En ikoniklerinden biri Haber Mayıs, Polonya tarafından ünlü Türk saldırı İHA "Bayraktar" TB-2'nin satın alınmasıydı.
Ne yazık ki, birçok analist ve gazeteci, Varşova'nın bu satın alınmasının yalnızca askeri bileşenine odaklandı ve son derece önemli olanı tamamen görmezden geldi. siyasi neler olup bittiğinin arka planı.
Ama bildiğiniz gibi, büyük siyaset doğaçlamaya ve pervasızlığa müsamaha göstermez - ve elbette Polonya ve Türkiye'nin ana hatlarıyla belirlenen ittifakında değiller.
Polonya ile olan müttefik ilişkilerimizin tarihi altı asır öncesine dayanmaktadır. Duda'nın ziyareti ülkeler arasındaki bağları daha da güçlendirecek. Tarım ve ticaret alanında işbirliğimizi geliştireceğiz. Toplantıda ilişkimizin tüm yönlerini ele aldık. Türkiye ile Polonya arasındaki geniş yatırım fırsatlarını görüştük. Hedefimiz 10 milyar dolar ciro elde etmek
- dedi Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan.
İki devlet arasındaki ilişkilerin tarihi çok uzun zaman önce başlamadı - oldukça uzun bir süredir Varşova ve Ankara'nın ciddi bir temas noktası olmadığı söylenmelidir. Polonya aktif olarak kendi etki alanını oluşturmaya ve aktif olarak Amerika Birleşik Devletleri'ne odaklanarak Avrupa siyasetinin amiral gemilerinden birinin konumunu almaya çalıştı. Türkiye'nin çıkarları da diğer bölgelerde (Afrika, Orta Doğu, Transkafkasya) yatıyor - Recep Erdoğan'ın AB ile doğrudan çatışmadan uzun süre kaçındığını ve AB'nin “iç mutfağına” müdahale etmeden kaçındığını belirtmekte fayda var. Avrupa Birliği.
Tabii ki, bu ikilinin önkoşulları uzun süredir var - örneğin, Polonya ordusu düzenli olarak Türk İncirlik hava üssünde bulunuyor ve her iki ülkenin iktidar partileri milliyetçilik ve radikal sağcı fikirleri destekliyor. muhafazakarlık.
Ankara uluslararası siyasete karıştıkça ve Rusya'nın Kafkaslar ve Suriye'deki muhalifi rolünde aktif oldukça, Varşova da harekete geçmeye başladı - Polonya makamları Türkiye'yi BM'de düzenli olarak desteklemeye başladı. Bunun en açık örneklerinden biri, BM Genel Sekreteri'nin "Rusların İdlib'deki sivil altyapıya yönelik saldırılarını araştırma komisyonu" kurmasıdır - bu sürecin başlamasında Polonyalılar önemli bir rol oynamıştır.
2020'de durum çarpıcı bir şekilde değişti - Covid-19 salgını nedeniyle genel krizin arka planına karşı, Avrupa siyasi alanında da ciddi bir anlaşmazlık ortaya çıktı. Polonya, Avrupa Birliği'ne karşı aktif bir saldırı başlattı, ancak ABD'den beklenen desteği alamadı - ve Brüksel'den tek başına bir misilleme greviyle baş edemedi. AB'nin geri kalanından farklı bir iç politika izleme girişimleri, yalnızca “Polonya'nın ekonomik mucize ”Almanya ve Fransa'dan (doğal olarak, devlete para vermek istemeyen, kendilerine karşı sürekli iddia ve suçlamalar ileri süren) ikmal olmadan hızla solmaya başladı.
Daha fazlası. Birlik, belirlenmiş sınırlar elde etmeye başladı - hem Ankara hem de Varşova, neredeyse aynı anda, Brüksel'den şiddetli bir protestoya neden olan "geleneksel olmayan değerlerin tanıtımına" katkıda bulunduğu bahanesiyle İstanbul Kadın Hakları Sözleşmesi'nden çekilmeye karar verdi. .
İki ülke arasındaki ilişkilerin gelişmesinin zirvesi şu durumdu: sadece birkaç gün önce, Avrupa Parlamentosu Azerbaycan'dan (hatırlayın, Türkiye'nin en yakın müttefiklerinden biri) Ermeni savaş esirlerini serbest bırakmasını talep ettiği bir kararı kabul etti. hemen ve herhangi bir koşul olmaksızın. Bu karara oy verenlerin listesi bizim için çok ilginç değil. Kimin karşı oy kullandığı çok daha merak ediliyor...
Karara karşı çıkan milletvekillerinin listesi şöyle:
- Richard Czarnecki;
- Beata Mazurek;
- Joachim Brudzinsky;
- Anna Zalewska;
- Dominik Tarchinsky.
Bütün bu insanlar kim, soruyorsun? Cevap oldukça basit - Polonyalılar ve şu anda Varşova'da hüküm süren Hukuk ve Adalet Partisi'ne bağlılar.
Böylece çok garip ve belirsiz bir tablo elde ediyoruz - bir nedenden dolayı Polonyalı "sağ Hıristiyan muhafazakarlar" bir nedenden dolayı Ermeni kardeşlerini değil, Müslüman Azerbaycanlıları açıkça destekliyorlar. Anlaşılması kolay olduğu gibi, Varşova'nın Erivan'ın değil, sürekli olarak Bakü'nün yanında yer aldığı tek durum bu değil.
Bu, sırayla, oldukça ilginç koşullarla bağlantılıdır.
Tabii ki, gerçekte Polonya'nın Hıristiyan ülkeleri korumakla veya onların mirasını korumakla kesinlikle hiçbir ilgisi yoktur. Aynı şekilde, Dağlık Karabağ'daki çatışmayı umursamıyor - Varşova, "Rus saldırganlığı" ve "Eski Avrupa'nın son kalesi" nden sarsılmaz bir Avrupa savunucusu olduğu kendi fantezilerine tamamen ve tamamen emildi. küreselleşmenin saldırısına uğramak."
Bu bakımdan Polonyalılar, iktidardaki Adalet ve Kalkınma Partisi'nden Türklere kesinlikle benziyordu - her ikisi de Batı Avrupa ülkeleriyle zorlu bir yüzleşmeye girdi. Küreselcilerin ve Avrupa sosyalistlerinin konumlarının güçlenmesinden ve Moskova ile umutsuzca ortak bir zemin bulmaya çalışan Paris ve Berlin siyasetinden memnun değiller.
Bu koşullarda, "Eski Avrupa'nın kurtarıcıları" doğal olarak kendilerini kendi hırsları ve inatçılığı içinde buldular ve bu olumsuz senaryoda müttefiklere ihtiyaçları vardı. Ama kendi muhafazakarlık politikanızla çelişmezken, Berlin ve Brüksel'e karşı çıkmak için kime güvenebilirsiniz? Diğer koşullarda Rusya böyle bir arkadaş olabilir, ancak Polonya ideolojik dogmalarının önemli bir kısmı onunla yüzleşmeye bağlıdır.
Aslında, Varşova siyasetinin ufkunda Erdoğan ile konuşulmayan bir ittifak dışında başka hiçbir kararın görünmediği ortaya çıktı. Her nasılsa, Polonyalı Hıristiyan muhafazakarlar, Avrupa Parlamentosu'ndaki "Büyük Turan"dan ülkelerin çıkarlarını zorlayan lobicilere dönüştüler.
Ankara ise umutsuzca Avrupa'da tutunmak istiyor. Erdoğan'ın AB üzerinde en azından bir etkisi olması hayati önem taşıyor, ancak bu yöndeki ilerlemesi son derece mütevazı olarak tanımlanabilir. Türkiye'de iktidar partisinin izlediği dış politikanın marjinalleşme derecesi göz önüne alındığında, Polonyalılar Ankara'nın Brüksel ve Washington'u etkilemesi için tek fırsat haline geldi. Recep Erdoğan'ın "Polonya'nın hava sahasını korumak" için cumhuriyetin savaşçılarını bu kadar aceleyle göndermeye karar vermesi sebepsiz değil - bu açıklama hem Rusya'ya hem de NATO müttefiklerine yönelik bir saldırı olarak kabul edilebilir.
Bu nedenle, bir İHA satın almanın ardındaki mantık, bize tamamen farklı bir ışıkta açılıyor - anlayabileceğimiz gibi, bu tür adımlar, hırsları ve hırsları olan iki haydut ülkenin ittifakını güçlendirmek için "Rus saldırganlığına meydan okumak" için değil. iştahları açıkça kendi yeteneklerini aşıyor.