Han Xiaomei’nin gözleri genişledi ve zihni boşaldı ama şaşırtıcı olmayan bir şekilde ölüm gelmedi.
Tıkla, tıkla, tıkla, tıkla.
Ajie şaka yapar gibi tetiği çekti ve boş tabancayı gelişigüzel bir şekilde fırlattı: “Sarı saçlı kız, bir dahaki sefere The Empty City Stratagem şarkısını söylerken en azından biraz daha inandırıcı davran. pencereden çıkıp çıplak ellerinle dışarı mı çıkacaksın?”
“-Kıpırdama!” Jiang Ting hançeri almaya çalışırken sesini keskin bir şekilde yükseltti.
“Bunu yaparsan bu kız artık hareket edemeyebilir.” Ajie arkasına bakmadı ve ekledi, “Planlanmamış olmasına rağmen, bir polisi daha öldürmem önemli değil.”
Terk edilmiş otoyol gece boyunca uzanıyor, uçsuz bucaksız vahşi doğaya ve daha ilerideki mürekkep gibi boşluğa ve karanlığa çıkıyordu.
Jiang Ting nihayet yavaşça ayağa kalktı.
Vücudundaki her kemik, iç organlarının her santimi şiddetli bir acıyla haykırıyordu ve en ufak bir hareket bile eklemlerine soğuk, asitli su dolmuş gibi büyük bir rahatsızlık hissetmesine neden oluyordu. Yine de duruşu, ensesinden omuzlarına, kelebek kemiklerinden beline ve hatta ince bacaklarından ayaklarına kadar çok düzgündü.
“Ne halt istiyorsun?” O sordu.
Ajie, Han Xiaomei’nin karnına diz çöktü ve onu doğal olmayan bir şekilde bükülmüş bir pozisyonda dirseklerinin üzerinde yere düşmeye zorladı, sonra yukarı bakıp zihninde zamanı tahmin ettikten sonra, “Beni alması gereken kişinin neredeyse zamanı geldi” dedi. gelmek.”
Han Xiaomei gözyaşlarını zorladı ama yine de ağrılı spazmları dizginleyemedi.
“Hu Weisheng öldü ve kaybolan “mavi altın” torbası imha edildi. Polisiniz bu kez davayı çok düzgün bir şekilde çözerek bize büyük bir iyilik yaptı. Sanırım patron geri döndüğünde mutlu olacak. ama onu daha da mutlu edebilirim.” Ajie durakladı, Jiang Ting’e döndü ve kötü niyetli bir şekilde gülümsedi: “Eğer ona bir şey getirebilirsem, daha fazlasını ister.”
Arkasında, otoyolun uzak ucunda, bir yıldıza benzeyen araba ışıklarının zayıf bir parıltısı vardı.
Jiang Ting, “Güzel” dedi.
Ajie’nin sürprizini kolayca kabul etti.
“Ama önce onu bırak.” Jiang Ting devam etti, “Eğer bu kadın polis ölürse, önümüzdeki birkaç yıl boyunca iyi bir hayatın olmayacağından emin olacağım.
Ajie’nin tepkisine bakılırsa, muhtemelen tehdidini ciddiye almamıştı. Han Xiaomei, alnına silah dayadığı andan itibaren kendini yarı ölü hissetti: “Şimdi başlamanı tavsiye ederim.”
Jiang Ting, “Yaşamanın kolay olduğunu düşünmüyorum ama seninle birini cehenneme sürüklemek de zor değil. Denemeye ne dersin?”
Ajie’nin tavrı nihayet değişti, sanki ne kadar ciddi olduğunu tartıyormuş gibi. Biraz düşündükten sonra omuzlarını silkti ve Han Xiaomei’yi serbest bırakmak için ayağa kalktı.
“İyi misin?” Jiang Ting, Han Xiaomei’nin yanında yarı diz çöktü ve ona alçak sesle sordu.
“Danışman Lu.”
Ajie, elinde cep telefonunu tutarak birine bir mesaj yazarken, kapısı darbe sonucu ezilmiş olan Land Rover’a doğru yürüdü, ön yolcu koltuğundaki metal evrak çantasını karıştırdı, tabanca şeklinde siyah bir çanta çıkardı. torpido gözünden bir cisim alıp arka cebine soktu.
“O..onun bir silahı var.” Titreyen Han Xiaomei ayağa kalkmak üzereydi ama Jiang Ting tarafından durduruldu.
“Uzanmalısın.”
“Hayır sen–“
“O düşüşten beyin sarsıntısı geçirmiş olabilirsin. Kıpırdama.”
“Ancak!” Han Xiaomei ağzını açmaya can atıyordu ve tam bir şey söylemek üzereydi ki aniden cebinde bir şeyin hareket ettiğini hissetti.
Kelepçe!
O anda, sadece normal davrandığını görmek için aniden Jiang Ting’e baktı. Tavrından ses tonuna kadar her şey en ufak bir olağandışı değildi. “Burada yat ve yardım bekle, o belediye bürokratlarının işleri çok uzun sürmez. Biraz daha bekle, hemen döneceğim.”
“Hadi ama, siz ikiniz bu kadar uzun süredir neyi tartışıyorsunuz? Bu gidişle sabah el ele Nüfus Müdürlüğü’ne gidip evlilik cüzdanı almayı konuşmalısınız.” Ajie bir mesaj gönderdikten sonra tembelce ilerledi: “Sonsuz gevezeliğinizi kesin.”
Han Xiaomei, Jiang Ting’e giderek yaklaşan katile bakarken cebindeki kelepçe kemerinin her hareketini açıkça hissedebiliyordu. Kalbi, sanki bir sonraki saniyede boğazından fırlayacakmış gibi çılgınca göğsünde atıyordu ama sonra Jiang Ting’in “Güzel” dediğini duydu.
Ajie yere indi ve Jiang Ting’in kolunu tutmak için uzandı.
Han Xiaomei’nin burnuna yakın bir ışık yayı bırakan Jiang Ting, şimşek gibi yükseldi ve Ajie’nin şakağındaki metal kelepçe halkasını parçaladı!
“Koşmak!”
Han Xiaomei gözünü kırpmaya bile cesaret edemedi, dişlerini gıcırdattı, ayağa kalktı ve tüm gücüyle çılgınca koştu.
“Kahretsin!” Ajie bu sefer gerçekten biraz kızmıştı, baş dönmesinden kurtulmak için başını salladı, demir bir kabzayla kelepçeleri kavrayıp uzağa fırlattı ve hemen silahı çekmek için elini kaldırdı. Emniyet cıvatasını açmak istedi, ancak başparmağını kaldırdı ve tuttu ve bunun yerine silahının arkasıyla Jiang Ting’in kafasına vurdu. Bang!
“Başıma bela olacağını bilmeliydim-“, Ajie dirseğini Jiang Ting’in boğazına sıkıştırırken yavaşça her seferinde bir kelime söyledi. Hâlâ onu öldürmeden nasıl bayıltacağını bulmaya çalışıyordu ki birdenbire arkasındaki parlak ışık ve motorun uğultusu hızla yaklaştı.
Bir Cherokee otoyolda hızlandı ve göz açıp kapayıncaya kadar arkasından koştu. Ajie, Jiang Ting’i ağır bir şekilde itti, zeminde birkaç metre uzağa yuvarlandı ve mermiler topuğunun üzerinde bir toz bulutu olarak patladı!
Jiang Ting, “Silahı olduğuna dikkat edin!”
Kelimeler ağzından çıkar çıkmaz Ajie elini kaldırdı ve tetiği çekti. Cherokee’nin parlayan farları gece en iyi hedefi yaptı, bu yüzden nişan almaya bile gerek kalmadı, tüm ön cam paramparça oldu!
Lastikler yere sürtündükten sonra gıcırtılı bir ses çıkardı ve Cherokee durma noktasına gelerek Jiang Ting’i Ajie’den bloke etti, “Yukarı gel!”
Ajie, sağlam bir figürün silahla indiğini görünce kaşlarını kaldırdı. Yan Xie’ydi.
“Siktir, hayatım çok zor.” Ajie mırıldandı, tekrar olduğu yerde yuvarlandı, geçen mermiden sıyrıldı, Land Rover’ın yanına çömeldi ve mermileri engellemek için kapıyı açtı. Yüksek bir ses duyuldu ve kovalayan mermi arabanın ön kısmını sallayan kapıya çarptı!
“İyi misiniz Kaptan Jiang?” Yan Xie, Land Rover’a doğru ilerlerken kükredi.
Grand Cherokee’nin arkasında, Jiang’ın alnından akan kan şakaklarına aktı, ancak cevabı son derece sakin geldi: “Bana aldırma, mermilere dikkat et!” Silahı Beretta M92!”
Yan Xie: “Ah, Dang!”
Çift sıra şarjöre sahip, maksimum on beş mermi kapasiteli ve elli metre etkili menzile sahip Beretta M92; genişletilmiş tetik koruması, eldivenlerle ateş etmek için tasarlandı ve ABD ordusunun, teröristlerin ve profesyonel katillerin gözdesiydi.
Şehir tarafından verilen tabancayla karşılaştırıldığında, bu sadece zorbalıktı.
Yan Xie, iki eli de silahının üzerinde, ileri doğru yürüdü ve Ajie arabanın kapısının arkasından her çıktığında ateş etti. Kurşunlar kıvılcımlarla metal kapılara isabet etti. Bir anda Yan Xie’nin mermileri bitti, Land Rover’ın arkasına ilerledi, boş silahı attı, arabanın üstüne çıktı ve temiz bir şekilde takla attı.
Ajie tek kelime etmeden silahını kaldırdı ve arabanın tepesine bir mermi sıktı!
Bang Bang Bang–.
M92’nin 9 mm’lik mermisi neredeyse vücudunu sıyırıyordu ve çatıda bir yay şeklinde kurşun izleri bırakıyordu. Barut dumanının ortasında Yan Xie sırtına indi, Ajie’nin silahı tutan elini tuttu ve ikisi birbiriyle güreştiğinde M92 aniden patladı!
Jiang Ting’in gözbebekleri genişledi.
Uzakta, Han Xiaomei neredeyse sesini kaybederek bağırıyordu: “Şef Yardımcısı Yan–“
Sözler ağzından çıkar çıkmaz, Yan Xie M92’yi sertçe fırlattı ve askeri silah dönerek yere düştü!
“Öyle değil mi dostum.” Yan Xie, Ajie’nin kolunu büktü ve “Kavga kavgadır ama neden ateş ediyorsun? Bu senin duygularını incitmiyor mu?”
Ajie sonunda ona sertçe vurdu ve ikisi aynı anda birkaç adım geri çekilip birbirlerine yakından baktılar.
“Sen olduğuna göre, kendimi tutmama gerek yok.” Aijie boynunu çevirerek, “Ölmeye hazırlanın,” dedi.
Yan Xie sırıttı, “Ben olduğum için kimin öleceği hala belli değil.”
Konuşmasını bitirmez Ajie’nin yumruğu neredeyse gözlerine ulaştı ama Yan Xie’nin eliyle bloke edildi, ardından yanağına bir bacak tekmesi geldi ve ikisi anında kavga etmeye başladı!
Aslında, yeteneklerini sıkı bir şekilde karşılaştırırsanız, profesyonel eğitim almış olan Ajie idi, ancak boks spor salonunda ve “çetede” büyüyen, bıçaklarla diğerlerine karşı savaşan ve kampa kadar eşlik edilen Yan Xie idi. on sekiz yaşına gelene kadar günde iki kez polis karakoluna gitti ve sistematik olarak dövüşmeyi ve dövüşmeyi öğrenmek için polis akademisine gitti.
Ancak alışılmışın dışında yöntemler bazen alışılmadık bir avantaj sağlayabilir. Dövüş daha vahşi, daha acımasız ve daha haydut gibiydi. Ajie, Yan Xie’nin kolunu tuttu ve omzunu düşürmek üzereydi, ama o havadayken, Yan Xie diziyle Ajie’nin boynunun arkasını çengelledi ve bum! Her iki taraf da aynı anda yere düşerek Land Rover’ın camını paramparça etti!
Cam parçaları havada uçarak yüzlerinin her yerine düştü. Ajie bir ağız dolusu cam tükürdü ve ayağa kalkmak üzereydi ki aniden gözleri karardı ve boynunda büyük bir güç hissetti – Arkasında duran Yan Xie, diz üstü boğulma ile onu sert bir şekilde yere geri bastırdı. !
“Bok.” Vücudunun üst kısmını hareket ettiremeyen ama yine de yerden M92’ye uzanıp onu kancalamaya çalışan Ajie’ye lanet okudu.
Parmaklarının silahın kabzasına yakın olduğunu gören Yan Xie, kabzaya ulaşmasına izin veremezdi. Hemen ayağa kalktı ve önce silaha ulaşmaya çalışarak M92’ye koştu.
Bu noktada Ajie, Land Rover’ın dibine düz bir şekilde itildi. Ama sertti, bir saniyede deliklerle dolu arabanın kapısını tuttu, ayağa kalktı, sıçradı ve Yan Xie silahı kapmadan hemen önce onu yakaladı. Tek kelime etmeden M92’yi kovdu!
“Bir kavgada ateş etmenin duyguları incittiğini söylememiş miydin?” diye alay etti Ajie, Yan Xie’yi tuttu, şiddetle kaldırdı ve arabanın kaportasına çarptı!
Zaten tehlikede olan kalan camlar daha fazla dayanamadı ve her yönden camla doldu.
Han Xiaomei keskin bir şekilde haykırdı: “–Şef Yardımcısı Yan!”
Ajie’nin ağzı camdan gelen kanlı kesiklerle doluydu, dikkatsizce sildi. Yukarı baktı ve çok uzakta olmayan Cherokee’nin önünde duran Jiang Ting’i gördü.
Bir an birbirlerine baktılar ve Ajie’nin gözlerinde alaycı ve saf erkeksi kabadayılık dolu bir gülümseme belirdi ve o yavaşça “İzle” dedi.
Bileğini gelişigüzel bir şekilde döndürerek, tam arkasını dönüp ölümcül bir darbe indirmek üzereydi ki, aniden ölümcül bir makas darbesiyle arabanın camına çarptı!
“Gelecekteki bir idam mahkumuyla hangi duyguları tartışmak isterim ki?” Yan Xie arabanın tepesinde ayağa kalktı: “Bunu hak ettiğini görmüyor musun?”
Yan Xie arabadan atladı, Ajie’nin yakasının arkasını düşmanca tuttu, çok sayıda kırık cam parçasının takırtısı arasında başını pencereden dışarı çıkardı ve sonunda onu tekrar çarptı!
Bam!
Bam!
Bam!
Ajie’nin kafası kan içindeydi. Hiç ses çıkarmadan Yan Xie’yi yakaladı ve arka arkaya yedi veya sekiz adım geri itti ve sert bir şekilde otoyol korkuluğuna çarptı!
İkisinin toplam ağırlığı üç yüz jin’den fazlaydı ve atalet ivmesinin neden olduğu korkunç darbe, metal korkuluğun görünür bir çukura sahip olmasına neden oldu. Bir saniye içinde Yan Xie’nin sırtı, sanki kaburgalarının arkası bile kırılmış gibi şiddetli bir ağrı hissetti. Sonra Ajie’nin orijinal konumuna inen tekmesinden zar zor sıyrıldı, birkaç yüz jin bacak kuvveti metal korkulukta bir delik açtı!
Yan Xie dişlerini sıktı, şiddetli bir ifadeyle Ajie’yi yakaladı ve öyle bir gaddarlıkla boynunun arkasına dirsek attı ki, kemiklerinden korkunç bir çıtırtı sesi duymak mümkündü.
Ortalama boyları yaklaşık 1,9 metre olan, güçlü ve eşit derecede uyumlu iki adam ölümüne dövüştüğünde, asla pes etmeyen iki yırtıcı kaplan gibiydiler. Toprak yumruklarıyla yerden kesildi, Land Rover farları paramparça oldu ve kırık camlar ve taşlar döküldü. Ajie, Yan Xie’nin ağır dönen tekmesinden kaçınmak için şiddetle eğildi, Land Rover’ın zaten harap olan tavanını tutmak için ayağa kalktı, bir eliyle kendini destekledi ve ön yolcu koltuğunun yan tarafına düştü, pencereden siyah keskin nişancı tüfeği kılıfını aldı. ve Yan Xie’nin yüzüne yumruk attı!
“Pöh!” Yan Xie olay yerine diş parçalarıyla birlikte kan tükürdü, ardından metal tabanca kılıfını yakaladı, fırlattı ve Ajie’nin göğsüne tekme attı. Ajie kan tükürdü ve birkaç metre uzağa uçtu!
Clang!
Ajie korkuluğa çarptı ve her yere toz ve tuğla saçtı.
“…” Ajie elleriyle yerden destek aldı ve yavaşça ayağa kalktı, öksürdü ve doğrudan Yan Xie’ye baktı.
Kaş kemikleri ve burnu uzun ve yüksekti ve alnının köşeleri ve gözleri kanla dolu olduğu için, yavaşça “Seni öldürmem gerekiyor gibi görünüyor” derken gözleri özellikle soğuk görünüyordu.
Yan Xie de nefes nefese kalmıştı, burnu paslı, kavurucu havayla doluydu ama bu sözler ağzının kenarlarının yükselmesine neden oldu.
Gülümsemesi acımasız ve demir kanlıydı ve yüzünde bu ifadeyle işaret parmağını kaldırıp Ajie’yi çağırdı.
Ajie, “Ölüme kur yapmak,” diye küfretti ama daha ayağını kaldırdığında, aniden–
Bang!
Yüksek ses geceyi salladı ve herkes aynı anda sesin kaynağına baktı.
“Durmak.” Jiang Ting’in gökyüzüne doğrulttuğu silah Ajie’ye döndü, M92 hala bir duman kıvrımı yayıyordu, “Bir adım daha atarsan ateş edeceğim.”
Jiang Ting, Yan Xie tarafından korkuluğun arkasındaki vahşi doğaya tekmelenen silahı aldığında karanlıkta kimse fark etmedi, ne de onun silahı tutuşunun dengesiz olduğunu fark etmediler.
Ajie dışında kimse yok.
Durum durma noktasındaydı. Ajie, sanki donmuş, yakışıklı cepheyi delip geçmiş ve daha derin, gizli, acı verici ve bilinmeyen bir şey görmüş gibi Jiang Ting’in soğuk, sert, kansız yüzüne bakarak gözlerini kıstı.
“Vur,” Ajie gözlerini kırpıştırdı ve güldü, “İyi bir nişancı değil misin? İşte, vur beni, tıpkı ‘Rivet’i öldürdüğün gibi.”
–Perçin.
Jiang Ting’in yönüne bakarken Yan Xie’nin gözleri döndü.
Yasak bir büyü buzları delip geçmiş gibi, Jiang Ting dimdik orada durdu ama sanki ruhu soğuk, delici suya dalmış gibiydi.
Kötü niyetli hatıraların gizli akıntısı hızla geldi, vücudunu sardı, sonra arkasında daireler çizerek şeytani bir mırıltı kulağına geldi: “Dışarı çıkmak ister misin!?”
Karanlık, güneşsiz bir hücre.
“Özgürlüğünü geri kazanmak istiyor musun?”
Pencere çatlağından gelen ışık huzmesi, köşedeki bir adamın gölgesinde parladı.
“O adam Rivet kod adlı gizli polis memuru…”
Elinden geldiğince geri dönmek için mücadele etti, ancak biri arkadan ona kenetlendi ve silahı ellerine zorladı.
“Odada tek kurşun var, o da ya gizli polis ya da sen.” Kabustaki sesin sahibi gülümsedi ve “Doğru seçimi yapmalısın” dedi.
Jiang Ting derin derin nefes alıyordu, ancak boğuk nefesinin bir rüyadan mı yoksa gerçekten mi geldiğini anlayamıyordu.
—Yaşamalıyım, diye düşündü trans halinde.
Kardeşlerim öldü ve ben onların intikamını almak için yaşamak zorundayım; herkes benim bir hain olduğumu düşünüyor ve adımı temize çıkarmak için yaşamam gerekiyor…Ölemem.
Ancak
Ancak-.
Jiang Ting dimdik duruyordu, şakaklarından yanaklarına boncuk boncuk soğuk terler akıyordu ve yavaşça çenesinin ucunda toplanıyordu. Silahla elini kaldırdığını gördü, ama tüm gücüyle kabusun çoktan gerçekleşmiş olduğu gerçeğini engelleyemedi ve sadece sallayabildi. Bir an sonra gözlerini kapattı ve işaret parmağı tetiğe bastı…
Bang!