"Bayanlar" kartuşu altında AK
SSCB'nin çöküşünden ve Silahlı Kuvvetlerin “dönüşümünün” başlamasından sonra, tesis için beklentiler çok belirsizdi. Özellikle işletmenin ana ürünleri olduğunu düşündüğünüzde (küçük silahOrdu depoları muhtemelen bir asır öncesinden tıkanmıştı. Bir sivil pazar geliştirmek gerekliydi.
Bunun için, AK'ye dayanan Saiga ailesinin "şirket belgelerinde resmen çağrıldıkları gibi" silahlarla serbest bırakılmalarına karar verildi.
Aslında, makineli tüfek temelinde av tüfeği karabinası, 80'te tekrar geliştirildi, ancak Rus mevzuatının özellikleri nedeniyle, çok daha fazla sayıda potansiyel silah alıcısı vardı.
İlk girişim, "orta" kartuş M310 - 43х7,62 altındaki "orta" kartuş M39 - XNUMXхXNUMX altındaki pürüzsüz delikli bir karabina olan "Saiga XNUMX" 'in yaratılmasıydı.
Bununla birlikte, kolluk kuvvetleri bu seçeneği de onaylamadı ve satışa sunulmadı.
Daha sonra ülkemizde tamamen bilinmeyen, tamamen “pürüzsüz” bir 410 kalibreli kartuş için silah yaratmaya karar verildi. Bu "bayanlar patronu" seçimi (Batı'da "bayanlar" ve "çocuklar" silahları için az miktarda etkili olan ve atış eğitimi için kullanılan bir cephane olarak popüler), büyüklüğü ve enerjisinin mevcut tasarımda daha küçük değişiklikler gerektirmesi nedeniyle, daha fazla “yetişkin” kalibre yerine.
İleriye baktığımızda, bu kalibrenin Rusya pazarına sıkıca oturduğunu ve hayranlarını yakalamasının “Sayga-410” sayesinde olduğunu not ettik. Onun altında başka silahlar bile üretti.
“Doksanların azizlerinin” özgüllüğü, silah ticaretinin önde gelen isimlerinin G. Nikonov (AN-94 "Abakan" ın geliştiricisi), V. Afonin, V. Tsypko, A. Turkin, V. Abrahamyan, L. Ponomarev ve V. Simonenko.
Bu grubun ilk yavruları, küçük ve orta büyüklükteki hayvanlar ve kümes hayvanları ile ticari ve amatör avlanma ve aynı zamanda kendini savunma amaçlı av tüfeği olan "Saiga-410" idi.
Silahın tam uzunluğu 1170 mm, namlu uzunluğu 570 mm ve ağırlığı 3,4 kg idi ve bir "av" kıçı vardı.
Bununla birlikte, böyle bir kalibrenin avlanma umutları çok açık değildi ve o zamanlar o kadar alakalı olan, kendini savunan bir silah olarak çok büyük boyutlara sahipti.
Ve yakında, ev güvenliğini sağlamak ve kamyon sürücülerinin kendini savunmasını sağlamak için silah yaratma teknik planına uygun olarak, “Saiga-410С” ve “Saiga-410К” modelleri geliştirildi.
"410 C", AK-74M'den tabanca kabzası ve katlama malzemesi aldı. Bir "410 K" - kısa namlu uzunluğu 330 mm ve sigorta kilidi, yasaya uygun olarak, popo katlanmış olarak çekim hariç.
Son silahın çok kompakt, dengeli ve "döndüğü" olduğu ortaya çıktı. AK'ye aşina olan insanlar için, gelişiminde zorluk yok (çekimin “motor becerileri” dahil). Bu model bir süredir Rus "kendini savunma" silahları pazarının hiç şüphesiz favorisi haline geldi.
Ayrıca bu cihazın “mutlu” sahibi oldum. Bunun benim ilk silahım olmadığını unutmayın. Edinimi, beraberinde taşıyabilecek en kompakt kendinden şarjlı olma arzusuyla ilişkiliydi. Ek olarak, onunla birlikte çocuklara ateş etmeyi öğrettim, o zamanlar çok küçüktüler, sadece 12 için değil, aynı zamanda 20 kalibresi için de.
Ve bu anlamda “özlemedim”: 410-th “Saiga” nın geri dönüşü çok rahat - yumuşak ve biraz gergin. Subjektif hislerime göre, AKM'den bile daha düşük. Yani, bir durumdan birkaç hızlı seri çekimin, bir koşul olmasa bile, sorun olmazsa diyebilir: çekim yaparken sürekli gecikmeler. Zamanla ateş etti ya da yeniden yükledi. O zaman mevcut kartuşların çoğundaydı: Barnaul'larla - çelik manşonlarda, kırmızı bir fabrika fabrikasında - plastik. Silahın otomatiği normalde sadece Sportivtiv kartuşlarla çalıştı. Fakat onlar çok pahalıydı ve sadece av tüfeği mevcuttu.
Başlangıçta, hatalı bir kopya almaya karar verdim. Ancak, konuyu inceledikten sonra bunun ortak bir sorun olduğunu öğrendim. Gerçek şu ki, başlangıçta silah ithal mühimmat için tasarlanmış olmasıdır. Özellikle pasaportta “Federal” kartuşlar belirtildi.
Yerli kartuşların özellikleri, kullanılan tozlardan dolayı ciddi şekilde farklıydı. Silahın iç cephaneye adapte edilmesi, yapının daha da iyileştirilmesini gerektiriyordu.
Daha sonra, bu sorun çözüldü ve silahlar herhangi bir mühimmat ile güvenle çalışmaya başladı.
Izhmash uzmanlarının katılımı olmadan sorunları kendi başıma şarj etmem gerekiyordu. Tüm bu yollara gittim, silah forumlarında ayrıntılı olarak tanımlanmış, mağaza yaylarını kısaltmaktan ve pah kırmaktan çeşitli ataşmanları takmaya kadar.
Durum biraz düzeldi, "aşırı şarj" sayısı azaldı, ancak ne yazık ki, otomasyonun güvenilir kullanımı hakkında konuşmaya gerek yoktu.
Bütün bunlarla, tabancanın oldukça yüksek doğruluğunu not etmek gerekir. Foster mermisine sahip Barnaul kartuşlarıyla 70 metre mesafede oldukça iyi isabet grupları toplayabildim - bkz. 10-12 çapı.
Yukarıda tarif edilen yeniden şarj edilmeyen "çocuk hastalığının", kendini otomatik döndürmenin normal bir şekilde çalışmasını sağlayan barut ve mermi ağırlıklarını seçen bağımsız bir kartuş ekipmanı olan "kendi kendine döndürülmesi" ile oldukça başarılı bir şekilde çözüldüğü belirtilmelidir.
Ancak, bu zamana kadar, silahlı silah alımı için son tarihe ulaştım ve “Saga 410 K” ya olan ilgim beni o kadar zayıflattı ki, onu arkadaşıma verdim, onu tüm yaraları hakkında dürüstçe uyardım.
Ancak, "teknisyen" sayısına mensup olan arkadaşım için - araştırmacılar ve her türlü teknik bulmacayı çözmeyi seven, silahsızlıktan ziyade bir artıydı. Her zamanki gibi, "iğrenç" silahlarıyla, ateş etmek istemediği kurşunlara iyi çalışıyordu.
Açıklanan sorunlara ek olarak, “Saiga 410-K”, çelik bir alıcıya ve güçlü bir namluya sahiptir; bu, uzun bir “Magnum” manşonla birlikte, mühimmat teçhizatı ile çeşitli deneyler için muazzam fırsatlar sunar.
Yeniden yükleme konusunu çözdükten sonra arkadaşım silahının sınırlarını incelemeye başladı. Ondan 20 gram kurşun çıkardı. Neredeyse “otomat” hıza kadar hızlanan şarjlar. En meraklı ürünlerinden biri de, terörle mücadele savaşçılarının uçak ve gemi fırtınasında kullanılan özel mühimmatla benzerlik gösterdiği şekliyle "terörle mücadele" mermisi oldu.
Bir alüminyum mermi işledi ve kronografine göre 700 m / s'ye kadar hızlandırdı. Aynı zamanda, çok hızlı bir şekilde hızını ve buna bağlı olarak nüfuz etme yeteneğini kaybetti.
Başka bir deyişle, “Saygi-410K” şeklinde arkadaşım, uzun yıllar boyunca ilgisini çeken, sevdiği bir oyuncak aldı.
Bu düz delikli karabina'nın daha da gelişmesiyle birlikte, kalibredeki artışla birlikte (daha sonra Saiga 20 ve Saiga 12 ortaya çıktı, dördüncü onda kullanılan birçok teknik çözüm kullanıldı), militarize edildi.
Yani, silah "AK" ile "prototip" ile maksimum benzerlik sağlamak için yükseltildi.
Pazarlama Müdürü "İzhmash" Valery Shilin tarih Saiga-410K-01 modelinin doğuşu.
Ona göre, güneydoğudaki Stavropol topraklarında yaşayan, ilk ve ikinci Çeçen savaşları arasında kalan Terek Kazakları, İshmash'a isyancı bölgelerden sızan teröristlerin çetelerine karşı koyabilecekleri silahlar üretme çağrısında bulundu.
Shilin'e göre, köylülerin teknik atamaları şöyle: Silahın yumuşak olması gerekiyordu (beş yıllık bir hizmet süresi olmadan elde etmek için), ama aynı zamanda AK ile savaştan ayırmak zordu.
Dürüst olmak gerekirse, bu hikaye bana adil bir şüphecilik veriyor. “Saiga 410” e olan saygımla, makineli tüfekle dışsal bir benzerlik olsa bile, Khattab, Basayev ve Gelayev teröristleriyle mücadelede etkili bir araç olarak düşünmüyorum.
O günlerde, o kısımlarda çok fazla zaman geçirme fırsatım oldu ve Kazaklar, Osetyan ve Dağıstan militanlarının düzensiz bir silahla donatılmadığını çok iyi biliyorum. Her ne kadar silahları ve "Saiga-410K-01" gibi görünüyorlardı.
Kuzey Kafkasya daha sonra ateşli silahlarla istila edildi. Sınır bölgelerinin yerel sakinleri, polisin kaygılarının bir kısmını üstlenerek aslında kendini savunma müfrezeleri yarattığından, yetkililer parmaklarıyla baktı.
Ve sadece “postrelushki” aşıklarına değil, aynı zamanda özel güvenlik örgütlerinin çalışanlarına da sadık hizmet eden söz konusu silah bu şartlarda uygunsuzdu.
Her ne kadar bu "Saiga" nın basit bir silah değil, teröristlerle savaşmayı amaçlayan bir "Kazak" olmasına rağmen kuşkusuz satışların artmasına katkıda bulundu.
Ancak, herhangi bir "efsane" olmadan silah başarılı oldu. Tamamen “kozmetik” anlara ek olarak, önemli bir iş başarılmalıdır: Kanıtlanmış gaz odasını ve Saigi-410 pistonunu terk etmek ve silahın AK-buhar-gaz ünitesini kullanarak şarj edilmesini sağlamak.
Bu sorun başarılı bir şekilde çözüldü: “Saiga-410K-01”, dış benzerliğe ek olarak, prototip ve güvenilirlik açısından yaklaştı. "Zazhivyvaniya" kollu sorunu kapatıldı.
Şu anda, "dört yüz ve onda" olan bu sürüm, "Saiga-410K 02-04" adı altında bazı harici parçaların eklenmesiyle piyasaya sürülüyor.
Bu tür birkaç silahtan ateş etmek zorunda kaldım ve hepsi mutlak güvenilirlikle iyi doğruluk gösterdi. Buna, otomatik hedefleme cihazlarının Saiga'yı normal savaşa sokma sürecini büyük ölçüde kolaylaştırdığını ekleyebiliriz.
Tabii ki, bu ürünün etrafındaki 90-x'in heyecanı uzun zamandır uyuyor, ancak deneyimsizliğin yivli bir "sivil AK" kazanmasını engellediği "postrelushki" ve askeri üslup hayranları arasında popüler olmaya devam ediyor.
Bununla birlikte, 366 kalibrede “pürüzsüzlük” görüntüsü, görünüşte sonsuza dek işgal ettiği niş içinde “dört yüz onuncu” yu ciddiye almaktadır.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.