1942 yazında, Almanlar Yukarı Don'a geldiğinde, Tamara 15 yılını çevirdi. Meraklı ve gözlemci bir kız, 1942 Temmuz ayı başında ailesiyle birlikte yaşadığı Kazan köyündeki savaş yıllarını tüm ayrıntılarıyla hatırladı:
- 7 dersinden mezun oldum. Tatile çıktık ama ayçiçeği ayıklaması üzerinde çalıştık. Eve döndüm çünkü bacağımı yaraladım.
Don'da, askerler askeri teçhizatı geçmek için direklere bir köprü inşa ettiler. Komyagami üzerindeki köyde mevcut köprü (orijinal tekneler) elbette böyle bir yüke dayanamadı. 6 Temmuz ayında, ordu köprü inşaatını tamamladı. Ve Lenin Caddesi'ndeki Kazan köyünün tam ortasındaki evimizi geçen köyün ortasındaki birliklerimiz, askerlerimiz makineli tüfekler, makineli tüfekler ve silahlarla yürüyorlardı.
Köprü biter bitmez, Alman "çerçevesi" içeri girdi, köyün çevresini dolaştırdı.
Ordu evimizde yaşadı. Bir memurun nasıl dediğini duydum: “Evet…”
- Ve ne - evet?
“Yarın göreceksin,” cevabıydı.
Ve yarın Temmuz 7, çilek için Don'a acı çektim. Asfalt fabrikasının bugün olduğu Ozersky çiftliğinin arkasına topladım. Bir kova çilek aldı, geri dön. Yolda bir çeşit araba tutkusu var. Köprüde trafik sıkışıklığı vardı. Ordu, kırmak için tabancalarını bombaladı.
Eve gelir gelmez, burada Alman uçakları var! 9 adet! Kazanka'yı üç bomba bombaladı. Ve bahçemize bir bomba düştü. Taştan bir duvarın altında yatıyordum. Bir kıymık duvardan bana düştü, çok sıcak, bir korku ile fırladı.
Bombalamadan sonra, kulübe temizlemeye başladı, kulübede temizledik ve ordu şöyle dedi: “Temizlemeyin. Hepsi bu kadar değil. Ve kulübede yatmayın. ”
Geceleri, duvarın altındaki sokakta yattılar, uyudular ve uyuyamadılar, çok fazla olan sığırları temizlemeye kalktılar. Sekizinci gün bombalama tüm gün devam etti ve akşamları evden ayrıldık. Külkedisi, inliyor, köpekler, cesetler inliyor.
Dokuzuncu da, Tanrı tutkusunu bombaladı. Yine köyün arkasındaki ayçiçeklerine saklandık. Ve onuncu sırada, annem ve büyükannem her şeyi bırakıp evden ayrılmaya karar verdiler. Yanlarında bir şey aldılar. Kılık değiştirmiş bıçak ve yeşil bir battaniyeyi hatırlıyorum. Kazan - Lopatina yönünde gittik. Köyün eteklerinde korkmuş inekleriyle tanıştım.
Anne, “Bizimle gelin, Venüs” diyerek sığırlarına mendilinin altını çizdi ve onu yönlendirdi.
Bu inek daha sonra bizi açlıktan kurtardı. Mutilinsky çiftliğinin yakınındaki bir alanda bulunan toplu bir çiftlik kültüne geldik. Burada 20 aileleri toplandı, yaşlılar, çocuklar, kadınlar. Yaşlı ve küçük kulübede uyudu, gerisi - gerektiğinde.
Onbirinci yağmur yağdı. Ve akşamın on ikisinde, hatırlıyorum, hayatımda daha önce hiç duymadığım bir sessizlik vardı. Ve bu sessizlikte uğursuz bir çıngırak vardı. Tecrübeli, yaşlı bir adam bize Alman olduğunu söyledi tanklar. Gerçekten Don'a yaklaştılar. Ve askerlerimiz aceleyle bizi geçip Don'un bu tarafına geri çekildiler. Onlara ineğimizden süt verdik ve devam ettiler.
Temmuz ayının sonunda, Alman uçaklarının bulutları Stalingrad'a doğru uçtu. Bütün gün uçtuk ve çimlere uzanıp yeşil bir battaniyeye gizlenerek bizi gökten farketmeyeceklerini umarak. Yakında ordu geldi ve bunun savaş alanında olabileceğini söyledi.
Mutilinsky çiftliğinden Lopatinsky sınıfına kadar, askeri bir tank karşıtı hendek kazmıştı. Annelerinin aşçı olarak çalıştığını, askerler için yemek hazırladıklarını önerdiler. Ağustos-Kasım ayları arasında annem çalıştı ve ben ona yardım ettim. Ancak Kasım ayında, birim cepheye yaklaştı. Soğuktu, kültür kırıldı, ayrılması gerekiyordu. Anne ineği arabaya bağladı ve kışı akrabalarıyla birlikte Shumilinskaya köyünde geçirdik.
Aralık'ta 16, aniden her şey Voronej bölgesinden ve Krasniy Yar'ımızın bölgesinde hummed. Topçu hazırlıklarına başladı. Ne kadar sürdüğünü bilmiyorum ama yaralılar Shumilinskaya okuluna ve hastanenin bulunduğu klübe götürüldü. Ve yakınlarda yaşadık. Yaralıların partisinin yaptığı gibi, annem, teyzem, yakın zamanda eğitilmiş oldukları ordunun tanıdıklarını karşılamak için hastaneye gidiyorum. Bir kez oldu. Nikolai İvanoviç Kuznetsov hastaneye getirildi, bir ay sonra iyileşti ve tekrar öne çıktı. Yaralıları boşaltmaya yardım ettik, her gün hastaneye sütle gittim, mektuplar yazdım, askerlere gazete okudum.
Almanlar Verkhnedonsky bölgesinden çıkarıldıkları anda Kazanka'ya geri döndük. Evimiz bombalama sonucu hasar gördü. Ancak çatı katında, neyse ki, çift pencereler korunmuştur. Pencereleri yerleştirdiler ve yavaşça yerleşmeye başladılar.
Zor bir zamandı ama savaşa bir dönüm noktası gelmişti. Savaşın sonunda, rutin olarak memuru kursları için Rostov'a gönderildim. 30 Nisan 1945 yılı, kursların tamamlandığına dair bir belge aldığım için eve döndüm. Ve Mayıs 1'te hayatım boyunca çalıştığım Kazan filosu tarafından işe alındım.
Mayıs 9'teki 1945'te, filo başkanı Fedor Pavlovich Pisarev'in memurlarına şunları söyledi:
“Bugün kimsenin uçmasına izin verilmiyor.” Hepimiz mitinge gideceğiz. Mitingde, savaşın bittiğini öğrendik. Gün şenlikliydi, güneşliydi.
* * *
Ve kadınların kaderi hakkında başka bir hikaye. 1944 yılında Mary'nin düğünü hakkında.
Maria Vasilievna Beschetnova, savaş yıllarına denk gelen gençlik için üzüntü dolu bir nesle atıfta bulunuyor. Savaştan önce, büyük Maria Vasilievna ailesi Peskovatsko-Lopatino (Verkhnedonskoy bölgesi, Rostov bölgesi) köyünde yaşadı.
Ebeveynler dört çocuğa sahipti: doğum yılının en büyük oğlu 1924, bir yıl küçük kızı Maria ve 1933 ve 1935 yıllarında doğan iki oğlu. Ailede iki büyükanne daha vardı. Yaşadı, çalıştı, çocuklar okula gitti, geleceği düşündüler. Ancak bir noktada ailenin ölçülen ömrü çöktü. Büyük Vatanseverlik Savaşı başladı. Babası ve ağabeyi derhal orduya alındı.
Küçük çocuklar evde anneleriyle birlikte kaldılar. Cephe Don'a yaklaşıyordu ve Haziran ayında 1942'ta Alman birlikleri sağ bankayı işgal etti. Kazan köyünün bombalanması başladı. Kadınlar ve hızla olgunlaşan çocuklar arkada gece gündüz çalıştılar, cepheye yardım etmeye çalıştılar, düşmanlarını hayatlarını korumadan savaştılar.
Maria'nın ağabeyi bu acımasız savaştan geri dönmek için kader değildi. Maria o zamana kadar 7 derslerini çoktan bitirmişti ve bir çiftlik mağazasında satıcı olarak çalışmaya atandı.
Yaşamının geri kalanında, kolektif çiftlik başkanı, bir kız olarak, sırtında, yününü Kazan köyüne teslim etmek için zagotoktor'a gönderdiği anıya düştü. Yolda uçaksavar silahlarımızın, avcılarımızın çevresinde gördüm. Akşamları Kazanka'ya geldi, arkadaşlarıyla geceye yerleşti. Ve sonra herkes Alman uçağının gürültüsünü duydu. Bunlar köyün ilk baskınlarıydı.
Düşman pilotları daire çizdiler ve bombalar atmaya başladılar. Mary, herkesi ele geçiren dehşeti hatırlar. Çılgınca, kaçan, bir yerlerde saklanan insanlar. Uçaklar tekrar tekrar döndü ve bombalamalar devam etti.
Birdenbire, Mary patlayan atlarla atlanan atların bir stanitsa caddesi boyunca tam hızda sürdüğünü ve kıza aşina çiftçilerin vagonda olduklarını gördü. Onlarla birlikte eve gitti, cephe hattından uzaklaştı. Maalesef, savaş sırasında, Mary'nin annesi sağlığını baltaladı ve ciddi bir şekilde hastalandı ve 1943'te çocuklarını yetim bırakarak öldü.
Babasının annesi olan küçük kardeşlerin bakımı, küçük Mary ve büyükannesinin omuzlarına düştü. Herkes rasyonlarla yaşadı - 3 600 ayda bir gram tahıl, Mary bir satıcı olarak iş için aldı.
Peter Beschetnov, sakatlıklarla yaralandığında, 1943 yılında önden döndüğünde (4 şarapnel parçası ömür boyu ciğerlerinde kaldı) ve güzel Maria ile ilgilenmeye başladı ve yakında bir döngüye girdi.
- Başka ne evli? O ağladı. - Ve çocukları kim besleyecek?
Ancak komşunun bilge kadınları yine de büyükannelerini ikna ettiler ve Şubat 1944’taki tüm askeri sıkıntılara rağmen bir düğün yaptılar. 9 ay sonra, genç bir kız çocuğu olarak dünyaya geldi - yaşamın ölüm üzerindeki zaferinin bir kanıtı.
Savaş devam etti, ancak ülkedeki herkes, Sovyet askerlerinin hayatlarını boşa harcamadıkları ve tarlalarda, çiftliklerde ve sınai işletmelerde, ev işçileri olarak tarlalarda çalıştıkları huzurlu gökyüzü altında çocuklarının mutlu bir şekilde yaşayacağının hayalini kurdu. Arkadaki adamlar şiddetle eksikti.
Kısa süre önce öne çıkan asker Pyotr Danilovich Beschetnov yakında köy konseyinin başkanlığına atandı ve aile Kazan-Lopatino köyüne taşındı (Peskovatsko-Lopatino köyü yeniden adlandırıldı). Genç anne postacı olarak çalışmaya başladı ve bebeği büyük annesine bıraktı.
Maria Vasilievna ve Peter Danilovich Beschetnovy, 55 yıldır evliydi, iki harika kız yetiştirdi ve torunlarında sevinmeyi başardı. Ancak 1999'te, II. Dünya Savaşı usta Pyotr Danilovich'in hayatı sona erdi ve Maya Vasilievna Lopatino'dan kızlarına yaklaştı ve Kazan köyüne geçti. Ailelerinin devam etmesinden gurur duyuyor: Üç torun, beş büyük torun ve şimdiden büyük bir torun, şanlı kız Elizaveta Romanovna.
Çok fazla zorluk çeken bir kadın, bu mutluluk uğruna, askeri savaşın tüm denemelerine dayanabileceğinden emindir. Sonuçta, çocuklarda hayat devam ediyor.