Gündelik hayatta, gerçekçi bir kavramın genellikle olumlu bir anlamı vardır. Bu, sağlam bir şekilde ayaklarının üzerinde duran bir adam, kendisi ve sevdikleri için ayağa kalkabilir. Tamamlayamadığı oldukça karmaşık görevler göstermiyor. Aslında, her şey çok daha karmaşık ve “gerçekçilik” terimini kullanan filozoflar bile kesin bir tanım getiremezler.
Malzeme İçeriği:
Kim gerçekçidir?
Böyle bir gerçekçinin kim olduğunu basit bir şekilde açıklayan ilginç bir şaka var: “Karanlık tünele bakıldığında, iyimser tünelin sonunda ışığı görecek, kötümser tünelin uzun olduğunu fark edecek ve realist tüneli, ışığı ve trenin yaklaşacağını görecektir”.
Kelimenin sıradan anlamında, realist, olayları olduğu gibi algılayan bir kişidir. Diğer bir deyişle, çevredeki gerçekliğin biliş mekanizmaları en mükemmel ve sonuçlar gerçeğe yakın. Bir realist bu koşulları, kendi ve diğer insanların yeteneklerini ve kaynaklarını dikkate alır, plan yapmayı ve başarıya ulaşmayı bilir.
Felsefi anlamda realist terimi, realizm felsefesinin bir parçası olduğu anlamına gelir. Sanatta bir realist gerçeğin gerçeğe uygun bir tasviri için çabalar, gerçekçilik yöntemlerinin destekçisidir. Psikolojide bu terim, bir yanılsama ve hayal dünyasında yaşamaya alışkın olmayan bir kişiyi tanımlar. Karakterdeki gerçekçilik, hem iyimserlik hem de karamsarlıkla birlikte var olabilir.
Felsefede terimin anlamı
Gerçekçilik, genel gerçeklerin maddi varlığı olduğu anlamına gelir. Böyle bir yorum Orta Çağ'ın karakteristiğidir. O zamanın filozofları, evrensellerin gerçekliğini (bu tür bireysel nesneleri bir araya getiren genel kavramlar) tartışıyorlardı.
Muhalif görüşler vardı:
- genel kavramlar veya fikirler, maddi düzenlemeden önceki bir yapı olarak var olurlar, görünür dünya kadar gerçektirler;
- Genel kavramlar, yalnızca dünya hakkında belirli bir bilgiyi tanımlayan terimlerdir, ancak yalnızca kelimeler olarak kalmıştır ve gerçekte bireysel varlıklar daha karmaşık bir yapıya sahiptir.
Realistler, evrensellerin gerçekte var olduğunu, yani kelimelerin somut ve görünür nesneler kadar maddi olduğunu savundular. Onlar, bağımsız kavramların varlığına itiraz eden nominalistler tarafından karşı çıktılar.
Sadece Avrupa felsefesinin karakteristik özelliği olan “gerçekçilik” teriminin kesin bir tanımı yoktur. Farklı zamanlarda, kavramların gerçek dünyayla ilişkisini kurarak felsefi düşüncenin yönünü belirledi, bazen tamamen zıt.
Gerçekçilik Türleri
Gerçekçilikte türlere tek bir bölünme yoktur. Kavramı, kullanım ömrü, dar uzmanlık alanı kullanım alanına göre sınıflandırma yapmak mümkündür.
Örneğin, gerçekçilik kavramı, insanın varlığının farklı alanlarına uygulanabilir:
- felsefesi;
- bilim;
- literatür;
- psikolojisi;
- politika vb.
Felsefi, edebi, psikolojik, politik gibi gerçekçilik türleri hakkında konuşabilirsiniz.
Eski çağlardan günümüze gerçekçilik gelişiminin tarihçesine dayanarak, birkaç aşama ayırt edilir:
- "Eski Gerçekçilik";
- "Rönesans Çağı";
- XVIII - XIX yüzyıllar;
- "Gerçekçilik Çağı" (en yüksek çiçeklenme) - XIX yüzyılın ortası;
- "Neo-realizm."
Sanat ve edebiyatta, ek olarak, eğitimsel, sözdizimsel, eleştirel, sosyalist gerçekçilik ayırt edilir.
Bilimsel gerçekçilik, nesnel gerçeğin var olduğunu iddia eder. Bilimsel ilerleme sayesinde gerçek bilgiye daha yakın olabilirsiniz, ancak kanıtlanmış bir teori tarafından onaylanan aslında var.
Çalışılan problemlere bağlı olarak, aşağıdaki bilimsel gerçekçilik türleri ayırt edilir:
- epistemolojik - dünyayı tanıma olasılığı hakkındaki soruyu yanıtlar;
- ontolojik - bireysel varlıkların gerçekliğini anlamaya yardımcı olur;
- anlamsal - dili kullanarak gerçeklik ifadesinin gerçeği sorusunu araştırıyor.
Gerçekçilik sıradan, naif, kritik olabilir. Tek bir sınıflandırmanın olmadığı sonucuna varabiliriz. Her seçkin filozof kendi sistemini yaratır. Örneğin, yirminci yüzyıl İngiliz gerçekçiliği açısından, önceki tüm gerçeklere “idealizm” denebilir çünkü doğrudan algılamaya erişilemeyen karmaşık bir soyut kavramlar sistemi ile birlikte çalıştılar.
Psikolojide Yorumlama
Öznel algı, bir kişinin davranışlarında ve onun etrafındaki dünyaya karşı tutumunda önemli bir rol oynar. Felsefede saf gerçekçilik olarak tanımlanan bilincin kurulması, gerçeklik algısını bozar ve toplumla çatışmaya neden olabilir.
Saf gerçekçiye göre, hissettiği, gördüğü, duyduğu ve anladığı her şey. Sıradan yaşamda, böyle bir pozisyon biliş süreci üzerinde yıkıcı bir etkiye sahiptir.
Saf gerçekçilik, 5 ilkeye dayanan teorik bir temele sahiptir:
- maddi nesneler var;
- duyusal deneyim, bu nesnelerin varlığının gerçeğini ortaya koymaya yardımcı olur;
- maddi nesneler algıdan bağımsız olarak var olur;
- nesnelere özgü nitelikler, onları gözlemlemenin bir yolu olmasa bile, sürekli ve değişmezdir;
- Duyular aracılığıyla bir şeylerin gerçek doğasını görebilir.
Uygulamada, saf bir realist bu ilkeleri belirli bir davranışta uygular:
- Gerçekleri nesnel olarak değerlendirdiğine inanıyor. Yargılamaları tarafsız ve doğrudur.
- Diğer insanların görüşlerini onunla paylaşmasını beklemektedir, çünkü onlar yalnızca gerçek olanlardır.
- Diğer insanlar bakış açısına katılmıyorsa, bunu farkındalık, tembellik veya önyargı eksikliğine bağlar.
Sahte gerçekçi inançlarıyla günlük bilince bir alternatif eleştirel gerçekçiliktir. Felsefe ve psikolojide bu, bilincin içeriği nedeniyle gerçeklik algısının yorumlandığı şeylerin daha mantıklı bir görüntüsüdür. Yani, başka bir kişiyi anlamak için, mizaç, yaş, yaşam deneyimi, terbiye, gelişim düzeyi vb. Özelliklerini göz önünde bulundurmak gerekir.
Ünlü Realistler
Antik dönemde, tüm realistlerin öncüsü Platon'du. Onun felsefi görüşleri ve düşünce doktrini, sonraki filozofların prototipi olmuştur.
Ortaçağ Avrupa'sında gerçekçiliğin kurucularından biri ve en çarpıcı temsilcisi, çok karmaşık ve zengin bir kadere sahip bir adam olan bir ortaçağ teolog ve filozofu olan Canterbury'den Anselm'dir. Özellikle Kutsal Yazılar'a dayanarak, Yuhanna İncili'nden “Başta Kelime…” dir., Anselm, evrensellerin gerçek varlığına göre bir teori geliştirir.
Anselm'in ünlü tezi şuna benzer: “Yeni kelimeler yaratıyoruz, dünyayı değiştiriyoruz. Eski kelimeleri değiştirmek, dünyayı değiştiriyoruz. ” Bu ifade, yaratıcılık yoluyla gelişme çağrısı olarak anlaşılabilir. Canterbury'li filozof Anselm, maddi olan genel kavramların olduğunu savundu. Ve bireysel kavramların gerçekliğini modelliyorlar. Bu felsefi eğilimin öne çıkan bir diğer temsilcisi de Thomas Aquinas'dı.
Daha sonra, Hegel felsefede fikirlerin somut nesnelerden daha maddi olduğu geniş bir gerçekçi yön sistemi yarattı. Nietzsche'nin bireyciliği karşısındaydı ve zaman içinde Hegelyanizm toplumun zihinleri üzerindeki baskın etkisini yitirdi.
Yeni-Gerçekçiliğin üssü, dünyadaki nesnelerin doğrudan bilinmesi ihtimalinde ısrar eden İngiliz Herbart'tı. Görüşleri, yirminci yüzyılın ilk yarısının birçok İngiliz filozofu tarafından paylaşıldı. Tıpkı Ortaçağ’ın gerçekçiliğinin nominalizme karşı olduğu gibi, anti-realizm de neorealizmin karşıtı oldu.
Literatürde, A.S. Puşkin gerçekçiliğin kurucusu olarak kabul edilir. İlginçtir ki, psikoloji ve sanatta gerçekçilik, felsefe veya bilimden daha anlaşılır bir kategoridir. Ancak bu, hemfikir olamayacağınız öznel bir düşüncedir.