Japon Deniz Piyadeleri Manila'nın bombardımanını izliyor
O zamanlar ABD'ye ait olan Filipinler'i ele geçirme operasyonu 8 Aralık 1941'de başladı. Zaten 2 Ocak 1942'de Japon birlikleri ülkenin başkenti Manila'yı ele geçirdi.
Saldırıya devam eden Japonlar, ABD-Filipin ordusunun ana güçlerini Corregidor Adası'nda engelledi. 6-8 Mayıs 1942'de General Jonathan Wainwright komutasındaki ABD ve Filipin kuvvetleri teslim oldu. Filipinler, Yükselen Güneş Ülkesi'nin egemenliğine girdi. 100'den fazla Amerikalı ve Filipinli yakalandı. Müttefik kuvvetlerin yenilgisi, Filipinler'in iki buçuk yıl süren işgaline yol açtı.
ABD "Zafer Programı"
1941'in ikinci yarısında, Japonya ile artan savaş tehdidi göz önüne alındığında, Amerika Birleşik Devletleri savaş hazırlıklarını hızlandırdı. Askeri sanayi için hammadde temini için bir ekonomik savunma konseyi ve bir departman oluşturuldu. Askeri bütçe artırılıyor, askeri fabrikalar inşa ediliyor ve metallerin ve diğer stratejik malzemelerin sivil endüstriler tarafından kullanımına katı bir sınır getiriliyor. Çıktı önemli ölçüde artar оружия ve askeri teçhizat. Ağustos ayında askerlik süresini 12 aydan 18 aya çıkaran bir yasa çıkarıldı.
Japonlar Çinhindi'ni işgal ettikten sonra, Amerika Birleşik Devletleri savaş hazırlıklarını daha da yoğunlaştırdı. Böylece, yalnızca Temmuz 1941'de, Temmuz 1500'tan 3 kat daha fazla 1940 uçak üretildi. 1941 yılında ülke 1,3 bin orta ve ağır tanklar1939-1940 yıllarında olmasına rağmen. hiç serbest bırakılmadılar. 1941 yazının sonunda, Amerika Birleşik Devletleri'nde çeşitli sınıflardan yaklaşık 960 savaş ve yardımcı gemi yapım aşamasındaydı.
Savaşın başlangıcında, Amerikan ordusunun personeli 1,6 milyon kişiye çıkarıldı. Kara kuvvetlerinin 37 bölümü (5 tank ve 2 süvari dahil), 40'tan fazla hava alayı vardı. Ancak tümenlerin çoğu konuşlanma aşamasındaydı, çok az deneyime sahipti ve yetersiz eğitimliydi. Aralık 1941'in başında filo, 940 savaş gemisi, 17 uçak gemisi, 8 kruvazör, 37 muhrip ve 170'dan fazla denizaltı dahil olmak üzere yaklaşık 110 gemiden oluşuyordu. Ancak filo iki tiyatroya bölündü - Atlantik ve Pasifik. Eylül 1941'de, Başkan Roosevelt'in talimatıyla, kara ve deniz kuvvetlerinin karargahı, ordunun büyüklüğünde 8,8 milyon kişiye bir artış sağlayan ve 215 tümenine sahip olan bir plan ("Zafer Programı") geliştirdi. kara kuvvetleri ve hava kuvvetlerinde 60 bin uçak.
Sorun, askeri-ekonomik ve bilimsel-teknik potansiyelde Japonya'ya göre büyük bir üstünlüğe sahip olan Washington ve Londra'nın hala zamanları olduğuna inanmalarıydı. Ağustos 1941'de, Japonya'nın üst düzey liderliği önce güneyde bir saldırı başlatmaya karar verdi. Ve Roosevelt 15 Ekim'de Churchill'e Japonların kuzeye gideceğini yazdı. Böylece Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'ye Uzak Doğu'da en az iki aylık bir mühlet verilecek. Churchill de aynı şeyi düşünüyordu. 5 Kasım'da, Japon karargahı, Amerikan ve İngiliz mallarına saldırı hazırlıklarının tamamlanması için emir verdiğinde, ordu genelkurmay başkanları ve filo Amerika Birleşik Devletleri, General Marshall ve Amiral Stark, Roosevelt'e, savaşı diplomatik yollarla sonuna kadar ertelemeyi önerdikleri bir muhtıra sundular. Ancak daha sonra Amerikalılar ve İngilizler, Japonya'nın tuzak setinden kurtulduğunu fark ettiler (Japonya neden ABD'ye saldırdı?) ve Rusya'ya saldırmayacak. Bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'nin Asya-Pasifik bölgesindeki (APR) üslerinin ve mülklerinin savunmasını güçlendirmek için acil önlemler alacak zamanları yoktu.
Buna ek olarak, Almanya ana düşman olarak kabul edildi ve ana çabaların Avrupa tiyatrosuna yoğunlaştırılması planlandı. İngiltere, Güneydoğu ve Güney Asya'daki, özellikle Singapur'daki mülklerinin savunmasını ve deniz iletişimini sağlamayı ana görevi olarak görüyordu. Amerika Birleşik Devletleri ayrıca mallarını, deniz iletişimini savunmayı, İngilizleri desteklemeyi ve Malay Yarımadası, Sumatra, Java ve Java'dan Avustralya'ya ada zincirini "Malay Bariyeri" ni savunmayı planladı. Amerika Birleşik Devletleri'nin Filipinler ve Singapur ile deniz iletişimini sağlamak için, Marshall Adaları ve Caroline Adaları bölgesindeki mevzileri ele geçirmek, düşmanın iletişim yollarını bozmak planlandı. Japonya'yı kontrol altına almada ana rol Hava Kuvvetleri, Deniz Kuvvetleri ve kara kuvvetlerinin bir kısmı tarafından oynanacak.
Japon askerleri, Bataan Yarımadası'nın ormanında 70 mm Tip 92 top ateşliyor
Müttefik kuvvetler
Genel olarak, Pasifik Okyanusu'ndaki Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve Hollanda silahlı kuvvetleri büyük güce sahipti. Özellikle, Çin'deki savaşa bağlı olan ve ana ülkede SSCB'ye ve rezervlere karşı büyük bir grup oluşturan Japonlardan daha fazla kara kuvvetlerine sahiptiler. Müttefiklerin 22 Japon'a karşı 11 bölümü (9 İngiliz, 2 Amerikan ve 11 Hollandalı, yardımcı kuvvetler hariç) vardı. Müttefikler zırhlılarda (11'e 10), denizaltı filosunda bazı avantajlara sahipti.
Japonlar, uçak gemilerinde (10'a karşı 3), kendilerine dayalı uçak sayısı (575'e 220'ye karşı), ayrıca üs ve ordu açısından önemli bir avantaja sahipti. havacılık (1700'e karşılık yaklaşık 1300 uçak). Ek olarak, İngiliz Hava Kuvvetleri uçuş personelinin eğitimi zayıftı, makinelerin çoğu eskiydi ve performans özellikleri Japon uçaklarına göre daha düşüktü.
Ayrıca, müttefik kuvvetlerin bir kısmı Malay, Endonezya, Filipin ve yeni kurulmuş veya yeni yaratılmakta olan diğer oluşumlardan oluşuyordu. Savaş deneyimleri, eğitimleri ve silahları Japonlardan çok daha zayıftı.
Müttefik birlikler geniş alanlara dağıldı, etkileşimleri çalışmadı, tek bir komut yoktu. Müttefikler, Japonların yeteneklerini, özellikle de aynı anda birkaç stratejik yönde aynı anda saldırı geliştirme yeteneklerini hafife aldılar. Japonlar, düşmana ezici bir darbe indiren ilk kişi olma fırsatına sahipti ve bu da düşmanın savaş potansiyelini önemli ölçüde baltaladı.
Bataan Yarımadası'nda Filipinli ve Amerikan birlikleri
Filipinler Savunması
1898 İspanyol-Amerikan Savaşı'ndan sonra, Filipinler'in İspanyol kolonisi Amerika Birleşik Devletleri'nin bağımlı bir bölgesi oldu. 1935'te adalar Amerika Birleşik Devletleri içinde özerklik statüsü aldı. Filipinler'in birkaç yıl içinde tam bağımsızlık kazanması gerekiyordu, bu yüzden kendi hükümetleri ve orduları vardı.
15 Ağustos 1941'de General Marshall, Filipinler'in savunmasını güçlendirmeye yönelik bir planı onayladı. Adalara asker, silah, uçak, tank (iki tabur), topçu ve hava savunma sistemleri sevk edilmeye başlandı. Luzon adasında tahkimat inşaatı başladı. Filipinler'deki hava kuvvetlerinin 4 alay ağır bombardıman uçağı (272 uçak) ve 2 savaşçı grubu (130 uçak) ile güçlendirilmesi planlandı. Hawaii'den birleşik bir filo Eylül ayında geldi. Ekim - Kasım aylarında, bir grup B-17 uzun menzilli bombardıman uçağı konuşlandırıldı. Savaş durumunda, bombardıman uçaklarının Japon filosunun ve Formosa'nın güneyindeki birlik nakliyesinin eylemlerine müdahale edebileceğine ve filonun büyük kuvvetlerinin yerini alabileceğine inanılıyordu.
Filipinler savunmasının güçlendirilmesinin Şubat 1942'ye kadar tamamlanması planlandı. Kış sonunda, 20 bin Amerikan askerini daha transfer edin ve 10 Filipin bölümünün oluşumunu tamamlayın. Japonya ile savaşın başlangıcında, General Douglas MacArthur'un ordu grubu iki Amerikan bölümünü (Filipin bölümü, piyade, süvari ve iki topçu alayı ve Ulusal Muhafız birimleri), 4 Filipin bölümü (birkaç bölüm daha vardı) oluşum aşaması), 277 uçak ... ABD-Filipin ordu grubunun toplam sayısı yaklaşık 150 bin kişidir (31 bin Amerikalı dahil). Personel, özellikle Filipinliler arasında, yetersiz eğitimliydi. Adalarda ciddi savunma yapıları yoktu ya da yapım aşamasındaydı. Bataan Yarımadası sadece Luzon'da güçlendirildi ve Corregidor Adası'nda Manila Körfezi'nin girişinde bulunan bir kale vardı. Bombardıman uçaklarının ve özellikle savaşçıların gelişi yavaştı. Hava savunması zayıftı.
ABD Asya Filosu, Arka Amiral Thomas Hart komutasındaki Filipinler'de bulunuyordu. Toplamda 45 savaş gemisi var. Bunlar arasında Houston ağır kruvazörü, Marblehead ve Boyes hafif kruvazörleri, Langley ve Childs hava gemileri, 12 muhrip ve 28 denizaltı bulunuyordu.
Generaller Wainwright ve MacArthur (sağda). Ocak 1941
Japon işgal kuvvetleri
Filipinler, Japon İmparatorluğu'nun başlıca hedeflerinden biriydi. Filipin Adaları'nın ele geçirilmesi öncelikle askeri-stratejik bir görevdi. Adaların Amerikan askerleri ve donanması tarafından kullanılmasının engellenmesi gerekiyordu. Japon adaları ve güneydeki bölgeler arasındaki iletişiminizi güvence altına alın, Hollanda Doğu Hint Adaları'nda ve Avustralya'ya karşı bir saldırının geliştirilmesi için bir dayanak noktası ele geçirin. Japonlar ayrıca adaların doğal kaynaklarıyla da ilgilendiler.
Japon komutanlığı, hava ve deniz üslerine karşı bir dizi sürpriz hava saldırısı başlatmayı, hava ve deniz üstünlüğü kazanmayı, Luzon Adası'nın kuzey ve güneydoğusundaki kara birliklerini, düşman gruplarını yenmeyi ve Filipinler'in başkenti Manila'yı ele geçirmeyi planladı. Aynı zamanda, ana kuvvetlere yardım etmek ve deniz üslerini ele geçirmek için Filipin Adaları'nın güneyindeki kara kuvvetleri.
Filipinler'i ele geçirme görevi, Korgeneral Masaharu Homma (14 bin kişi) komutasındaki 129. Japon ordusu, Korgeneral Hideyoshi Obata'nın 5. hava birimi (Formosa-Tayvan, 200 makinelerine dayalı), 11. temel deniz havacılığının hava kuvvetleri (300 uçak). Denizde operasyon, Koramiral Takahashi (bir uçak gemisi ve 3 uçak, 3 kruvazör, 10 muhrip, yaklaşık 29 nakliye ve yardımcı gemi) komutasındaki 100. Filo'dan Filipin Filosu Operasyonel Formasyonu tarafından desteklendi. Birinci kademede, Luzon adasını ele geçirecek olan 16. Tümen (Ryukyu Adaları ve Palau'da) ve 48. Piyade Tümeni (Formosa) ilerliyordu. 65. tugaya garnizon hizmeti görevi verildi.
Filipinler'in Japon işgali
Manila'nın Düşüşü
Savaşın ilk günlerinde, Tayvan adası merkezli Japon Hava Kuvvetleri, Filipin hava limanlarına ve adadaki Cavite deniz üslerine büyük çaplı baskınlar düzenledi. Luzon ve Davao, Mindanao'da. Japon uçakları, bombardıman uçaklarının yarısını ve savaşçıların üçte birinden fazlasını imha etti. Amerikalılar, hayatta kalan 17 B-17 bombardıman uçağını, yaklaşık 70 avcı uçağını ve deniz uçağını güney bölgelerine transfer etti. Yani, Japonlar işgalin en başında hava üstünlüğünü kazandı. Amerika'nın Filipinler'e yapılacak bir hava saldırısını engelleme planları engellendi. Japonlar, amfibi kuvvetlerin inişi için uygun koşullar yarattı. Buna ek olarak, Amerikalılar, savaşın başlamasından önce bile, Asya filosunun büyük yüzey gemilerini güneye ve ardından Hollanda Hindistan'a götürdüler. Luzon'da birkaç gambot ve tekne kaldı.
Bu nedenle, Amerikan komutanlığı, özellikle düşman hava üstünlüğü koşullarında filoyu düşmana karşı kullanmaya cesaret edemedi. Denizaltılar hiçbir şey yapamadı. Japonlar havada ve denizde tam bir üstünlük elde ettiler.
Japonlar, 10 Aralık 1941'de Amerikan Hava Kuvvetleri ve Donanmasının muhalefetiyle karşılaşmayarak, Luzon'a ileri bir kuvvet çıkardı. Aparri ve Vigan bölgelerini deniz desteğiyle hızla ele geçirdiler. 5. hava grubunun uçakları hemen burada bulunan hava limanlarına transfer edilir. Aynı zamanda, Luzon adasının güneyinde, Legazpi Körfezi'nde başka bir Japon çıkarma ekibi iniyor.
22-24 Aralık'ta, 14. Ordunun ana kuvvetleri Lingaen Körfezi'ne ve Manila'ya karşı bir saldırı geliştiren Lamon bölgesine indi. Daha önce, Japonlar Mindanao ve Holo adalarına asker çıkarmıştı. Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetleri tarafından desteklendiler.
Havacılık ve donanmanın desteği olmadan bırakılan Amerikan-Filipinli birlikleri, Japon çıkarmalarına direnemedi. 23 Aralık'ta General MacArthur, birliklerin Bataan Yarımadası'na çekilmesini emretti. Japonlar saldırılarını sürdürdüler ve 2 Ocak 1942'de Manila'yı işgal ettiler. Operasyonun 25 gününde, Japon ordusu ana görevlerini tamamladı.
Japon topçusu Bataan'daki Amerikan mevzilerine 105 mm Tip 92 top ateşliyor.
Yakalanan Corregidor adasında Japon tank tipi 97 "Chi-Ha"
Japon askerleri Corregidor Savaşı'ndaki zaferi kutluyor. Amerikan bataryasının 12 inçlik kıyı silahının önünde duruyorlar.
teslim
Bataan Yarımadası'nda müttefik kuvvetler (12,5 bin Amerikalı ve 67 bin Filipinli, mültecilerle birlikte - 100 bin), arazinin elverişli koşullarından yararlanarak üç ay dayanabildi. Ayrıca, işgalin ana saldırı gücü olan 48. Japon Tümeni'nin yerini çok daha az verimli olan 65. Tugay aldı. Japon 5. Hava Grubu, 48. Tümen ile birlikte, Luzon'daki Japon gruplaşmasını zayıflatan Hollanda Hindistan'a transfer edildi. Bu, Müttefiklerin Ocak ve Şubat aylarında Japon saldırılarını püskürtmesine izin verdi. Japon komutanlığı belirleyici saldırıyı ilkbahara kadar erteledi.
Müttefikler yiyecek ve hastalık eksikliğinden muzdaripti, onlara yardım etmek imkansızdı. Ayrıca mühimmat ve ilaçlar da tükendi. Bu nedenle, General MacArthur tarafından temsil edilen Filipin grubunun komutanlığı Mindanao'ya, ardından Avustralya'ya tahliye edildi. MacArthur, komutayı Tümgeneral John Wainwright'a devretti. 28 Mart 1942'de hava ve topçu hazırlıklarından sonra Japonlar tekrar saldırdı. 3 Nisan'da Müttefik savunması kırıldı. 8 Nisan'da, ABD-Filipin kuvvetlerinin Bataan'daki komutanı, topçu şefi General Edward King teslim olmayı kabul etti. 9 Nisan'da müttefik kuvvetler silahlarını bıraktı. 75 bin kişi yakalandı. Japonlar esirlere son derece acımasız davrandı, birçok askeri ve sivil öldürüldü, toplama kamplarına geçiş sırasında sıcaktan ve yorgunluktan öldü (Bataan ölüm yürüyüşü).
General E. King, Japon ordusundan Albay Nakayama ile Amerikan birliklerinin Bataan'da teslim olma şartlarını tartışıyor
Japon askerleri Bataan Savaşı'ndaki zaferi kutluyor
Bataan Ölüm Yürüyüşünden önce Amerikalıları ve Filipinlileri ele geçirdi. Mahkumlar, Bataan'dan Tarlak'a bozuk yollarda 90 km'den fazla yürümek zorunda kaldılar. Yorgun ve bitkin insanlar dinlenmekten ve içmekten mahrum bırakıldı, çoğu bu geçiş sırasında öldü veya öldürüldü
Amerikan direnişinin Filipinler'deki son büyük yeri Corregidor kalesiydi. Birinci Dünya Savaşı sırasında kaleye dönüştürülen Corregidor adası, Manila Körfezi'ne girişi engelledi. İki kıyı savunma alayı, bir uçaksavar topçu alayı, bir deniz alayı ve Bataan'dan tahliye edebilen birimlerin kalıntılarını barındırıyordu. Mühimmat depolamak için inşa edilen ve Müttefik ordusunun, Filipin liderliğinin, Manila'dan kaçan diplomatların karargahını barındırmak için kullanılan Malinta tünelleri burada bulunuyordu.
Aralık 1941 - Nisan 1942'de Japon Hava Kuvvetleri adayı bombaladı, topçu tarafından bombalandı. Mart ayından bu yana batık engellendi, dış dünya ile iletişim sadece denizaltıların yardımıyla sağlandı. Denizaltılar erzak ve posta getirdi, üst düzey askeri personeli ve diplomatları tahliye etti, önemli belge ve değerli eşyaları çıkardı. Amerikalıların Bataan Yarımadası'nda teslim olmasından sonra, Japonlar güçlerini Corregidor'u ele geçirmek için yoğunlaştırdı.
Japon askerleri Corregidor Adası'na indi
Bir Japon askeri, Corregidor Adası'ndaki bir Amerikan tahkimatına alev makinesi ateşler. Mayıs 1942
Amerikan ve Filipinli askerler Corregidor Adası'nda Japon kuvvetlerine teslim oldu
1 Mayıs 1942'de kalenin güçlü bir topçu bombardımanı başladı. Japonlar nihayet düşmanın topçusunu bastırdı ve 5-6 Mayıs gecesi 2 taburdan oluşan bir saldırı kuvveti çıkardılar ve adanın kuzeydoğu kesiminde bir köprübaşı ele geçirdiler. Japonlar inişi topçu ve tanklarla güçlendirdi. Amerikalılar sığınaklarına geri sürüldü. 6 Mayıs'ta General Wainwright teslim olmayı teklif etti. Japon komutan Homma, Filipinler'deki tüm Amerikan kuvvetlerinin teslim olması konusunda ısrar etti. Wainwright bu şartları kabul etti. 8 Mayıs'ta tüm Amerikan birliklerine silahlarını bırakmalarını söyleyen bir telgraf gönderdi. Corregidor'da 12 bin kişi teslim oldu (yaklaşık 2 bin kişi öldü ve yaralandı).
Amerikan-Filipinli birliklerin bir kısmı 1942 yazına kadar silahlarını bırakmadı ve direndi (partizan). Böylece, Japon birlikleri geniş takımadaları ele geçirmek için büyük bir operasyon gerçekleştirdi. Belirleyici rol, karadaki amfibi kuvvetlerin başarısına yol açan hava ve deniz üstünlüğünün fethi tarafından oynandı. Düşmana karşı ciddi bir muhalefet organize edemeyen, mevcut uçakları etkin bir şekilde kullanamayan Amerikan-Filipin ordusunun savaş öncesi zayıf eğitimi de etkilendi, geniş ormanlarda ve bataklıklarda partizan üsleri, gerekli her şey ile müstahkem alanlar hazırlamadı. . Artı Asya filosunun hareketsizliği. Japonlar inişleri ustaca kullandılar: önce, orada bulunan hava limanları ve üsleri olan bireysel alanları ele geçirmek için, ardından ana kuvvetlerin ve havacılığın transferini gerçekleştirdiler. Birlikler aynı anda Luzon Adası'nda ve diğer adalarda çeşitli yerlere indi ve bu da düşman kuvvetlerinin dağılmasına yol açtı.
Amerikan komutanlığı, düşmanın başarısını savuşturmak için, Avustralya'da acilen güçlü bir askeri dayanak oluşturmak, güneybatı Pasifik, Hawaii ve Alaska'daki adaların savunmasını güçlendirmek zorunda kaldı.
Amerikan birliklerinin teslim olmasından kısa bir süre sonra Manila'nın sokak görünümü
Manila'da bir geçit töreni sırasında Japon birlikleri. Japon topçu traktörleri Type 92 5-t Prime Mover "I-Ke" 105mm Type 92 Cannon topları çekiyor. At sırtında 14. Ordu komutanı Japon Korgeneral Masaharu Homma var. Japon askeri zafer geçit töreni, kuşatma altındaki ABD-Filipin ordusu Bataan'da teslim olduktan sonra gerçekleşti. 18 Mayıs 1942 (
Manila'da bir geçit töreni sırasında Japon birlikleri. Ön planda, gövdelerde personel bulunan bir Japon kamyon oluşumu.