Bir ağacın dibine oturduğum geceyi hatırlıyorum, bir öyküdeki yara izini farkettiğim gece. Siyaha doğru düştüğüm başka bir gece sadece ısrarla yeşilin tonlarını gözüme sokmak isteyenler var oysa Bu sadece başka bir hikaye, basit aşka dair, yüce şeyleri içermeyen ya da olabildiğince yüce olan Ceviz incir ağaçlar unutur. Rüzgar oysa, oradan buraya aktarır sevdalıların şarkılarını. İngilizce, esperanto ya da Yunanca olsun fark etmiyor, gözünüz gördükçe pancereyi, gökyüzünü aklınız hatırlar bir şekilde önceki hayatında yaşadıklarını. Her şey sesle alakalı çünkü aklınızın hissettikleri ile. İlerlemiş yine gece, kapı kapanmış, ay yok olmuş, nefesim kesilmiş. Şarkı, aynı şarkı, çalıyor yine. Havada bir şey var, belki şarkı, tam zamanı diyor, ben bilmiyorum. Ağacın dibindeyim hala, havada başka bir koku var, kova burcu kokuyor galiba gölgeler. Yavaşlıyor tüm dönenceler. Güneşin aşkla dansı devam ediyor hala. Daha genç olsaydım diyorum. Gurur duysaydım ya da var olmamla. Olabildiğince kısa ama hayat, nerede hata yaptığımı çözemiyorum bir türlü, ihtiyacım var demeye utanıyorum ama. Hep çok şey yazıyorsun diyorsun, susmam gerek, biliyorum. Konuşuyorum. Herşeyi, biliyorum ama bekliyorum, masumiyetim kayboluyor ama bekliyorum.