1. bazen çok mantıklı, bazen de çok saçma gelen bir laf.
damdan düşüp kolunu (ya da bacağını) kıran ve doktor yerine yine kendi gibi damdan düşmüş birini isteyen nasreddin hoca misali; "halimi ancak benim durumuma/pozisyonuma geldiğinde anlayabilirsin." serzenişi.
ama empati var bir de işte. o gelişince anne olmaya gerek kalmadan anlıyorsun ve titizleniyorsun zaten.
bir öğrencim var, sonradan gelenlerden o da. annesi onu, 1,5 yaşındaki diğer kızını ve kocasını terkedip sevgilisine kaçmış. hamile olduğu için, çocukların velayetini bile reddetmiş. kızlar burada akraba yanında, baba memleketlerinde. işinden dolayı. küçük hatırlamasa da büyük hatırlıyor olanı biteni.
zeyno ne zaman yanıma gelip benden bişey istese gözlerim doluveriyor. gülünce gözlerinin içi de gülüyor ya, alıp içime sokasım geliyor. onu üzen kimse kafasını suya gömeyim, orda nefessiz kalsın istiyorum.
kerem'in hikayesi de benzer. onu annesi bebekken terketmiş. utangaç, çok kırılgan. bir şeye üzülüp başını eğdiği zaman, bana anlatamadığı zaman kahroluyorum. boncuk boncuk gözyaşı döküyor. sarılmamdan bile utanıveriyor.
keşke ikisinin de yaralarını sarabilsem, ömürleri boyunca duyacakları özlemi ben giderebilsem..
sözün özü; bazen anne olmadan da anlaşılıyor...