Dünyada şiddetin rolü hikayeler her zaman olmuştur ve olağanüstü yüksek kalmıştır. Bu, henüz tam olarak araştırılmamış, insan doğasında yerleşik olan faktörlerden kaynaklanmaktadır. 19. yüzyılın sonunda yayımlanan Acımasızlığın Evrimi Olarak İlerleme kitabının yazarı olan Mikhail Engelhardt şunları yazdı: “… zulüm, insanlığın kendine özgü, ortak, kitlesel bir özelliğidir, türün biyolojik bir özelliğidir.” Bu nedenle, evriminin her aşamasında, insanlık şiddet araçlarının üretimine öncelik vermiştir. İnsan dehasının en iyi başarılarını içeren buradaydı.
Paleolitik ve Neolitik çağlar boyunca, şiddet araçları yavaş yavaş gelişti. Binlerce yıldır, savaş araçlarının kalite seviyesi taş parçalayıcıların kullanılması sayesinde belirlendi ve aletlere kütlenin bir kısmını uterus taşı - çekirdekten ayırarak gerekli formu verdi.
Ateş yakma araçlarına hakim olan insanlık, metal, önce bakır ve bronz, sonra da demir eritme yeteneklerini yavaş yavaş geliştirdi. Önemli miktarda yeni manuel soğuk algınlığı örneği оружияkılıçlar, kılıçlar, macesler, hançerler, bıçaklar, mızraklar, dartlar, çeşitli şekillerde savaş eksenleri.
Bu savaş araçları insanlara kolayca çarptı ve anında yaşamla uyumsuz yaralanmalar yaratabiliyordu. Sonuç olarak, koruyucu silahlanma ortaya çıkar: kalkanlar, kasklar, gövde kaplaması, kollar ve bacaklar, kalın deriden ve sonra metalden yapılmış. Bununla birlikte, ilk surlar ve tüm müstahkem kentler, koruyucu duvarlar, hendekler ve diğer surlar ile ortaya çıkar. Bu şehirlerin ele geçirilmesi için, insanlığın en iyi beyinleri çarpma, balo, mancınık, mobil kuleler ve diğer mühendislik silahlarını icat etti. Çok sayıdaki savaş alanlarında, süvari edinerek ve koruyarak, sürücünün rahatlığı ve savaşın yürütülmesi için uygun cihazlarla donatarak, bir at kuvveti edinerek ve koruyarak savaşın maliyetini önemli ölçüde arttıran savaş süvari kullanılmaya başlandı. Savaşın maliyeti daha da arttı.
Troia'nın 1280 BC'de kuşatılması sırasında Yunanlılar aktif olarak çeşitli hamuru makineleri, bronz mermileri, kaskları, ayaklarını, kılıçlarını, baltalarını, fiyonklarını, dartlarını korumak için kullandılar. Romalılar Yunanlılarla aynı silahları kullandılar, ancak kabukları deri, bronz kemerlerle kaplı ve daha sonra demir plakalarla kaplıydı. Soylu insanlar, bütün bedenle böyle ölçekleri kapladılar.
Böylece, insan medeniyetinin gelişiminin ilk aşamalarında, savaş araçlarının üretilme maliyetlerinde, türlerinde hızlı bir artış olduğu gibi istikrarlı bir artış olduğunu gösteren net bir eğilim ortaya çıkmıştır. Bu da bir bütün olarak savaşın maliyetini arttırdı.
Uzmanlar MÖ 54'te öldürülen her askerin Caesar 75 sente mal olduğunu hesaplayabiliyorlardı. 869'te, Bağdat Halifeliği'nin 70-bininci paralı ordusunun yıllık maaşı ve oranı, halifeliğin iki yıllık devlet vergisinin toplamı olan iki milyon altın denariiydi.
Soğuk silahlar çağında, oldukça yavaş, ancak istikrarlı bir gelişme meydana geldi, ayrıca savunma silahları geliştirildi. Orta Çağ'da, Oryantal halklar zincir posta olarak bilinen demir halkalardan bir deri ceket üzerine gömlek giymeye başladılar ve Batı'da asil şövalyeler vücudu çeşitli inlaylarla süslenmiş dövme çelik mermiler, kasklar, kelepçeler ve oymalar ile kapladılar. Şövalyenin zırhı ve silahı bir servete mal oldu.
Ateşli silahların ortaya çıkışı askeri işlerde bir devrim yarattı. Karmaşıklığına göre, fiyat da arttı ve bu da savaşın maliyetini keskin bir şekilde artırdı. Almanya'da, 1657'te, bir asker 264'e, 1786, 300'a, 1870, 880'a ve 1910, 1265 işaretlerine mal oldu.
En pahalı askeri teçhizat, en karmaşık cihazlar, bileşenler ve mekanizmalar olan savaş gemileri olmuştur ve olmaya devam etmektedir. İlk Rus ordusunu oluştururken filo - 20. yüzyılın sonunda Azovski, bir geminin inşası için 1350 binden fazla demir çivi, 1400 adet tuval kanvas, 1500-200 meşe ve çam gövdeleri, 50'e kadar silah ve 70'ye kadar silah harcadı. XVIII yüzyılın başında, bir savaş gemisinin fiyatı o zaman çok büyüktü - 80-XNUMX bin ruble.
Buna göre, toplam düşmanlık maliyeti de arttı. Kuzey Savaşı sırasında (1700 - 1721) düşmanlık yılı için maliyet altın 3,8 milyon ruble idi. Rus-Türk savaşları sırasında XVIII. Yüzyıldaki 70 - 80-ler, savaşın bir yılı 9,5'e bir milyon rubleye mal oldu. Napolyon ile yapılan savaşlarda, bir yıllık savaşın maliyeti 80 milyon rubleye yükseldi. Rusya'yı XIX yüzyılda yöneten Doğu savaşlarında, bir yıllık savaşın maliyeti 190 milyon ruble olarak gerçekleşti. 1877 - 1878 Rus-Türk savaşı sırasında, askeri operasyonların yılı 450 milyon rubleye mal oldu. Rus-Japon Savaşında bu rakam 1 664 242 225 ruble idi.
Öldürülen her düşman askeri, 1800’te üç bin dolara Napolyon’a mal oldu. I. Dünya Savaşı sırasında, öldürülen avcıların her biri 21 ve II. Dünya Savaşı sırasında 200 bin dolar kadar bin dolara mal oldu. Böylece, Sezar'ın savaşlarına kıyasla, bu rakam yüz binlerce kez artmıştır.
Rus-Japon savaşı döneminde, Rusya devlet fonlarının savaşın maliyetini karşılaması için yeterli olmadığı zaman yeni bir fenomenle karşı karşıya kaldı. İki savaş yılında yalnızca Devlet Hazinesi'nin tüm serbest parası harcanmadı, ancak 1906'in başlangıcında, 157 990 820 ruble'de bir açık vardı. İlk defa, Rus hükümeti banknot konusuna başvurmak zorunda kaldı. Bu, özellikle, 1906'in ilk yarısında, hükümetin 255 milyon ruble'yi dolaşımdan çıkardığı gerçeğiyle kanıtlanmaktadır.
XIX’in sonlarındaki savaşlarda - XX yüzyılın başlarında, çeşitli iletişim araçları aktif olarak kullanılmaya başlandı: telgraf, telefon, radyo. Bu yeni ve önemli maliyetler gerektiriyordu.
XX yüzyıl dünya yıkıcı savaşlar
20. yüzyılın başında, barış dönemindeki silahlı kuvvetlerde bulunan Avrupa devletlerinin 19'i, 4 milyon 300 bin kişiyi barındırıyor. Savaş zamanında, sayıları 21 milyon 500 bin kişiye yükseltilebilir. Askere yapılan toplam harcama 20 milyar 868 milyon ruble'ye ulaştı. Her askerin yıllık maliyeti 207'ten Bulgaristan'da, 1067'e ise İngiltere'den geliyor. Rusya'da, bir asker 369 hazinesine yılda iki kere mal oldu. Kişi başına ordunun bakımının maliyeti Türkiye'deydi - 2 Fransa'da 70 kopeklerini ruble - 10 Rusya'da 20 kopeklerini ruble - 3 40 kopeklerini ruble.
Birinci Dünya Savaşı sırasında savaşın maliyetinde keskin bir sıçrama meydana geldi. Her yıl, Rusya'nın bu savaşa katılımı, 12 milyar ruble altınına mal oldu. Böylece, yalnızca 200 yıllarında, 18. yüzyılın başından 20. yüzyılın başlarına kadar savaşın maliyeti üç binden fazla artmıştır. Rakam gerçekten devasa ve kendisi için konuşuyor.
I. Dünya Savaşı sırasında, Almanya savaşta ayda yaklaşık bir milyar mark harcadı. Savaşın her ayı tüm savaş gücü için 2,5 milyar ruble civarında. İngiltere Maliye Bakanı Lloyd George'un hesaplarına göre, üç büyük güç için savaş yılı - Rusya, İngiltere ve Fransa, 20 milyar rubleye mal oldu. Devletin altın rezervlerinin kapasitesini ve bankaların ihraç haklarının boyutunu aşabildiklerinden, bu miktarları elde etmek oldukça zordur. Bu tür masraflar, en güçlü sanayileşmiş dünya güçlerinin gücünün bile ötesine geçmiştir.
Zaten Birinci Dünya Savaşı'nın başında, Rusya ve diğer ülkeler önemli para sorunları ve büyük borçlar vermeye zorlandılar. 1 Ocak 1915'ten önce, Rus hükümeti 3'e askeri ihtiyaçlar için bir milyar 20 milyon ruble harcadı. Uzmanların hesaplamaları, bir günlük düşmanlığın Rusya ekonomisine 14 milyon rubleye mal olduğunu, yalnızca 1 / 10 fonlarının tahmini bütçeyle karşılandığını ve kalan 9 / 10’in çeşitli devlet kredileriyle geri ödendiğini gösterdi. Dolayısıyla, Rus ekonomisinin kaynakları bu ölçekte uzun bir savaş için açıkça yetersizdi ve hükümet acil önlemler almaya karar vermedi.
Aslına bakarsan, yalnızca İngiltere ekonomisini en az etkilediği için, yalnızca İngiltere emisyonsuz bir şekilde yapmayı başardı. Ek olarak, bu ülkede askeri harcamaların önemli bir kısmını vergilerle karşılama gelenekleri olmuştur.
I. Dünya Savaşı'ndan sonra, giderek artan askeri harekat maliyetlerine yönelik eğilim artmaya devam etti. Santrale (devlet veya özel) ve mühimmat türüne bağlı olarak 76-mm saha silahından bir atış fiyatı 20 ile 30 ruble arasında ve Birinci Dünya Savaşı - 31 ruble sırasında uçaksavar silahı arasında değişiyordu. Karşılaştırma için: üç sıralı bir Mosin tüfeği ve 76 mm'lik bir tabanca tabancasından bir atış aynı maliyettedir. Ancak, mühimmatın kalibresindeki artışla birlikte fiyatının katlanarak arttığı vurgulanmalıdır. Birinci Dünya Savaşı sırasında Almanlar, 75 işaretlerinde hafif bir 25-mm saha silahından ve 280-mm'den - zaten 10 markalarından bir atış yaptı.
Silahlı mücadeleye katılan silah, askeri teçhizat ve diğer askeri ürünlerin sayısı ölçülemez bir şekilde arttı. Birinci Dünya Savaşı'na katılan ana ülkeler, savaşın tamamı boyunca 180 bin uçak, 150 bin topçu silahı, bir milyondan fazla makineli tüfek, bir milyar mermi, yaklaşık 35 milyar mermi ve dokuz binden fazla üretti tanklar.
İkinci Dünya Savaşı sırasında benzer miktarda silah bir yıldan biraz fazla üretti. Temel olarak karmaşıklığı ve maliyeti çok büyük olan reaktif ve güdümlü füze silahları gibi yeni silah türleri ortaya çıktı. Bu nedenle, yalnızca füze silahlarının oluşturulması için, Almanya, 10'un binlerce tankının maliyetine eşdeğer fonlar harcadı. Savaş boyunca, Alman endüstrisi 55 binlerce tank üretti.
Birinci Dünya Savaşı'na katılan tüm ülkelerin üretim dışı askeri-ekonomik ihtiyaçlarını karşılama ile ilgili bütçe harcamaları, 208 milyar doları, İkinci Dünya Savaşı 1 trilyon 117 milyar dolarını ve dolayısıyla 5,5 zamanlarını artırdı. Buna, Birinci Dünya 387’inde milyarlarca dolara, İkinci Dünya’da ise dört trilyon dolara ve 10 zamanlarından daha fazla artmaya neden olan dolaylı ekonomik maliyetler eklenmelidir. Savaşlar, aslanların devletlerin milli gelirindeki payını emmeye başladı.
Soğuk Savaş - en iyi bilimsel başarıların dönemi
II. Dünya Savaşı'ndan sonra, Soğuk Savaş adı verilen yeni bir siyasi gelişim aşamasına girdi. Bu dönem öncelikle benzeri görülmemiş bir silahlanma yarışı ile karakterize edilir. Devletlerin neredeyse en iyi bilimsel güçleri, askeri üretimin çıkarları için çalıştı. Tüm büyük bilimsel başarılar askeri alanda kullanımlarını buldu.
Askeri ürün fiyatları II. Dünya Savaşı'ndan daha hızlı artmaya başladı. Örneğin, savaş yıllarında savaşçı 200'a binlerce marka mal olmuşsa, 50'in ortasında fiyatı iki milyon marka yükseldi ve 60'lerin ortasında ise beş milyon mark olarak tahmin edildi. Ortalama bir 2. Dünya Savaşı tankının fiyatı - 400'in ortasında - binlerce markanın 50'i - zaten bir milyon mark ve 60'in ortasında - 1 milyon 100'un binlerce markası. B-52 stratejik bombardıman uçağı sekiz milyon dolara, Forrestal tipi uçak gemisi 200 milyarlarca dolara mal oldu. Büyük bir fiyat ve modern bir mühimmat haline geldi. Dolayısıyla, yalnızca bir Grad roketatar 600 ile 1000 dolar arasında değişebilir. Daha güçlü MLRS Smerch'in bir roketi - zaten on binlerce dolar.
1914’te her gün savaşa katılan bir askeri desteklemek için II. Dünya Savaşı - 20 kilogramında ve Vietnam Savaşı - 90 kilogramında altı kilogram çeşitli eşyaya ihtiyaç duyuldu. Afganistan savaşında her askerin 200 kilogramlık çeşitli malzemelere ihtiyacı vardı. İkinci Dünya Savaşı sırasında, iki ya da üç kişi bir savaşçı için arka tarafta çalıştı, ancak şimdi bunun için sekiz ya da on kişiye ihtiyaç var. Bu, silahlı kuvvetlerin ve her askerin bir bütün olarak askeri teknik teçhizatının büyük ölçüde arttığını göstermektedir.
II. Dünya Savaşı sırasında bir Amerikan bölümünün toplam silah ve teçhizat maliyeti 19,5 milyon dolardı, 60-e'de 69,5 milyona yükseldi. Bu nedenle, 20 yıllarında, bir bölümü donatmanın maliyeti üç kattan fazla olmuştur. Bu nedenle, zaten 60'lerde, sadece iki devlet silah yarışına eşit şartlarda liderlik edebildi: SSCB ve ABD.
Silahın maliyeti bugün
Şu anda, dünya silah pazarındaki bin saldırı tüfeği 30 dolara, bir savaş bombası sekiz dolara ve bir topçu atışı 130 dolara mal oldu. Bir roket MLRS "Smerch" - iki bin dolar, havacılık hacimli patlama bombası - üç bin dolar. Modern bir Kalaşnikof saldırı tüfeğinin maliyeti 59 dolar. 2006'daki son modernizasyondan sonra, bu makine (A-103) 386,22 dolara mal olmaya başladı. Bazen fiyatı düşürmek için başarılı teknik iyileştirmeler nedeniyle mümkündür. Yani, yerli bir Daryal tipi radarın maliyeti 20 milyar ruble ve yeni yüksek hazır istasyonlar için üç milyar ruble. Bu istasyonun konteyner formunda üretilmesiyle başarıldı. Bununla birlikte, bu oldukça bir istisnadır ve genel eğilimi yansıtmaz.
Ordunun birçok kolunun kullanıldığı ve çok karmaşık askeri teçhizatın kullanıldığı, çok sayıda tatbikat gerektiren modern savaşın gerçekleri çok maliyetlidir. Bir tabancadan bir atış, bir makineli tüfekten 16 ruble'ye - yaklaşık 30 ruble, bir tank silahına - 32 binlerce ruble, güdümlü tanksavar füzesinin fırlatılması - 160 binlerce, bir C-300 uçaksavar füzesi - 30 milyondan fazla. Buna, yakıt maliyetini, bir iletişim kaynağının harcamalarını, yiyecekleri ve her türlü personel ve teçhizatın sağlanması ve bakımını eklemek gerekir.
Askerlerin silah alabilmesi için, haftada iki kez antrenman alanına seyahat etmek ve Sovyet ordusunda norm olan en az 30 kartuşlarını vurmak gerekiyor. Eğer şu anda bu normlar sadece 1,2-milyon ordusunun beşte biri tarafından yerine getirilecekse, yılda sadece cephane için 22 milyar ruble tahsis etmek gerekiyor. Çok daha pahalı deniz gezileri. Ocak ayında, Akdeniz'deki bir kampanya olan 2007, uçak gemisi Amiral Kuznetsov liderliğindeki Rus filo gemilerinin uçak gemisi grubu tarafından gerçekleştirildi. İlk önce canlı ateşle yapıldı ve yaklaşık bir milyar ruble'ye mal oldu. Amerikan uçak gemisi grubunun benzer bir kampanyası günde bir milyon dolar olarak tahmin ediliyor.
Saatlik eğitim uçuş muharebe savaşçısı MiG-29 üç bin dolara mal oluyor. Nükleer denizaltı seyir - günde binlerce dolar 100. Modern T-90 tankının maliyeti 30 milyon ruble, avcı 35 milyon dolar. Stratejik bir bombardıman uçağı 400 milyon dolara, en yeni Rus füzesi Bulava - 50 milyon dolara, Kursk nükleer bir denizaltısına - iki milyar dolar ve bir nükleer uçak gemisi - beş - altı milyar dolar tuttu. Bunlar astronomik meblağlardır.
Modern silahların, askeri teçhizatın ve mühimmatın ayırt edici bir özelliği, önemli maliyetler gerektiren elden çıkarmalarına ihtiyaç duymalarıdır. Bu nedenle, Kursk nükleer denizaltının sökülmesi, devlete 228 milyon rubleye mal oldu ve ilgili masraflar için başka bir 58 milyona ayrıldı.
ABD’nin Irak’taki savaş harcaması aylık 5,6 milyar dolar veya günlük 186 milyon dolar olarak gerçekleşti. Bu, Vietnam Savaşının maliyetini aşıyor, bir ay süren savaşta Amerikalılar 5,1'in bir milyar dolara mal olduğu zaman, tüm Vietnamlı kampanyası ABD hazinesi 600 milyarlarca dolara mal oldu. Irak kampanyasının ilk iki yılında, Amerikan Kongresi 294,4 milyar tutarında ve ek 45,3 milyar tutarında harcamaları onayladı. Ek olarak, İngiltere aynı amaç için Mart 2005’a 6 milyar dolar harcadı. Bu fonlar bir milyon öğretmene 3,9'e ödeme yapmak veya dokuz yıl boyunca Dünya Açlık Programını tam olarak finanse etmek ya da Dünya AIDS Programını finanse etmek için 22'a yeterli olacaktır.
Irak'a karşı savaş, en kapsamlı hassas silah kullanımıyla silahlı bir çatışma haline geldi. Sadece 40'taki Pers Körfezi Savaşı'nın 1991 günü boyunca, 282 yüksek hassasiyetli Tomahawk seyir füzeleri kullanıldı. Böyle bir roketin piyasaya sürülmesi bir milyon dolara mal oluyor.
20. yüzyılın sonundaki savaşların ve silahlı çatışmaların en önemli özelliği, askeri çatışmaların çözülmesinde uzay varlıklarının kullanılmasıydı ve askerlerin savaş destek görevlerini çözmede öncü rol üstleniyorlardı. Bu nedenle, 1991'taki Pers Körfezi bölgesindeki askeri operasyonlar sırasında, 86 uzay aracının (29 istihbarat, iki füze saldırı uyarısı, 36 navigasyon, 17 haberleşme ve iki meteorolojik destek) yörünge grubu koalisyon kuvvetleri tarafından dahil edildi. En önemli rol uzay keşif aracıyla oynandı. Aslında insanlık tarihindeki ilk "uzay" savaşıydı.
1999'taki Yugoslavya'ya karşı yürütülen kampanyada NATO birlikleri, Körfez Savaşı sırasında kullanımlarının neredeyse iki katı olan 120 haberleşme uyduları, 36 keşif, 35 navigasyon ve 27 meteorolojik gibi çeşitli amaçlarla 19 uydularını kullandı. Bu, üretim teknolojisinin muazzam maliyeti nedeniyle, uzay teknolojisinin çok paraya mal olması nedeniyle savaşın maliyetini keskin bir şekilde arttırdı. 13 KB ve bilimsel araştırma enstitüleri ile 35 fabrikalarının ilk Rus balistik füzesinin kurulmasında yer aldığını söylemek yeterli.
Uluslararası kuruluşlara göre, 1998’te, askeri hedeflere yapılan küresel harcamalar 745’in milyarlarca dolarına ulaştı - yani Dünya’daki kişi başına ortalama 125 dolar ve küresel GSMH’nın 2,6’i. Aynı zamanda, Rus askeri sanayi kompleksinin üretim hacmi, yalnızca 10 üretim hacminin yüzde 1991'ini oluşturuyordu. Rusya'nın askeri bütçesi, ABD askeri bütçesinin yüzde 5,5'inden az.
Silahlanma yarışı devam ediyor
Üçüncü binyılın başında, dünya ülkeleri silahlara büyük miktarda harcama yapmaya devam ediyor. Suudi Arabistan, yıllık olarak askeri ihtiyaçlara harcayan bu amaçlar için en çok ayırıyor: GSYİH'nın yüzde 10,1'i, Irak - yüzde 9,7, İsrail - 8,7, İran - 7,5, Çin - 5,3, Rusya - 5, ABD - üç, Fransa - 2,6, İngiltere - 2,4, Japonya - yüzde biri.
Parasal açıdan mutlak lider, ABD - 294,7 milyar dolar, Rusya - 58,8 milyar, Japonya - 44,4 milyar, Çin - 42,1 milyar, Fransa - 34,3 milyar, Büyük Britanya - 33,9 milyar, Suudi Arabistan - 18,3 milyar, İsrail - 9,4 milyar, İran - 7,3 milyar, Irak - 1,5 milyar dolar.
Yıl boyunca ABD Ordusu askeri başına toplam ortalama maliyet 169 750 dolar iken, Rus ordusunda - sadece 11 812 dolar, yani 15 kat daha az. Sadece bir Amerikan askerinin 2011 yılında savaş ekipmanının maliyeti - 18 binlerce dolar ve uzmanların tahminlerine göre 70 - 80 binlerce seviyesine yükselecek. Modern ekipman, bir kask - 80 dolar, gece görüş cihazı - 34 binlerce dolar, otomatik bir tüfek M-235 - 3,5 binlerce dolar, vb. Dahil olmak üzere 4 kilogram ağırlığındaki 1,3 üründen daha fazlasını içerir.
Amerika Birleşik Devletleri'ne kıyasla Rusya'daki bir asker için bu kadar küçük harcamalar, federal birlikler uçakla ve askeri teçhizatta ezici bir üstünlüğe sahip olduklarında, Çeçenya'daki düşmanlıkların konuşlandırılabilir sonuçlarını büyük ölçüde açıklıyor. Düzensiz Çeçen oluşumlarına kıyasla, askerlerimiz ve hatta memurlarımız yarı partizan bir görünüme sahipti çünkü en temel ödenek normları yoktu. Bu bakımdan, silahların işletilmesinde büyük önem taşıyan insan faktörünü dikkate almak son derece gereklidir.
Ağustos ayında, Güney Osetya'daki 2008-th “beş günlük savaş” Rusya’ya 12,5’e bir milyar ruble, yani ortalama olarak, günlük 2,5’e bir milyar ruble. Bu savaş sırasında, çeşitli yakıt ve yağlama maddesi maliyetlerinde belirgin bir yükseliş eğilimi vardı. Bu amaçlar için, 1,2 günde bir milyar ruble harcandı. Bu eğilim, çeşitli askeri teçhizatlarla birliklerin sürekli doygunluğunun ve eşzamanlı komplikasyonunun bir yansımasıydı.
Askeri sanat ve üretimin gelişim teorisi ve pratiği ile ilgili karmaşık konular, uzun zamandır bu alanda bilginin sistemleşmesini gerektirmiştir. Bu nedenle, örgütsel ve bilimsel fikirlere dayanarak, askeri teorinin ayrılmaz bir parçası olan silah teorisi olarak adlandırılan yeni bir konsept kuruldu. Bu karmaşık bilimsel ve teknik konu, 2005 yılında yayınlanan bir grup Rus bilim insanının çalışmalarına adanmıştır.
Silahlanma teorisi ile yazarlar, silahlı kuvvetleri savaşla teknik araçlarla donatma planlarını somutlaştırmaya yönelik teorik tecrübeleri özetleyen, toplumun üretici güçlerinin gelişimindeki eğilimleri hesaba katarak ve yakın gelecekte silahlı kuvvetlerin teknik araçlarla donatılmasındaki eğilimleri hesaba katarak teorik tecrübeyi özetliyor.
Kitabın yazarları, savaş silahlarının gelişiminin tarihini incelemeyi ve onların gelişimlerinin karşılıklı etkisinin analizini ve savaş yöntemlerini silah teorisinin ilk ve en önemli görevini kullanır. Bu tanıma katılmamak zor. Bununla birlikte, yüzyıllardır süren savaş araçlarının evriminin pek çok yönünün halen geliştirilme aşamasında olduğu ve askeri bilimden bağımsız bir bilimsel yönelimle öne çıkmaya başladığı kabul edilmelidir.