Hint Babür devri atlılarının kılıçları ve kalkanları.
İkincisi, devlet tarafından kiralanan ve ödenen daksili veya "ek birlikler" olarak geldi. Ayrıca, Tabinan-i Khasa-Fallen adında ve 4000 insanları hakkında numaralandırılmış Aurangzeb döneminde, elit bir süvari birimi kurdular. Yani, Ashadi ile bir çeşit karşılaşma oldu.
Şah Aurangzeb at sırtında. San Diego Sanat Müzesi.
Şahsen manzabdarlar tarafından toplanan birlikler süvarilerin üçüncü bölümünü oluşturdu. Bunlar çoğunlukla sıradan tabinandı. Silahları ve eğitim standartları, işe alındıkları yere göre büyük ölçüde değişti. İlk görevleri, onları hizmete çeken manzabdarlarına bağlılıktı ve Akbar döneminde, Hindistan süvarilerinin en güvenilir unsuru oldukları ortaya çıktı.
Hint posta 17-19 yüzyıllar. New York Metropolitan Müzesi.
Süvarilerin dördüncü ve son kısmı, yerel yöneticilerin ve kabile liderlerinin düzensiz birlikleriydi. Bunların çoğu, Babür hükümeti tarafından hakları tanınan savaşçı kastına ait Hindu zamindar'lardı. Akbar’ın altında, her biri kendi birlikleri olan 20 zamindars, genellikle kampanyalarına katıldı. Sırasıyla, zamindarlar Moğollara düzenli olarak haraç ödediler ve ilk istekleri halinde, gerektiğinde birliklerini sağladılar. Bu kısımlarda çok yüksek bir etnik veya kültürel özgünlük vardı: Afgan askerleri genellikle Afgan manzabdarında görev yaptı, Türkler "Türklerin altında" görev yaptı vb. Bu ilkenin ilerleyen yıllarda ihlal edilmesine rağmen, birçok bölüm saflarında “doğru” etnik kökenli önemli sayıda erkek bulundurmaya devam etti.
Hint parçalı kask. New York Metropolitan Müzesi.
Birliklerin kalitesi dah olarak bilinen, geçmişten ödünç alınan ve Ekber'in askeri reformları sırasında yeniden canlandırılan bir sistem kullanılarak test edildi. Basitçe söylemek gerekirse, ne tür bir savaşçının mevcut olduğu ayrıntılı olarak kaydedildi ve yılda bir kez, kaydedilen her şeyin varlığının kontrol edildiği bir inceleme yapıldı.
Babür süvarilerinin eğitimi hakkında çok az şey bilinmektedir, ancak elbette, askerler "uygunlukları" ve sürüş becerilerinin zorlu testlerinden geçmek zorunda kaldılar. Preparatın evde ağırlıklar veya ağır odun parçaları kullanılarak yapıldığı bilinmektedir; yağmur mevsiminde askerler güreşle uğraşırlardı. Okçuluk ve yaya ve binicilik eğitimi; Hint süvarileri, özellikle Hindu Rajputlar, gerektiğinde piyade ve süvari olarak savaşabilmeleriyle gurur duyuyorlardı. Kılıç ve kalkanla zorunlu bir egzersizdi.
18 pamuğundan yapılmış bir Hint kaskı doldurulmuş. Ağırlık 598, 2 Metropolitan Müzesi, New York.
Süvari içindeki atların önemi açıktır. Orta Çağlar boyunca Hindistan'a, özellikle Somali, Arabistan, Orta Asya ve İran'dan çok sayıda at ithal edildi. Zaten Babur zamanında, yaralı atlar Afganistan'daki serin dağ meralarına orada toplanmaları için gönderildi, çünkü sıcak Hint ikliminde olduğu gibi, kendilerini önemsiz hissediyorlardı. Babaklar özel bir atbegi görevlisi başkanlığında kendi iyi organize edilmiş emperyal ahırlarını yarattılar ve ahırların personeli çok dikkatli bir şekilde seçildi. Akbar, Hindistan’daki at yetiştiriciliği seviyesini o kadar yükseltti ki Gujarat’tan gelen atlar, ünlü Arap ırklarının atlarından bile daha yüksek değerlere sahipti.
Babür süvari at gücü ve dayanıklılığı için, süvarilerinde at zırhı kullanıldığı için belki de atı ödüllendirdi. Bazı atlar binicinin fillere saldırmasını sağlamak için arka ayakları üzerinde yürümek veya zıplamak için eğitildi. Ancak Persler, Kızılderililerin atlarını itaatkar kıldıklarına inandılar ve bu da “ruhlarına baskı yaptı”.
Babür piyadeleri, süvariler kadar prestijli değildi, ancak önemli bir rol oynadı. Bunların çoğu, yerli Müslüman manzabdarlar veya Hindu zamindarlar tarafından işe alınan silahsız köylüler veya kasaba halkıydı. Tek profesyonel piyade, en iyisi, Ganj ve Bengal'in alt kesimlerinden gelen "silahşörlerden" oluşuyordu. Ancak, ilk başta normal piyadelerin yalnızca dörtte biri tüfekle silahlanmıştı; geri kalanlar okçulardı ya da marangozlar, demirciler, su taşıyıcıları ve öncüleri olarak görev yaptılar. Piyadelerin bir kısmı Rawalpindi yakınlarındaki eteklerinde toplandı. 16 yüzyılda, Baluchistan'ın dağlık çöllerinden gelen savaşçılar da toplandı; ayak okçusu gibi ve ayrıca deve okçusu gibi savaştılar. Etiyopyalılardan bazen bahsedilir, fakat çoğunlukla Delhi kentinde saray hadımları veya ... polisler olarak.
Piyade, Dardanlara aitti; görünüşte "hırsızlar ve hırsızlar" ve son olarak mutfaklar - vakumlu taşıtlardan özel güvenlik birimleri. Ancak en egzotik olanı, emperyal haremi koruyan silahlı kadınların bir bölümü olan Urdu Begis'in “piyadeleri” idi.
Rathambor kalesinin kuşatması. Akbarname, yaklaşık. 1590 Victoria ve Albert Müzesi, Londra.
Ölçeğin altında Hindu yerel boomi milisi vardı. Görevleri, yasalara ve düzene sahip olmak, dini fanatiklerle savaşmak, dini bayramlarda aydınlatmalar düzenlemek, şehri bir düşman saldırısı durumunda korumak ve hatta gerçekten ... ... saten ya da Hindu ritüel intihar etmeye zorlanan dullara yardım etmekti. istiyorum. Her Sarkar veya kırsal bölge kendi milislerinden sorumluydu, ancak yerel Raj'ın güçleri de vardı. Ve onların zorlu görevlerinden birinin gündüz soyulmuş olan gezginleri telafi etmek olduğu, yani şiddetli şiddete maruz kalması ilginçtir. Hırsızlık gece gerçekleştiyse, kurbanın suçu olduğuna inanılıyordu: uyumak değil, kendi iyiliğimizi korumak için gerekliydi!
Hintli saber shamshir, 19 başlıyor. Çelik, fildişi, emaye, altın, gümüş, ahşap. 98.43'in uzunluğu için bkz. New York Metropolitan Müzesi. Yılın 1935 ile koleksiyonunda.
Babür piyadelerinin silahlanması çok çeşitliydi. İlginç olan Hintliler, askeri elitlerin bir kısmı olan hasır tüfek, hatta çakmaklı tüfeklere kıyasla Hindistan'da hakim olan rutubet koşullarında daha güvenilir olduklarından daha fazla tercih ettiler. Piyadelerin çoğunda kılıçlar, kalkanlar, mızraklar, hançerler, yaylar ve bazen de tatar yaylarını içeren silahlar bulunur. Orta Asya kökenli güçlü kompozit yay Hindistan'da binlerce yıldır bilinmektedir, ancak bu yaylar yerel iklimden büyük ölçüde zarar görmüştür; Sonuç olarak, Kızılderililer kamta veya sade soğanları kullandılar, ortaçağ İngiliz soğanlarına benziyordu.
Hint 1900 çelik yay Wallace Koleksiyonu, Londra.
Eskiden bile, Maurya eyaleti Hindistan'da bulunduğunda, okçular, ayakları ile çektikleri büyüklükte bambu yaylar kullandılar! Müslüman Hindistan, Şam çeliğinden yapılan Hindistan iklim çeliğine uygun kendi tipi yayını geliştirdi. Piyadelerin asıl işgal kuşatmasıydı ve Hindistan'da çok sayıda kale ve kale bulunduğundan, Babiller piyade olmadan yapamazlardı. Ancak Avrupalı gezginler, imparatorun kendi “silahşörlerinin” bile Avrupalılar kadar iyi eğitilmediğini bir kereden fazla kaydetti.
Bir fil yardımı ile, sevdiklerinizi doğrudan balkondan çalabilirsiniz. Bodleian Kütüphanesi, Oxford Üniversitesi.
Savaş filleri Babür ordusundaki ana unsur olmamakla birlikte önemliydi. Dişiler bagaj taşımak ve silah taşımak için kullanıldı; erkek filler savaşmak için eğitildi. Batılı gözlemciler fillerin savaştaki önemini sürekli olarak hafife alıyorlar. Ancak Babur, üç ya da dört filin, aksi takdirde dört ya da beş yüz kişiyi çekmek zorunda kalacağı büyük bir silah taşıyabileceğini iddia etti. (Öte yandan, bir filin on beş deveye yetecek kadar yediğini belirtti.)
Babür ordusundaki savaş fillerinin asıl işlevi, onları ... olanları izlemeye yetecek kadar yükseklik vermeleri için komutanlar için bir platform olarak kullanmaktı. Doğru, onları iyi bir hedef haline getirdi, ama o zaman koşan fil tamamen yıkıcı bir çarpma koçu gibi olduğundan, diğerlerinden kaçmaları daha kolaydı!
Leeds, İngiltere'de Kraliyet Arsenal'den zırh içinde Hint savaş fili.
1526’ta Babur, Hindistan savaş fillerinin atlılarına nasıl saldırdıklarını, çok sayıda atı ezdiğini, bu yüzden binicilerin yürüyerek koşmak zorunda kaldıklarına şahit olduğunu yazdı. Filleri öldürmek zor, itmek zor olmasa da, daha da yazdı. Akbar da filleri reddetmedi. On yıldan başlayarak bu hayvanların eğitimi için birkaç “merkez” oluşturdu. Ve öğretildikleri ilk şey, çekim sesinden korkmamaktı! Çok geçmeden Akbar, sırtlarında silahşör ve okçuların oturduğu fillerden bazı detaylar aldı. Bazı "zırhlı filler" küçük bir silah bile taşıyorlardı.
16 yüzyılın başında, Portekizli bir gezgin Büyük Babamların çok büyük silahlara sahip olduğunu belirtti. Ayrıca Hint bronz toplarının demirden üstün olduğunu belirtti. Faringi denilen "Avrupa" hafif tarla silahlarının, iki kişi tarafından yönetilen zarbzan ve tyueng tüfeklerinin kullanıldığını belirtti. Babur'un ağır silahları 1600 basamağında atış yapabilir. Hümayun ordusuna gelince, onun, öküzler tarafından çekilen 700 silahlarının yanı sıra filler tarafından taşınan 21 ağır silahlarını içerdiği bildirildi.
Geçmişte, Hint silahları her zaman zengin bir şekilde dekore edilmiştir.
Akbar’ın altında Hindistan, Osmanlı İmparatorluğu ile birlikte, topçu gelişmesinde Müslüman dünyasının öncü devleti oldu. İmparator yeni fabrikalar yarattı ve tüm yeni silahları ateş ederek kontrol etmesini emretti. Akbar, tüm 17 gövdelerini aynı anda temizlemek için bir 17 namlu silahı ve özel bir araç yaratmasıyla yatırıldı.
Eski bir Hint topunun namlu.
Standart alet, namlu uzunluğu yaklaşık dört fit olan bir fitil tabancasıydı ve büyük tabancalar için altı fitti. Çekim için bir teneke kutu olan Taş çekirdekler kullanılmış, ancak piyade de bambu gövdelerinden seramik toz bombaları ve roketler kullanmıştı.
Aslında roketler, 20. yüzyılın 16'inin ortasından bu yana Hindistan'da giderek daha popüler hale geldi. Uçuşlarının menzili 1000 yarıma kadardı ve rampaların genellikle deve tarafından taşındığı bilinmektedir. Bazılarında toz savaş başlıkları vardı, bazıları ise düşmanın atlarını korkutmak için zeminde “sürmeli”. Congreve adlı İngiliz subayı gördü silâh 1806’taki Hindistan’da, İngilizlerin Napolyon savaşlarında kullandığı bir Hint roketinin kendi versiyonunu (“Congrive’ın roketi”) önerdi.
Angus McBride tarafından şekillendirilmiştir. Konstantinopolis'in duvarlarında Urban'ın silahı. Babaklar da aynı silahlara sahipti, sadece bu silahlarla filleri taşıdılar.
Babur, topçuyu devletin sıkı kontrolü altında ayrı bir birlik koluna dönüştüren ilk Hintli hükümdardı, yani doğrudan emperyal mahkemeye, bundan sorumlu olan özel bir subay ve barış sırasına sahip olan subaydı. İlginçtir ki, topçuların çoğu Osmanlı Türkleri, aynı zamanda Araplar, Hintliler, Portekizce ve Hollandalı idi. 17 yüzyılın ortasından itibaren, Babür ordusunda çok yüksek rütbeli birçok Avrupalı paralı asker vardı; Örneğin bir Hollandalı, eve zengin bir adama dönmeden önce 16'te Hindistan'da görev yaptı.
Babür dönemi Hint Hançeri: çelik, altın, yakut, zümrüt, renkli emaye. Wallace Koleksiyonu, Londra.
Babür topçusu, 17. Yüzyılın ikinci yarısında Aurangzeb'in zirvesine ulaştı ve büyük bronz topları da çok sevdi. Sandıkları karmaşık bir şekilde dekore edilmiş ve kendilerinin kahramanca ses veren isimleri vardı. Doğru, nadiren vuruldular. Hafif silahlar - her 15 dakikada bir, dev silahlar ise her 45 dakikada bir.
Moğol ordusunun ulaştırma sistemi iyi organize edildi. Kargo, Bactrian develerine, boğalara ve fillere taşındı. Ancak yalnızca imparatorun kendi birlikleri özel askeri mutfaklara sahipti. Askerlerin geri kalanı "ayrı ayrı" yedi ve ... bir şekilde! Sağlık hizmetleri diğer Müslüman ordulardan bile daha kötüydü, yaralıların çoğu ancak savaştan sonra onlara yardım edebilecek kendi akrabalarına güvenebildi.
Hint posta ve lamel zırhı.
Ordunun iletişim ve temini nehirler tarafından gerçekleştirildi, Hindistan'daki yararı İndus ve Ganj'tır. İlginçtir, D. Nicole, Hint Okyanusunun Avrupalılar oraya varana dek navigasyon için şaşırtıcı derecede sakin bir yer olduğunu yazıyor. Orada kıyı gemileri sırasında bazıları askeri nakliye aracı olarak kullanılan büyük gemiler açıldı. Tek gerçek Babür filosu, sahili Birmanya, Bengal ve Avrupalı korsanlardan korumak zorunda olan 750 gemilerinden oluşuyordu.
18'in Hindistan Mahkemesi Muhafızı koruyucu giysilere "on bin çivinin zırhı" adı verildi. Bir el kılıcı ile silahlı. Wallace Koleksiyonu, Londra.
17 yüzyılın ortalarında Hindistan'ı ziyaret eden Avrupalılar Babür ordusunun askerlerini cesur, ancak disiplinsiz ve paniğe yatkın olarak nitelendirdiler. Gereksiz ve tehlikeli bir rekabet yarattığı için kıdemli komutanlar arasındaki kıskançlık daha da ciddi bir problemdi. Ancak asıl sorun, büyük olasılıkla, Akbar'ın kabul ettiği askeri sistemin karmaşık yapısıydı. Şah Jahangir basitleştirmeye çalıştı, ama daha da kötüye gitti.
Şah Jahan tahttan yükseldiğinde ordusunun gerçekte olduğundan çok kağıt üzerinde olduğunu keşfetti. Üst düzey memurlar, (!) Nüfus sayımı sırasında birliklerini ödünç alırken, diğerleri onun önünde, pazarlardaki eğitimsiz insanları işe aldı ve onları mevcut herhangi bir ata koydu. Şah Jahan, durumu kritik olarak kabul etti ve 1630'te ordunun büyüklüğünü gerçekte olduğu gibi azaltmaya karar verdi. Aynı zamanda, memur maaşlarını düşürdü ve maaşı memurun yetkisine bağlı kıldı. Uygulamada, bu başarılı komutanlara daha fazla para almaları ve ek atlar alabilmeleri anlamına geliyordu. Bir "ikramiye" sistemi getirildi ve bu alanda para toplanması üzerindeki kontrol sıkıldı. Ancak tüm bu önlemler harika sonuçlar vermedi!