II. Dünya Savaşı sırasında ABD ve Sovyetler Birliği, Eksen güçlerine karşı müttefik olarak birlikte savaştı. Ancak, iki ulus arasındaki ilişki gergindi. Amerikalılar uzun zamandır Sovyet komünizmine karşı ihtiyatlıydı ve Rus lideri Joseph Stalin’in kendi ülkesinin kanlı susamış kuralı hakkında endişeliydi. Sovyetler, Amerikan halkının on yıllarca süren bu çabalarını, uluslararası toplumun meşru bir parçası olarak kabul etmeyi reddettiler ve II. Dünya Savaşı’na girmelerini geciktirdiler. Bu da on milyonlarca Rus’ın ölümüne neden oldu. Savaş bittikten sonra, bu şikâyetler ezici bir karşılıklı güvensizlik ve düşmanlık duygusuna dönüştü. Doğu Avrupa’da Postwar Sovyet yayılmacılığı, pek çok Amerikalının dünyayı kontrol etmek için bir Rus planının korkularını körükledi. Bu arada, SSCB, Amerikan yetkililerinin savaş karşıtı söylemi, silahlanma ve uluslararası ilişkilere müdahaleci yaklaşım olarak gördükleri şeyleri yeniden kızdırmaya başladılar.
Soğuk Savaş: Muhafaza
II. Dünya Savaşı sona erdiğinde, Amerikalı yetkililer çoğu zaman Sovyet tehdidine karşı en iyi savunmanın “korunma” olarak adlandırılan bir strateji olduğuna karar verdiler. 1946’da ünlü “Uzun Telgraf” da diplomat George Kennan (1904-2005) bunu açıkladı. Politika: Sovyetler Birliği, “ABD ile kalıcı modus vivendi’nin (katılmayan taraflar arasında anlaşma)” olamayacağı inancına fanatik olarak bağlı bir politik güçtü; Sonuç olarak, Amerika’nın tek tercihi “uzun vadeli, sabırlı ama Rus genişleme eğilimlerinin sıkı ve sıkı bir şekilde kontrol edilmesi” idi. Başkan Harry Truman (1884-1972) kabul etti. 1947’de “dış politikalarla boyun eğmeye çalışan direnişe direnen özgür halkları desteklemek için” 1947’de Kongre’nin ilan ettiği “ABD’nin politikası olmalı” dedi. Bu düşünce tarzı önümüzdeki 40 yıl boyunca Amerikan dış politikasını şekillendirecek.
“Soğuk Savaş” terimi ilk olarak 1945 yılında İngiliz yazar George Orwell’in “Sen ve Atom Bombası” adını verdiği bir makalesinde ortaya çıktı.
Soğuk Savaş: Atom Çağı
Sınırlama stratejisi, Amerika Birleşik Devletleri’nde benzeri görülmemiş bir silah yığıtı için gerekçe de sağladı. 1950’de, MGC-68 olarak bilinen bir Ulusal Güvenlik Konseyi Raporu Truman’ın, ülkesinin, ortaya çıktığı her yerde, komünist genişlemeciliği “içermek” için askeri gücü kullanması yönündeki tavsiyesini yineledi. Bu amaçla, rapor savunma harcamalarında dört kat artış için çağrıda bulundu.
Özellikle, Amerikalı yetkililer II. Dünya Savaşı’na son verenler gibi atom silahlarının geliştirilmesini teşvik ettiler. Böylece ölümcül bir “silahlanma yarışı” başladı. 1949’da Sovyetler, kendi atom bombasını test ettiler. Buna karşılık Başkan Truman, ABD’nin daha yıkıcı bir atom silahı inşa edeceğini açıkladı: hidrojen bombası ya da “süperbomb”.
Sonuç olarak, Soğuk Savaşın payları tehlikeli derecede yüksekti. Marshall Adaları’ndaki Eniwetok atolündeki ilk H-bombası testi nükleer yaşın ne kadar korkutucu olabileceğini gösterdi. Bir adayı buharlaştıran, okyanus tabanında büyük bir delik açan ve Manhattan’ın yarısını yok etme gücüne sahip 25 millik bir ateş topu yarattı. Sonraki Amerikan ve Sovyet testleri, zehirli radyoaktif atıkları atmosfere yaydı.
Şimdiki nükleer imha tehdidi, Amerikan ev yaşamı üzerinde de büyük bir etki yarattı. İnsanlar arka bahçelerinde bomba barınakları inşa ettiler. Okullarda ve diğer halka açık yerlerde saldırı tatbikatları yaptılar. 1950’ler ve 1960’lı yıllar, nükleer yıkım ve mutant yaratıkların tasvirleriyle sinemaseverleri korkutan popüler filmlerin salgınını gördü. Bu ve diğer şekillerde, Soğuk Savaş, Amerikalıların günlük yaşamlarında sürekli bir varlıktı.
Yurtdışındaki Soğuk Savaş
Yolsuzluğa karşı verilen mücadele, yurtdışındaki Sovyet tehdidiyle ilgili artan bir endişeyi yansıtıyordu. 1950 yılının Haziran ayında, Soğuk Savaşın ilk askeri harekatı, Sovyet destekli Kuzey Koreli Halk Ordusu’nun Batı yanlısı komşusunu güneye doğru işgal ettiği zaman başladı. Birçok Amerikalı yetkili, bunun, dünyayı ele geçirmek için komünist bir kampanyadaki ilk adım olduğunu ve müdahalede bulunmanın bir seçenek olmadığını düşündüğünden korkuyordu. Truman Amerikan ordusunu Kore’ye gönderdi, ama savaş bir çıkmazdan sürüklendi ve 1953’te sona erdi.
Diğer uluslararası anlaşmazlıklar takip etti. 1960’ların başlarında, Başkan Kennedy kendi yarıküresinde bir dizi rahatsız edici durumla karşılaştı. 1961’de Domuzlar Körfezi’nin işgali ve ertesi yıl Küba füze krizi, gerçek komünist tehdidin şimdi istikrarsız, sömürgecilik sonrası “Üçüncü Dünya” da yer aldığını kanıtlıyor gibiydi. Burası, Fransız sömürgesinin çöküşünün gerçekleştiği yer olan Vietnam’a göre daha açıktı. Rejim, güneydeki Amerikan destekli milliyetçi Ngo Dinh Diem ile kuzeydeki komünist milliyetçi Ho Chi Minh arasında bir mücadeleye yol açmıştı. 1950’lerden beri, Amerika Birleşik Devletleri bölgede anti-komünist bir hükümetin hayatta kalmasını taahhüt etmişti ve 1960’ların başlarında Amerikan liderlerine, komünist genişlemeciliği başarılı bir şekilde “içermek” durumunda, müdahale etmek zorunda kalacakları açıktı.
Soğuk Savaşın Bitişi
Neredeyse göreve gelir gelmez, Başkan Richard Nixon (1913-1994) uluslararası ilişkilere yeni bir yaklaşım getirmeye başladı. O, dünyayı “iki kutuplu” bir düşman olarak görmek yerine, daha çok kutup oluşturmak için askeri eylem yerine diplomasi kullanmamayı önerdi.Bu amaçla Birleşmiş Milletleri komünist Çin hükümetini tanıması için cesaretlendirdi ve 1972’de bir yolculuğun ardından Pekin ile diplomatik ilişkiler kurmaya başladı. Aynı zamanda, Sovyetler Birliği’ne “gerileme” – “gevşeme” politikası benimsedi. 1972’de, o ve Sovyet başbakanı Leonid Brezhnev (1906-1982), her iki tarafın nükleer füzelerin üretimini yasaklayan ve on yıllarca süren nükleer savaş tehdidini azaltmaya yönelik bir adım atan Stratejik Silahların Sınırlandırılması Anlaşmasını (SALT I) imzaladı. Nixon’un çabalarına rağmen, Soğuk Savaş yeniden Başkan Ronald Reagan’ın (1911-2004) yönetiminde ısındı. Jenerasyonunun birçok lideri gibi, Reagan da komünizmin yayılmasının her yerde özgürlüğü tehdit ettiğini düşünüyordu. Sonuç olarak, dünya çapında anti-komünist hükümetlere ve ayaklanmalara mali ve askeri yardım sağlamak için çalıştı. Bu politika, özellikle gelişmekte olan ülkelerde Grenada ve El Salvador gibi yerlerde uygulandığı gibi, Reagan Doktrini olarak biliniyordu.
Ancak Reagan Orta Amerika’da komünizmle savaşırken bile, Sovyetler Birliği dağılıyordu. SSCB’de ciddi ekonomik sorunlara ve büyüyen siyasi mayalara tepki olarak, Premier Mihail Gorbaçov (1931-) 1985’te göreve başladı ve Rusya’nın dünyanın geri kalanıyla olan ilişkisini yeniden tanımlayan iki politikayı tanıttı: “glasnost,” veya politik açıklık ve “ perestroika, ya da ekonomik reform. Doğu Avrupa’da Sovyet etkisi azaldı. 1989’da, bölgedeki diğer komünist devletler hükümetini bir komünist olmayan hükümetle değiştirdi. Bu yılın Kasım ayında, Berlin Duvarı – on yıllarca süren Soğuk Savaş’ın en görünür sembolü – nihayet, Reagan’ın Berlin’deki Brandenburg Kapısı’ndaki bir konuşmasında Sovyet başbakanına meydan okumasından iki yıl sonra yok oldu.