Çelebi'nin, baba topraklarına dair hikâye anlatma teklifi karşısında Cenk'in zerdali gözleri ışıldadı. Rüzgâr, ensesine doğru dökülen kumral saçlarını hafiflen havalandırdı. Çelebi cevabını almış farz ederek, gözünü ufka dikip başladı Pravadi Kalesi'ne:
"Saltık Buhari derler bir er varmış ki, vurduğu yerden ses getiren türünden. Öyle babayiğit, öyle yürekli... Yedi ebe yedi gecede ancak almışlar Saltık'ı anasının rahminden, bir doğmuş ki mıh gibi gözleri, çakı gibi eli kolu... Öyle bir bebek nadir gelirmiş şu koca dünyaya..
Saltık Buhari tez zamanda büyümüş, kılıç kuşanmış. Bir oturuşta koca bîr kuzuyu gövdeye indirip, koca bir kazan ayranı bir dikişte içer, iki güçlü öküzü boynuzlarından tutup kafalarını bir birine tokuşturup o an telef edermiş.
Dinine, ulusuna ve padişahına yürekten bağlı Saltık Buhari padişahın huzuruna vanp fedailik dilenmiş... O koca gövde, o kalın boyun padişahın huzurunda yerlere kadar eğilmiş, 'Kulun olayım müsaade et haşmetli sultamın' diye yakarmış... Padişah o güçlü kollara, kalın boyuna, geniş omuzlara. göz ucuyla bakıp, önünde secde edercesine itaat eden Saltık'a fedailiği lütfetmiş..."