Gelişmiş dünyada, yüksek maliyetlerin “kar enflasyonu” olduğu, yani yükselen fiyatların esas olarak artan kar marjlarından kaynaklandığı argümanını duyuyoruz. Bu, UBS ve diğerleri gibi çok uluslu bankalardaki saygın ekonomistler, Avrupa Merkez Bankası baş ekonomisti Philip Lane ve başkanı Christine Lagarde tarafından doğrulandı. Uluslararası Para Fonu bile 2022’nin başından beri avro bölgesindeki enflasyonun %45’inin şirket kârlarındaki artıştan, %40’ının ithalat maliyetinden ve yalnızca %25’inin maaşlardaki artıştan kaynaklandığı sonucuna varmıştır.
Yunanistan’da, fiyatlardaki dayanılmaz artışla ilgili kamuoyu tartışması bu tür konulardan uzak duruyor – ana akım medyanın bu konuda kilit bir rol oynaması – ve kutsalların en kutsalına, yani şirket kârına ayak basmamaya özen gösteriyor. Bu nedenle, konunun geçen hafta Parlamentonun Devlet Bütçe Dairesi tarafından gündeme getirilmesi ve organın bağımsızlığının ve ciddiyetinin daha fazla teyidini sağlaması dikkate değerdi. Nitekim otorite, yılın ilk çeyreğindeki mali gelişmelere ilişkin raporunda “açgözlülük enflasyonu”na atıfta bulundu.
Gıda ve diğer toplu tüketim ürünleri Atina’da Münih’te olduğundan daha pahalıdır.
Raporda, “Olgu ‘açgözlülük’ olarak tanımlandı ve bazı soruları gündeme getiriyor” denildi. “Bunu dizginlemeyi amaçlayan herhangi bir para politikasının etkinliği, ücret artışlarını kontrol etmekten çok şirket kârlarını kontrol altına almaya dayanmalıdır. Diğer bir deyişle, kâr marjlarını düşürmeden enflasyonu %2’ye indirmek daha uzun zaman alacak ve daha yüksek faiz oranlarını gerektirecek ve bunun ekonomik aktivite üzerinde daha geniş anlamda olumsuz sonuçları olacaktır.”
Bu nedenle, artan yaşam maliyeti gerçekten de açgözlülüğün bir sonucuysa, resmi ağızdan da belirtildiği gibi yaklaşık 8,5 milyon vatandaşın yararlandığı yatay yardımlar ve sübvansiyonlar dağıtarak ve özellikle yatay yardımlar vererek bununla başa çıkılamaz. Hedefe yönelik önlemler, gıda ve diğer temel ihtiyaç maddelerinin fiyatları artmaya devam ettiğinden (izin verilir) savunmasız hane halkları üzerindeki baskının bir kısmını hafifletmeye yardımcı olur, ancak sonuçta, bir tür kontrol sağlandığında yüksek maliyetlerin ana itici güçleri olan karları artırırlar. piyasalar üzerinden uygulanmamaktadır.
Yunanistan’da sorun diğer ülkelere göre daha vahim görünüyor, çünkü sanayi ve ticaretin büyük bir bölümü bozuldu ve Avrupa’nın başka hiçbir yerinde nadiren görülen yüksek kar marjları ile çalışmayı öğrendi ve çoğu zaman bir ortamda. zayıf rekabet Sonuç olarak, yiyecek ve diğer toplu tüketim ürünleri Atina’da Münih’te olduğundan daha pahalıdır.
Yeni, sürdürülebilir bir üretim modeli yaratmak için gerçek bir istek varsa, kâr ve sermaye açısından ağırlık merkezinin, modern ürün ve hizmetler üreten işletmeleri içerecek şekilde kaydırılması gerekir. Bu, yönü devlet tarafından belirlenecek olan bir tür teşvikle başarılabilir. Ancak soru şu ki, böyle bir plan, yaygın vurgunculuğun bu yabani ortamında başarılı olmayı nasıl umabilir?