Şairlerin en kanaatkarı galiba, "Sebil ve Güvercinler" şairi, Ziya Osman Saba'dır.Şüphe yok ki O,bütün dostlarının, tanıdıklarının şehadetiyle bir tevazu ve tevekkül adamı idi.O'nun için yeryüzünde mutlulukların en büyüğü "nefes almaktı".Şöyle derdi bir şiirinde: "Tanrım!Sonsuz dünyanda ben aciz ve ufağım Kulların arasında Tanrım!ben bir koyunum Kulların arasında ben yaşadım sessizce, Hiç ağzımı eçmadım, verdim bütün yünümü." Allah'tan bütün
Şairlerin en kanaatkarı galiba, "Sebil ve Güvercinler" şairi, Ziya Osman Saba'dır.Şüphe yok ki O,bütün dostlarının, tanıdıklarının şehadetiyle bir tevazu ve tevekkül adamı idi.O'nun için yeryüzünde mutlulukların en büyüğü "nefes almaktı".Şöyle derdi bir şiirinde:
"Tanrım!Sonsuz dünyanda ben aciz ve ufağım
Kulların arasında Tanrım!ben bir koyunum
Kulların arasında ben yaşadım sessizce,
Hiç ağzımı eçmadım, verdim bütün yünümü."
Allah'tan bütün istediği iki odalı bir kulubecikti:
"Şu fakir mahallede bir göz evim olsaydı
Nasıl sevinç içinde çıkardım şu yokuşu" Köşklerde , yalılarda gözü yoktu O'nun.İstediği ev nasıl bir şey miydi?
"Bir çift küçük odası, avuç içi sofası
Üzerinden eksik olmasın, ölmüş anamın duası"
Ziya Osman,bütün yoksulluğuna rağmen cömertliği de elden bırakmamıştır.Kendisinden borç para isteyen bir arkadaşını boş çevirdiği görülmemiştir. Borç vermesine verirdi ama iş geri almaya gelince bu O'nun yapacağı işlerden değildi.Parasını geri istemeyi büyük bir ayıp sayar ve böyle bir şeye asla yanaşmazdı. Borç verdiği parayı isteyemediği gibi, "Sebil ve Güvercinler" kitabı çıktığında, satılması için bıraktığı kitapçıya bir-iki defa sorduktan sonra bir daha uğramamış, kitaplarının parası da kitapçıya kalmıştır.Sıradan bir memur olarak çalışıp geçimini mütevazi aylığıyla sürdüren şair, para işleriyle uğraşmayı oldum olası sevmezdi.Ay başlarında maaşını eşi Rezzan Hanım'a teslim eder, alış-veriş işlerini de bütünüyle O'na bırakırdı.Yanında, ancak bir tramvay biletine verecek kadar parası olurdu.
Şairin Galatasaray Lisesi'nden sınıf arkadaşı, Varlık Dergisi'nin kurucusu Yaşar Nabi Nayır, "Aramızda Bir Ermiş Yaşadı" adlı yazısında Ziya Osman için der ki:" Başkaları için son derece cömert, kendine karşı Harpagon kadar cimriydi." Öyle ki bu "modern zaman evliyası", giydiği elbiseleri bile çoğu zaman eskiciden almıştır.Çorabı, kravatı ve gömleği ise ancak işportadan alabiliyordu.Yaşar Nabi, O'nun giysilerini bile eşinin aldığını söyler ve yüreğimizin tellerini sızlatacak bir olay anlatır: " Son yıllarda karısı O'na aldığı çorap,gömlek gibi eşyaların fiyatlarını kendisinden saklamak zorunda kalmıştı.Ama kendisine 15 lira denmiş olan bir gömleğin eşini bir akrabasında görüp sormuş ve 30 liraya olduğunu öğrenince küplere binmiş,bir daha da o gömleği , kendisinin böyle bir şeye layık olmadığını ileri sürerek sırtına geçirmemişti."
Yaşar Nabi'nin O'nun için söylediği "ermiş sözü" rastgele söylenmiş değildir.Ziya Osman, vazifesinde ciddi, işinin hakkını veren,başkalarının dedikodusunu diline dolamayan, temiz yürekli bir adamdır.Hastalanıp evine çekilmeden önce İstanbul'da Milli Eğitim Bakanlığı Basımevi'nde başmusahhih olarak çalışıyordu.Mesai arkadaşı öykücü, denemeci Oktay Akbal, O'nun işini bir çeşit kutsal ödev haline getirdiğini söyler. " Tashih şefiydi, bürosunda 3-4 kişi vardı.Ama O kendi titizliğini hiçbir memurda bulamadığı için onların okuduğu formaları da bir daha incelemekten kendini alamazdı.Galatasaray ve Hukuk mezunu , tanınmış Şair ve Edebiyatçı Ziya Osman Saba, o köhne basımevinin uyuşuk anlayışı arasında bir ermişe benzeyen kişiliğiyle çırpınır dururdu.Örnek bir memurdu.Saat 12'den 1 dakika önce sokak kapısından çıkaramazdım.Kapının önünde zili beklerdi.Sanırım tek bir gün işine gecikmemiş, işinden erken çıkmamıştır.Tek dileği, "kimseyi rahatsız etmeden , kimsenin huzurunu kaçırmadan basit, sakin bir işte yaşamak, geçinmekti. " Abdülhak Şinasi Hisar da O'nu "temiz yürekli , iyi terbiyeli ,doğru sözlü, cömert, muhabbetli, hüsn-ü niyet sahibi, nezaketli ve tevazulu bir insan" olarak bildiğini söyler ve der ki: " Kendisinin bilinmiş hiçbir kusuru yoktur.Ancak duyguları itibariyle bu kadar iyi olan kalbi , tahammülü zayıf ve hasta bir kalpti..." O hasta kalbi, O'nu 1957 yılının 29 Ocak günü dünyadan alıp götürdü.
" Bırakıp fazlasını ömrün
Koşup sükununa ermeğe
Koşup sana hesap vermeğe
Geç kaldık Ya Rab! Geç kaldık..." diyerek....Ruhu şad olsun!
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)