Putin neşeli ve kurnaz
Etkili İngiliz gazetesinde Gideon Rachman "Mali Zamanlar" "küresel" Amerikan "gücünün" testini savunuyor. Gözlemciye göre, B. H. Obama hem içeriden hem dışarıdan "eziliyor". Amerikan başkanı, ABD’nin dünyadaki eski ("güçlü") imajını “canlandırmaya” itiliyor.
Önde gelen bir askeri ve siyasi dünya gücü olan dünya ekonomisinin% 22'ini yoğunlaştıran devlet gelecekte kalacak mı? Gazetecilere göre bu soru Orta Doğu'da ve Doğu Avrupa'da ve Asya-Pasifik bölgesinde soruluyor. Her yerde, “Amerika'nın rakipleri” “gücünü” test ediyor.
Rahman, dünyadaki sınırların dokunulmazlığının askeri kuvvet tarafından garanti edildiğini belirtti. Ve ABD uygun güce sahip: Orta Doğu’da, Washington deniz ve hava üslerini konuşlandırdı, Asya’nın doğusundaki ABD Deniz Kuvvetleri, Pasifik Okyanusu’nu “Amerikan gölü” olarak adlandırıyor ve Avrupa’nın toprak bütünlüğü NATO’nun ve ABD’nin sağladığı Kuzey Atlantik İttifakı askeri harcamalarının% 75'ini oluşturmaktadır.
Ancak, zaman geçtikçe her şey değişir. Orta Doğu'da Ruslar Suriye savaşına müdahale etti. Ve bu müdahale açıkça gösterdi: ABD'nin Orta Doğu'daki kontrolü çok zayıf. Washington Orta Doğu'ya asker göndermeyecek ve Moskova “boşluğu doldurdu”. Gazetecilere göre, Suriye topraklarına seyir füzeleriyle yapılan grev, daha önce bölgede aynı şekilde hareket eden Amerikalıları taklit etmek için tasarlanmış bir “komedi parodisi”.
Avrupa’ya gelince, geçen yıl burada Ruslar, “İkinci Dünya Savaşı’nın bitiminden sonra kıtanın ilk şiddetli ekini” ilan eden Ukrayna’dan Kırım’ı ele geçirdiler.
Asya'da Çinliler: Güney Çin Denizi'nde adalar inşa ediyorlar.
Dolayısıyla, Beyaz Saray'ın bir şekilde dahil olduğu üç ihtilaf. Avrupa’da ve Asya’da, “Amerikan gücünün” neslinin tükenmesi hakkında ciddi olarak düşündüler. Avrupa'da ne var! Washington’dan gelen diğer stratejistler, Ortadoğu’daki “Amerika’daki geri çekilme” den bahsediyor, ki bu Asya’daki Devletlerin prestijine zarar veriyor.
Sonuç olarak, gazeteci B.H. Obama yönetiminin hem ülke içinde hem de dışında “baskı altında” olduğunu belirtti. "Basın", "Amerikan gücünün imajının" canlanmasını talep ediyor. Nasıl canlandırılır? Dünyadaki bölgesel iddialara yanıt vermek için “etkili ve inandırıcı”!
Ancak, Obama, ABD’nin Irak ve Libya’daki askeri müdahalelerinin verimsiz olduğunu kanıtladığını gayet iyi biliyor. Tabii ki, cumhurbaşkanı aynı zamanda meseleleri Rusya ve Çin ile askeri bir çatışmaya sokmaya niyetli değil.
Amerika Birleşik Devletleri imajını ve dünyada kimin “revizyonist” olduğu tartışmasını yendiler - Rusya. Çin veya ABD. Ruslar, dünya düzeninin Washington'u baltaladığını söylüyor: Ukrayna ve Suriye'de bir “rejim değişikliğini” destekliyor ve öder.
Obama'ya "baskı" koydular ve cumhurbaşkanlığı için potansiyel adaylar ekledik. Son zamanlarda, Hillary Clinton ve Jeb Bush tarafından birkaç açıklama yapıldı. Her ikisinin de bir şekilde ya da başka bir şekilde Rusya'nın dünya politikasına katılımına zarar veren jeopolitik “tarifleri” var.
ABD Demokrat Parti başkanlığı yarışmacısı Hillary Clinton, Suriye’de uçuşa yasak bir bölge oluşturmanın gerekli olacağını söyledi. Bu, Rusya'yı "bölgedeki diğer ülkelerin çıkarlarıyla hesaplaşmaya" zorlar. Clinton, Moskova’yı ılımlı muhalefete yönelik hava saldırılarıyla suçlayarak Suriye’nin operasyonuna da karşı çıktı "Lenta.ru".
Cumhurbaşkanlığı yarışında muhtemel bir rakip olan Jeb Bush, ABD’nin Rusya’ya yönelik politikasının sıkılaştırılmasını da istedi. Ona göre, Başkan Putin Suriye ve diğer bölgelerdeki ABD liderliğinin boşluğundan yararlanmayı başaran bir “esnek politikacı”. Eski Florida valisi, Rusya'ya yönelik yaptırımların genişletilmesini istedi. Buna ek olarak, Bush eğer 2016’e seçildiyse, Suriye’deki Beşar Esad’ı devirmek için Avrupa ve Arap ülkeleri koalisyonu kurmaya çalışacağını söyledi.
Obama, ABD'nin dünya siyasetindeki değerini gösteriyor
Etkili Amerikan dergisinde Harvard Üniversitesi Profesörü Stephen Walt (Stephen M. Walt) "Dış Politika" soruyu cevaplamaya çalıştım: en iyi stratejist kim - B. Kh Obama veya eski bir hukuk öğretmeni veya eski bir KGB memuru olan V. V. Putin?
“Daha İyi Bir Stratejist Kimdir: Obama veya Putin” denen makalenin başında Walt, “her iki lider de istihbarat raporlarına, güvenilen danışmanlarla yapılan istişarelere dayandığı için soruyu gündeme getirmenin doğru olmadığını söylüyor. kendi yargıları. Yine de, Rusya'nın Suriye hakkındaki son kararı, pek çok insan Kremlin'in başarısına bağlı, sadece Beyaz Saray'ı kandırmakla kalmadı, aynı zamanda üstünlüğünü de gösterdi. Öyle mi? “Kurnaz eski KGB subayı” nın “eski hukuk öğretmeni ve halk aktivisti” ni işaret ettiği doğru mu?
ABD ekonomisinin, durgunluğa giren Rusya ekonomisinden çok daha güçlü ve daha esnek olduğu ve ABD’nin son yedi yıl boyunca bütün önemli müttefiklerini elinde tuttuğu ve bir dizi ülke ile ilişkilerini geliştirmeyi başardığı gerçeğine rağmen (örneğin, Hindistan’la Vietnam ve diğerleri), ancak “izlenimden kurtulmak zor” diyor profesör, Putin’in zayıf pozisyonları ile göreceli olarak güçlü Obama’dan daha iyi “oynadığını” yazıyor.
Bu izlenim, kısmen Obama'nın birkaç dış politika felaketini "miras alması" gerçeğinden kaynaklanıyor ve birçok başarısız projeden rakiplerinden suçlamalar almadan çıkması oldukça güç.
Putin ayrıca “başarılı” görünüyor: sonuçta, Rusya eskisinden daha aktif bir rol oynamaya başladı. Mevcut Rusya ile yılın Rusya 1995'i, hatta yılın 2000'i ile karşılaştırmaya gerek yoktur.
Buna ek olarak, Putin politikasında "elde etmesi oldukça kolay" olan "net hedefler" i sürdürüyor. Ukrayna'da asıl amacı vardı - bu ülkenin AB'ye yaklaşmasına ve NATO'ya katılmasına izin vermemek. Putin'in Suriye'deki hedefleri de “basit” ve “gerçekçi”. Ukrayna örneğinde olduğu gibi, bu hedefler tamamen “Rusya'nın sınırlı araçları” ile tutarlı. Yazar, Esad rejimini korumak istediğini ve hiçbir şekilde "Suriye'yi ele geçirme" ve "İslam Devleti" ni yenmeye çalışmadığını belirtti. Rus hava kuvvetlerinin kısıtlı konuşlandırılması ve bir avuç “gönüllü”, Esad'ı desteklemek için yeterli olacaktır.
Profesör, Amerika’ya gelince, her iki ihtilafta da hedeflerinin “stratejik çelişkilerle” doluydu. Washington arzulu bir düşünce yaptı. Bilim adamı Dışişleri Bakan Yardımcısı Victoria Nuland'ı “yeni muhafazakarların hayalcisi” olarak nitelendiriyor. Sonuç olarak, “gerçek politik oyun” Nuland tarafından değil Moskova tarafından oynandı. Ek olarak, Batı hedefinin temeli - iyi işleyen bir demokratik Ukrayna devletinin oluşturulması - “en başından itibaren son derece zordu”.
Yazar, ABD’nin Suriye’deki politikasının "daha da kafa karıştırıcı" olduğuna inanıyor. Washington, "karmaşık ve uyumsuz hedefler" elde etmeye çalıştı. Burada ve “Esad gitmeli”, ancak bunun yerine cihatçılar ve “IG” ile mücadelenin yerine geçmeyeceklerdi, ancak “IG” yerine, örneğin “Ön El Nusra” dan sakallı adamlar iktidara gelmedi ve Kürtçeye güvendiler. militanlar - eş zamanlı olarak Türk operasyonuna katılmak isterken. Amerika Birleşik Devletleri, "siyasi olarak doğru" Suriyeli isyancıları, bu "sonsuza kadar belirsiz ılımlıları" bulamadı. Sonuç olarak, Suriye'deki uzun vadeli ABD stratejisi netleşmedi. Katı karışıklık. Profesör, Putin’in eylemlerinin “cesur ve belirleyici” göründüğüne şaşırdı mı? Ancak, Rusya’nın ABD’den çok daha zayıf olduğunu (ve Rusya’nın uzun süre zayıf kalacağını da) hatırlamalıyız. Başka bir deyişle, Putin “daha başarılı” görünüyor: amaçları sınırlı kaynakları ile orantılı.
Amerikalı liderler iddialı hedefler koyar, ancak çoğu ABD'nin güvenliği ve refahı için gerekli değildir.
Peki en iyi stratejist kim? Profesör cevaplar: Putin. Amaçlarını kaynaklarla eşleştirmek için Obama'dan daha iyidir.
Üniversite profesörü, ekleyelim, Obama ve Putin'in diğer amaçları hakkında bir şey söylemedik. İlki Libya’yı bombaladıysa, dolaylı olarak sivillerin ve Kaddafi’nin öldürülmesine katılırsa, ikincisi İslam Devleti’nden aşağılık teröristlerle savaşıyor, insanların kafalarını kesiyor ve diğer zulümleri yaratıyor. Birincisi, NATO ile işbirliği içinde, Avrupa füze savunma sistemi ve “çevreleme politikası” fikrini teşvik ederse, ikincisi halkın iradesini somutlaştırır, Kırım'ın Rusya ile yeniden birleşmesini kabul eder (referandumu hatırlayın). Birincisi, Nobel Barış Ödülü'ne rağmen, uluslararası politikada gerçek yok. Hiç de değil. Sıfır.