Kötü ağızlı işlenmiş gıdaları seviyoruz - genellikle ağızlarımız doluyken. Getty Images aracılığıyla IcemanJ
Ocak 2015'te restoranlarda yapılan gıda satışları, marketlerde bulunanları ilk kez aştı. Çoğu kişi bunun işaretlendiğini düşündü kalıcı bir vardiya Amerikan yemeklerinde.
Koronavirüs pandemisi sayesinde, bu eğilim bir U dönüşü aldı. Restoran geliri, alışveriş yapan kişiler evde pişirmek için yiyecek stoklayan bakkal raflarını boşalttı. Ve kiler eşyalarının satışları arttıkça, alışverişçiler kendilerini eski bir güvenilirliğe ulaştılar.
Ucuz, kutulu yemek uzun süredir işlenmiş gıdalar için bir poster çocuğu olmuştur. Genellikle çocuklar için bir şeyler olarak reddedilirken, birçok yetişkin gizlice tadını çıkarır. Kendi öğrencilerime söylediğim gibi, kötü ağızlı işlenmiş gıdaları seviyoruz - genellikle ağızlarımız doluyken. Ayrıca mutfak bilimi, savaşlar ve kadınların özgürleşmesinde önemli bir rol oynadı.
E-posta ile son alın
Eski şımarık peynir problemini çözme
İnsanlar yüzlerce yıldır birlikte makarna ve peynir yediler. Akdeniz yemek tarihinin düzinesi Clifford Wright diyor ilk yazılı tarif 13. yüzyılda Napoli kralı mahkemesinde makarna ve peynir için ilk referans İngilizce yemek kitabında muhtemelen Elizabeth Raffald'ın 1769 tarihli “The Experienced English Housekeeper” adlı kitabında yer aldı.
Makarna ve peynir tarifleri için bir internet araması 5 milyondan fazla hit olacak, ancak birçoğu hala bir kutuya koymayı tercih ediyor - bir paket toz peynir sosu eşliğinde kabuklardan Pokemon karakterlerine kadar değişen şekillerde makarna çeşitleri. .
Kutulu makarna ve peynir, peyniri daha uzun tutma yollarının bir sonucuydu. Biraz peynir yaşlandıkça daha iyi olur - iyi bir çedar hayatın lezzetlerinden biridir - ancak çoğu peynirler başbakanlarına ulaştığında, çabucak kötüleşirler. Ev soğutma yaygın hale gelmeden önce, birçok perakendeci yaz aylarında peynir stok bile olmazdı çünkü çok çabuk bozuldu.
İşlenmiş peynir bu asırlık sorunu çözdü.
İşlenmiş peynir icat etme kredisi, 1913 yılında sodyum sitrat kullanarak Emmenthaler peynirinin raf ömrünü iyileştirmenin bir yolunu arayan Walter Gerber ve Fritz Stettler adlı bir çift İsviçre gıda kimyacısına gitmelidir. İşlenmiş peyniri ısıttıklarında fark ettiler daha iyi erimiş. Ancak Chicago peynir satıcısı James L.Kraft, 1916'da işlenmiş peynir için ilk patenti aldı.
Kraft bozulma problemini anladı ve buna çeşitli çözümler denedi. Teneke folyo ambalajları koymayı, kavanozlara sızdırmaz hale getirmeyi, konserve etmeyi bile denedi. Ancak bu çözümlerin hiçbiri kamuoyuna yakalanmadı.
Sonunda peynir yaşını güzel yapan bakterilerin de sonuçta kötüleşmesine neden olan bakteriler olduğunu fark etti. Bu yüzden bazı kaşar peyniri hurdaları aldı, bakterileri öldürmek için onları ısıtıldı, emülgatör ve voila olarak bir miktar sodyum fosfat ile toprakladı - Kraft işlenmiş peynir doğdu.
Bu erken işlenmiş peynirler, bugün mağazalarda gördüğümüz işlenmiş Amerikan peynir dilimlerine benziyordu, ancak dilimleri tek tek sarmak 40 yıl daha gerçekleşmedi. Kraft'ın ilk büyük müşterisi ABD Ordusu'ydı. Birinci Dünya Savaşı'nda askerleri beslemek için 6 milyon pounddan fazla şey satın aldı. Sonraki yıllarda Velveeta ve Cheez Whiz dahil olmak üzere bir dizi varyasyon ortaya çıktı.
Ürün bir hit oldu, ancak Kraft işlenmiş peynir satmak için daha fazla yol bulmak istedi ve sonunda toz bir taban yapma fikri ortaya çıktı. Makarna ve peynir kutusundaki paket esasen kısmen yağdan arındırılmış ve suyu alınmış bir peynir sosudur. Bunu yaptığınızda, süt ve tereyağını karıştırdığınızda yağı ve sıvıyı geri eklersiniz.
1937'de Kraft, kutulu makarna ve peynirini piyasaya sürdü, 19 sent sattı ve dört porsiyon içeriyordu. Sloganı “dokuz dakikada dört kişilik bir yemek yap” idi ve ürün II.Dünya Savaşı sırasında Amerikalı tüketicilerle büyük bir artış gösterdi, çünkü iki kutu alabilir ve sadece bir rasyon noktası harcayabilirsiniz. Etin gelmesi zor olduğunda, ucuz ana yemek yerine bir hit oldu.
Doğal kötü olduğunda
Ancak Kraft'ın farklı işlenmiş peynir formları ortaya çıktığında, garip dokularına rağmen yaygın kabul gördüler. Doğal olmadığı gerçeği tüketicileri hiç rahatsız etmiyor gibiydi. Aslında, uluslararası gıda tarihçisi Rachel Laudan olarak kaydetti, o zamanlar, “doğal olan çok kötü bir şeydi.” Taze sütü ılık ve “açıkça bedensel bir salgı” olarak tanımlıyor. Aşçılık tarihi boyunca çoğu tarif, iştah açıcı bir ham ürünü hoş ve nefis bir şeye dönüştürmeyi amaçladı.
Çoğu tüketici için işlenmiş gıdalar bir nimettir. İyi muhafaza ettiler, kolayca sindirilebilir olma eğilimindeydiler ve en önemlisi iyi tadı vardı. Birçoğu kolayca hazırlanabilir, kadınların tüm günlerini yemek pişirmekten kurtarabilir ve onlara meslekler ve avukatlar için daha fazla zaman tanıyabilir.
Bazı açılardan işlenmiş gıdalar da daha sağlıklıydı. Vitaminler ve mineraller ile güçlendirilebilirler ve herkesin mekanik soğutmaya erişmesinden önceki bir dönemde, tüketicilerin iyi durumda kalmaları, tüketicilerin şımarık, çürümüş yiyeceklerden hastalıklara yakalanma olasılığının daha düşük olduğu anlamına gelir. Süt ürünlerinin pastörizasyonu sanal olarak inatçı ateş gibi ortadan kaldırılan hastalıklarbüyük fabrikalarda işlenen ve konserve edilen gıdaların, ev konserveleri tarafından kullanılan hatalı veya yanlış sterilize edilmiş ekipman nedeniyle ortaya çıkabilecek gıda kaynaklı hastalıkları barındırması daha az olasıdır.
Bugünün taze, yerel ve doğal pazarlama vurgusu göz önüne alındığında, işlenmiş gıdaların dinozor yoluna gittiğini düşünebiliriz. Ama durum böyle değil. 20. yüzyılda icat edilen işlenmiş gıdaların neredeyse tamamı üretilmektedir şu ya da bu şekilde. Amerikan raflarında çok fazla Tang görmeyebilirken, son derece popüler Orta Doğu ve Orta ve Güney Amerika'da.
Ve mac ve peynir - yaklaşık 7 milyon kutu Kraft versiyonuyla her hafta satıldı - iyi ve kötü zamanlarda yutmaya devam ediyor. Hatırlıyor olsun daha mutlu, daha basit zamanlar ya da bir ailenin parayla bütçesini doyuruyorsa, Day-Glo portakal yemeği burada kalıyor.
Yazar hakkında
Jeffrey Miller, Doçentlik, Konaklama İşletmeciliği, Colorado Eyalet Üniversitesi
books_food