Yılın 1915'unun başında, Balkan cephesinde bir boşluk vardı. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun yılın 1914 kampanyasındaki yenilgisi, Sırbistan'ı savaştan çıkaramayacak ve Türkiye ile doğrudan bir bağlantı kuramayacak olan Avusturya ve Almanya'nın planlarına ciddi bir darbe verdi. Avusturyalılar ve Sırplar yeni savaşlar için hazırlanıyorlardı. Sırp ordusu, başarısına rağmen ağır kayıplara uğradı ve restore edilmesi gerekiyordu. Sırbistan şiddetle eksikti оружия, mühimmat, salgın (tifo) öfkeli, insanlar açlıktan ölmek üzereydi. Ülke zor bir durumdaydı ve dış yardıma ihtiyaç duyuyordu.
1915 yazında, Belgrad ordusunun savaş yeteneğini geri kazanabiliyor. Fransa, İngiltere ve Rusya İmparatorluğu - Bu, müttefiklerin yardımı ile büyük bir rol oynadı. Rus cephesi ve Rus ordusunun Galiçya ve Polonya'dan büyük geri çekilişi sırasında, Rus komutanlığı Belgrad'a, Avusturya-Macaristan birliklerinin bir kısmını ertelemek için bir sapkın saldırı düzenlenmesi talebiyle başvurdu. Ancak Sırp ordusunun komutanı Radomir Putnik, Sırp ordusunun yeterli güç ve saldırıya sahip olmadığını söyledi.
1915 yılında, Merkezi Güçler nihayet 1915 yılında Sırbistan ve Karadağ'ı Osmanlı İmparatorluğu ile temas kurmak için ezmeye karar verdi. Aynı zamanda, Avusturya’nın, Almanya’nın desteği olmadan, Sırbistan’ı ezemeyeceği açıktı. Sırp cephesinde, pozisyon sakinliği devam etti ve askerler hiçbir operasyonda bulunmadı. Almanya ve Avusturya-Macaristan büyük bir taarruz operasyonu hazırladı ve Bulgaristan'ı kazanmaya çalıştı. Ayrıca, 1915 yaz ve sonbaharında, Avusturya-Alman birlikleri Rus cephesinde büyük bir saldırı başlattı ve büyük güçleri Sırbistan'a yönlendiremedi. Sonbaharda ne Ruslardan, ne Fransızlardan ne de Almanya'daki İngilizlerden büyük ölçekli operasyonlar bekleniyordu ve Sırbistan’ın yenilgisi için bir “pencere” ortaya çıktı.
6 Eylül 1915, Bulgaristan ile Sofya'daki Merkez Güçler arasında askeri bir kongre yapıldı. Bulgaristan'ın Almanya tarafındaki performansı, Merkezi Güçlerin Kuzey Denizi'nden Bağdat'a kadar sağlam bir tiyatro oluşturduğunu ve onlara Osmanlı İmparatorluğu'nun harika doğal kaynaklarını kullanma fırsatı verdi. Son küçük engel sadece Sırbistan idi. Balkanlar üzerinde sıkı bir kontrol sağlamak ve İtilafçıların yarımadadaki durumu lehine değiştirmelerini önlemek için Sırp ordusunun imha edilmesi gerekiyordu. Ve eğer İngiltere ve Fransa, kaçınılmaz olarak Yunanistan'ın İtilaf Tarafındaki performansına yol açan Sırbistan'ı desteklemek için büyük bir orduyu transfer etselerdi böyle bir fırsat olurdu. Bununla birlikte, İngiltere ve Fransa, başarısız ve uzun süren Çanakkale operasyonunda asker ve kaynakları ustaca kullandılar ve Sırbistan ve Karadağ'a etkin yardım sağlamak için yeterli zamanları olmadılar. Bu durum, o zamanlar Fransız cephesinde (Üçüncü Artois Savaşı), Fransız ordusundaki savaşların dikkatini dağıttığı ve Sırp ordusunu tamamen yok etmek ve operasyonun başarısını sağlamak için oraya Alman birimleri göndermek için büyük çaplı bir operasyon düzenlemesine neden oldu.
Operasyonun hazırlanması
Alman komutası, düşmanın kuvvetlerini yaklaşık 200 bin kişi olarak tahmin etti. Sırp ordusunu yenmek için, Almanya ve müttefikleri 330 bin kişiyi takmaya karar verdi. Alman birimleri ağır topçular ve harçlar ile güçlendirildi.
Merkez Güçlerinin Sırbistan karşısında pozisyonu Bosna, Macaristan ve Bulgaristan'dan çok çeşitli operasyonlara izin verdi. Ancak, bazı nesnel koşullar buna müdahale etti. Böylece, Bosna-Hersek'te görev yapan Avusturya-Macaristan birlikleri, birimlerin İtalyan cephesine, r bölgesine tahsis edilmesiyle zayıfladı. Bu nedenle Isonzo, Sırbistan'a derin bir taarruz yapmak için yeterli şok gücüne sahip değildi. Sonuç olarak, Bosnalı yöndeki Avusturya askerleri yardımcı rolden memnun kaldılar ve Karadağ ordusunu bağlamak zorunda kaldılar.
Öte yandan Almanya, Bosna-Hersek sınırındaki iletişim hatları kötü durumda olduğu ve kısa sürede iyileştirilmesi imkansız olduğu için Bosnalı sektöründeki Avusturya-Macaristan ordusunu askerleriyle hızlı bir şekilde güçlendiremedi. Sonuç olarak ve ayrıca Potiorek'in r. Alman komutanı, büyük su engelleri ve dağlık alanlarla zorlu arazilere saldırmak zorunda kaldıklarında, 1914'taki Drin, Alman komutası Sırbistan'ın batı cephesine saldırmayı reddetti. Sırbistan'ın kuzey ve doğu cephelerine karşı eşzamanlı grevleri sınırlandırmaya karar verildi. Bu güç, başarı için umut vermeyi başardı, çünkü Merkezi Güçler iki cephede de üstün güçlere sahipti. Alman Genelkurmay Başkanı Falkenhain başkanının hesaplarına göre, Sırplar iletişimin zayıf bir şekilde geliştiği için Sırplar iç operasyonel hatlardaki eylemlerin faydalarını kullanamadılar. Ayrıca, Sırplar, Sırbistan'ı dış dünyayla bağlayan ana demiryolu iletişimi Belgrad - Selanik'i kesmesi beklenen Bulgar ordusu tarafından dikkatini dağıtmıştı.
Merkezi Güçlerin Güçleri
Avusturya-Alman liderliğinin planına göre, kuzey-doğu ve kuzeyden gelen grevlerin yanı sıra doğudan Kragujevac ve Nişler yönündeki Bulgar grevleri, ülkenin ortasındaki Sırp ordusunu kuşatıp yok ediyorlardı. Toplamda, Merkez Güçleri, Rus cephesinde Gorlitsky'nin atılımının organizatörü olarak belirtilen Mareşal Ağustos von Mackensen'in genel emri altında Avusturya-Alman ve 14 Bulgar bölümlerinin 6'ini yoğunlaştırdı. Toplam Avusturya-Alman birliklerinin sayısı 330 binidir.
Avusturya-Alman ordusunun Karadağ'a karşı sağ tarafında, 19 Avusturya ordusu kuruldu. R. Sava ve r. Tuna (Sava cephesinde), üç Avusturya-Macaristan piyade bölümünden oluşan Alman Genel Alman Köwess ordusunun 3-I ve Alman birlikleri - dört bölümden oluşuyordu. Avusturya-Macaristan komutası, Volyn ve Galiçya'daki durum rahatsız edici olduğu için, Bulgaristan krallığı ile yapılan anlaşmada belirtilen bölümlerin sayısını (altı bölüm) kullanamadı. Avusturya-Macaristan, bir Rus saldırısından korkuyordu. Bu nedenle, Alman birliğini ek birlikler koymak zorunda kaldı. 3-i Ordu Köwess nehri zorlamak içindi. Belgrad yönünde ana güçler ile Sava ve Kupinov için bir yardımcı darbe ve ardından kendini r. Kolubary, Topol’dan Kragujevac’a doğru ilerliyor. Ordu yaylalarda harekete geçmek için iyi donatılmıştı.
Nehir üzerinde. Tuna, nehrin ağzının doğusunda. Temeni, ağır topçularla güçlendirilmiş yedi piyade bölümünden oluşan Alman General Max von Galvitsa ordusuna yeni 11-I yerleştirildi. Bu ordunun ana güçleri gitmek zorunda kaldı s. Tuna Rama'da ve yardımcı - Semendria'da (Smederevo). Geçişten sonra nehir boyunca 11-ordusu. Tuna Nehri nehre ilerletmek zorunda kaldı. Almanların Bulgarlarla bağlantı kurmayı planladığı Niš'te bulunan Morava.
Bulgaristan, 500-th'i seferber etti. ordu. Aynı zamanda Bulgaristan, 12'e her biri 20 bin avcı uçağı için (18 taburlarında ve 36'ten 72 tabancalarına) ilk bölümlerini modern silahlarla koyabilirdi. Ayrıca, mevcut ordunun kayıplarını gidermek için bir yedek ordu, halk milisleri ve yedek birlikler vardı. Bulgar topçuların topları, Fransız ve Alman toplarından ve Howitzers sistemlerinden Schneider ve Krupp'tan oluşuyordu. 1915'te, Bulgar ordusunda, 428 75-mm tarla silahları, 103 75-mm dağ silahları ve 34 120-mm obüs, Maxim 250 makineli tüfekleri vardı. Ayrıca Bulgaristan'da Birinci Dünya Savaşı'na girişte, 2 uçaklarıyla donanmış 5 havacılık birimleri vardı. Eylül ayının sonunda, 1915 Sofya'yı korumak için Bulgaristan'daki 3 Cermen uçağına geldi. İkinci Balkan Savaşı'ndaki yenilgiye rağmen, Bulgar ordusunun Balkan ülkelerindeki en iyi ordu olduğu söylenmelidir. Ülkenin liderliği ve askeri komutanın ordusuna, yeni ürünlerin tanıtımına büyük önem verdi. Üst düzeyde bir savaş eğitimi verildi, memurlar ve görevlendirilmemiş memurlar, geçmiş savaşların tecrübesi dikkate alınarak eğitildi. Memurlar, Sofya Askeri Okulu'nda eğitildi ve Bulgar ordusunun birçok memuru, esas olarak Rus İmparatorluğu’nda edinilen yabancı askeri eğitim aldı. 1913'un sonunda Bulgaristan, Avusturya-Macaristan ve Almanya'da silah ve mühimmat alımlarını artırdı. Dezavantajı, Bulgaristan'ın ülkeyi yurtdışından silah teminine bağımlı kılan gelişmiş bir askeri sanayiye sahip olmamasıydı.
Bulgar komutası Sırbistan'a karşı harekete geçmesi için iki ordu kurdu: 1) 1 Genel Ordusu Boyadjiev - 4 Piyade Tümeni (1, 5, 6 ve 8); 2) Genel Todorov'un 2 Ordusu (7 Bölümü, Makedon Chetnik Lejyonu ve bir süvari bölümü). 1 Ordusunun sağ kanadı Tuna Vadisi'nde iletişimi sağladı ve ana kuvvetler (5, 8 ve 1 bölümleri) Niš'teki Knjazhevac ve Pirot boyunca ilerlemeye devam ediyordu. 2-I Bulgar ordusunun nehrin vadisine taşınması gerekiyordu. Vardar, Selanik - Nis - Belgrad demiryoluna müdahale etmek ve güneydoğudan kapsayan Sırp ordusunun çevresine katkıda bulunmak için. Ek olarak, Karadeniz kıyısını gözlemlemek ve Romanya yönünü sağlamak için Varna'da bir piyade bölünmesi kaldı.
Böylece, ana saldırı 11-I Alman ordusu tarafından gerçekleştirildi ve r. Morava. Sağ kanattan saldırı, 3-I Avusturya-Köwes Ordusu, sol kanattan - 1-I Bulgar Ordusu tarafından desteklendi. Önemli bir rol, Sırbistan'a karşı serbest bırakılan tüm orduların en zayıf ordusu olan 2-I Bulgar ordusu tarafından oynanacaktı. Todorov'un ordusu, Bulgar ordusunun 1'iyle temas kurmadı ve Anglo-Fransız ordusundan güçlü bir yan kanat saldırısı alabildi. Alman ve Bulgar komutanları bu olasılığı değerlendirmedi ve Bulgar ordusunun 2'ini güçlendirmedi. Eğer Müttefik komutanlığı Selanik’e zamanında güçlü bir ordu çıkarsa ve kararlı bir şekilde hareket etmiş olsaydı, 2-I Bulgar ordusu yenilmeye mahkum olurdu ve Sırp ordusu güçlerin çoğunu Selanik’e götürebilirdi.
Avusturya-Alman ordusunun Ekim 6 saldırısını, Bulgar ordusu - Ekim 11'i başlatması gerekiyordu. Nehir boyunca yayılma ve geçiş için hazırlıklar. Tuna Nehri şimdiden tamamlandı. 1915'in ilkbaharında, Genelkurmay'daki Alman memurlar zeminde detaylı keşifler yaptılar ve gerekli tüm önlemleri belirttiler. Özellikle topçuların pozisyonları belirlendi, köprü döşenmesi olasılığı belirlendi, birliklerin yerleri konsantrasyon döneminde seçildi. Köprü inşaatı için malzemeler ve genel olarak nehri geçmeye yönelik su taşıtları, mühimmat ve yiyecek hazırlandı. Bu nedenle, gelen birlikler derhal geçmeye devam edebilir. Avusturya-Alman birlikleri, takvime göre saldırıya başladı - Ekim 6, Bulgar ordusu, seferberlik gecikmesi nedeniyle, Ekim 15 1915.
Kaynak: Zayonchkovsky A. M. Dünya Savaşı 1914 - 1918.
Sırbistan’ın durumu
Sırp ordusu, 1914 kampanyası sırasında 180 bin kişiyi kaybetti ve sayısı 100 bin askerine düştü. Zafer için 1914 g çok pahalı ödemek zorunda kaldım. Ancak, mobilizasyon önlemleri sayesinde, orduların sayısı, 200 silahlı (678 bölümleri) 12'a kadar binlerce insanı getirebildi. Sırp kuvvetleri üç orduya bölündü: 1) General Mišić'in komutasındaki Sava ordusunun 1-I, Driny ve Sava'nın alt kesimlerinde; 2) 3-I Belgrad Genel Jurishich-Sturm Ordusu - r. Tuna; 3) 2-I General Stepanoviç'in Timok ordusu, Bulgar yönetimini savundu - s. Timoku ve Morava. Ayrıca, nehrin birleştiği noktada. Timoka ile r. Tuna Nehri, 3 inci ve 2 inci ordularının birleşimini sağlayan Branishev'in çıkarılmasıydı. Sırpların sağ kanadında, Selanik bölgesinde, İtilafın seferi kuvvetleriyle temas kuracak özel bir müfrezeleme kuruldu.
Üst nehirde savundu. Driny ve Visegrád bölgesinde, Karadağ ordusu 1 Sırp ordusunun sol tarafını kapladı. Karadağ ordusunun nüfusu yaklaşık 50 bin kişi ve 135 top idi. Sırp ve Karadağ ordusunun etkileşimi, Sırplar ve Karadağlılar arasındaki anlaşmazlıklarla engellendi. Karadağlılar “bağımsızlıklarını” kaybetmek istemediler.
Sırp komutanlığı, aşağıdaki harekat operasyonları planını hazırladı: Sava ve Tuna’nın güçlü su engellerine dayanarak, Kuzey’deki Avusturya-Alman birliklerinin küçük güçler ve Orta Güçler - Bulgaristan’ın “zayıf halkasına” saldırmak için ana güçler (dokuz piyade ve bir süvari bölümü) baskısını sınırlamak için Sava ve Tuna’nın güçlü su engellerine dayanarak. Sırplar, Sofya’yı ele geçirmek ve Bulgaristan’ı teslim olmaya zorlamak için harekete geçme sürecinin sonuna kadar (Sırp sınırı yalnızca üç Bulgar bölünmesi kapsıyordu) Bulgar ordusunu ezmek istedi. Ardından tüm kuvvetleri Avusturya-Alman birliklerine karşı atması ve İtilaf seferi kuvvetlerinin yaklaşmasına kadar düşmanı sınırlandırması gerekiyordu. Aynı zamanda Belgrad, Atina'ya Sofya'ya yönelik saldırıyı desteklemesini önerdi.
Plan cesurdu ve özellikle Müttefik ordusunun Selanik'teki zamanında desteklenmesiyle başarıya yol açabilirdi, ancak İngiltere ve Fransa, Bulgaristan'ı tarafsızlığı sürdürmeye ya da İtilaf ile taraf tutmaya ikna etmeyi umdukları için desteklemediler. Sofya, İtilaf ülkelerine ancak tarafsızlığını savunmak için seferber olduğunu güvence altına almaya devam etti. Sonuç olarak, Sırplar en olumsuz koşullarda savunma yapmak zorunda kaldılar; neredeyse aynı anda, sayıları, topçu ve malzeme ve teknik parçalarda avantajı olan iyi eğitimli Avusturya-Alman ve Bulgar birlikleri tarafından saldırıya uğradılar.
Sırp komutanlığı, İtilafın baskısı ve Yunanistan'ın Bulgaristan ile savaşta yardım etmeyi reddetmesi nedeniyle askerlerin Bulgaristan sınırından saldırmaya hazır olmasına neden oldu. Sonuç olarak, Bulgaristan sakin bir şekilde harekete geçti ve Sırbistan'a yapılacak bir grev için elverişli bir başlangıç pozisyonu alma fırsatını yakaladı. Sırp komutanlığı yeni bir plan kabul etti: bütün ülkenin savunması için yeterli güç yoktu, kendilerini Eski Sırbistan'ın savunmasıyla sınırlandırmaya ve Yeni Sırbistan'da (Makedonya) Bulgar halkına yönelik saldırı operasyonu hazırlayarak Anglo-Fransız birliklerinin destekleyeceğini umdular.
Sorun, Sırp ordusunun yeni bir askeri yapı uygulamak için zamanının olmamasıydı. Niş şehri alanındaki birliklerin Bulgaristan aleyhine saldırı için yoğunlaşmasını durduran Sırplar, Orta Güçlerin ordularının taarruza geçişi sırasında, kuzey ve doğu cepheleri arasında neredeyse eşit derecede bölünmüş kuvvetleri, yani, Avusturya-Almanlara karşı savunma için eşit derecede zayıf olan güçlere sahipti. Bulgarlara karşı. Sonuç olarak, Sırp birlikleri, bir düşman saldırısını püskürtmek için büyük rezervlere sahip olmadan, 650 km'deki büyük bir tiyatroda tek bir hatta gerildi. Aynı zamanda, Sırp ordusunun ağır topçuları yoktu, silah sıkıntısı yaşadı, mühimmat, 1914'un kanlı savaşları ile zayıfladı, nüfus açlık eşiğinde yaşadı ve tirüs ülkede öfkeli oldu.
Sırp askerleri
Selanik Cephesinin Oluşumu
Batı Cephesi ve Çanakkale Boğazı'ndaki başarısızlıklardan ve Sırbistan'ın tehdidinden endişe duyan Müttefikler Komutanı Balkanlar'da asker kullanmaya karar verdi. Ancak, Müttefikler bu konuda ortak bir görüşe sahip değillerdi ve Balkanlar'a askerlerin inişiyle gecikti.
Fransız kuvvetleri baş komutanı General Joffre, tüm çabaların Batı cephesinde toplanması gerektiğine inanıyordu. Fransız Kabine üyesi Lloyd George, Fransa Cumhuriyeti Poincaré Başkanı ve Fransa Dışişleri Bakanı Briand, "doğu yakasından" gelen baypas hareketinin destekçileriydi. Doğu grubu ayrıca, Akdeniz'deki Çanakkale operasyonlarını ve operasyonlarını destekleyen İngiliz Savaş Bakanı Genel Lord Kitchener'ı da içeriyordu. Lloyd George, Balkan Yarımadası’nın Avusturya-Macaristan İmparatorluğu’na karşı operasyon için çekmeyi teklif ettiği ve İngiltere’nin 600-th’i destekleyebileceği Sırpların yanı sıra başka bir Rumen ve Rum’un da bulunmasını önerdiği bir bildiri hazırladı. ordu tarafından. Sonuç olarak Balkanlar, 1400-1600 bin kişide güçlü bir İtilaf grubu yaratabilir ve bu da Bulgaristan'ı nötrleştirebilir ve Avusturya-Macaristan'a saldırabilir. Müttefik kuvvetleri Selanik'ten transfer olabilir ya da Dalmaçya kıyılarında karaya çıkabilirler. Ancak fikir alışverişinde bulunma, eşgüdüm ve Müttefikler hala Çanakkale Boğazı ile başarılı olmayı umarken, mesele hareket etmedi.
Eylül 9’te, Entente istihbaratı, Sırbistan’a yönelik operasyonlara yönelik Banat’taki (Avusturya’nın güneydoğu bölgesi) Avusturya-Alman birliklerinin ortaya çıktığını açıkladı. Ancak bundan sonra ne İngiltere ne de Fransa, Balkanlara asker göndermek için acele etti. Bu limandan Niš ve Belgrad kentlerine giden demiryolunu “incelemek” için Selanik'e bir Fransız misyonu gönderildi. Sadece 28 Eylül 1915, Bulgar ordusunun seferberliği ile ilgili haberi alan ve Yunan hükümetinin talebi üzerine, Britanyalılar, Türk ordusunun kuvvetli baskısı nedeniyle askerlerini tutukladıysa, Selanik'e Çanakkale bölgesinden ya da en azından bir tugay'dan bir bölüm göndermeye karar veren Fransız Bakanlar Konseyi idi. İkinci tugay Fransa'dan gönderildi. Fransız cephesinde bir boşluk varsa, oradan dört bölüm daha transfer etmeyi ve Çanakkale Boğazı bölgesinde bir başka bölüm daha çekmeyi planladılar.
Paris, 1 Ekim'de Petersburg'u Bulgar ordusu ve çoğunlukla Ruslarla savaşmak istemeyen insanlar üzerinde psikolojik baskı oluşturabilecek Selanik Demiryolunu korumak için asker göndermeye davet etti. Ayrıca, Rus İmparatorluğu'nun Bulgaristan'ın Burgaz ve Varna limanları önünde bir denizcilik gösterisi düzenlemesi teklif edildi. Bununla birlikte, Rus hükümeti, 1915 kampanyası sırasında meydana gelen çok büyük kayıplara ve olumsuz eylem koşullarına atıfta bulunuyor filo, bu önerilere olumsuz yanıt verdi.
Ekim 2'te, Yunanistan Venizelos hükümeti Selanik'te Müttefiklerin inişine karar verdi. Ekim 5, Anglo-Fransız birimlerinin Selanik'e inişine başladı. Ekim ayında, iki Fransız ve bir İngiliz bölünmesi, Kasım ayında bir Fransız ve dört İngiliz bölünmesi açıldı. Sonuç olarak, 8 bin piyade bölüğüne 150 piyade bölünmeleri yerleştirildi (85 bin İngiliz ve 65 bin Fransız).
Böylece, Müttefik ordusunun Selanik'e inmesi artık Sırbistan'ı kurtaramazdı. Ekim 7’teki Avusturya-Alman birlikleri Sırbistan’a yönelik bir saldırı başlatırken, İtilaf Devleti’nin sadece iki bölümü Selanik’e düştü ve yalnızca Ekim’in Ekim ayında Seferi Kuvvetleri komutanı General Sarrail geldi.
Fransız komutanı Joffre Ekim 9’te, Balkanlar’daki faaliyeti arttırmayı önerdiği İngiliz Savaş Bakanı Kitchener’e bir mutabakat verdi. Joffre şunları önerdi: Sırp ordusunun yenilgisini önlemek, ona deniz ve geri çekilme bölgesi ile iletişimi sağlamak; Fransızlar için Selanik'e giden yolu engellemek, bu amaçla Selanik'i Fransız, İngiliz ve Sırp ordularının operasyonel üssü olarak güçlendirmek ve sürdürmek; Sırplarla iletişimlerini sürdürürken, demiryolu hattı Selanik - Uskub'u da koruyacak; Bulgar ordusunun Sırbistan'ın merkezine girmesini engelleyerek Sırp ordusunun sağ tarafını kapatacak; İtalya'nın Selanik'e asker göndermesi ve Durazzo (Arnavutluk'taki liman) aracılığıyla Sırbistan'a yol açması önerildi. Bu önlemler doğruydu ve Sırbistan'ı kurtarabilirdi, ancak yalnızca birkaç ay önce kabul edilmeleri durumunda. Ekim ayında çok geç kaldılar. Müttefikler yalnızca Selanik'i işgal edebildi, Selanik cephesini yaratabildiler ve mağlup Sırp ordusunun boşaltılmasına yardım ettiler.
Ekim 14 Sarrail, demiryolu boyunca 156 Fransız Bölümü'nü Gevgeli'ye ve İngiliz 10 Piyade Tümeni'ni Doyran Gölü Bölgesi'ne gönderdi. O gün inişe geçen Fransa'nın 57 Piyade Tümeni Krivolac'ta başlatıldı. Ekim ayına kadar 27 57-I, 156-I ve 10-I bölümleri, r'nin sol yakasına sabitlendi. Selanik-Nis-Belgrad demiryolu hattının ilk bölümünü ve Gevgeli'deki Sırp ordusu için açılan tedarik depolarını kapsayan Dojran Gölü'nden Krivolak'a kadar Vardara.
Ekim 31 İngiltere ve Fransa, sefer ordusunun sayısını 150 bin kişiye getirmeye karar verdi. Bu birlikler Selanik Demiryolunun güney kısmını korumak ve Bulgarları caydırmak için yeterli olmalıydı. Saldırıya devam etmek için bu güçler ikiye katlamayı planlıyordu. Böylece, Müttefikler gecikti, Sırbistan'a yardım etmek için zamanları yoktu.
Selanik'te Fransız askerleri
Devam edecek ...