Amerikan Devrim Savaşı - American Revolutionary War
Amerikan Bağımsızlık Savaşı olarak da bilinen (1775-1783), Amerikan Bağımsızlık Savaşı , tarafından başlatılan onüç Amerikan kolonilerinde de Kongre'ye karşı İngiltere karşı itirazlarını üzerine Meclis 'in Doğrudan vergilendirme ve sömürge temsil eksikliği . 1600'lerde kurulduklarından beri, koloniler büyük ölçüde kendilerini yönetmeye bırakıldı. Yakalanması ile Fransız Kanada'da içinde Fransızca ve Hint Savaşı ve İngiliz zafer teyit 1763 yılında , İngiliz hükümeti borç derinden bırakıldı ve sömürge yasama şiddetle itiraz savaş masraflarını ödemek zorunda olmak. Damga Yasası ve Townshend eylemleri 1770 yol sömürge muhalefet ve huzursuzluk provoke Boston Katliamı ve 1773 Boston Çay Partisi . Parlamento , Massachusetts'e uygulanan cezai tedbirlerle yanıt verdiğinde, on iki koloni, İngiliz mallarını boykot etmek için Birinci Kıta Kongresi ile karşılık verdi .
Çatışma, 19 Nisan 1775'te, Boston'daki İngiliz garnizonunun sömürge Meclisi barut depolarını yıkmaya gönderilmesi ve Lexington ve Concord'daki Massachusetts milisleri tarafından taciz edilmesiyle patlak verdi . Haziran ayında, İkinci Kıta Kongresi , George Washington'u bir Kıta Ordusu oluşturması ve Boston'un ele geçirilmesini denetlemesi için atadı . Kral ve Parlamento'ya verdikleri Zeytin Dalı Dilekçesi reddedildiğinde, Vatanseverler İngiliz Quebec'i işgal etti ancak geri püskürtüldü. Temmuz 1776'da Kongre oybirliğiyle Bağımsızlık Bildirgesi'ni kabul etti . Hızlı bir çözüm umutları, Tory Başbakanı Lord North'un kolonilerdeki "zorlama politikasına" karşı çıkan Parlamento içindeki Amerikalı sempatizanlar tarafından desteklendi . Ancak yeni İngiliz başkomutanı General Sir William Howe , New York'u ele geçiren bir karşı saldırı başlattı . Washington, Trenton ve Princeton'a yönelik taciz edici saldırılarla misilleme yaptı . Howe 1777-1778 bulunuyor Philadelphia kampanya kentini ele fakat İngiliz yenildiler de Saratoga At Ekim 1777 yılında Valley Forge 1777-1778 kışında, Washington yerleşik profesyonel bir ordu asker-of-servet Genel önemli yardımıyla von Steuben .
Saratoga'daki Amerikan zaferi savaş için dramatik sonuçlar doğurdu. Lehine bazı Avrupa hükümdarlar "aydın" mutlakiyetçilik Hollandalı Amerikan gemileri yardım aktararak fonlar, hükümler ve kollarla Amerikalılar destek olmuştu serbest liman üzerinde Sint Eustatius içinde Leeward Adaları . Ancak Saratoga'daki Amerikan zaferi bütün bir İngiliz saha ordusunu ele geçirmişti, bu yüzden Fransa , Amerika'daki Fransız konumunu zayıflatacak Britanya ile erken bir Amerikan anlaşmasından korkuyordu . Fransa Dışişleri Bakanı şimdi rakip İngiliz zayıflatmak ve onlara yeni bir ticaret ortağı askeri bağımlı kazanmak için bir fırsat gördü. Fransızlar daha sonra Kongre ile, ilki ticaret için , ikincisi ise 1778 İttifak Antlaşması'nda bu ticareti "savunmacı" olarak korumak için iki anlaşma yaptı . Britanya'dan bağımsızlık savaşında, Amerikan davası, sonraki yıl İngiltere'nin başka bir düşman olan İspanya'yı ele geçirmesiyle daha da desteklendi.
Kuzey Amerika'nın diğer cephelerinde, İspanyol Louisiana Valisi Bernardo Gálvez , Louisiana'dan İngiliz kuvvetlerini bozguna uğrattı . İspanyollar, Amerikalı korsanlarla birlikte, 1779 Amerikan Batı Quebec'i ( daha sonra ABD Kuzeybatı Bölgesi ) fethetti . Gálvez daha sonra İngiliz güçlerini Mobile ve Pensacola'dan kovarak , iç güneydoğudaki Amerikan Kızılderili müttefiklerine İngiliz askeri yardımını kesti. Howe'un yerini alan General Sir Henry Clinton , daha sonra Charleston'dan bir 1778 " Güney stratejisi " başlattı. Savannah'yı ele geçiren ilk başarıdan sonra , King's Mountain ve Cowpens'teki kayıpları , İngilizlerin ortak bir Fransız-Amerikan kuvveti tarafından kuşatıldığı Yorktown'a geri çekilmesine yol açtı . Bir stratejik belirleyici Fransız deniz zaferi devrimci savaşta ikinci İngiliz sahra ordusu Ekim 1781 teslim getirdi. İngiltere ve Bourbon ittifakı arasındaki savaş iki yıl daha devam etti.
General Cornwallis'in Yorktown'da teslim olmasının ardından İngilizler, Amerikan bağımsızlığına itiraz etme iradelerini yitirdiler. Tory hükümeti düştü ve Lord North'un yerini Whig Lord Rockingham aldı . George III Amerikan bağımsızlığını vaat etti ve Anglo-Amerikan görüşmeleri başladı. Ön Barış Kasım ayında imzalandı ve Aralık 1782'de III.George, ABD'nin bağımsızlığı, ticareti ve iki ülke arasında barış için İngiliz tahtından konuştu . Nisan 1783'te Kongre, bağımsızlık, İngiliz tahliyesi, Mississippi Nehri toprakları , denizcilik ve Newfoundland balıkçılık hakları dahil olmak üzere barış taleplerini karşılayan İngilizlerin önerdiği anlaşmayı kabul etti . 3 Eylül 1783'te Büyük Britanya ile Amerika Birleşik Devletleri arasında Paris Antlaşması imzalandı. Hem Kongre hem de Parlamento tarafından onaylanan kesin anlaşmalar, bir sonraki Baharda Paris'te değiş tokuş edildi.
Arka plan ve siyasi gelişmeler
,
1607-1610 arasındaki üç yılda, İngiliz Jamestown , Fransız Quebec ve İspanyol Santa Fe , devam eden çatışmaları ve 1688'den 1815'e kadar yeni kolonilerin kurulması için rekabet halindeki üç Avrupalı büyük gücün Kuzey Amerika ileri karakolları olarak kuruldu . Her birinin kenarlarında Kuzey Amerika'nın etki alanı, sınır yerleşimleri bir dizi dilin arasına serpiştirilmişti. Virginia'nın kuzeyindeki ilk İngiliz yerleşiminden Algonkin , Iroquoian , Siouxian , Fransızca ve İngilizce vardı . Southerly Atlantik kıyısında Siouxian Appalachian Dağları'nda Iroquoian hoparlörler vardı, Muskogean sahilinde Mississippi, İspanyolca Körfezi'nde ve İngilizce'ye güneydoğuda. Mississippi Nehri'nin hemen batısında Siouan, Fransız ve İspanyol vardı .
Elizabeth I ve halefi James I yönetimindeki Virginia ve Massachusetts'teki erken İngiliz yerleşimi, açıkça , Virginia'nın Kaptanı John Smith gibi Seksen Yıl Savaşları'ndaki Avrupa dini savaşlarından gazileri işe aldı . Bunlar, yerli, ulus devlet veya korsan olsun, her düşmana karşı "sert savaş" taktikleri getirdi ve her bir İngiliz Kuzey Amerika kolonisindeki haleflerini etkili bir şekilde eğittiler.
Devrimden sadece on yıl önce, Kuzey Amerika Fransız ve Hint Savaşı , Yedi Yıl Savaşı olarak Avrupa'ya ve bölgelerine yayıldı . At Paris 1763 Barış bitiriyorum, Fransa Kuzey Amerika'da çıkarıldı "bir batı sınırını kabul, İspanya Mississippi Nehri kuzey ve doğu genişledi ve İngiliz resmen "Denizden denize" Stuart Kral sömürge kiralamada terk Mississippi Nehri'nin ortasında, "üzerinde ücretsiz navigasyon ile" açık denize ". Avrupalılar haritalarını değiştirdiğinde, bu, askeri ittifaklar, ticaret ağları ve ekonomik istikrar dahil olmak üzere kolonilerinde büyük aksamalara neden oldu. Yaklaşan Amerikan Devrim Savaşı, zaten huzursuz olan bu dünyanın ortasında geçti.
- Vergilendirme ve mevzuat
17. yüzyılda kuruluşlarından itibaren, kolonilerin kendilerini yönetmelerine büyük ölçüde izin verildi ; İspanyol Amerika'nın aksine , yerli doğumlu mülk sahiplerinin sömürge hükümetine katılmalarına izin verildi . Londra dış işleri yönetmesine rağmen , sömürgeciler Yeni Fransa'ya ve onların yerli müttefiklerine karşı savunma için milisleri finanse etti . Bu tehdit 1763'te Fransa'nın Kuzey Amerika'dan çıkarılmasıyla sona erdiğinde, Parlamento ile koloniler arasında bu masrafların nasıl ödenmesi gerektiği konusunda anlaşmazlıklar çıktı . Britanya'nın Kuzey Amerika imparatorluğunun genişlemesiyle, daha önceki Seyrüsefer Yasaları ticari düzenlemeden genişletildi ve ek gelir için yeniden tasarlandı.
Parlamento, sırasıyla Fransız ve İspanyol tasarımlarına karşı bir önlem olarak İngiliz Amerikan yerleşimini kuzeye Nova Scotia'ya ve güneyi Florida'ya genişletmeye çalıştı. 1763 tarihli Bildiri Hattı’nda İngiliz politikası, Amerikan sömürgecileri ile Kızılderililer arasındaki savaşı sınırlayarak ticaret gelirlerini doğrudan Kraliyete yükseltmekti. Ancak iç ticaret için sınır barışını korumak, yasa dışı kolonyal yerleşime karşı polislik gerektiriyordu. Ve bu, Kızılderililer tarafından bırakılan eski Fransız kalelerinde İngiliz garnizonlarını gerektiriyordu. Sömürgenin batıya doğru genişlemesinin sınırlandırılması, 1764 Şeker Yasası ve 1765 Damga Yasası tarafından bizzat Amerikalılar tarafından ödenecekti . Ekonomik etki New England için felç ediciydi. Sonraki yıl, Whig Lord Rockingham ilk Başbakanlığına (1765-1766) atandı ve Damga Yasasını Bildirge Yasası ile eşleştirerek yürürlükten kaldırdı .
İngiliz kraliyet yetkilileri , 1768'de kaçakçılık şüphesiyle Liberty sloopunu ele geçirdiğinde, Boston'da bir isyan başlattı. Tory sonra Parlamento ve kolonilerin arasındaki ilişkiler kötüleşti Rab Kuzey olmuştur Başbakan'a Ocak 1770, o sadece İngiliz yenilgisinden sonrasına kadar düzenlenen bir ofiste Yorktown . Parlamentoda buna destek olmamasına rağmen, sömürgecileri ihanetle suçlama tehdidi de dahil olmak üzere daha sert politikalar izledi ; Daha sonra gerilimler Mart 1770'te İngiliz birliklerinin Boston'da çevredeki sivillere ateş açması ve onları rockk ile taciz etmesiyle tırmandı .
1772 Gaspee Olayından sonra Rhode Island'da bir gümrük gemisi imha edildiğinde , Parlamento 1772 Krizini çözmek için çay haricindeki tüm vergileri kaldırdı . Kısmen yasadışı ithalatı azaltmak için tasarlanmış, aynı zamanda kolonileri vergilendirme haklarını ileri sürmek için başka bir girişim olarak kabul edildi, bu nedenle muhalefeti sakinleştirmek için hiçbir şey yapmadı. Aralık 1773'te Boston Çay Partisi'ndeki Özgürlük Oğulları protestosunun ardından , Parlamento, Dayanılmaz Eylemler adı verilen bir dizi önlemi kabul etti . Massachusetts'i dar bir şekilde cezalandırmayı amaçlasalar da, geniş çapta tüm koloniler için özgürlüğüne bir tehdit olarak görülüyorlardı. Radikal Whig Patriots Amerika'da hem de arasında hem geniş bir destek kazandı Whig Muhalefet Parlamentosu'nda oturmuş.
- Sömürge tepkisi
Sömürge yasama olarak seçilmiş üyeler , alt-ev meclislerinde küçük toprak sahiplerini temsil edenler, ad hoc il yasama kurarak cevap verdi çeşitli Kongreler, Kongreler ve Konferanslar çağırdı. Kendi kolonilerinde Crown kontrolünü etkili bir şekilde kaldırdılar. On iki , krize ortak bir Amerikan tepkisi geliştirmek için Birinci Kıta Kongresi'ne temsilciler gönderdi . İngiltere'ye karşı ticari boykot ilan eden bir sözleşmeyi kabul etti.
Kongre, Parlamentonun Amerikan iç meseleleri üzerinde hiçbir yetkisi olmadığını teyit ederken, aynı zamanda imparatorluğun yararına ticaret düzenlemelerine de rıza gösterdi. Parlamento ve Kral Muhafazakar hükümetinden bir miktar uzlaşma bekleyen Kongre, kanun dışı komitelere ve sömürge yasama meclislerine Kongre boykotunu uygulama yetkisi verdi. Britanya'dan yapılan ithalat 1774'e kıyasla 1775'te% 97 oranında düştüğü için boykot etkili oldu.
Parlamento, Kongre önerilerine boyun eğmeyi reddetti. 1775'te Massachusetts'i bir isyan durumunda ilan etti ve koloniyi ablukaya aldı. Daha sonra, sömürge ticaretini Britanya Batı Hint Adaları ve Britanya Adaları ile sınırlamayı amaçlayan 1775 Yasaklama Yasası'nı geçti . New England gemilerinin Newfoundland morina balıkçılığına girişi yasaklandı . Bu artan gerilimler, kraliyet valileri ve seçilmiş meclisler arasında mühimmat için karşılıklı bir mücadeleye yol açtı .
Sömürge barut dergilerine yapılan İngiliz baskınları , meclisleri açık savaşa doğru itti. Her meclisin, sınır savunması için silah ve mühimmat sağlama amacıyla onları savunması kanunen zorunluydu. Thomas Gage , Kuzey Amerika İngiliz Başkomutanı olarak atandı . Massachusetts askeri valisi olarak 14 Nisan 1775'te yerel milisleri silahsızlandırması emredildi. 19 Nisan'da Massachusetts milisleri ve İngiliz müdavimleri arasında iki çatışma çıktı . İngilizler, Concord'daki askeri depoları yıktıktan sonra Boston'a döndüklerinde çok sayıda zayiat verdiler.
- Siyasi tepkiler
Çatışma başladıktan sonra bile Kongre, savaşı önlemek için bir başka girişimde Zeytin Dalı Dilekçesi başlattı . George III, teklifi samimiyetsiz olduğu gerekçesiyle reddetti çünkü Kongre ayrıca tüfek ve barut için acil durum planları yaptı. Kral, Bunker Hill'deki milis direnişine bir İsyan Bildirisi ile cevap verdi ve bu da Kongre'deki Vatansever hizipini daha da kışkırttı. Parlamento, sömürgeler üzerindeki zorlayıcı tedbirleri 170 oyla reddetti. Oradaki belirsiz Whig çoğunluğu, saldırgan bir politikanın Amerikalıları bağımsızlığa sürükleyeceğinden korkuyordu. Tories , uzlaşmaya karşı direnişlerini sertleştirdi ve Kral'ın kendisi savaş çabalarını mikro yönetmeye başladı. İrlanda Parlamentosu Amerika'ya asker gönderme sözü verdi ve İrlanda Katolik ilk kez orduya izin verildi.
İlk düşmanlıkların onlar daha fazla asker bekliyor New York'ta kaldığı olarak Boston, İngiliz aktivitesinde bir duraklama neden oldu. Bu hareketsiz yanıt, Patriotlara sömürge meclislerinde siyasi bir avantaj sağladı ve İngilizler her eski koloninin kontrolünü kaybetti. Britanya Adaları'ndaki ordu , Kralın gücünün kötüye kullanılmasını önlemek için 1688'den beri kasıtlı olarak küçük tutulmuştu . Parlamento, denizaşırı savaşa hazırlanmak için küçük Alman devletleriyle ek birlikler için sübvansiyon anlaşmaları imzaladı . Bir yıl içinde 32.000 kişilik bir orduyu, o zamanlar Avrupa dışına gönderdiği en büyük ordu olan Amerika'ya göndermişti.
Savaşın başlangıcında, İkinci Kıta Kongresi , İngiltere gibi bir dünya gücünü yenmek için yabancı ittifaklara ve istihbarat toplama yeteneğine ihtiyaç duyacaklarını fark etti. Bu amaçla, 1775'ten 1776'ya kadar "İngiltere ve dünyanın diğer bölgelerindeki dostlarımızla yazışmak amacıyla" faaliyet gösteren Gizli Yazışma Komitesi'ni kurdular . Gizli yazışmalar yoluyla Komite, bilgileri paylaştı ve Fransa, İngiltere ve Amerika'daki kişilerle ittifaklar kurdu. Yabancı istihbarat toplamak, gizli operasyonlar yürütmek, yabancı yayınları analiz etmek ve Patriot desteği elde etmek için Amerikan propaganda kampanyaları başlatmak için Avrupa'da gizli ajanlar kullandı. Üyeler arasında komitenin sekreteri Thomas Paine ve Paris'te Fransız yardımının güvence altına alınmasında etkili olan Silas Deane vardı.
Thomas Paine'nin Sağduyu broşürü on üç kolonide bağımsızlık için halk desteğini artırdı ve geniş çapta yeniden basıldı. Zeytin Dalı Dilekçesinin reddedilmesi üzerine Kongre , Thomas Jefferson , John Adams , Benjamin Franklin , Roger Sherman ve Robert Livingston'dan oluşan Beşli Komiteyi , Birleşik Devletler'i İngiltere'den siyasi olarak ayırmak için bir Bağımsızlık Bildirgesi hazırlamak üzere görevlendirdi . Belgede, hükümetin on üç koloninin halkının yetkisi üzerine "tek kişi" olarak yönetilenlerin rızasıyla hükümetin yanı sıra George III'ün İngiliz haklarını ihlal ettiğini gösteren uzun bir liste savundu. Kongre 2 Temmuz'da bağımsızlığa oy verdi ve 4 Temmuz'da George Washington'un 9 Temmuz'da New York'ta toplanan birliklere okuduğu bildiriyi yayınladı.
Bu noktada Amerikan Devrimi, Kongre'de on üç koloninin imparatorluğun ekonomik kurallarını Ana Memleket ile yarıştığı "sömürge savaşı" aşamasından ikinci bir iç savaş aşamasına geçti. Kendi kendini ilan eden devletler, Kongre'de toplanan delegeleri aracılığıyla Büyük Britanya'ya karşı askeri, siyasi ve ekonomik bir mücadele yürüttüler. Siyasi ve askeri olarak, her kolonide ve ilçede, şimdi komşularına karşı savaşan Yurtseverler (Whigler) ve Sadıklar (Muhafazakârlar) karışımı vardı.
Savaş patlak verir
Amerikan Devrim Savaşı Kuzey Amerika'da ortaya çıkarken, on üç eyalette iki ana sefer tiyatrosu ve Appalachian Dağları'nın batısında Mississippi Nehri'ne ve kuzeyde Büyük Göller'e kadar daha küçük ama stratejik açıdan önemli bir tiyatro vardı . Tam askeri seferberlik Maryland'in kuzeyindeki eyaletlerde başladı ve savaş en sık ve en şiddetli 1775 ile 1778 arasında orada yaşandı. Yurtseverler Güney'de birçok stratejik zafer kazandı , İngilizler Saratoga'da ilk ordularını kaybetti ve Fransızlar ABD müttefiki olarak savaş.
In genişletilmiş Kuzey tiyatro ve en kışı Valley Forge , General Washington 1778 de New York'tan İngiliz operasyonlarını kontrol Monmouth Savaşı . Daha sonra New York'ta İngiliz ordusunu içeren bir dizi baskınla İngiliz girişimlerini kapattı. Aynı yıl, İspanyol tarafından sağlanan Virginia Albay George Rogers Clark'a Frankofon yerleşimciler katıldı ve Hintli müttefikleri ABD'nin Kuzeybatı Bölgesi olan Batı Quebec'i fethetti .
1779'dan başlayarak, İngilizler Savannah'da başlamak, Sadık destek toplamak ve Chesapeake Körfezi'nin kuzeyindeki Patriot kontrolündeki bölgeyi yeniden işgal etmek için bir güney stratejisi başlattı . Başlangıçta İngilizler başarılıydı ve Amerikalılar 1780'de Charleston'daki en büyük yenilgilerinde bir ordu kaybetti . Ancak daha sonra İngilizlerin kuzeye manevrası, Birleşik Amerikan ve Fransız kuvvetlerinin Yorktown Savaşı'nda ikinci bir İngiliz ordusunu köşeye sıkıştırmasına yol açtı ve teslim olmaları Devrimci'yi etkin bir şekilde sona erdirdi. Savaş.
Erken nişan
Amerika'daki İngiliz Başkomutanı 1763-1775 ve Massachusetts Valisi olarak görev yapan Sir Thomas Gage , Concord'daki milis mühimmat depoları hakkında istihbarat topladı . Oradaki mağazaları , o sıralarda isyanın başlıca provokatörleri olan John Hancock ve Samuel Adams'ı yakalamayı hedeflediği Lexington yoluyla güvence altına almak için planlar yaptı . Operasyon, gece yarısı başlayacak ve milisleri cevap vermeden gafil avlayacak bir günlük bir sorti olarak planlanmıştı. Ancak vatansever istihbarat ağı, harekete geçmeden önce Gage'in niyetini öğrendi. Organizatör Paul Revere hızla kırsal bölgeyi bilgilendirdi ve Concord'daki Patriot kuvvetlerine komuta eden Yüzbaşı John Parker'ı uyardı .
İngiliz birlikleri 19 Nisan 1775 gece yarısı yola çıktı . Lexington'da İngiliz birlikleri milislerle karşı karşıya geldi ve bir kurşun ateşlendi . Orada bir çatışmadan sonra İngilizler Concord'da malzemeleri imha etti ve Boston'a çekildi. Milis takibinde 200'den fazla İngiliz askeri öldürüldü. Bir gecede, yerel milisler bir araya geldi ve Boston'u kuşattı .
Sonraki ay, generaller William Howe , John Burgoyne ve Henry Clinton ile 4500 İngiliz takviye kuvvetleri geldi . 17 Haziran tarihinde, İngiliz ele geçirildi Charlestown Yarımadası at Bunker Hill Savaşı . Sığ Amerikan barınaklarına yapılan önden saldırı İngilizlere 1000 askere mal oldu ve birçok subay Amerikan tüfek keskin nişancılarına düştü. Hayatta kalan İngiliz komutanlar, kendilerine çok az kazandıran pahalı saldırıdan dehşete düştüler ve Gage, ayaklanmayı bastırmak için büyük bir ordu göndermesi için Londra'ya başvurdu. Ancak Howe kısa süre sonra Gage'in yerine Kuzey Amerika'nın İngiliz başkomutanı olarak geçti.
Boston'u çevreleyen Patriot güçlerine liderlik etmek için, Kongre lideri John Adams , Massachusetts , Haziran 1775'te Kıta Ordusu'nun başkomutanı olarak [[[Virginia'da Amerikan Devrimi'nde | Virginia delegesi George Washington'u aday gösterdi. Washington daha önce İngiliz savaşında Virginia milis alaylarına komuta etmişti. Fransız ve Hint Savaşı sırasında komuta eder . 3 Temmuz'da sürmekte olan kuşatmanın saha komutanlığını üstlenmek için Boston'a gitti . Howe, Washington'la bir açmazda saldırmak için hiçbir girişimde bulunmadı ve Washington, şehre saldırmak için hiçbir plan yapmadı. Bunun yerine Amerikalılar Dorchester Heights'ı güçlendirdi .
1776 Mart ayının başlarında, Albay Henry Knox , Fort Ticonderoga'ya yapılan bir baskından ele geçirilen ağır toplarla geldi . Washington, karanlığın örtüsü altında, 5 Mart'ta Dorchester Heights'ın tepesine toplarını yerleştirdi ve Boston ve İngiliz gemilerini limanda tehdit etti. Howe, Bunker Hill gibi başka bir savaştan korktuğu için Boston'u tahliye etti. İngilizlerin 17 Mart'ta Nova Scotia, Halifax'a yelken açarak daha fazla kayıp vermeden geri çekilmesine izin verildi . Washington daha sonra ordusunu güneye New York'a taşıdı .
1775 Ağustos'undan itibaren, Amerikalı korsanlar Nova Scotia'daki köylere önce Saint John , ardından Charlottetown ve Yarmouth'ta baskınlar düzenlemeye başladılar . 1776'da Canso'da devam ettiler ve ardından Fort Cumberland'e kara saldırısı yaptılar .
Quebec'teki İngiliz yetkililer, onları desteklemek için Hint kabileleriyle görüşmeye başlarken, Amerikalılar onları tarafsız kalmaya çağırdı. Amerikan Yerlilerinin İngilizlere yönelik eğilimlerinin farkında olan ve Kanada'dan bir Anglo-Hint saldırısından korkan Kongre, Nisan 1775'te Quebec'in işgaline izin verdi.
Eski Fransız topraklarına yapılan ikinci Amerikan seferi, 31 Aralık'ta Quebec Muharebesi'nde yenilgiye uğradı ve gevşek bir kuşatmanın ardından 6 Mayıs 1776'da Amerikalılar geri çekildi. 8 Haziran'da başarısız bir Amerikan karşı saldırısı , Quebec'teki operasyonlarını sona erdirdi. Ancak, 11 Ekim'de Valcour Adası Muharebesi'nde temizlenene kadar İngilizlerin takibi, Champlain Gölü'ndeki Amerikan gemileri tarafından engellendi . Amerikan birlikleri , kampanyayı sona erdirmek için Ticonderoga'ya çekilmek zorunda kaldı . Kasım 1776'da, Nova Scotia'da Massachusetts sponsorluğunda bir ayaklanma düzenlendi . Kümülatif başarısızlıklar, yerel kamuoyundaki Patriots desteğine mal oldu ve New England kolonilerindeki saldırgan anti-Sadakatçi politikalar Kanadalıları yabancılaştırdı. Vatanseverler kuzeyi istila etmek için daha fazla girişimde bulunmadı.
In Virginia , Kraliyet Vali Rab Dunmore denemiş Meclisin milis silahsızlandırılması kavga yok patlak rağmen gerginlikler, arttıkça. O bir bildiri yayınladı Crown mücadeledeki Patriot ustaları kaçan köleler için özgürlük vaat 7 Kasım 1775 tarihinde. Dunmore'un birlikleri Büyük Köprü Savaşı'nda püskürtüldü ve Dunmore, Norfolk'taki yakındaki limanda demirlemiş İngiliz gemilerine kaçtı. Üçüncü Virginia Kongre onun milis terhis veya sıkıyönetim kabul etmedi. Konuşmacı Peyton Randolph geçen Kraliyet Virginia Meclisi oturumunda Parlamentonun ilgili Rab Dunmore bir yanıt yapmadığını Barışçı Çözüm . Görüşmeler kısmen başarısızlığa uğradı çünkü Randolph aynı zamanda [[Virginia Konvansiyonları # Birinci ila dördüncü Devrimci kongrelerin Başkanıydı ve kendisi de Başkanlık yaptığı Birinci Kıta Kongresi'ne ertelendi . Dunmore, geminin mürettebatına 1 Ocak 1776'da Norfolk'u yakmalarını emretti .
19 Kasım'da Güney Carolina'da Loyalist ve Patriot milisleri arasında çatışma çıktı ve daha sonra Sadıklar koloniden sürüldü . Sadıklar, Güney Karolina'da sömürge yönetimini yeniden kurmak için işe alındı , ancak kesin bir şekilde yenildiler ve Sadık duygu bastırıldı. İngiliz müdavimlerinin bir birliği 28 Haziran 1776'da Sullivan's Island Savaşı sırasında Güney Carolina'yı yeniden ele geçirmek için yola çıktı ve Charleston'a bir saldırı başlattı , ancak başarısız oldu ve Güney'i 1780'e kadar Patriot kontrolünde bıraktı.
Patriot barutundaki kıtlıklar, Kongre'nin, burada ek mühimmat sağlamak için Britanya Batı Hint Adaları'nda Bahamalar'a karşı bir sefer yetkisi vermesine yol açtı . 3 Mart 1776'da Amerikalılar karaya çıktı ve Nassau Baskını'nda İngilizlerle çatışmaya girdi , ancak yerel milisler hiçbir direniş göstermedi. Sefer, ellerinden gelen malzemelere el koydu ve 17 Mart'ta evlerine doğru yola çıktı. Bir ay sonra , Kraliyet Donanması fırkateyni HMS Glasgow ile Block Island Savaşı'nda kısa bir çatışmadan sonra , filo, ABD'deki Devrim sırasında Amerikan deniz operasyonlarının üssüne döndü. New London , Connecticut .
İngiliz New York karşı saldırı
Nova Scotia , Halifax'ta yeniden toplandıktan sonra William Howe, savaşı Amerikalılara götürmeye karar verdi. Haziran 1776'da yelken açtı ve 2 Temmuz'da New York Limanı girişine yakın Staten Adası'na asker çıkarmaya başladı . Amerikalılar 30 Temmuz'da Howe'un gayri resmi barış görüşmesi girişimini reddettiler. New York'ta İngilizlerle karşı karşıya gelen Washington, bunu fark etti. disiplinli İngiliz düzenli birlikleriyle başa çıkmak için önceden bilgiye ihtiyacı vardı. 12 Ağustos 1776'da Thomas Knowlton'a keşif ve gizli görevler için seçkin bir grup oluşturma emri verildi. Nathan Hale'in de dahil olduğu Knowlton's Rangers , Ordunun ilk istihbarat birimi oldu.
Washington ordusunu Manhattan Adası'ndaki ve Long Island'ın batısındaki East River'daki mevzilere ayırdı . 27 Ağustos'ta Long Island Muharebesi'nde Howe, Washington'u geride bıraktı ve onu Brooklyn Tepeleri'ne geri zorladı , ancak Washington'un güçlerini kuşatma girişiminde bulunmadı. 28 Ağustos gecesi General Henry Knox , İngilizleri bombaladı. 29 Ağustos'ta bir Amerikan savaş konseyi Manhattan'a geri çekilmeyi kabul etti. Washington, askerlerini çabucak bir araya getirip onları East River üzerinden Manhattan'a düz tabanlı yük gemileriyle adam veya mühimmat kaybı olmaksızın feda etti ve General Thomas Mifflin'in alaylarını arka muhafız olarak bıraktı .
General Howe, Eylül Staten Island Barış Konferansı'nda Kongre'den bir delegasyonla resmen bir araya geldi , ancak İngiliz delegelerinin bağımsızlığı tanıma yetkisi olmadığı, yalnızca af teklif etme yetkisi olmadığı için barışı sonuçlandıramadı. Howe , dört gün sonra New York City'nin kontrolünü ele geçirdi ve ertesi gün Amerikalılarla başarısız bir şekilde meşgul oldu . 18 Ekim'de Howe , Pell's Point Savaşı'nda Amerikalıları kuşatmayı başaramadı ve Amerikalılar geri çekildi. Howe, 28 Ekim'de White Plains Muharebesi'nde Washington'un ordusuyla yakınlaşmayı reddetti , bunun yerine stratejik değeri olmayan bir tepeye saldırdı.
Washington'un geri çekilmesi, kalan güçlerini izole etti ve İngilizler , 16 Kasım'da Washington Kalesi'ni ele geçirdi . Oradaki İngiliz zaferi, Washington'ın en feci yenilgisi oldu ve 3.000 esiri kaybetti. Long Island'daki geri kalan Amerikan alayları dört gün sonra geri çekildi. General Henry Clinton , Washington'un düzensiz ordusunu takip etmek istedi, ancak Loyalist limanını güvence altına almak için ilk olarak Newport, Rhode Island'ı ele geçirmek için 6.000 askeri görevlendirmesi gerekiyordu . General Charles Cornwallis Washington'u takip etti, ancak Howe ona durma emri vererek Washington'u rahatsız edilmeden uzaklaşmaya bıraktı.
Amerikan davası için görünüm kasvetliydi; Azaltılmış ordu 5.000'den daha az erkeğe düşmüştü ve yıl sonunda askerler sona erdiğinde bu sayı daha da azalacaktı. Halk desteği dalgalandı, moral azaldı ve Kongre Philadelphia'yı Baltimore için terk etti . Özellikle New York eyaletinde , Amerikan yenilgisinin ardından sadık faaliyetler arttı . Washington Long Island'dan sürüldüğünde, İngilizleri yenmek için askeri güçten ve amatör casuslardan daha fazlasına ihtiyacı olduğunu fark etti. Askeri istihbaratı profesyonelleştirmeyi taahhüt etti ve Benjamin Tallmadge'nin yardımıyla Culper casus yüzüğünü altı adamdan başlattılar .
Londra'da, galip gelen Long Island kampanyasının haberi başkentte düzenlenen şenliklerle iyi karşılandı. Halkın desteği zirveye ulaştı ve Kral Bath Düzenini Howe'a verdi. Patriot kuvvetleri arasında stratejik eksiklikler belirgindi. Washington sayısal olarak daha zayıf bir orduyu daha güçlü olana böldü, deneyimsiz personeli askeri durumu yanlış anladı ve Amerikan birlikleri düşman ateşi karşısında kaçtı. Başarılar, İngilizlerin bir yıl içinde kazanabileceği tahminlerine yol açtı. Bu arada, İngilizler New York City bölgesinde kış mahallelerine girdiler ve bir sonraki Baharda yenilenen kampanyaların olacağını tahmin ettiler.
Kongre'nin daha güvenli Maryland'e çekilmesinden iki hafta sonra , 25-26 Aralık 1776 gecesi Washington , Philadelphia'nın 30 mil yukarısında buzlarla boğuşan Delaware Nehri'ni geçti . Donmuş yollar üzerindeki yaklaşımı, Albay Johann Rall'ı şaşırttı ve Kıtalar , 900 esir alarak New Jersey , Trenton'daki Hessian garnizonunu ezdi . Meşhur zafer, Amerikan ordusunun azalan moralini kurtardı ve Yurtsever davasına yeni bir umut verdi ve profesyonel Hessian "paralı askerler" korkusunun çoğunu ortadan kaldırdı. Cornwallis, Trenton'u geri almak için yürüdü, ancak Assunpink Deresi'nde geri püskürtüldü . O gece peşinde olan Washington, Cornwallis'i geride bıraktı ve ertesi gün artçı korumasını yendi . İki zafer, Fransızları Amerikalıların değerli askeri müttefikler olduğuna ikna etmeye katkıda bulundu.
Washington , New Jersey , Morristown'da Ocak'tan Mayıs 1778'e kadar kışlık bölgelere girdi . Orada, tüm Kıta birliklerini küçük çiçek hastalığına karşı aşılamak için Kongre yönlendirmesi umudunu aldı. Ordular arasında bir " Yem Savaşı " Mart ayına kadar devam etse de Howe, Washington'un hayretlerindeki kadarıyla 1776-1777 kışında Amerikalılara saldırmak için hiçbir girişimde bulunmadı.
Britanya'nın kuzey stratejisi başarısız oldu
Aralık 1776'da John Burgoyne , Lord George Germain ile strateji belirlemek için Londra'ya döndü . Burgoyne'nin planı, New York'tan Quebec'e kadar Büyük Göllerin kontrolünü kurarak New England'ı izole etmekti. Daha sonra çabalar, Sadık desteğin yaygın ve önemli olduğuna inanılan güney kolonilerine yoğunlaşabilirdi.
Saratoga kampanya ile buluşma için farklı yollar ile manevra için iki ordu çağrısında strateji Albany, New York ; manevra, Amerikalıları İngiliz müttefiki İroquois topraklarından da temizleyecekti. Burgoyne, 14 Haziran 1777'de Champlain Gölü boyunca yola çıktı ve 5 Temmuz'da hızla Ticonderoga'yı ele geçirdi . General Horatio Kapıları altındaki Kıtalar yolları kapattılar, köprüleri yıktılar, dereleri barajlar ve yiyecek alanlarını soydular. Bu arada, Barry St. Leger'in Mohawk Nehri kıyısındaki dikkat dağıtıcı sütunu Fort Stanwix'i kuşattı . İngiliz takiben pyrrhic zafer de Oriskany Savaşı onun ardından Aziz Leger 22 Ağustos Quebec çekilmiştir Hint destek onu terk . 16 Ağustos'ta bir Brunswick yiyecek arama seferi, 700'den fazla askerin yakalandığı Bennington'da yenildi .
İngiliz Kızılderili müttefiklerinin büyük çoğunluğu daha sonra kuzeyde bölgeyi terk etti, ancak Burgoyne'nin New York üst eyaletinden desteği olmasa bile Lord Howe, Philadelphia'da planladığı ilerlemeye devam etti. İlk aldatmacalar, Washington'u Haziran 1777'de savaşa getirmede başarısız oldu. Daha sonra Howe, New Jersey üzerinden karadan veya Delaware Körfezi'nden deniz yoluyla başka bir yaklaşımı düşünmekte tereddüt ederek bu cepheden Philadelphia'ya saldırmayı reddetti .
Burgoyne'nin kuzeydeki ilerlemesi daha sonra 19 Eylül'de Birinci Saratoga Muharebesi'nde Freeman's Farm'da Gates'i kuşatmaya çalıştı . İngilizler kazandı, ancak bunun bedeli 600 kayıp oldu. Burgoyne içeri girdi, ama yine de sürekli firar etti ve kritik malzemeler azaldı. 7 Ekim'de , Kıtalara karşı yürürlükte olan bir keşif , ikinci Saratoga Muharebesi sırasında ağır İngiliz kayıplarıyla başarısız oldu . Burgoyne daha sonra geri çekildi, ancak Gates'in takibi 13 Ekim'de İngilizleri kuşattı. Erzak tükenmiş ve rahatlama umudu kalmayan Burgoyne, 17 Ekim'de 6.222 askerini savaş esiri olarak kaybetti ve ordusunu teslim etti.
Howe, Philadelphia kampanyasını sonbaharda daha sonra ek malzemelerle yeniledi ve Wilmington'a deniz yoluyla indi. 11 Eylül'de ilerleyerek Philadelphia'nın güneyindeki Washington'ı geride bıraktı ve onu mağlup etti, ancak mağlup Amerikalıları takip edip yok edemedi. Willistown İngiliz zafer Philadelphia savunmasız bırakılan ve Howe Eylül 26. He üzerinde rakipsiz şehir daha sonra 9,000 erkekleri transfer yakalanan Germantown hemen kuzeyinde Philadelphia. Washington orada sürpriz bir saldırı başlattı, ancak 4 Ekim'de geri püskürtüldü. Howe, bir kez daha zaferini takip etmedi. White Marsh'da birkaç gün süren inceleme ve sonuçsuz bir angajman sonrasında , Howe, bagaj treni ve malzemeleri için savunmasız Amerikan arka tarafını takip etmedi. İngiliz komutan daha önce Washington'un karşı saldırısını tahmin etmemişti, ancak şimdi General Lord Howe açıklanamaz bir şekilde ordusuna doğrudan Philadelphia'ya ve kışlık bölgelere çekilmesini emretti.
Howe, iki kez mağlup Amerikalıları takip edip yok etmeyi başaramamıştı; bir kez Brandywine'den sonra ve yine Germantown'dan sonra . Washington'un Germantown'daki sürprizi başka bir Trenton ile sonuçlanmasa da , Büyük Frederick dahil Avrupalı komutanlar Amerikan alayları arasında savaşma kapasitesinden etkilendiler.
19 Aralık'ta Washington'un ordusu Valley Forge'daki kışlık bölgelere girdi . Kötü koşullar ve tedarik sorunları, yaklaşık 2.500 Amerikan askerinin ölümüyle sonuçlandı. 1777-1778 ordugahı sırasında Baron von Steuben , her alay için "model şirketler" yetiştirerek tüm Kıta Ordusu'na en son Prusya sondaj ve piyade taktiklerini tanıttı ve daha sonra ev birimlerine talimat verdi.
Amerikalılar sadece yirmi mil ötede kışı geçirirken, Howe kamplarına saldırmak için hiçbir çaba sarf etmedi ve bazı eleştirmenler savaşı bitirebileceğini iddia etti. Kampanyanın sonunda Howe, görevinden istifa etti ve yerine 24 Mayıs 1778'de Henry Clinton geldi. Clinton, Westminster'dan Philadelphia'yı terk etmesi ve Fransa'nın savaşa girmesinin ardından New York'u güçlendirmesi için emir aldı . 18 Haziran'da İngilizler, yeniden canlanan Amerikalıların peşine düşerek Philadelphia'dan ayrıldı. 1778 seçim sezonu için ortaya çıkan iki ordu , 28 Haziran'da Monmouth Adliyesi'nde savaştı , Amerikalılar sahayı tuttu ve Patriot'un moralini yükseltti.
Dış müdahale
Savaşın başlarında, Kongre, Fransa'dan yardımın zorunlu olduğu anlaşıldı. Birincisi, İngilizler, karşı çıkılamayacak askeri yardıma karşı Atlantik sahilindeki limanlarda bir abluka başlatmıştı. İkincisi, Kıta ordusunun gücü ölüm, hastalık ve firar nedeniyle azalmaktaydı. Üçüncüsü, eyaletler işe alım kotalarını karşılayamadı. Dördüncüsü, İngilizler, kayıplarını telafi etmek için sürekli olarak Alman yardımcıları tedarik etti.
Fransız dışişleri bakanı Comte de Vergennes güçlü bir şekilde İngiliz karşıtıydı ve 1763'te Kanada'yı fethettiklerinden beri Britanya ile savaşmak için bir bahane arıyordu . Fransız halkı savaşı destekliyordu, ancak Vergennes ve Kral Louis XVI , borçluydu. askeri ve finansal riske.
Fransa'nın bu durumda kazanacak hiçbir şeyi olmayacağı için, koloniler hala Britanya ile uzlaşmayı düşünüyorsa, Fransa müdahale etmeye kendini mecbur hissetmeyecektir. Fransa'dan yardım temin etmek için, bağımsızlık ilan edilmeli ve bu 1776 Temmuz'unda Kongre tarafından yürürlüğe konulmalıydı . Fransız tüccarlar tarafından gizlice , Amsterdam'daki tarafsız Hollanda limanları ve Karayipler'de Sint Durstatius'tan sağlanan Amerikalılar , savaş, artık doğrudan Fransız hükümeti tarafından da sağlanıyordu. Bunların Amerikan 1777 Saratoga kampanyasında paha biçilmez olduğu kanıtlandı.
Saratoga'daki İngiliz yenilgisi, İngilizlerin olası dış müdahale konusunda endişelerine neden oldu. Kuzey Bakanlık aranan kolonileri ile uzlaşma orijinal taleplerine rıza tarafından değil bağımsızlık olmadan. Bununla birlikte, Amerikalılar artık Fransız ticareti ile destekleniyorlardı ve Britanya'dan tam bağımsızlıktan kısa bir süre için razı olacaklardı. Fransızlar için Saratoga'daki Amerikan zaferi, onları Patriots'u desteklemenin değerli olduğuna ikna etti, ancak bunu çok geç yapmanın ek endişeler getireceği konusunda ikna oldu. Kral XVI.Louis, İngiltere'nin tavizlerinin kabul edilmesi ve erken uzlaşma getirmesi durumunda, eski rejiminin rakibinin Fransız Karayip adalarına saldırabileceğinden korkuyordu . Bunu önlemek için Fransa, 6 Şubat 1778'de ABD'yi bir ticaret anlaşmasıyla resmen tanıdı ve bunu, bu ticareti ve Amerikan bağımsızlığını garanti eden savunma amaçlı bir askeri ittifakla izledi . İspanya'da Bourbon monarşi değil, aynı zamanda iyi hazırlanmış önce İngiltere ile savaşa kışkırtmak, eski Avrupa kolonilerin cumhuriyet tanıma konusunda dikkatli idi. Patriot'ları gizli olarak ağırlıklı olarak Küba'daki Havana'dan ve İspanyol Luisiana'daki New Orleans'tan tedarik etmeyi seçti .
Diplomat Silas Deane , Fransızların Amerikan bağımsızlık mücadelesine katılımını teşvik etmek için , Amerikan savaş çabalarına katılan herhangi bir Fransız subayına terfi ve komuta pozisyonları sözü verdi. Bununla birlikte, Fransız subay-maceracıların çoğu komuta için tamamen uygun değildi. Kongre, olağanüstü bir istisna dışında, Lafayette'in "özgürlük davasına yönelik büyük gayretini" kabul etti ve ona tümgenerali görevlendirdi.
Kongre ayrıca, 1778 Fransız İttifak Antlaşması'nda resmen genişletildiği üzere, İspanya'yı açık bir ittifaka ikna etmeyi umuyordu. Amerikan Komiserleri, 1776 gibi erken bir tarihte Aranda Kontu ile bir araya geldi. Ancak İspanya, Kıta'daki diğer güç dengesi çıkarları nedeniyle Amerikan bağımsızlığına resmi bir taahhütte bulunma konusunda isteksizdi ve son zamanlarda iki creole isyanının yaşandığı Amerikan kolonilerinden korkuyordu . Ancak 1779'da İspanya'nın Birinci Bakanı Floridablanca , İngiltere'nin imparatorluğunu zayıflatmak için Amerikalıları destekleme arzusunu doğruladı.
Çatışmanın patlak vermesinden bu yana İngiltere, eski müttefiki tarafsız Hollanda Cumhuriyeti'nden İskoç Tugayı'nın Amerika'da hizmet için kullanılmasını ödünç vermesi için çağrıda bulundu . Ancak oradaki Amerikan yanlısı duyarlılık, seçilmiş temsilcilerini talebi reddetmeye zorladı. Sonuç olarak, İngilizler, Hollanda'nın doğrudan askeri desteği için anlaşmalar yapmaya çalıştı, ancak Cumhuriyet, Hollanda Vatansever çoğunlukları altında yine de reddetti . Aynı zamanda Amerikan birliklerine Batı Hint kolonileri aracılığıyla Hollandalı tüccarlar tarafından mühimmat tedarik ediliyordu . Amerika'ya giden Fransız tedarikleri de Hollanda limanları üzerinden taşındı.
Hollanda Cumhuriyeti, Fransa'nın İngiltere'ye savaş ilanını takiben, İngiltere'nin bu konuda önceden verdiği taviz nedeniyle Fransa ile ticaret yaptı . Ancak devam eden uluslararası anlaşmalara rağmen İngiltere, Hollanda gemilerine el koyarak ve hatta ateş ederek karşılık verdi. Hollandalılar , tarafsız statülerini güçlendirmek için Avusturya, Prusya ve Rusya ile Birinci Silahlı Tarafsızlık Ligi'ne katıldı . Ancak Cumhuriyet, isyan Patriot davasına daha fazla yardım etti. Ayrıca Amerikalı korsanlara sığınak sağlamış ve Amerikalılarla bir Dostluk ve Ticaret Antlaşması hazırlamıştı. İngiltere, bu eylemlerin Cumhuriyet'in tarafsız duruşuna aykırı olduğunu savundu ve İngiltere, Aralık 1780'de Hollanda'ya savaşan bir ülke olarak savaş ilan etti.
Bu arada, İngiltere'nin savaşması gereken bir Avrupa savaşı varken, George III Amerika'yı bastırmaktan vazgeçmişti. Fransa ile savaşı hoş karşılamadı, ancak İngilizlerin Yedi Yıl Savaşında Fransa'ya karşı kazandığı zaferlerin, Fransa'ya karşı nihai zafere inanmak için bir neden olduğuna inanıyordu. İngiltere, Büyük Güçler arasında Fransa'yı Avrupa kıtasına çekmek için güçlü bir müttefik bulamadı, bu nedenle Fransız gücü Yedi Yıl Savaşları'nda olduğu gibi Kıta'daki angajmanlara çekilmedi . Britanya daha sonra odağını Karayip tiyatrosuna çevirdi ve büyük askeri kaynakları Amerika'dan uzaklaştırdı. Bu gelişmelere rağmen III.George, Amerikan bağımsızlığını asla tanımamaya ve Amerikan kolonilerine süresiz olarak ya da tebaası olarak geri dönmelerini rica edene kadar savaşmaya karar verdi.
Kuzeyde çıkmaz
Ekim 1777'de Saratoga'daki İngiliz yenilgisinin ve Fransızların savaşa girmesinin ardından Clinton, New York'taki güçlerini güçlendirmek için Philadelphia'dan çekildi. Fransız amiral Comte d'Estaing , Washington'a yardım etmesi için Nisan 1778'de Amerika'ya gönderilmişti. Fransız-Amerikan kuvvetleri, New York'un savunmasının Fransız filosu için çok zorlu olduğuna karar verdi, bu nedenle Ağustos 1778'de , General John Sullivan'ın komutası altında Rhode Island Muharebesi'nde Newport'a bir saldırı başlattılar . Fransızlar gemilerini riske atmaktan kaçınarak Amerikalıları hayal kırıklığına uğratarak geri çekilmeyi seçtiğinde çaba başarısız oldu. Savaş daha sonra çıkmaza girdi. Çoğu eylem, Chestnut Neck ve Little Egg Harbor'daki gibi büyük çatışmalarla yapıldı . 1779 yazında Amerikalılar, Battles of Stony Point ve Paulus Hook'ta İngiliz mevzilerini ele geçirdiler . Daha sonra Clinton , Connecticut'a büyük bir baskın düzenleyerek Washington'u kararlı bir angajmana ikna etmeyi başaramadı . Temmuz ayında, büyük bir Amerikan deniz operasyonu Maine'i (Massachusetts) geri almaya çalıştı, ancak bir yenilgiyle sonuçlandı. Iroquois baskınlarının yüksek sıklığı, Washington'u çok sayıda Iroquois yerleşimini yok eden cezalandırıcı bir keşif seferi düzenlemeye zorladı , ancak bu çaba baskınları durdurmadı. 1779-1780 kışında Kıta Ordusu, Valley Forge'dan daha büyük zorluklarla karşılaştı. Moral fakir, halk desteği uzakta uzun savaşta düştü, ulusal para birimi neredeyse değersiz olduğunu, ordu levazım ile ilgili sorunlar rahatsız, firar yaygındı ve isyanlar meydana Pennsylvania Hattı alayı ve 300 New Jersey Hattı koşulları üzerinde 1780'in başlarında.
1780'de Clinton, New Jersey'i geri almak için bir girişim başlattı. 7 Haziran'da, Hessen generali Wilhelm von Knyphausen komutasında 6000 asker istila etti , ancak Connecticut Çiftlikleri Savaşı'nda yerel milislerin sert direnişiyle karşılaştılar . İngilizler sahayı tuttu, ancak Knyphausen, Washington'un ana ordusuyla genel bir çatışmadan korktu ve geri çekildi. İki hafta sonra ikinci bir girişim , Springfield'da başarılı bir şekilde yenildi ve New Jersey'deki İngiliz hırslarını etkili bir şekilde sona erdirdi. Bu arada, Amerikalı general Benedict Arnold hain oldu , İngiliz ordusuna katıldı ve Amerikan West Point kalesini teslim etmeye çalıştı . Olay, İngiliz casus ustası John André yakalandığında bozuldu. Arnold, New York'taki İngiliz hatlarına kaçtı ve burada sadık kamuoyuna başvurarak ihanetini haklı çıkardı, ancak Patriots onu bir korkak ve palto olarak şiddetle kınadı .
Appalachianların batısındaki savaş büyük ölçüde çatışmalar ve baskınlarla sınırlıydı. Şubat 1778'de, Cuyahoga Nehri kıyısındaki yerleşimlerde İngiliz askeri malzemelerini imha etmek için bir milis seferi olumsuz hava koşulları nedeniyle durduruldu. Yılın ilerleyen saatlerinde , Illinois Ülkesini İngilizlerden almak için ikinci bir kampanya başlatıldı . Virginia milisleri, Canadien yerleşimcileri ve Albay George Rogers Clark komutasındaki Hintli müttefikler , 4 Temmuz'da Kaskaskia'yı ele geçirdi ve ardından Vincennes , Quebec Valisi Henry Hamilton tarafından yeniden ele geçirilmesine rağmen Vincennes'i ele geçirdi . 1779'un başlarında, Virginialılar Vincennes'i geri almak için karşı saldırıya geçerek Hamilton'u esir aldı. Clark batı emniyete İngiliz Quebec Amerikalı olarak Kuzeybatı Bölgesi içinde Paris Antlaşması savaşı sonuçlandırmak.
25 Mayıs 1780'de İngilizler , Quebec'ten Körfez kıyılarına kadar Amerikan direnişini temizlemek için daha geniş bir operasyonun parçası olarak Kentucky'ye bir sefer başlattı . Pensacola'nın New Orleans'taki ilerleyişi, İspanyol Valisi Gálvez'in Mobile'daki saldırısıyla aşıldı. Eşzamanlı İngiliz saldırılar üzerine püskürtüldü St. Louis İspanyol Vali tarafından de Leyba ve üzerinde Virginia ilçe adliye de Cahokia Binbaşı Clark tarafından. Detroit'ten Albay Henry Bird liderliğindeki İngiliz girişimi, Albay Clark'ın söylentilere göre yaklaşmasıyla sona erdi. Blue Licks Savaşı sırasında olduğu gibi , Licking River Vadisi'ndeki şiddetin ölçeği , "sınır standartları için bile" aşırı düzeydeydi. İngilizler ve yardımcıları Büyük Göller'e çekildiğinde İngiliz ve Alman yerleşim yerlerinden erkeklerin Clark'ın milislerine katılmasına yol açtı. Amerikalılar , Ağustos ayında Mad Nehri boyunca büyük bir saldırı ile karşılık verdiler , ancak bazı başarılar elde edildi , ancak Hint baskınlarını sona erdiremedi.
Fransız Fortune Augustin de La Balme askeri Detroit'i ele geçirmek için Canadien milislerini yönetti, ancak 5 Kasım'da Küçük Kaplumbağa liderliğindeki Miami Kızılderililerinin kamp kuran yerleşimcilere saldırmasıyla dağıldı . Batı'daki savaş İngilizlerle bir çıkmaza dönüştü. Detroit'te oturan garnizon ve İngiliz müttefiki Kızılderili direnişi karşısında Ohio Nehri'nin kuzeyindeki batıya doğru yerleşim yerlerini genişleten Virginialılar.
Güneyde savaş
Londra'daki Loyalists onlara orada güçlü bir Loyalist üssü temin ettikten sonra İngilizler dikkatlerini 1778'de Güney'i fethetmeye çevirdi. 29 Aralık 1778'de, Lord Cornwallis , New York'tan bir keşif kolordu komutanı olarak Savannah , Georgia'yı ele geçirdi ve İngiliz birlikleri daha sonra Loyalist desteği almak için iç bölgelere taşındı. İlk Loyalist işe alımı 1779'un başlarında ümit vericiydi, ancak daha sonra 14 Şubat'ta Kettle Creek'te yalnızca Sadık olan büyük bir milis Patriot milisleri tarafından yenilgiye uğratıldı . Ancak İngilizler, 3 Mart'ta Brier Creek'te Patriot milislerini yendi .
Haziran ayında İngilizler , Güney Carolina , Charleston'a başarısız bir saldırı başlattı ve ardından Savannah'a geri çekildiler. Operasyon, Carolinas'ta hem Sadık hem de Vatanseverleri öfkelendiren İngiliz birlikleri tarafından yaygın olarak yağmalanmasıyla ünlendi. Ekim ayında, Amiral d'Estaing ve General Benjamin Lincoln tarafından yapılan birleşik bir Fransız-Amerikan kuşatması, Savannah'ı geri alamadı .
Ertesi yıl, Amerika'daki birincil İngiliz stratejisi Güney'deki bir Sadık ayaklanmaya dayanıyordu . Cornwallis, başarısını hiçbir zaman gerçekleşmeyen büyük bir Sadık ayaklanma üzerine kumar oynayarak Kuzey Carolina'ya girdi. Mayıs 1780'de Henry Clinton , Charleston'u Devrim Savaşı'nda Amerikan davasının uğradığı en büyük yenilgiyi vererek, 5.000'den fazla tutsağı ele geçirerek ve güneydeki Kıta Ordusu'nu etkili bir şekilde yok ederek ele geçirdi. Bölgedeki örgütlü Vatansever direnişi, Loyalist'in şimdi görevlendirdiği İngiliz Albay Banastre Tarleton'un 29 Mayıs'ta Waxhaws'ta geri çekilen Amerikalıları yendiğinde başarısız oldu.
İngiliz başkomutanı Clinton New York'a döndü ve General Lord Cornwallis'i güney seferini denetlemek üzere Charleston'da bıraktı . Cornwallis, 1778 İlkbahar politikasını, Kraliyet otoritesiyle tekrar savaşmamak için eve dönecek olan Patriot milisleriyle sona erdirdi. Yeni komutan şimdi, eski Amerikan yoldaşlarla silahlı savaşma sözünü gerektiren bir bağlılık yemini gerektiriyordu. Backcountry direnci sertleşti. Cornwallis önde gelen isyancı plantasyonlarına el koydu ve tarafsız "grande" leri Patriots ile yan yana getirdi. Vatansever milisler, Temmuz ve Ağustos ayları boyunca Williamson's Plantation , Cedar Springs, Rocky Mount ve Hanging Rock'ta Sadık milisler ve Tarlton'ın Amerikan Lejyonunun unsurları ile çatıştı . Bu çatışmalar, Güney Carolina'nın doğusundaki üçte birinde yeni Clinton yeminlerine karşı savaşmak, kazanmak ya da kaybetmek için "genel bir ayaklanma" sinyalini verdi.
Temmuz ayında Kongre, General Horatio Gates'i güneydeki Amerikan çabalarına liderlik etmesi için yeni bir komutayla atadı . 16 Ağustos 1780 ortalarında , Camden Savaşı'nı kaybetti ve Cornwallis, Kuzey Carolina'yı istila etmeye hazırdı. İngilizler kırsal bölgeye boyun eğdirmeye çalıştı, ancak Patriot milisleri saldırılarına devam etti. Cornwallis, Binbaşı Patrick Ferguson'u kuzeye hareket ederken sol kanadını korumak için Sadık güçleri yetiştirmesi için gönderdi , ancak bunlar karşılıklı desteğin ötesine geçti. Ekim ayının başlarında Muhafazakâr milisler , bölgedeki Sadık desteği dağıtarak Krallar Dağı Muharebesi'nde mağlup edildi .
Gerilemelere rağmen, Cornwallis Kuzey Carolina'ya ilerledi ve orada önemli bir Sadık destek alacağı kumar oynadı. Greene, uzun süreli bir yıpratma savaşı olmaksızın, ilerleyen İngilizlerle savaşmaktan kaçındı . Washington , 1780 Aralık ayının başında güney ordusunun komutanlığını General Nathanael Greene ile değiştirdi . Greene, İngilizlerle doğrudan yüzleşemedi, bu nedenle Daniel Morgan komutasında ek birlikler toplamak için bir kuvvet gönderdi. Morgan 17 Ocak 1781'de Cowpens'te ünlü İngiliz Lejyonunu yendi . Cornwallis daha sonra ilerlemesini iptal etti ve Güney Carolina'ya geri çekildi.
İngilizler, Benedict Arnold'un Richmond , Virginia'yı işgal etmesiyle Ocak 1781'de Virginia'da sürpriz bir saldırı başlattı . Çok az dirençle karşılaştı. Vali Thomas Jefferson, Richmond'dan İngiliz kuvvetlerinin hemen önünde kaçtı ve İngilizler şehri yerle bir etti.
Mart ayına gelindiğinde Greene'nin ordusu, artık tedarik üssünden uzak olan Cornwallis'le yüzleşeceğinden emin olacak kadar büyüdü. İki ordu , 15 Mart'ta Guilford Adliyesi yakınlarında çatışmaya girdi. Yarbay "Hafif At Harry" ve süvarilerinin eşlik ettiği savaş, ilk İngiliz ilerleyişinin Amerikalıları geri püskürtmesiyle ileri geri gitti. Ormanlık bir alanda yakın mesafeli çatışmaların yaşandığı ikinci bir çatışma Greene'yi sahadan uzaklaştırdı, ancak Cornwallis'in ordusu yeri doldurulamaz kayıplar verdi. Amerikalılar artık bir yıpratma savaşında Cornwallis ile temaslarını sürdürürken, İngilizler takviye için Kuzey Carolina sahilindeki Wilmington , Kuzey Carolina'ya çekildi . Yurtseverler, terk edilmiş Carolinas ve Georgia'nın iç kısımlarının kontrolüne bırakıldı.
General Greene daha sonra Patriot davası için Güney'i geri aldı. 25 Nisan'da Amerikan birlikleri Hobkirk Tepesi'nde tersine döndüler , ancak 8 günde 160 mil yürümeye devam ettiler ve ilerledikçe bölgedeki stratejik İngiliz karakollarını yerlerinden ettiler. Fort Watson ve Fort Motte'yi 15 Nisan'da geri aldılar . 6 Haziran'da Augusta Kuşatması sırasında Tuğgeneral Andrew Pickens , Charleston ve Savannah sınırlarının ötesindeki son İngiliz karakolunun mülkiyetini geri aldı.
Greene'nin ilerlemesini durdurmak için son İngiliz çabası 8 Eylül'de Eutaw Springs'te gerçekleşti, ancak İngiliz kayıpları o kadar yüksekti ki Charleston'a geri çekildiler. 1781'in sonunda Amerikalılar, önceki yıl kaydettikleri herhangi bir ilerlemeyi geri alarak, İngilizleri Carolina kıyılarıyla etkili bir şekilde sınırladılar.
Mississippi Nehri tiyatrosu


İspanyol Louisiana, Luisiana bölgesi Mississippi Nehri'nin batısındaydı, ancak Vali General Gálvez , New Orleans üzerinden Pittsburgh tarafından George Washington'a gizli yardım yapılmasına izin veriyordu . 1777'de Havana ve New Orleans'ta başarılı bir tüccar olan Oliver Pollock , ABD "ticari acentesi" olarak atandı. Batı Quebec'in frankofon yerleşimleri arasında nehrin yukarısındaki Mississippi'deki Amerikan kampanyasının yapımına kişisel olarak yardım etti .
In Virginia milis kampanyası 1778 General George Rogers Clark Louisville kurdu ve bölgedeki İngiliz kaleleri temizlendi. Clark'ın fethi, Illinois Eyaleti, Virginia'nın kurulmasıyla sonuçlandı . Fransızca konuşan sömürgecilerin rızasıyla düzenlendi ve Katolik Kilisesi'nin korumasını garantiledi. Kaskaskia'daki mahkeme evlerinde seçmenler , Virginia Genel Kurulu'nda üç yıl süreyle temsil edildi.
1779'da İspanya'nın Fransa ile savaş ilanında Vali Gálvez, İngiliz ileri karakollarına karşı saldırı operasyonları başlatmak için İspanyol Luisiana'da bir ordu kurdu . Önce, o İngiliz garnizon temizlenir Baton Rouge , Louisiana , Fort Bute ve Natchez , Mississippi beş kaleleri yakalayan. Bu ilk manevrada Gálvez, Mississippi Nehri'nin kuzeyinden Pittsburg'daki ABD yerleşimine giden navigasyonu açtı. Mississippi Nehri'ne nakledilmesi için Oliver Pollock'a İspanyol askeri yardımı , İngiliz ablukalı Atlantik Kıyısı'nı geçerek Washington'un Kıta Ordusu'na alternatif bir ikmal malzemesi haline geldi.
1781'de Vali Galvez ve Pollack , İngiltere'nin elindeki Mobile ve Pensacola da dahil olmak üzere Batı Florida'yı güvence altına almak için Körfez Kıyısı boyunca doğuya sefer düzenledi . İspanyol operasyonları, İngiliz Hint müttefiklerine İngiliz silah tedarikini engelledi ve Mississippi Nehri ile Appalachian Dağları arasındaki yerleşimcilere saldırmak için askeri ittifakı fiilen askıya aldı.
Amerika'daki İngiliz yenilgisi
1781'de, Amerika'daki İngiliz başkomutanı General Clinton, New York'ta garnizon yaptı. Donanma mevkidaşı Amiral Marriot Arbuthnot ile olan zor ilişkisi nedeniyle o yıl İngiliz operasyonları için tutarlı bir strateji oluşturmayı başaramamıştı . Arbuthnot, Fransız deniz kuvvetlerinin Temmuz ayında gelişini tespit edememişti. Charleston'da Cornwallis bağımsız olarak Virginia'da, Greene'nin Carolinas'taki ordusuna arzı kesmek için agresif bir plan geliştirdi ve Güney'deki Patriot direnişinin çökmesini bekliyordu. Londra'daki Amerika Kabine Bakanı Lord Germain kabul etti, ancak hiçbir yetkili Clinton'a bilgi vermedi.
Washington ve Comte de Rochambeau seçeneklerini tartıştılar. Washington, New York'a bir saldırı için bastırırken, Rochambeau, İngilizlerin daha az yerleşik olduğu ve dolayısıyla yenilmesinin daha kolay olduğu Virginia'da bir grevi tercih etti. New York etrafındaki Fransız-Amerikan hareketleri, Clinton'ın şehre bir saldırıdan korkarak büyük bir endişeye neden oldu. Bu süre zarfında Cornwallis'e talimatları belirsizdi ve nadiren açık emirler oluşturuyordu. Ancak Clinton, Cornwallis'e kuvvetlendirilmiş bir deniz üssü kurma ve New York'u savunmak için kuzeye asker gönderme talimatı verdi.
Cornwallis, sağlam bir deniz üssü sağlamak için Yorktown'a doğru manevra yaptı. Ama aynı zamanda Lafayette , bir Fransız-Amerikan ordusuyla güneye manevra yapıyordu. İngilizler Yorktown'a girdi ve Kraliyet Donanması'nı bekledi. Lafayette'in ordusu Cornwallis ile kapandığında, İngilizler , ast subayların tekrar tekrar teşvik etmelerine rağmen, kuşatma hatları kazılmadan önce Amerikalılarla savaşmak için erken bir girişimde bulunmadı . Cornwallis , geri çekilmesini kolaylaştırmak için birkaç gün içinde Amiral Arbuthnot'tan yardım beklemesine rağmen , İngiliz komutan dış savunmasını erken terk etti. Bunlar, İngiliz yenilgisini hızlandırmaya hizmet eden Amerikan kuşatıcıları tarafından derhal işgal edildi.
Thomas Graves komutasındaki bir İngiliz filosu , Cornwallis ile buluşmak için New York'tan yola çıktı. 5 Eylül'de Chesapeake Körfezi'nin girişine yaklaştıklarında, Amiral de Grasse komutasındaki Fransız filosu , Graves'i Chesapeake Muharebesi'nde kesin bir şekilde mağlup ederek, Yorktown'u çevreleyen suların kontrolünü Fransızlara verdi ve Cornwallis'i daha fazla takviye veya erzaktan kesti. Cornwallis daha sonra Gloucester Point'te York Nehri üzerinde bir kaçış girişiminde bulundu , ancak bir fırtına vurduğunda başarısız oldu. Azalan tedariklerle ağır bombardıman altında, İngilizler durumlarının savunulamaz olduğuna karar verdi. 17 Ekim 1781'de on iki saatlik müzakerelerin ardından teslim şartları kesinleşti. Yorktown, Amerika anakarasındaki son büyük savaştı, ancak İngiltere, iki yıl daha Fransa ve İspanya ile başka yerlerde savaştı.
Strateji ve komutanlar
Amerikan Devrim Savaşı'nda, ulusal zafer stratejisi ve komutanın başarı için operasyonel seçimleri iki taraf için farklıydı. Kongre, kurucu devletler arasındaki cumhuriyetçi yönetimini sürdürürken, Britanya Krallığı ve Parlamentosunun iradesini aşmak için bir ordu oluşturmak zorunda kaldı.
Londra'da Westminster hükümeti, hem İskoçya hem de İrlanda'da isyan eden bir kırsalı başarılı bir şekilde bastırmak için yerel toprak sahiplerini diyarın ilçe yönetimini yönetmeleri için görevlendirdi ve 1704'ten sonra İskoçlar için yerel Parlamento Üyelerini kabul etti . Bu isyanda "Amerikan savaşını" kazanmak için, Britanya Bakanlığı savaşın başlarında Kıta Ordusunu yenilgiye uğratmak ve Kral'ın adamlarının yerel sömürge yönetimini tekrar ele geçirmelerine izin vererek Kongre'nin dağılmasını zorlamak zorunda kaldı. Sağdaki harita, Devrim boyunca her iki taraftaki başlıca askeri operasyonları göstermektedir; İngilizler kırmızı ve Amerikalılar mavidir. En alttaki zaman çizelgesi, çoğu İngilizin ilk yarıda ve çoğu Amerikalının savaşın ikinci yarısında olduğu savaş zaferlerinin gidişatını gösteriyor.
Kuzey Amerika'nın on üç kolonisinde İngiliz tebaları arasındaki sömürgeci bağımsızlığa karşı çıkan isyan, devam eden ve birbiriyle ilişkili üç tür savaş olarak görülebilir. Birincisi, bir Avrupa devleti ile kendi ekonomik gücü ve Avrupa güç dengesi için yerleşmiş toprakları arasında ekonomik bir savaş vardı. 1775'e gelindiğinde, İngiliz Amerikan kolonileri gemileri ve denizcilerine üçte biri için hammadde tedarik ettiler ve endüstriyel büyümesini sürdüren İngiliz yapımı mallar satın aldılar. Yeni yürürlüğe konan ve genişletilen ticari düzenleme, önceki uluslararası Karayip ticaretini ve sömürge laissez faire kaçakçılığını kısıtladı.
İkincisi, siyasi bir iç savaş vardı, bir İngiliz anayasal savaşı. Atlantik kıyı şeridinin 1000 mil boyunca, kıta sınırına 300 mil kadar yerleşmiş olan on üç İngiliz kolonisi, kendilerini Parlamento'dan bağımsız devletler ilan ettiler ve bağımsızlıklarını siyasi bir devrimde "tek halk" olarak ilan etmek için temsilcilerinden oluşan bir Kongrede birleştiler. monarşiden cumhuriyete. Bu, parlamentodaki Whigs'in yardım ettiği Britanya'nın tanınması için siyasi bir mücadele, devlet milisleri tarafından desteklenen bir askeri mücadele ve George Washington'un ulusal Kıta Ordusu'nun oluşturulması ve Avrupa'nın karşılıklı yarar sağlayan merkantilizm sistemini kırmak için uluslararası serbest ticaret için ekonomik bir mücadele başlattı . Ayrıca, her koloni ve ilçede olduğu gibi, her eyalette on üç iç savaş başlattı, şimdi komşuları arasında savaşa giden Yurtseverler (Whigs) ve Sadıklar (Tories) karışımı. Bunlar, her eyalette hem çok etnikli hem de çok dinli çizgiler boyunca çeşitli şekillerde bölünmüştür. Her hizip ve unsur, on beş yıl önce İngiltere ile Fransa arasındaki çatışmadan gazilere sahipti, her tarafta hem Hint sınır savaşı sanatında hem de Avrupa piyade hattı tüfek oluşumlarında çalışan subaylar ve çavuşlar vardı.
Üçüncüsü, Amerikan Devrimi'nin dışında ondan çıkarılan ama aynı zamanda müdahale eden ve onu etkileyen uluslararası bir savaş vardı. Fransa, Amerikalılara para, silah, asker ve deniz araçlarıyla yardım etmede kilit rol oynadı. Fransız birlikleri eyaletlerde ABD komutası altında savaştı ve Mississippi Nehri'nin batısında ve Meksika Körfezi'ndeki topraklarında İspanyol birlikleri İngiliz kuvvetlerini yendi. 1778'den 1780'e kadar olan iki yılda, dünya çapında kendi sömürge mülklerine sahip olan daha fazla ülke, Hollanda Cumhuriyeti'nin New York'taki eski kolonisiyle ticaret yapma hakkını iddia etmesi ve Fransızlar ve İspanyollar da dahil olmak üzere, kendi nedenleriyle İngiltere'ye karşı savaşa girdi. Karayipler, Hindistan ve Cebelitarık'ta kaybedilen imparatorluk ve prestiji yeniden kazanmak. Alternatif olarak, Rusya, Avusturya ve Prusya dahil olmak üzere Silahlı Tarafsızlık Ligi'ndeki ülkeler , tüccar konvoylarının asi Amerikalılarla ticaret yapma hakkını savundu, bu da Akdeniz, Kuzey Atlantik ve Karayip Denizi'ndeki Rus filoları tarafından dayatıldı.
Amerikan stratejisi
İsyan uzun süreli bir savaşa dönüşürse kongrenin birçok avantajı vardı. Onların müreffeh devlet nüfusu, yelkenle altı ila on iki hafta uzakta bulunan bir Ana Ülkeden yapılan ithalata değil, gıda ve malzeme için yerel üretime bağlıydı. 1000 mil uzunluğundaki Kuzey Amerika Atlantik sahil şeridinin çoğuna yayılmışlardı. Çiftliklerin çoğu limanlardan uzaktaydı; dört ya da beş büyük limanın kontrolü, İngiliz ordularına iç bölgeler üzerinde kontrol vermedi. Her eyalet dahili dağıtım sistemleri kurmuştu.
Her eski koloninin, genişlemiş bir Britanya İmparatorluğu'nu güvence altına almak için on üç yıl önce İngiliz müdavimlerinin desteğiyle savaşta test edilmiş, köklü bir yerel milis sistemi vardı. Birlikte , Kuzey Amerika'daki Fransız haklarını Mississippi Nehri'ne götürdüler . Eyalet yasama meclisleri, yerel milislerini bağımsız olarak finanse etti ve kontrol etti. Amerikan Devrimi'nde, her biri kendi devlet subayı birliklerine sahip olan düzenli orduya Kıta Hattı alaylarını eğitecek ve sağlayacaklardı. Motivasyon da önemli bir değerdi. Her sömürge başkentinin kendi gazeteleri ve matbaaları vardı. Vatanseverler, Sadıklardan daha popüler desteğe sahipti. İngilizler, Sadıkların savaşın çoğunu yapmasını umuyordu, ancak beklenenden çok daha azını yaptılar.
- Kıta Ordusu
Savaş başladığında Kongre profesyonel bir ordudan veya donanmadan yoksundu ve her kolonide yalnızca yerel milisler vardı. Milisler hafif silahlıydı, çok az eğitimliydi ve genellikle üniformaları yoktu. Birimleri bir seferde yalnızca birkaç hafta veya ay görev yaptı ve daha fazla deneyime sahip askerlerin eğitimi ve disiplininden yoksundu. Yerel vilayet milisleri evlerinden uzaklara gitme konusunda isteksizdi ve uzun süreli operasyonlar için müsait değillerdi. Yeni Kıta Ordusu, etkili bir eğitim programının eksikliğinden ve büyük ölçüde deneyimsiz subay ve çavuşlardan önemli ölçüde zarar gördü. Memurlarının deneyimsizliği birkaç kıdemli memur tarafından bir şekilde dengelendi. Her eyalet yasama organı, hem eyalet hem de eyalet milisleri ve alaylı Kıta Hattı subayları için memurlar atadı, ancak bazen Kongre atamalarını kabul etmesi gerekmesine rağmen, Washington'un kendi generallerini seçmesine ve komuta etmesine izin verildi.
Bununla birlikte, eğer uygun şekilde kullanılırsa, sayıları Kıta ordularının Concord , Boston , Bennington ve Saratoga'daki gibi daha küçük İngiliz kuvvetlerini ezmesine yardımcı olabilir . Her iki taraf da partizan savaşını kullandı, ancak devlet milisleri, İngiliz müdavimleri bölgede olmadığında sadık faaliyetleri etkili bir şekilde bastırdı. Kongre 14 Haziran, 1775 tarihinde düzenli orduyu kurdu, ve tayin George Washington komutanı müdürü olarak. Kıta Ordusu'nun gelişimi her zaman devam eden bir çalışmaydı ve Washington savaş boyunca hem müdavimlerini hem de eyalet milislerini kullandı.
Washington, Kongre ile işbirliği içinde savaşın genel askeri stratejisini tasarladı, askeri işlerde sivil üstünlük ilkesini kurdu, üst düzey makam birliklerini şahsen işe aldı ve eyaletleri ortak hedefe doğru yönlendirdi. Valley Forge'dan sonraki ilk üç yıl boyunca , Kıta Ordusu büyük ölçüde yerel eyalet milisleri tarafından desteklendi. Başlangıçta Washington, Britanya'nın profesyonel askerlerine ve subaylarına karşı önden saldırıları riske atmak yerine deneyimsiz subayları ve eğitimsiz birlikleri Fabian stratejisine göre kullandı. Amerikan başkomutanı, toplam askeri fonunun yüzde 10'undan fazlasını istihbarat operasyonlarına harcadı. Washington ve Culper Spy Ring'in çabaları olmadan, sahadaki Kıta alaylarının etkili tahsisini ve konuşlandırılmasını önemli ölçüde artırdı. Tüm savaş boyunca Washington kazandığından daha fazla savaş kaybetti, ancak İngiliz kara orduları karşısında bir savaş gücünü sürdürdü ve Amerikan davası için savaşmaktan asla vazgeçmedi.
Amerikan orduları, dönemin Avrupa standartlarına göre küçüktü ve büyük ölçüde barut eksikliği ve diğer lojistik sınırlamalara atfedilebilir . 1776'nın başında Washington, üçte ikisi Kıta Ordusu'na ve diğer üçüncüsü çeşitli eyalet milislerinde olmak üzere 20.000 adama komuta etti. Yaklaşık 250.000 erkek, sekiz savaş yılı boyunca Devrimci amaç için müdavim veya milis olarak görev yaptı, ancak bir seferde 90.000'den fazla silahlı adam yoktu.
Amerikan subayları bir bütün olarak taktik ve manevra açısından rakiplerine asla eşit olmadılar ve meydan savaşlarının çoğunu kaybettiler. Boston'da (1776), Saratoga'da (1777) ve Yorktown'da (1781) büyük başarılar , İngilizleri çok daha fazla sayıda askerle üssün çok uzağında tuzağa düşürmekten geldi. Yine de, 1778'den sonra, Washington'un ordusu, büyük ölçüde Baron von Steuben'in eğitimi sayesinde daha disiplinli ve etkili bir güce dönüştürüldü . Ordu, Valley Forge'dan çıktıktan hemen sonra, İngiliz bir süngü saldırısını önleyen siyah bir Rhode Island alayı da dahil olmak üzere, Washington'un ordusunda ilk kez karşı hücum yapan bir siyah Rhode Island alayı da dahil olmak üzere , Monmouth Muharebesi'nde hareket halindeki İngiliz birliklerini eşleştirme yeteneğini kanıtladı .
Kongre, savaş çabalarından ve askerlere malzeme temin etmekten sorumlu olsa da, Washington, Kongre'ye ve eyalet yasama organlarına savaşın temellerini sağlamaları için baskı yapma görevini üstlendi. Asla neredeyse yeterli olmadı. Kongre, komite gözetiminde gelişti ve ordu mensuplarını içeren Savaş Kurulu'nu kurdu. Ancak Savaş Kurulu aynı zamanda kendi iç prosedürleriyle tuzağa düşürülmüş bir komiteydi, bu nedenle Kongre , Şubat 1781'de Binbaşı General Benjamin Lincoln'u atayarak Savaş Sekreteri görevini oluşturdu. Washington sivil ve askeri otoriteleri koordine etmede Lincoln ile yakın çalıştı ve görevi üstlendi. orduyu eğitmek ve tedarik etmek.
- Kıta Donanması
Savaşın ilk yazında Washington, Boston'daki İngilizlere tedarik sağlayan gemileri avlamak için yelkenli ve diğer küçük deniz taşıtları donatmaya başladı. Kongre, 13 Ekim 1775'te Kıta Donanmasını kurdu ve Esek Hopkins'i Donanmanın ilk komutanı olarak atadı . Ertesi ay, Deniz Piyadeleri 10 Kasım 1775'te örgütlendi. Kıta Donanması, Devrim boyunca çoğunlukla bir avuç küçük fırkateyn ve slogan oldu.
USS Alliance , Kaptan Barry son anlaşmayı kazandı
John Paul Jones , 24 Nisan 1778'de HMS Drake'i yakalayan ilk büyük Amerikan deniz kahramanı oldu ve bu , İngiliz sularında herhangi bir Amerikan askeri gemisinin ilk zaferi oldu. Sonuncusu, Kaptan John Barry komutasındaki USS Alliance firkateyniydi . 10 Mart 1783'te İttifak , İspanyol altını Havana'dan Kongre'ye kadar eşlik ederken, 45 dakikalık bir düelloda HMS Sybil'i geride bıraktı . Yorktown'dan sonra tüm ABD Donanması gemileri satıldı veya verildi. Amerika tarihinde ilk kez açık denizlerde savaşan gücü yoktu.
Kongre öncelikli olarak özelerleri bir maliyet tasarrufu olarak ve Britanya İmparatorluğu'nda bulunan büyük oranda sömürge denizcilerinden yararlanmak için görevlendirdi. Genel olarak, 1.700 gemiyi içeriyorlardı ve bunlar, İngiliz çabalarına zarar vermek ve kargo satışından ve geminin kendisinden elde edilen gelirlerle kendilerini zenginleştirmek için 2.283 düşman gemisini başarıyla ele geçirdiler. Savaş sırasında Amerikalı özel şahıslarda yaklaşık 55.000 denizci görev yaptı.
- Fransa


Başlangıç olarak, çoğu ulus devlet İngiliz Kuzey Amerika'daki gelişmeleri izleyip görmeyi beklediğinden, Amerikalıların büyük uluslararası müttefikleri yoktu. Ancak zamanla, Kıta Ordusu, İngiliz müdavimleri ve tüm Avrupalı büyük güçler tarafından tanınan Alman yardımcıları karşısında kendini iyi bir şekilde akladı. Gibi savaşlar Bennington Savaşı , Saratoga Savaşları hatta ve gibi yendi Germantown Savaşı'nda bütün gibi güçlü Avrupa ülkelerinin dikkatini ve desteğini kazanmada belirleyici kanıtladı Bourbon Fransa ve İspanya ve Hollanda Cumhuriyeti , kim Amerikalılara gizlice silah ve malzeme tedarik etmekten, onları açık bir şekilde desteklemek için harekete geçti.
Saratoga'daki kararlı Amerikan zaferi, Fransa'yı Amerikalılara bir ticaret anlaşması sunmaya teşvik etti . İki ülke , ticaretlerini korumak için savunma amaçlı bir ittifak antlaşması yapmayı da kabul etti ve bu da Amerika'nın İngiltere'den bağımsızlığını garanti altına aldı. ABD'yi askeri olarak bir Fransız müttefiki olarak angaje etmek için, antlaşma İngiltere'nin Fransa'ya ABD ile ticaret yapmasını durdurmak için bir savaş başlatması şartına bağlandı. İspanya ve Hollanda Cumhuriyeti, anlaşmaya hem Fransa hem de ABD tarafından katılmaya davet edildi, ancak ikisi de resmi bir yanıt vermedi.
13 Haziran 1778'de Fransa, Büyük Britanya'ya savaş ilan etti ve ABD ile Fransız askeri ittifakına başvurdu. Bu, Karayipler'deki Fransız mülkleri için ek ABD özel desteği sağlamıştır. Washington, Fransa'nın Amerika'ya göndereceği askerler ve donanma ile, özellikle de Lafayette aracılığıyla , kadrosuyla yakın bir şekilde çalıştı . Fransız yardımı, Cornwallis'i 1781'de Yorktown'da yenmek için gerekli kritik katkılarda bulundu.
İngiliz stratejisi
1775'te, ana Britanya Adaları, İngiliz Kuzey Amerika yerleşiminden daha büyük bir nüfusa sahipti. 1780'de Büyük Britanya ve İrlanda'nın nüfusu yaklaşık 12.6 milyondu, On Üç Koloni ise yaklaşık 500.000 köle dahil olmak üzere 2.8 milyonluk bir nüfusa sahipti. Atlantik onlar İrlandalı bastırmak karşılaştı ötesinde büyük sorunlar ile İngilizleri takdim genelinde Yine de, Amerika'da on üç koloni isyanını bastırmak 1600'lerde kapanışında veya Rising 1745 genelinde İrlanda Denizi . Temel fark mesafeydi; Atlantik’i geçmek üç ayı bulabilirdi ve Londra’dan gelen siparişler geldiklerinde genellikle geçerliliğini yitirdi.
Siyasi ve ekonomik olarak, Britanya Kuzey Amerika kolonileri çatışmadan önce hiçbir zaman resmi olarak birleşmemişlerdi ve nihai stratejik öneme sahip merkezi bir alan yoktu. Avrupa'da savaşın hüküm sürdüğü vilayetlerde, bir başkentin düşüşü genellikle bir çatışmanın sona erdiğinin sinyalini verdi. Yine de Amerikan savaşı, Kongre'nin buluştuğu Philadelphia, New York ve Charleston gibi büyük yerleşim yerlerinin çöküşünden sonra bile hız kesmeden devam etti. Britanya'nın gücünü denizaşırı ülkelere yansıtma yeteneği, esas olarak Kraliyet Donanması'nın gücünde yatıyordu ve bu , büyük kıyı yerleşimlerini görece kolaylıkla kontrol etmesine ve kolonyal limanlara güçlü bir abluka uygulamasına izin verdi. Yine de Amerikan nüfusunun ezici çoğunluğu kentli değil, tarımsaldı. Amerikan ekonomisi, ablukanın etkilerine dayanacak kadar dirençli olduğunu kanıtladı. Amerikan kırsalının enginliği ve bir İngiliz işgal ordusunun elinde bulunan sınırlı insan gücü, İngilizlerin Amerikalıları asla aynı anda yenemeyeceği ve ele geçirilen bölgeyi işgal edemeyeceği anlamına geliyordu.
- İngiliz ordusu
Britanya'nın, Amerikan sömürge isyanının ilk günlerinden İngiliz-Amerikan iç savaşının nihai sonucuna kadar dört başkomutanı vardı. Kuzey Amerika'da başarılı bir savaş mirasına sahip bir kraliyet ordusuna komuta ettiler. Dan 1754 1763 için , İngiliz ve onların sömürge destekli milis yardımcılar başarıyla Kuzey Amerika kıtasının Fransız ihraç etmişti.
Ancak 1775'te, askeri güvenlik için en büyük endişe Britanya İmparatorluğu için zenginlik üreticileriydi. Karayipler'de, on üç Kuzey Amerika kolonisinin hepsinden gelir elde eden Jamaika ile tek başına bulunacaklardı. Amerika'yı sivil düzen için garnizon eden İngiliz Ordusu 2,8 milyon İngiliz tebaası ve kölesi arasında 8500 kişiydi. Britanya Adaları'ndaki İngiliz ordusu, Kralın gücünün kötüye kullanılmasını önlemek için barış zamanında kasıtlı olarak küçük tutulmuştu. Parlamentonun sınırlarına rağmen, on sekizinci yüzyıl halefi alayları İngiliz sivil halkı arasında hoş karşılanmadı. Hem Yeni hem de Eski Dünya basını ve kamuoyu tarafından küçümsenmiş ve hor görülmüşler , özgürlük düşmanı olarak alay edilmişlerdir . 1763'ten sonra boşta olan barış zamanı Ordusu, yolsuzluk ve verimsizliğe düştü, bu da on yıl sonra bir sefer başladığında birçok idari zorluğa neden oldu.
1763 Paris Antlaşması'nın ardından Amerika'daki ilk İngiliz kuvvetlerinin komutanı uzun süredir görev yapan General Lord Thomas Gage idi . Amerika'daki Fransız ve Kızılderili Savaşı'nın bitiminden hemen sonra , İngiliz sömürge yönetimini Kuzey Amerika'daki Fransız çekilişlerine genişletmekle görevlendirilen parlak zafer günlerinde kuruldu . Concord, Massachusetts'teki milis mağazalarına yapılan başarılı baskının ardından General Gage, kendisini Boston limanında şişelenmiş halde buldu. Bir kaçış çabası içinde, Bunker Hill saldırısı , Bunker Hill'deki sığ Amerikan barınaklarına yapılan önden saldırı ve sınır milis tüfek ateşi nedeniyle yüksek kayıplara mal oldu.
General Gage'in yerini derhal General Sir William Howe aldı ve o sırada 1775-1778 Kuzey Amerika'daki İngiliz kuvvetlerine komuta etti. Her iki komutan da Fransız ve Hint Savaşı sırasında Amerika'da hafif piyade komutanlarıydı, ancak şimdi General Howe, hem İngiliz hem de Alman birlikleri, at ve toplardan çok sayıda takviye aldığı için komuta avantajına sahipti. Lord Howe'un görev süresi, Parlamento'daki back-bencher Whigler'in etkisi altında Londra'nın "yumuşak savaş" politikasını sürdürdü. Tory Başbakanı Lord North, komuta seçiminde temkinli davrandı çünkü İngiliz Ordusu'ndaki üst düzey genel subaylar isyanı bastırmak için Amerika'da hizmet vermeyi reddetti. 1775 Amerikan krizleri boyunca, İngiliz liderliği kendi birliklerinin kapasitesini abarttığını ve sömürgecilerinkini hafife aldığını keşfetti. Stratejik ve taktiksel yeniden değerlendirmeler Londra ve Britanya Amerika'da başladı. Hem İngiliz askeri hem de sivil yetkililer kısa süre sonra isyana ilk tepkilerinin inisiyatifin Patriotlara geçmesine izin verdiğini, çünkü İngiliz yetkililerin her koloninin kontrolünü hızla kaybettiğini kabul ettiler.
Ancak Howe daha sonra İngiliz saldırı girişimine mal olan birkaç stratejik hata yaptı. Generalin, malzemeleri beklemekte olan New York kampanyasını başlatmadaki gecikmesi ve Cornwallis'in Washington'un dövülmüş ordusunu şiddetle takip etmesine izin verme konusundaki isteksizliği, her ikisi de gıda kıtlığına atfedildi. 1776-1777 kışında Howe, ordusunu dağınık kantonlara böldü. Bu karar, bireysel güçleri ayrıntılı olarak yenilgiye uğratmak için tehlikeli bir şekilde açığa çıkardı, ancak New York City depolarındaki düşük gıda arzı, dağınık yiyecek arama partileri gerektiriyordu. Washington, Trenton ve Princeton'da avantaj sağladı . Howe'un gelecek yılki Philadelphia kampanyası sırasındaki zorlukları, doğrudan İngiltere'den gelen düşük kalite ve miktardaki ikmal nedeniyle de arttı.
Howe'un Philadelphia'yı ele geçirmek için ilk yaklaşımı, deniz yoluyla Chesapeake Körfezi üzerinden yapıldı , bu yüzden Burgoyne'ye yardım edemedi ve sürpriz olmadı. Bu karar Atlantik'in her iki yakasını da o kadar kızdırdı ki Howe, Parlamento'da vatana ihanetle suçlandı. Howe, İngilizlerin Bunker Hill'de uğradığı ağır kayıpların anısıyla doğrudan saldırılardan caydırılmış olabilir. Ancak General John Burgoyne'nin teslim olması ve bir İngiliz ordusunun Saratoga'da Kıta Ordusu'na yenilmesi üzerine Howe geri çağrıldı.
Howe'un 1778'de İngiliz başkomutan olarak yerini alması General Sir Henry Clinton'dı . Kuzey Amerika'da İngiliz seferberliği süresince görev yapacaktı. Londra, sömürgecilere düşman olarak karşı acımasızca zafer peşinde koşma tavsiyesiyle savaş politikasını değiştirdi. General Sir Clinton, İngiliz Ordusu'nda kampanya taktikleri ve askeri strateji konusunda en çok okunan uzmanlardan biri olarak kabul edildi. Ancak kendisinden önceki Howe gibi, Clinton'ın kampanya çabaları kronik tedarik sorunları yaşıyordu. Clinton, 1779 boyunca Kuzey'de büyük ölçüde pasifti ve birkaç büyük kampanya başlattı. 1780'de durum düzelmemişti.
Clinton, hayal kırıklığını vurgulamak için Londra'dan Amiral Mariot Arbuthnot'un geri çağrılmamasını istemişti . Arbuthnot'un rahatlaması, 1780'in sonlarında Leeward Adaları komutanlığından Amiral Sir George Rodney olacaktı , ancak Arbuthnot, amiralliğe başvurdu. Değiştirme onaylandı ve Rodney New York'ta komutayı ele geçirdi, ancak Arbuthnot Mart 1781'de Virginia'daki Lafayette'i Cape Henry Muharebesi'nde güçlendirmek için Fransız donanması girişimini dar bir şekilde geri çevirmeden önce değil .
Ertesi bahar Charleston'da General Lord Cornwallis, Güney'de Patriot desteğini çökertmek için kuzeydeki Virginia seferinde İngiliz güney ordusuna komuta etti. Londra'daki Koloni Bakanı Sir George Germain tarafından onaylanmasına rağmen , New York'taki General Clinton'a planı kabul ettiği veya kampanyanın başlangıcı bildirilmedi. Clinton takviye göndermeyi erteledi çünkü Washington ordusunun büyük kısmının hala New York City'nin dışında olduğuna inanıyordu, ardından bu girişimde Amiral Romney'nin Yorktown'a yardım filosu başarısız oldu.
Cornwallis'in Yorktown'da teslim olması ve ikinci bir İngiliz ordusunu Kıta Ordusu'na kaybetmesi, İngilizlerin Amerika'yı geri alma girişimlerini etkili bir şekilde sona erdirdi. Clinton rahatladı ve yerine Sir Guy Carleton geçti . Amerika'daki İngiliz kuvvetlerinin komutasını aldıktan sonra Carleton, İngiliz sadıklarının Nova Scotia ve İngiliz Doğu Florida'ya nakliyesini başarıyla yönetti, ardından İngiliz birliklerini Savannah, Charleston ve New York City'deki Amerikan liman kentlerinden tahliye etti.
- Hessianlar
1775'te Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nın başlangıcında, İngiliz hükümeti, kolonyal Amerika'daki isyanı bastırmak için gereken sayıdaki normal İngiliz alaylarını tam olarak görevlendirmek ve yönetmek için yeterli halk desteğinden yoksundu. Rusya'nın Büyük Katerina'sından askeri yardım talep ettikten sonra , Hesse-Cassell'den ve Kutsal Roma İmparatorluğu'nun başka yerlerindeki Alman prenslerine, Amerika'da hizmet için profesyonel düzenli ordu birliklerini kiralama fırsatı sunuldu.
Britanya uzun zamandır onların en iyi müşterisiydi ve şimdi Amerikan isyanını bastırmak için III. George, gerekli askerleri işe almak için sübvansiyon anlaşmaları düzenleyerek Alman prenslerine büyük karlar sağladı. Asker başına maliyetleri öncekinden daha yüksekti, ancak Parlamento'nun bir Kızılderili savaşçısını sürdürmesi için gereken kişi başına maliyetin yarısı kadardı. Amerika'da bir İngiliz ayaklanmasını bastırmak için yapılan hizmet, Hessianları Britanya'da, Fransa'da ve ilk kez Almanya'da ulusal duyguların ve kamusal siyasi tartışmaların odağı haline getirdi. Mart 1776'da tartışmalı antlaşmalar İngiliz Parlamentosunda tartışıldı. Muhalefet kısa süre sonra Kıta Kongresi tarafından ele alındı .
Amerikan gazeteleri, parlamento tartışmalarını ayrıntılı olarak ele aldı, antlaşmalarla ilgili önemli konuşmaları basıp yeniden basıyordu. Ekim ayında, sömürgelerde yayın yapan tek Almanca gazete olan Wochentliche Philadelphische Staatsbote , sömürge pahasına yeni tahkimatları garnizona yerleştirmek için 10.000 Orta-Rhineland Hanoveri'nin ek olarak söylentilerle birlikte Boston ve New York'a 10.000 Alman askeri gönderme planını bildirdi . Yabancı işgali ihtimali, Yukarı Ren Ovası'ndan göç eden çoğu Alman-Amerikan yerleşim biriminin İngiltere'ye bağlılıklarını bırakmasına neden oldu. Genel olarak Amerikalılar artık Britanya'nın isyana karşı kiralanmış yabancı askerleri kullanmayı tamamen amaçladığını düşünüyorlardı, bu da yalnızca Kıta Ordusu'ndaki asker sayısını artırmaya hizmet ediyordu. Bu süre zarfında, İngiltere'nin barış komiserleri birliği gönderdiği söylentileri de kolonilerde dolaştı. Bununla birlikte, İngiltere ile Alman prensleri arasındaki anlaşmaların kopyaları kamuoyuna açıklandığında, bağımsızlık savunucuları, yabancı askerlerin yakında yola çıkacaklarına dair ihtiyaç duydukları kanıta sahip olduklarını hissettiler. İngiltere'nin savaşa girmeye kararlı olduğu gösterildiğinde, uzlaşma fikri artık saf ve umutsuz görünüyordu.
Hessianların fiilen gelişinden önce Amerikalılar beklemişlerdi ve İngilizler yabancı birliklerin çoğunun çekileceğinden korkmuşlardı. 9 Ağustos 1776'da aynı çizgide düşünen Amerikan Kongresi, Thomas Jefferson ve Benjamin Franklin'i, Hessianlar arasında dağılmaları için "el ilanlarını" yazmaları ve basmaları için yönlendirdi ve Amerikan davasına katılırlarsa onlara büyük toprak mülkleri ve sivil özgürlükler vaat etti. İngilizler, Amerikalılara dair olumsuz klişeler yaratarak Hessianları firar etmekten caydırmak için bir karşı kampanya başlattı ve terk ederlerse muhtemelen öfkeli ve kızgın sömürgeciler tarafından kendilerine ait olmayan bir savaşa karıştıkları için asılacaklarını tehdit ettiler.
İlk olarak Ağustos ayında takviye olarak Staten Adası'na gelen Hessianlar kısa süre sonra Long Island Muharebesine katılacaklardı. Savaş sırasında, Alman alayları İngiliz savaş çabalarının önemli bir parçasıydı ve isyanı tek başına bastırma olasılığı düşük olan İngiliz komutalarını güçlendirdi. Hessian askerleri, çeşitli İngiliz bölümleri arasında Alman birim kayıplarının yerini aldı. Savaşın sonunda Amerika'da yaklaşık 30.000 Hessian görev yapmıştı. Bu toplamdan 17.000'i Almanya'ya geri döndü, 12.000'den fazlası ise geri dönmedi.
İç savaş olarak devrim
Sadıklar
Varlıklı Sadıklar Londra'da büyük bir etkiye sahiptiler ve İngiliz hükümetini kolonilerdeki çoğunluk görüşünün Kraliyete sempati duyduğuna ikna etmekte başarılı oldular. Sonuç olarak, İngiliz askeri planlamacıları stratejilerinin başarısını, asla gerçekleşmeyen Sadıkların popüler ayaklanmalarına bağladılar. Düşmanlıkların kapanmasından yalnızca bir yıl önce, 1780 gibi geç bir tarihte Amerikan desteği düzeyinde kendilerini aldatmaya devam ettiklerini. Amerika'daki İngiliz askeri planlarını desteklemek için yeterli sayıda Sadık milis toplamak, neredeyse her yerde yoğun yerel Patriot muhalefeti tarafından zorlaştırıldı.
Savaş boyunca yaklaşık 25.000 Sadık İngilizler için savaştı. Sadıklar tüm yerleşim nüfusunun yaklaşık yüzde yirmisini oluşturmuş olsa da, Tidewater Virginia ve Kuzey Carolina'daki büyük plantasyon sahipleri arasında yaşayanlar arasında daha büyük yüzdelere sahip topluluklarda ve benzer şekilde tütün ve çivitten nakit mahsul üreten Güney Carolina'da yoğunlaşmışlardı. Karayip şekerindeki küresel pazarlara.
Erken dönemden itibaren İngilizler büyük bir ikilemle karşı karşıya kaldılar. Herhangi bir önemli düzeyde organize Loyalist faaliyeti, İngiliz müdavimlerinin sürekli varlığını gerektiriyordu. İngiliz komutanlıklarının Amerika'da sahip olduğu mevcut insan gücü Sadık bölgeyi korumak ve aynı zamanda Amerikan saldırılarına karşı koymak için yetersizdi. Güney'deki Sadık milisler, Patriot milis komşularının yenilgisine karşı savunmasızdı. İki partizan milis arasındaki en kritik mücadele Kings Mountain'da oldu. Buradaki Vatanseverlik zaferi, Güney'deki her türlü Sadık milis kabiliyetini geri döndürülemez biçimde sakat bıraktı.
General Lord Howe tarafından yönetilen erken savaş politikası sırasında, Sadık desteği sürdürme ihtiyacı, İngilizlerin İskoçya ve İrlanda'da kullandıkları isyanları bastırmak için sert yöntemleri kullanmasını engelledi . İngiliz birlikleri, 1779'da Charleston'a yapılan iptal edilmiş bir saldırı sırasında yerel halkı yağmalayıp talan ettiğinde, hem Vatanseverler hem de Sadıklar'ı kızdırdı. Kongre'nin 1778'de Carlisle Komisyonu'nun anlaşma teklifini reddetmesi ve Londra'nın General Lord Clinton'ın komutası sırasında "sert savaşa" dönmesinden sonra, Tories ve Whigs arasında ne zaman acımasız bir savaş çıksa, Carolinas'taki tarafsız kolonistler genellikle Patriots saflarına sürüldü. Ancak Vatanseverler, mülkleri yok ederek veya katran ve tüy dökerek şüpheli Muhafazakârları korkutmaya başvurduğunda da benzer şekilde avantaj elde ettiler .
Olağanüstü bir Sadık milis birimi, İngiliz hizmetindeki en iyi birliklerden bazılarını sağladı. Onların İngiliz Lejyonu , 250 ejderha ve 200 piyadeden oluşan karma bir alaydı ve uçan topçu bataryalarıyla desteklendi . Güneydeki Banastre Tarleton komutasında , kolonilerde "vahşet ve gereksiz katliam" ile ürkütücü bir ün kazandı. Yine de 1779 Mayıs'ında Sadık İngiliz Lejyonu, Amerikan Teşkilatı olarak İngiliz Ordusu'nun düzenli hizmetine alınan beş alaydan biriydi . Ocak 1781'deki Cowpens Savaşı'ndan sonra , İngiliz Lejyonu'ndan sağ kurtulanların yüzde 14'ü, Charleston'daki İngiliz garnizonunda toplandı.
KADIN
Kadınlar, Devrim Savaşı sırasında çeşitli roller oynadılar. İzin verildiğinde kocalarına eşlik ettiler. Örneğin Martha Washington'un Amerikan kampını ziyaret ettiği biliniyordu ve Frederika Charlotte Riedesel Saratoga kampanyasını belgeledi . Ağırlıklı olarak kadınlar, ordulara kamp takipçisi olarak eşlik ediyor, mal satıyor, hastane ve kampta gerekli görevleri yerine getiriyordu. 18. yüzyıl ordularının gerekli bir parçasıydılar ve savaş sırasında binlercesi vardı.
Kadınlar ayrıca askeri roller üstlendi. Kadınlar, Devrim Savaşı'nın her iki tarafında da casusluk yaptı. Bazı durumlarda, efsanevi ya da efsanevi Molly Pitcher gibi kadınlar, bazıları savaştı, doğrudan dövüşü destekledi ya da kadın kılığında askerlik yaptı . Anna Maria Lane, kocasına Ordu'ya katıldı ve Germantown Savaşı sırasında erkek kıyafetleri giyiyordu . Virginia Genel Kurulu daha sonra cesaretini gösterdi, Lane "olağanüstü askeri hizmetler yaptı ve Alman Mahallesi savaşında ağır bir yara aldı", erkek kılığına girerek ve "asker cesaretiyle" savaştı.
26 Nisan 1777'de Sybil Ludington, Putnam County, New York ve Connecticut, Danbury'deki milis güçlerini İngilizlerin yaklaşması konusunda uyarmak için yola çıktı. "Kadın Paul Revere" olarak anıldı. Bazıları erkek kılığına girdi . Deborah Sampson , cinsiyeti keşfedilene ve taburcu edilene kadar savaştı; Sally St. Clare savaşta öldü.
Afrika kökenli Amerikalılar
1920'lerin başlarına kadar, Afrikalı Amerikalıların Devrim Savaşı'ndaki rolü , özellikle de tahmini 500.000 kölenin rolü genellikle göz ardı edildi. Edward Eggleston gibi Amerikalı tarihçiler , Vatanseverler için savaşan 5.000 Afrikalı-Amerikalıya odaklandılar, John Fiske gibi diğerleri 'efendi ve köle arasındaki ilişkilerin o kadar hoş olduğunu, özgürlük teklifinin ilgisiz kulaklara düştüğünü' iddia etti. Gerçekte, Lord Dunmore'un Kasım 1775 Bildirisini takiben , tahminen 100.000 köle, özgürlük ve toprak hibeleri karşılığında İngilizlere katıldı.
Ocak 1776'da George Washington, orduya kara askere alınma yasağını kaldırdı ve Kongre eyaletinde asker toplamanın yetersiz olduğunu ve Kıta Ordusu'ndaki insan gücü kıtlığının hastalık ve firarın yerini almasının başka bir yolu olmadığını söyledi. Rhode Island ve Massachusetts'te küçük tamamen siyah birimler oluşturuldu . Vatanseverlik davası için bir başka tamamen siyah birim , Fransız sömürge güçleriyle birlikte Saint-Domingue'den geldi . Kıta Ordusu ve Donanması'ndaki 5.000'e ek olarak, başka 4.000 Afrikalı-Amerikalı çeşitli askeri rollerde görev yaptı. Bunlar arasında devlet milis birimleri, özel görevliler, vagon kullanan ekipler, memurlara hizmetkarlar ve casuslar vardı. Bunların bir kısmı yaşlılıkta arazi hibesi veya Kongre emekli maaşı alırken, diğerleri özgürlükleri vaat edilmelerine rağmen savaş bittikten sonra efendilerine geri gönderildi.
Savaş sırasında on binlerce köle kaçtı ve İngiliz saflarına katıldı; diğerleri kaosa sürüklendi. Örneğin, Güney Carolina'da yaklaşık 25.000 köle (köleleştirilen nüfusun% 30'u) savaş sırasında kaçtı, göç etti veya öldü. Bu, savaş sırasında ve sonrasında plantasyon üretimini büyük ölçüde bozdu. Amerikan kolonileri boyunca yaklaşık 8.000 ila 10.000 köle özgürlük kazandı. İngilizler, savaşın sonunda yaklaşık 20.000 siyahi tahliye etti.
Afrikalı Amerikalılar için tek bir İngiliz politikası veya tek bir hedef yoktu. İngilizler güçlerini Savannah ve Charleston'dan çekince, siyahları da Kuzey Amerika'dan tahliye ettiler. Yaklaşık 4.000 serbest bırakılmış köle Nova Scotia'ya gitti ve oraya taşınan 1.200 siyah köle olarak kaldı. Sadıklara ait diğer 10.000 köle, başta Jamaika ve Karayipler'deki diğer Britanya toprakları olmak üzere başka yerlere göç etti . Çeşitli kamp görevlerinde çalışan diğer Afrikalı Amerikalılar, Batı Hint Adaları'nda köleliğe satıldı.
Kızıl derililer
- Ayrıca bkz. Cayuga , Cherokee , 1776 Cherokee Savaşı , Cherokee-Amerikan savaşları , Chocktaw , Iroquois , Lenape , Mohawk , Oneida , Onodaga , Seneca .
Mississippi Nehri'nin doğusundaki çoğu Amerikan Kızılderilisi savaştan etkilendi ve birçok kabile çatışmaya nasıl cevap verileceği sorusu üzerine bölündü. Birkaç kabile diğer Amerikalılarla dostane ilişkiler içindeydi, ancak çoğu Kızılderili, Kolonilerin birleşmesine kendi toprakları için potansiyel bir tehdit olarak karşı çıktı. İngiltere tarafında yaklaşık 13.000 Kızılderili savaştı, en büyük grup Iroquois kabilelerinden geliyordu ve yaklaşık 1.500 asker vardı.


Kızılderililer diller, uluslar ve kabileler arasında bölünür;
Devrimde tarafsızlığı sürdürmek imkansızdı


Temmuz 1776'nın başlarında , Britanya'nın Cherokee müttefikleri , Kuzey Carolina'nın batı sınır bölgelerine saldırdı . Onların yenilgisi, Cherokee yerleşimlerinin ve halkının parçalanmasıyla sonuçlandı ve Britanya ile düşmanlıkların sona ermesinin ardından on yıllarca bir sınır savaşı yürüten Amerikan yerleşimcilerin acı düşmanları olan Chickamauga Cherokee'nin yükselişinden doğrudan sorumluydu .
İngiltere'nin Creek ve Seminole müttefikleri, Georgia ve Güney Carolina'da Amerikalılara karşı savaştı. 1778'de 800 Dereden oluşan bir kuvvet Gürcistan'daki Broad Nehri boyunca Amerikan yerleşimlerini yok etti . Creek savaşçıları ayrıca Thomas Brown'un Güney Carolina'ya yapılan baskınlarına katıldı ve Savannah Kuşatması sırasında Britanya'ya yardım etti . Birçok Kızılderili, İngiltere ile İspanya arasında Körfez Kıyısı ve Mississippi Nehri'nin yukarısında, çoğu İngiliz tarafında olmak üzere çatışmaya dahil oldu. Binlerce Dere, Chickasaws ve Choctaws , Charlotte Kalesi Savaşı, Mobil Savaşı ve Pensacola Kuşatması gibi büyük savaşlarda savaştı .
Güçlü Iroquois Konfederasyonu , hangi yönde olursa olsun, çatışmanın bir sonucu olarak paramparça oldu; Seneca , Onondaga ve Cayuga kabileleri İngiliz yanında yer aldı. Mohawks üyeleri her iki tarafta da savaştı. Birçok Tuscarora ve Oneida , Amerikalıların yanında yer aldı. Kıta Ordusu, Amerikan yerleşimine sadık ve Kızılderili müttefiklerinin baskınlarına cevap vermek için, Sullivan Seferi'ni , İngilizlerin yanında yer alan Iroquois kabilelerini sakatlamak için New York boyunca cezalandırıcı bir sefere gönderdi . Mohawk liderleri Joseph Louis Cook ve Joseph Brant , sırasıyla Amerikalılar ve İngilizlerin yanında yer aldı ve bu, bölünmeyi daha da kötüleştirdi.
Daha batıda , yerleşimcilerle Kızılderililer arasındaki çatışmalar kalıcı bir güvensizliğe yol açtı. Paris Antlaşması'nda Büyük Britanya, Büyük Göller ve Ohio Nehri arasındaki ihtilaflı toprakların kontrolünü bıraktı , ancak Kızılderililer barış görüşmelerinin bir parçası değildi. Kuzeybatı Bölgesi'ndeki kabileler, Amerikan yerleşimine direnmek için İngilizlerle bir araya geldi ve ittifak kurdu; çatışmaları Devrim Savaşı'ndan sonra Kuzeybatı Kızılderili Savaşı olarak devam etti .
Küresel savaş ve diplomasi
- Kuzey Bakanlığı çöktü
Tory Başbakanı Lord North , 1770'den beri Kral'ın Parlamentoda Başbakanıydı. 1777'nin sonunda ilk İngiliz ordusunun kaybedilmesiyle , Kral III.George, Fransa'nın İngiltere ile ayrı bir savaş başlatması durumunda, Fransız ve İspanyol Karayip yerleşimlerini tehdit etmek için Amerika'daki İngiliz ve Alman birliklerinin çoğunu yeniden konuşlandırmak zorunda. Kralın kararına göre, İngiltere her yerde zayıflamadan her üç cephede de savaşamazdı. Fransız-ABD ticaret ve savunma anlaşmalarının haberi Londra'ya ulaştığında, İngiliz müzakereciler Kongre'ye ikinci bir barış anlaşması önerdiler.
Carlisle Barış Komisyonu Öncelikle, "ev-kuralı" bir tür sanal özyönetim konusu edilmiştir Haziran 1778. yılına kadar York, Pennsylvania toplantı oldu Kongre'ye resmi bir sunum için Amerika'ya gönderildi. Parlamento, Kongre'yi tanıyacak, tüm itiraz edilebilir Parlamento eylemlerini askıya alacak, yerel kolonyal vergilendirme hakkını teslim edecek ve belki de Amerikan temsilcilerinin Avam Kamarası'na girmesine izin verecektir. Ancak ikinci olarak, el konulan tüm malların sadık tebalara iade edilmesi, İngiliz borçlarının karşılanması ve yerel olarak uygulanan sıkıyönetim kabul edilmesi gerekirdi. Parlamento, İngiliz imparatorluğunun ticaretini düzenleyecek ve Kongre'nin Bağımsızlık Bildirgesini geri çekmesi gerekecekti. Parlamentonun komisyonu, İngilizlerin Philadelphia'yı boşaltmak üzere olduğunu bilen bir Kongre tarafından reddedildi. Komisyon, Kasım 1778'de Londra'ya dönmeden önce, İngiliz savaş politikasında bir değişiklik yapılmasını tavsiye etti. Amerika'daki yeni İngiliz Başkomutanı Sir Henry Clinton, isyancılara sadakatleri yeniden kazanılabilecek özneler olarak davranmayı bırakacaktı - şimdi onlara rutin olarak düşman muamelesi yapılacaktı. Bu bekleyen emirler, Clinton rahatlayıncaya kadar üç yıl süreyle geçerli olacaktı.
Cornwallis'in ordusunun Yorktown'da teslim olmasından önce, George III hala Güney'de zafer umuyordu. Amerikalı sömürgecilerin çoğunluğunun, özellikle de Güney'de yaşayan binlerce siyah kölenin onu hala desteklediğine inanıyordu. Ancak, Yorktown'daki teslim haberi Lord North'a ulaştığında, "Aman Tanrım! Her şey bitti" diye haykırdı. Londra'nın ikinci bir İngiliz ordusunun teslim olduğunu öğrendiği andan itibaren, Whig Muhalefetinin Amerika'daki saldırgan savaşı sona erdirme önergesinin sadece bir oyla mağlup olmasına sadece iki hafta vardı. 27 Şubat 1782'de, Avam Kamarası önergeyi 19 oyla taşıdı. Lord North'a karşı güvensizlik oylamasında, Rockingham Whigs iktidara geldi ve Amerikalılarla barış için müzakereler başlattı . Rockingham öldü ve yerine Lord Shelburne geçti . Amerika'da kalan İngiliz birlikleri, New York, Charleston ve Savannah gibi üç liman kentinde garnizona alındı. General Clinton geri çağrıldı, yerine saldırı operasyonlarını askıya alma emri verilen ve 25 Kasım 1783'te New York'u boşaltmayı kabul eden Guy Carleton geldi. Altı hafta sonra, Amerikan Generali George Washington ve İngiliz General Sir Guy Carleton arasındaki düşmanlık sona erdi. New York'taki savaşçılar.
- Paris antlaşması
- Anglo-Amerikan barışı için bkz . Paris Antlaşması (1783) , resmi olarak Anglo-Fransız barışıyla nihai barışta yürürlükte.
İngilizler 19 Ekim 1781'de Yorktown'da teslim olunca Amerika Birleşik Devletleri'nin bağımsızlığını "fiilen yerine getirdi". Amerika'da herhangi bir uzun süreli saldırı savaşına katkıda bulunan herkes, Parlamento tarafından "ülkeye [Britanya] düşman" olarak ilan edildi. George III resmen barış için gönderdi , 1775'ten beri Parlamentoda Amerikan davasının sürekli savunucusu olan Whig Lord Rockingham . Hizmet etmeyi kabul etmeden önce, Rockingham gerekliydi ve Kral Amerikan bağımsızlığını tanımayı kabul etti. Rockingham 27 Mart 1782'de göreve başladı. Yine de, Fransız filosunun Kasım 1781'de Amerikan kıyılarından Karayipler'e ayrılmasıyla, Kraliyet Donanması filoları içeri girebildi ve herhangi bir kaçakçıya karşı yakın bir abluka uygulayabildi.
Başbakan Lord Shelburne, 1 Temmuz 1782'de Lord Rockingham'ın yerini aldı. "Amerikan yerleşiminde" ABD'yi güçlendirerek ABD'yi Fransa ile savaşmaktan ayırmaya çalıştı, böylece gelecekte askeri olarak Fransa'ya bağımlı kalmayacaktı. Fransızların uzun vadeli çıkarları, İngiltere'ye karşı gelecekteki askeri ittifakını sağlamak için zayıf bir ABD idi. İngiliz stratejisi nihayetinde başarılı olacaktır. İngiliz-ABD barışını müzakere eden ABD bakanları John Adams , Benjamin Franklin , John Jay ve Britanya adına Parlamento'dan David Hartley ve Britanya'nın Barış Komiseri Richard Oswald'dı .
Amerikalılar olmadan doğrudan İngiltere ile müzakereler, Fransa ve İspanya, Amerika Birleşik Devletleri için bölgeyi paylaştırmak için belirgin şekilde farklı teklifler sundu. En kısıtlayıcı plana sahip olan Fransızlar, ABD için Batı sınırının Appalachian Dağları'nda İngiliz 1763 Beyannamesi ile eşleşti . İspanyollar, ABD için Appalachian'ların hemen batısındaki Mississippi Nehri Havzası'nın bazı ek bölgelerine izin verdi. Ama aynı zamanda, İngilizlerin Gürcistan kolonisini 1778 Fransız-Amerikan ittifakına aykırı olarak İspanya'ya bırakmasını da gerektiriyordu . Paris'teki Amerikan delegasyonu, Fransa'nın 1782 Eylül ayı başlarında İngiltere ile tek taraflı müzakere yaptığını fark ettiğinde, Amerikalılar, Fransızlar olmadan İngilizler.
Anlaşma, Kongre'nin dört barış talebini karşıladı: bağımsızlık, Mississippi toprakları, denizde seyrüsefer ve Newfoundland açıklarında balık tutma. Anglo-Amerikan Ön Barış'ı 30 Kasım 1782'de imzalandı. Kongre bunu 15 Nisan 1783'te oybirliğiyle onayladı ve bağımsızlıkla barışın halka açık geniş alanlarda sağlandığını ilan etti. Aralarındaki "kesin" anlaşma 2 Eylül 1783'te Paris'te imzalandı ve ertesi gün İngiltere'nin Fransa ile antlaşmasını imzalamasıyla 3 Eylül'den itibaren geçerli oldu. Antlaşmayı hazırlayan ilk katılımcılardan biri olan John Adams, müzakerelerinin "dünyada şimdiye kadar meydana gelen en önemli siyasi olaylardan birini" temsil ettiğini savundu. Sırasıyla Kongre ve Parlamento tarafından onaylanan nihai antlaşmalar, bir sonraki Baharda Paris'te değiş tokuş edildi.
- İngiliz Amerika ve İmparatorluğu
Avrupalı tarihçilerin İngiliz-Fransız İkinci Yüz Yıl Savaşı olarak bildiklerinin bir parçası olarak 1778-9'dan itibaren Fransa ve İspanya yeniden İngiltere'ye savaş ilan ettiler. İngilizler, İngiliz anavatanını ve önemli denizaşırı bölgeleri savunabilmeleri için Amerika'ya gönderdikleri asker ve savaş gemilerinin sayısını ciddi şekilde sınırlamak zorunda kaldılar. Üç büyük Avrupalı sömürge gücü olan İngiltere, Fransa ve İspanya'nın acil stratejik odağı Jamaika'ya kaydı. Kral George, tek başına iki Avrupalı Büyük Güç ile aynı anda mücadele ederken, Amerika'yı askeri olarak bastırma umudunu bıraktı.
Britanya ordusunun küçük boyutu, kaynaklarını, bir Büyük Güç müttefikinin Fransa'yı Avrupa'nın "Kıtası" na bağlamasıyla birlikte tek bir sömürge savaş sahasında yoğunlaştırmayı başaramadı. İngilizler bunu 1700'lerde Yedi Yıl Savaşları'nda Prusya ile müttefik olarak yapmıştı, ancak şimdi Fransızlar Bourbon İspanyolları ile "müttefik" idi ve bu da İngilizleri kritik bir dezavantaja bıraktı. Londra, askerlerini Amerika'dan Avrupa'ya ve Doğu Hint Adaları'na dağıtmak zorunda kaldı. Bu güçler karşılıklı olarak birbirlerini destekleyemediler ve onları her yerde potansiyel yenilgiye maruz bıraktı.
Avrupa sömürge savaşındaki manevralara bakılmaksızın, İngilizler Kasım 1782'de Amerika'da bir ön barış anlaşması sağladılar. Bu, Nisan 1783 Kongresinde hemen kabul edildi. 1782'den 1784'e kadar dünya çapında İngiliz askeri başarıları, onların Versailles Antlaşmasını dikte etme yeteneğine yol açtı. (1783) Fransa ile, Versailles Antlaşması (1783) ve İspanya ile Paris Antlaşması (1784) Hollanda Cumhuriyeti ile. Britanya'nın dünya çapındaki çatışmalara 1775-1784'te son vermesinin ardından, İmparatorluk en kalabalık kolonilerinin bazılarını kısa vadede kaybetmişti. Ancak uzun vadede ekonomik etkiler ihmal edilebilir düzeydeydi. Amerika'da ABD ile ticareti genişleterek ve dünya çapında sömürge bölgesini genişleterek, Amerikan Devrimi ve Napolyon Dönemleri boyunca birçok çatışmasının sona ermesinden 32 yıl sonra küresel bir süper güç haline geldi.
- Paris Barış
- : Kasım 1782'de Anglo-Amerikan Ön Barışının Anglo-Fransız 1783 Versailles Antlaşması , Anglo-İspanyol 1783 Versailles Antlaşması ve İngiliz-Hollanda Antlaşması (1784) ile nasıl birleştirildiğini görmek için Paris Barışına (1783) bakınız . .
Parlamento, Nisan 1782'de Kongre ile bir "Amerikan anlaşması" aramak için Kuzey Amerika'daki saldırgan askeri operasyonları sonlandırmaya karar verdikten sonra, uluslararası olarak İngilizler hala üç aktif Avrupalı savaşçıyla karşı karşıya kaldılar; Fransa, İspanya ve Hollanda Cumhuriyeti. Dünyanın dört bir yanında saldırı altındaydı - Avrupa sularında, Karayipler'de ve Doğu Hint Adaları Hint alt kıtasında. İngiltere'nin stratejik cevabı, saldırgan savaşını bu alanlarda merkeze almak oldu.
Fransız ve İspanyol kralları, İngiltere'ye karşı '1778 Savaşı'nı sürdürmek için kraliyet Bourbon Aile Paktı'na sahipti . Yedi Yıl Savaşını sona erdiren aşağılayıcı 1763 Paris Antlaşması'ndan intikam almak için tasarlandı ve gizli Aranjuez Sözleşmesi'nde çağrılan ticaret ve topraklarda sömürge devri aradılar . Fransa ve İspanya, İspanya, Akdeniz ile Atlantik arasındaki tıkanıklık noktasında Cebelitarık'ı ele geçirene kadar savaşacaktı. Sonuçta ortaya çıkan üç yıllık Cebelitarık Kuşatması, aksi takdirde Amerika kıtasında kullanılabilecek olan bazı İngiliz alaylarını frenledi.
İngiliz Donanma Amirali George Rodney'nin Karayip Denizi'nde 1782 Nisan'ında Azizler Savaşı'nda Fransız Amiral de Grasse'yi kesin yenilgisi nihayetinde Jamaika'nın Fransız-İspanyol istilasını iptal etti . İngiliz zaferi aynı zamanda stratejik inisiyatifi onlara aktardı ve sadece Karayipler'de değil, aynı zamanda Kuzey Atlantik boyunca denizde yeniden hakimiyet kurmalarına izin verdi. Bu, Fransız ve İspanyol Versailles anlaşmaları sırasında barış müzakerelerinde İngiliz kararlılığını pekiştirdi.
Daha fazla İngiliz zaferi, Eylül 1782'de Cebelitarık'ta beklenen Fransız-İspanyol saldırısını püskürttüğünde doruğa ulaştı; bu, İngilizlerin bu dönemde katıldığı en büyük savaştı. Bu sadece İngilizlerin barış görüşmelerindeki pazarlık gücünü güçlendirmekle kalmadı, aynı zamanda Fransız ve İspanyolların savaş kararlılığını daha da zayıflattı. Fransa artık barış için çaresiz, alternatif çıkış stratejileri konusunda ciddi tartışmalar arıyor. İspanya'yı, Cebelitarık'ın isteksizce kabul ettiği barış yapma iddiasından vazgeçmeye çağırdı. Cebelitarık'ın nihai kaderi, ancak ABD ile herhangi bir yerleşim içermiyordu.
İngiltere , 20 Ocak 1783'te ek bir kesin Anglo-Fransız Versailles Antlaşması ve ardından nihai Anglo-İspanyol Versailles Antlaşması (1783) imzalayarak, ayrı antlaşmalarla Avrupa savaşlarını sona erdirmek için Fransa ve İspanya ile ön anlaşmalar imzaladı . Bu ikisi, Avrupa "kıtasal güç dengesi", karşılıklı sömürge toprak takasları ve kendi dünya çapındaki sömürge imparatorlukları arasındaki ticaret anlaşmaları gibi karşılıklı Büyük Güç endişesi konularını ele aldı.
Sonrası
Washington, Amerikalıların önde gelen bir dünya gücüne karşı savaşı kazanmış olmalarına şaşkınlığını dile getirerek, Amerikan zaferini "kalıcı bir mucizeden biraz eksik" olarak nitelendirdi. İngiliz tebaası ile Kongre üyeleri arasındaki çatışma, 1775'ten 1783'e kadar sekiz yıldan fazla sürdü. Son üniformalı İngiliz birlikleri , son doğu kıyısındaki liman şehirlerinden Savannah, Charleston ve New York City'den 25 Kasım 1783'e kadar ayrıldılar. Bu, yeni Amerika Birleşik Devletleri'ndeki İngiliz işgalinin sonunu işaret ediyordu.
9 Nisan 1783'te Washington, uzun süredir vermeyi beklediği, "tüm düşmanlık eylemlerinin" derhal sona erdirilmesi emrini verdi. Aynı gün, Washington'la anlaşarak General Carleton , İngiliz birliklerine benzer bir emir verdi. Bununla birlikte, İngiliz birlikleri, çok müzakere gerektiren ve yürürlüğe girmesi yaklaşık yedi ay sürecek bir savaş esiri olana kadar tahliye edilmeyeceklerdi.
26 Mayıs 1783 tarihli Kongre kararında belirtildiği gibi, tüm astsubaylar ve askere alınanlar, otomatik olarak görevden alınacakları "kesin barış antlaşması" na kadar "evlerine" bırakıldılar. ABD orduları, 2 Haziran 1783 Pazartesi günü Washington'un Genel Emirleri ile sahada doğrudan dağıtıldı. Britanya ile kesin Paris Antlaşması imzalandıktan sonra, Washington Kongre'de Başkomutanlık görevinden istifa ederek Ordusunun emekli olması için Mount'ta ayrıldı. Vernon.
- Bölge


Artık Amerika Birleşik Devletleri olan geniş toprak, yalnızca sömürge Ana ülkesinden devredildi . Appalachian Dağları ile Mississippi Nehri arasındaki Büyük Göller Hattının güneyinde seyrek yerleşmiş milyonlarca dönümlük alanı içeriyordu . Batıya geçici sömürge göçü, Devrim Savaşı yıllarında bir sel oldu. Virginia’nın Kentucky İlçesi 1775’te 150 adam saymıştı. 1790’da on beş yıl sonra, 73.000’in üzerindeydi ve Birleşik Devletler’de eyalet olmak istiyordu.
İngiltere'nin ABD'ye yönelik genişletilmiş savaş sonrası politikası , 1812 Savaşı sırasında 1814'e kadar Büyük Göllerin altında bir Hint tampon devleti kurmaya devam etti . Resmi olarak edinilen Batı Amerika toprakları, çoğunlukla İngiliz müttefiki olan bir düzine kadar Amerikan Kızılderili kabilesi tarafından doldurulmaya devam etti. Birleşik Devletler'in yaratılmasından önce topraklarındaki İngiliz kaleleri ya Fransızlara ya da İngilizlere bırakılmış olsa da, İngilizlerin ABD'ye bırakılmasında Hintlilere atıfta bulunulmadı. Anlaşma için İngilizler aşiretlere danışmazken, pratikte İngilizler resmen aktardıkları topraklardaki kaleleri terk etmeyi reddetti. Bunun yerine, askeri müttefikleri devam eden sınır baskınları için tedarik ettiler ve Kuzeybatı Kızılderili Savaşı'na (1785–1795) sponsor oldular . Birleşik Devletler'deki yerel savaşa İngiliz sponsorluğu, Anglo-Amerikan Jay Antlaşması yürürlüğe girene kadar devam etti . Aynı zamanda İspanyollar, Fransa tarafından İngiltere'ye, sonra da Britanya'nın Amerikalılara devredilen Güneybatı Bölgesi'ndeki Hintli vekillerin ABD içindeki savaşına da sponsor oldu.
Yeni yaratılan Amerika Birleşik Devletleri'ne bitişik Amerikan kolonilerine sahip Avrupalı güçler arasında, İspanya en çok Amerikan bağımsızlığı tehdidi altındaydı ve buna karşılık olarak ona en düşman olanıydı. ABD'ye komşu toprakları nispeten savunmasızdı, bu yüzden İspanyol politikası bir girişimler kombinasyonu geliştirdi. İspanyol yumuşak gücü, İngiltere'nin batıdaki Mississippi'ye ve Floridas'ın önceki kuzey sınırlarına kadar olan toprak devrine diplomatik olarak meydan okudu. Amerikan mallarına yüksek bir gümrük vergisi uyguladı, ardından Amerikan yerleşimcilerin New Orleans limanına erişimini engelledi. İspanyol sert gücü, Amerikan yerleşimine direnmek için Güneybatı Kızılderililere savaş ittifaklarını ve silahlarını genişletti. Eski bir Kıta Ordusu Generali olan James Wilkinson , 1784'te Kentucky County Virginia'ya yerleşti ve orada, İspanyol müttefiki Chickamauga Cherokee savaşı sırasında Virginia'dan yerleşimcilerin ayrılmasını teşvik etti . 1787'den başlayarak, İspanyol Ajan 13 olarak maaş aldı ve daha sonra, Apalaşlıların batısındaki Amerikalı yerleşimcileri, önce Washington yönetiminde ve daha sonra da Jefferson yönetiminde Amerika Birleşik Devletleri'nden ayrılmaya ikna etme çabalarını genişletti.
- Kayıplar ve kayıplar
Çatışma boyunca toplam can kaybı büyük ölçüde bilinmiyor. Dönemin savaşlarında tipik olduğu gibi çiçek hastalığı gibi hastalıklar savaştan çok can aldı. 1775 ile 1782 arasında, Kuzey Amerika'da bir çiçek hastalığı salgını patlak verdi ve bu devrimci savaş yıllarında tüm nüfusları arasında tahminen 130.000 kişiyi öldürdü. Tarihçi Joseph Ellis , Washington'un askerlerini hastalığa karşı aşılama kararının en önemli kararlarından biri olduğunu öne sürüyor .
Aktif askerlik hizmeti sırasında 25.000 ila 70.000 Amerikan Patriot öldü. Bunlardan yaklaşık 6.800'ü savaşta öldürülürken en az 17.000'i hastalıktan öldü. İkincisinin çoğu, çoğunlukla New York Limanı'ndaki hapishane gemilerinde , İngiliz savaş esirleri sırasında öldü . Savaşta ağır yaralanan veya sakat kalan Patriotların sayısı 8.500 ila 25.000 arasında tahmin ediliyor.
Fransızlar, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki çatışmada 2.112 kişi öldü. İspanyollar, Batı Florida'da toplam 124 ölü ve 247 yaralı kaybetti.
1781'deki bir İngiliz raporu, Kuzey Amerika'da (1775–1779) toplam Ordu ölümlerini 6.046 olarak gösteriyor. 4,888 asker kaçağına ek olarak Britanya hizmetinde yaklaşık 7,774 Alman öldü; Birincisinin, çatışmada 1.800 kişinin öldüğü tahmin ediliyor.
Ayrıca bakınız
- Amerika Birleşik Devletleri'nde 1776 : olaylar, doğumlar, ölümler ve diğer yıllar
- Amerikan Devrimi'nin Zaman Çizelgesi
Devrimin Konuları
- Amerikan Kıta Ordusu
- Güvenlik Komitesi (Amerikan Devrimi)
- Amerikan Devrim Savaşında Diplomasi
- Amerikan Devrim Savaşı'nın mali maliyetleri
- Amerikan Devrimi'nin Bayrakları
- Amerikan Devrim Savaşında İstihbarat
- Amerikan Devrim Savaşı'nda deniz operasyonları
Devrimin sosyal tarihi
- Siyah Vatansever
- Amerika Birleşik Devletleri'nde Hristiyanlık # Amerikan Devrimi
- Amerikan Devriminin Renkli Vatanseverleri
- Amerika Birleşik Devletleri'nde Polonyalıların Tarihi # Amerikan Devrimi
- Amerikan Devrimi'ndeki din adamlarının listesi
- Vatanseverlerin Listesi (Amerikan Devrimi)
- Amerikan Devrimi'nde savaşan sadıklar
- Amerikan Devriminde Quakers
- İskoç-İrlandalı Amerikalılar # Amerikan Devrimi
Amerikan Devriminde diğerleri
Devrimci ordunun Listeleri
- Amerikan Devrim Savaşı savaşlarının listesi
- Amerikan Devrim Savaşında İngiliz Kuvvetleri Listesi
- Amerikan Devrim Savaşında Kıta Kuvvetleri Listesi
- Amerikan Devrimi'ndeki piyade silahlarının listesi
- Amerikan Devrim Savaşı'nda ABD milis birimlerinin listesi
"Onüç Koloni" ekonomisi
- ABD'nin ekonomik tarihi: Koloni ekonomisi 1780'e
- Amerikan kolonilerinde gemi yapımı
- Amerika Birleşik Devletleri'nde Kölelik
- Amerikan Devrimi Heykeli
- Amerikan Devriminin Anısına
- Bağımsızlık Günü (ABD)
- Devrimin Son Adamları
- Amerikan Devrimi ile ilgili oyun ve filmlerin listesi
- Amerikan Devrimi Müzesi
- Amerikan Devriminin Meçhul Asker Mezarı
- Amerika Birleşik Devletleri Bicentennial
- Bağımsızlık savaşı
Kaynakçalar
Notlar
Alıntılar
- [Parantez] içine alınan yıl tarihleri, orijinal baskı yılını belirtir
Kaynakça
daha fazla okuma
|Ücretsiz sözlük olan Wiktionary'de American Revolutionary War konusuna bakın .|
|Wikimedia Commons, Amerikan Devrim Savaşı ile ilgili medyaya sahiptir .|