II. Barnes
(ACV-20: dp. 7800; 1. 495'8"; b. 111'6"; dr. 2fi'; s. 17.6
k.; cpl. 890; a. 2 5"; cl. Bogue)
Denizcilik Komisyonu sözleşmesi kapsamında düzenlenen ikinci Barnes (ACV 20), 1 Mayıs 1942'de Donanmaya devredildi; 22 Mayıs 1942'de Seattle Tacoma Shipbuilding Corp., Tacoma, Wash.; Teğmen Hutchinson'ın dul eşi Bayan G. L. Hutchinson tarafından desteklendi ve 20 Şubat 1943'te görevlendirildi, Kaptan C. D. Glover komuta etti. Başlangıçta AVG-20 olarak sınıflandırıldı, ACV 20 olarak yeniden sınıflandırıldı, 20 Ağustos 1942; CVE-20, 15 Temmuz 1943; ve CVE 20, 12 Haziran 1955.
Barnes'ın II. Dünya Savaşı boyunca başlıca görevi, Amerika Birleşik Devletleri'nden Pasifik'in ileri bölgelerine uçak ve personel taşımaktı. Ayrıca savaş, eğitim ve pilot nitelikli taşıyıcı olarak görev yaptı.
Bu görevleri yerine getirirken uçaklarını Gilbert Adaları operasyonunda (20 Kasım-5 Aralık 1943) Tarawa'ya birkaç baskın düzenledi; ve batı Caroline Adaları operasyonu (6 Eylül-14 Ekim 1944) ve Luson saldırıları (l. Ekim 1944) sırasında 3. Filo'nun çeşitli görev gruplarına paha biçilmez uçak ikmali sağladı.
Japonya'nın teslim olmasından sonra Barnes, 3 Kasım 1945'e kadar Uzak Doğu'da işgal görevinde kaldı. Mart 1946'da Amerika Birleşik Devletleri'ne dönen Barnes, bir süre batı kıyısında kaldı ve ardından 29 Ağustos 1946'da yedekte görevden alındığı Boston'a gitti.
Barnes, II. Dünya Savaşı sırasındaki hizmetlerinden dolayı üç savaş yıldızı ile ödüllendirildi.
- cesur Japonlara karşı başarılı operasyonlarda etkili oldu. Operasyonları onu Uzak Pasifik boyunca Truk, Kwajalein, Ennuebing Adası, Marshall Adaları, Filipinler, Okinawa, Formosa ve daha pek çok yere götürdü.
- 17 Şubat 1944'te, kendisini kısmen sular altında bırakan ve mürettebatının büyük hasar kontrol çabalarını gerektiren bir hava torpidosunun isabetine maruz kaldı. Onu rotasında tutmak için el yapımı bir yelken yardımıyla bir hafta sonra Pearl Harbor'a ulaştı.
- Leyte Körfezi Savaşı, Ekim 1944: Bu savaş, hem Amerikan hem de Japon Donanmasından birçok gemiyi ve düzinelerce uçağı içeriyordu. Japonya, ABD'nin kazandığı beş gemiyi kaybetti.
- cesur 30 Ekim'de on kişinin ölümüne ve altı kişinin yaralanmasına neden olan bir kamikaze saldırısı düzenledi.
- Ertesi yılın Nisan ayında, bir Japon uçağı gemiye çarparak 8 kişiyi öldürdü ve 21 kişiyi yaraladı.
- Savaştan sonra Japonya'nın işgalini destekledi.
Vietnam Savaşı
1966 yılında cesur Vietnam kıyılarında en hızlı fırlatma süreleri için rekor kırdı.
Atom Bombasının Atılmasına Karşı Nedenler
Manhattan Projesi'nin kökenleri, Columbia Üniversitesi'nde araştırma yapmak üzere 1938'de ABD'ye taşınan Macar doğumlu fizikçi Leo Szilard'ın, yeni, güçlü bombalar oluşturmak için nükleer zincir reaksiyonlarını kullanmanın fizibilitesine ikna olduğu 1939 yılına kadar uzanıyor. . Alman bilim adamları az önce başarılı bir nükleer fisyon deneyi yürütmüşlerdi ve bu sonuçlara dayanarak Szilard, uranyumun bir nükleer zincir reaksiyonu üretebildiğini gösterebildi. Szilard, Almanya'nın 1938'de devraldığı Çekoslovak madenlerinden uranyum ihracatını durdurduğunu kaydetti.
Amerika boş dururken Almanya'nın atom bombası yapmaya çalıştığından korkuyordu. İkinci Dünya Savaşı henüz başlamamış olsa da, Almanya açıkça bir tehditti ve eğer Almanlar atom bombası üzerinde tekele sahip olsaydı, Amerika Birleşik Devletleri de dahil olmak üzere herhangi birine karşı uyarı yapılmaksızın konuşlandırılabilirdi. Szilard, Roosevelt'i durumdan haberdar eden bir mektup hazırlamak için ünlüsü ona başkana erişim hakkı veren Albert Einstein ile çalıştı. Uyarıları sonunda Manhattan Projesi ile sonuçlandı. Bomba karşıtları, atom bombasının saldırgan değil, savunma silahı olarak yapıldığını iddia ediyor. Almanya'nın veya herhangi bir düşmanın, Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı böyle bir silahı kullanmadan önce iki kez düşünmesini sağlamak için caydırıcı olması amaçlandı. Bu eleştirmenler, argümanlarını desteklemek için İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana silahın yalnızca caydırıcı olarak kullanıldığına dikkat çekiyor.
1949-1991 yılları arasında Soğuk Savaş, Karşılıklı Güvenceli İmha'nın (MAD) gölgesi altında yürütüldü ve Birleşik Devletler Kore'de (Truman hâlâ görevdeyken), Vietnam, Irak ve Afganistan'da büyük savaşlar vermesine rağmen, nükleer silahlar, bir daha asla konuşlandırılmadı. Başka bir deyişle, onları bu savaşlarda kullanmamak, ilk etapta asla saldırı amaçlı kullanılmamaları gerektiğinin kabulü olmuştur.
Atom Bombasının Düşürülmesine Karşı Nedenler — Argüman 2: Bombanın Kullanımı Yasadışıydı
39 Eylül 1938'de Milletler Cemiyeti, 'uluslararası hukukun kabul görmüş ilkeleri uyarınca' oybirliğiyle, askeri hedefleri havadan bombalamaya karşı özel vurgu yaparak, sivil nüfusun kasıtlı olarak bombalanmasını yasaklayan bir karar yayınladı. Birlik, “Meşru askeri hedeflere yönelik herhangi bir saldırı, mahalledeki sivil nüfusun ihmal nedeniyle bombalanmayacağı şekilde gerçekleştirilmelidir” konusunda uyardı. Diğer bir deyişle, bugün Kitle İmha Silahları (KİS) olarak adlandırılan özel bir yasadışı silah kategorisi kabul edilmişti.
Ancak bomba taraftarları, Amerika Birleşik Devletleri'nin Milletler Cemiyeti üyesi olmadığı için yasalarının geçerli olmadığına dikkat çekiyor. Her neyse, Birlik 1939'da atom bombası kullanılmadan çok önce dağıtılmıştı. Ayrıca, yasa özellikle nükleer silahları yasaklamadı. Bu karşı argümana, bomba karşıtları, Amerika kendisini dünyaya bir insan hakları modeli olarak sunduğundan, ABD'nin en azından medeni dünyanın geri kalanı tarafından kabul edilen temel davranış kurallarına uymayı hedeflemesi gerektiğini yanıtlıyor. Ayrıca, nükleer silahların var olmadıkları için özel olarak yasaklanmadığına, ancak bir kitle imha silahı olarak kesinlikle yasaklanacaklarına dikkat çekiyorlar.
Atom Bombasının Düşürülmesine Karşı Nedenler — Argüman 3: Atom Bombalarının Kullanımı Irksal Olarak Motive Edildi
Başkan Truman'ın atom bombasını kullanma kararına karşı çıkanlar, bomba zamanında hazır olsaydı Almanya'ya karşı asla kullanılmayacağı kararında ırkçılığın önemli bir rol oynadığını savunuyorlar. Amerika'nın tüm düşmanları, iç propagandada klişeleşmiş ve karikatürize edilmişti, ancak bu propagandanın doğasında açık bir fark vardı. Almanlara "kraut", İtalyanlara "Tony" ya da "spagetti" diye kaba atıflar olsa da, alayların büyük çoğunluğu onların siyasi liderlerine yönelikti. Hitler, Naziler ve İtalya'nın Mussolini'si rutin olarak karikatürize edildi, ancak Alman ve İtalyan halkı değildi.
Buna karşılık, Amerikan toplumundaki Japon karşıtı ırkçılık, Japonları bir insan ırkı olarak hedef aldı ve Nazilerin Yahudi karşıtı propagandasıyla karşılaştırılabilir bir nefret seviyesi gösterdi. Japonlar evrensel olarak kocaman dişleri, tükürük damlayan büyük dişleri ve şaşı gözlerle baktıklan canavarca kalın gözlükleri olarak karikatürize edildi. Yılan, hamamböceği ve sıçan olarak insanlıktan çıkarıldılar ve dilleri, gelenekleri ve dini inançları dahil olmak üzere tüm kültürleriyle alay edildi. Bugs Bunny çizgi filmlerinde, popüler müzikte, kartpostallarda, çocuk oyuncaklarında, dergi reklamlarında ve kül tablalarından "Japon Avlanma Lisansı" düğmelerine kadar çok çeşitli yenilik öğelerinde Japon karşıtı görüntüler her yerdeydi. Yaratıcısı Edgar Rice Burroughs tarafından yazılan son romanlardan birinde Tarzan bile, Pasifik'te Japonları avlayarak ve öldürerek zaman geçirdi. Çok sayıda şarkı, tüm Japonların öldürülmesini savundu. Örneğin, Carson Robison'ın popüler yenilik hit "Remember Pearl Harbor", Amerikalıları "Japon'u haritadan silmeye" teşvik ediyor. Devam eder:
Onlara “küçük kahverengi kardeşlerimiz” dediğimizi hatırlıyor musun?
Nasıl bir kahkaha olduğu ortaya çıktı
Hepimiz akraba olmadığımız için Tanrı'ya şükredebiliriz.
Denizin o sarı pisliğine
Barıştan ve dostluktan bahsettiler.
Tüm bu konuşmanın ne kadar değerli olduğunu öğrendik
Pekala, istediler ve şimdi alacaklar
Her birini Dünya'nın üzerinden havaya uçuracağız.
Amerikalılar Mussolini, Hitler ve Nazileri sevmiyordu ama çoğu Japon ırkından nefret ediyordu. ABD Deniz Piyadeleri'nin resmi dergisi The Leatherneck Mayıs 1945'te Japonları bir "veba" olarak nitelendirdi ve "dev bir imha görevi" çağrısında bulundu. Savaş sırasında bir çocuk olan Amerikalı tarihçi Steven Ambrose, propaganda nedeniyle tek iyi Japon'un ölü bir Japon olduğunu düşünerek büyüdüğünü söyledi. Bu nefret Pearl Harbor'la başladı ve Bataan Ölüm Yürüyüşü'yle ilgili haberler çıktığında ve Amerika'nın “adadan atlama” kampanyasına karşı her meydan okuma eylemiyle arttı. Öldürmek çok kolaylaştı ve düşmanın insanlıktan çıkarılması olağan hale geldi. Pasifik'teki bazı Amerikan askerleri, iş yerindeki masalarında sergilenmek üzere Japon askerlerinin kafataslarını kız arkadaşlarına evlerine gönderdi. Amerikan askerleri evlerine Nazi kafataslarını ganimet ya da sevgiliye hediye olarak göndermediler. 1944'te bir ABD Kongre üyesi, Başkan Roosevelt'e bir Japon askerinin kol kemiğinden yapıldığı iddia edilen bir mektup açacağı hediye etti.
Amerikan ırkçılığı, katı militaristlerin egemen olduğu Japon hükümeti ile hükümetlerinin savaşına yakalanmış Japon sivili arasında ayrım yapmada başarısızlığa yol açtı. Irkçılar, tüm Japonları politik eğitimleri nedeniyle değil, genetikleri nedeniyle tehdit olarak gördüler. Daha fazla kanıt olarak, bomba karşıtları, o sırada Kaliforniya'da yaşayan Japon-Amerikalılara yönelik ABD politikasına işaret ediyor. Toplandılar, Anayasa uyarınca temel özgürlükleri reddedildi (çoğu Amerikan vatandaşı olmasına rağmen) ve savaşın sonuna kadar dikenli tellerle çevrili çöllerde izole kamplara gönderildiler.
İkinci Dünya Savaşı sırasında ve hatta milyonlarca Alman ve Avusturyalı göçmenin ve çocuklarının Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşadığı Birinci Dünya Savaşı sırasında Almanlara bu ölçekte hiçbir şey yapılmadı. Mayıs 1944'te Life dergisi, 1920'de 17 yaşındayken ailesinin çiftliğinde çalışmak üzere ABD'ye göç eden bir Japon-Amerikalı olan George Yamamoto'nun zorluklarını bildirdi. 1942'de Bay Yamamoto bir balık pazarında çalıştı, bir spor malzemeleri mağazası işletti ve eşi ve çocukları ile birlikte topluluğunun sağlam bir üyesiydi.
Gözaltına alındılar, ancak Bay Yamamoto bir yer değiştirme programı için başvurdu, ABD hükümeti tarafından sadık ve güvenilir olarak aklandı ve iş bulmak için Delaware'e götürüldü. Başlayamadan şehirden kaçtı ve Eddie Kowalick'e ait bir çiftlikte çalışmak üzere New Jersey'e taşındı. Ancak New Jersey vatandaşları artık uzlaşmacı değildi. Japon işçi akınından korktular ve çocuklarının okulda 'sarı' çocukların yanında oturmasını istemediler. Yamamoto'yu tahliye etmek için bir dilekçe dağıtıldı, ona karşı çok sayıda şiddet tehdidi vardı ve Bay Kowalick'in ahırlarından biri yakılarak kül oldu. Bay Kowalick'in bebeğinin hayatına karşı tehditler yapıldıktan sonra, Bay Yamamoto'dan hayatına devam etmesini istemekten başka seçeneği olmadığını hissetti. Life bu hikayeyi yayınladıktan üç hafta sonra, yanıt olarak yazılan mektupları bastılar. Yayın için editörler tarafından seçilenlerin çoğu Bay Yamamoto'yu destekledi ve bazı Amerikalıların cehaletinden utanç duyduğunu ifade etti. Ancak dergi, Alabama, Birmingham'dan William M. Hinds tarafından yazılan şu mektubu da yayınladı:
Efendiler, Pasifik'te savaştığımız Japonların doğasında var olan aldatma, ihanet ve vahşiliğin ABD'de doğuştan tesadüfen ırk üyelerinden otomatik olarak kaldırılmayan özellikler olduğuna inanan birçoğumuz var. Pek çoğumuz, oldukça içten ve basit bir şekilde, ABD'ye giden Japon göçmenlerin ve onların Amerika doğumlu çocuklarının, kendi boyutlarında bir Pearl Harbor gerçekleştirme fırsatını beklerken, kasten kusursuz bir Amerikan hayatı yaşayacaklarına inanıyoruz. Bay Yamamoto'yu kaçıran New Jersey'nin kamuya açık vatandaşları için alkış.
Japonlara yönelik aşırı ırkçılığın var olduğunu görmek kolay olsa da, Başkan Truman'ın kararında ırkçılığın oynadığı rolü değerlendirmek çok daha zor. Bununla birlikte, tarihi kayıtlarda Başkanın Japonlara şüpheli terimlerle atıfta bulunduğu birkaç örnek vardır. Truman, 25 Temmuz 1945 tarihli günlüğüne bomba hakkında yazarken, “Japonlar”'den “vahşi, acımasız, acımasız ve fanatik olarak bahsediyor. Harap olan bir Amerikalı din adamı Samuel McCrea Cavert, Başkan'a, daha fazla atom bombası kullanmadan önce Japonlara teslim olmaları için zaman tanıması çağrısında bulundu. Truman, “Bir canavarla uğraşmanız gerektiğinde ona bir canavar gibi davranmalısınız” yanıtını verdi. Bu yorumların Japon halkı hakkında ırkçı mı olduğu, yoksa yalnızca Başkanın Japon ordusu hakkındaki görüşlerini mi ifade ettiği bir yorum meselesidir. .
Atom Bombasının Düşürülmesine Karşı Nedenler — Argüman 4: Alternatifler Vardı
Başkan Truman'ın Japonya'ya karşı atom silahları kullanma kararının destekçileri, kararı iki sert seçenek arasında zor bir seçim olarak resmetme eğilimindeler - ya Amerikalı çocuklar ya da bombaydı. Bombaya karşı çıkanlar, Başkan'ın elinde en azından bombaya başvurmadan önce denenmesi gereken başka seçeneklerin bulunduğu konusunda kararlı.
Alternatif 1: Bombanın Gösterimi
Bir alternatif, bombanın bir gösterisini düzenlemek olabilir. ABD ve Japonya'nın Pearl Harbor'dan sonra diplomatik ilişkileri olmamasına rağmen, bir arka kanaldan, belki de Ruslar aracılığıyla gizlice bir gösteri düzenlenmiş olabilir. Japonların daha önce ABD ile bir tür arabuluculuk düzenlemeye çalışmak için Ruslara ulaştığı Washington'da zaten biliniyordu. Böyle bir yer 1945'te hazırlanabilirdi. Japon hükümetinin, ordusunun ve bilim camiasının temsilcileri bombayı görmüş olsaydı, onları sürekli direnişin aptallığına ikna etmek için yeterli olabilirdi. Değilse, en azından ABD denediğini söyleyebilir ve böylece ahlaki yüksek zemini koruyabilir.
Bomba destekçileri birkaç karşı sayı yapar. Yeni Meksika çölündeki test başarılı olmasına rağmen, teknoloji hala yeniydi. Ya gösteri bombası işe yaramadıysa? Birleşik Devletler zayıf ve aptal görünürdü. Başarısız bir gösteri, Japon kararlılığını artırmaya bile hizmet edebilir. Ek olarak, ABD'nin Los Alamos'tan sonra sadece iki bombası kaldı. Gösteri Japonları teslim olmaya ikna edemezse, geriye sadece bir bomba kalacaktı. Diğerleri muhtemelen daha sonra üretilecekti, ancak bunun garantisi yoktu. Bir bomba, ortaya çıktığı gibi, teslim olmaya zorlamak için yeterli değildi.
Üçüncü bir karşı nokta, bir gösterinin sürpriz unsurunu ortadan kaldıracağı ve Japonların Amerikan savaş esirlerini canlı kalkan olarak kullanabileceğidir. Hedef listedeki dört şehir, atom bombasının yıkıcı güçleri için doğru test denekleri olarak hizmet edebilmeleri için konvansiyonel silahlarla bombalanmamıştı. Japonlar kesinlikle Amerikan stratejisini çıkaracak ve Amerikalıları bu hedef şehirlere taşıyabilir. Son olarak, bomba destekçileri, bir gösterinin Japonları teslim olmaya ikna etmeyeceğinin Robert Oppenheimer ve Geçici Komite'deki diğer bilim adamlarının görüşü olduğunu savunuyorlar. “Savaşa son verecek teknik bir gösteri öneremeyiz” diye yazdılar. "Doğrudan askeri kullanım için kabul edilebilir bir alternatif görmüyoruz."
Alternatif 2: Rusları Bekleyin
1945'te Ortak İstihbarat Komitesi (JIC) için çalışan askeri analistler, Japon liderliğinin teslim olması için iki şeyin olması gerektiğine inanıyorlardı. Yenilginin kaçınılmazlığının kabul edilmesi ve Amerikalılardan 'koşulsuz teslimiyetin' ulusal imha anlamına gelmediğine dair bir açıklama yapılması gerekiyordu. JIC, daha 11 Nisan 1945 gibi erken bir tarihte, Japonya'ya bir Sovyet savaş ilanının ilk gerekliliği karşılayacağına inanıyordu:
1945 sonbaharına kadar, Japonların büyük çoğunluğunun, SSCB'nin gerçekten Japonya'ya karşı savaşa girip girmediğine bakılmaksızın mutlak yenilginin kaçınılmazlığını anlayacağına inanıyoruz. SSCB herhangi bir zamanda savaşa girerse, tüm Japonlar mutlak yenilginin kaçınılmaz olduğunu anlayacaktır.
Savaş Departmanı içindeki bir Strateji ve Politika Grubu, Haziran ayında aynı sonuca vardı ve çalışmaları General Marshall ile Sekreter Stimson arasında tartışıldı. Amerikalılar da Japonların bu konuda ne düşündüklerini biliyorlardı. Japon diplomatik kodunu uzun süredir çiğneyen ABD, Tokyo'daki Japon Dışişleri Bakanı ile Moskova'daki Sovyetler Birliği'ndeki Japon büyükelçisi arasındaki konuşmalara kulak misafiri oldu. 4 Haziran'da gönderilen bir kabloda Dışişleri Bakanı şunları yazdı:
Sadece Rusya'nın savaşa girmesini engellemekle kalmayıp, aynı zamanda onu Japonya'ya karşı olumlu bir tutum benimsemeye ikna etmemiz de son derece acil bir meseledir. Bu nedenle, Sovyet liderleriyle konuşmak için hiçbir uygun fırsatı kaçırmamanızı istiyorum.
Büyükelçi, umut etmek için fazla bir neden olmadığını ve doğuya doğru ilerleyen önemli Sovyet birlikleri ve ikmal hareketlerine ilişkin raporlar aldığını bildirdi. O devam etti:
Eğer Rusya bir anda bizim zayıflığımızdan faydalanmaya karar verirse ve bize silah zoruyla müdahale ederse, tamamen umutsuz bir durumda kalırız. Mançukuo'daki İmparatorluk Ordusunun, az önce büyük bir zafer kazanmış olan ve her bakımdan bizden üstün olan Kızıl Ordu'ya karşı koyamayacağı gün gibi ortadadır.
Japonların korkmak için nedenleri vardı. İkinci Dünya Savaşı'nda ABD ve Sovyetler Birliği ideolojik farklılıklarını bir kenara bırakarak Nazi Almanyası'na karşı ittifak kurdular. Joseph Stalin, Amerikalıların ve İngilizlerin, Nazileri yenmenin yükünü Rusların çekmesi için Avrupa'da ikinci bir cephe açmayı (D-Day—6 Haziran 1944) kasten ertelediğine inanıyordu.Bununla birlikte, Başkan Roosevelt ve Stalin arasında Yalta'da yapılan gizli bir toplantıda Sovyet lideri, Avrupa kampanyasının sona ermesinden üç ay sonra Japonya'ya savaş ilan edeceğine ve Çin'deki Japon kuvvetlerine karşı harekete geçeceğine söz vermişti.
Temmuz ayında, Başkan Truman, Müttefik liderleriyle ilk kez görüşmek için Almanya'ya gittiğinde, Stalin'in kesin tarihini belirlemek gündeminin en üstündeydi. Truman ve Stalin 17'sinde bir araya geldiklerinde, Sovyet lideri 15 Ağustos'ta Japonya'ya savaş ilan edeceklerini doğruladı. O gecenin ilerleyen saatlerinde Truman günlüğüne şunları yazdı: “Büyük meselelerin çoğu halledildi. 15 Ağustos'ta Japon Savaşı'nda olacak. Bu gerçekleştiğinde Fini Japs” (yani, bitecekler). Bazı bomba destekçileri, Japon liderlerin savaş sonrası röportajlarına göre, üst düzey yetkililerin hiçbirinin tek başına bir Sovyet saldırısının onları teslim olmaya ikna edebileceğini düşünmediğine dikkat çekiyor. Bununla birlikte, Truman inandıysa ve o sırada istihbarat bilgisi önerdiyse, bunun önemi yoktur.
Özetlemek gerekirse, 17 Temmuz'a kadar Amerikan ordusu, Başkan ve en azından bazı Japonlar, savaşa bir Sovyet müdahalesinin belirleyici olacağını düşünüyorlardı. Ve bu müdahale için bir tarih belirlenmişti. Bomba karşıtları, Rusların bir hafta sonra geleceğini bildikleri ve Meşale Operasyonunun aylarca planlanmadığı 6 ve 9 Ağustos'ta ABD'nin neden atom bombası kullandığını sorguluyor. Neden beklemiyorsun? Muhalifler, aşağıda 5. argüman olarak tartışılan bu sorunun cevabını bildiklerine inanıyorlar.
Alternatif 3: Japonların İmparatorlarını Tutmasına İzin Verin
Hem bombaya hem de kara işgaline üçüncü ve belki de en önemli alternatif, koşulsuz teslim olma talebini değiştirmek ve Japonların imparatorlarını elinde tutmasına izin vermekti. Tabii ki, güçsüz bir şahsiyete indirgenmesi gerekecekti (İngiltere'deki Kraliyet Ailesi gibi), ancak Amerikan Savaş Departmanı'nın ikna etmenin gerekli olduğu sonucuna varmak için bu tek koşulun tek başına yeterli olması mümkündü. Japonlar, teslim olurlarsa “yok edilmeyeceklerini” söyledi. Amerikan hükümeti, Japonların tanrı olarak gördüğü imparatora zarar verirlerse, Japonların sonsuza dek direneceğini açıkça anladı. Ve bu argümanın anahtarı, Amerikan hükümetinin imparatorun kalmasına izin vermeyi çoktan planlamış olması gerçeğinde yatmaktadır. Tek yapmaları gereken, Japonların duyabileceği kadar yüksek sesle niyetlerini ima etmenin bir yolunu bulmaktı. 13 Haziran'da, Dışişleri Bakan Vekili Joseph Grew'in (eski Amerika'nın Japonya büyükelçisi) Başkan Truman'a gönderdiği bir muhtırada, Grew şunları yazdı:
İstisnasız, Japonların taht kurumu hakkındaki görüşlerini elde edebildiğimiz her delil, mevcut imparatorun şahsiyetinin taciz edilmemesinin ve taht kurumunun korunmasının aşağıdakileri içerdiğini göstermektedir. indirgenemez Japonca terimler…Bunlar, Birleşmiş Milletler'in mevcut imparatoru bir savaş suçlusu olarak yargılamak veya imparatorluk kurumunu ortadan kaldırmak niyetindeyse, uzun süreli direniş için hazırlanmıştır. Savaşın uzaması ve çok sayıda insan hayatına mal olması.
Savaş Bakanı Stimson ayrıca, Amerika'nın imparatorla ilgili niyetlerinin daha açık hale getirilmesi gerektiğini savundu. General Marshall buna “koşulsuz teslimiyetin tanımını vermek” olarak atıfta bulundu (nihayetinde Potsdam Deklarasyonu ile sonuçlandı). Geçici Komite'ye bu noktada Deniz Kuvvetleri Müsteşarı Ralph A. Bard katıldı. 27 Haziran'da Stimson'a gönderilen bir notta Bard şunları yazdı:
Son haftalarda, Japon hükümetinin bir teslimiyet aracı olarak kullanabilecekleri bir fırsat arıyor olabileceğine dair çok kesin bir his de yaşadım. Üç devletli konferansın ardından, bu ülkenin elçileri, Çin Sahili'nde bir yerde Japonya'dan temsilcilerle temasa geçebilir ve Rusya'nın konumuyla ilgili açıklamalarda bulunabilir ve aynı zamanda onlara atom gücünün önerilen kullanımına ilişkin bazı bilgiler verebilir. Başkan'ın Japonya İmparatoru ve koşulsuz teslimiyetin ardından Japon ulusunun muamelesi konusunda yapmak isteyebileceği güvenceler. Bunun Japonların aradığı fırsatı sunması bana oldukça olası görünüyor.
Ancak Stimson bu konuyu gündeme getirdiğinde, Başkan, Truman'ın kişisel danışmanı olan ve yakında yeni Dışişleri Bakanı olarak atanacak olan eski Senatör James Byrnes'in etkisi altındaydı. Byrnes, Başkan'ın Japonlarla "anlaşma yaptığı" için Cumhuriyetçiler tarafından siyasi olarak çarmıha gerileceğini savundu. Byrnes tartışmayı kazandı ve Potsdam Deklarasyonu'ndaki İmparator hakkındaki önemli dili ortadan kaldırdı, Truman, Kongre'nin koşulsuz teslimiyeti değiştirmekle ilgilenmediği ve Japonların Amerikan niyetleri konusunda karanlıkta kaldığı konusunda inandırıcı olmayan bir mazeret sundu. imparatora doğru.
Bu eylemi gerçekleştirmenin Japonların teslim olmasını sağlayacağının kesinlikle bir garantisi olmamasına rağmen, bomba karşıtları en azından denemeye değer olduğunu savunuyorlar (her ne kadar bomba destekçileri bunu yapmanın Japon askeri liderliği tarafından bir zayıflık olarak yorumlanabileceğini karşı çıkarsalar da) ve aslında Japonları savaşmaları için cesaretlendirebilirdi). Bunun yerine, Japonlar Potsdam Deklarasyonu'nu görmezden geldi, atom bombaları atıldı, Japonlar teslim oldu ve Amerikalılar planlandığı gibi imparatorun tahtta kalmasına izin verdi (1989'da ölümüne kadar kaldı). Bu, Savaş Bakanı Stimson'ın pişmanlık duyduğu tek alan. Biyografisini yazan daha sonra şöyle yazdı: "Stimson 1945'te yalnızca İmparator sorununa ilişkin olarak, yalnızca bu soruna ilişkin uzlaştırıcı bir görüş benimsedi, daha sonra tarihin ABD'nin konumunu belirtmekte gecikmesiyle, ABD'nin daha uzun süre uzadığını görebileceğine inandı. savaş."
Alternatif 4: Konvansiyonel Bombalamaya Devam Edin
Bazı askeri analistler 1945 yazında Japonya'nın teslim olmaya çok yakın olduğuna, konvansiyonel silahlardan aldıkları darbenin yakında Japon kabinesini daha fazla direnişin boşuna olduğuna ikna edeceğine ikna oldular. Savaştan sonra Savaş Bakanı Stimson, savaş sırasında Müttefik bombalamalarının etkinliği hakkında ayrıntılı bir araştırma yapmak üzere bir kurul görevlendirdiğinde bu pozisyon desteklendi. Ardından 700 Japon askeri, hükümet ve sanayi yetkilisini sorguya çektiler ve savaş çabalarıyla ilgili belgeleri bulup tercüme ettiler. Raporları, Stratejik Bombalama Anketi, Japonya'nın farklı bir hükümeti olsaydı daha önce teslim olabileceği yönündeki açık gözlemi ortaya koyuyor. Ancak daha şaşırtıcı bir görüş ifade etmeye devam ediyor:
Bununla birlikte, atom bombası saldırıları olmasa bile, Japonya üzerindeki hava üstünlüğünün koşulsuz teslimiyet sağlamak ve işgal ihtiyacını ortadan kaldırmak için yeterli baskıyı uygulayabileceği açık görünüyor. Katılan hayatta kalan Japon liderlerin bir kısmı, Anket'in görüşüne göre, kesinlikle 31 Aralık 1945'ten önce ve her ihtimalde 1 Kasım 1945'ten önce, atom bombaları atılmamış olsa bile Japonya teslim olacaktı. savaşa girmemiş ve herhangi bir işgal planlanmamış veya düşünülmemiş olsa bile.
Bomba destekçileri bu alternatifi son derece eleştiriyor. Spesifik olarak, Anketin sonucuna aykırı bilgilerin raporun dışında bırakıldığını ve servisler arası çekişmenin Hava Kuvvetlerinin savaş sonrası büyük bir bütçeyi güvence altına almak için savaştaki rolünü abartmasına neden olduğunu iddia ediyorlar. Ayrıca, Anket'in kanıtları ve sonuçları doğru olsa bile, Truman yönetimini ancak savaş bittikten sonra elde edilen bilgilere dayanan bombaya bir alternatif izlemediği için eleştirmenin mantıksız olduğuna dikkat çekiyorlar.
Başkan, seçimini o sırada bildiği bilgilere dayanarak yapmak zorundaydı. Daha da önemlisi, bomba destekçileri bu alternatifi eleştiriyor, çünkü 1945 yazının sonunda ABD kuvvetlerinin sahip olduğu ezici deniz ve hava üstünlüğüne rağmen, bu kuvvetler hala önemli kayıplar yaşıyorlardı. Kamikazeler hâlâ Amerikan gemilerine saldırıyorlardı. USS Indianapolis, Hiroşima bomba malzemelerini Marianas'taki Tinian adasına teslim ettikten sonra 30 Temmuz'da battı. Gemideki 1.196 mürettebattan yaklaşık 300'ü gemiyle birlikte battı. Enkaz dört gün sonra keşfedildiğinde, suya giren kalan 900 kişiden sadece 317'si kurtulabildi. Geri kalanlar maruz kalma, dehidrasyon ve köpekbalığı saldırılarından öldü. Bu, ABD Donanması tarihindeki en büyük can kaybıydı. Bu arada, Müttefiklerin kayıpları hala haftada ortalama 7.000 civarındaydı. Savaş gazisi ve yazar Paul Fussell'in daha sonra belirttiği gibi, “İki hafta daha fazla 14.000 ölü ve yaralı, üç hafta daha fazla, 21.000 demektir. O binlerce kişiden biriyseniz veya onlardan biriyle akrabaysanız, o haftalar dünyalar anlamına gelir.” Müttefiklerin kayıpları atom bombalarından sonra da devam etti. 9 Ağustos ile 15'teki fiili teslimiyet arasında, sekiz Amerikan savaş esiri kafaları kesilerek idam edildi, ABD denizaltısı Bonefish, tüm mürettebatının kaybıyla battı ve Callagan destroyeri ve USS Underhill kayboldu.
Atom Bombasının Atılmasına Karşı Nedenler – Argüman #5: Bombanın kullanılması Japonya'yı yenmekten çok Rusya'yı korkutmak içindi.
Yukarıda tartışıldığı gibi, bomba karşıtları, Rusların bir hafta sonra Japonya'ya savaş ilan edeceklerini bildikleri ve Meşale Operasyonunun aylarca planlanmadığı 6 ve 9 Ağustos'ta ABD'nin neden atom bombası kullandığını sorguluyor. Neden beklemiyorsun? Bomba karşıtları, Amerikan hükümetinin Rusları beklemediğine inanıyor çünkü onlar zaten savaş sonrası dünyayı ve Avrupa haritasını yeniden çizerken Sovyet kazanımlarını en iyi nasıl sınırlayabileceklerini düşünüyorlardı. Japonya'ya karşı atom bombası kullanmanın şok ve korku etkisinin Sovyetler Birliği'ni savaş sonrası müzakerelerde daha yönetilebilir hale getireceğine inanıyorlardı. (Bu argüman en tutarlı şekilde tarihçi Gar Alperovitz tarafından yapılmıştır). Sovyetler Birliği hakkında endişelenmek için kesinlikle sebep vardı. Almanya çöktüğünde, Ruslar büyük ilerlemeler kaydetmişti. Rus birlikleri Macaristan ve Romanya'ya girdi ve oradan veya Balkanlar'dan ayrılma eğilimi göstermedi. Ancak, sırf Ruslar Japonya'nın öldürülmesine karışmasınlar diye ve ABD savaş sonrası dünyada üstünlüğe sahip olsun diye birkaç yüz bin sivili yok etmek kabul edilebilir bir takas mıydı? Bomba karşıtları ahlaki sonuçlardan tiksiniyor.
1945 baharında, Almanya teslim olurken, yeni silahı Nazi caydırıcı olarak geliştiren bazı bilim adamları, icatları hakkında çekincelere sahip olmaya başladılar. Biri, 1939'da Einstein ile birlikte Roosevelt'i Manhattan Projesi'ni başlatmaya ikna eden mektubu yazan Leo Szilard'dı. Nisan 1945'te Einstein, 8 Mayıs'ta Bayan Roosevelt ile bir görüşme ayarlayabilen Szilard için bir tanıtım mektubu yazdı. Ama sonra Başkan öldü. Szilard, Truman ile bir görüşme yapmaya çalıştığında, onu Güney Carolina'daki evinde karşılayan James Byrnes tarafından yakalandı. Szilard'ın en büyük endişesi, Sovyetler Birliği'nin bomba hakkında önceden bilgilendirilmesi gerektiğiydi. Amerika'nın Japonya'ya bomba kullanma şokunun Sovyetleri daha yönetilebilir kılmayacağından, bunun yerine onları mümkün olduğunca çabuk kendi atom bombalarını geliştirmeye teşvik edeceğinden, muhtemelen sonunda nükleer bir savaşa yol açabilecek bir silahlanma yarışını ateşleyeceğinden korkuyordu. . Ama Szilard tam olarak yanlış kişiyle konuşuyordu.
Byrnes, Szilard'a, "Amerikan ordusunun gücünden etkilenirse Rusya'nın daha yönetilebilir olabileceğini ve [Japonya'daki] bombanın gösterilmesinin Rusya'yı etkileyebileceğini" söyledi. #8217, Rusya'nın savaş sonrası dönemde ağırlığını ortaya koymasıyla ilgili endişeler, ancak bombayı sallamanın Rusya'yı daha yönetilebilir hale getirebileceği varsayımı beni tamamen şaşırttı. Amerika'da doğup Amerikan siyasetinde etkili olsaydım ve Byrnes Macaristan'da doğup fizik okusaydım dünya olabilirdi.
Szilard ile tanışan Byrnes, kendi görüşlerinin doğruluğuna daha da sıkı bir şekilde ikna oldu. Geçici Komite toplantılarında Sovyetleri uyarma konusundaki tüm tartışmaları kesti ve Savaş Bakanı Stimson teslim oldu. Stimson, 6 Haziran'da Truman'a brifing verdiğinde, Başkan'a Geçici Komite'nin Sovyet müttefiklerine bombayı söylememesini tavsiye ettiğini bildirdi. "Japonya'ya ilk bomba başarıyla atılana kadar." Ancak Stimson, Potsdam'da Stalin ile görüşmeyi nasıl ele almaları gerektiğinden emin değildi. Truman, Manhattan bilim adamlarına daha fazla zaman vermek için toplantıyı bilerek geciktirdiğini söyledi. Byrnes tarafından tavsiye edilen Truman, Ruslarla nasıl başa çıkacağını çoktan düşünüyordu.
Tarihçi Gar Alperovitz'in Atom Diplomasisi adlı eserinin 1985 baskısında yazdığına göre, Truman, Potsdam'a giderken, bir Beyaz Saray yardımcısı tarafından, test bombası ve bunun Amerika için ne anlama geldiği hakkında bir tartışma sırasında kulak misafiri oldu. 8217'nin Sovyetler Birliği ile ilişkisi, "Patlarsa, ki olacağını düşündüğüm gibi, kesinlikle bu çocuklar üzerinde bir çekicim olacak." Bomba karşıtları onlarca yıldır bu hikayeyi Truman'ın gerçek niyetinin kanıtı olarak gösterdiler. Ancak kaynaklara yakından bakmak Alperovitz'in yöntemleri hakkında soru işaretleri uyandırıyor. Bu hikaye ilk olarak Beyaz Saray yardımcısı Jonathan Daniels tarafından 1950'de yayınlanan bir kitapta anlatıldı. Daniels hikayeyi ikinci elden duyduğunu söylüyor ve özellikle Truman'ın Japonya'dan bahsettiğini belirtti. Sadece Başkan'ın Rusları da düşünmüş olabileceğini tahmin etti.
Potsdam'dayken Truman, test bombasının başarısını onaylayan şifreli bir mesaj aldı. Winston Churchill'e göre, Truman'ın Stalin'e karşı tavrını tamamen değiştirdi ve onu daha kendinden emin ve otoriter yaptı. Potsdam'dan ayrılmadan hemen önce Truman, Sovyet liderine bir şeyler söylemek zorunda hissetti. Günlüğünde şöyle yazıyor: "Stalin'e olağandışı yıkıcı güce sahip yeni bir silahımız olduğundan rasgele bahsetmiştim." Ancak Truman bunun bir atom bombası olduğunu söylemedi. Potsdam'dan dönüş yolunda Truman, yeni silahın kullanılması emrini verdi (henüz Potsdam Deklarasyonu'nu yayınlamamış olsalar bile).
Ancak Leo Szilard henüz tam olarak bitmemişti. Byrnes tarafından görevden alındıktan sonra, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı'na, uygun şekilde kullanılmadığı takdirde bombanın “düşünülemeyen ölçekte yıkım” ile sonuçlanabilecek bir silahlanma yarışını ateşleyebileceği konusunda uyardığı bir dilekçe yazdı. 17 Temmuz tarihli dilekçe, 69 Manhattan Projesi bilim insanı tarafından ortaklaşa imzalandı. Başkan Truman dilekçeyi atom bombaları atıldıktan sonra görmedi. Manhattan Projesi'nin askeri başkanı ve James Byrnes'in kilit danışmanı General Leslie Groves tarafından ele geçirildi ve geri alındı.
Atom Bombasının Düşürülmesine Karşı Nedenler — Argüman #6: Truman Başkanlık Sorumluluğuna Hazırlıksızdı
Başkan Truman'a yöneltilen bir başka eleştiri de, başkan olmanın sorumluluğuna hazır olmadığı, kararlarının sonuçlarını anlamadığı, çok fazla yetki devrettiği ve James Byrnes'dan gereğinden fazla etkilendiği yönündeydi.
Byrnes yukarıda ayrıntılı olarak tartışıldı, ancak etkisinin en kritik olduğu kilit anların bir özeti uygun. Leo Szilard'ın yolunu kesti ve Başkan'ın onun görüşlerini asla duymamasını sağladı. Truman'ın kişisel temsilcisi olarak Geçici Komite'ye egemen oldu ve burada tartışmayı bastırdı ve Başkan'a bombanın Rusları ya da Japonları uyarmadan atılması yönünde bir tavsiyede bulunması için başarılı bir şekilde bastırdı. Ek olarak Truman, Byrnes'ın Potsdam Deklarasyonu'ndaki önemli dili silmesine izin verdi. Orijinal taslak özellikle bombadan ve Amerikan niyetlerinin imparatorun kalmasına izin vermesinden bahsetti. Sonuç, yalnızca belirsiz "mutlak yıkım" tehdidinde bulunan ve imparator için bir tehdit olarak yorumlanabilecek son bir taslaktı. İmparatorla ilgili özel bir dil olmadan, Japonlar, tüm savaş suçlularına adaletin sağlanacağı vaadi ile bırakıldı. Eleştirmenler, FDR'nin ayakkabılarında çok küçük duran Truman'ın kendi fikirlerini oluşturamayacak kadar deneyimsiz ve Byrne'ın egemenliğine direnemeyecek kadar zayıf olduğunu savunuyorlar.
Truman'ın ikinci eleştirisi, bu korkunç yeni silah üzerinde yeterince kişisel kontrol sahibi olmamasıydı. Potsdam Deklarasyonu yayınlanmadan önce verilen bombanın kullanılmasına ilişkin askeri emir, Hava Kuvvetleri'nin çok fazla kontrole sahip olduğu açık uçlu bir emirdir. Enola Gay'i de içeren uçak grubu, hava şartlarına izin vererek ilk atom bombasını Hiroşima, Kokura, Niigata veya Nagazaki olmak üzere dört hedef şehirden herhangi birine 3 Ağustos'ta veya daha sonra teslim etmek üzere yönlendirildi. , “Proje personeli tarafından hazır hale getirilir getirilmez yukarıdaki hedeflere ilave bombalar teslim edilecektir. Yukarıda sayılanlar dışındaki hedeflerle ilgili daha fazla talimat verilecektir.' Diğer bir deyişle, Hava Kuvvetleri'nin atom bombası hazır olduğunda bu dört şehirden herhangi birinin veya tamamının bombalanması talimatı vardı. İki yerine bir düzine atom bombası hazır olsaydı, bunları kullanmak için başka bir izne gerek kalmazdı. Aslında, Nagazaki vurulduktan sonra Başkan Truman'dan daha fazla bombalamayı durdurma emri aldı.
En azından eleştirmenler, Truman'ın ikinci bombayı kullanmak için izin alması gerektiğini savunuyorlar. Başlangıçta, ikinci hedefe Hiroşima'dan altı gün sonrasına kadar saldırı planlanmamıştı. Ancak kötü hava tahminleri ve Rusların Hiroşima bombasından sonra aniden Japonya'ya savaş ilan etmesiyle General Groves, savaş sona ermeden önce plütonyum bombasının "sahada test edildiğinden" (Hiroşima vurulmuştu) emin olmak için tarihi ileri aldı. Uranyum bombası ile). Bazı eleştirmenler, Japonların Hiroşima'da olup bitenleri teyit etmeleri için üç günün yeterli olmadığını belirttiler ve bu onlara haritadan göz açıp kapayıncaya kadar geçmiş gibi geldi.Japon liderliği bombalamanın doğası gereği atom bombası olduğundan şüphelense de, bu şüpheleri doğrulamak için bilim adamlarını Hiroşima'ya gönderdiler ve Nagazaki vurulduğunda bulgularıyla geri dönmediler bile. İlk bombayı atmayı destekleyen, ancak ikincisinin tamamen gereksiz olduğunu düşünen bazı eleştirmenler var. Her iki durumda da, “Şişman Adam”ın Nagazaki'ye bırakılmasını eleştirenler, Truman'ı liderlik eksikliğinden suçluyor.
Bazı eleştirmenler, Truman'ın silahı gerçekten anlayıp anlamadığını ve onu kullanma kararının insani sonucunu sorguluyor. 25 Temmuz'da Truman, günlüğünde Los Alamos'taki test bombası hakkında az önce aldığı bazı ayrıntıları anlatıyor. Daha sonra şöyle yazar, “Sec'e söyledim. Bay Stimson, onu askeri hedefler ve askerler ve denizciler hedef olsun, kadınlar ve çocuklar değil, kullanmak için. 9'unda, Nagazaki'nin bombalandığı gün, Başkan Truman radyoda ulusa seslendi. “Dünya, ilk atom bombasının askeri bir üs olan Hiroşima'ya atıldığını not edecek. Çünkü bu ilk saldırıda sivillerin öldürülmesini mümkün olduğunca önlemek istedik.” Silahın niteliği, Geçici Komite'nin bombanın "işçi konutlarına" yönelik kullanılması tavsiyesi ve bombanın hedef noktasının şehir merkezi olduğu düşünüldüğünde, bu iddialar dudak uçuklatıyor.
Ya Başkan Truman bombayı gerçekten anlamadı ya da “sonraklarını” koruyordu. Her iki durumda da eleştirmenler, bunun Başkan'a pek iyi yansımadığını savunuyorlar. İlki doğruysa, kanıtlar Hiroşima ve Nagazaki'nin cumhurbaşkanını hızla eğittiğini gösteriyor. 10 Ağustos'ta, Hiroşima bombasının etkileriyle ilgili raporlar ve fotoğraflar alan Truman, daha fazla atom bombasının durdurulmasını emretti. O gece Ticaret Bakanı Henry Wallace günlüğüne şunları kaydetti: "Truman atom bombasını durdurmak için emir verdiğini söyledi. 100.000 kişiyi daha yok etme düşüncesinin çok korkunç olduğunu söyledi. Öldürme fikrinden hoşlanmamıştı, dediği gibi, ‘tüm o çocukları’.”
Atom Bombasının Düşürülmesine Karşı Nedenler — Argüman 7: Atom Bombası İnsanlık Dışıydı
Bombaya karşı argümanlar listesinin mantıklı sonucu, böyle bir silahın kullanımının insanlık dışı olduğudur. Kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere, militarist hükümetlerine karşı çıkmak için hiçbir demokratik hakkı olmayan yüz binlerce sivil buharlaştırıldı, kömürleşmiş karbon kütlelerine dönüştü, korkunç bir şekilde yakıldı, molozlara gömüldü, uçan enkaz tarafından mızraklandı ve radyasyona boğuldu. Bütün aileler, bütün mahalleler basitçe yok edildi. Hayatta kalanlar radyasyon hastalığı, açlık ve sakat bırakan sakatlıklarla karşı karşıya kaldı. Sonra “gizli çatlaklar”, manevi, duygusal ve psikolojik hasar vardı. Hiroşima ve Nagazaki dışındaki Japonlar, radyasyon hastalığından korkan ve cahil, bomba kurbanlarına bulaşıcı bir hastalıkları varmış gibi davrandılar. Japon toplumundan dışlandılar ve dışlandılar. Bazıları, bomba atılmadan önce ailesini Hiroşima'ya taşınmaya ikna eden bir kadın ya da bir aileden ya da bütün bir okuldan tek kurtulanlar gibi çeşitli nedenlerle kendilerini suçladı. Tedavi edilmeyen travmayla baş edemeyen diğerleri intihar etti. Radyasyon, hayatta kalanlara musallat olmaya devam etti ve yaşam boyu hastalık getirdi, bunlardan en azı çeşitli kanser oranlarında bir artış değildi.
O sırada hamile olanlar için doğum kusurları önemli ölçüde arttı ve nesiller boyunca aktarılan doğum kusurları hakkındaki veriler yetersiz olsa da (Hiroşima ve Nagazaki, radyasyona maruz kalmanın uzun vadeli etkilerinin devam eden laboratuvarlarıdır), bombadan kurtulanlar ve onların çocukları acı çekmeye devam ediyor. olasılıklar hakkında endişe. Argümanların basit bir özetiyle bu argümanın hakkını vermek imkansızdır. Birkaç özel ilk elden anlatım burada tekrar edilebilir, ancak bunlar yetersiz olacaktır. Atom silahlarının insanlar üzerinde neden olduğu ıstırabın büyüklüğünü gerçekten kavramak için kişinin kişisel olana dalması gerekir. Soğuk istatistikler yerini insan hikayesine bırakmalıdır. Bazı Amerikalılar için bu süreç John Hersey'in Hiroshima'sının 1946'da yayınlanmasıyla başladı ve bugün Keiji Nakazawa'nın epik manga serisi Barefoot Gen (tüm on cildi yakın zamanda Last Gasp Press tarafından İngilizce olarak yayınlandı) gibi otobiyografik anlatımlarla devam ediyor. ve HBO'nun Beyaz Işık, Kara Yağmur (2007) gibi çarpıcı belgeseller aracılığıyla.
1945'te pek çok Amerikalı bir şeyleri düşünüyor gibi görünmüyordu. Bu soğuk istatistikler ve savaş zamanı nefreti, bombayı kullanmayı rasyonalize etmeyi kolaylaştırdı. Leo Szilard, onu herhangi bir uyarı olmadan kullanmanın Amerika'nın dünyadaki ahlaki konumuna zarar vereceğinden endişe duyduğu birkaç kişiden biriydi. Takip eden yıllarda, atom bombalarıyla yakından ilgilenen bazı Amerikalılar, her şeyi derinlemesine düşünmeye başladılar. Başkan Roosevelt'in Genelkurmay Başkanı Amiral Leahy, anılarında şunları yazdı:
Bana göre bu barbarca silahın Hiroşima ve Nagazaki'de kullanılmasının Japonya'ya karşı savaşımızda hiçbir maddi yardımı olmadı. Japonlar zaten yenilmiş ve teslim olmaya hazırdı. Kendi hissim, onu ilk kullanan olarak Karanlık Çağların barbarlarında ortak olan bir etik standardı benimsemiş olduğumuz yönündeydi. Bana böyle savaşlar öğretilmedi, savaşlar kadınları ve çocukları yok ederek kazanılmaz.
Göreve katılanların bazıları bile pişmanlık duydu. Enola Gay'in Hiroşima üzerindeki görevinde yardımcı pilot olan Kaptan Robert A. Lewis, bomba patlarken günlüğüne şunları yazdı: "Aman Tanrım, biz ne yaptık?" 1955'te Hiroşima'dan kurtulan bir kişinin yer aldığı This is Your Life adlı televizyon programının bir bölümüne katıldı. Lewis, on yıl önce bomba tarafından korkunç şekilde şekil değiştiren genç Japon kadınların yara dokusunun kaldırılmasına yardımcı olacak operasyonlar için işvereni adına para bağışladı.
Amerika güya hayata çok değer veriyor. Ülkenin önemli bir kısmı için, döllenmiş bir insan yumurtasını korumak o kadar önemlidir ki, oylarını yalnızca bu konuya dayandırmaya isteklidirler. Ve insanlık, hayvanlar dünyasına da uzanır. İnsanlar evcil hayvanlarına karşı acımasız oldukları için hapse girerler. Hayata bu kadar değer veren bir toplumda, atom bombalarının neden olduğu savaş dışı kişilerin muazzam ölümleri ve acıları nasıl haklı çıkarılabilir? Başkan Truman'ın bu silahları kullanma kararına karşı çıkanlar, basitçe, bunun mümkün olmadığını savunuyorlar.
CVE-20 ABD Barnes - Tarih
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki siyah köle sahipleri
ABD'de Siyah kölelere sahip olan Siyahlar hakkında çok az şey yayınlandı, ancak daha fazla araştırma bu az bilinen konuyu gün ışığına çıkarıyor.
Philip Burnham, Şubat/Mart 1993 sayısında yayınlanan "Zavallı Steven'ı Satmak" makalesinde Amerikan Mirası, 1830 ABD Sayımında 12.740 siyah köleye sahip olan 3.775 özgür siyah olduğunu buldu.[32] Burnham, Siyah köle sahibi Anthony Johnson tarafından özgürlüğü reddedilen köle John Casor hakkında yazdı.
Büyükanne ve büyükbabası ve babası köle olan Carter G. Woodson, Siyah köle sahipleri hakkında ilk yazanlardan biriydi. İçinde 1830'da Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Özgür Zenci Köle Sahipleri (1924'te yayınlandı) Woodson, 1830 ABD Nüfus Sayımı'nda sayılan özgür siyahların sahip olduğu kölelerin adlarını ve sayısını vererek, onları adlarına ve sahip oldukları köle sayısına göre listeliyor.[34]
Michael P. Tremoglie, "Köleliğin Kara Kökleri"nde, Siyah köle sahipleri meselesine de dikkat çekti.
"Amerikan kolonilerinde pek çok özgür siyah vardı. Onlara oy hakkı verildi ve daha 1641 gibi erken bir tarihte Mathias De Sousa yasama meclislerine seçildi. Bu özgür siyahların köleleri vardı - bazıları Carter G. Woodson'un önerdiği gibi hayırsever nedenlerle. Ancak John'un dediği gibi Umut Franklin yazdı, ". özgür zencilerin kölelik kurumunda gerçek bir ekonomik çıkarları vardı ve ekonomik durumlarını iyileştirmek için köle tuttular."
1830 nüfus sayımı, Louisiana'da 4.206 köleye sahip 965 özgür siyah köle sahibini listeler. Güney Carolina eyaleti, 2.715 köleye sahip 464 özgür siyahı listeler. Güney Carolina'da bu kadar çok siyahın bu kadar çok köleye sahip olması ne kadar ironik. Ancak, bayrak tartışması sırasında hiç kimse bundan bahsetmedi.
Bazı siyahlar, popüler kültürümüzdeki bir başka ihmal olan Konfederasyon ordusunda görev yaptı. Glory filmi, siyahların Konfederasyon ordusunda hizmet ettiğinden bahsetmedi. 54. Massachusetts'teki siyah askerlerin eski köleler olduğu izlenimini verdi - ki bu doğru değildi."[35]
Harry Koger, Kara Köle Sahipleri. Güney Carolina'da Ücretsiz Siyah Köle Ustaları, Charleston'daki Siyah kadınların başarısını bildirdi.
"1860'a gelindiğinde, Charleston'daki pek çok Siyah kadına beyaz erkekler tarafından köleler ve diğer mülkler miras kalmış ya da verilmişti ve mülklerini başarılı işlere başlamak için kullandılar, şehirdeki Siyahların sahip olduğu kölelerin %70'ine sahiplerdi."[36]
Kroger'in çalışmasından, özgür Siyah köle sahiplerinin New York kadar kuzeyde ve Florida kadar güneyde, batıya doğru Kentucky, Mississippi, Louisiana ve Missouri'ye kadar uzanan eyaletlerde ikamet ettikleri belirtilmektedir. 1830 federal nüfus sayımına göre, özgür siyahlar Louisiana, Maryland, Güney Carolina ve Virginia'da 10.000'den fazla köleye sahipti. Siyah köle sahiplerinin çoğu Louisiana'da yaşıyordu ve şeker kamışı ekiyordu.[37]
John Hope Franklin ve Loren Schweninger, Kaçak Köleler: Plantasyondaki Asiler, Siyah efendiler altındaki koşulların kölelerin kaçabileceği şekilde olabileceğini ortaya çıkardı.
"Güneydeki en büyük siyah köle sahibi, Kuzey Carolina'dan John Carruthers Stanly, 1820'lerde Craven County'deki üç terebentin çiftliğinde bir köle işgücüyle uğraşırken bir dizi sorunla karşılaştı. Toplam 163 kölesi olan Stanly, sert, kâr odaklı bir görev yöneticisi ve sahadaki elleri kaçacaktı.Stanley bunu iki beyaz gözetmen ve birkaç güvenilir köleyi içeren bir casus ağı aracılığıyla halletti.New Bern'deki köle berberi Brister, sahibi planlı kaçışlar hakkında dedikodular yapıyor. Stanly'nin çocukları ebeveynlerinden uzakta satma ya da siyahları özgürce esaret altında tutma konusunda da vicdan azabı çekmedi."
"Dixie'nin Sansürlü Konusu: Kara Köle Sahipleri"nde yayınlandı. Barnes İncelemesi, Robert M. Grooms, ABD'deki Siyah köle sahiplerinin birkaç örneğini verdi.
"Tarih kitaplarında özgür zencilerin köle sahipliğinin kabul edildiği ender durumlarda, gerekçelendirme, siyah köle efendilerinin beyaz bir köle sahibinden bir eş veya çocuğun özgürlüğünü satın alan ve bunu yapamayan kişiler olduğu iddiasına odaklanır. yasal olarak onları azat et.Bu gerçekten de zaman zaman olmuş olsa da, köle sahibi siyahlar hakkındaki dönemin kayıtları tarafından çürütülen örneklerin çoğunluğunun yanlış beyanıdır.Bunlara Justus Angel ve Mistress L. Horry gibi bireyler de dahildir, 1830'da her biri 84 köleye sahip olan Güney Carolina, Colleton Bölgesi'nden. Aslında, 1830'da Güney Carolina'daki özgür zenci köle efendilerinin dörtte biri, sekizi 30 veya daha fazla olan 10 veya daha fazla köleye sahipti.
. Beyaz ve siyah köle sahiplerinin çoğunluğu yalnızca bir ila beş köleye sahipti. Çoğu zaman ve bir buçuk asırlık işkenceye maruz kalan kamçı propagandasının aksine, siyah beyaz ustalar evde, tarlada veya atölyede suçlamalarının yanında çalıştı ve yedi. 50 veya daha fazla köleye sahip olan az sayıdaki kişi, en üst yüzde bir ile sınırlandırıldı ve köle kodamanları olarak tanımlandı.
1860'ta Louisiana'da 65 veya daha fazla köleye sahip en az altı Zenci vardı. En büyük sayı, 152 köle, dul C. Richards ve oğlu P.C. Büyük bir şeker kamışı plantasyonuna sahip olan Richards. Louisiana'daki 100'den fazla kölesi olan bir başka zenci köle patronu, mülkü 264.000 $ değerinde bir şeker ekici olan Antoine Dubuclet'ti (3). O yıl, güneyli beyaz erkeklerin ortalama serveti 3.978 dolardı (4).
İlginç bir şekilde, günümüzün kölelik altındaki yaşam hesaplarını göz önünde bulundurarak, yazarlar Johnson ve Roak, özgür zencilerin kendilerini geçindiremedikleri için köle olmalarına izin verilmesi için dilekçe verdikleri örnekleri rapor ediyor.
. [Siyah eski köle William Ellison ile ilgili olarak] Beyaz meslektaşlarının kölelerinde olduğu gibi, bazen Ellison'ın köleleri kaçtı. Sumter Bölgesi tarihçileri, Ellison'ın zaman zaman kaçaklarının geri dönüşü için reklam verdiğini bildirdi. En az bir kez Ellison bir köle avcısının hizmetlerini tuttu. 1820'lerde Stateburg'da küçük bir otel satın alan beyaz bir adam olan Robert N. Andrews'in bir hesabına göre, Ellison onu "değerli bir köleyi ezmesi için tuttu. Andrews, köleyi Belleville, Virginia'da yakaladı. eve döndüğünde 77.50 dolar ve masraflar için 74 dolar ödendi.
. Babalarının ayak izlerini takip eden Ellison ailesi, savaş boyunca Konfederasyonu aktif olarak destekledi. Neredeyse tüm plantasyonlarını Konfederasyon orduları için mısır, yem, domuz pastırması, mısır kabuğu ve pamuk üretimine dönüştürdüler. Savaş sırasında 5.000 dolar vergi ödediler. Ayrıca, sahip oldukları Konfederasyon para birimine ek olarak Konfederasyon tahvillerine, hazine bonolarına ve sertifikalarına 9,000 dolardan fazla yatırım yaptılar."[39]
ABD'nin güneyindeki Siyah köle sahiplerine ilginç bir yan çizgi olarak, Konfederasyon ordusunda Kuzey'e karşı savaşan 13.000'den fazla kişi de dahil olmak üzere tahmini 65.000 Güneyli siyah vardı.[40]
Tanınmış ve beğenilen bir roman, Bilinen Dünya, Siyah yazar Edward P. Jones tarafından, Siyah köle sahiplerini hiç duymamış olan okuyucuları şaşırtacak şekilde, Siyahların sahip olduğu köleler konusunu ele almıştır.[41] Bununla birlikte, köle sahibi Siyahların ilginç hikayesi, medya ve eğitimciler tarafından büyük ölçüde görmezden geliniyor.
Gözler gökyüzünde 2014ve Sovyetler
Dr. J. Allen Hynek (sağda), Ekim 1957'de Cambridge, Massachusetts'te Sovyetler Birliği tarafından alçak Dünya yörüngesine fırlatılan ilk yapay uydu olan Sputnik 1'in yolunu tartışırken diğer bilim adamlarına küre üzerindeki bir noktayı işaret ediyor.
Dmitri Kessel/The LIFE Resim Koleksiyonu/Getty Images
1950'lerin sonlarında, Hava Kuvvetleri varsayımsal UFO'lardan daha acil bir sorunla karşı karşıya kaldı. 4 Ekim 1957'de SSCB, 2014 yılında ilk yapay uzay uydusu olan Sputnik'i fırlatarak dünyayı şaşırttı ve Amerikalıların 2019'daki teknolojik üstünlük duygusuna ciddi bir darbe vurdu.
Bu noktada Hynek, Harvard'da bir uydu izleme sistemi üzerinde çalışmak için Ohio Eyaletinden izin almıştı, diyor Mark O'x2019Connell 2017 biyografisinde, Yakın Karşılaşmalar Adamı. Aniden Hynek televizyona çıktı ve Amerikalılara bilim adamlarının durumu yakından izlediğine dair güvence vermek için sık sık basın toplantıları düzenledi. 21 Ekim 1957'de kapağında yer aldı. HAYAT patronu Harvard astronomu Fred Whipple ve meslektaşı Don Lautman ile. Ulusal ünlüyü ilk kez tattı ama son olmayacaktı.
Sputnik'in her 98 dakikada bir, genellikle çıplak gözle görülebilen dünyanın çevresini dolaşmasıyla, birçok Amerikalı gökyüzüne bakmaya başladı ve UFO gözlemleri hız kesmeden devam etti.
Maksimum Dolgun
Max, kamyon taşımacılığı endüstrisinde gerçek bir yenilikçi olarak geniş çapta saygı görmektedir ve bu, 2000 yılında Smithsonian Enstitüsü'nden aldığı inovasyon ödülü ile kanıtlanmıştır. Onun liderliğinde, US Xpress, yıllık 1 milyar doları aşan, ülkedeki en büyük ikinci özel kamyon yükü taşıyıcısı oldu. 2004 yılında gelir. İcra Kurulu Başkanı olarak, uzun vadeli strateji, endüstri yeniliği, yetenek geliştirme ve ekipmana odaklanan tam zamanlı bir icra memuru olmaya devam ediyor.
US Xpress'i endüstrinin ön saflarına yönlendirmenin yanı sıra, çeşitli Yönetim Kurullarında topluluğa hizmet ediyor ve uzmanlığını Ulusal Taşımacılık Güvenliği Kurulu ve Departmanı'na sunumlara ödünç vermek de dahil olmak üzere, konuşma toplantılarında görüşlerini paylaşma isteklerini düzenli olarak kabul ediyor. Toplu taşıma.
U-20 MNT Saldırganı Luca de la Torre Hakkında Bilinmesi Gereken Beş Şey
2017 FIFA U-20 Dünya Kupası'nın açılış maçında Ekvador'a karşı 3-3'lük bir beraberlik kazanması için ABD'ye kritik, geç bir ekolayzır sağladıktan sonra orta saha oyuncusu Luca de la Torre, güvenilir bir oyun kurucu olduğunu kanıtlama yeteneğini kanıtlamaya devam ediyor. Amerika Birleşik Devletleri için.
U-20 MNT ve Fulham orta saha oyuncusu hakkında bilmeniz gereken beş şey:
SAN DIEGO KÖKLERİ
Craven Cottage'a gelmeden önce de la Torre, San Diego'da doğup büyüdü. Büyürken, San Diego Hayvanat Bahçesi, Legoland, Westfield UTC alışveriş merkezine gitmekten ve La Jolla'daki Roberto&rsquos'ta Meksika yemeği dozunu almaktan keyif aldı. Ancak en sevdiği San Diego restoranı, yine annesiyle birlikte gitmekten en çok keyif aldığı yer olan La Jolla'da bulunan Urban Plates'tir.
BİLİMCİ EBEVEYNLER
Juan de la Torre ve Anne Bang'in tek çocuğu olan de la Torre'nin ebeveynleri en hafif tabirle akıllıdır.
Doktora derecesini alan Anne California-San Diego Üniversitesi Biyoloji bölümünden Dr. Bang şu anda La Jolla, Kaliforniya'daki Sanford-Burnham Tıbbi Araştırma Enstitüsü'nün Conrad Prebys Kimyasal Genomik Merkezi'nde Kök Hücre Biyolojisi Direktörüdür. ilaç taraması ve hedef tanımlaması için hasta hücresine özgü ve insan kaynaklı pluripotent kök hücre (hiPSC) tabanlı hastalık modelleri geliştirmek.
Doktora derecesini alan Juan Universidad Autónoma of Madrid'den şu anda San Diego'daki Scripps Araştırma Enstitüsü'nde İmmünoloji ve Mikrobiyoloji Bölümü'nde profesördür. Enstitü, biyomedikal bilimlerde araştırma ve eğitime odaklanan, kar amacı gütmeyen bir tıbbi araştırma tesisidir.
İZLE: De la Torre Strike, Ekvador'a Karşı Dünya Kupası Açılış Maçında ABD Puanını Kurtardı
DAMARLARINDAKİ BUZ
De la Torre, FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası'nda ABD'li bir oyuncunun attığı son gol için yeni bir rekor kırmadan önce, kırmızı, beyaz ve mavi forma giyerken Genç Milli Takım'ın diğer birkaç kritik anında da filelerin gerisinde kaldı. .
U-20 MNT, 2017 CONCACAF U-20 Şampiyonasını açmak için Panama'ya 1-0 yenildikten sonra, ABD sonraki grup maçında Haiti ile 1-1 berabere kaldı ve Dünyalarını korumak için umutsuzca ileriye dönük bir hedefe ihtiyacı vardı. Kupa umutları yaşıyor. İlk yarının hemen ardından de la Torre ABD'yi oyuna soktu.seken bir köşe vuruşunu filenin arkasına göndererek sonsuza kadar önde.
12 gün sonra CONCACAF 20 Yaş Altı Şampiyonası Finalinin penaltı atışlarında bir başka yüksek baskı durumuyla karşı karşıya kalan de la Torre, Honduras'a karşı 5-3'lük bir galibiyet ve ilk U- ABD Futbol tarihindeki 20 CONCACAF tacı.
FULHAM'DAN ÖNCE
ABD Futbol Geliştirme Akademisi Nomads Youth Soccer Club (2011-12) ve San Diego Surf'te (2012-2013) oynayarak geçirdiği iki sezonu da dahil olmak üzere, de la Torre ayrıca Carmel Valley Sharks ve Carmel Valley Manchester Soccer Club için oynayarak büyüdü. .
Futbol antrenmanındayken, antrenman yaptığı fazladan zamanını İspanya Kanarya Adaları'ndan gelen babasıyla geçirdi. San Diego gibi bir sınır şehrinde büyüyen de la Torre, Meksikalı arkadaşlarının ve takım arkadaşlarının oyun stilini geliştirmedeki etkisini de kabul etti.
FULHAM SIRALARINA TIRMANMAK
Torrey Pines Lisesi'ndeki birinci sınıfından kısa bir süre sonra de la Torre, yeteneklerini Londra'ya taşıyarak profesyonel bir futbolcu olmak için harekete geçti. Fulham ile sözleşme imzalayan de la Torre, Clint Dempsey, Carlos Bocanegra ve Brian McBride dahil olmak üzere Craven Cottage'a giden uzun bir ABD Erkek Milli Takımı oyuncuları soyuna katıldı.
Londra'daki üç sezonunda de la Torre, U-18&rsquos'tan U-23&rsquos'a geçerek kulübün gençlik saflarını geçti. 2016-17 sezonu, 9 Ağustos 2016'da erken tur EFL Cup maçında ilk takım maçına çıktığında ona profesyonel bir atılım sağladı.
ABD Donanması Gemileri, 1940-1945
Özellikler, tarihçe, fotoğraflar (mevcut olduğunda) içeren sayfaya bağlantı için "CVE-##" üzerine tıklayın.
Long Island Sınıfı:
- Deplasman: 14.055 ton (tam yük)
- Uzunluk: 492'
- Kiriş: 69' su hattında
- Taslak: 25'6"
- Hız: 17 knot
- Silahlanma 1 5"/51, 2 3"/50 DP, 10-20 20mm, 21 uçak
- Tamamlayıcı: 1970
- Sun-Doxford dizel motorlar, 1 vida, 9.000 bg.
- Denizcilik Komisyonu gövdesi
|Numara.||İsim||İletişim||Notlar (: Kayıp)|
|CVE-30||Şarj cihazı||3 Mart 42||Eğitim kapasitesinde kullanılır|
|CVE-1||Long Island||2 Haz 41|
Bogue Sınıfı:
- Deplasman: 15.200 ton (tam yük)
- Uzunluk: 495'8"
- Kiriş: 69' su hattında
- Taslak: 26'
- Hız: 17 knot
- Silahlanma 2 5"/38 DP, 10x2 40mm, 27 20mm, 28 uçak
- Tamamlayıcı: 890-1205
- Dişli türbinler, 1 vida, 8.500 hp.
- Maksimum seyir yarıçapı: 22.500 mil @ 17 knot 26.300 @ 15 knot
- Seattle-Tacoma, C3-S-A1 tipi gövdeler inşa etti
|Numara.||İsim||İletişim||Notlar (: Kayıp)|
|CVE-18||Altamaha||15 Eyl 42|
|CVE-20||Barnes||20 Şub 43|
|CVE-21||Blok Adası||8 Mart 43||29 Mayıs 44 torpido Kuzey Atlantik'te|
|CVE-9||bogue||26 Eyl 42|
|CVE-23||Bretonca||12 Nis 43|
|CVE-11||kart||8 Kasım 42|
|CVE-12||Copahee||15 Haz 43|
|CVE-13||Çekirdek||10 Ara 42|
|CVE-25||Hırvatça||28 Nis 43|
|CVE-16||Nassau||20 Ağu 42|
|CVE-31||Prens William||9 Nis 43||Prens William sınıfı -- CVE-32-54 İngiltere'ye transfer edildi|
Sangamon Sınıfı:
- Deplasman: 23.350 ton (tam yük)
- Uzunluk: 553'
- Kiriş: 75' su hattında
- Taslak: 32'
- Hız: 17 knot
- Silahlanma 2 5/38, 7x2 40mm, 2x4 40mm, 21 20mm, 30 uçak
- Tamamlayıcı: 1080
- Dişli türbinler, çift vidalı, 13.500 bg.
- Maksimum seyir yarıçapı: 20.000 mil @ 17 knot 23.900 mil @ 15 knot
- Dönüştürülen Cimarron sınıfı Filo Yağlayıcıları
|Numara.||İsim||İletişim||Notlar (: Kayıp)|
|Sangamon Sınıfı|
|CVE-28||Chenango||19 Eyl 42|
|CVE-26||Sangamon||25 Ağu 42|
|CVE-29||Santi||24 Ağu 42|
|CVE-27||Suwanee||24 Eyl 42|
Kazablanka Sınıfı:
- Deplasman: 10,982 ton (tam yük)
- Uzunluk: 512'3"
- Kiriş: 65' su hattında
- Taslak: 22'4"
- Hız: 19 knot
- Silahlanma 1 5"/38 DP, 8x2 40mm, 20 20mm, 28 uçak
- Tamamlayıcı: 860
- Skinner Unaflow pistonlu motorlar, çift vidalı, 11.200 bg.
- Maksimum seyir yarıçapı: 15 knot'ta 10.200 mil, 19 knot'ta 7.200 mil
|Numara.||İsim||İletişim||Notlar (: Kayıp)|
|CVE-99||Amirallik Adaları||13 Haz 44|
|CVE-55||Alazon Körfezi |
Kazablanka
|8 Tem 43 |
3 Nis 45
(yeniden adlandırıldı)
|CVE-102||attu||30 Haz 44|
|CVE-95||Bismarck Denizi||20 Mayıs 44||21 Şubat 45'te Iwo Jima'da bomba|
|CVE-100||Bouganville||18 Haz 44|
|CVE-88||Cape Esperance||9 Nis 44|
|CVE-57||Mercan Denizi |
Anzio
|27 Ağu 43 |
15 Eyl 44
(yeniden adlandırıldı)
|CVE-58||Corregidor||31 Ağu 43|
|CVE-70||Fanshaw Körfezi||9 Ara 43|
|CVE-73||Gambier Körfezi||28 Aralık 43||25 Ekim 44 Leyte Körfezi'nde silah sesleri|
|CVE-60||Guadalkanal||18 Eyl 43|
|CVE-75||Hoggatt Körfezi||11 Oca 44|
|CVE-97||Hollanda||1 Haz 44|
|CVE-69||Kasaan Körfezi||4 Ara 43|
|CVE-76||Kadaşan Körfezi||18 Oca 44|
|CVE-68||Kalinin Koyu||27 Kas 43|
|CVE-71||Kitkun Körfezi||15 Ara 43|
|CVE-98||Kwajalein||7 Haz 44|
|CVE-56||Liscome Körfezi||7 Ağu 43||24 Kasım 43 Tarawa açıklarında torpido|
|CVE-94||Akciğer Noktası||14 Mayıs 44|
|CVE-91||Makassar Boğazı||27 Nis 44|
|CVE-93||Makin Adası||9 Mayıs 44|
|CVE-61||Manila Körfezi||5 Ekim 43|
|CVE-77||Marcus Adası||26 Oca 44|
|CVE-101||Matanikau||24 Haz 44|
|CVE-63||orta yol |
Aziz Lo
|23 Ekim 43 |
15 Eyl 44
(yeniden adlandırıldı)
Leyte Körfezi'nde 25 Ekim 44 bomba
|CVE-59||Görev Körfezi||13 Eyl 43|
|CVE-104||Munda||8 Tem 44|
|CVE-62||Natoma Körfezi||14 Eki 43|
|CVE-74||Nehenta Körfezi||3 Oca 44|
|CVE-79||Ummaney Körfezi||11 Şub 44||4 Ocak 45'te Lingayen Körfezi'nde bomba|
|CVE-80||Petrof Körfezi||18 Şub 44|
|CVE-103||YG||6 Tem 44|
|CVE-81||Rudyerd Körfezi||25 Şub 44|
|CVE-82||Saginaw Körfezi||2 Mart 44|
|CVE-96||Salamua||26 Mayıs 44|
|CVE-83||Sargent Körfezi||9 Mart 44|
|CVE-78||Savo Adası||3 Şub 44|
|CVE-84||Shamrock Körfezi||15 Mart 44|
|CVE-85||Shipley Körfezi||21 Mart 44|
|CVE-86||Sitkoh Körfezi||28 Mart 44|
|CVE-67||Süleymanlar||21 Kas 43|
|CVE-87||Vapur Körfezi||4 Nis 44|
|CVE-89||Takanis Körfezi||15 Nis 44|
|CVE-90||Thetis Körfezi||21 Nis 44|
|CVE-64||Trablus||31 Ekim 43|
|CVE-72||Tulagi||21 Ara 43|
|CVE-65||Ada uyanmak||7 Kas 43|
|CVE-66||Beyaz ovalar||15 Kas 43|
|CVE-92||Windham Körfezi||3 Mayıs 44|
Başlangıç Bay Sınıfı:
- Deplasman: 24.100 ton (tam yük)
- Uzunluk: 557'1"
- Kiriş: 75' su hattında
- Taslak: 32'
- Hız: 19 knot
- Silahlanma 2 5/38, 3x4 40mm, 12x2 40mm, 20 20mm, 30 uçak
- Tamamlayıcı: 1066
- 2 vidalı, 16.000 hp dişli türbin motorları
|Numara.||İsim||İletişim||Notlar (: Kayıp)|
|CVE-116||BadoengBoğazı||1945|
|CVE-115||Bairoko||16 Tem 45|
|CVE-106||Blok Adası||30 Ara 44|
|CVE-109||Cape Gloucester||5 Mart 45|
|CVE-105||Başlangıç Körfezi||27 Kas 44|
|CVE-107||Gilbert Adaları||5 Şub 45|
|CVE-108||Kula Körfezi||12 Mayıs 45|
|CVE-120||Mindoro||1945|
|CVE-122||Palau||1946|
|CVE-119||Nokta Cruz||1945|
|CVE-113||Puget Sesi||18 Haz 45|
|CVE-121||Rabaul||1946|
|CVE-114||Rendova||1945|
|CVE-117||Saidor||4 Eylül 1945|
|CVE-110||Salerno Körfezi||19 Mayıs 45|
|CVE-112||Siboney||14 Mayıs 45|
|CVE-118||Sicilya||1945|
|CVE-123||Tinian||1946|
|CVE-111||Vela Körfezi||9 Nis 45|
HyperWar'a Dönüş: World Wide Web'de İkinci Dünya Savaşı Son güncelleme: 1 Eylül 2002
'Yakın dövüş benzeri koşullar'
Keşif ayrıca, o Ekim gününün erken saatlerinde Amerikalı denizciler için beklenmedik olduğu kadar vahşi olan destansı Samar Savaşı'nı yeniden anlatma şansı da sunuyor. Japon İmparatorluk Donanması, Orta Filipinler'deki Leyte adasındaki Müttefik gemilerini yenmek için son bir hamle yapıyordu. Sürpriz bir manevrada, dört Japon zırhlısı, altı ağır kruvazör, iki hafif kruvazör ve 11 muhripten oluşan ağır bir görev gücü, savaşla ilgili resmi bir ABD Donanması hesabına göre, Leyte Körfezi'nin hafif savunan bir Amerikan sektörüne girdi.
İki filo 25 Ekim'in erken saatlerinde bir araya geldiğinde, Johnston diğer muhripleri USS Heermann ve USS Hoel'i düşman silahlarına yönlendirdi ve Johnston aslında bir Japon ağır kruvazörüne zarar vermeyi başardı. Johnston'ın kendisi de 6 ve 14 inçlik mermiler tarafından ağır hasar görmüş olsa da, Japon kuvvetlerine verilen psikolojik darbe, bu çabaya değdi.
Uzman Carsten, “Üç ABD muhripinin kararlı, agresif saldırıları ve gemilerine devam eden hava saldırıları, [Japon Koramiral Takeo Kurita]'nın güçlü bir uçak gemisi görev kuvvetiyle karşı karşıya olduğu yönündeki hatalı değerlendirmesini doğrulama eğilimindeydi” diye yazdı. Deniz Tarihi ve Miras Komutanlığı için bir makalede patates kızartması. "İkinci ABD torpido saldırısı bu izlenimi güçlendirmekten başka bir işe yaramaz."
Leyte Körfezi Muharebesi, Samar Muharebesi, 25 Ekim 1944. USS Hermann (DD 532) ve bir muhrip-eskort, eskort gemi grubunu Japon yüzey gemilerine saldırmaktan korumak için bir sis perdesi yerleştirdi. USS White Plains'den fotoğraflandı (CVE 66). (Donanma fotoğrafı)
Fries, ABD ve Japon gemileri zikzak çizip birbirlerine silah ve torpido atarken, koşulların “yakın dövüş benzeri” olduğunu yazdı. Ancak Johnston o kadar şiddetli bir ateş söndürdü ki Japon denizciler onun ağır bir kruvazör olduğunu düşündüklerini söyledi.
Savaş kızışırken, Johnston tüm torpidolarını geçti, bunun yerine 127 mm'lik toplarını Japon kruvazörlerine ateşledi. Amerikan destroyeri bir şekilde bir düşman gemisi dalgasını püskürtmeyi başardı, ancak bu noktada Johnston bir motorda topallıyordu. Japon muhripleri hasarlı gemiye ateşi yoğunlaştırdı, onu suda ölü bıraktı ve Evans, gemiyi sabah 9:45'te terk etme emrini verdi.
Robert J. Schneller, Jr. bir blogda, “Evans'ın saldırganlığı, diğer Amerikan muhrip ve havacılarınkiyle birlikte…, Japonların çok daha büyük bir kuvvetle karşı karşıya olduklarına inanmalarına ve geri dönmelerine neden oldu,” yazdı. Deniz Tarihi Merkezi için
Johnston'ın kaptanının, sırf Kızılderili olduğu için kendisine karşı sıklıkla ayrımcılığa uğrayan bir ülke için canını verdiği düşünülürse, kavga daha da dikkat çekicidir.
Komutan Ernest Edwin Evans, ABD Donanması (1908-1944), 25 Ekim 1944'te Samar Savaşı sırasında ABD Donanması destroyeri USS Johnston'ın (DD-557) Komutan Subayı olarak hayatını verdiği için ölümünden sonra Onur Madalyası ile ödüllendirildi. (Donanma fotoğrafı)
Hayal Edilebilecek En Kötü Yiyeceklere Sahip 20 ABD Şehri
Dünyanın neresine giderseniz gidin, yediğiniz bir şey sizi hayal kırıklığına uğratır. Bazı yerlerin dünyanın en kötü yemeklerine sahip olduğuna yemin edecek, başka yerlerde bulduğunuz yemekleri çok seveceksiniz. Bu sadece bunlardan biri ama yaklaşık 4.000 kişilik bir LivingSocial anketine göre, düşünmeyeceğiniz bazı şehirler dünyanın en kötü yemeğine sahip. Bu listedeki diğer şehirlerde o kadar az seçenek ve o kadar az insan var ki, orada yemek yemekten gerçekten korkuyorsun. Ve son olarak, bu şehirlerin her birine çok düşük puan verildi çünkü çok az seçenek var, çok az seçenek var ve övünecek hiçbir şey yok. Ülke genelinde hangi şehirlerin dışarıda yemek yemek için en kötü olduğunu öğrenin.
San Bernardino
Ülke halkı tarafından ABD'de yemek yemek için en kötü yerlerden biri olarak oylandı, bunun nedeni burada yaşayan insan sayısına kıyasla çok az seçenek olması. Ayrıca yakın zamanda topladığımız diğer verilere göre köpek yetiştirmek için pek de iyi bir yer değil. Bu konum, pek çok hanenin yaşamak için bir yer seçerken aradığı şeyler açısından çok fazla değil. Buradaki yemekler eyaletteki diğer şehirlere kıyasla o kadar iyi değil ve bu bazıları için bir sorun.
Virginia'da bir şehir olarak, bu konumun harika yemeklere sahip olduğu varsayılabilir. Okyanusa yakın, bu yüzden harika deniz ürünleri ve tüm bunlara sahip olmalı. Ama değil. Aslında, tüm ülkede yemek için en kötü şehirlerden biri olarak sayısız listede oylandı ve bu, herhangi bir şehrin belediye bülteninde herhangi bir noktada övünmek istediği bir onur değil. Taze deniz ürünleri bir yana, buradaki seçenekler çok sınırlıdır ve bu, insanlara kendi arka bahçelerindeki yemeklerin o kadar iyi olmadığını ve zamanlarına ve çabalarına değmediğini hissetmelerine neden olmuştur.
Detroit, onu ülkedeki en tehlikeli şehirlerden biri olarak adlandıranlar ve onu ülkedeki en çok suç işleyen şehirlerden biri olarak adlandıranlar da dahil olmak üzere sayısız listenin başında yer alıyor. Şehirde çok büyük bir uyuşturucu sorunu var ve burada yaşayan birçok insan ulusal yoksulluk oranının çok altında yaşıyor ki bu hiçbir şekilde, biçimde veya biçimde iyi bir şey değil. Burası artık çok az şeye ihtiyaç duyan bir şehir ve yemek, Detroit halkının artık şehirlerinin eksiklikler listesine ekleyebileceği başka bir şey.
Kuzey Las Vegas
Tanıdık olmayanlar için Kuzey Las Vegas, normal Las Vegas'tan çok farklıdır. Buranın burada listelenmesinden bile anlayamıyorsanız, o kadar farklı ki. Kumarhaneler ve slot makinelerinden oluşan düzenli Las Vegas, harika restoranlarla doludur. Ancak Kuzey Vegas öyle değil. Konu burada yemek yemeye geldiğinde, bölge sakinlerinin ve yerlilerin burayı yemek yemek için gelmiş geçmiş en kötü yerlerden biri olarak seçmesi gerçekten çok üzücü. İyi yemeklerin olduğu bir yer değil, ama Vegas'ın kendisinde bol miktarda iyi yemek var, o yüzden bunu deneyin.
Garland, Teksas
Bu küçük kasabayı hiç duydunuz mu? Biz de, ve muhtemelen bu yüzden bu listede. Bölgede yemek seçenekleri pek yok gibi görünüyor ve muhtemelen bu yüzden burada yaşayan ve yemek yiyen insanlar, akşam yemeği için ülkedeki en kötü şehirler arasında yer alıyor. Görünüşe göre burada yemek yerken sahip olduğunuz en büyük seçenek, hangi gerçekten korkunç yemek sipariş etmek.
El Paso birçok şeyle tanınır, ancak iyi yemek bunlardan biri değildir. Ancak Meksika'nın en tehlikeli şehirlerinden birinden sınır ötesi bir şehir ve sınır ötesinden kaçakçıların erişimi sayesinde buralarda büyük bir uyuşturucu çemberi var. Yani iyi yemek aramıyorsanız, yine de burada istediğiniz bir şeyi bulabilirsiniz. Ya da belki mümkün olduğunca çabuk geçip, dışarı çıkarsınız.
Laredo, Teksas
Buradaki seçim o kadar etkileyici değil ve bölgede yaşayan insanları yemek için ABD'deki en kötü şehirlerden biri olarak oylamaya yönlendirdi. Bu, insanlar konuştuğunda inkar edemeyeceğiniz şeylerden biridir. Sadece bir ya da iki kötü eleştiri değil, binlercesi var. Bunun anlamı, iyi bir tabak harika yemek almak için gerçekten iyi bir yer olmadığıdır. Sürüşe devam edin ve başka neler bulabileceğinizi görün.
Corpus Christi, Teksas
Corpus Christi tam olarak küçük olmadığı için, insanların yemeklerden pek etkilenmediği yerlerden biri. Burası pek iyi değil ve görünüşe göre burada düzenli olarak yemek yiyenler, bu gerçeği kendilerine ait birkaç gerçekle kanıtlayacaklar. Biri için yemek o kadar iyi değil. Bazıları tarafından burada yemek için alabileceğiniz en iyi şeyin dünyanın en kötü yemeği olduğu söylenir. Bu oldukça büyük bir iltifat değil.
Dallas'a o kadar yakın ki, görünüşe göre iyi değil. Burada yemek yiyen insanlar, kendilerine restoranlar açısından sunulanlardan etkilenmezler. İyi haber şu ki, Dallas o kadar uzakta değil, yani Fort Worth'ta yemek için sunulanlar sizin için uygun değilse, sürmeye devam edebilir ve çok daha iyi bir yere gidebilirsiniz. Ve birçoğu için, gerçekten sadece onlar için yapmıyor.
Petersburg
St. Pete'den yaklaşık bir saat uzakta yaşayan ve tüm hayatını yaşayan biri olarak buna katılabilirim. Bölgeyi ziyaret etmek eğlenceli değil, sadece seçim çok az ve seçimler çok sıkıcı. Ancak Tampa, St. Pete'den sadece kısa bir sürüş mesafesindedir ve bu, daha fazla seçenek ve tadını çıkarmak için çok daha iyi yiyecekler bulacağınız anlamına gelir. Tampa'da çok sayıda lüks, üst düzey restoran var ve St. Pete'deki restoran eksikliğinin sahilde yemek yemek isteyenlere sunduklarını tamamen telafi ediyorlar.
Daha çok yağmur ve kahve ile tanınan Seattle halkı, aralarından seçim yapabilecekleri fazla bir şey olmadığına ve seçim yapmak zorunda oldukları şeylerin istedikleri kadar iyi olmadığına inanırlar. Yemek açısından en kötü şehirlerden biri olarak seçildi ve şehrin büyüklüğünü ve burada yaşayan insan sayısını düşündüğünüzde bu dikkate alınması gereken çok şey var. Ama sanırım hepiniz yemeğin o kadar iyi olmadığı konusunda hemfikirseniz, muhtemelen o kadar da iyi değil.
Sacramento, California eyaletinde birinci sınıf bir yer olarak bilinmemekle birlikte, yemek yemekte zorlanacağınız bir yer olarak bilinir. İnsanların umursadığından daha az seçeneği var ve bir bütün olarak yemek, görünüşe göre ülke genelindeki diğer yerlere kıyasla o kadar iyi değil. Bu, bölgedeyseniz ve iyi bir yemek istiyorsanız, muhtemelen bölgede aradığınızı tam olarak bulamayacaksınız demektir.
Friona, Teksas
Şimdi, burayı hiç duymadınız ve bunun bir nedeni var. Amarillo'dan birkaç saat uzaklıktaki Teksas'ın en kuzey kesiminde. Birkaç yıl önce oraya en son gittiğimde, Sonic fast food yerken ineklerin sinekleriyle birlikte dışarıda oturmayı seçmiştin ya da Dairy Queen'e gidebilirdin. Köşede küçük bir karavanda bir burger yeri ve caddenin aşağısında küçük bir buz külahı yeri vardı. Aksi takdirde, sahip olduğunuz tek şey bu. Yine de, yerlilerin benzin istasyonu sosislileri hakkında çılgına döndüğünü duydum.
Hereford, Teksas
Dünyanın inek başkenti ya da buna benzer bir şey. Sahte ineklerin arka ucunda işaretleri olan Holiday Inn Express ile 100 yıllık bir Best Western ya da Red Roof Inn gibi görünen arasında seçim yapabilirsiniz ve hepsi bu kadar. Aksi takdirde, bir McDonalds ve her zaman kapalı görünen bir et lokantası ve duvar tipi yerlerde birkaç delik daha var, ama buraya geldiğinizde tüm bulacağınız bu kadar, bu da beni yemeğin yemek olduğuna inanmamı sağlıyor. o kadar iyi değil.
Jackson, Mississippi
Jackson, Bruno Mars'ın Julio tarafından yönlendirildiği yolda ilerliyor, ama görünüşe göre burada aç kalabilir. Çeşitli kaynaklara göre, buralarda iyi yemek eksikliğinin oldukça belirgin olduğu ve çoğu insanın seçim eksikliğinden umutsuzca mutsuz olduğu anlaşılıyor. Bu, çoğu insanın burada oturup yemek yemek istemeyeceği anlamına gelir. Bu yüzden sürmeye devam edin ve açık yol boyunca başka neler bulabileceğinizi görün.
Inglis, Florida
Şimdiye kadarki en küçük yerlerden biri, Meksika Körfezi'nin hemen yanında ve o kadar eski görünen bir avuç küçük restoran var ki, onlara girmek istemeyebilirsiniz. Birkaçının aslında fena olmadığını duysam da, burada her şeyden daha fazla yiyecek - veya yiyecek eksikliği - hakkında şikayetler var. İşte bu yüzden burası yemek için dünyanın en kötü şehirlerinin listesini yapıyor.
Mobil, Alabama
Mobile halkı konuştu ve buradaki yemeğin ülkedeki en kötüler arasında olduğuna oy verdiler. Birçok insanın seçimin yeterince iyi olduğuna, yemeklerin iyi olduğuna veya bölgede yeterince restoran olduğuna inanmaması da dahil olmak üzere birçok nedeni var. Bazıları çok fazla fast food restoranı olduğuna ve yeterince gerçek restoran olmadığına inanıyor ve bu bazı insanlar için bir sorun. Yani insanlar oy verdi ve buradaki yemek o kadar iyi değil.
Bakersfield
California, bir bütün olarak iyi yemek yemesiyle bilinir, ancak Bakersfield halkı, daha az lezzetli olduğu düşünülen yiyeceklerle yapılan anlaşmanın sonunu getirmiyor. Olur. Birisi en iyi yiyeceklerden bazılarıyla eyaletteki yiyeceklerin en kötüsü olmalı ve görünüşe göre bu küçük kasaba, ne kadar uğraşırlarsa uğraşsınlar iyi yemekle övünemeyenlerden biri. Sorun değil ve oluyor ve bu sadece o şeylerden biri.
Lubbock, Teksas
Teksas'ta küçük bir kasaba, burada seçim açısından gerçekten fazla bir şey yok. Görünüşe göre buradaki yiyecekler o kadar bol değil ve düzenli fast food ve zincir restoranlar kolayca bulunabilenler. Bazı insanlar bunu umursamıyor ve daha fazlasını sunacak bir yer bulmayı tercih ediyor, belki biraz daha iyi yemek veya diğer daha eğlenceli kuruluşlar, bu küçük kasabayı farklı bir yemek listesinde biraz daha iyi hale getirebilir.
Birmingham, Alabama
Birmingham'ı düşündüğünüzde her şey seçime bağlıdır. Buradakiler tekliflerden fazla etkilenmezler ve bazen böyle olur. Bazen insanlar iyi yemek seçimleri yapacaklarsa daha fazlasına ihtiyaç duyarlar ve burada onlara bu seçenek sunulmaz. Birmingham halkının yanlış bir tarafı yok, sadece dışarı çıktıklarında ve iyi bir yemek yemeye hazır olduklarında daha fazlasını seçmek istiyorlar.