Lokanta kriterleri geliştiriyorum kendimce, boş zamanlarımda:
- İyi lokanta yemeğin üstüne mutlaka çay servisi yapar. Çayları yoksa ve siz istemişseniz, çevredeki bir çay ocağından ya da ne bileyim bir kıraâthaneden falan bulup getirirler mutlaka. Ama hiç çay vermeyen lokantadan daha kötü bir şey varsa, o da poşet çay servisi yapandır. Hele de bir bardak çaya anasının nikâhını isteyen o pahalı, şekilli kafelerde garson elinde poşet çayla masama yaklaşınca, o kafenin masalarını sandalyelerini işletmecinin kafasında kırasım geliyor. Üçüncü sayfa kahramanlarını daha iyi anlıyorum. (Bu arada hayatı boyunca hiçbir zaman 'empati' sözcüğünü kullanmamış ve kullanmayacak olanlara büyük ödül verecem, memlekette bir buçuk kaşarlı-kuşbaşılı ısmarlayacam. Ne empatiymiş arkadaş, kura kura bir hal olduk, zemberekli saate döndük lan.)
Poşet çay demişken bu arada, Aki Kaurismaki diye Finli (buna da Fin mi diyecez, Finli mi bi karar versek) bir yönetmen var. Onun şahane bir eseri olan 'Geçmişi Olmayan Adam' da pek incelikli bir poşet çay esprisi var. Beş kuruşu olmayan, ama keyfinden de ödün vermeyen kahramanımız bir kibrit kutusunun içinde kullanılmış poşet çay taşıyor ve kafeye girip ücret ödemeden bir bardak sıcak su aldıktan sonra, kibrit kutusundaki poşeti çıkarıp keyfine bakıyor.
(Aki Kaurismaki'nin seksi fotoğrafları için tıklayın. 'Ya kel olsalardı', 'Şaşırtan benzerlikler', 'Ya götleri trompet çalsaydı', 'Ünlülerin pekmez banyosu', 'Ya bizim gibi yarak kafalı olsalardı' başlıklı fotoğraf serileri de yakında Rehavet Havası'nda olacak.)
Bak şimdi, niyet neydi akîbet ne oldu arkadaş?
Neyse, iyi günler dilerim. Lokanta kriterlerine başka zaman devam edelim.
Ne oldu, konuyla ilgisiz olduğunu mu düşündün yukarıdaki görsel malzemenin? İsabet olmuş...