Büyük Vatanseverlik Savaşı anısı. Ön kapı değil, canlı, doğru, küçük bir damla sudaki gibi, o uzak günlerin ve yılların tüm büyüklüğü ve tüm trajedisi. Çok uzun zaman önce bizden önce neredeyse dipsiz bir şeydi - kendi ailemiz hikayelerönden ve arkadan geçen yakınların hikayeleri. Ve işte buradalar ... Neredeyse hiç kimse. Biz, muzaffer nesillerin çocukları ve torunları, bugün 40-, 50-, 60 yaşlarında, savaş hakkında gerçeği kesin olarak bilenlerden duyduk. Bu paha biçilmez bayrak yarışını sadece çocuklarımıza ve çocuklarımızın çocuklarına aktarmayı başarabiliriz. Sadece yapmak zorundayız.
Büyükanne Maroussia savaşı hatırlamaktan hoşlanmadı. Ne hatırlamalı? Aşağılama, açlık ve sonsuz ölüm korkusu ya da Almanya'da işe gönderilmek üzere yaklaşık iki yıl işgal? Konuşacak ne var? Sizinle paylaşmak istediğim bir hikaye duyduğum için ne kadar şanslı olduğumu bilmiyorum. Yönettiği çocuk kütüphanesinden sürünmeyen sevgili bir torun mu? Evet, ancak fark nedir ...
- Maşa, yapabilirsin! Okuldaki en iyi sanatçı olduğunuzu herkes biliyor! Peki, yap ... Çok gerekli!
Bunu konuşan adam ayağa kalktı, bir elma ağacının gölgesinde çömeldi, böylece onu sadece yaklaşarak görebiliyordun. Edinilmiş gizlice gizleme alışkanlığı etkilenir. Karanlık paltolardaki arkadaşlarının bir çift figürü uzaktan beliriyor ve karanlıkla birleşiyordu. Muhatabı, çok genç bir kız, şimdi ve sonra omzunun üzerinden baktı, soğuk bir şekilde büyük bir sweatshirtte, açıkça başka birinin omzundan sarılıydı. Sarkan bulutlar nedeniyle gece gökyüzü bir mahzenin tavanına benziyordu. Ya da kendisi ve iki kız kardeşinin bir yıldır yaşadıkları, Almanlar tarafından kendi babaları tarafından inşa edilen aynı sığınağın, babasının inşa edilmiş evi. Sevdim, gördüğünüz gibi, Herr subayı.
Donbass'taki partizan hareketi zayıftı. Ve yerel halkın düşmanla savaşmaya hazırlıksızlığı nedeniyle değil. Üç bodur ağacın zaten yoğun bir orman olduğu düşünülen bir alanda direnç nasıl organize edilir? Masa gibi düz bozkırlar, bazı yerlerde dağ geçidi, yerel kirişler ve maden dağları şeklinde “dağlar” ile kesilir. Özellikle partizan değilsiniz. Bununla birlikte, işgalcilerin arkasındaki mücadele - esas olarak nefret edilen faşistlere mümkün olduğunca zarar vermeye çalışan küçük yeraltı işçi gruplarının kuvvetleri tarafından gerçekleştirildi. Ancak bu grupların çoğunun kaderi trajikti, sadece Krasnodon'un tanınmış “Genç Muhafızı” nın değil.
Bütün bunlardan, 42. kızın uzak düşmesi Masha, elbette bilmiyordu. Ama kim onun önünde durduğunu ve ne istediğini gayet iyi biliyordu. Komsomol şehir komitesinde ve bir şekilde kendi okulunun duvarlarında bile birkaç kez gördüğü gece ziyaretçisi ve yoldaşlarından ikisi, Fritz'in bir göz elması gibi koruduğu tren istasyonuna, kesimden önce gelmek zorunda kaldı. Tamamen fark edilmeden oraya gitmeyi hayal etmeye değmezdi. Belgeleri bile sormadan yolda çekim yapacaklar. Fikir yeraltında doğdu, umutsuz cesaretiyle deliye döndü: polis olarak poz vermek. Sonra görünürde tutsanız bile doğrudan "demir parçasına" gidebilirsiniz silâh! Asıl mesele, sivil kıyafetlerin kolunda Hilfspolizei'ye ait olduklarını gösteren belirgin bir beyaz bandaj olması gerektiğidir.
Sorun, birkaç (hatta üçten az) faşist köleyi sessizce boğmayı başarmış olmalarıydı. Ancak kaybolmaları büyük olasılıkla her şeyi mahvedecek bir kargaşaya neden olacaktır. Sonra birisinin dediği gibi “sevdiği şeyi kolayca çizen” kızı hatırladılar! Gerçekten, alacakaranlıkta veya karanlıkta kim, ceketin kolundaki hangi gösterişleri fark edebilir - kumandanın ofisinde yayınlanan yazıt ve mühürlü gerçek kumaş parçası veya dikkatlice boyanmış bir sahte? Tabii ki, “kopya” orijinal ile tam olarak eşleşmeyecektir.
- Şey, Mash ... Burada bir iţ var! Kireci tebeşirle seyreltin - ve çizin! Size bir fırça bile yaparız, en azından bir şey! - Asker ikna etmeye çalıştı, ama kızın ne vurduğunu mükemmel bir şekilde bilerek özellikle zorlamadı.
“Şey, evet, iş ... Peki onları alacaklar mı? Sonuçta, döngüyü memnun edeceğiz! ” Dünkü kız öğrenci uzun zamandır Haziran 1941'de orada bir yerde kalan gülünç ve saf bir kız değildi. Babam Urallardan mayın ekipmanı almayı başardı, ancak ailesi için geri dönemedi. Doğuya gitmeye çalıştılar, ama orada bir yerde, donmuş bozkırda, yolda ölen bir annenin mezarı kaldı. Masha'nın ortalama olduğu yetim üç kız kardeş eve döndü, ama artık evde yoktu ... En azından onları sığınağa soktular. Ateş edebilir. Zaten kaç kişi öldürüldü, piç kurusu!
Gerçekten tüm harikalara verilecek bir şekilde resim yaptı: “Yeteneğin var!” Hayran, daha fazla çalışmanızı tavsiye etti. Hiç şüphe yoktu: Okulu bitirmek - ve bir sanat enstitüsüne, belki Moskova'ya bile. Ama onun yerine savaş geldi.
İlk günlerden itibaren cephedeki ablağın kocası kırmızı bir komutan, harç adam. Evet, biri bilgilendirirse ateş edebilirler. Ve yeraltına yardım ettiği için ... Masha o kadar korkmuştu ki, çocukken gözlerini kapatmak, etrafta hiçbir şey görmemek, kaçmak, bir kabus gibi.
Evden bir kükreme ve Alman cümleleri artıkları vardı. Yürümek, iyi beslenmiş şeytanlar ... Neden yürümesinler ki ?! Her şeyi bizden aldılar ... Ama hayır, hepsi değil!
- Paltonu indir! Ve fırçayı yap, sadece söz ver. Tebeşir ile kireç var - son zamanlarda bir sığınağın badanasını yıkadık. Ve bana bunu nasıl doğru yapacağımı göstereceksin. Evet, hadi, zaman geç oldu!
Masha sakin ve titizlikle sevgili işine başladı, etrafındaki her şeyden vazgeçti.
Sabaha kadar uyumadı ... Ve istasyonda bir şeylerin çöktüğünü duydu. Anladın mı? Ya da belki bizimkini bombaladılar? Bunu kimse bilmiyordu. Ama sadece evde oturan Fritz'te, bir kerede neşeli bir şekilde azaldı.
Masha, geceleri gelen ve karanlıkta ortadan kaybolan insanları, elleriyle ayrıntılı olarak çizilen “bandajlarla” asla görmedi. Ve elbette, hiç kimseye bu olaydan bahsetmedi. Ayrıca şunu söyleyecekler: “Lekelenmiş! Ayrıca, yer altı kadını aradı ... "
Almanlar 1943'te Donbass'tan nakavt edildi. Masha, draft sahibi olarak mayın güveninde çalışmaya gitti. Orada açık kollar aldı: imha edilen mayınlar mümkün olan en kısa sürede restore edilmeliydi, her uzman hesaptaydı. O yılların hatırası “Arkadaki Cesur Emek İçin” madalyasıydı.
Maria Volkova sanat enstitüsüne hiç girmedi. Resim, tuvaller, şövale, sergiler - tüm bunlar savaşın çarptığı kız gibi hayallerde kaldı. Maden bölümünde çalıştı. Sonra Chistyakov'da (şimdi Torez) şehir çocuk kütüphanesine yöneldi. Kendisini çok mutlu bir insan olarak görüyordu: sonuçta, o ve kız kardeşleri işgal cehenneminde hayatta kaldı. Ruh için daha az sıklıkta bir kalem veya fırça aldı. Ve yine de ... Hayatının sonuna kadar, 1942'deki uzak sonbahar gecesi hala ana çizimini yaptığını düşünüyordu.