Eller.
New Mexico'da bir Uber'e bindim ve şoförlerin ellerine çarptım. Yaşımla ilgili idi, 40'lı ve 50'li yaşları arasındaki çizgiye oturdu. Giysilerinizin veya saçınızın yaşınızı kesmeyebileceği o yaş, fakat yüzünüz ve elleriniz kesin. Sportif bir SUV kullanan yerel ilk 40 istasyonu dinliyordu. Uber için araba kullanmaktan hoşlanıyordu, ona fazladan nakit para kazandırdı, günlerinde biraz zaman doldu. Beni gideceğim alanın benim paketim ile dolaşmak için iyi bir yer olmadığı konusunda uyardı ve bahçelerde işim bittiğinde, planladığım gibi yürümek yerine başka bir Uber'i bir daha gideceğim yerime çağırmam gerektiğine dair uyardı. “Kendine iyi bakabileceğinden eminim, ama bu bölge uyuşturucu tarafından sert bir şekilde etkilendi ve sen buralara takıl. Bu konuda bana güven ”. Ben de yaptım.
Gelecek hafta boyunca, çeşitli sürücülerle birlikte onlarca Uber gezisine çıkacaktım. Son zamanlarda Louisiana’dan New Mexico’ya taşınan genç bir kadın. Mesleki kariyerini narkotik subayı olarak gizlice geçiren emekli bir polis, emekli olmaktan ve saçlarını kısa tutabilmek için memnundu. Los Alamos hakkında hepimizi anlatan eski bir bilim adamı.
Ve konuştuğumuz gibi ellerini izlerdim. Tekerleği sıkıca tutun, su şişeleriyle oynayın, uygulamalarını kontrol edin veya hikayelerinde bir noktaya vurgu yapmak için el hareketi yapın.
Bir erkek hakkında ilk dikkatimi çeken şeylerden biri elleri. Eski kocamın kocaman elleri var. Kalın. O günlerde bir şeyleri geri alma alışkanlığı vardı, neyse ki onlardan biri değildim. Elleri sık sık kesildi, parmak eklemleri çiğdü. Süt adamı olarak bir işi vardı, çok çalıştı ve elementlerde çalıştı. Elleri dokunmak için zordu. Aynı eller birkaç karanlık gün boyunca benimkini tutacaktı. Bebeklerimizi bezdirdiler, okuyacağı kitap sayfalarını çocuklarımıza çevirdiler. El ele aldığımı en son hatırladığımda, babasının gömüldüğü gündü. Evlilik modumuzu korumanın son aşamalarındaydık.
Küçük bir kızken annemin elini tutmayı çok severdim. Küçük elleri vardı, ama parmakları uzundu ve inceydi. Tırnak yatakları düzdü ve tırnakları hiç parlatılmadı. Güzel elleri vardı. Benim gibi tırnaklarını veya tırnak etlerini ısırmadı. Her zaman serin ve kuru idiler. Özellikle ellerimizi tutmaktan hoşlanmadı, çocuk elleri olduğu gibi bizimkiler sıcak ve yapışkandı. En son elini tuttuğum gün öldüğü gündü. Elini serin ve kuru idi.
Bebeklerim küçükken tombul küçük yumruklarını şaşırtmaya bayılırdım. Kızım ilk defa ulaştığında ve bir oyuncak yakaladığında büyülenmiştim. İnanılmaz derecede küçük parmakları, oyuncak anahtarların halkasını tutuyor ve ağzına çekiyordu. Parmakları uzun ve narin, büyüdüğü zaman annelerimin ellerini alabileceğini düşünmüştüm; ama aslında benimkine çok benziyorlar. Bunun için sevindim. Güzel değiller ama sıcak ve kibarlar. En küçük çocuğumun babasının elleri var. Etli olmaları hakkında şaka yapıyoruz. Mafsallar yumruk atmaz, bu yüzden elleri pürüzsüz ama güçlüdür. Bir gün başaracağı şeyleri merak ediyorum.
El ele tutuşarak gelen bir samimiyet, yakınlık var. El ele tutuşmak, sizi en temel yollardan sevdiğimi söylüyor. Kız arkadaşlarımla el ele tutuşup barda bir eve gittim. Seni seviyorum, anladım. Çocuklarımı yanlarında tuttum, sadece onları yanımda kalabalık bir alanda tutmak için değil, onlara bildirmek için, seni seviyorum, sana sahip oldum.
Sevdiğim erkekleri düşündüğüm zaman, elleri hakkında düşünüyorum. Heykeltraş, iri elleriyle. Uzun parmaklar, esmer pembe deriye soluk esmer pembe tırnaklar. Hassas bir şekilde mum oluşturan ve metali döken güçlü eller. Beni o ellerden alıp, istediği şekle sokabiliyordu. Dudaklarımın üzerinden geçen kaba parmaklarım, damlayan balım. Elimi tuttuğunda, onun tarafından cüce hissetmiştim, zarfladım.
Elimi arabada tutan ve yemek sırasında masanın altında tutan elleriyle fotoğrafçı çeker. Ne zaman üzgün ya da endişeli olduğumu ve uzanabileceğimi, parmaklarını benimkine geçirdiğimi ve bana hızlı bir şekilde "Buradayım, seni seviyorum, sorun değil" diye sıkıştırabilir diyebilirdi.
Chris. Mekanik elleriyle. Ellerini çocuklarına öğretmek için, mayını omuzlarına kaldırmak için ellerini kullandı. Üniversiteye giderken kızlarımın fabrikasının dibine 20 dolarlık bir fatura çıkardı ve ona “acil durum parası” dedi. Kim bir şeyi parçalara ayırabilir ve tekrar bir araya getirebilirdi. Ben hariç.
Ellerim. Kızgın gençliğime duvarlar ve pencereler açmışlar. Korku, öfke ve üzüntü içinde titrediler. Göğsümü bebeklerimin ağzına tuttular. Gözyaşlarını sildiler, kafalarını kızdılar. Konuştuğumdan daha fazla kelime yazdılar. Aşıkların arkalarını takip ettiler. Kitap sayfalarını çevirdim. Yaşlanan bir ev düzeltildi.
15 yıl önce, en yakın arkadaşlarımdan biri olan bir adamla tanıştım. Elimi yıllar boyunca birçok kez tuttu. Beni öğle yemeğine götürdüğü güne kadar yaptığı ilk şey elimi onun içine almak. Benim dünyamda neler olup bittiği önemli değil, o an her zaman kendimi güvende ve sevilmiş hissettiriyor. Kayıtsız şartsız.
New Mexico'dan eve giderken, Albuquerque'den Denver'a olan uçağımdan inerken, bir kadın uzanıp kolumu tuttu. Bana biraz korkup baktı ve “bir sonraki uçama nasıl gideceğimi bilmiyorum” dedi. Son derece bozuk ingilizceyle bana bir sonraki nereye gideceğini söyledi, Washington D.C. Bu arada, yakın zamanda kocasını ve oğlunu kaybettiğini ve diğer oğluyla tanışmaya gittiğini söyledi. Nereden geldiğini veya DC'nin son durağı olup olmadığını hala bilmiyorum. İkimiz de denediğimiz kadar zor, dil engeli ile mücadele ettik. Biniş kartı elindeyken uçağını izledim ve başka bir terminalde onun kapısına yürüdüm. Kapı görevlisi onun koltuk görevini aldı ve uçak zaten en fazla uçağa bindiğinde, onu kapıya doğru yürüyebildim.
Birlikte yaptığımız kısa geziden sonra ayrılırken, iki elimi de onun içinde tuttu, yüzüme baktı ve “teşekkür ederim” dedi. Sonra bana sarıldı ve uçağına bindi. O anda dil engeli yoktu. Sadece iki kişi kısaca elele tutup sessizce birbirlerine iyi dileklerde bulundu.