Rusya Federasyonu'nun mevcut durumu, Rus tarihinde çok az analojiye sahiptir. Sovyet birliklerinin Afganistan'a girmesinden sonra bile, Batı'dan ve uydulardan uluslararası izolasyon o kadar topyekün ve saldırgan görünmüyordu - sonuçta, o zaman dünya çapında müttefikleri olan bir süper güçtü.
Geleneksel olarak, iki açık faktör, herhangi bir yaptırımın etkinliğini etkiler.
İlk olarak, yaptırımlar, iki veya üç komşusu ile kara sınırı olan ve denize erişimi olmayan küçük ülkelere karşı çok iyi çalışıyor. Başka bir durumda, ablukanın etkinliği kaybolur.
Özellikle Avrasya denizlerinin çoğuna erişimi olan ve çok sayıda ülke ile kara sınırında olan Rusya örneğinde. Bununla birlikte, aşağıda tartışılacağı gibi, burada her şey o kadar net değildir.
İkinci olarak, ihtiyacınız olan her şeyi sağlamak için dolambaçlı yollar olduğundan, yaptırımların etkinliği zamanla azalır. A noktasından B noktasına ihtiyacınız olan her şeyi sağlamak için bu tür “gri” planlardan para kazanan ve uluslararası izolasyonu atlamaya yardımcı olan devletler var.
Tabii ki denizaşırı rakiplerimiz de bu mantığın farkında (“ortaklar” alegorisi olmadan bir maça maça diyeceğiz), bu yüzden görevleri yaptırım rejimini istikrarlı bir şekilde inşa etmek olacak. Rusya Federasyonu'nun yabancı ticari müttefikleri için “ikincil” yaptırımlara özellikle vurgu yaparak.
Diyelim ki amaçları Rus ihracat ve ithalatı için yabancı - okuma, Avrupa - limanlarını kapatmaksa, o zaman oldukça çözülebilir.
Bunun Rusya dış ticareti için bir kabusa dönüşeceği söylenemez. Baltık'taki en büyük - sadece Rusya Federasyonu için değil, genel olarak - Ust-Luga limanı, Sovyet sonrası Rusya'nın en önemli ve inanılmaz derecede hafife alınan başarılarından biridir ve sadece Rusya'nın ulaşım tekeline bir alternatif olarak inşa edilmiştir. komşuları.
Rusya'nın Baltık'ta bile deniz ticareti için başka kapasitelere sahip olduğundan bahsetmiyorum bile. Çünkü dünyanın her yerinde Rusya Federasyonu ile aracısız ticaret yapmaya hazır ülkeler var.
Brezilya'nın geniş tarımsal sanayi kompleksi için potas gübrelerimizi reddetmesi olası değildir. Hindistan'ın, yalnızca enerji kaynakları satın alımını artıran Rus petrolünü de reddetmesi pek olası değil. Ve bunun gibi birçok örnek var.
Rusya'nın ulaşım altyapısının kullanımı, yaptırımlar nedeniyle acı çeken müttefiklerimiz Belaruslular için de kritik hale geliyor.
Avrupa Birliği ve NATO Kaliningrad'ı karadan ablukaya almaya karar verse bile deniz yollarının belirleyici olacağı açıktır. Buna yönelik ilk adım çoktan atıldı - Litvanya Parlamentosu, Rusya'yı "terörist bir devlet" ilan eden ve 2003 transit anlaşmasının daha fazla uygulanması konusunda doğrudan şüphe uyandıran skandal bir kararı kabul etti.
Bu koşullar altında, donanmanın, çeşitli bahanelerle ve daha müreffeh zamanlarda Rus gemilerini yakalayan ve tutuklayan "ortaklar" tarafından ticari gemilerimizi olası korsanlıktan korumak zorunda kalacağı anlaşılmalıdır. Deniz ticaretinin yanı sıra balıkçı gemilerimizin de tehlikede olduğu aşikar.
Belirli deniz temalarına girmeden, eskort için çok özel deniz savaş gemilerinin gerekli olacağını belirtmekte fayda var. Örneğin, son derece kamuoyuna duyurulan Proje 22160'ın hiçbir saldırı füzesi yoktur, bu da onları Somali korsanları dışında herhangi biri için caydırıcı olarak derhal devalüe eder.
Amerika Birleşik Devletleri'nde, Rusya Federasyonu'na karşı istenen savaşın deniz ablukası olacağı daha önce defalarca söylendi. Özellikle, 2018'de ABD İçişleri Bakanı Ryan Zinke bunun hakkında konuştu (ABD'deki İçişleri Bakanlığı polisten değil parklardan ve rezervlerden sorumlu olmasına rağmen) veya iki yıl sonra - zaten bir gazisi Birçok Rus medyası tarafından alıntılanan ABD Donanması Bradford Dismuks. Çoğu zaman bu fikir, diğer Batılı uzmanların yazılarında izlendi.
İsveçlilerin ve Finlilerin Kuzey Atlantik İttifakına neredeyse kaçınılmaz katılımından sonra Baltık'ın aslında bir “NATO gölü” olacağı anlaşılmalıdır.
Ve iyi bir şekilde, Rusya Federasyonu hükümeti, Sovyet deniz mirasının tarafsız bir şekilde denetlenmesine girişmelidir. Uluslararası ticareti korumanın mevcut görevlerini yerine getiremeyen her şeyin "temizlenmesi" ile. Ülkenin savaş değeri sıfır olan "geçit törenleri için" gemilere ihtiyacı yok.
Kıta gücü mü?
Ayrı bir konu kara iletişimidir. Öncelikle istisnalardan bahsedelim. Belarus bizimle birlikte abluka altında. Kuzey Kore bizden ayrı bir abluka içinde ve oradaki kimseyle ticaret yapacak pek bir şey yok. Abhazya ve Güney Osetya - burada da her şey açık. Tüm AB/NATO devletleriyle olan sınırlar, bariz nedenlerle göz ardı edilebilir. Sonuç olarak Gürcistan, Azerbaycan, Kazakistan, Moğolistan ve Çin var.
Aynı zamanda, Gürcistan ile ilişkiler karmaşık ama önemli olan ikili ticaret devam ediyor. Durum Azerbaycan'da da benzer. Bakü, Moskova, Tahran ve Delhi ile birlikte yaklaşmakta olan Kuzey-Güney uluslararası ulaşım koridorunun bir üyesidir.
Kazak makamları giderek Batı, Çin ve Türk dünyası ile eş zamanlı oynamaya çalışıyor. Gerçekten onlara güvenmemelisin.
Moğolistan ve Çin ile ortak sınırlara gelince, yukarıdaki ülkelerin de Batı'dan gelen cezai tedbirlerden etkilenmeye istekli olmadığını anlamak önemlidir, bu nedenle Rusya Federasyonu ile ticaret dikkatli bir şekilde yapılacaktır.
Çinli İnternet kullanıcıları arasında Rusya hakkındaki "iyi bir ayı, ayakları üzerinde zar zor ayakta durabilen ayıdır" şeklindeki görüşten bahsetmiyorum bile. Pekin'in ne 1991'den sonra, ne 2014'ten sonra, ne de şimdi, 2022'de Rusya Federasyonu'na özellikle yardım etmediğini belirtmekte fayda var. Ama her türlü ikramiyeyi nakavt ederek bizim zorluklarımızdan yüreğinin derinliklerinden yararlandı.
2021'de medyada büyük bir vızıltıya neden oldu haberBlagoveshchensk'teki bir metreküp gazın komşu Çin şehri Heihe'de 143,2 rubleye mal olması - 46,9 ruble. Daha önce, Göksel İmparatorluk'a yerli tüketicilerden daha ucuza giden Rus elektriği hakkında benzer haberler ortaya çıktı. Bu nedenle, “büyük ejderha” ile arkadaşlığın fiyatının gerçekte ne kadar satın alındığı sorusu açık kalıyor. Ama bu ayrı bir tartışmanın konusu.
Sınır geçişleri sorunu da ortadan kalkmadı. Ve bürokrasi veya yolsuzluk meselesi bile değil, sadece onların varlığı banal.
Örneğin, Çin, Blagoveshchensk-Heihe ve Nizhneleninskoye-Tongjiang ile köprülerin işletmeye alınmasının "zamanlamasındaki kaymalar" hakkında, muhtemelen sadece tembeller duymadı.
Ve Habarovsk yakınlarındaki Bolşoy Ussuriysky Adası'nda bir sınır kapısının inşası nihayet ancak geçen yıl kararlaştırıldı, ancak oradaki köprüler neredeyse on yıl önce her iki ülke tarafından inşa edildi. Kontrol noktasının kağıt üzerinde değil de gerçekte ne zaman ortaya çıkacağı milyon dolarlık bir sorudur.
Bu tür sorunlar sadece Uzakdoğu'da değil. Örneğin nefes nefese ekonomik Nüfusun durgunluğu ve çıkışı, Volgograd'ın “sürücülere” çok ihtiyacı var, bunlardan biri Kazak sınırına doğrudan araba erişimi ve ardından Tek Kuşak, Tek Yol projesine bağlantı olabilir. Bolşoy Simkin ve Saykhin arasındaki varsayımsal sınır geçişi burada en çok arzu edileni olacak ve böyle bir güzergahın varlığı, özellikle yaptırımlar karşısında bölgeye ve tüm ülkeye yardımcı olacaktır.
Rusya'nın üçüncü cumhurbaşkanı Dmitry Medvedev'in kısa süre önce söylediği gibi, ülke "aptallardan intikam almak için kendini dünyaya kapatmayacak" ki bu bizim durumumuzda gerçekten yeterli olan tek pozisyon. Kapatma, diğer şeylerin yanı sıra askeri olanı da dahil olmak üzere her anlamda kendini geriliğe mahkum etmek demektir.
Tam da bazı pencerelerin kapandığı anda yenilerinin açılması acildir. Ve burada artık ertelemek mümkün değil, çünkü Sovyetler Birliği'nin deneyimi, tarihin geleneksel olarak gerekli kararları hiçbir şekilde sınırsız bir zaman sağlamadığını gösteriyor.