Elemle yoğrulmuştu beden
Soruyordu kendine "Neden?"
Rabb'im, bulurdu elbet eden
Ama geri gelmezdi giden
Sevgiydi ihtiyaç duyduğu
En zor olandı onun yokluğu
Leyla'ydı Mecnun'un hayat bulduğu
İstiyordu ki kırılmasın o dal,
Nâra düşmemek için tuttuğu.
Ağlıyordu sessizliği sustururcasına, duymuyordu canan.
Kaybeden bir adamın yüreğiydi kanayan.
Gülüşünü anımsamaktı yarasını dağlayan.
Üzüntüyle dolu çığlıklarını tut içinde dost.
Leyla gitti, duyulmuyor naran.