Trablus'ta son günlerde yaşanan çatışmalara hükümete yakın milisler karıştı. Abdülhamid DdibahBM tarafından tanınan ve yakın çevredekiler Fathi Başağatarafından tanınan premier parlamento Tobruck'ta, özellikle Rusya'ya yakın. İlk yarışmacılar galip geldi ve Ddeibah da güç göstergesi olarak çatışma alanlarında selfie çekti. Ülke için gelecek giderek belirsizleşiyor, çünkü diyalog fırsatları giderek azalıyor. Petrol ve petrol açısından İtalya'ya fayda sağlamayan bir durum göçmen akışlarının kontrolüi.
Copasir, bu bağlamda, kesin bir Rus stratejisi konusunda alarm verdi: "Rusya'nın Libya'daki angajmanı çok yoğun olmaya devam ediyor - aslında, raporun bir bölümünde okuduk - Wagner grubunun milislerinin varlığı sayesinde Cyrenaica General Haftar tarafından kontrol ediliyor ”.
Le Monde dün Mare Nostrum'daki barut fıçısı hakkında yazdı: Akdeniz'deki göçler İtalya'yı, Fas'ın baskısı altındaki İspanya'nın 2020'de ondan çaldığı ana "ön cephe" ülkesi statüsüne geri döndürüyor.
Ocak ayından Ağustos ayının ilk haftasına kadar, 44.000 göçmen ve mülteci güney kıyısından geliyor
Akdeniz, yarımadaya, özellikle de şu anda çökmekte olan Lampedusa adasına indi.
Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği tarafından derlenen verilere göre, bu gelişlerin eğrisi, ilgili 40 dönemine kıyasla %2021'lık bir artış gösteriyor (BMMYK).
İtalya böylece Akdeniz'i geçen toplam göçmen akışının yaklaşık %56'sını emer.
Avrupa'ya ulaşmak. 2019'da bu oran sadece %9,2 idi. 2015'teki göç krizinin ardından gelen düşüş, İtalyanlar için artık geride kaldı. Gelenlerin sayısı 181.436'da 2016'dan 11.500'da minimum 2019'e düştü, 2020'de (36.435) ve 2021'de (68.309) tekrar yükselmeden önce.
Geçişlerin bu şekilde yeniden başlamasının ana nedeni, Libya'daki durumda bulunabilir. Roma, İtalya'ya doğru yola çıkmak için tercih edilen platform olan Trablus'taki (batı Libya) milislerle yapılan anlaşmalar sayesinde göçmen akışını durdurmayı başarmıştı.
Avrupalılar, Irini askeri misyonu aracılığıyla, ciddi insan hakları ihlalleri pahasına, bu kalkışları durdurmasına izin vermek için Libya sahil güvenliğine fon sağladı ve ekipman teslim etti.
Libya'daki mevcut istikrarsızlık, şimdiye kadar inşa edilmiş zaten kırılgan olan kaleyi yıktı. Bu, 13.139'de 2020'dan 30.520'de 2021'ye, yani iki katından fazlasına yükselen Trablus'tan İtalya'ya gelişlerin yeniden başlamasıyla gösterilmektedir.
Eğilim, 2022'deki 3.442'e kıyasla, Libya'dan İtalya kıyılarına aylık 2.543 iniş tahmini ile 2021'nin ilk altı ayında hala hızlanıyor.
Yeni deniz yolu
Bu göçmen artışı, Bangladeş'ten mülteci getirenler gibi yeni göç kanalları tarafından körükleniyor. İkincisi, 17'da ilk ulusal grubu temsil eden Tunusluların (%2022) yerini alarak Mısırlılar gibi İtalya'ya ayak basan ilk uyruktur (toplamın %14'si 2019'nin ilk yedi ayında %24). ), 2020 (%38) ve 2021 (%24).
Bangladeş ağı tam olarak yeni olmasa da Avrupalılar tarafından alınan kısıtlayıcı önlemler nedeniyle diğer kanalların zayıflaması nedeniyle görünürlük kazanmıştır. Örneğin, geçmişte Akdeniz'in maceralı geçişine girişen Sahra altılılar tarafından çok sayıda geçilen Libya ile olan Sahra sınırının gözetimini güçlendirmesi için Nijer'e uygulanan baskı.
2016'da Libya üzerinden İtalya'ya ayak basan ilk uyruğu temsil eden Nijerya kanalının (toplamın %21'i) neredeyse tamamen ortadan kaybolmasına bakılırsa, "baraj" ayakta kalmış gibi görünüyor. Ancak bu, Libya'ya ulaşmak için güneyden ziyade doğu kara yollarını kullanmaya karar veren Bangladeş vatandaşlarını ve hatta Mısırlıları caydırmadı.
Türkiye menşeli yeni bir deniz yolunun açılması, Libya'ya yönelik bu baskıya katkıda bulunuyor: 6.563 Ocak ile 1 Ağustos arasında 31 göçmen ve mülteci, 2021'deki aynı döneme kıyasla iki katından fazla bu yolu kullandı.
Afganlar onları çok sayıda kullanıyor, öyle ki İtalya'ya gelenler için dördüncü ulusal grup haline geliyorlar (toplamın %12'si). Bu nedenle ülke, Yunanistan'a erişmenin zorluklarını aşmaya çalışan göç devrelerinin yeni hedefi haline geliyor.
Yunan adalarına gelenlerin sayısı artıyor olsa da (3.000'nin ilk altı ayında 2022 veya 129'deki aynı döneme göre +%2021), hala göç krizinin zirvesinden uzak: 8.567.323'te 2015 veya hatta 1.734.447'da 2016.
15 yılındaki %84'e kıyasla, bugün Yunanistan'a yapılan inişler Avrupa'da deniz yoluyla varışların %2015'inden daha azını temsil ediyor. Ana sebep: Brüksel ile Ankara arasında Türkiye kıyılarından kalkışların kontrolüne ilişkin 2016 anlaşması ve "geri tepmeler" Cenevre Mülteci Sözleşmesi'ni ihlal ederek göçmenleri Türkiye'ye geri iten Yunan sahil güvenlik tarafından denizde saldırı.
İtalya'nın Avrupa'nın Akdeniz'deki ana göçmen "ön cephe hattı" olarak ortaya çıkmasının başka bir nedeni daha var: İspanya çevresindeki gerilimlerin azalması.
Bunlar, Mayıs 2021'de İspanya'nın Ceuta yerleşim bölgesine toplu göçmen girişi olayıyla kritik bir noktaya ulaşmıştı.
Madrid ve Rabat arasındaki müdahaleler
Fas'ın, İspanya'yı Batı Sahra konusunda düşmanca kabul ettiği politikası nedeniyle cezalandırmak için sınır kontrolüne "ayağını kaldırdığı" bir dönemdi. Rabat'ın göçmenler aracılığıyla uyguladığı bu baskı sonucunda, İspanya, Eski Kıta'ya gelenlerin %42'sini, İtalya'nın önünde (%34,3) emerek, Akdeniz Avrupa'sındaki başlıca göçmen yıpratma alanı haline gelmişti.
Ancak, İspanya hükümeti başkanı Pedro Sanchez'in Fas'ın Batı Sahra için "özerklik" planını tanımasının ardından 18 Mart'ta Madrid ve Rabat arasındaki ilişkilerin normalleşmesi - Cezayir'i çok üzecek şekilde - durumu alt üst etti. Cherifa krallığı bir kez daha sınırlarının ihtiyatlı koruyucusu haline geldi ve Haziran ayında, 1.500 Sahra altı göçmen ve mültecinin Melilla yerleşim bölgesine zorla girişini zorla bastırma noktasına geldi ve en az XNUMX ölüme neden oldu.
18 Mart'taki uzlaşmadan bu yana, İspanya'ya varış eğrileri, rahatsız edici bir tesadüfle azaldı. Aylık ortalama, 2.047'in tamamı için 3.599'dan 2021'ye düşerek %43'lük bir düşüş yaşadı. 18 Mart'ta başlayan bu ani istatistiksel sapma, Madrid ile Rabat arasındaki diplomatik gelişmeyle açıkça bağlantılı.
El Pais'in 10 Ağustos tarihli sayısında, Cezayir'in harragalarının (düzensiz göçmenlerin) İspanya kıyılarına ayrılması üzerine "ayaklarını kaldırarak" intikam alacağına dair korkuların doğrulanmadığı yazıyor. Genel eğilim, inişlerin arttığı Balear Adaları hariç, Cezayir'den gelenlerin azalması yönündedir.
Başkentler arasındaki diplomatik döngülerin engelleri aşan ağların direnciyle birleştiği Akdeniz'deki göçün jeopolitiği çok değişkendir. İtalya'ya güçlü bir göçün yeniden ortaya çıkması bunun kanıtıdır.