FiveThirtyEight’ın siyaset sohbetine hoş geldiniz. Aşağıdaki transkript hafifçe düzenlenmiştir.
sarah (Sarah Frostenson, siyaset editörü): Salı, George Floyd’un cinayetinin birinci yıl dönümü. ama ülke olarak bir yıl sonra neredeyiz? Floyd’un katili Derek Chauvin, o zamandan beri mahkemeye çıkarıldı ve karşılaştığı üç suçlamadan suçlu bulundu: ikinci derece cinayet, üçüncü derece cinayet ve ikinci derece adam öldürme. Bu önemli bir karar, çünkü polis memurlarının suistimal nedeniyle yasal sonuçlarla karşılaşması hâlâ çok nadir.
sıklıkla “ırksal hesaplaşma” olarak müjdelendi – daha çok bunun neden gerçekten doğru olmadığı hakkında – ama geçen yıl ne değişti ve ne değişmedi? Bu “hesaplaşma” dan sonra ülke nerede?
alex (Alex Samuels, siyaset muhabiri): Floyd’un öldürülmesinden bu yana polis reformu cephesinde bazı hareketler oldu, ancak şimdiye kadar gördüğümüz ilerlemenin çoğu yerel düzeyde gerçekleşti. Örneğin Austin’de belediye meclisi, Cumhuriyetçilerin baskılarına rağmen polis departmanını geçen yaz üçte bir oranında azalttı. Seattle benzer bir şey yaptı. Kaliforniya’daki Berkeley Şehir Meclisi, trafik denetimini polis departmanından uzaklaştıran bir önlemi onayladı.
sarah: Evet, bazı şehirler, mesela Los Angeles ve Baltimore, sistemik polis şiddetini ele almak için polis departmanlarından şehir bütçelerinin diğer bölümlerine fonları başarılı bir şekilde yeniden tahsis ettiler.
Polis görevi kötüye kullanma davaları nadirdir. Bunun yerine, şehirler iddiaları çözmek için milyonlar ödüyor
maggie (Maggie Koerth, kıdemli bilim yazarı): Yine de, reformun gerçekleşme şekillerinde pek çok tutarsızlık var. Örneğin, Brooklyn Center’ın Minneapolis banliyösünün polisin orada vurulup öldürülmesinden sonra nasıl çok hızlı bir şekilde polis reformlarından geçtiği gibi durumlardan etkilendim 20 – bu bahar yaşındaki Daunte Wright… ama Minneapolis şehrinin kendisi, neredeyse kapsamlı bir şey henüz uygulamadı.
Çok rastgele hissetmeye başladı – ne yapılır, ne olmaz ve tabii ki nerede olur.
hakeem (Stanford Üniversitesi’nde siyaset bilimi profesörü ve FiveThirtyEight katkıda bulunan Hakeem Jefferson): Bir kamuoyu araştırmacısı olarak en dikkate değer bulduğum şey, Amerikalıların desteğindeki büyük sıçramaydı Floyd’un ölümünden sonra BLM için ve Amerikalıların ırk ve ırkçılığa daha fazla öncelik verdiklerini ileri süren artışlar bildirildi – bu tür bir destek ve önceliklendirmenin olağandışı olduğu köşelerde bile.
Elbette, bu destek hızla azalacaktır. Floyd cinayetini takip eden günler ve haftalar, ama ben Irksal tavırlardaki değişikliğin istikrarlı olup olmayacağıyla gerçekten ilgileniyorum. Değişiklik devam etmiş gibi görünmüyor.
sarah: Evet, Hakeem. The New York Times’ın Floyd’un ölümünü takip eden iki hafta içinde BLM’ye verilen desteğin önceki iki yılda olduğu kadar hareket ettiğini gösteren bu çizelgeyi hatırlıyorum. Ama elbette, dediğiniz gibi, bu uzun sürmedi. Bu, toplu ateş etme gibi diğer trajedilerde gördüğümüz, silah kontrolü konusunda kamuoyunun gelip gitme eğiliminde olduğu bir şey.
Anketler, spesifik olarak çok fazla destek olduğunu buldu. polis departmanlarını yenileme ve reform önerileri, bu yüzden Floyd cinayetinden bu yana polis reformu hakkında konuşmada genel bir değişiklik oldu mu?
alex: sadece geçen haftadan yeni bir NPR / PBS NewsHour / Marist anketi 17 Amerikalıların yüzdesi ırk ilişkilerinin bugün bir yıl öncesine göre daha iyi olduğuna inanıyor – bu da küçük ölçekli olsa bile Geçen yıl polislikteki değişiklikler, ya fark edilmeden gitti ya da sıradan insanları etkilemedi.
Siyah ve beyaz Amerikalılar da polislik ve reform konusunda büyük ölçüde farklı görüşlere sahip olmaya devam ederek, şeyler hakkındaki görüşlerin altını çiziyor. Beyaz üstünlüğü gibi, kolluk kuvvetlerine güven ve ırk ilişkileri, ırksal ve partizan fau ile düşme eğilimindedir lt hatları. Örneğin, bu anketteki Siyah Amerikalıların çoğunluğu Başkan Biden ile hemfikirdir, beyazların üstünlüğü “bugün vatan için en ölümcül terörist tehdit” iken yalnızca 41 beyaz Amerikalıların yüzdesi aynı şeyi söyledi. Siyah Amerikalılar da beyaz katılımcılardan daha olasıydı (89 – 904 yüzde) polisin güç kullanımına rehberlik eden mevcut politikalarda reform yapmak için.
hakeem: Çeşitli reformlar için istikrarlı bir destek olup olmadığı sorusunun karmaşık olduğunu düşünüyorum. Görünüşe göre aktivistler, tıkanıklıkların yasaklanması gibi oldukça ılımlı teklifler için destek toplayabilirler. Ancak Amerikalılar, özellikle de beyaz Amerikalılar, aktivistlerin polis ve beyaz olmayan topluluklar arasındaki ilişkilerde anlamlı bir değişikliğe yol açacağını iddia ettiği daha önemli reformları benimseme konusunda oldukça isteksiz görünüyorlar.
Örneğin, bana hatırlatıldı. Kyle Peyton ve meslektaşlarının bu çalışmasının, Black Lives Matter’ın protestolarına veya polis vahşetine karşı protestolara karşı “polisi karalamak” protestoları olarak çerçevelendiklerinde ani bir şekilde azaldığını fark eden meslektaşları.
maggie: Sanırım geçen yıl birçok şehirde şiddet suçlarında artış görülmesi önemli olsa da, bu artış suç oranlarının on yıllardır düşmesi ve artışa neyin sebep olduğunu kimse bilmiyor. Polis reformuyla ilgili görüşmelerin gidişatını şekillendirdiğini görmeye başlıyoruz.
Demek istediğim, burada, yaşadığım Minneapolis’te, belediye başkanı ile belediye meclisi üyeleri arasında bazı büyük anlaşmazlıklar var. polis reformu ve şiddet içeren suçla mücadele önerileri ve bunların ne kadar ileri gitmesi gerektiği konusunda tarihsel olarak Siyah mahallelerimizi temsil ediyor.
Geçenlerde küçük bir kız başıboş mermilerle öldürüldü ve söylem gerçekten gerginleşiyor. İnsanların şiddet içeren suçları azaltmak için polis reformunu toplumun arzularıyla karşılaştırmaya çalıştığını hissediyor. Sanki ikincisini istiyorsan, birincisi hakkında konuşmayı bırakmalısın.
sarah: Evet, Maggie, sanki tekmiş gibi görünüyor Floyd’un ölümünden yaklaşık bir yıl sonra veri noktası, Amerikalıların kolluk kuvvetlerine olan güveni artarken BLM’ye verilen desteğin düşmesi.
Geçen yıl değişmiş gibi görünen bir diğer husus ise, öne çıkan şeyin sadece polis vahşeti olmamasıdır. Ayrıca toplumdaki sistemik ırkçılığın daha kapsamlı bir incelemesi de var. Örneğin, kurumsal işletmeler BLM’yi büyük ölçüde destekledi ve Cumhuriyetçileri, özellikle de Gürcistan’da, oy vermeyi zorlaştırma çabalarından dolayı azarladı.
Geçen yıl, kurumsal Amerika’nın çalışma biçiminde bir değişikliğin sinyalini verdi mi? Oradaki değişiklikleri polis vahşeti etrafındaki daha büyük sohbetle nasıl bağdaştırırsınız?
alex: İlginç, Sarah. Axios, geçen hafta “çeşitliliğin başı” başlığına sahip kişilerin sayısının ile 2020 arasında. Bu arada, “çeşitlilik şefi” unvanına sahip kişilerin sayısı arttı 68.
Ancak bu şirketlerin gerçekten sosyal değişim için kışkırttığına ikna olmadım. Bunun nedeni 1) bu önlemleri almak için iş teşviklerinin olması ve 2) Fortune’un 500 bu girişimleri üstlenen firmaların ağırlıklı olarak olmasıdır. beyaz adamlar tarafından yönetiliyor. Ve Civiqs’e göre, beyaz Amerikalıların çoğunluğu Black Lives Matter hareketini hiçbir zaman desteklemedi. Anketlerine göre, beyaz Amerikalılar arasındaki destek geçen Haziran ayında yüzde 43, sadece birkaç gün arttı Floyd’un ölümünden sonra. O zamandan beri, harekete yönelik destekleri, aşağı yukarı Floyd’un ölümünden önceki seviyeye geriledi.
hakeem: Evet, Alex , kesinlikle haklısın. Bu zirve çok kısa sürdü.
Şirketler hakkında bu noktada bunu düşünmenin birkaç yolu var. Bir yandan, belki de sistemik ırkçılığa karşı konuştukları için alkışlanmaları gerekir, ancak burada, Victor Ray’in 6 Ocak ayaklanmasından sonra yazdığı ve şirketlerin beyaz üstünlüğünden vazgeçmelerinin ne kadar sürdüğünü vurgulayan bu yazıyı hatırlattım.
Bu şirketler, görünüşte “ırkçılık karşıtı” tavırlara sahip olmanın tüketici tabanlarının önemli kısımları arasında satış yaptığını anlıyorlar, ancak bu tutumlara gelmelerinin ne kadar sürdüğünü ve isteyip istemediklerini düşünmeliyiz. gönderdikleri e-postaların ötesinde gerçek ve kalıcı değişimi etkilemek için paralarının ve etkilerinin getirdiği gücü kullanırlar.
alex: Hakeem’e göre Burada da güçlü bir iş teşviki olduğu iddia edilebilir. Örneğin Millennials ve Gen Zers, büyük ölçüde Black Lives Matter hareketini destekliyor ve bir araya geldiklerinde, harcama güçleri trilyonlarca. Ayrıca Y kuşağının çoğu, satın aldıkları şirketlerin değerlerini paylaşmalarının önemli olduğunu söylüyor.
Bununla birlikte, bu şirketler bu BLM yanlısı beyanları esas olarak işleri ayakta tutmalarını sağlamak için yayınlasalar şaşırmam.
sarah: Doğru, Alex. Yine de Floyd’un cinayetinin sadece ceza adalet sistemimiz etrafında ulusal bir tartışmayı tetiklemediğini, aynı zamanda sistemik ırkçılığın işyerinde (medya dahil) hayatta kalmasına izin veren güçler etrafında bir sohbeti de tetiklediğini düşünüyorum.
Ancak son zamanlarda beyaz kimlikle ilgili bir yazıda belirttiğiniz bir nokta, Hakeem, ırkçılık karşıtı olma konusundaki şu anki odak noktalarından bir kısmının hala yetersiz kalabileceğidir, “çünkü her zaman pratik olana öncelik vermemektedir. ırkçılık karşıtlarının duygusal ve psikolojik ihtiyaçları yerine renkli insanların ihtiyaçları. ” Gerçi bu konulardan daha geniş bir şekilde bahsediyor olmamız geçen yıl bir değişiklik olarak beni şaşırttı.
alex: Kesinlikle bir değişiklik olduğunu düşünüyorum. Uzun zamandır ilk defa şirketler ırk, çeşitlilik ve katılımdan nasıl bahsettiklerinden sorumlu tutuluyorlar.
hakeem: Benim ortak yazar Koji Takahashi ve ben, şu anda, manzara ırk ve ırkçılık tartışmaları etrafında değişirken, ırkçılık karşıtı olmak için ilk bakışta görünen şey hakkında çok fazla heyecanlanmamaya dikkat etmemiz gerektiğini belirtmenin gerçekten önemli olduğunu düşündük. aksiyon.
Beyaz liberaller tarafından beyaz olmakla ilgili sahip oldukları kötü duyguları yatıştırmak için bazen benimsenen bu eylemler, içtenlikle dışlanmış insanların yaşamlarını iyileştirmeye yönelik değilse, yine de yetersiz kalabilir. Bu yazıda yazdığımız gibi, ırkçılık karşıtlığı daha çok beyazların duyguları hakkında ve Siyahların maddi koşulları hakkında olmadığı ölçüde, örneğin, herhangi bir anı bir “ırksal hesaplaşma” anı olarak görenlere karşı dikkatli olmalıyız.
maggie: Bunu izleyen beyaz bir insanım, bu yüzden meydana gelen değişikliklerle ilgili hislerimin neyle eşleşeceğinden emin değilim Siyah insanlar görüyor. Ama biraz daha fazla kozmetik değişiklik (BLM Alex’in bahsettiği türden kurumsal beyanlarda) ve uzun vadede eşitliği değiştirmesi muhtemel görünen daha az sistemik değişiklik olduğunu hissettim.
Sanırım burada Hakeem ile bir “uğursuzluk” gönderisi yaptım. Kıstır, dürt, bana bir Kola borcum var.
hakeem: Haha.
alex: Daha önce bahsettiğim Marist anketinde ilginç bulduğum bir şey, beyaz Amerikalılar (45 yüzde), Siyah Amerikalılardan (34 geçen yıl ırk ilişkilerinin kötüleştiğini düşünmek. Bunun nedeni kısmen, beyaz Amerikalıların çok daha büyük bir kısmının mevcut duruma ilişkin olumlu bir görüşe sahip olması olabilir – 42 ırk ilişkilerinin hemen hemen aynı olduğunu söyleyen Siyah katılımcıların yüzdesi, bunun sadece
ile karşılaştırıldığında kötü bir şey olduğunu söyledi. yanıtlayan beyazların yüzdesi.
Değilim ırk ilişkileri konusundaki görüşlerin kopukluğunun nasıl açıklanacağından tamamen eminim, ancak Floyd’un öldürülmesinden sonra gördüğümüz gibi, bu, performatif beyaz suçluluğun bir kanıtı gibi görünüyor. Görünüşe göre insanlar yapısal ırkçılığı kabul etmekte sorun yaşamıyorlar, ancak beyaz üstünlüğü, polislik vb. Gibi şeylerin onu büyütmede nasıl bir rol oynadığını kabul etmek istemiyorlar.
Neden Polislikte ciddi değişikliklerin olması olası değildir
hakeem: Pek çok duyguyu uygulayabilecek bir dizi koşul olsaydı Beyaz Amerikalıların ırksal kimlikleri ve bunun ırksal baskı ile ilişkisi var, geçen yaz yaşanan olaylar hepsine sağladı. Beyaz bir polis memuru, bir Siyahi güpegündüz vahşice öldürdü ve dikkat, sistemik ırkçılık ve benzeri tartışmalara derhal ve kuvvetli bir şekilde yöneldi. Beyazlar, sadece Siyah Amerikalıların içinde bulunduğu kötü durumu değil, bu kötü durum için kendi sorumluluklarını da hesaba katmak zorunda kaldılar. Ve eminim ki, hem siyasi sağ hem de soldaki pek çok beyaz Amerikalının cesaretini yitirdi.
sarah: Pekala, hadi dönelim sonra geçen yıl neyin değişmediğine.
alex: Burada fazla alaycı olabilirim, ama sanırım veriler ne Bu yıl bir polis memurunun bir sivili öldürmediği sadece altı gün olduğunu düşündüğümüzde, reformların başarılı olup olmadığı önemsizdir. Ek olarak, hem eyalet hem de federal düzeyde önerilen en büyük reform fikirleri ya durdu ya da öldü.
Diğer bir deyişle, polislik gerçekten değişti mi?
maggie: Oh vay canına, Alex.
o istatistiği daha önce görmüştüm.
hakeem: Vay canına, Alex, doğru!
alex: Bunun da ötesinde, birçok insanın Chauvin kararını adalet sisteminin işlediğini ve adil bir şekilde cezalandırdığını doğrulamak için kullandığını düşünüyorum. çürük elmalar.” Ancak Chauvin kararı, Amerika’nın ceza adaleti sistemindeki ırkçılığı değiştirmedi veya ondan kurtulmadı ve bu tür davranışlarda bulunan memurların nadiren cezalandırılması gerçeğini değiştirmedi.
maggie: Chauvin, Floyd’u öldürmeden yıllar önce tekrarlanan şiddet vakaları ve uygunsuz davranışlar nedeniyle cezasız kaldı. Minnesota Reformer’daki muhabirler tarafından yapılan bir araştırma, 2012 ile 2019, Minneapolis’teki polisin suistimal şikayetlerinin sadece yüzde 2,7’si herhangi bir disiplinle sonuçlandı.
sarah: Bu, Alex’in Chauvin kararını yazarken belirttiği ve bir FiveThirtyEight katılımcısı Mimi Onuoha’nın site için yazdığı bir noktaydı , ancak Floyd’un ölümünün altını çizdiği bir şey, toplumumuzun kanıt takıntısıdır. Floyd cinayetinin videoya çekilmesi, bir izleyici kalabalığının şahit olması ve gün ışığında gerçekleşmesi gerekiyordu.
hakeem: Bunların nadirliği İnançlar ve ezici kanıtlar karşısında bile şaşkınlığımız bize tüm sistemin ne kadar bozuk olduğunu anlatıyor.
Floyd sonrası beyaz Amerikalıların ırksal eşitliğe olan bağlılıklarına her zaman alaycı davrandım. Irkçı tutumlar yapışkandır ve beyaz Amerikalıların ırk ve adalet konusundaki tutumları herkesin bildiği gibi kararsızdır ve koşullar değiştikçe değişebilir.
Açıkçası, beyaz Amerikalıların tavırlarındaki bu ani artışları çok fazla okuduğunu düşünüyorum, ki bu bazılarının bu konularda yeni bir aydınlanma olarak yorumladığı. Bu kadar heyecanlanmak için gerçekten çok az tarih duygusuna sahip olmanız gerekiyordu.
Maggie: FiveThirtyEight’tan Amelia Thomson- DeVeaux ve ben geçen yaz polis reform önerileri hakkında haber yapıyorduk. Konuştuğumuz uzmanlar, çoğu zaman hiç kimsenin uygulamaya konan reformların ne kadar iyi işlediğini … hatta ne kadar iyi uygulandığını takip etmediğine dikkat çekiyorlardı.
2019 yazında “Hey, belki burada değişim gerçekten olabilir” duygusunun zirvesinde bile, Hayatını kazanmak için polis reformunu inceleyen insanlar bize temelde, “IDK, belki de polisi dağıtmayı denemeliyiz çünkü bir sürü küçük reform denedik ve bu zayıflatıldı veya işe yaramadı” diyordu.
hakeem: Kanıtla ilgili bu noktaya kadar, bence bu doğru. Çalışmamda, belirsizliğin bireylerin polis saldırılarına tepki olarak kendi anlatılarıyla boşlukları doldurmalarına nasıl olanak tanıdığını oldukça güçlü bir şekilde gösteriyoruz.
Bu durumda bu tür bir belirsizliğe yer yoktu. Ancak bu, videoya yansıtılmayan veya bir izleyici kalabalığının önünde gerçekleşmeyen tüm polis şiddeti örnekleri için ne anlama geliyor? Çalışmamız, bu tür kaya gibi sağlam kanıtların yokluğunda, beyaz Amerikalıların kurbana karşı oldukça şüpheci olmaya devam ettiklerini ve daha ziyade polis memurunu ortalama olarak desteklediklerini gösteriyor.
maggie: Bu ilginç, Hakeem. Bu sadece anekdot perspektifinden değiştiğini düşündüğüm şeylerden biri.
Ama görünüşe göre değil!
sarah: Başlangıçta, geçen yıl kusurlu da olsa gözlemlediğimiz bazı değişikliklerden ve sonunda, Amerika’nın ırkçılıkla ilgili sorununun ne kadar büyük olduğundan bahsetmiştik. Öyleyse, Floyd’un öldürülmesinden bir yıl sonra sistemik ırkçılık ve polis vahşeti sorununu takip ediyor musunuz?
Maggie: Biliyorum Şehirlerin polis davranışlarının ölçümlerini gerçekten belgelemeye ve yayınlamaya başlayıp başlamadığına ve nasıl başlayacağına dikkat edeceğim. Bunun ne kadar azının izlendiği ve bunun reformun ne anlama geldiği üzerindeki etkisinin ne kadar az olduğu benim için çok açık hale geldi.
alex: I ‘ Polislik veya polis reformunda güçlü değişiklikler beklemiyorum, çünkü büyük ölçüde ceza adaleti sistemi değişmedi. Ancak Black Lives Matter hareketinin buradan nereye gittiğine dikkat edeceğim ve Biden’ın başkanlığı sırasında ırk ve ırkçılıktan anlamlı bir şekilde bahsedip bahsetmediğini daha fazla araştıracağım. (Yazdığım gibi, muhtemelen pek olası değil).
hakeem: Her türlü medyaya yapıştırıldığımı gayet iyi hatırlıyorum Trayvon Martin öldürüldüğünde 2012 ve sonra Michael Brown 2021 ve devam ediyor. Bu, ABD’de gerçekten çetin bir sorun gibi hissettiriyor ister beyaz polisler ister beyaz polisle karşı karşıya olsun, Siyah Amerikalılar sürekli devlet şiddeti tehdidi altında yaşıyorlar. Burada aşırı derecede alaycı olmak istemiyorum, ancak sınırın etrafındaki küçük düzeltmelerin, birçok yönden özünde çürümüş gibi görünen bir sistemi yeniden biçimlendirmek için ne yapabileceğinden emin değilim.
Öğrencilerime söylediğim gibi, herhangi bir umut duygusu hissettiğim ölçüde, bu aktivistlerin ısrarından kaynaklanıyor, bu yüzden hareket aktörlerine ve politikacıların ayaklarını yere diken diğerlerine dikkat edeceğim. ateş ve ileriye giden yolu çizmek. Bunun kolay olacağından şüphelenmiyorum, ama izleyeceğim şey bu.