İki kişi üst üste bina edilmiş iki oda arasındaki tavanın kendilerine ait olduğunu iddia etseler:
Ebu Hanife ve Malik’e göre tavan alt kat sahibinindir. Ahmed b, Hanbel’e göre -Şafiî’nin iki kavlinden birisi de böyledir- tavan ikisi arasında yarı yarıya ortaktır. Üst ve alt kat yıkıldığı takdirde üst katın sahibi kendisine ait kısmı yaptırmak istese, alt katın sahibi kendi yerine ve tavanı yapmaya mecbur edilmez.Ta ki üst katın sahibi kendi katını yapmaya başlayıncaya kadar. Ebu Hanife,
Malik ve Ahmed b. Hanbel’e göre üst katın sahibi kendi parası ile alt katı yaptırır. Masrafı ödeyinceye kadar alt kat sahibini oradan faydalanmaktan men eder.
Şafi î’den de böyle bir görüş nakledilmiş ise de bu mezhepte sahih olan, alt kat sahibi (masrafı ödemeye) mecbur edilmez. Kendisinden izinsiz olarak yapı yapılmış ise ondan faydalanmasına engel olunmaz. Şafiî’nin mezhebindeki kaide bunu gerektirir. Şafiî’nin yeni kavlinde (iki kişi arasında ortak bir binada gereken) tamire ortak mecbur edilmez. Eski ve mezhebin son devir alimlerince tercih edilen kavline göre ortak, (binanın tamirine) ortak malı yaramaz hale getirmekten korumak ve zararı önlemek gerekçeleri ile tamire mecbur edilir. Gazalî “Fetava”sında şöyle diyor:“Hakim (kendisine gelen) davalı ve davacının durumunu göz önünde bulundurur. Alt kat sahibinin (veya ortağın) masrafı üstlenmekten çekinmesi yerinde bir sebebe dayanıyorsa ve hakim bu hususta bir şüpheye düşmüşse onu masrafı ödemeye mecbur etmez. Fakat çekinmesinin inattan ileri geldiğini bilirse masrafı ödemeye mecbur eder. Bu iki görüş de ortaklar arasında nehir, kuyu ve kanal açmada geçerlidir.”