Chick Parsons'ın uykuya ihtiyacı vardı. Hacklenmişti-neredeyse dört ay boyunca gündüzleri ormanlardan geçerek ve geceleri adaya atlayarak. General Douglas MacArthur'un kendisi tarafından atanan Filipinler'deki görevi, 1942 baharında Japon Ordusu Amerika Birleşik Devletleri'ni Bataan ve Corregidor'da yendiğinde tepelere çıkan askerlerle temas kurmaktı. Hem Amerikalı hem de Filipinli bu dağınık savaşçılar , Filipin takımadalarının 7.000'den fazla adasındaki işgalcileri taciz edebilecek bir gerilla gücü olarak örgütlenmeye çalışıyordu. Umutsuzca ilaca, silahlara, cephaneye ve radyo teçhizatına ihtiyaçları vardı ve 1943 baharında gizli bir görevde Parsons bunu teslim etti.
Daha da önemlisi, MacArthur'un Filipinler'den çekildikten sonra verdiği yemini yerine getireceğine dair erken bir işaret sundu. General hâlâ 3000 mil uzaklıktaki Brisbane, Avustralya'daki karargahındaydı, ancak ormandaki örgütlenmemiş ve bilgi açlığı çeken adamlara, kişisel elçisinin varlığı fısıldadı: yapacağım dönüş . Parsons, sürgündeki Filipin devlet başkanı Manuel L. Quezón'a yazdığı bir mektupta, gerillalar (siviller üzerinde de) üzerindeki etkinin mucizevi olduğunu yazdı. Erzak için erkeklerin minnettarlığını görmek dokunaklıydı. Onlara terk edilmediklerini, çabalarının General MacArthur tarafından bilindiğini ve takdir edildiğini gösterdi - onlara yeni bir hayat verdi.
Parsons, İkinci Dünya Savaşı'ndan önce Manila sosyetesinin gözdesi, iş hayatında başarılı ve polo sahasında rakipsiz, dalgalı kahverengi saçları, kazanan bir gülümsemesi ve boyunda bir kartal dövmesi olan, girişken, kaslı bir gurbetçi Amerikalıydı. göğüs. Şimdi, sahada biriktirdiği istihbaratı organize etmek için dinlenmeye ve zamana ihtiyacı vardı. Onu MacArthur'un karargahına geri götürecek bir denizaltıyla buluşmasından önce yanması için on günü vardı, bu yüzden Mindanao adasındaki liman kasabası Jimenez'de güvenlik aradı. Birçok arkadaşından biri olan Senatör José Ozámiz'in orada bir malikanesi vardı ve Parsons kendini ikinci kattaki bir odaya yerleştirdi. Şekerlemeler arasında MacArthur için hacimli ayrıntılı bir rapor yazmaya başladı: gerilla liderlerinin isimleri ve yetenekleri; erkeklerinin sağlığı ve morali; Japon gemi hareketlerini izlemek ve raporlamak için onları donatma planları; bir bombardıman üssü nerede ve nasıl inşa edilir.
26 Haziran Cumartesi öğleden sonra, genellikle buharlıydı, ancak Iligan Körfezi'nden bir esinti Parsons'ın yüksek tavanlı odasına esti. Alacakaranlıkta senatörün kızlarından biri bir uyarıyla uğradığında hâlâ oradaydı: Yakında bir Japon devriyesi vardı. Ancak son zamanlarda bir dizi yanlış alarm olmuştu ve ayrıca Jimenez'deki pek çok diğerleri gibi Ozámiz'in evi de terk edilmiş gibi görünmesi için birinci katta tahtalarla kapatılmıştı. Parsons yerinde kaldı.
Bir süre sonra, bir motorun rölantide çalıştığını ve bir araç kapısının açıldığını ve ardından aşağıdaki kaldırımda ayak sesleri duydu. Bu noktada, birkaç Filipinli'ye benzin veya araba kullanma izni verildi. Atlara bindiler, öküz arabaları sürdüler ya da çıplak ayakları üzerinde yürüdüler. İşgalci ordu öyle değil. Parsons, yıllar sonra, gerillaların her zaman bot ve eksiksiz ekipman giydiklerini biliyordu - biz öğrendik, hepimiz öğrendik. Yani gece bir patikadan aşağı inerken ve diğer yönden birinin patikadan geldiğini duyabiliyordunuz, eğer ayakkabı giyiyorlarsa, onların Japon olduklarını çok iyi biliyordunuz.
MacArthur'un Casusları: İkinci Dünya Savaşı'nda Japonlara Meydan Okuyan Asker, Şarkıcı ve Casus Ustasısatın al
Oğlu Peter tarafından sağlanan bir hesaba göre, eve varır varmaz kaçış yollarını araştırmıştı. Şimdi yatağından fırladı, kağıtlarını bir omuz çantasına koydu ve odasındaki bir pencerenin köşesinden aşağıya baktı. Askerler evin etrafını sarmıştı. Ön kapıyı örten tahtalara vurmaya başladıklarında, alt kata, salonun karanlık kemerlerine, sonra evin arka tarafındaki mutfağa, sonra da arka kapıdan dışarı fırladı. Yakında bir domuz homurdandı ve burnunu yere dayadı. Parsons basamaklardan aşağı atladı ve su kuyusunun yanından geçti. Bir asker onu gördü, ama ateş etmeye vaktinde değil. Tek gördüğü, alçak bir beton duvarın üzerinden sıçrayan vahşi saçları ve sakalı olan neredeyse çıplak bir adamdı.
**********
Mindanao görevinden önce bile Chick Parsons olaylı bir savaş yaşadı: Japon işgalinin kaotik ilk günlerinde, Amerikalılar için casusluk yapmak için ailesiyle birlikte Manila'da kaldı ve gözaltına alındıktan, dövüldükten sonra bile kimliğini sakladı. ve neredeyse kesinlikle işkence gördü. Serbest bırakıldıktan sonra ailesini Amerika Birleşik Devletleri'ne getirdi ve kısa süre sonra MacArthur'un savaşa geri dönmesi için yaptığı çağrıya kulak verdi. 1944 yılına gelindiğinde, birçok tarihçinin tarihteki en büyük deniz çatışması olarak gördüğü Leyte Körfezi Savaşı'nda Müttefiklerin zaferinin yolunu hazırlıyordu.
Virginia, Norfolk'taki MacArthur Anıt Müzesi arşivcisi James Zobel, onun sahadaki direniş hareketinin ana organizatörü olduğunu söyledi. Bütün insanları tanıyor, onları tüm askeri bölgelere yerleştiriyor ve anlamalarını sağlıyor: 'MacArthur'un koyduğu kurallara uymazsan, seni desteklemeyeceğiz.' Herhangi birini hayal etmek zor olurdu. Bunu başaran Parsons dışında. Karargahın işlerin nasıl yürümesi gerektiğine dair kağıt üzerinde bir fikri var ama onu gerçekten uygulayan kişi o.
Yine de Chick Parsons'ın adı Pasifik savaşının hesaplarında zar zor geçiyor. Birkaç yıl sonra, bir yazar olan Travis Ingham ile bir anı üzerinde işbirliği yaptı. Denizaltı ile Randevu . Bazı pasajlar birinci kişiye geçerken, kendini büyütmekten kaçındı. Ingham'a yazdığı bir mektupta ben renkli bir figür değilim, diye yazmıştı ve gerilla hareketi hikayesinin mümkün olduğunca dışında tutulmak istiyorum. Alçakgönüllülüğü, kitabın hiçbir zaman geniş çapta okunmamasının bir nedeni olabilir.
Onu ilk olarak, Filipinler'in savaş zamanı entrikalarına yakalanmış başka bir Amerikalı gurbetçinin hayatını araştırırken öğrendim, Claire Phillips. Bir şarkıcı ve hostes, Manila'da kurduğu bir gece kulübüne uğrayan Japon subaylardan istihbarat aldı. Phillips'in Washington DC'deki Ulusal Arşivlerde bulunan yaklaşık 2.000 belge arasında bulduğum savaş zamanı günlüğü, 30 Haziran ve 3 Temmuz 1943 için şifreli girişler içeriyor: Önümüzdeki dört gün boyunca meşgul olacak...S . Wilson ve Chick Parsons geldi. Hepsine ulaşmalı. (Gerillaya dönmüş Amerikalı bir arkadaş olan Parsons ve Sam Wilson, başkentin yakınlarındaydı.) Araştırmam sonunda kitabıma ulaştı. MacArthur'un Casusları Phillips'e odaklanan ve destekleyici rollerde Parsons ve Amerikan gerilla John Boone'u içeren.
Yazarken, Parsons'ın - renkli bir figür değil - öz değerlendirmesine gülmeye ve hikayenin dışında tutulma arzusunun yarı yarıya çok mütevazı olduğunu hissetmeye geldim. İkinci Dünya Savaşı hizmetinin hesapları, sunduğu raporlarda, Pasifik'teki askeri komutanlar tarafından tutulan kayıtlarda ve MacArthur Anıt Müzesi arşivlerindeki belgelerde bölünmüş durumda. Bu kayıtlar, ayrıca oğlu Peter ile yapılan röportajlar ve Parsons'ın 1981'de verdiği yayınlanmamış bir sözlü tarih, Pasifik savaşının en hayati ancak karanlık hikayelerinden birini netleştirmeye yardımcı oluyor.
**********
Charles Thomas Parsons Jr. 1900 yılında Shelbyville, Tennessee'de doğdu, ancak ailesi alacaklılardan kaçınmak için sık sık taşındı. Genç Charles 5 yaşındayken, annesi onu Amerikan hükümetinde bir halk sağlığı yetkilisi olan erkek kardeşi ile daha istikrarlı bir yaşam için Manila'ya gönderdi. Çocuk ilk eğitimini 16. yüzyılda kurulmuş bir Katolik okulu olan Santa Potenciana Okulu'nda İspanyolca konuşarak aldı. Parsons'ın takma adı Chick, belki de insan , oğlan için. Kolonyal Manila'daki çocukluğunu sevse de, Parsons hayatının sonlarında oğluna, gönderilmenin acısını asla gerçekten atlatamadığını itiraf etti. Peter Parsons bana bunun onu çok incittiğini söyledi. Bana, 'Nasıl hissettiğimi hayal edebiliyor musun?' diye sordu.
Tennessee'ye bir genç olarak döndü ve Chattanooga Lisesi'nden mezun oldu. 1920'lerin başında bir deniz tüccarı olarak Filipinler'e geri döndü ve kısa süre sonra İspanya-Amerika Savaşı'nın bir kahramanı olan Tümgeneral Leonard Wood için stenograf olarak işe alındı (Theodore Roosevelt'in yanında Kaba Binicilere komuta etti), O zamanlar ABD'nin Filipinler genel valisi olarak görev yapıyordu.
Parsons'ın iş bağlantıları Filipinler'in her yerine yayılmıştı ve onu MacArthur'un tepelerde saklanan Filipinli ve Amerikan gerillalarını örgütleme umutları için paha biçilmez kıldı.(Guilbert Gates)
Parsons, Wood ile ülke çapında seyahat etti; ulusal dil olan Filipince'nin temeli olan Tagalog'u öğrendi ve çoğu gezginin ulaşamayacağı yerlerde arkadaşlar edindi ve ziyaret etti. Diğer Amerikalıların aksine, sömürgeci seçkinlerin toplumunun ötesine geçti ve Filipinlilerle kalıcı dostluklar kurdu. 1924'te bağlantılarını Kaliforniya merkezli bir kerestecilik firmasında kereste alıcısı olarak bir işe yerleştirdi, ihracat anlaşmaları yapmak için seyahat etti veadalar hakkındaki bilgisini ve arkadaşlarını genişletiyor. Mindanao'da Zamboanga'da çalışırken Katrushka Katsy Jurika ile tanıştı; babası bir hindistancevizi plantasyonuna sahip olan Avusturya-Macaristan'dan bir göçmendi ve annesi Kaliforniya'dan gelmişti. Chick ve Katsy 1928'de evlendi. O 28 yaşındaydı, o 16.
1929'daki Wall Street kazası tomrukçuluk firmasını mahvetti, ancak ertesi yıl Parsons, Japonya dahil birçok ülkeye manganez, krom, hindistancevizi, pirinç ve diğer malları ihraç eden Luzon Stevedoring Co.'nun genel müdürü oldu. Chick ve Katsy, Manila'ya taşındı ve 1932'de ABD Donanması rezervine katıldı ve bir teğmen, genç notu olarak bir komisyon aldı. Sosyal çevreleri, o zamanlar Filipin Commonwealth Ordusu komutanı Jean ve Douglas MacArthur ile Mamie ve Yarbay Dwight David Eisenhower'ı içeriyordu.
1940 ve '41 boyunca, Amerika Birleşik Devletleri ve Japonya arasındaki ekonomik gerilimler yükselirken, Parsons şirketinin azalan ihracat seçeneklerini korumak için çalıştı. Bu seçenekler 8 Aralık 1941'de (ABD'de 7 Aralık), Japonların Pearl Harbor'a saldırdığı haberi Manila'ya ulaştığında tükendi. O gün güneş doğmadan önce, Pasifik Filosu komutanı Amiral Thomas C. Hart, Parsons'ı ofisine çağırdı ve onu Manila limanında deniz istihbaratına atanmış bir muvazzaf subay olarak yemin etti.
Birkaç saat içinde, Japon bombardıman uçakları Filipinler'de konuşlanmış ABD Ordusu Hava Kuvvetleri'nin çoğunu uçakları hala yerdeyken imha etti. Sonraki günlerde, Japon sortileri limana mühimmat yağdırdı. Parsons'ın yapabileceği tek şey yaralılara bakmak ve ölüleri taşımaktı. Japonya ABD savunmasını yok ederken, MacArthur Manila'daki kuvvetlerine Noel Arifesinde Bataan ve Corregidor'a geri çekilmelerini emretti. Parsons, gemileri batırmak ve düşmanın elinden uzak tutmak için diğer malzemeleri yok etmek için atanan bir iskelet ekibini denetlemek için geride kaldı. 2 Ocak 1942'de Japon Ordusu rakipsiz Manila'ya yürüdü.
Parsons geri çekildi - yalnızca üniformalarını yaktığı Dewey Bulvarı'ndaki evine ve Birleşik Devletler Donanması subayı olduğuna dair diğer tüm kanıtlara kadar. Ama Panama bayrağına tutundu. Denizcilik ve liman operasyonlarındaki tecrübesi nedeniyle, Panama dışişleri bakanı onu ülkenin Filipinler fahri başkonsolosu olarak atamıştı. İşgalci yetkililer, Manila'daki 4.000 Amerikalı'nın Santo Tomas Üniversitesi'nde gözaltına alınmasını emrederken, Parsons'ı, karısını ve üç çocuğunu tarafsız bir ülke olan Panama'dan bir diplomat olduğuna inanarak yalnız bıraktılar.
Önümüzdeki dört ay boyunca, Parsons, topluluk önünde yalnızca İspanyolca konuşarak ve gerektiğinde diplomatik referanslarını göstererek, Japon birliklerinin güçlü yönleri ve Amerikan savaş esirlerinin adları ve yerleri de dahil olmak üzere stratejik bilgiler topladı. Ayrıca, Filipinler'in en büyük ve en kalabalık adası olan tüm Luzon'a kadar uzanan bir yeraltı istihbarat ağı için Manila ve ötesindeki arkadaşlarını örgütlemeye başladı. Ama zamanı tükendiYarbay Jimmy Doolittle'ın 18 Nisan'da Tokyo'da 16 uçaklık bir bombalı saldırıya öncülük etmesinden sonra. Baskında çoğu sivil 87 kişi öldü ve 151'i ciddi sivil olmak üzere 450 kişi yaralandı.
Manila'da, Japon Ordusu'nun korkulan Kempeitai askeri polisi, Parsons da dahil olmak üzere tüm Asyalı olmayan erkekleri toplayarak misilleme yaptı, diplomatik dokunulmazlığa lanet olsun. Chick'in çocukken yaşadığı ve oynadığı sömürge duvarlı şehir Intramuros'taki 350 yıllık kale Fort Santiago'da taş bir zindana atıldılar. Oradaki mahkûmlar rutin olarak tahta sopalarla dövülüyor, elektrik telleriyle işkence ediliyor ve su tahtaları yapılıyordu. Parsons 1981'de beni biraz itti, çok fazla bir şey olmadı, ama acı vericiydi. Bitişik bir hücredeki Çinli diplomatların çok daha kötü olduğunu söyledi - ve bir gün hepsi dışarı çıkarıldı. hücre ve...kafası kesildi.
1571'den beri Filipinler'de İspanyol gücünün merkezi olan Fort Santiago, II. Dünya Savaşı'nda bir Japon işkence merkezi haline geldi. Parsons çocukken yakınlarda oynamıştı ve orada bir yetişkin olarak tutulmuştu.(Jes Aznar)
Sorguda, Parsons hiçbir şey itiraf etmedi. O kadar çok şey yapmıştım ki, diye hatırladı. ...Eğer birini kabul etseydim, beni dışarı çıkarıp asabilirlerdi. Beş gün süren sorgunun ardından Japon gardiyanlar, onu açıklama yapmadan Santo Tomas Üniversitesi'ndeki sivil gözaltı merkezine gönderdi. Diğer diplomatlar tarafından yürütülen lobi faaliyetleri onu serbest bıraktı ve belirtilmemiş böbrek sorunları nedeniyle bir hastaneye götürüldü - su tahtalarına maruz kalan kurbanların sıklıkla yaptığı gibi, çok fazla su içmenin olası bir sonucu.
Yine de Japonlar, Parsons'ın Panama'nın Manila başkonsolosu olduğuna inanıyorlardı ve onun ve ailesinin, diplomatik tutuklular karşılığında Haziran 1942'de Filipinler'den ayrılmasına izin verdiler. Cesur bir veda hareketiyle, o ve Katsy, bebek oğulları Patrick için taşıdıkları bebek bezi çantasında topladıkları belgeleri dışarı çıkardılar.
Parsons ailesi 27 Ağustos'ta New York'a ulaştığında, Donanma Chick'in izini kaybetmişti - eylemde kayıp olarak listelenmişti. Ancak birkaç gün içinde göreve hazır olduğunu bildirdi ve işgal altındaki topraklarda geçirdiği altı ayı gözden geçirmek üzere Washington DC'deki Savaş Departmanına yerleşti.
O sonbaharın sonlarında MacArthur, Filipinler'deki gerillalardan aralıklı olarak savaşmaya hazır olduklarını bildiren radyo mesajları almaya başladı. İletişimleri değerlendirmenin, hatta bunun Japon dezenformasyonu olmadığını garanti etmenin hiçbir yolu yoktu. Sonra general, sürgündeki Filipinler hükümetinden eski dostunun harekete geçmediği haberini aldı. Washington'a telgraf çekti: HEMEN PARSON GÖNDERİN.
**********
İkisi ortasında yeniden bir araya geldiOcak 1943, Brisbane'deki ABD Güneybatı Pasifik Bölgesi karargahında. Parsons, MacArthur'un ofisinde, 'Filipinler'e geri dönmek için gönüllü olur muydunuz?' diye sorduğunu hatırladı. 'Evet' dedim. 'Zorunda olmadığını biliyorsun' dedi. Bunun tamamen gönüllü bir anlaşma olduğunu biliyorsun.' Sonra ekledi: Sana çok ihtiyacım var. Parsons Müttefik İstihbarat Bürosu'na atandı, ancak MacArthur komuta zincirini kırdı ve onunla doğrudan ilgilendi.
Bir ay içinde, Parsons Mindanao'ya giden bir denizaltıdaydı. MacArthur, uçağa binmeden önce, hayatını tehlikeye atacak ya da seni düşmanın eline geçirecek bir şey yapma konusunda aptal olmanı istemiyorum, demişti.
Parsons'ın ayları boyunca ada-atlamalı ve ormanda yürüyüş, kendisine söyleneni yaptı, gerillaların gücünü ölçtü, güvenilir iletişim kurdu ve MacArthur'un kurallarını koydu. Gerilla liderleri rütbe ve güç peşinde koşuyorlardı, hatta bazıları kendilerini general olarak nitelendiriyordu. Daha fazla yok. Artık ABD Ordusunun doğrudan komutası altındaydılar ve yalnızca bir general vardı, MacArthur ve onlara şu an için Japonlara karşı saldırıdan kaçınmalarını emretti. Gerillalar henüz yeterince güçlü değildi ve onların herhangi bir saldırısı sivillere karşı misilleme getirebilir. Bunu yaparken, Parsons, Japonlara karşı ortak bir çaba içinde farklı Filipinli Müslüman gerillaları Hıristiyan savaşçılarla birleştirmeyi başardı.
Manila'ya potansiyel olarak ölümcül bir yan gezi yaptığına dair güçlü anekdotsal kanıtlar var.
O Mayıs ayında, Japonya Başbakanı Hideki Tojo, savaşın ilk dış ziyaretinde başkentin sokaklarında muzaffer bir şekilde yürüdü. İşgal makamları Filipinli liderlere kukla bir hükümette hizmet etmeleri için baskı yaparken, şehir üzerindeki denetimlerini sıkılaştırıyorlardı. Bir Amerikan casusunun girmesi en hafif tabirle küstahlık olurdu, ama savaştan sonra en az yarım düzine insan o bahar Manila'da Parsons'ı gördüklerini bildirdi.
O sırada 5 yaşında olan John Rocha, bisikletli bir adamın kendisine dergi ve şeker vermek için durduğunu hatırladı. Rocha'nın babası ona Chick Parsons olduğunu söyledi. Onu gördüğünü söyleme. Claire Phillips'in gece kulübündeki bir barmen Mamerto Geronimo, Parsons'la sokakta papaz kılığına girmiş bir şekilde tanıştığını söyledi. Peter Parsons bir keresinde babasının bir arkadaşına söylediğine kulak misafiri olmuştu, gerçekten rolü ben gördüm. Hatta sakalım bile vardı. İspanyol bir rahip gibi görünüyordum. Bir Japon subayı, geçmişe bakıldığında Parsons'ın, general gözetim altındayken arkadaşı General Manuel Roxas'ı ziyaret etmek için aynı kılığı kullandığını fark ettiğini söyledi.
Böyle bir ziyaret operasyonel olarak faydalı olurdu. Roxas, Filipinler'deki en saygın liderlerden biriydi ve sonunda kukla hükümette hizmet etmeyi kabul etmesine rağmen, gizlice gerillalara bilgi aktardı. Ama Parsons'ın Manila'ya gizlice girmek için tamamen kişisel ikinci bir nedeni de olabilirdi: kayınvalidesi Blanche Jurika. Cebu ve Leyte adalarında gerillalarla savaşan oğlu Tom'a yakın kalabilmek için Parsons ailesiyle birlikte ayrılmayı reddetmişti. Mamerto Geronimo'nun hatırladığı kadarıyla, Parsons, rahip kılığına girmiş, kaldığı manastıra yakın bir sokakta yürüyordu.
Mart 1945'te Manila (kısmen Japon yıkım ekipleri tarafından perişan edildi)(AP Resimleri)
ABD kuvvetleri Ekim 1944'te (ateş altında) Leyte'ye indi ve Manila'ya doğru savaştı.(Everett Koleksiyonu Tarihi / Alamy Hazır Fotoğraf)
Parsons, o sırada nerede olduğu hakkında hiçbir zaman halka açık konuşmadı. Mindanao'daki Ozámiz'in evinde Japon askerlerini atlattıktan sonra Malindang Dağı'nın eteklerinde bir orman sığınağında bitirdiği MacArthur'a verdiği raporda, Roxas ile temas kurduğunu yazdı, ancak tam olarak söylemedi. Nasıl.
Bu bile, Parsons'ın görevinin ötesine geçtiğini hisseden MacArthur'un kadrosundaki memurların gazabını bastırmaya yetti. MacArthur, Parsons'ın gerçeği Genel Karargah'a bildirmeden Roxas ile iletişim kurduğu haberine şaşırdı. Komutanın kurmay başkanı Tümgeneral Richard K. Sutherland, Yarbay Courtney'e kızgın bir mektup yazdı. Whitney, Müttefik İstihbarat Bürosu Filipinler şefi. Manila'da özel bir acentesi olduğunu ve görünüşe göre Roxas ile özel bir kod oluşturduğunu. Başkomutan bu konuda tam bilgi istiyor.
Buna karşılık, Parsons özür dilemedi ve Manila'ya gittiğini doğrudan inkar etmedi. Az önce yanıtladı, Roxas ile tek iletişimim güvenilir temsilciler aracılığıylaydı ve Mindanao'da olduğum zamanla sınırlıydı. Roxas'ı Japonlardan kurtarma girişimleri konusunda karargahı döngüde tutmaya çalıştığını da sözlerine ekledi. Bu konu usulüne uygun olarak tavsiye edildi... telsiz tarafından... ve talimat istendi, diye yazdı. Hiçbiri alınmadığı için General Roxas'a General MacArthur'un keyfini beklemesini söyleyen bir haber gönderdim. General MacArthur'dan gelen herhangi bir mesajın General Roxas'a güvenli bir şekilde ve onu tehlikeye atmadan ulaşabileceği güvenli bir yöntem kullanmanın tek nedeninin bu olduğunu ekledi.
Sonunda, Parsons ceza ödemedi. Raporu, mümkün olan en kısa sürede Filipinler'e geri gönderilmesi tavsiyesiyle sona erdi. MacArthur onu aldı.
Manila Savaşı'nın son aşamalarında, Japon kuvvetleri Fort Santiago'da yüzlerce Filipinli mahkumu katletti. Savaş zamanında hasar gören kale, şimdi turistlere açık.(Jes Aznar)
**********
11 Kasım 1943'te Parsons, başka bir denizaltı olan USS'deydi. Deniz gergedanı , ikinci görevi için Filipinler'e gidiyor. Denizaltı, kaptanı Binbaşı iken Brisbane'den iki hafta uzaktaydı. Frank Latta, bir Japon petrol tankeri gördü. Latta ateş etmek için köprüyü temizlerken, ufukta bir Japon destek gemileri konvoyu belirdi. Denizaltı dört torpido ateşledi ama ıskaladı. Savaş gemileri kovaladı. Parsons müteakip bir raporda, gerçek bir eşekarısı yuvasına rastladık, diye yazdı. Denizaltı, muhripler ve diğer gemiler derinlik yüklerini düşürürken kıyıya yakın bir yerde sabitlendi. Kaçmak için yüzeye çıktık ve çıkmaz sokağa benzeyen bir yere doğru kovalandık, gemide bir subay olan Robert Griffiths. Deniz gergedanı , bir savaş sonrası hesabında söyledi. Chick Parsons'a çevredeki dağ zirvelerini tanıyıp tanımadığını sorduğumuzda, 'Evet, dümdüz devam edin' dedi.
Ateş altında adalar ve kıyı şeridi arasındaki bir boğazdan acil hızla kaçtılar. Parsons raporunda eşekarısı yuvasının minimalist bir özetini verdi: Beklenmedik düşman müdahalesi nedeniyle bir gün gecikti. Mindanao'ya zorluk çekmeden ulaştı.
Bu ikinci yolculuğunda, bir kıyı gözetleme istasyonları ağını genişletmek için ek radyo vericileri ile birlikte tonlarca daha fazla yiyecek, ilaç ve silah teslim etti. Milyonlarca dolar değerinde sahte peso da getirdi, sadece gerillaların malzemeleri hazır olduklarında satın almalarını sağlamak için değil, aynı zamanda Filipinler ekonomisini istikrarsızlaştırmak için. Yıl sonuna kadar Mindanao ve ötesindeki gerilla kampları arasında dolaştı. Bazı adaların güçlü bireysel liderler altında güzel bir şekilde sıraya girdiğini bildirdi. On binlerce Amerikalı ve Filipinli gerilla, generalin Filipinler'e dönüşünü ayaklanmaya, selamlamaya ve desteklemeye hazırdı.
Parsons Brisbane'e döndüğünde, MacArthur'a denizaltı ikmal operasyonuna devam etmesi gerektiğini söyledi ve general kabul etti. Savaş sona ermeden önce, Spyron (Spy Squadron için) olarak bilinen operasyon, Filipinler'in hemen her yerine inerek ve gerillaları beslemek, silahlandırmak ve organize etmek için Parsons'ın temaslarından yararlanarak 41 görev daha gerçekleştirdi. Ayrıca 400'den fazla Amerikan ve yabancı uyrukluyu güvenli bir yere taşıdı.
Şubat 1944'te Parsons, Filipinler'e üçüncü kez sızdığında, MacArthur'a gerillaların hazır olduğunu ve sivillerin bir ABD işgali için can attığını bildirebilirdi. Ve Haziran ayına kadar savaşın gidişatı Müttefiklerin lehine dönmüştü. Filipin Denizi Savaşı'nda 500 Japon uçağını ve üç uçak gemisini imha ettikten sonra, ABD kuvvetleri Guam da dahil olmak üzere Mariana Adaları'nı ele geçirdi ve Japon tedarik hatlarını kesti. Eylül ayında Mindanao'ya 500 milden daha yakın olan Morotai ve Palau'ya geçtiler. Açık su, Filipinler'e doğru uzanıyordu.
General Douglas MacArthur, Leyte'ye geri döndüm, dedi.(Keystone Pictures ABD / Alamy Hazır Fotoğraf)
ABD Manila'yı geri aldıktan sonra, Parsons (oturmuş) serbest bırakılan mahkumları selamladı.(Ulusal Arşivler)
Ertesi ay, ABD Pasifik ve Güneybatı Pasifik Komutanlıkları, Mindanao ve Luzon arasındaki Leyte Adası'na yapılacak bir saldırı için 300 gemi ve 1.500 uçaktan oluşan bir kuvvet oluşturmaya başladı. Altıncı Ordu komutanı Korgeneral Walter Krueger, Parsons'ı adaya önceden sızmak, yerel gerillaları hazırlamak ve sivilleri tehlikeden uzak tutmakla görevlendirdi - üstelik saldırı planını açıklamadan. Krueger uyardı: Bu, kesinlikle yakalanmamanız gereken bir sefer.
**********
12 Ekim 1944 öğleden sonra, bir Catalina Black Cat uçan teknesi, adanın başkenti Tacloban'ın yaklaşık 40 mil güneyinde, Leyte Körfezi'nin mavi-yeşil sularına göbekten daldı. Motorları çalkalanırken biri uçaktan şişirilebilir bir sal fırlattı. Parsons, Altıncı Ordu Özel İstihbaratından Yarbay Frank Ragolle ile birlikte kendini indirdi ve uçak taksi hareket edip Yeni Gine'deki üssüne dönerken onlar kıyıya kürek çekmeye başladılar.
Sonraki dört gece boyunca, karargaha düşman mevzileri hakkında şifreli mesajlar gönderdi ve gerilla liderlerini ve sivilleri, yaklaşan saldırının zamanlamasını veya hedeflerini tam olarak ifşa etmeden kıyıdan geri çekilmeleri konusunda uyardı. Dört geceden sonra, ABD bombardıman uçakları, kendisinin ve gerillaların hedef aldıkları da dahil olmak üzere Japon tesislerini vurmaya başladı. Gerilla komutanı Albay Ruperto Kangleon ve adamlarıyla birlikte kaldı ve daha sonraki saldırıların haritasını çıkardı.
Donanma ana işgal saldırısını 20 Ekim sabahı saat 10.00'da başlattı. ABD kuvvetleri o sabah karaya çıktığında hafif bir muhalefetle karşılaştılar, diye hatırladı Filo Amiri William F. Halsey Jr.; kayda değer bir kara ateşi vardı ama Japon savaş gemileri başka yerlerdeydi. Bir saat sonra ikinci bir saldırı dalgası indiğinde, Amerikalılar Tacloban'a doğru ilerliyorlardı. Ve öğlen saatlerinde üçüncü dalga, MacArthur'un kendisini de içeriyordu. Yardımcıları ve Filipinli bir komite eşliğinde, savaş şiddetlenirken ve 'Filipinliler Halkı, geri döndüm' dediğinde, mobil mikrofona adım attı.
Bu arada Parsons, Kangleon'u General Krueger ile tanıştırdı ve gerillalar, sonunda taarruza geçmekten mutlu olarak işgalci ABD Ordusuna katıldı. Karada savaşırken, 23 Ekim'de 67 savaş gemisinden oluşan üç Japon donanma filosu geldi ve ABD Üçüncü ve Yedinci filolarından yaklaşık 300 gemiyle karşılaştı. Sonraki üç gün boyunca, Leyte Körfezi Savaşı, ABD'nin yaklaşık 3.000 zayiat verdiği ve altı gemi kaybettiği dört ayrı çatışmada oynadı. Ancak Japon filosu bozuldu: 12.000 zayiat ve 26 gemi battı, diğerleri onarılamaz şekilde hasar gördü. Yenilgi, imparatorluğun hem denizde savaşma hem de erzak taşıma kapasitesini neredeyse tamamen ortadan kaldırdı. MacArthur, Pasifik donanma operasyonlarının şefi Amiral Chester W. Nimitz'e, tüm unsurlarınız - kara, deniz ve hava - kendilerini aynı şekilde şanla kapladılar, diye yazdı.
MacArthur, Tacloban'ı çoktan ele geçirmişti, ancak adamları aylarca kuzeyde Manila'ya kadar savaşmakla karşı karşıya kaldı. Bunu yaparken, Parsons, Leyte'deki Japon kıyı birimlerinin kökünü kazıma emri verilen bir grup PT teknesiyle yola çıktı. Bir gece güvertenin altındaki ranzasında yatarken, bir Japon mermisi bir silahı imha etti ve Parsons'ın başının birkaç metre yukarısında bir denizciyi öldürdü. Yaralanmamıştı ama sıtma ateşi ile aşağı iniyordu. Görevden sonra bir hastane gemisine gönderildi; doktorlar ona Amerika Birleşik Devletleri'nde tedavi görmesini ve dinlenmesini emretti. Her ikisini de, ailesinin yaşadığı yere yakın, Kuzey Carolina, Asheville'deki bir Donanma hastanesinde aldı. O zamanlar 8 yaşında olan Peter Parsons, onu epeyce görmemiz gerektiğini söyledi. Benimle yakalamaca oynadı, bana bir beyzbol eldiveni aldı ve beni bir boks maçına götürdü.
Ama savaşla işi bitmedi. İyi görüldüğünde, Parsons Ocak 1945'te Luzon Adası boyunca Japonlarla savaşırken gerilla birimlerini koordine etmek için Filipinler'e döndü. MacArthur'un birlikleri Şubat ayı başlarında Manila'da birleşirken, Japonlar başkenti ellerinde tutmak için şiddetli ve son bir direniş gösterdiler ve bir ay boyunca onu ayakta tuttular.
Manila Savaşı'nda ölenlerin sayısı korkunçtu: çoğunluğu sivil olan 100.000'den fazla Filipinli; 16.000 Japon askeri gücünün çoğu; ve yaklaşık 1000 Amerikan askeri. Tarihçiler Manila'nın yıkımını Varşova'nın yıkımına veya Dresden'in bombalanmasına benzettiler.
Parsons, MacArthur'un nihayet 4 Mart'ta Japonları yerinden etmesinden kısa bir süre sonra şehre girmeye cesaret etti. Manila bitti, tamamen yıkıldı, diye yazdı Travis Ingham'a bir mektupta. Ama son bir görevi vardı: kayınvalidesini bulmak.
MacArthur'un inişi Leyte'de yaşamdan daha büyük bir heykelle anılırken, Parsons'ın alçakgönüllülüğü Filipinler savaşında oynadığı rolü gizledi.(Jes Aznar)
Oğlu Tom Jurika, Japonların onu kuzey Luzon'daki Baguio'ya götürmüş olabileceği haberini almıştı, ancak Parsons'ın en kötüsünden korkmak için nedenleri vardı. Manila'da iyi bir arkadaş aramaya gittiğinde, Carlos Perez Rubio, korkunç bir sahne buldu: yirmi iki ceset - kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere tüm aile... çok acımasız bir şekilde tasfiye edildi. Çoğunlukla süngü.
Kayınvalidesi hakkında daha fazla haber haftalar sonra Ordu müfettişlerinden geldi. 1944'te Japonlar için çalışan bir çifte ajan, onu direnişin bir arkadaşı olarak tanımlayarak ihbar etmişti. Kempeitai, onu Senatör Ozámiz ve diğer 17 kişiyle birlikte yakalamıştı - hepsi benim kişisel arkadaşlarım, evimde benimle kokteyl partileri vermiş olan aynı kişiler, diye hatırladı. Parsons'ın Leyte'deki işgal için gerillaları organize ettiği sıralarda öldürüldüler. Blanche Jurika diğerleriyle birlikte toplu mezara atılmadan önce işkence görmüş ve kafası kesilmişti. Damadı, üç ay daha dayanabilseydi, iyi olurdu, diye hatırladı.
**********
Japonya USS'ye teslim olduktan sonra Missouri , 2 Eylül'de Parsons savaş öncesi hayatını yeniden inşa etmeye başladı. Peter Parsons, babamın işine dönmesinin yaklaşık on saniye ya da daha az sürdüğünü söyledi. Savaş gerçekten bitmeden önce Luzon Stevedoring'i tekrar işletiyor, dulların ve eski ortakların hisselerini satın alıyordu. Donanmadan emekli oldu ve polo sahasına geri döndü. Ve tanık olduğu vahşete duyduğu öfkeye rağmen, Tokyo'daki bağlantılarıyla işine devam etti.
Başarıları kesinlikle renkli olsa da, Parsons'ın neden onun renkli bir karakter olduğuna inanmadığını anladım. En büyük gücü, bir dizi temel ilkeye bağlı kalma kapasitesiydi. Barış zamanında bu, ailesini desteklemek ve evlat edindiği ülkenin insanları arasında bir topluluk bulmak anlamına geliyordu. Savaş zamanında, varoluşsal bir tehditle karşı karşıya kalmak, topyekün savaşmak bariz bir seçimdi. Daha sonra, onun savaş öncesi ilkeleri tuttu. 70 yıldan uzun bir süre sonra, Peter Parsons, bir gemi aileyi Manila'ya geri getirdiğinde, karada gülümseyen ve el sallayan babasının net bir görüntüsünü toplayabildi. Oradaydı, hiçbir şey olmamış gibi bizi bekliyordu. O hiç değişmedi, ne savaş, ne savaş, bu onu hiç değiştirmedi.
Parsons'ın ilk casusluk görevinde temas kurduğu esir general Manuel Roxas, 1946'da bağımsız Filipinler Cumhuriyeti'nin ilk başkanı oldu. Bir Japon askeri mahkumu Blanche Jurika ve diğerlerinin nereye gömüldüğünü tespit ettikten sonra, Roxas onları onurlandırdı. mezar yerinde bir mezar taşı. Chick Parsons, onu iyi durumda tutuyoruz ve etrafına küçük bir çit koyuyoruz, diye hatırladı. Oldukça küçük bir anıt ve bununla gurur duyuyoruz.
Savaş zamanı hizmeti için Amerika Birleşik Devletleri'nden Seçkin Hizmet Haçı, iki Donanma Haçı, Bronz Yıldız ve Mor Kalp dahil olmak üzere birçok onursal ödül aldı. Panama ona Vasco Núñez Nişanı verdi. Filipinler ona sadece Yiğitlik Madalyasını değil, aynı zamanda sahip olmaktan gurur duyduğu vatandaşlığı da verdi.
Tyrone Power ile 1950 yapımı kurgusal bir filmde Chuck Palmer adlı bir karakteri oynadıktan sonra tanıştı. Filipinler'de Amerikan Gerilla , ama o ünlü olmaktan kaçındı. Savaştan 36 yıl sonra önemli bir insan olduğumu düşünmüyorum. Anormal bir şey yaptığımı düşünmüyorum. Sanırım şanslıydım.
Chick Parsons 12 Mayıs 1988 günü öğleden sonra Manila'da öğle uykusu sırasında öldü. Oğulları -Peter, Michael, Patrick ve Joe- orada bir cenaze töreni için toplandılar ve onu sekiz yıl önce ölmüş olan Katsy'nin yanındaki bir mezara gömdüler. Peter Parsons, hayatı boyunca neredeyse hiç hasta olmadığını söyledi. Öldüğünde uyuyordu. Öksürdü ya da hapşırdı, hepsi bu. Ona 'Demir Adam' derdik.satın al