir karşı saldırı başlattı.
Ravenna Savaşı'nda muhalif ordu, gravür
Picardians ve Gascon'ların sütunları İspanyol piyadelerinin etkisine dayanamadı ve geri çekildi, toprak savaşçıları dayandı ama ağır kayıplara maruz kaldılar. İspanyollar başarıyı geliştirme ve düşmanın merkezini kesme fırsatını elde ettiler, fakat o zaman süvari saldırısının sonucuna karar verildi ve Fransız süvarileri İspanyol piyadelerinin yanlarına girdi. Bu şartlar altında, Fransız piyade, mağlup edilmemiş topraklara dayanarak saldırıya devam edebildi. Katliam, yalnızca İspanyol piyadelerinin (3 bin asker) çıkarılmasının örgütlü bir şekilde geri çekilebildiği katliamla başladı.
Fransız komutanın fikri tam bir zafere yol açtı. Kazanan, vagon treni ve tüm topçuları aldı. Navarro, Colonna, Pescara (hafif süvari komutanı) ele geçirildi. Lig ordusu yaklaşık 10 bin kişiyi kaybetti, Fransızlar da 4 binden fazla - hassas kayıplara maruz kaldı. Piyade savaşının devam etmesi, 15 landsknecht komutanının 12'sinin öldürülmesi veya yaralanması gerçeğiyle kanıtlanıyor. Ancak, Gaston de Foix, zaferini kutlamayı başaramadı: geri çekilen İspanyollara koştuğu bir şövalye kadrosu ile son karşı saldırı sırasında parçalara ayrıldı.
Savaştan sonra
Fransız ordusu etkileyici bir zafer kazandı, ancak bunun için yüksek bir bedel ödedi. Yeni Fransız komutanı La Palise, Ravenna ve Romagna'daki diğer bazı şehirleri işgal etti, ancak Roma'ya gitmeye cesaret edemedi - ordu kayıplara uğradı ve moral bozuldu.
Kısa süre sonra Papa, Fransız ordusundan topraklarını hemen geri çağıran ve bütün İsviçre ordusunun (yaklaşık 18 bin) Venediklilere yardım etmek için imparatorluk topraklarında yürümesine izin veren İmparator ile bir ittifak yaptığını duyurdu. Aktif eylemler başladı ve Henry VIII, böylece La Palise ordusunun bir kısmı Normandiya'ya çekildi.
Gaston de Foy'un Ölümü
La Palise kısa süre sonra İtalya’dan ayrılarak Ağustos’ta Fransa’ya geri döndü. Kutsal Birliğin hedefine tam olarak ulaşmış gibi görünüyordu, ancak her zamanki gibi müttefikler kampında anlaşmazlıklar ortaya çıktı: İmparator, Venediklilerin savaştığı toprakları talep etti, Papa ise Venediklilere yardım için döndükten sonra Venedik'e karşı bir koalisyon oluşturmakla tehdit etti. Ve ertesi yıl savaş devam etti. Aynı zamanda, Cambrai ve Kutsal Liglerin baş kışkırtıcısı Julius II de öldü.
Savaş sanatında
Ravenna savaşı, topçu kullanımının savaşın sonuçları üzerinde önemli bir etkisi olduğu ilk büyük savaştı. Piyade ve süvari çizgisini kıran büyük kalibreli silahlar yakında herhangi bir savaşın ayrılmaz bir parçası olacak. Zamanla, tarla topunun kalibresi düşmeye devam edecek ve hareketlilik (hem de savaş alanındaki silah sayısı) sürekli olarak artacaktır.
XVI. Yüzyılın ilk yarısında topçu
Bu zamanın komutanı, savaşı hemen saldırıya acele etmek yerine, “hazırlık ve çözüme” bölüyor; topçu, ciddi bir itfaiyeye yol açıyor ve komutan, savaşın yazılı bir şekilde yapılmasını sağlıyor.
Ravenna'da, ordular tipik Geç Ortaçağ özelliklerini koruyor: Süvari, savaş koşullarında tam olarak kontrol edilebilmesi için hala yeterince disiplinli değil. Bizim bildiğimiz süvariler, Büyük Frederick ve Napolyon Frederick'in açıklamalarına göre, şövalye süvarilerinden büyümeyecekler: 16. yüzyılın ortalarında, tabancalarla donanmış akıncıları ve yakın mesafelere saldırmak Avrupa'ya yayılacaktı. Ama bu başka bir hikaye.