Mimarın Arkasındaki Gizemi Açığa Çıkarma: James Stirling Gerçekten Neye Benziyordu?


||28 December 2018|
James Stirling (1926-1992), birçoğu tarafından neslinin öncü mimarı ve savaş sonrası mimaride yenilikçi olarak görülen bir İngiliz mimarıydı. En ünlü projelerinden bazıları Sackler Müzesi, No 1 Poultry ve Neue Staatsgalerie’dir.
Onun öğretmeni Colin Rowe’nin etkisiyle, Stirling mimarlık tarihi hakkında derin bir anlayışa sahipti, ancak hiçbir zaman tekil bir doktrini kabul etmedi.
Kariyeri, daha sonra yapı-sökümcü tarzı olarak etiketlenecek olanla daha uyumlu tasarımlar ile başladı, ancak bir dizi dinamik ve genellikle renkli düzenlemeler olan binalara dönüştü. Stirling’in estetik kuşakları, son olarak, mimarlığın savaş sonrası Avrupalı Modernizm’in kavşağından kopmasına neden olan son itmeyi, formun işlevini takip eden Modernist kanonun, bir binanın programın ifadesiyle bir üst üste gelmesini ifade ederek bir hiperbole dönüşmesine neden oldu.
Stirlingin çalışmaları hâlâ büyük ölçüde etkili ve özlü tarih dalgası, oeuvrenin altta yatan etkilerinin günümüzün tüm mimari uygulamalarında bir yerde kaldığını gösteriyor.
Mimari söylem üzerindeki etkisini yansıtan eleştirmenler, Stirling’i iki ayrı birey olarak tanımladılar: James, mimar James Stirling’e karşı adamı Stirling. En iyisi Stirlingin mimarisi, ne kadar güçlü ve bilinçli binaların olabileceğini gösterdi, diğerleri ise tasarımlarını sürdüren provokatif kişiliğini anlattı ve en tartışmalı İngiliz mimarlardan biri haline gelmek için safını kutladı. Kısa bir süre önce, Stirling ile birlikte çalışma hayatının ilk yıllarını geçiren eski Knowlton Mimarlık Okulu Bölüm Başkanı Robert Livesey, FAIA ile görüştük ve konuştuk. Burada Livesey, yakın bir kişisel ilişkiye sahip olmanın neye benzediğini ve zamanımızın en etkili mimarlarından biri ile tasarımlar geliştirdiğini anlatıyor.
Livesey, Londra ofisinde başlangıçta Stirling için çalıştı, daha sonra Yale’de birlikte öğretmek için ona katıldı ve sonunda New York’ta Stirling ve Wilford ofisini yönetme rolünü üstlendi. Londra ofisi şaşırtıcı bir şekilde küçüktü ve Stirlingin cesur tasarımlarını yürütmekle görevlendirilmiş herhangi bir zamanda ortalama 12 çalışanı vardı.
Livesey, ikisi arasındaki yakın profesyonel ve kişisel ilişkiyi, birbirlerine karşı danışmanlık olarak tanımladı. Her ikisi de benzer bir tasarım tasarımını paylaştılar. Londra ofisinde çalışan İsviçreli ve İngiliz tasarımcılar Jim’e karşı yalancıydı. Ben değildim, dedi Livesey. Eleştirmenlerin ne kadar coşkulu ve çekici kişiliğini tarif ettiğinin aksine, Livesey aslında çok utangaç olduğunu hatırlattı ve tatsız olmanın hoşuna gitmedi.
Stirling her zaman ABD’de neyin tasarlandığını bilmekle ilgiliydi, bu yüzden sık sık New York’a gidecekti ve mimarlık sahnesine iyi bağlı olan Livesey, New York Beşlisi Philip Johnson dahil arkadaşlarına akşam yemeği partileri düzenledi. ve diğerleri arasında Kenneth Frampton. Stirling, Livesey’e, hem arkadaşları ile hem de onun gerçekleştirdiği tasarımlarında yaptığı konuşmalarda, onunla çelişebilmeleri için neler olduğunu güncellemeye yoğunlaştırdı.
Stirling, Postmodern ünvanını gururla giydiği ve kendilerini reaktif hareketin makinesindeki ana çarklar olarak gördüklerinden, Graves ve Johnson’a sık sık eğlendiler. Livesey, Stirlingin tarzının meslektaşları ile gruplaşmaya olan sıkıntısını yeniden vurguladı. Postmodernizm değildi ve tarihsel formlar onun temsili değildi. Livesey, elementlerin manipülasyonunun mekansal sonuçlarıydı. Kesinlikle çalışmalarında fikirlerle çalışıyordu, ama teorik rasyonelleşmeleri sevmiyordu. Stirling’in bir tarzı yoktu, fakat mimarlığa karşı bir tavır vardı. Şeyler hakkında şakalar yapmayı çok severdi. Bu espriler , Stirlingin gerçekleştirdiği tasarımlarda ve Staatsgalerie projesinin ikonik kavisli cam duvarındaki mullionlarla eşleşen mor çorap ve çizelge evrak çantasıyla kendini gösterdi.
Birlikte, Livesey ve Stirling Solow Townhouses için bir yarışmada bir tasarım geliştirdi. Bu lüks evler, büyük eğlence alanları, özel asansörler ve uygun fiyatlı yemek odaları için çağrıda bulundu. Tasarım hakkında Livesey, Stirling, üst doğu tarafındaki şehir evlerinin kendine özgü karakterini taklit etmek istese de, tasarımcıların karakterlerinden uzaklaşmak istedim. Nihayetinde geliştirilen şişman adamlar ve ince adamlar dan oluşan birimlerdi. Şişman adamlar birbiri üzerine yığılmış iki geniş birimdi ve zayıf adamlar arasında uzun, ince 5 katlı üniteler vardı. İnce adamlar kendi sirkülasyonlarını dışarıya çekti ve dar alanın geniş eğlence alanını kapsayacak şekilde açılmasına izin verdi. Sokak seviyesinde, balkonlar, bahçeler ve yay pencereleri birimleri bir araya getirmiş ve onlara kimlik kazandırmıştır. Stirling ve ben bir anlaşmazlık vardı. Bahçeyi bir zevk olarak kullanmak ve bu nedenle iki katlı çatı teraslarını vermek istedim. Stirling’in hiçbiri yoktu. Ben de onu zaten çizdim.
Binaların yapımına geldiğinde, birçok eleştirmen bunun Stirlingin Aşil topuğu olduğunu iddia etti. Cambridge Kütüphanesi, tehlikeli yalıtım, sık sızıntı ve zayıf akustik kalitesi nedeniyle 1980′lerde yıkımı engellemesine rağmen, Livesey Stirlingin tasarımlarını Jim bu konuda bir şövalye değildi diyerek savundu. Binalarının nasıl inşa edildiğini çok önemsedi.
Kaynak: Arch Daily
Çeviri: Mimdap