Geçen hafta, Türkiye'nin AB'ye katılımının etkisi hakkında yazmıştım. Çevrimiçi davranış üzerine Covid-19. Tarafından dikkatime sunulan daha ileri araştırmalar Benedict Evanszorunlu deneylerin bir nüfus üzerindeki etkisini vurgulamaktadır. Zorunlu deneyden kastımız, koşulların sizi farklı bir şey yapmaya, yeni bir çözüm denemeye zorlayacak ölçüde değişmesidir.
Oxford Üniversitesi Ekonomi Bölümü tarafından Eylül 2015'te gerçekleştirilen araştırmada, Şubat 2014'te Londra'da yaşanan metro grevinin yolcu davranışları üzerindeki etkisi incelendi. Analiz edilen veriler, yaklaşık 18 bin oyster kart kullanıcısının grevden önce ve sonra sabah 7 ile 10 arasında yaptıkları bireysel yolculuklardır. Çeşitli teknikler, örneklemin kesinlikle işe gidip gelenler olarak tanımlanmasını sağlamıştır.
Grev sırasında Londra'daki metro istasyonlarının tamamı olmasa da bir kısmı kapatılmıştır. Bu durum yolcuları yeni güzergahlar denemeye zorladı ve araştırma yeni güzergahların mı yoksa yolcuların eski alışkanlıklarına mı döndüklerini tespit etmeye çalıştı. Sonuçlar, yeni rotalar deneyen yolcuların grev sona erdiğinde grev öncesi rotalarına dönme ihtimallerinin daha düşük olduğunu ortaya koymuştur. Bu neden oldu ve Corvid-19 sonrası online bahaviour için ne anlama gelebilir?
Ne yapışır?
Dünyanın dört bir yanında insanlar evlerinde kalmaya ve sosyal mesafeyi korumaya zorlanıyor. Verilerin gösterdiği gibi Geçen haftanın postası, Çok büyük sayılarda çevrimiçi oldular, kesinlikle beklediğimiz alanlarda ama aynı zamanda beklemediğimiz alanlarda da. Ayrıca, arkadaşları ve aileleriyle iletişim halinde kalabilmek için çevrimiçi toplantı teknolojisine de maruz kaldılar. (Zoom'un yükselişiyle birlikte, akıllı TV'ler için Skype'ı desteklemeyi bırakmaya karar veren Microsoft'taki kişinin düşünceleri için bir kuruş ayırın). İnsanlar daha önce kullanmadıkları yazılımlarla ve artık mevcut olmayan eski kanalların yerine yeni kanallarla bir şeyler yapmayı öğreniyor. Ne kalıcı olacak?
Commuter çalışmasının bu kadar ilginç olmasının nedenlerinden biri, işe gidip gelmenin yaşam memnuniyeti üzerinde olumsuz bir etkiye sahip olmasıdır. Makale, işe gidip gelenlerin "ilk en iyi" seçimleri yapmadıklarını ve grevin onları rotalarını değiştirmeye zorladığını öne sürüyor. Değişiklik hayatlarını daha iyi hale getirmiştir ancak zorlanmadan değişemezlerdi ya da değişmezlerdi.
Covid-19 bağlamında anne ve babamı örnek olarak verebilirim. Her ikisi de seksenli yaşlarının ortasındalar ve interneti bankacılık, sosyal medya, video izleme ve daha fazlası için kullanıyorlar. Market alışverişleri de dahil olmak üzere neredeyse hiçbir şey satın almak için kullanmıyorlar. Her ikisi de araba kullanıyor ama kullanmamayı tercih ediyorlar, ancak hiç dükkânı olmayan çok küçük bir köyde yaşıyorlar.
Bu hafta annem ilk online market siparişini verdi. Kardeşlerimle birlikte yıllardır onu online market alışverişinin hayatlarını değiştireceğine ikna etmeye çalışıyordum, şimdi değiştirdi. Geri dönecekler mi?
Olabilir (inatçıdırlar) ama nüfusun büyük bir kısmı olmayacaktır. Covid-19'un getirdiği zorunlu değişim sayesinde hayatları daha iyi olacak. Bunun, müşterilerine ve kullanıcılarına çevrimiçi hizmet veren kuruluşlar için büyük etkileri olacağını düşünüyorum. Örneğin:
- Hizmet seçeneklerine ilişkin beklentiler şişecek mi? Gelecek hafta, ertesi gün, aynı gün, bunu zaten gördük
- İnsanların teknik becerileri artacak ve çevrimiçi olarak sunulan özellikler ve işlevlerle ilgili beklentiler yükselecek. Perakendede artırılmış gerçeklik zaten var.
- Ancak kullanıcı deneyimi çıtası, sahip oldukları en iyi/basit deneyime göre belirlenecektir
- Güvenlik beklentileri artacak ve kabul görecek ve tüketici ihtiyaçlarını karşılayamayan sağlayıcılar zarar görecek
Önümüzdeki birkaç yılın küresel ekonomi ve toparlanma sürecindeki kuruluşlar için zorlu geçeceğine şüphe yok. Değişen çevrimiçi davranışlara yakından dikkat eden ve bu değişikliklere tepki verenler daha başarılı olabilir.