Toplumların düzenini sağlamak amacı ile yasa, yönetmelik, tebliğ, tüzük vb. ile bir takım esaslar ortaya konmaktadır. Söz konusu metinlerde detayların yer almaması halinde, bu konuda oluşacak uyuşmazlıklarda, yüksek yargıya başvurulmaktadır. İş yaşamını ilgilendiren mevzuatın uygulanması noktasında, Yargıtay tarafından hüküm altına alınan kararlar önemli bir yer tutmaktadır.
4857/18-21 maddeleri ile yapılan düzenlemeler, çalışanların iş güvencelerini artırmayı amaçlamaktadır. Söz konusu düzenlemeler açısından, iş sözleşmesini fesih etmek isteyen işveren, feshi yazılı olarak bildirmek, feshin gerekçesini açıkça belirtmek, fesih sonucunda oluşan tüm yasal hakları (ücret, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı v.b.), fesih tarihinde işçiye ödemek durumundadır. Feshin nedensiz veya geçersiz bir nedene dayanılarak yapıldığını savunan işçinin belirli esaslarla iş mahkemesine başvurarak feshin geçersizliği ve işe iade talebinde bulunması söz konusu olmaktadır.
Mevzuatımıza 4773 sayılı Yasa ile giren, daha sonra 4857 sayılı Yasa içinde yer alan bu hükümler, yargıtay kararları ile açıklığa kavuşturulmaktadır. Bu bağlamda, iş sözleşmesinin feshi sırasında gerekçe belirtilmediği iddasıyla açılan bir dava sonucunda, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, feshin geçersizliğine ve işçinin işe iadesine hükmetmiştir.