12NS yüzyıl Château de Montfort, Nouvelle-Aquitaine bölgesinin bir parçası olan Dordogne bölgesindeki Fransız Vitrac komününde bir kaledir.
Kale, Dordogne Nehri üzerindeki Cingle de Montfort'a (Montfort Meander) bakan bir buruna tutunur. Görkemli ortamı "Périgord'u yönetmek isteyenlerin kıskançlığını uyandırdı", böylece tarihi uzun bir savaşlar ve kuşatmalar dizisidir.
1214 yılında Simon de Montfort tarafından alınıp yerle bir edildi. Kale daha sonra yeniden inşa edildi, ancak üç kez daha yıkıldı: Yüz Yıl Savaşı sırasında, Fransa Kralı XI.
19. yüzyılda gerçekleştirilen yenileme çalışmaları, kaleye 'hafif opera için bir sahne ortamının kaprisli görünümünü' kazandırıyor.
Kalenin Öyküsü
Bugünün Kalesi, Hollywood tasvirlerinden çok farklı görünüyor ve ahşap bir motte-and-bailey tahkimat olarak mütevazi başlangıçlar.
Peki, bu saygıdeğer eski surda gerçekten ne oldu? Mitlerin ve efsanelerin ardında yatan gerçek nedir? Nottingham Kalesi'nin hikayesi, Krallar ve İmparatoriçeler, Lordlar ve Valiler, Dükler ve sizin ve benim gibi sıradan insanlardan biridir. Büyük savaşları, kahramanca kuşatmaları, ilkeli duruşları ve olandan çok doğru olan için savaşma cesaretini anlatır. kolay.
Robin Hood'u herkes duymuştur, ancak Nottingham Castle'ın 1000 yıllık tarihi, etkili ve ilham verici olaylarla doludur. Şato, bu eski tepeye ilk taşların atılmasından bu yana tüm –cesaret ve korkaklık, darbeler ve çatışmalar – gördü.
Simon de Montfort, Lewes ve Evesham Savaşları ve parlamenter demokrasinin doğuşu
Henry III, kralların mutlak hakkına inanıyordu ve Magna Carta'yı ya da "parlamentodaki kral" ile ilgili erken kavramları umursamadı. Bu, muazzam bir vergi yüküyle birleştiğinde, reform taleplerine ve 1258'de Oxford Hükümlerine yol açtı.
Henry altı yıl sonra bu taahhütlerden vazgeçtiğinde, baronlar ayaklandı ve liderlerini Leicester Kontu Simon de Montfort'ta (aslında Kral'ın kayınbiraderiydi) buldular. 60'lı yaşlarında olmasına rağmen, de Montfort aktif ve ilham verici bir lider olduğunu kanıtladı.
Lewes Savaşı
14 Mayıs 1264 sabahı erken saatlerde, de Montfort'un kuvvetleri, Fletchling'deki kamplarından sekiz mil uzakta, kraliyet ordusunun kütüklendiği Lewes'e yürüdü. Yaklaşımları o kadar hızlıydı ki, iddiaya göre Henry'nin nöbetçisini ele geçirdiler.
De Montfort kuvvetlerini Offham Tepesi'ne çekti ve neredeyse hemen Kralın oğlu Prens Edward (gelecekteki Edward I), de Montfort'un deneyimsiz Londralılardan oluşan sol kanadını dağıtan dürtüsel bir süvari saldırısı başlattı.
Kral, piyadesiyle bu saldırıyı takip etmek zorunda kaldı ve de Montfort'un hattına girmek için tepeye ilerledi - bazı hesaplara göre de Montfort'un kuvvetleri tepeden aşağı ilerliyor. Gerçek ne olursa olsun, Kral süvari desteğinden yoksundu, çünkü oğlu baronluk sol kanadını saha dışında aceleyle takip ediyordu.
De Montfort'un ihtiyatlılığı taahhüt edildiğinde, Kral'ın kuvvetleri tepeden aşağıya ve şiddetli sokak kavgalarının nihayetinde kralcı bir teslimiyete yol açtığı Lewes kasabasına doğru itildi. Kral, 'kılıç ve gürzlerle çok dövülerek' bir darbe aldı.
Kralcı ordu dağılırken, geç dönmüş olan Kral ve Prens Edward, Lewes Manastırı'nda yakalandı. Yaklaşık 10.000 kişilik bir ordu, boyutunun yalnızca yarısı olan bir isyancı kuvvetin kurbanı olmuştu ve yenilgideki katliam dikkate değerdi, 1300 ila 2700 arasında herhangi bir şey öldürüldü (sayılar tartışmalıdır).
Teslim olma şartları (Lewes'in 'mise'si), Prens Edward'ın Hereford Kalesi'nde Kral'ın gelecekteki iyi davranışının garantörü olarak rehin tutulduğunu ve de Montfort'u Kralın şahsının hükümdarı ve denetleyicisi olarak bıraktığını gördü. De Montfort'un ünlü parlamentosunun ertesi yıl için çağrı yapmasıyla, Lewes Savaşı, İngiliz parlamenter demokrasisinin gelişmesinde önemli bir adım oldu.
Lewes'deki zaferinden sonra de Montfort, Ortaçağ Avrupa'sında doğrudan seçilmiş ilk parlamentoyla birlikte "rızayla hükümet" sözü verdi. Ama gücü elde tutmaktan daha zor olduğunu keşfetti.
En önemlisi, Prens Edward, tutsaklarına, kazanmaya devam ettiği ve gün batımına doğru kaybolduğu bir at yarışına meydan okuyarak esaretten kaçtı. Prens daha sonra bir ordu toplamaya başladı.
Evesham Savaşı
İlk saldırgan hareketi, de Montfort'un oğluna Kenilworth'te (1 Ağustos 1265) saldırmak, baron kuvvetlerinin çoğunu uykuda yakalamak ve adamları ve pankartları ele geçirmek oldu. Daha sonra, de Montfort'un Avon Nehri'nin döngüsüne hapsolmasına izin verdiği Evesham'daki ana baron ordusunu durdurmak için bir gecede yürüdü.
Kraliyet kuvvetleri Evesham'ı kapatırken, de Montfort, yakalanan pankartlar tarafından oğlunun yardım gücünün kendisine katılmak için geldiğini düşünerek yanıltıldı. Çok geçmeden hatasını ve durumunun umutsuzluğunu fark etti.
Kasabanın güneydoğusundaki Bengeworth'ta nehrin tek geçişi vardı ve bu, Prens Edward adına Roger Mortimer'in süvarileri tarafından güvence altına alınmıştı. De Montfort, Evesham Manastırı kulesinin tepesindeki sahneyi incelediğinde, kadere umutsuzca boyun eğdiğini dile getirdi.
Baron ordusunun artık güneye kaçış yolu yoktu ve kuzeydeki yol, Green Hill'deki yolun üzerinde yer alan Prens Edward ve Gloucester'ın kraliyet ordusu tarafından engellendi.
Bu eğilimlerle karşı karşıya kalan ve 8.000'e karşı 6.000 asker tarafından sayıca az olan de Montfort, kuzeye doğru ilerleyerek ve kraliyet ordusunu geçerek ilerideki açık araziye doğru yol almaya çalışmaktan başka seçeneği olmadığını hissetti.
Kuvvetlerini usulüne uygun olarak bir sütunda dizdi ve Prens ile Gloucester'ın iki "savaş"ı arasındaki boşluğu hedef aldı. Savaş bir fırtınada yapılacaktı ve iki saatten biraz fazla sürdü.
Rezervde tutulan kralcı süvariler, isyancı kanatların etrafını kapatarak, de Montfort'un mücadele eden ordusunu etkili bir şekilde kuşattığından, baron ordusunun pek şansı yoktu. Ardından, Montfort'un kendisi de dahil olmak üzere 3.000 ila 4.000 isyancı birliğin katledildiği bir katliam yaşandı.
Evesham'da çok az mahkum alındı: Edward'ın Lewes'teki yenilginin intikamı ve ardından gelen tüm aşağılamalar korkunçtu. De Montfort'un kalıntıları, Evesham Manastırı'ndaki keşişler tarafından gömüldü. Uzun yıllar hac yeri oldu. Ancak hacıları durdurmak için planlanmış bir girişim oldu ve sonunda onlar gelmeyi bıraktılar.
Sonunda, Henry VIII buradaki büyük manastırı feshetti - ve de Montfort efsanesi harabelerle birlikte neredeyse ölüyordu. Ama Evesham'da de Montfort için bir anıt var. Ölümünden 700 yıl sonra dikildi, şöyle yazıyor:
4 Ağustos 1265'te Evesham Savaşı'nda öldürülen temsili hükümetin öncüsü Leicester Kontu Simon de Montfort'un kalıntıları burada gömülüydü. Fransa, ölümünün 700. yıldönümünü anmak için dikildi.'
Bu, Stephen Roberts tarafından Lewes ve Evesham'ın savaş alanları hakkında yazılan ve 22. sayısında yayınlanan bir makaleden düzenlenmiş bir alıntıdır. Askeri Tarih Aylık. Dergiye abone olmak için buraya tıklayın.
Baronların Savaşı
Kafa karıştırıcı bir şekilde, iki ayrı çatışmaya bazen "Baronların Savaşı" adı verilir. İlki, 1215-1217'de Kral John ile baş soyluları arasında patlak veren çatışmaydı. Bu çatışma, esas olarak, Runnymede'de John'un, uyruklarına belirli geleneksel hak ve ayrıcalıkları garanti eden bir belge olan Magna Carta'yı imzalamaya zorlandığı bir toplantıda doruk noktasına ulaşmasıyla hatırlanır. (Buradaki Magna Carta metnine bakın.) Baronlar Savaşı dediğimiz ikinci çatışma 1264'te patlak verdi ve 1267'de sona erdi. Burada ele aldığımız çatışma budur.
ARKA FON
Basitçe söylemek gerekirse, Baronların Savaşı para ve güç için savaştı, İngiltere'nin önde gelen soyluları, Kral III. Henry'nin Galler ve Fransa'ya karşı yaptığı savaşlar ve bir papalık haçlı seferini desteklemek için daha fazla paraya ihtiyacı vardı. Sonra kardeşi Lancaster Kontu Edmund, Sicilya tahtı için bir teklifte bulundu ve Henry, Edmund'un davasını desteklemek için tebaasından daha fazla para talep etti. Bu, baronlarını harekete geçirdi.
"Bu köşede, meydan okuyucu. "
Baronların davasının kabul edilen lideri, Leicester Kontu olağanüstü Simon de Montfort (1208-1265) idi. De Montfort, zamanının ötesinde bir adamdı, bugün sosyalist olarak adlandırılabilecek bir vizyona sahip bir adamdı. Kralın ülkeye karşı sorumlu olması gerektiğine ve bir hükümdarın otoritesine boyun eğmek yerine mülk sahiplerinin krallığın yönetiminde söz sahibi olmalarına izin verilmesi gerektiğine inanıyordu.
Bu inançlar bugün bize ne kadar övgüye değer görünse de, 13. yüzyılda de Montfort'u baron arkadaşlarının bile rahat alanının dışına yerleştirdiler. Ve de Montfort, insanları kutuplaştırma gibi talihsiz bir alışkanlığa sahipti, böylece kralla olan çatışmasında onu takip etmesi beklenenler, bunun yerine, de Montfort'un üstünlüğü ele geçirmesini engellemek için kraliyet davasını desteklemeye ikna edildi. Ama biz biraz öndeyiz.
"Ve bu köşede, şampiyon. "
Henry III. Ah canım, kulağa pek sansürcü gelmeyecek bu hükümdar hakkında ne söyleyebiliriz? Pek değil. Henry, İngiltere'nin ortaçağ hükümdarları arasında en az etkili olanlardan biriydi. Sürekli olarak paraya ihtiyacı vardı ve bu, İngiliz kralları arasında benzersiz değildi. Sorun, Henry'nin İngiliz soylularının kendi çıkarlarına fayda sağlamadığını düşünmediği nedenlerle para istemesiydi.
Prens Edmund'u Sicilya tahtına geçirme kampanyası böyle bir nedendi. Bu, İngiltere krallığına hiçbir faydası olmayan, yalnızca Edmund ve Henry'ye fayda sağlayan bir hareketti ve soylular, kendilerine hiçbir fayda sağlamayan bir kampanyayı desteklemek için neden para vermeleri gerektiğini anlamadılar. Henry, aksine, bu ya da tasavvur edebileceği başka herhangi bir amaç için kendisini desteklemenin tebaasının görevi olduğunu düşündü.
Henry, savunmasında, saltanatı boyunca yerel yönetim sistemini elden geçirmek için çaba sarf etti, ancak o zaman bile çok fazla asil ayak parmağına bastı, çünkü soyluların shire'lar üzerinde kendi otoritelerini korumada kazanılmış bir çıkarı vardı.
Çatışma 1258'de sözde 'Çılgın Parlamento' Oxford Hükümleri adlı bir şikayetler listesi hazırladığında doruğa ulaştı. Bu hükümler, hükümet organizasyonunda kapsamlı değişiklikler çağrısında bulundu ve politikanın yürütülmesinde krala 'tavsiyede bulunmak' için bir konseyler sistemi önerdi. Henry III'ün hükümleri imzalamaktan başka seçeneği yoktu, ancak sözlerini yerine getirme niyetinin olup olmadığı şüpheli.
Ertesi yıl, 1259, baronlar Henry'yi, ilçe şerifleri ve diğer kraliyet yetkilileri tarafından yapılan suistimallerin soruşturulduğu her ilçede oturumlar düzenlemeyi kabul etmeye zorladı. Bu duruşmaların sonucunda, özgür insanların haklarına daha fazla koruma sağlayacak olan ortak hukukta radikal reformlar öneren yeni bir belge hazırlandı. Bu belge, Westminster Hükümleri, sonraki birkaç yüzyıl boyunca İngiliz ortak hukukunun temelini oluşturdu. Henry, hükümleri bir kez daha baskı altında imzaladı.
Henry daha sonra her iki hükmü de reddetmek için Papa IV. Alexander'a başvurdu. Papa bunu gerektiği gibi kabul etti ve 1262'de Henry, hükümlerin şartlarına uyma yemininden vazgeçti. İsyancılar bunun geçmesine izin veremezdi ve baronların baskısı altında Henry, Fransa Kralı IX.Louis'in anlaşmazlığa aracılık etmesine izin vermeyi kabul etti. Louis'in kararı Ocak 1264'te Amiens'te yayınlandı ve Amiens'in Mise'si olarak biliniyordu. Mise'de Louis tamamen Henry'nin yanında yer aldı. Tahmin edilebileceği gibi, de Montfort, Amiens'in Mise'sini hemen reddetti ve silahlı çatışma çıktı.
De Montfort'un, aksi takdirde kendisini desteklemeye cezbedebilecek baron arkadaşlarını yabancılaştırma konusundaki talihsiz alışkanlığından bahsetmiştik. Bu baronların çoğu kralın tarafına geçti, de Montfort desteğinin çoğunu Avam Kamarası ve onu gelişen haklarının bir şampiyonu olarak gören kasabalardan aldı.
ÇATIŞMANIN SÜRESİ
Baronların Savaşı sırasında iki büyük savaş oldu. İlki 1264'teki Lewes Savaşıydı. Bu de Montfort için kesin bir zaferle sonuçlandı ve Henry ile Prens Edward yakalandı.
Kral iktidardayken, Simon de Montfort, gerçekten İngiltere'nin ilk 'gerçek' Parlamentosu olarak adlandırılabilecek olanı toplamak için harekete geçti. Westminster'a, seçilmiş ilçelerden seçilmiş belediye başkanlarını içeren bir Büyük Konsey çağrısında bulundu. Modern bir demokratik meclisten uzak olsa da, yerel temsili içeren temsili hükümete doğru en azından ilk adımdı.
Bu, burgelerin Westminster'e çağrıldığı ilk olay değildi, ancak daha önceki durumlarda sadece danışma rolündeydiler. İlk kez bu seçilmiş temsilciler, politikaya karar vermek ve yasa çıkarmak gibi yasama rolünü üstlendiler.
Ancak kraliyet fraksiyonu savaşmadan pes etmedi. Prens Edward gözaltından kaçtı ve Galler yürüyüşlerinde kraliyet destekçilerine katıldı. De Montfort, Edward'ın adamlarını geride bırakacak ortak bir ordu oluşturmak için oğluyla Warwickshire'daki Kenilworth'ta güçlerini birleştirmeye yürüdü. Edward ilk vurdu ve genç de Montfort'u boğdu.
Leicester Kontu Evesham'a ulaştığında, oğlunun ordusuyla buluşmak yerine, Prens Edward tarafından üstün bir gücün başında karşılandı. Ardından gelen Evesham Savaşı'nda asi ordusu yok edildi ve de Montfort öldürüldü.
Asi lideri öldü, ama asi nedeni değildi. Simon de Montfort'a karşı savaşan baronların bile, III. Henry'nin otokratik yollarına devam etmesine izin vermeye hiç niyeti yoktu. Gerçekte ise, kral tükenmiş bir güçtü ve ülkenin gerçek hükümdarı Prens Edward, daha sonra Edward I idi. Ve Edward kendi adamıydı ve ileriye giden yolun geri dönmeye çalışmak olmadığını görecek kadar bilgeydi. Oxford Hükümlerinden önceki günlere kadar, ancak reformu, Simon de Montfort'un reformlarını güçlü bir kraliyet varlığı altında pekiştirecek şekilde ilerletmek.
Evesham Muharebesi'nden birkaç yıl sonra, de Montfort tarafından getirilen reformların çoğu onaylandı ve yasaya yerleştirildi. Edward, Baron Savaşı'nın ardından güçlü ve zamanın standartlarına göre adil ve sorumlu bir merkezi hükümet sistemine sahip bir İngiltere yarattı. Simon de Montfort'un savaşı kaybetmesine ve yaşamının, fikirlerinin ve ilkelerinin kazanmasına rağmen galip geldiği söylenebilir.
Ortaçağ Britanyası - 'İngiliz Ulusunun Tarihi'nden (1912)
İngiltere'deki Orta Çağ cazibe merkezleri ('ortaçağ' ile etiketlenmiş görülecek yerler)
ELEANOR DOVER CASTLE'DA
28 Mayıs 1265'te Prens Edward esaretten kaçtı, savaşı yeniden başlattı ve Eleanor'un daha yüksek güvenlikli bir bölgeye taşınmasına neden oldu. Dover KalesiBurada önemli Cinque Limanlarını (Hastings, Romney, Hythe, Sandwich ve Dover'dan oluşan beş limanın konfederasyonu) etkilemeyi umabilirdi.
Çok alışılmadık bir şekilde, Dover'da geçirdiği zamana ilişkin açıklamaları hayatta kaldı - kraliyet hanesinin dışından türünün en eski belgesi. Bu hesaplar bize şatodaki günlük yaşam hakkında eşsiz bir fikir veriyor. Örneğin, Eleanor'un tüm yemeklerini hane halkının geri kalanıyla birlikte salonda yediğini ve cuma ve cumartesi günleri bu yemeklerin asla et veya kümes hayvanlarını içermediğini biliyoruz. 12 Temmuz 1265'te Winchelsea ve Sandwich'in bir ziyafetinde yarım öküz, iki koyun ve bir domuzun yanı sıra hem kırmızı hem beyaz şarap ve bira tüketildi.
Kaptan yardımcısının çocuğuna doğum günü hediyesi olarak altın bir broş verilmesi ve arabacı William ve çamaşırcı Petronilla da dahil olmak üzere normalde tarihi kayıtlarda yer almayan çeşitli hizmetçilerin isimleri gibi diğer daha kişisel ayrıntılar da varlığını sürdürüyor.
Wallingford Kalesi
MİRAS DEĞERLENDİRMESİ:
Wallingford Kalesi, Thames Nehri kıyısında önemli bir kraliyet kalesiydi. 1067 civarında, Fatih William'ın emriyle Robert D'Oilly adlı bir Norman baronu tarafından başlatıldı.
William, bir dizi kraliyet kalesiyle Thames Vadisi'ni kontrol etmek istedi ve Wallingford, Oxford ve Windsor'daki diğer kalelerle sonuçlanan bu stratejinin bir parçasıydı. D'Oilly, Saksonya müstahkem kasabası Wallingford'u içeren mülklere verildi ve eski Sakson toprak sahibinin kızıyla evlenerek kuralını sağlamlaştırdı.
D'Oilly'nin şatosu, geleneksel Norman motte ve bailey tasarımını takip etti, bir çitle korunan ikincil binaları barındıran bir çit veya muhafaza içine yerleştirilmiş, ahşap bir kale ile tepesinde yüksek konik bir höyük ile. Yeni kale, Sakson şehir surlarının bazı kısımlarını içeriyordu.
D'Oilly sadece güçlü bir kale inşa etmekle kalmadı, aynı zamanda kale duvarları içinde St Nicholas'a adanmış bir rahipler okulu kurdu. Bugün Aziz Nicholas Koleji'nin kalıntıları, kalenin en iyi korunmuş kısmıdır.
Tarih
Yüzyıllar boyunca, orijinal Norman surları, kışla ve kraliyet konutları olarak hizmet verecek çeşitli binalarla taştan yeniden inşa edildi. Motte ve bailey tasarımı, yüksek perde duvarlar içinde bir deniz kabuğu oluşturmak için değiştirildi ve taş savunmaları güçlendirmek için etkileyici bir toprak işleri sistemi eklendi.
12. ve 13. yüzyıllar boyunca Wallingford, İngiltere'deki en önemli kraliyet kalelerinden biri haline geldi. İmparatoriçe Matilda, İç Savaş sırasında Kral Stephen ile kaleyi elinde tuttu ve kale birkaç kez kuşatılmasına rağmen asla ele geçirilemedi. Matilda 1141'de Oxford Kalesi'nden kaçtığında Wallingford Kalesi'ne sığındı.
O zamanlar Wallingford'un efendisi, kale içinde kötü şöhretli bir hapishane inşa eden sert bir lord olan Brien FitzCount'du. Brien'in hapishanesinden işkence gören mahkumların çığlıklarının kasabada duyulduğu söylendi.
1153'te Kral Stephen ve ordusu, Wallingford Kalesi'nin dışında, İmparatoriçe Matilda'nın oğlu Henry'nin komutasındaki bir erkek kuvvetiyle karşı karşıya kaldı. Çatışma bir çıkmazdı ve sonunda İç Savaşın sona ermesine yol açan bir ateşkes olan Wallingford Antlaşması'nı üretti.
Kral John, 1191'de I. Richard yönetimine karşı isyanı sırasında Wallingford Kalesi'ni ele geçirdi ve kaleyi teslim etmek zorunda kalmasına rağmen 1199'da tahta geçtiğinde bir kez daha ele geçirdi. John kale savunmasını güçlendirdi ve kale savunmasını güçlendirdi. 1215'te Runnymede'de Magna Carta'nın imzalanmasına yol açan baronlarla çatışmasında büyük bir üs.
Kale bir süre Cornwall Kontu Richard'a aitti ve daha sonra İkinci Barons Savaşı'nda Simon de Montfort tarafından ele geçirildi. De Montfort, Lewes Savaşı'ndan sonra Henry III ve ailesini Wallingford'da hapsetti, ancak kale esasen geç ortaçağ dönemi boyunca lüks bir kraliyet ikametgahıydı. Edward II, kaleyi en sevdiği Piers Gaveston'a verdi ve Gaveston, şimdiye kadar düzenlenen en büyük ortaçağ mızrak dövüşü yarışmasını burada düzenledi.
Edward II'nin karısı Kraliçe Isabella, Wallingford'u İngiltere'yi işgali ve kocasını devirmesi için üs olarak kullandı, ancak zaman geçtikçe kale bir konuttan çok bir hapishane olarak kullanıldı.
15. yüzyılda çürümeye yüz tuttu ve Windsor Kalesi'nde kullanılmak üzere yapı malzemeleri alındı. Kral I. Charles, İç Savaş sırasında kaleyi yeniden güçlendirdi. Parlamento 1645'te kaleyi ele geçirmeye çalıştı ve 1646'da 16 haftalık bir kuşatma için geri döndü ve sonunda garnizonu teslim olmaya zorladı.
Parlamento, kalenin bir daha kullanılamaması için hafife alınmasını emretti. 18. yüzyıla kadar bir hapishane muhafaza edilmesine rağmen, savunmalar kaldırıldı. 1837'de kale arazisine bir konak inşa edildi, ancak bu da 1972'de yıkıldı.
Kale arazisi artık ücretsiz olarak halka açıktır. St Nicholas Koleji'nin kalıntılarını ve bitişik duvarın bölümlerini bulacağınız Castle Gardens'ın iki ana bölümü ve Norman motte'sine erişimi olan Castle Meadow, yıkık duvarın iki bölümü ve kapsamlı toprak işleri vardır. Duvarın bölümlerinden biri, kraliyet odalarından oluşan bir süit olan Kraliçe Kulesi'nin bir parçasını oluşturuyordu.
Ziyaret
Castle Gardens genellikle gündüz saatlerinde açıktır. Ana erişim, Bear Lane'deki Castle Caddesi'ndeki bir kapıdır ve yolda, kapının yanında ücretli bir park alanı vardır. Bahçelerin içinde kale yapılarının en iyi korunmuş bölümleri bulunmaktadır.
Castle Meadows her zaman açıktır ve toprak işlerine ve kalenin kendisine erişim sağlar. Ziyaret ettiğimizde, eğimli yamaçta erozyonla ilgili güvenlik endişeleri nedeniyle motte kapatıldı. Yine de, tepeye tırmanamasanız bile oldukça etkileyici bir manzaraya sahip.
Sitenin çevresinde, kalenin düzenini ve savunmasını açıklamak için gerçekten çok iyi bir iş çıkaran bilgi panelleri var.
Beni gerçekten etkileyen şey, kalenin ne kadar inanılmaz derecede geniş olduğuydu. Toprak işleri ve hendekler sonsuza dek sürecek gibiydi. Wallingford, İngiltere'de gördüğüm en iyi Norman savunma örneklerinden biri. Kuleleri ve korkulukları olan bir kale bekliyorsanız hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz, ancak tarih gözüyle gelirseniz etkilenmeden edemezsiniz.
Kale, üç geniş bailey muhafazasını çevreleyen savunma toprak işlerinin katmanları, muhafazaların içindeki binaların sıraları ve merkezi bir kalenin tepesindeki çarpıcı bir motte ile, en parlak döneminde olağanüstü bir manzara olmalıydı. Wallingford Kalesi'ni şiddetle tavsiye ederim.
Daha fazla fotoğraf
Çoğu fotoğraf lisanslanabilir, lütfen İngiltere Ekspresi resim kitaplığı ile iletişime geçin.
Wallingford Kalesi hakkında
Adres: Castle Street, Wallingford, Oxfordshire, İngiltere, OX10 0BW
Gözde mekan türü: Kale
Yer: Castle Gardens'a, Castle Street'in dışındaki Bear Lane'den erişim. Castle Street'te küçük bir ücretli park alanı bulunmaktadır.
Konum haritası
İşletim Sistemi: SU608895
Fotoğraf Kredisi: David Ross ve Britanya Ekspresi
POPÜLER GÖNDERİLER
YAKINDAKİ TARİHİ YERLER
Miras Derecesi 1-5 (düşük ila istisnai) tarihi ilgi üzerine
Haughley Tarih Forumu
Saygın arkeoloji tarihçisi Edward Martin, Haughley Kalesi konusunda bir akşam konferansı vermek üzere Wetherden Tarih Grubu'nun konuğu olarak Wetherden Köy Salonu'nu ziyaret etti. Norman kalelerinin şimşek tarihiyle açıldı ve stil, boyut ve yapı malzemelerinin nasıl ve neden her bir kalenin belirli efendisinin statüsünü ve siyasi nüfuzunu yansıtmayı amaçladığını açıkladı. Bu noktaları göstermek için bize birçok motte ve bailey kalesinin görüntüleri gösterildi.
Bay Martin daha sonra Haughley Castle'ın bulunduğu 1086'ya geçti. kaput Fatih William'ın güvenilir bir Memur olan Hugh de Montfort'tan. Ancak Hugh, Norfolk, Essex ve Kent'in yanı sıra Suffolk'ta da baş kiracı olduğu için başka bir yerde yaşıyor gibiydi. De Montfort gibi adamlar güçlerini şövalyelere toprak vererek, sadakatlerini garanti ederek ve karşılığında elinde tuttuğu diğer kalelere garnizon kurmayı içeren “şövalye hizmeti” talep ederek kullandılar.
Haughley'de neden bir kale vardı ki? Yerleşim, Gipping ve Wetherden akarsularının oluşturduğu vadilere yakın stratejik bir noktada yer almaktadır. Ayrıca, Ipswich ve Bury St Edmunds arasında fetih öncesi zamanlardan geçen önemli yollar vardı. Bununla birlikte, önemli bir şekilde, Romalılar şüphesiz bölgeye yerleşmiş olsalar da, Bay Martin önceden var olan hiçbir yol olmadığı konusunda kararlıydı. Sito BüyücüsüHollingsworth ve diğerleri tarafından ileri sürüldüğü gibi. Domesday'den bildiğimiz şey, Guthmund'un Haughley'de sarayını ve kasabasını kuran en büyük Anglo-Sakson toprak sahibi olduğudur. Anglo-Sakson kentleri olan diğer alanların havadan görüntüleri bize gösterildi - alanlarının yaklaşık dörtte biri kiliseler tarafından işgal edilmiş kare biçimli çitler. Bunlardan biri yakındaki Wattisham'daydı. Bu sitenin içinde bir Norman motifi açıkça görülüyordu. Sonuç olarak, Normanlar kendilerini stratejik olarak konumlandırmak isteseler de, aynı zamanda fethin damgasını araziye sağlam bir şekilde yerleştirmeye de hevesliydiler: böylece Guthmund'un Haughley'deki kasabası, de Montfort'un kalesi tarafından şiddetle gölgelendi.
Haughley Kalesi hakkında en çok bilinen olay, onun 1173'teki yıkımıdır. 1173-74'te, tahtın varisinin “Genç Kral Henry” olarak adlandırılan ve hem oğul hem de düşman olan destekçilerini içeren bir isyan patlak verdi. Kral II. Henry'nin. Ralph veya Randulph, de Broc şu anda Haughley Polis Memuru idi. Daha önce II. Henry adına Thomas Becket'in öldürülmesini ayarlayan şövalye olarak ün kazanmıştı. Haughley Kalesi, “Genç Kral Henry” tarafından saldırıya uğradı ve destekçileri ve Ralph sonunda kaçtı, ardından Şato görünüşe göre yakıldı. Her halükarda, binanın kaderi muhtemelen gözden düşmüş veya mağlup olmuş bir lordun lütuftan düştüğünün açık bir şekilde anlaşılması için kalesini küçültmesi veya yerle bir etmesi gerçeğiyle mühürlenmişti.
Bay Martin, birkaç yerel efsaneyi gözden düşürme fırsatını yakaladı: Henry III'ün kardeşi Richard, Olumsuz Haughley Kalesi'nde doğmuş bir oğlu var ama Haylegeveya daha sonra bir manastır bulacağı Hailes, Gloucestershire. Görünüşe göre kaleden çıkan gizemli tüneller bir drenaj sisteminden başka bir şey değildi.
İsyandan sonra Haughley Kalesi için her şey yokuş aşağı oldu. 1382'de bahçe 2 şilin değerindeydi yılda ve Norman binasından geriye çok az şey kaldı, ancak bir harabe. 1554'te Allys (veya Agnes) Brett, 25 şilin 6 peni için iç avlunun arazisini elinde tuttu. yılda. Açıklanamaz bir şekilde 18. yüzyılda, Richard Ray Norman kalesinden geriye kalanları yerle bir etti. Belki de taş, yöre halkının bahçelerinde geri dönüştürülmüştür, kim bilir. Geçen yıl Bevan ailesi höyükte ağaç temizlemeye başladı ve hendekten yüzyıllarca silt çıkarıldı. Eski motte üzerinde, yer seviyesinde, topraktan zar zor çıkıntı yapan ara sıra duvar parçaları bulundu. Ancak hendekte ince işlenmiş ve kalıplanmış birkaç taş blok ele geçmiştir. Bunlar, gelecek yıl köyde yapılacak bir sergi için güvenli bir şekilde saklanıyor.
Simon de Montfort
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Simon de Montfort(d. 1165?—ö. 25 Haziran 1218, Toulouse, Fransa), Albigensian Haçlı Seferi'nin Fransız lideri, Papa III.
1190'da Simon, Alice de Montmorency ile evlendi (1221'de öldü). Dördüncü Haçlı Seferi (1202-04) sırasında Zara kuşatmasına katıldı ve daha sonra Suriye'de savaştı. 1209'dan başlayarak, hızla kuzey Fransızların güneyin soylularına karşı bir fetih savaşına dönüşen bir Haçlı Seferinde Cathari'ye (Albi kasabasından sonra Albigenses olarak bilinir) karşı mücadeleye öncülük etti. Béziers ve Carcassonne'u fethettikten sonra bu toprakları yönetmek için seçildi. Haçlıların çoğu, hizmet etmeye söz verdikleri 40 günlük görev süresinden sonra ayrıldığında, ona daha fethedilecek geniş topraklar kaldı. 1213'te önemli Muret Savaşı'nı kazandıktan sonra, Raymond'un sapkınları kökünden kazımaması nedeniyle Toulouse kontu VI. Raymond'un toprakları dördüncü Lateran Konseyi (1215) tarafından Simon'a verildi. Artık kendisine Toulouse kontu, Béziers ve Carcassonne vikontu ve Narbonne dükü ünvanını verdi, ancak Raymond yenilgiyi kabul etmedi. Eylül 1217'de Toulouse'u işgal etti. Simon, şehri kuşatırken öldürüldü. Oğlu Amaury (1241 öldü) kısa süre sonra Haçlı Seferini terk etti ve güney Fransa'daki Montfort topraklarını Kral VIII.
Britannica Ansiklopedisi Editörleri Bu makale en son Editör Michael Ray tarafından gözden geçirilmiş ve güncellenmiştir.
Kitaplarım
Çık şimdi!
Magna Carta'nın Hanımları: On Üçüncü Yüzyıl İngiltere'sinde Etkili Kadınlar 13. yüzyılın çeşitli soylu ailelerinin ilişkilerini, Baron Savaşları, Magna Carta ve sonrasında kurulan ve kopan bağlardan nasıl etkilendiklerini inceliyor. Artık Pen & Sword, Amazon ve dünya çapında Book Depository'den edinilebilir.
Ayrıca Sharon Bennett Connolly tarafından:
İpek ve Kılıç: Norman Fethinin Kadınları 1066'daki önemli olaylarda önemli bir rolü olan kadınların kaderinin izini sürüyor. Şu anda Amazon, Amberley Publishing, Book Depository'den edinilebilir.
Ortaçağ Dünyasının Kahramanları Eleanor of Aquitaine'den Julian of Norwich'e kadar Orta Çağ tarihinin en dikkat çekici kadınlarından bazılarının hikayelerini anlatıyor. Şu anda Amberley Publishing ve Amazon and Book Depository'den edinilebilir.
'Takip et' butonuna tıklayarak, Facebook sayfamızı beğenerek veya Twitter'da bana katılarak yeni makaleleri ilk okuyan siz olabilirsiniz. ve Instagram.