Arap ülkeleri ile Dostluk ve İşbirliği Derneği Başkanı olan Vyacheslav Nikolaevich Matuzov, özellikle Suriye meselelerinde Ortadoğu konusunda çok aranan bir uzman. Hem Arap hem de Amerikan TV kanalları, konuyla ilgili ince bir bilgiye ve diplomatik çalışmanın özelliklerine dayanarak gerekçeli bir görüşe ihtiyaç duyduklarında ona yöneliyorlar. Bunu Vyacheslav Nikolaevich'den alamazsınız: 20, Orta Doğu’yu CPSU Merkez Komitesi’nde Orta Doğu’da yıllarca geçirdi, beş yıl Lübnan’da kültürel bir bağdı ve Washington’daki Rus Büyükelçiliği’nin danışmanlığını yaptı; bir grup Arap-İsrail müzakeresine öncülük etti. Rus Bülteni'ne, Rus medyasındaki bilgi sabotajı, Suriye ihtilafının arka planı ve Arap devrimlerinin teknolojisi hakkında ayrıntılı olarak anlattı.
- Belirlediğiniz pozisyon devletin resmi pozisyonuna nasıl karşılık geliyor?
- Son yıllarda dünya medyasında konuşma fırsatı buldum, bunun için kendim için gayret gösterdiğim için değil, medyanın da bu istekle bana döndüğü için. Bunlar, Amerikan Arapça TV kanalı Al-Hurra, Katar’ın Al-Jezira’sı, Suudi Arabistan TV kanalı ve Suriye’nin devlet televizyon kanalları. Ayrıca Tahran'dan Arapça ve İngilizce olarak çok sayıda kanal.
Toplamda şu anda, ABD Dışişleri Bakanı düzeyinde üst düzey ABD diplomatlarıyla yapılan görüşmeleri de içeren, 447'in canlı yayın yaptığı 141 konuşmalarım var. “Jezire” konusunda, ABD’nin eski başkan adayı olan senatör John McCain ile bir anlaşmazlık vardı; Bir diğer rakip, eski Beyaz Saray askeri analisti, Dışişleri Bakanlığı uzmanı olan David Pollak, şu anda ABD'nin Orta ve Orta Doğu'daki önde gelen düşünce kuruluşu olan Washington Orta Doğu Araştırmaları Enstitüsü'nde (AIPAC Amerikan-İsrail Komitesi tarafından finanse edilen) çalışıyor.
Dünyadaki televizyon izleyicileri karşısındaki tüm görünüşler, Rusya Federasyonu’nun konumunu belirtmemi gerektiriyor, çünkü dünya benim kişisel görüşüme ihtiyaç duymuyor, Rusya’nın, Rus liderliğinin pozisyonunu istiyor. Bu işte görevimi görüyorum - ülkemin gerçek konumunu Arap televizyon izleyicileri ve radyo dinleyicilerine aktarma ihtiyacı.
Bunu yapmak için, Dışişleri Bakanlığı'nın internet sitesinde yer alan tüm Dışişleri Bakanı'nın resmi açıklamalarını veya ülkemizin Cumhurbaşkanı'nın konuşmalarını izleyerek İnternet'te kalmak gerekiyor. Elbette, devlet yapılarıyla bağlantısı olmayan bir kişi olarak, bazı fantastik komplo teorilerine bile aklıma gelen her şeyi söyleyebilirim, ancak görevimi tam olarak Aralık ayına kadar olan Rusya'nın gerçek pozisyonunu yansıtırken görüyorum. Yılın 2011'i kendim anladım, sonra açık ve net bir şekilde ifade ettim. Nitekim, bu noktaya kadar, devletin konumu her zaman açıkça ifade edilememiş ve bazen de basitleşmiştir: Dışişleri Bakanlığı'nın web sitesinde yalnızca bir bilgi vardır ve buna paralel olarak - yetkililerin ifadelerinde, aynı Mikhail Margelov - Rusya Federasyonu Devlet Başkanının Özel Temsilcisi - Afrika Bakanlığı Bakanlığının pozisyonuyla tamamen çelişmektedir. dış ilişkiler.
Böyle bir anlaşmazlık dayanılmazdı. Ne de olsa, hem Dışişleri Bakanlığı hem de Başkanlık İdaresi iki faktör tarafından yönlendirilmelidir: Rusya'nın ulusal güvenliği ve Rusya'nın küresel düzeyde ulusal çıkarları. Bu dersten saparlarsa, ülkenin ulusal çıkarlarını korumazlar. O zaman, bu ilgi alanlarını belirlemek için hayatımdan ve mesleki deneyimimden geçtim. Daha sonra Dışişleri Bakanlığı'nın böyle bir pozisyon aldığını zaten gördüm. Benim için, bunun bir anlamı vardı: bölgedeki durumun resmi değerlendirmeleri, kendimi yönlendiren prensipler temelinde yapılmıştır.
Söyleyebileceği gibi, sadece bir mucize, 2011'in Aralık ayında, Rus dış politikasının kilit meselelerde açıkça kendini göstermeye başladığında, Batı medyasının kopyaladığı ve dışişleri bakanının “canlandırıldığı” politik rolünün arka planında belirgin bir şekilde ortaya çıktığında ortaya çıktı. Görünüşe göre, bu, ülkenin V.V. Putin, ülkenin Cumhurbaşkanı oldu ve Rusya Federasyonu'nun dış politikasını belirleyecek.
Ancak Rus pozisyonunda olduğu gibi mücadele ve şimdi devam ediyor. ABD şimdi, Suriye'ye ilişkin Libya varyantının BM Güvenlik Konseyi'nde çalışmadığını, yani Rusya’nın, dış askeri müdahaleyi onaylayan yılın 1973’in 17’in BM Güvenlik Konseyi Kararı’nı kaçırdığımızda Rusya’nın Libya’da iç savaşta devletler. Sonra vetodan bir adım öteye geçmek, NATO birlikleri tarafından bağımsız bir devletin yenilgisinin kapısını açtı. Daha sonra, en üst seviyemizde bu hata fark edildi, ancak tren dedikleri gibi kaldı. Suriye ile birlikte bu faktör zaten neredeyse seviyelendirildi.
Ralph Peters Haritaları - Yeni Büyük Ortadoğu Sınırları
Ortadoğu bugünkü gibi görünüyor.
- Bugün Rusya'nın şu anki konumunu şimdiden gösterebilir miyiz?
- Sergey Lavrov'un doğru bir şekilde belirttiği gibi, bu yerel değil, bölgesel bir sorun değil, 21. yüzyılda dünya düzenini yeniden düzenlemek için küresel bir sorun. Bugün, bu kadar sakince, Orta Doğu’daki en etkili ülkelerden biri olan ülkeyi, uluslararası hukuk normlarına ve Birleşmiş Milletler Tüzüğü temelinde değil, orman yasalarına göre ele alarak ayırmaya izin verirsek, o zaman tüm Birleşmiş Milletler faaliyetlerine son verebiliriz. Rusya’nın resmi konumu, yalnızca askeri müdahalenin değil, Suriye’nin iç meselelerine müdahalenin önlenmesine dayanmaktadır. Sonuçta, aynı zamanda politik ve bilgi girişimi ile de ilgilidir. Washington şu anda Suriye'deki rejim değişikliği talebi ve Cumhurbaşkanı Beşar Esad'ın yetkilerinin kaldırılması üzerine bahse giriyor.
Aynı zamanda, Stratfor gibi Amerikan düşünce tankları bile (Strategic Forecasting Inc. bir Amerikan özel istihbarat ve analitik şirketidir - Ed.), Ve bu “gölge CIA”, daha gerçekçi olanın arka planını görür. Önde gelen Amerikan şirketleri ve hükümeti tarafından kullanılan hizmetleri kullanan analistlerden biri olan lideri George Friedman, Suriye hükümetinin halkın desteğine dayandığı en son makalelerden birinde yazıyor ve bu destek olmadan uzun zaman önce devrildi. Ve bu en büyük ABD analisti tarafından tanınıyor! Sonra şu soru ortaya çıkıyor: Suriye halkının çoğunluğu tarafından desteklenen Suriye'de bu güçle kim savaşıyor, Suriye muhalefetinin silah arzı ve hükümete karşı bilgi savaşı ne temelde?
TV şovlarına katıldığınızda, ağlamanın baskınlığı, soykırımın kükremesi ve Suriye makamlarına karşı suçlamalarla karşı karşıya kalıyorsunuz. Kurulması gerçekten önemli olsa da, insanları kim öldürüyor, Humus yakınlarındaki Hula köyünde bebeklerin ve kadınların kafasını kesiyor? Bu açıkça hükümet birlikleri değil. Fakat Amerika'nın tüm günahları ve bizzat Hillary Clinton, Suriye hükümetine dayatmaya çalışıyor. Bu açık, canavarca bir yalan.
... Ve böylece “Arap devrimlerinin” tamamlanmasından sonra bakacak.
“Jezira” dan BBC'ye ve Amerikan “Hurra” şovuna kadar tüm kanallarda en son televizyon tartışmaları yapıldığı için bugün herkes, Rusya’nın Suriye temasına yaklaşımını değiştirmek üzere olduğu konusunda Amerikalıların argümanlarıyla aynı fikirde olmak ve katılmak üzere Beşar Esad'ın Suriye'den çıkarılmasını talep etmek, rejimin devrilmesini kabul etmek. Rusya’nın liderliği üzerinde dış baskıya açık bir girişimi var, Rusya’yı yalnızca Batı’dan değil aynı zamanda Arap dünyasından da zorla çektiği iddia edilen Suriye’den dolayı ABD yönetimi ile ilişkilerin bozulmasının imkansız olduğunu savundu. Muammer Kaddafi veya Beşar Esad şeklinde ve Arap ülkeleriyle bağları korumak için, Suriye'deki İslami köktendincilerin gücüne dair iddiaları tanımak için görüşlerini acilen gözden geçirmek gerekiyor. Ve bu propaganda kampanyası, dış bilgi alanındaki herhangi bir direnişi karşılamıyor. Dışarıdan gelen baskı devasa! Cumhurbaşkanlığı yönetiminin, Rusya Federasyonu Dışişleri Bakanlığı'nın, BM Güvenlik Konseyi temsilcimiz Vitaly Churkin’in cesaretli pozisyonuna, bakanın ve ülkenin cumhurbaşkanının talimatlarını açıkça yerine getiren, bu konuda konuşan veya oy veren kişilere en yüksek notu verebilirim. Bu, Orta Doğu’daki durumun gelişimi ve küresel kalkınma ile birlikte ele alınan bir düşüncedir.
- Hala anlamayanlara açıklık getirelim: Rusya'nın Suriye'de istikrarı sağlaması neden avantajlıdır?
“Bu çok önemli bir soru, çünkü Suriye rejimine verdiğimiz desteğin paralı ekonomik çıkarlarında, Rusya'nın bulunduğu konumda ısrarlı olduğu sözleşmelerde bizi suçlamaya çalışıyorlar. Böyle bir yaklaşıma çoktan rastlandı: Öyleyse, satın alınmalı - askeri alanda başka sözleşmelerde bulunmak, örneğin tedarik оружия Basra Körfezi ülkeleri Suriye'den uzaklaştı ve Amerika'ya bıraktı. Ayrıca Tartus'ta sadece Esad rejimi altında kurtarabilecek bir deniz üssünden bahsediyorlar.
Tüm bu imalar için bir şey söyleyeceğim: Bugün Rusya’nın Orta Doğu’da ciddi bir ekonomik çıkarları yok. Sovyetler Birliği günlerindeydiler, ama şimdi değillerdi. Ancak, Güney sınırındaki ulusal güvenliğin korunmasına dayanan doğrudan jeopolitik çıkarlarımız var - Soçi'den Gorny Altay. Askeri-teknik işbirliği alanındaki aynı Suriye ile olan ilişkilerimiz büyük ölçüde maddi kazanç ilkesine dayandırılmamasına rağmen, önemli bir yönü önceki kredilerin ve borçların iadesi olsa da: Suriyeliler bize çok büyük miktarda para borçludurlar.
Suriye'den gerçek bir gelire sahip değiliz, bir petrol ülkesi değil. Deniz üssüne gelince, size hatırlatırım: Bugün Rusya, Sevastopol hariç, yurtdışında herhangi bir üs bulunmuyor - ne deniz, ne hava, ne de kara. Askeri üslerin bakımını bıraktık: Küba'daki Lourdes'teki üssünü kapattık, Vietnam'daki Cam Ranh'daki üssünü kapattık, bir kerede Somali'ye teslim olduk. Afrika Boynuzu'nda, Hint Okyanusu'nu kontrol eden en güçlü üslerden birine sahip olduk. Ama şimdi üssümüz yok.
Suriye ile askeri işbirliğimizde, Suriye'nin Tartus limanındaki yol kenarındaki bir rıhtım olan kayan tabanımızda bir bakım istasyonumuz var. Aslında bir Suriye deniz üssü var ve Rus Donanmasının geçen gemileri için yalnızca bir lojistik noktamız var.
Sovyet zamanlarında, gemilerimiz sadece Tartus'un PMTC'sini kullanmıyordu. Uluslararası yasalar uyarınca, askeri gemiler Akdeniz'deki herhangi bir limanı arayabilir ve genellikle Tunus gibi Amerika yanlısı bir devletin limanını kullanırdık ve Bizerte'de ayrıca, gıda kaynaklarının, suyun ve denizcilerin toprağa gittiği teknik bir destek noktamız vardı. Bu, askeri üslere sahip olmanın gerekli olmadığı ortak bir uluslararası uygulamadır. Suriye'de sahip olduğumuz budur, örneğin başka bir devletin sağlayabileceği hizmetlere yakın, örneğin İtalya'da son zamanlarda olduğu gibi. Dolayısıyla deniz üssüne tutunduğumuz söylendiğinde bu bir yalan ve iftiradır.
Tüm söylem, Rusya'nın ticari bir dış politika suçlamasıyla sonuçlanıyor ve Arap liderleri ikna etmek için etkilemeye çalışıyor: Rusya'ya güvenemezsiniz - bu size ihanet edecek ve yarın size satacak. Ancak Suriye'de çözülmekte olan sorunlar tamamen ekonomik çıkarlardan çok uzak. Bu bir çarşı değil! Bu, Rusya Federasyonu'nun ulusal güvenliğidir. Esad rejimini korumak için durduğumuzda, Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov'un bir konferanstan önce çok net bir şekilde söylediği diğer ilkelerden tamamen geçiyoruz: Rusya Suriye Cumhurbaşkanı rejimini savunmuyor - Rusya mevcut uluslararası hukuku savunuyor, çünkü eğer yok edilirse, dünya kaosa sürüklenecek ve sadece iktidar kanunları tarafından yönlendirilecek.
Bu sadece Suriye için değil aynı zamanda Suudi Arabistan ve şimdi savaşın açık bir şampiyonu olan Katar için de geçerli. Aslında, bölgedeki tüm ülkeler zaten sıraya girdi ve yarın Suriye'den sonra sıra gelecek. Arap ülkelerinin liderleri için tek bir mazeret görüyorum: ABD Damocles kılıcı altındalar - korkuyorlar ve boyunlarını kurtarmak için Amerikalılarla iyilik kurmaya çalışıyorlar. Bu nedenle bugün Arap Devletlerinin Arapların çıkarlarını koruyan organizasyondan, neredeyse Amerikalıların eline geçti ve Ortadoğu’daki Birleşik Devletler politikasının bir aracı haline gelmesinin nedeni budur.
Bu nedenle, konumu için Rusya'nın kararında çok şiddetli bir mücadele var. Amerikalıların BM Güvenlik Konseyi'nde Suriye'ye karşı askeri eylemlerini onaylamıyorsa, bunu pas geçmeyeceklerini düşünüyorum çünkü bunun yalnızca Rusya için değil, Çin ve tüm SCO ülkeleri için de ciddi bir sorun olacağını düşünüyorum. Bu bir meydan okuma ve mevcut uluslararası hukuk normlarının ve tüm uluslararası ilişkiler sisteminin imhası olacaktır. Onları gizlice baltalıyorlar, ancak bence açıkça yapmaya hazır değiller. Moskova'nın sert pozisyonu, Orta Doğu'daki Amerikan keyfiyetinde ana frendir.
- Bunun ciddi bir uluslararası ihtilaf olduğu açık ve yeterli medya kapsamı gerekli. Rus medyasının bu yöndeki çalışmaları hakkındaki değerlendirmeniz nedir?
- Belli bir noktaya konu olan Suriyeli, Meksika’daki 20 toplantısının arifesinde tam anlamıyla ve aniden Haziran’dan itibaren ortaya çıktı ve aynı anda tüm kanallar eşzamanlı olarak bu konuda bir konuşma gösterisi düzenledi. İlk kanal - Maxim Shevchenko'nun “bağlamında”, üçüncü kanal - Roman Babayan, aynı tartışmayı, Rusya Devlet Televizyonu ve Radyo Yayıncılığı Şirketi - Nikolay Svanidze ve Dmitry Kiselev'de “Düello” yu düzenliyor.
Tüm bunları izlediğimde, olanlardan dehşete düşmüşüm! Svanidze’nin analistlerimizi, Kiselev'in yanında görüyorum - ikincisi, Alexander Prokhanov, Anastasia Popova ve Kafkas cumhuriyetinden başka bir milletvekili. Genel olarak doğru şeyler söylüyor, ama daha da önemlisi, karşı tarafta gördüğüm şey! Georgy Mirsky, Rusya Bilimler Akademisi'nin Dünya Ekonomisi ve Uluslararası İlişkiler Enstitüsü, Alexander Shumilin, ABD ve Kanada Enstitüsü, Orta Doğu Çatışmalarını Analiz Merkezi direktörü ve aynı zamanda Moskova için köşe yazarı Haber»Elena Suponina ve Nikolai Zlobin - ABD Dünya Güvenliği Enstitüsü'nde Rus ve Asya Programları Direktörü.
Bu konuda tüm çelişkilerin Rusya'nın konumunu ve Amerika'nın konumunu bölme çizgisinde olduğu açıktır. Bu nedenle, bugün her şey oturduğunuz sırayla belirlenir - Zlobin veya Prokhanov'un yanında. Ve şimdi görüyorum ki, Oryantal Araştırmalar Enstitüsü'nden Mirsky, Vladimir Akhmedov ve Rus Bilimler Akademisi'nden Rus devlet analitik merkezlerinin aynı çalışanları Amerikan analisti Zlobin'e yerleşmiş! Televizyon kanallarımızdaki konuşmalarını dinlediğimde, Suriye'de çılgınca rejim değişikliği talep eden Amerikan neo-muhafazakarları görüyorum.
Kendime bir soru soruyorum: sevgili bilim adamları, analistler, devlet ceplerinden maaş alan siyaset bilimciler ve en azından devletimizin politikasını biliyor musunuz? Ülkemizin uluslararası arenada karşılaştığı Amerika Birleşik Devletleri'nin Rusya televizyon kanallarındaki dış politikasına karşı savaşmanıza ve Amerika Birleşik Devletleri'nin çizgi ve stratejik pozisyonlarını savunmanıza kim izin verdi? Rusya Devlet Başkanı ve Dışişleri Bakanlığı'nın pozisyonuna katılmıyorsanız, lütfen belgelerinizi Bilimler Akademisi çalışanlarına teslim edin ve ücretsiz siyasi faaliyette bulunun! Fakat eğer devletinizle kalır ve savaşırsanız, ahlaksız, kabul edilemezdir. ABD'de devlet destekli düşünce kuruluşlarından birinin Amerikan politikasına karşı çıkmasına izin vermiş olsaydı, bu tür merkezler muhtemelen kapanacaktı ve bu insanlar orada olmayacaktı. ABD hükümeti, devlet fonlarının nasıl harcandığını yakından izliyor. Bu durum kontrolünün tamamen kaybolduğunu hissediyorum.
Oryantal Araştırmalar Enstitüsü'nden kıdemli bir araştırmacı olan Vladimir Akhmedov'un ilk devlet televizyon kanalını açıkça ifade etmesi beni şaşırttı: Rusya Dışişleri Bakanlığı'nın dış politika pozisyonuna tamamen katılıyorum. Bunu nasıl anlarım? Uzmanların çemberindeki kapalı tartışmalar çerçevesinde, herhangi bir - en fantastik - teorileri ifade edebilir, daha sonra ilgili departman tarafından öneriler olarak kabul edilebilir veya reddedilebilir. Ancak, merkezi kanallarda, bir enfiye kutusunun dışına çıkan cehennem gibi, bu Mirskys, Akhmetovs, Shumilins atlar ve ana bakış açısı ile kendi görüşlerini ortaya çıkarırlar, ancak başka hiçbir seçenek yoktur, kendinize şunu sorarsınız: Rusya Federasyonu'nun resmi konumu nerede?
Her zaman, Vyacheslav Nikonov'dan sadece bir cümle duydum, yine de Dışişleri Bakanlığı'nı desteklediğini - çok nazik ve dikkatli bir şekilde. Amerika Birleşik Devletleri'nin konumunu açıkça ve açıkça ifade edecek olan Nikolai Zlobin'i, gerekirse, daha zorlu bir hatta, Maxim Shevchenko'nun yaptığı gibi, Dmitry Simes veya Ariel Cohen'in telekonferansı yoluyla bağlayabileceğiniz kişileri davet edebiliriz. Peki neden Dışişleri Bakanlığımızın konumunu yerine Rus uzmanları Amerikan çıkarlarını korumakla meşguller? Bütün bu pislikler, siyasi tartışmaları ilgiyle izleyen Rus televizyon izleyicilerinin başkanlarına dökülüyor. Bu konuşmaları dinledikten sonra, Orta Doğu'daki uzmanların çoğunun Amerikan yaklaşımını desteklediğini ve paylaştığını görecekler.
Ayrıca, Moskova’da bulunan Suriye muhalefetine oy verme hakkı neden bu kadar şiddetle verildi? Televizyon ekranından geçmeyen, bir kanaldan diğerine geçen birkaç Arap soyadı var. Bunlar Suriyeliler, Mısırlılar - Rus pasaportuna sahip olan Araplar, haber ajanslarında çalışıyorlar veya basitçe muhalefet temsilcileri olarak geliyorlar. Medya aracılığıyla en geniş verilere sahipler ve bu da Rus halkının caydırıcılığını arttırıyor.
Bence, RIA Novosti de burada açıkça olumsuz bir rol oynuyor. Mayıs ayının sonundan haziran ayına kadar, orada gerçekleşen tüm “yuvarlak masalar”, Rusya'nın dış politikasına karşı çıkanlar da dahil olmak üzere, aynı konsepti ifade eden aynı insanları bir araya getiriyor. Özellikle, Pekin ve Rusya'nın Doğu araştırmaları enstitülerinden uzmanların buluştuğu Pekin ile bir telekonferans düzenlendi. Moskova ve Pekin, Suriye konusunda ABD ile karşı karşıya gelen müttefikler. Bu iki ülke eylemlerini devlet başkanları düzeyinde koordine ediyor. Ve aniden, RIA Novosti platformunda, Rus Doğu Araştırmaları Enstitüsü'nden bilim adamları, Beşar Esad rejiminin kendisini tükettiğini ve önümüzdeki iki hafta içinde düşeceğini Çince yayınladılar. İki ay önceydi. Düz metin olarak dediler: Esad bir diktatör ve derhal görevden alınması gerekiyor. Cumhurbaşkanı Rusya ve Çin'in dış politikasını koordine etmeye çalışıyor, Dışişleri Bakanlığı uluslararası müzakerelerde daha fazla istikrar yaratmak için düzenli istişareler düzenliyor ve medya ile birlikte araştırma ve analitik merkezlerimiz dış politikamıza karşı yıkıcı.
Bir sorum var: Bir yabancı ülke ve özellikle Amerika Birleşik Devletleri lehine çalışırlarsa böyle analistlere nasıl ödeme yapabilirim? ABD ve Kanada Enstitüsü, Dünya Ekonomisi ve Uluslararası İlişkiler Enstitüsü, Oryantal Araştırmalar Enstitüsü - Biraz olumlu bulmaya çalıştım ama bulamadım.
Amerikan televizyon kanalı Al-Hurra ile ilginç bir sohbeti hatırlıyorum. Suriye devlet televizyonuna 12’ten saat bire kadar etkilenmiştim. Araba sürmem gereken bir stüdyo kiraladılar. Aynen aynı zamanda “Hurra” beni “Özgürlük Saatine” davet ediyor ve fırsatım olmadığını söylüyorum çünkü Suriye televizyonunda konuşmayı çoktan kabul ettim. Hangi soruyu sordukları soruyu sorarlar: “Bana söyleyin Bay Matuzov, Moskova'da başka kim Rus devletinin resmi görüşünü açıkça ve açıkça ifade edebilir?”
Askıya ihtiyaçları yoktu, analistlere Rusya'nın konumunu yansıttı. Tabii ki, Rusya Federasyonu Dışişleri Bakanlığı'nın resmi temsilcisi Alexander Lukashevich'in ifadelerini okuyabilirler - her şey açıktır. Ancak canlı yayın için, Amerikalılar için değil, Amerikan TV kanalları aracılığıyla bu bilgilerin Arap dünyasına girmesine olanak tanıyan her şeyi yorumlayabilecek birine ihtiyacınız var - bu yayınlar Arapça. Moskova'da böyle insanlar bulamadılar! Bütün bunlar bizim siyaset bilimi, analitik, yakın bilimsel halka ABD stratejisini yansıtıyor. Fakat Amerikalıların kendi analistlerine yeteri kadar sahipler, tartışma için Amerikan yanlısı değil Rus yaklaşımına ihtiyaçları var. Ve bunu Rusya'da bulamıyorlar.
Rusya Federasyonu Cumhurbaşkanı Mikhail Margelov'un özel temsilcisinin Bingazi’ye gelmesi ve D.A.’nın talimatlarını yerine getirdiğini beyan etmesi. Medvedev, muhalefet ve yetkililer arasında arabulucu olarak görev yapacak mı? Aynı zamanda, memnun olduğunu, burada her şeyin nasıl düzenlendiğini, havaalanında hangi yetkili ve zeki insanlarla tanıştığını söyledi: "Gaddafi rejimi modası geçmiş hale geldi" ifadesini kullandı. Ve bundan sonra Kaddafi'ye gitmeli ve onunla pazarlık yapmalı ... Muammar Kaddafi, elbette reddediyor - sadece Margelov'u kabul etmiyor. Ancak Sergey Lavrov arifesinde Rusya’nın arabulucu olarak hareket etmeyeceğini, Afrika Birliği’ne güveneceğini ve arabuluculuk görevinde kendisini destekleyeceğini açıkça belirtti. Bu dış politika, zamanımızın en tehlikeli olaylarından biridir. Bu arada, Suriyeliler, Moskova'daki Suriye temsilcilerinden birinin söylediği gibi Margelov’un önderlik ettiği Federasyon Konseyi heyetini kabul etmeyi reddetti. Diğer insanlar gönderildi ve yolculuk çok verimli geçti.
- Medya ve uzmanların haksız çalışmalarının yanı sıra, bazı yetkililer hakkında konuşabilir miyiz?
- Yetkililerine atıfta bulunarak Dışişleri Bakanlığımızın faaliyetlerini baltalayan bir çizgi çiziyorlar. Bu, Rusya'ya çok büyük hasara neden olur. Her gün bununla karşılaşıyorum. Resmi konumumuzla ilgili her anlaşmazlık Batı medyası tarafından kaydedilmekte ve bu pozisyonu temsil eden bir kişi olarak benim için hemen yeni sorulara yansıtılmaktadır. Bu nedenle, tam anlamıyla bu çatışmanın ön saflarındayım. Tüm bu yüksek mevkilere ve pozisyonlara rağmen, bu kişilerin Rusya Federasyonu'nun resmi pozisyonunu temsil etmediklerini doğrudan ve açıkça söylemek gerekir. Bu pozisyonu bilmek istiyorsanız - Rusya Dışişleri Bakanlığı web sitesine gidin. Ancak, ne yazık ki, yakın zamana kadar, o kadar da basit değildi: Dikkatlice okumanız, diplomatik dili anlamanız, halkın ilgisini çekmeyen şeyleri düşünmeniz gerekiyor. Yeni yıldan beri, durum açıkça Rusya lehine değişti. Bununla birlikte, genellemeler ve açıklamalarla ayrıntılı siyasi yorumlar vermek gereklidir, ancak bu ülkemizde tamamen yoktur.
Sorularım var: Söz konusu konuşma şovunun bu amaç ve öncü düşünce kuruluşları ve siyasi çevrelerin eylemleri üzerinde ne gibi bir etkisi oldu? Devlet politikamıza bu muhalefetin arkasında ne yatıyor? Bu muhalefet herhangi bir yönetim mekanizması olmadan var olabilir mi, yoksa kendiliğinden mi ortaya çıkıyor? Ne de olsa, bu insanlar ülkenin liderliği tarafından kabul edilen kursun hükümlerini yıkmak için cesaret kazanırlarsa, bunun arkasında bir şeylerin saklandığı anlamına gelir. Hangi güçler bu bakış açısını formüle eder? Bu soruya cevap veremiyorum: Sadece adres verdim ve Federal Güvenlik Servisi ile dış politika alanındaki bilgi işlerinden sorumlu yapıların genelleme yapmasına izin verdim. Muhalefetin varlığını hissediyorum, ancak kaynağı belirleyen kişi değil, otoriteler.
Maxim Shevchenko'nun beni kayıttan tam bir gün önce sabahları “Bağlam” programına davet ettiğini hatırlıyorum. 14-15 kişisinin oturduğu ve sesimin dinlenmeyeceği bir kez daha “Oriental Bazaar” ise, katılmayacağım konusunda uyardım. Genelde uygun format olan bir izleme programı olan bir insan 2-4 olduğu ortaya çıktı. Ve 23.30'te kanalın temsilcisi beni geri çağırıyor ve şöyle diyor: “Programdaki katılımcıların listesi, İlk TV kanalının yönetimi tarafından incelendi ve siz, Bay Matuzov, siz onu aştınız.” Yani, Suriye konusunda kesin görüşleri olan bazı insanlar değiştirildi. Suriye büyükelçisinin de bu programda yer almasının teklif edildiğini biliyorum, ancak orada bulunduğunu öğrendiği zaman Suriye muhalefet üyeleriyle yaşadığı mücadeleye katılmak olduğunu reddetti.
Bütün bunlar tesadüf değil. Rus TV kanallarından, DEA Novosti ve diğer ajanslardan gelen bilgi yayını, ülkenin liderliğinin konumunu etkileme girişimidir ve V.V. toplantısından birkaç gün önce düzenlendi. Meksika’daki B. Obama’yla. Rastgelelilik? Düşük ihtimal. Aslında, bu kitleler için değil, tam olarak Rusya'nın mevcut dış politika çizgisini kırmak için tasarlandı. Bu, Hillary Clinton veya Suriye muhalefetinden duyduğumuz taleplerle tamamen örtüşüyor. Bu, Amerika Birleşik Devletleri gibi yabancı bir ülkenin çıkarlarına yönelik bir çalışmadır.
- Ülkenin liderliği bu sorunu çözmek için hangi adımları atmalı?
- Benim düşünceme göre, televizyon kanallarının önünde, haber ajanslarının önünde, genel faaliyet yönlerinin Rus liderliğinin dış politika kurallarına uygun olacağı yönünde bir talepte bulunmak gerekiyor. Eğer Rusya Birleşik Devletler ile dünya sahnesinde - Suriye BM Güvenlik Konseyi'nde, İran meselelerinde IAEA'da - zorlukla karşılaşıyorsa, o zaman neden bu alanlar yorumlamamız için tamamen özgür kalıyor? Örneğin, kendisini Ortadoğu'da uzman olarak konumlandıran Kommersant-FM köşe yazarı Konstantin Eggert (ben şahsen bu kategoriye ait değilim), ne isterse bağımsız bir gazeteci olduğunu söyleme ahlaki hakkı vardır. Ve eğer Kanal One onu konuşmaya davet ettiğinde - o zaman belirli bir pozisyona sahip belirli bir kişi olarak. Ancak, Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada Enstitüsü, Oryantal Araştırmalar Enstitüsü, Dünya Ekonomisi ve Uluslararası İlişkiler Enstitüsü'nden uzmanlar davet edilirse, Rusya'nın resmi çizgisini resmi pozisyonunda yansıtmak ve belirtmek zorundadır, buna karşı durmazlar.
- Doğrudan ABD pozisyonuna dönersek, Tartus'taki Rus tank karşıtı lojistik ile ilgili imaları belirtmek isterim. Görünüşe göre Hillary Clinton, bir bütün Rus deniz kuvvetleri departmanının konuşlandırıldığını duyurdu ...
- Amerikan’ın Arap kamuoyu üzerindeki etkisinde ana yön kanıtlamaktır: Rusya’nın Suriye’de mevcut rejime destek vermesi konusunda ciddi çıkarları var. Bir tezi var: Suriye halkı tarafından rejim devrilirken, Rusya kendi çıkarları için diktatörlük rejimine sarıldı. Bu “Rusya'nın ticari çıkarlarını” düzeltmek için dünyanın dikkatini askeri üslere, askeri-teknik işbirliğine vb. Odaklarlar. Zavallı Suriyeli çocuklar, yaşlı erkekler ve kadınlar Rus silahları tarafından öldürülüyor! “Sen, Ruslar, kan döktüğün suç ortakları, sen suçlusun, soykırımın mahkumları!” Diye bağırdılar.
Şu anda İnternet, Jezira kanalındaki en güçlü izleme programı tarafından izleniyor, burada rakibim Suriye'nin müftüsü eski yardımcısıydı, şimdi Katar'a kaçan Şeyh Abdel al-Jalil Said. Bu eski dini hizmetkarın Rusya'ya karşı yürüttüğü suçlamaların ne kadar garip olduğu! Şeyh Al-Jalil ile yaptığım konuşmanın konusu Amerikalılar tarafından Rusçaya çevrildi - bir parmak kaldırmadık. Fakat Amerikalı tercümanlar ne yaptı? Bütün karşılamamı kesip, holiganlığa ulaşan sadece suçlamaları bıraktılar. Ancak normal nüfus onun sözlerini ve tarzını kabul etmediği için onlara karşı çalıştığını anlamadılar.
“Rusların öldürülmesi, kesilmesi gerekiyor! Tartus'taki Rus üssü ve Suriye'deki tüm Ruslar kurtuluş ordusunun hedefi olacak. Rusya İslam dünyası tarafından ezilecek! ”- ondan yaklaşık bu tür tezler duyuldu.
Suriye ile askeri-teknik işbirliğimizin bugün başlamadığını, ancak Temmuz ayında, 1967'in hatırlattığını öğrendim. Ve hangi koşullarda? Savaş, İsrail'in Arap ülkelerine karşı saldırganlığı. Batı hiçbir müşteriye vermez ve yalnızca desteğimiz sayesinde hayatta kalmayı başarır. İsrail'in Şam'ı bombaladığı yıl olan 1973 ve yalnızca füze savunma füzelerimiz şehri hava saldırılarından kurtardı. 1982 yıl - Lübnan'ın işgali ve yine silahlarımızı koruyor.
Evet, silah sağladık, hangisi? NATO'nun Suriye'ye girmesi durumunda, füze, uçak veya gemilerin Suriye kıyılarına yaklaşmasına izin vermeyecek Bastion kıyı savunma sistemi gibi ne Türklerin ne de Amerikalıların sahip olmadığı modern füzeler var. Veya hava savunma füze sistemleri "Buk" ve "Thor", hava savunma sağlar. Bu silahlar ulusal güvenliği ve devlet egemenliğini garanti eder. Sergey Lavrov'un doğru bir şekilde belirttiği gibi, Rusya göstericilere karşı savaşmak için silah sağlamıyor.
Ancak Amerika, Basra Körfezi'nin tüm ülkelerini gösterileri bastırmak için polis araçlarıyla doldurdu. Aynı zamanda, denizcilerin popüler ayaklanmaları bastırmak için görünüşte Tartus'a inmesi için durumu aşmaya çalışıyorlar.
- Genel olarak ABD stratejisine dönersek, hesaplamalarına göre Orta Doğu'daki durumun gelişimi için özel bir senaryo düşünebilir miyiz?
- Suriye temasını genellikle ABD’nin jeopolitik planlarından ayrı olarak ele alamayız. Bu çatışmaya papağanca yaklaşırsak: Beşar Esad olmak ya da olmamak, Suriye'de dünyanın herhangi bir ülkesinde olduğu gibi Suriye'de büyük miktarda bulunan küçük çelişkilerin ormanlarına gireceğiz. Asıl soruya bakış açımızı kaybedeceğiz: Bu süreçleri kim yönetiyor, Arap darbeleri ne için? Bunun anlamı da aynı: ABD dış politikası için belirli jeopolitik planları uygulamak.
Bu planlar, Condoleezza Rice ve George Bush Jr.’ın zamanından beri yayınlandı ve tam bir yeniden şekillendirmenin yapıldığı askeri analist Ralph Peters’in (ABD Ulusal Askeri Akademisi’nin eski çalışanı) haritaları ile onaylandığı üzere “Büyük Orta Doğu” yu oluşturmayı hedefliyor. farklı ülkelerde yaşayan etnik gruplar. Yeni sınırlar, belki de Orta Çağ'dan beri görülmemiş, yeni kan dökülmüş yıllar.
- En kötü durumda herhangi bir somut tahmin var mı? Amerikan hattını destekleyen ülkelerden hangisi daha sonra olabilir?
- Suudi Arabistan'da cetvelin ağır hasta olduğu ve iki mirasçı öldüğü zor bir durum. Çok sayıda rakip var, iktidar mücadelesi büyüyor, ancak ülkenin kendisi üç bölgeye bölünmüş durumda. Teğmen Albay Peters'in haritalarında gösterildiği gibi, yakın gelecekte Suudi Arabistan üç ülkeye bölünecek. Bütün doğu kıyısında Şii devleti olacak. Arapların yaşadığı Kuveyt, Bahreyn, Irak ve İran'ın güney bölgeleri en çok petrol taşıyanlar. Bütün bunlar zaten Basra'daki başkenti ile gelecekteki devletin bir parçası olarak planlanıyor. Yani, sınırlar etnik ve dini ilkelere göre yeniden biçimlendiriliyor. Arap Şii devletleri kurulurken, bugünlerde Sünni hüküm sürüyor, Wahhabiler çölde kalıyor, doğu kıyılarından ve petrol kaynaklarından göçebe yaşama mahkum kalıyor. Suudi Arabistan'ın batı kıyısı - Mekke ve Medine - Vatikan gibi bağımsız bir devlet haline geldi - bütün Müslümanlar için ibadet ve hac yeri. Suudi Arabistan'ın kendisi egemen bir devlet olarak ortadan kayboluyor. Bu, bu ülkenin geleceğine dair Amerikan görüşüdür.
Irak parçalar halinde dağılıyor. Bahsedilen daha önce Basra'da petrol taşıyan Suudi ve İran topraklarının birleştiği bir merkeze sahip bir güney eyaleti. Merkez denizden kesilmiş bir Sunnite kısmı ve kuzey kısmı bugün zaten gerçek bir ekonomik bağımsızlığa sahip olan Kürdistan'dır: petrol gelirlerini hükümetle paylaşmaz. Ve bu haritada Kürdistan Türkiye toprakları pahasına Karadeniz'e ulaşıyor. Bu, Amerikan askeri üssünün bulunduğu, Türk şehri Diyar Bekir'i ele geçiren ve Gürcistan sınırına kadar uzanan kol.
Suriye, bu fikirlere göre hükümeti kaybetti, anarşiye batırdı, sivil çatışmaya girdi, Büyük Lübnan’a yönlendirilen bütün Akdeniz kıyılarını kaybetti. İran, Afganistan ve Pakistan’daki en ciddi reformlara maruz kalıyor ...
Eğer çalışmaları NATO eğitim kurumları için temel öğretim yardımcılarından biri olmasaydı, tüm bunlar çılgın bir teğmen albayın harika fikirlerine atfedilebilirdi. On yıl önce, İtalya'da yeniden eğitilen Türk subayları bu kılavuzları gördüklerinde bir skandal patladı. Bütün bunlar ABD'nin Condoleezza Rice'ın ABD'nin bir ay boyunca BM Güvenlik Konseyi'nde İsrail'in Lübnan'a yönelik saldırganlığı tartışmasını engellediği dönemde bahsettiği bir “Büyük Ortadoğu” stratejisinin bir parçası. Sonra dedi ki; tarihi İsrail'in Lübnan'daki terörizme karşı savaşında çıkan yangınlarda yeni bir Büyük Ortadoğu doğuyor.
- Yeni sınırlar öncelikle petrol sahalarına mı odaklanıyor?
- Biliyor musun, her şeyi tamamen ekonomik bir çıkarla yazmak çok cazip. Burada başka bir yön daha görüyorum, çünkü Amerikalılar, Orta Doğu’nun tüm kaynaklarını uzun süredir petrol şirketleri pahasına kontrol ediyorlar. Saddam Hüseyin’in döneminde bile, Irak petrolü ABD’ye gitti. Bu nedenle, ABD'nin jeopolitik amaçlarından bahsediyoruz.
Bu stratejinin sonucu olarak ne olur? İslami köktenciler bölge genelinde iktidara geldi. Bu büyük İslam Halifeliği, Müslüman Kardeşler'in öncülüğünde inşa ediliyor - 1930'lerden beri ilk önce İngiliz ve sonra Amerikan istihbaratının koordine ettiği radikaller. Sonra Mısır'daki merkeziyle dünya komünizmine karşı dini bir engel olarak yaratıldılar, ancak daha sonra farklı Arap ülkelerine yayıldı ve El Kaide ve Taliban ile rekabet etti. Bu nedenle, düşen tüm rejimler, Amerikalılar tarafından perde arkasından kontrol edilen tek bir güçle değiştirilecektir.
Mısır'ın yeni cumhurbaşkanı Muhammed Mursi'nin biyografisini çalıştım: ABD'de yıllarca 10 okudu. İki kızı da ABD'de okudu ve şu anda orada. Bir keresinde Katar'daki konferanslardan birinde, bütün bir hafta boyunca mevcut Tunus Cumhurbaşkanı Marzuki ve yerel Müslüman Kardeşler Gannouchi'nin lideri ile kahvaltı yaparak geçirdim. Bu İslamcılara baktım ve düşündüm: İslamcılar ne? Rashid Gannushi tamamen laik bir insan. Ve bir Kanada üniversitesinde tıp eğitimi gören iki kızı var.
Bütün bu dini köktendincilerin oyunları kontrol amacıyla yönlendirilir. Daha sonra, bu İslami faktör aynı zamanda Kafkaslarımıza dokunması için Orta Asya'ya gönderilebilir. Ancak, her şeyden önce, Kazakistan, Özbekistan, Tacikistan gibi ülkelere. Bu, petrol kaynakları ve ekonomik bağlar üzerindeki tahakküm değil, küresel stratejik hedeflerdir.
Arap dünyasında bir lobi yaratmış olan Amerika, şimdi sessizce bölgede sözde devrimler yapmasına izin veriyor ve aslında darbeler, bölgedeki güçlü ekonomik varlığına güveniyor. Arap devrimi yok - neo-eksiler tarafından yönetilen küresel Amerikan yapılarının geliştirdiği bir program var (ve bu, Fransız basınının belirlediği ABD'deki gerçek Yahudi lobisi), Baron Rothschild liderliğindeki global şirketler, örneğin Google gibi MacDonald's, Amerikan Havayolları, 20-6 yıldır birçok düzine Arap "devrimci" liderinin eğitildiği 7 eğitim kurumlarına. Bu, CIA tarafından yönetilen İslami köktencilerin iktidara gelmesi sonucunda tüm Arap dünyasını harekete geçiren, dikkatlice düşünülmüş bir politik karışıklık teknolojisidir.
Barack Hile'nin bu planlardan çok uzakta olabileceğini göz ardı etmiyorum. Kontrol ipliklerinin kime yöneldiği, internetteki materyalleri dikkatlice okuyarak kolayca öğrenebilirsiniz. Sadece analistler, görünüşe göre, basitçe yok. Görünüşe göre başka görevlerle de karşılaşıyorlar.