İnanmayanlar hakkında ne düşünüyorsunuz?
Size önemli bir soruyla dönüyorum: İnançsızlar hakkında ne düşünüyorsunuz? Bence bu hepimizin üzerinde düşünmemiz gereken bir soru! ABD'deki Hapishane Bursu ve Breakpoint Radio programının kurucusu Chuck Colson bir keresinde bu soruyu bir benzetme ile cevapladı: Kör bir adam ayağınıza basarsa veya gömleğinize sıcak kahve dökerse, ona kızar mıydınız? Kendisi, muhtemelen biz olmayacağımızı, çünkü kör bir insan önünde ne olduğunu göremediğini söylüyor.
Ayrıca, henüz Mesih'e inanmaya çağrılmamış kişilerin, gerçeği gözlerinin önünde göremediklerini lütfen unutmayın. Düşüş nedeniyle ruhsal olarak kördürler (2. Korintliler 4,3-4). Fakat tam doğru zamanda Kutsal Ruh, görebilsinler diye ruhsal gözlerini açar (Efesliler 1,18). Kilise Babaları bu olayı aydınlanma mucizesi olarak adlandırdı. Öyle olsaydı, insanların inanması mümkündü; kendi gözleriyle gördüklerine inanabilirlerdi.
Bazı insanlar gözlerini görmelerine rağmen, inanmamaya karar vermelerine rağmen, yaşamlarındaki çoğunun sonunda Tanrı'nın açık görüşmesine olumlu cevap vereceği inancımdır. Bunu daha sonra yapmak yerine ertelemeleri için dua ediyorum, böylece Tanrı'nın bilgisinin huzuru ve sevincini şu anda deneyimleyebiliyorlar ve başkalarına Tanrı'dan bahsedebiliyorlar.
İnançlı olmayanların Tanrı hakkında yanlış algıların olduğunu kabul ettiğimize inanıyoruz. Bu fikirlerden bazıları, Hıristiyanların kötü örneklerinin sonucudur. Diğerleri, Tanrı hakkında yıllarca duyulan mantıksız ve spekülatif görüşlerden gelmiştir. Bu kavram yanılgıları, manevi körlüğü arttırmaktadır. İnançlarına nasıl cevap veririz? Maalesef, birçok Hıristiyan, koruyucu duvarların inşasına ya da hatta güçlü bir reddedilme ile yanıt veriyor. Bu duvarları kurarak inançlı olmayanların Tanrı için inançlılar kadar önemli olduğu gerçeğini görmezden geliyorlar. Tanrı'nın Evlatının sadece inananlar için dünyaya gelmediğini unutmuşlardır.
İsa yeryüzünde hizmetine başladığında, Hıristiyanlar yoktu - insanların çoğu, o zamanın Yahudileri bile inançsızdı. Ama şükür ki, İsa günahkarların bir dostuydu - inanmayanların bir savunucusuydu. “Sağlıklıların doktora değil, hastalara ihtiyacı olduğu” onun için açıktı (Matta 9,12). İsa, kendisini ve onlara sunduğu kurtuluşu kabul edebilmeleri için kayıp günahkarları aramaya kendini adadı. Bu yüzden zamanının büyük bir bölümünü başkaları tarafından değersiz ve ihmal edilebilir olarak görülen insanlarla geçirdi. Yahudilerin dini liderleri bu nedenle İsa'yı "bir kurt ve şarap içicisi, vergi tahsildarlarının ve günahkarların dostu" (Luka) olarak damgaladılar. 7,34).
Müjde bize gerçeği açıklar; Tanrı'nın Oğlu İsa, aramızda yaşayan, ölen ve göğe yükselen bir adam oldu; bunu tüm insanlar için yaptı. Kutsal Yazılar bize Tanrı'nın "dünyayı" sevdiğini söyler. (Johannes 3,16) Bu sadece insanların çoğunun inançsız olduğu anlamına gelebilir. Aynı Tanrı, tüm insanları sevmemiz için bizleri İsa gibi müminler olarak adlandırıyor. Bunun için onları henüz Mesih'e inanmayanlar olarak - İsa'nın uğrunda ölüp yeniden dirilen O'na ait olanlar olarak görmek için içgörüye ihtiyacımız var. Ne yazık ki, bu birçok Hıristiyan için çok zordur. Görünüşe göre başkalarını yargılamaya istekli yeterince Hıristiyan var. Bununla birlikte, Tanrı'nın Oğlu dünyayı mahkûm etmek için değil, onu kurtarmak için geldiğini duyurdu (Yuhanna 3,17). Ne yazık ki, bazı Hıristiyanlar, inanmayanları yargılamakta o kadar gayretlidirler ki, Baba Tanrı'nın onları - O'nun sevgili çocukları olarak - nasıl gördüğünü tamamen gözden kaçırırlar. Bu insanlar için (henüz) onu tanıyamadıkları ve sevemedikleri halde, oğlunu onlar için ölüme gönderdi. Biz onları kâfir veya kâfir olarak görebiliriz ama Allah onları müstakbel müminler olarak görmektedir. Kutsal Ruh, inanmayan birinin gözlerini açmadan önce, inançsızlığın körlüğüyle kapanır - Tanrı'nın kimliği ve sevgisi hakkında teolojik olarak yanlış kavramlarla karıştırılır. İşte tam da bu koşullar altında onlardan kaçınmak ya da reddetmek yerine onları sevmemiz gerekir. Kutsal Ruh onları güçlendirdiğinde, Tanrı'nın barıştıran lütfunun iyi haberini anlamaları ve gerçeği imanla kucaklamaları için dua etmeliyiz. Bu insanlar, Tanrı'nın yönlendirmesi ve yönetimi altındaki yeni hayata girsin ve Kutsal Ruh, Tanrı'nın çocukları olarak kendilerine verilen barışı deneyimlemelerini sağlasın.
İnanmayanlar üzerinde düşünürken, İsa'nın şu emrini hatırlayalım: "Birbirinizi sevin" dedi, "sizi sevdiğim gibi" (Yuhanna 15,12). Ve İsa bizi nasıl seviyor? Hayatını ve sevgisini paylaşmamıza izin vererek. İnananları ve inanmayanları ayırmak için duvarlar inşa etmez. İnciller bize İsa'nın vergi tahsildarlarını, zina yapanları, cinleri ve cüzamlıları sevdiğini ve kabul ettiğini söyler. Kötü şöhretli kadınlara, kendisiyle alay edip döven askerlere ve yanında çarmıha gerilmiş suçlulara da sevgisi vardı. İsa çarmıhta asılıyken ve tüm bu insanları hatırlarken şöyle dua etti: «Baba, onları bağışla; çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar!" (Luka 23,34). İsa herkesi sever ve kabul eder, böylece hepsi O'ndan, Kurtarıcıları ve Rableri olarak bağışlanırlar ve Kutsal Ruh aracılığıyla Cennetteki Babaları ile birlik içinde yaşayabilirler.
İsa bize inanmayanlara duyduğu sevgide bir pay verir. Böylece onları, onları sevenleri henüz tanımadıkları gerçeğine rağmen, yarattığı ve kullanacağı Tanrı mülkünde insan olarak görüyoruz. Bu perspektife sahip olmak inançlı olmayanlara yönelik tutumumuzu ve davranışımızı değiştirecek. Onları açık kolları olan, yedekli ve yabancılaşmış aile üyeleri olarak kabul edeceğiz; Mesih aracılığıyla bizimle ilişkili olduklarının farkında olmayan kayıp kardeşler olarak. İnançlı olmayanlarla Tanrı sevgisiyle tanışmaya çalışacağız, böylece onlar da Tanrı'nın yaşamındaki lütfunu memnuniyetle karşılayabilirler.
Joseph Tkach tarafından