ŞEHZADE : Padişahın çocuğu ya da ileride tahta çıkmaya hakkı olan hanedan üyesi çocuklar
SANCAĞA ÇIKMA:
- şehzadeler belirli bir yaşa geldiklerinde devlet yönetiminde tecrübe kazanmaları için Sancaklara yönetici olarak gönderilirler. Bu olaya sancağa çıkma adı verilir.
- Sancağa çıkan şehzadenin yanına ona devlet yönetimini ve askerliği öğretecek LALA denilen tecrübeli devlet adamları verilirdi.
DİKKAT: Şehzadeler sancağa gönderilse bile Osmanlı Devleti şehzadelerin bu toprakları kendi malları olarak görmelerine, dolayısıyla federatif bir yönetim oluşmasına hiçbir zaman izin vermez. (DİĞER TÜRK DEVLETLERİNDEN FARKI)
KAFES USULÜ:
- I. Ahmet döneminde getirilen Ekber ve Erşat usulünün mecburu bir sonucu olarak sancağa çıkma terk edildi ve kafes usulüne geçildi.
- Kafes usulüne göre şehzadeler Sarayda bir çeşit kafes hayatı yaşayarak tahta çıkacakları günü bekleyeceklerdir.
- Bu sırada eğitimlerini alarak tahta hazırlanacaklar (tabi sıra gelirse)
- Böylece Kardeş katli sona erdi.
Ancak kafes usulünün pek çok olumsuz etkisi oldu:
- Şehzadelerin devlet yönetimi için yeterince tecrübe kazanamamaları
- Şehzadeler devlet yönetmeyi öğrenemedikleri gibi, ülkesinin insanını, dostunu, düşmanını kısacası dünyayı tanıyamamışlardır.
- Yukarıdakilerden dolayı padişah olduklarında devlet yönetimine ilgisiz kalmışlardır. Daha çok devlet adamlarına bırakmışlardır.
- Böylece yönetimde çıkar grupları etkili olmaya başlamıştır. Padişahlar çoğunlukla yanlış yönlendirilmişlerdir.
- Saray kadınlarının (Harem) devlet işlerine etkisinin artması
- Bazı şehzadelerin akıl ve ruh sağlığının bozulması.