Bazen kariyerimin başlarında yarattığım görüntülere dönüp bakmak benim için zor. Şutların hepsi teknik olarak güçlü ama bir şeyler eksik. Bu eksik unsur bir vizyon olarak tanımlanabilir. Bu makalede, bu kritik unsuru sanatıma dahil etme ihtiyacını anlama yolculuğumu detaylandıracağım.
Fotoğrafçılık kariyerimin ilk günlerinde çektiğim konuları ve sahneleri kişiselleştirirdim. Müşterilerim plak şirketleri ve müzik dergileriydi ve beni işe aldıklarında hangi görüntüleri istediklerini biliyorlardı. Nadiren bana seçimlerin yazılı bir listesini verseler de, istedikleri belirli çekimleri anladım. O gün sözleşmesini imzalayacak yeni bir sanatçıyı çekiyorsam, poster onun sözleşmeyi imzalarken bir fotoğrafını, imzalarken bakarken bir görüntüsünü ve ana karakterlerin yanında duran sanatçının reklam çekimini istiyor. etiketten. Poster, sanatçının solo çekimini istemese de, genellikle o fotoğrafı da çektim çünkü o fotoğrafı bir stok fotoğraf ajansı aracılığıyla satabileceğimi biliyordum. Uzun yıllardır müşterilerle çalışma yaklaşımım bu oldu ve bu tür bir olayı tasvir etme şeklimin hiçbir şekilde eksik olduğu hiç aklıma gelmedi.
Düzenli olarak fotoğraflamakla görevlendirildiğim en sevdiğim konserlerden biri, bir hip-hop sanatçısını tüm gün boyunca takip edeceğim ve yaptıklarını belgeleyeceğim bir özellikti. Kendimi bir kuyumcu, restoran, radyo istasyonu, kayıt stüdyosu ve hatta sanatçının evi gibi çeşitli yerlerde çekim yaparken bulurdum. Mekanlar görsel olarak hoş ve sanatçılar her zaman şık olduğundan, görüntüler sürekli olarak güçlüydü. Bir fotoğrafçı olarak rolümü, olanlara müdahale etmeden olanları belgeleyen biri olarak gördüm. Bugün, kapak fotoğrafımda çoğu zaman vizyonumu yeterince yansıtmadığımı fark ettim.
Yaklaşık on yıl önce, fotoğrafçı David de Chemin ile tanıştım. Vitesin iyi olduğunu düşünüyor ama görüş daha iyi. Fotoğrafçıları belirli bir fotoğrafı neden çektiklerini düşünmeye zorlayan birkaç kitabın yazarıdır. Resim yaparken kendimiz ve çevremizdeki dünya hakkında ne söylediğimizi incelememiz istenir. Vizyonunuzu dünyayı görme şekliniz olarak düşünün. Bir fotoğrafçı olarak vizyonunuz fotoğrafçılığınızda ifade edilmelidir.
David’in yazılarına maruz kalmadan önce, asıl kaygım editörü veya müşteriyi memnun edecek fotoğraflar çekmekti. Yıllar geçtikçe, bir fotoğrafçı olarak işimin sadece sahneleri belgelemek olmadığını, bunun yerine o sahne hakkında bir açıklama yapmak olduğunu anlamaya başladım. Belirli bir lens seçerek, standart olmayan bir deklanşör hızı kullanarak veya bir sahne oluşturmanın farklı yollarını deneyerek, o sahne hakkında doğru geri bildirim sağlayabiliriz. %90’ı boş olan küçük bir kulüpte bir konseri fotoğraflamakla görevlendirildiğinizi hayal edin. Sanatçıyı sahnede göstermek için geniş açılı bir lens kullanabilir ve mekandaki boş koltukların görüntüsünü dahil edebilirsiniz. Bu çekim, sanatçının çok popüler olmadığı izlenimini verecektir. Ya da sadece sanatçıyı göstermek için uzun bir lens kullanabilir ve sanatçının bir yıldız olduğu izlenimini verebilirsiniz. Bana sunulan kompozisyon seçeneklerinin her zaman farkındaydım, ancak David’in öğretilerini incelemeden önce, görsellerimle iletmek istediğim mesaj hakkında düşünmenin ne kadar önemli olduğunu hiç düşünmedim.
Bugün, sadece bir sahneyi belgelemeye çalışmak yerine, o sahneye dair içgörü sağlamayı hedefliyorum. Bir şeyi belgelemekten başka bir şey göstermiyorsam, beni başka bir fotoğrafçı için işe almanıza gerek yok. Bir kamerayı çalıştırmanın her zamankinden daha kolay olduğu bir zamanda, müşterileriniz o kamerayı kullanma yeteneğinden fazlasını sunduğunuzu anlamalıdır.
Vizyonunu nasıl ileteceğini anlayan tanıştığım ilk fotoğrafçılardan biri profesyonel bir fotoğrafçı değildi. Adı John Ambrose’du ve müzik videolarında sanatçıları ve modelleri giydiren bir moda tasarımcısıydı. Bu videolarda BTS fotoğraflarını çekmek için tutuldum. Telefonuyla fotoğraf çekmesini izledim ve fotoğraflamayı seçtiği şey ilgimi çekti. June’un odak noktası modaydı. Sanatçının giydiği son moda kıyafetleri sergilemek için tam boy fotoğraflar çekti. Kemer tokası, saat ve yüzük gibi detaylar resmedilmiştir. Fark etmediğim ve umursamadığım şeyleri umursuyordum.
Ürettiği görüntüler ürettiğinden tamamen farklıydı. Benden farklı olarak, tüm video yapım sürecini belgeleyecek bir görüntü hacmi oluşturmakla görevlendirilmedi. Bunun yerine, ilgisini çeken her şeyi fotoğraflamakta özgürdü. Onun çekimleri, bu videodaki moda unsurlarının gayet iyi olduğu mesajını iletti.
Zamanla, müzik videoları vizyonumu keşfetmeye başladığım ilk yer oldu. Çoğunlukla 10 saat veya daha uzun süredir dışarıda olduğum için çok fazla kesinti oldu. Kendime “Sette burada ilginç bulduğum ne var?” diye sorabildim. Arıza süresi boyunca, video kızlar ve ekstralarla sohbet ediyor ve fotoğraflarını çekiyordum. Birden fazla durumda, prodüksiyon şirketinden izin almadan yuvarlak bir lamba getirir ve mini bir çekim yapardım. Zamanla bu fotoğrafları satın alan bir dergi buldum. Bu, muhtemelen sadece kamerayı kullanma konusundaki teknik yeteneğim için değil, vizyonum için de ilk kez para aldığım zamandı.
David’in neden teçhizatın vizyondan daha iyi olduğunu söylediğini anlıyorum ama teçhizat, bir fotoğrafçı olarak gelişmemde önemli bir rol oynadı. BET’in 106 & Park TV programı için ev fotoğrafçısıyken, BET’in gerektirdiği çekimleri yapmak için iki Nikon D3 kullandım. Her bölüm için zihinsel enstantane listem, çekmem gereken en az 20 farklı resim türünü içeriyordu. Haftada 5 gösteri çektiğim için ritmi güvenilir bir şekilde bulabildim ve her gün yakalamam gereken çekimleri üretebildim. Benim için ilginç sahneleri yakalamak için Leica M9’u kullanmaya başladım. Bu çekimler, bir seyirci üyesinin tezahürat yapmasından, bir sanatçının arkadaşıyla konuştuğu sessiz bir anına kadar her şey olabilir.
BET, sanatçının beyaz bir duvarda çekilmiş temiz bir resmine ihtiyaç duyduğunda, sahne arkasında bir şeyler yapan sanatçının daha ilginç bir resmini istedim. Her gün, Nikon fotoğraflarıyla birlikte Leica fotoğrafları yayınlıyorum, ancak BET, Leica fotoğraflarını nadiren Nikon fotoğrafları kadar belirgin bir şekilde kullanıyor. Ancak, 106 & Park’tan bir sürü fotoğraf gösterdiğimde, Leica fotoğraflarının yaklaşık %80’ini oluşturuyor. Leica’nın fotoğrafları vizyonumun en iyi ifadesi.
Fotoğrafçılığımda vizyonun önemini anlamak benim için bir yolculuk olsa da, kendinizi daha tam olarak ifade ediyor olabilirsiniz. Belirli çekimler talep eden müşterileriniz yoksa ve fotoğrafçılığınız kendinden tahrikliyse, vizyon kavramına zaten oldukça hakimsiniz. Ancak, portre veya üst düzey portreler gibi açıkça tanımlanmış bir tür çeken profesyonel bir fotoğrafçıysanız, fotoğrafçılığınızla şu anda iletişim kurduğunuzdan daha fazlasını bağlama fırsatınız olabilir. Bunu yapmak size kısa vadede herhangi bir ek gelir getirmeyebilir ancak yeni bir iş grubu oluşturmanıza yardımcı olabilir. Bu portreler için farklı bir kamera kullanmak yardımcı olabilir. Kafada fotoğraf çektiğimde kamera bir tripoda monte edilmiş durumda. Farklı bir çekim konumundan çekim yapmak için farklı bir el kamerası kullansaydım, müşterimin beklediğinden farklı görüntüler üretebilirdim. Bu görüntülerin bizi nereye götüreceği belli değil. Keşfetmek için kendinize izin verin. Dolaşmak için kendinize izin verin. Kendinize şunu sorarak başlayın: “Önümdeki sahnede en ilginç bulduğum şey nedir?” Ya da, “Önümdeki o sahne hakkında ne düşünüyorsun?” Ardından, izleyicilerinizin bu soruları anlamasına yardımcı olmak için kameranızı kullanın.