Kurnaz bir plan yok. Boris Johnson’ın yeniden iktidara gelmesini sağlayacak gizli bir hırıltı yok. Şimdi çekip gitmenin, seçeneklerini açık tutmanın ve birkaç ay içinde arazinin nasıl olduğunu görmenin daha iyi olduğuna dair puslu bir içgüdü var. Johnson’ın tüm kariyeri, hesaplaşmayı geciktirmek veya anlatısını değiştirmek için bir dizi bu tür kumar olmuştur. Çoğu kez ödediler. Ama eski başbakanın yolu bitiyor.
Basit gerçekler, Johnson’ın tecrit ihlalleri konusunda parlamentoya yalan söyleyip söylemediğine dair bir Avam Kamarası soruşturma taslağını aldıktan sonra oyunun bittiğini görmesidir. Muhafazakârların çoğunlukta olduğu bir komite bile onu suçlu bulmuştu. Ara seçim olasılığını artıracak kadar ciddi bir yaptırımla karşı karşıya kaldı. Parlamentodaki meslektaşları onu kurtaramayacaktı ve son zamanlarda yapılan bir anket kazanabileceğini gösterse de, o bu riski göze almıyordu.
Bu yüzden istifa etti ve faul yaptı. Eşlik eden ifadesi, huysuz bir nihilizmin kendini temize çıkaran bir feryadıydı. Bir “kanguru mahkemesi” idi; adaletsizliğin ve önyargının kurbanıydı, “Brexit’in intikamını almak için bir cadı avı” ve (burada gelecekteki parti kuruluna bir selam) nihayetinde onu tersine çevirmek için bir plandı. Bu sinsi bir İşçi Partisi ve geri kalan darbeydi. Ulaşılabilecek rakiplerinin herhangi bir lekesi konuşlandırıldı.
Bu, Johnson’ın tam Trump’a gitmesiydi. Onu araştıran komitenin – meslektaşlarından oluşan bir komitenin – Tory çoğunluğuna sahip olduğunu boşverin; Aldattığına dair kanıtların apaçık olduğunu ve ortaya çıkan daha fazla tecrit ihlaline dair görünüşte ayrıntıların olduğunu boşverin. Bu, Trump oyun kitabıdır; ihanet mitine çare. Parti üyeliğindeki sert destekçilerine bir çağrıdır. Aldatıldı, yenilmedi. İnsanların iradesi reddediliyor. Yalnız o onların gerçek konsülüdür.
Ve bu saçmalığı desteklemek için, halefi Rishi Sunak’a, “tam anlamıyla muhafazakar bir hükümet” ateşini yeniden yakmak için yalnızca Johnson’a güvenilebileceği mesajıyla bir saldırı (gerçek muhafazakarlık, neye ihtiyaç duyuyorsa odur). Utanmadan Sunak’ı elde edemediği bir ABD ticaret anlaşmasının olmamasından ve gösterdiği barınma politikası konusunda korkaklıktan suçluyor. Mesaj kaçınılmazdır. Johnson hala bir sonraki perdeyi planlıyor.
Ancak bu konumlandırma ve fırsatçılığın ötesinde gerçek bir strateji var mı? Sessizce çekip gitmeyeceği açık. Zirveye geri dönemese bile, parlamento dışından keskin nişancılık yaparak, ilgi odağını çekerek ve haklı çıkma fantezisini destekleyerek baş belası olmaya niyetli. Bazı Tories, Telegraph’ın yakında satılmasının Johnson’a fesatlık için başka ilginç olasılıklar sunduğunu düşünüyor.
Siyasi nihilizm ve baş belası, kendisi ve en kölesi müttefiklerinden ikisi, Nigel Adams ve Nadine Dorries tarafından kışkırtılan ara seçimlerde görülebilir. hepsi kaybedilebilir yarışmalar.
Çıkışlarının uzun vadeli kazanımları için kısa vadeli bir sancı olabilir. Muhafazakarların yıkıcı bir sadakatsizlik eylemi için onlara sırt çevirmesi de geri tepebilir. Ancak umut, açıkça, bir dizi yenilgiyle başbakanın istikrarını bozmak.
Ama neden olduğu sorun ne olursa olsun, zirveye giden sadece iki yol var ve ikisi de kolay değil. Gerçekten uzak ihtimal, mevcut partilere duyulan genel tiksinti arasında onun etrafında yeni bir parti inşa etmektir. Ancak seçim sistemi bu tür planlara karşı işliyor. Johnson için daha bariz yol, genel seçimlerde başka, daha güvenli bir Tory koltuğu aramadan önce geri adım atması ve partinin yenilgisi durumunda lider olarak geri dönme mücadelesine girmesidir.
Teori açık olabilir, ancak gerçek ölçülemeyecek kadar daha karmaşıktır. Önce o koltuğu sağlama alması gerekiyor. Gerçekten acımasız bir Tory liderinin bunu engelleyecek kaldıraçları olmasına rağmen, onu partiden ve parlamento soruşturmasının ortaya çıkardığı ihlaller nedeniyle aday listesinden uzaklaştırmakla birlikte, muhtemelen onu kabul edecek bir dizi seçim bölgesi vardır. Sunak’ın bu kadar açıkça acımasız olmaya hazır olup olmadığını görmek ilginç olacak. Roller tersine çevrilirse düşmanının bunu ona yapacağını düşünmelidir.
Ancak Johnson seçilip seçilse bile farklı bir manzarayla karşılaşacaktı. En ateşli yardımcıları Westminster’ı terk etmiş olacak; güvendiği kurnaz taktikçiler başka kamplara taşınmış olabilir. Hırslı kabine üyeleri, Braverman’lar, Badenoch’lar vb. Onun yanında yer almayacak. Ve Tories, daha taze bir yüz yerine onunla geriye gitme riskini aldıkları sonucuna varmak zorunda kalacak. Çoğu, herhangi bir yenilginin ölçeğine bağlı olabilir. Ancak tüm kartlar onun lehine olsa bile Johnson, iş ahlakına ideal olarak uygun olmayan bir görev olan, nankör muhalefet görevinde birkaç yıl boyunca yüzleşmek zorunda kalacak.
Tüm bunların ötesinde, büyük bir fark var. Bir zamanlar Johnson, seçmenlerin kendi umutlarını yansıtabilecekleri bilinmeyen bir tuvaldi. O, muhafazakar zihniyete sahip kişilerin çekici bulduğu, başına buyruk bir küstahtı, kişisel başarısızlıkları, onların kurulu düzene karşı geleceğine dair hislerini derinleştiriyordu.
Bu sefer bilinen bir miktar, denendi, test edildi ve eksik bulundu. Seçmenler, bir Johnson başbakanlığının sahtekârlığını, ahlaksızlığını ve her şeyden önce kaosunu yaşadılar. Unutulmamalıdır ki, kamuoyu yoklamalarının kamuoyu desteğinde bir çöküş olduğunu göstermesi, düşüşünü hızlandırdı.
Muhafazakârlar, kendisine büyük bir çoğunluk bahşedildiğini ve bunu çarçur ettiğini biliyor. Herhangi bir lideri zorlayacak şoklarla karşı karşıya kaldığı doğru ama bunlar onun işine mal olan şeyler değildi. Onu alaşağı eden karakteri, tembelliği ve temel ciddiyet eksikliğiydi. Bu, en iyi uçuş kariyerinin sonuysa, ayrılışı uygun bir şekilde fırsatçı, komik, kirli ve sahtekârdı.
Boris Johnson’a karşı asla bahse girmemeniz siyasetin bir klişesidir. Bu sefer, sonunda bir çırpınmaya değer olabilir.
Kaynak : https://www.ft.com/content/d1fa5e99-028e-4c2e-ba0a-821e94438366