Aşkım? Gidişini hazmedemediğimi belki bilmek istersin. Yani, keşke bilme şansın olsaydı demek istiyorum. Bu arada, sensizlik çok acıtıyormuş. Arkandan geleceğime söz vermiştim ya hani? Of, neyse. Baksana, bugün eski mektuplarımızı buldum. Tanrım, ağlamaktan şişen gözlerim bugün ilk defa gülmekten kısıldılar. Her mektubuna meleğim diye başlamışsın, bunu unutmuştum. Ve ben de her mektubuma uyuz herif diye başlamışım, umarım bunu unutmuşsundur. Yiğit bu evden taşınmam gerektiğini söyledi. Onu reddettim. Bu ev senin hatıralarınla dolu sevgilim, bırakıp gider miyim? Anılar demişken, en sevdiğim kaykayımı da buldum. Hani sol arka tekerleğini kırdığın. Bunun için sana hala kızgın olmam gerekiyor aslında, ama, belki farkındasındır. Güzden beri tek isteğim geri dönmen. İmkansız olduğuna hala inanmıyorum. Yaşamak için sebebim olmasaydı, ben sana gelirdim. Bu yüzden, bencil bir piç kurusu olmaktan vazgeçmeli ve kollarıma geri dönmelisin. Ama seni uyarmalıyım, artık seni eskisi gibi saramam. Kollarım kısa kalıyor. Seni göğsüme eskisi gibi yaslayamam, arada biraz mesafe olmak zorundaymış, doktor söyledi. Ve üzgünüm ama, artık seni öpmek için parmak uçlarımda yükselemeyeceğim. Sinirlerimi gerersem kordonum zarar görebilirmiş. Ve ayrıca, arkandan gelirsem, onu da getirmek zorunda kalırım. Lanet olsun ki kıyamıyorum. Bekleyip görmek istiyorum, acaba sana mı benziyor, bana mı? Hamileyim, Mete. İşte bu yüzden, o lanet olası mezardan kalkmalı ve kollarıma dönmelisin. Çünkü güzden beri seni bekliyoruz.