Buzdolabını açtım, bir şişe yerel chardonnay gördüm ve gülümsedim. Evrenden gelen küçük bir hediyeydi.
Ertesi gün Londra’dan döndüğümde ağabeyim, “Gündemimde ne var?” diye sordu. O sordu.
Şarap demek istedi.
Babam mahzende 300 şişeden fazla şarap bırakmış. Resepsiyon sırasında, kardeşim ve ben bodrumdan bir şişe Meursault açtık, bir bardak kaldırdık ve ileriye giden yolu – cenazeyi, konuşmaları, lojistik ve bir ebeveynin ölümüyle gelen her şeyi – tartıştık. Cenaze sonrası resepsiyonda bile hangi şaraplar servis edilecek.
Dergi, belki daha da önemlisi, “Heye işini biliyordu, ama o bir züppe değildi.” Umarım bir kısmı silinmiştir.
Mülkünün idarecisi olmak, defalarca eve gitmek anlamına geliyordu: ilçe yetkilileriyle tatsız toplantılar, evi satışa hazırlamak için duygusal olarak zorlayıcı bir süreç, neyin muhafaza edileceği, bağışlanacağı veya atılacağı – ve bir sürü evrak işi.
Her ziyaret, şarabının daha fazla açılışını içeriyordu. Babamın uzun süredir saklamadığı bir şeyle baş başa kaldım. Bazı şişeler doğrudan kanalizasyona gitti (Rus köpüklü şarabı ?!). Bazıları iyiydi, diğerleri tamamen aşkındı.
Her açtığımda “Babalardan biriydi” sözü arkadaşlarıma ve sevdiklerime özel bir şey olacağını söylüyordu. Château Pichon-Comtesse 1990’da Babalar Günü’nde, 2014 Domaine Dujac Puligny-Montrachet Premier Cru Les Folatieres doğum günü vb.
Ama bir şişe büyük görünüyordu: Château Latour 1990.
Bordeaux şaraplarının en yüksek sınıflandırması olan en ünlü beş Bordeaux First Growths’tan biri olan Latour, 1331’e kadar uzanıyor. Gerçekten pahalı. Yerel bir şarap dükkanından yakın zamanda yapılan bir teklif, 1990 Château Latour’un 1.350 dolara reklamını yaptı. Biraz, yani, toplu halde, bütçemi aşıyor.
Babam bu özel şişeyi 1993 yılında Bordeaux’ya yaptığı bir ziyaret sırasında satın almış ve 23 yıl boyunca el değmeden bırakmış. Yeşil ip boynuna bağlanmıştı ve babam “büyük”ün yaklaştığını hissederse ve sonun yakın olduğunu düşünürse onu bulmanın kolay olacağını söyleyerek şaka yaptı. Bunu defalarca söylese de, gerçekten şaka mı?
Bu, bodrumundan kalan son bardaktı. 80. yılını kutlamak için bu yıl mayıs ayında açılması uygun görüldü.
Aslında, böyle bir şarap içmek korkutucu olabilir. Beklentileri karşılayacak mı? Ya tıkanmışsa? Kaba olmak ve onu yere atmak, kaçınmaya çalıştığım bir fikirdi.
Mantar biraz kırılmıştı ama babamın eski Screwpull’ını kullanarak hepsini çıkardım. vay Dolum seviyesi iyiydi.
Peki ya şarap?
Bir arkadaşım burnunu çekti ve çok kısa bir iltifatla “Ab% & * #’nin sonu!” dedi. daha önce filtreledik ve Christian Moreau Chablis Grand Cru Valmura’ya uyguladık.
Her lokmada hemen hemen çözülen mükemmel şekilde kızartılmış bir waygu bifteğiyle babamı düşündüm. Ve zaman. Üniversiteden mezun olmam, o sıralar babamın evliliği (Latour’un uzun evliliği!), İspanya’da bir tatil, Burgonya gezisi, kavgalar ve sarılmalar ve zaman –
Büyük üzümlerden elde edilen eski şaraplar tam da bunu yapar. Ama farklıydı. 1997’de vefat eden annemden neredeyse hiçbir şey almadım. Babamın fişleri, nemlendiricisi, puro kesicisi ve eski bir marka beyzbol topu var ve o…
Latour’un açılışı bir tür ikinci veda ve sahip olduğu son maddi şeylerden birini tükettiğinde aldığı son hediyeydi. Onun mülküyle uğraşarak geçen zor bir günün ardından neredeyse açacaktım çünkü matematik sınavına yönetici olmaya uygun değildim. Doğru anı beklediğim için mutluyum.
Umarım yemekte ihanet etmemişimdir. Siyasi saçmalıklar ve yaklaşan seçimler konuşmak için iyi bir yoldu. Jancis Robinson haklı olduğu gibi, 32 yaşında daha da genç görünen bir fantezi şarabıydı.
Jovid fırıncılarının geçmişte öğrendiği gibi, mideyle ilgili şeylerin genellikle basit şeylerden daha fazlası olduğunu hatırlattı. Ve sevilen birinden bir şişesi olan herkes için tıpayı açmak için “çok özel” – açın! Eğer kötüyse, bölge ile birlikte gelir. Ama Latour kadar iyiyse, onurlu bir saygı duruşudur.
Bu yüzden, bu Babalar Günü’nde bir kadeh kaldıracağım … bir şey, aldığım hediyeler ve yaşadığımız zorluklar için minnettarım.
Boş bir şişe Latour’a ne dersin? tuttum.