HZ. ÖMERİN büyük oğlu Abdullah b. Ömer, sahabilerin Kurâna nasıl muhatap olduklarını şu ifadelerle anlatırdı:
Biz uzun zaman yaşadık. Bizden herhangi biri Kurândan önce imanı elde ederdi. Muhammed Mustafaya Kurândan bir sûre nazil oluyordu. Biz onun helâlini haramını, emrini yasağını ve onun neresinde durmak gerekiyorsa onu öğreniyorduk.
Bu sözlerle Kurânı okurken üzerinde düşünme ve anlama gereğine de işaret eden İbn Ömer, daha sonra şöyle yakınacaktı:
Sonra bazı kişileri gördük ki, onlar imandan evvel Kurânı elde ederler. Kitabın başından sonuna kadar okuduğu halde, hangi âyet kendisine emretmektedir, hangi âyet kendisini sakındırmaktadır, bilmez. Bunu bilmediği gibi, nerede duracağını da bilmez. Âyetleri, âdeta çürük hurmaları savurduğu gibi savurup geçer.