1943 başlarında "özel mühimmat" kod adı altında aktif roketlerin geliştirilmesi, Halk Komiserliğine önderlik ettik havacılık sanayi ve özellikle - NII-1. Amaç, standart silahlar kullanırken atış menzilini arttırmaktır. Ana Topçu Müdürlüğü'nün talimatları üzerine, ZIS-3 bölüm silahı (76 mm), gövde silahı alanı için mermiler geliştirildi. 1910/34 g. (152 mm) ve atıl harç (120 cm). Oldukça eski 152 mm'lik silah seçildi, çünkü mermileri ve yükleri yeni bir gövde tabancası olan ML-20 obüs silahıyla birleştirildi.
Yaramaz dama
Standart yüksek patlayıcı parçalanma bombası kütlesi 76 kg'ın değiştirilmesi sonucu 6,28-mm APC elde edildi. Motoru merminin içine yerleştirmek gerektiğinden, içine 40 kg ağırlığındaki tek kanallı H-8 / 150-0,285 tabancasının yerleştirildiği bir patlayıcı şarj ve bir jet odasına sahip bir savaş başlığına bölmek gerekliydi. Barutun yanmasından kaynaklanan gazlar merminin altındaki altı nozülden geçmiştir, ayrıca ateşleyici için bir delik sağlamıştır. ARS'ın karakteristik özelliği, reaktif bir şarjın ortaya çıkması nedeniyle, merminin içindeki patlayıcının ağırlığı 760 g'den 200 g'a düşmüştür, aynı zamanda, aralık sadece bir buçuk kilometre artarak - 13,3'ten 14,8 km'ye yükselmiştir.
Ortalama bir jet şarjı düzenlemesiyle 128-mm Alman ARS
Standart bir yüksek patlayıcı parçalanma mermisi temelinde 152 kg kütleli 43,6-mm APC de oluşturulmuştur. Ancak 120-mm APC, 31,5 kg kütleli normal 120-mm mayınlara karşı 16 kg kütleli yeni bir tasarımdı.
1944 - 1945'in zemin testleri sırasında, 76-mm ve 152-mm APC'de, toz pullarının ateşlendiğinde kırıldığı ortaya çıktı. Bu, yakıtın dengesiz yanmasına, basınç dalgalanmalarına ve bunun sonucunda da bir patlamaya neden oldu. Bunun istisnası, 120 mm harç mermileriydi - görünüşe göre, yeniden tasarlandıkları gerçekti. Ancak, onları sınamadılar: savaş sona erdi.
Aynı şekilde
Ünlü roket tasarımcısı Boris Chertok, Üçüncü Reich’in mühendislik mirasını incelemek için savaş sonrası Almanya’ya seyahat etmekle ilgili hatıralarında, bir zamanlar, mesafelere, sınırlara ve askeri-politik engellere rağmen, SSCB’de, Almanya’da ve ABD’de geliştirilen bilimin Paralel yollar, sanki bilim adamları bir tür telepatik bağlantıyla bağlanmış gibi. Alman kupalarını inceleyen Sovyet savunma endüstrisinin temsilcileri, ARS'nin konusunun sadece mağlup edilmiş rakiplerimize oldukça yakın olduğunu görebiliyordu.
76-mm Sovyet ARS
Aktif mermilerle ilgili çalışmalar Almanya'da 1934'te başlatıldı ve tasarımcıların temel sorunları tespit edilmeden hemen önce. Sadece bir jet odası yerleştirme ihtiyacı patlayıcı yükünün ağırlığını azaltmakla kalmadı, aynı zamanda ateşin doğruluğu da kötüleşti: füzeyi uçuşta dengelemek bir top mermisini dengelemekten çok daha karmaşık bir iştir. İlk olarak, 75 ve 100 mm kalibratörleriyle deneyler yapıldı ve roket yakıtı olarak siyah toz kullanıldı. Bununla birlikte, burada Almanlar, yerli tasarımcılarla aynı zorluklara sahipti: toz pulları çatladı, kabukları erken patladı.
Sadece 1938'te, Düneberg kentindeki DAG şirketi, dumansız tozun dayanıklı pullarını ve güvenilir bir ateşleme düzenini bastırmak için bir teknoloji yaratabildi. Ancak o zaman mermilerden güvenilirlik elde etmek ve menzilini% 30 arttırmak mümkün oldu.
Toz hızlandırıcı, silah atış menzilini önemli ölçüde arttırdı mı?
Sovyet tasarımcılar, 152 mm standart yüksek patlayıcı parçalanma mermisine dayanan bir ARS yaratmada en büyük "kazancı" elde etmeyi başardılar. Yeni merminin ağırlığı 43,6 kg idi ve toz yükü, 110 kg 10 / 300 - 4,35 marka NGV pullarından oluşuyordu. Patlayıcının ağırlığının 6,25 kg'dan 4,55 kg'a düşürülmesi gerekiyordu. Ancak jet motoru, mermiye ek bir 200 m / s hız bildirdi; bu, 16,2 km'den 22,45 km'ye kadar bir artışla sonuçlandı. Böylece, tüm Sovyet topçu silahlarından (en fazla 25 km'ye kadar), BR-152'in yalnızca 2 mm yüksek güçlü topu ateşleyebildi ve ARGK'da yalnızca 30 birimleri vardı.
1939'te, 150-mm R.Gr.19 aktif mermi ağır alan howitzers arr için geliştirilmiştir. 18 ve 18 / 40. Testten sonra, mermi hizmete girdi.
İngiltere'ye uzan
Başarılı tasarımlara rağmen, Almanlar aktif reaktif bir planın avantajlarının tarla topçularına değil, ultra-uzun mesafeli atışlara uygulandığında en belirgin olduğunu hemen anladı. Roket silahlarının henüz etkinliğini göstermediği bir dönemde, Almanya dev toplara ve devasa mermilere güveniyordu. Böyle süper silahlardan biri, 5 kalibreli mm olan K280 (E) demiryolu silahıydı. 32 uzun top m m 218 ton ağırlıktaydı ve iki altı akslı demiryolu platformuna dayanıyordu.
Atış menzilini arttırmak için, savaş sırasında, “Slender Bertoy” adı verilen bu silah için Raketen-Granate 4341 aktif füze 245 kg inşa edildi. Motor yakıtı 19,5 kg diglikolik tozdur. Raketen-Granate 4341'in atış menzili 87 km idi, yani silah Calais veya Boulogne'daki bir dizi güney İngiliz kentinden ateş edebiliyordu.
Süpersonikte ilk kez
Bununla birlikte, jet ivmeli bir topçu mermisi konusunun en ilginç gelişimi, Alman tasarımcı Wolf Trommsdorff'un çalışmalarındaydı. Bir barut hızlandırıcı yerine, mermiyi bir ramjet motoruyla donatmayı tasarladı. Trommsdorff, fikrini Ekim 1936'da Üçüncü Reich Silahlanma Müdürlüğü'ne önerdi ve Alman askeri yetkilileri bu fikri beklenmedik bir şekilde olumlu karşıladı. Bilim adamına, 88 mm kalibreli bir uçaksavar silahı olan ünlü "akht-komma-aht" ile deneyler için bir laboratuvar tahsis edildi ve bu daha sonra tüm bir alan hattının temelini oluşturdu ve tank silahlar. E1 mermisi (bazı kaynaklara göre, alt kalibreli, paletli) ilk olarak 1939'da test edildi, ancak ilk başta bir ramjet motoruyla değil, bir toz denetleyici şeklinde bir hızlandırıcıyla. Son olarak 1942'de, karbon disülfür ve dizel yakıt karışımı olan bir sıvı yakıt mermisi test edildi. Oksitleyici madde, doğal olarak, atmosferik oksijendi. Mermi, yaklaşık 920 M olan 3 m / s hızında uçtu. Böylece tarihte ilk kez, bir hava jetli motor kullanılarak süpersonik uçuş gösterildi. Trommsdorff burada durmadı ve İkinci Dünya Savaşı sırasında 105 mm (E2), 122 (E3) ve 150 (E4) kalibreleri için mermiler geliştirdi. İkincisi, yakıt olarak aynı karbon disülfidi kullanarak 4,5 M'ye kadar bir hız geliştirdi.
1943'te, C1 mermi, 210-mm tabanca için yaratıldı. 90 kg'dan itibaren, bu 6 kg kütlesi roket yakıtı olarak hesaplandı. Ramjet motorunun çalışması sayesinde, C1 mermisinin hızı 1475 m / s'ye ve - 200 km.
D-6000: Kıtalararası seyir füzesi projesi. Taslak, bir ramjet motorun ana elemanlarından biri olan difüzörün iğ şeklindeki merkez gövdesini açıkça göstermektedir.
Sonra, Trommsdorff ağır bir ağırlıkta gerçekleştirecekti. Tasarımcı, süper tabanca K5 (E) için tasarlanan APC ile yapılan denemelerden esinlenen tasarımcı, hava jetli ramjet motorunun bir roket motoru yerine bir hızlandırıcı olarak hareket edeceği C3 uzun menzilli mega şarjını yarattı. Belirtilen 1,35 m uzunluğuyla, ağırlık 170 kg ve kalibre 280 mm С3, 5,5 M'ye kadar olan hızlara ulaşmak ve 350 km mesafesine uçmak zorunda kaldı; bu da Fransız sahilinin İngiltere'nin iyi bir yarısını ateş altında tutmasına olanak sağlayacaktı. Merminin namlu çıkış hızı 4400 km / s olacaktır. Dizel yakıtı, motorda yakıt olarak kullanması gerekiyordu, bu basınçtan sıcak hava ile ateşlendi (dizel motorda olduğu gibi). Bu arada, doğrudan akışlı motorların tasarımında ana sorunlardan birini oluşturan gerekli hava yoğunluğunun tam olarak başarılmasıdır. Bu tip motorlarda, turbo-jetlerin aksine, türbin kompresörü yoktur ve özel bir giriş cihazında - bir difüzörde gelen akışın yavaşlaması sırasında hava sıkıştırılır. Hava, difüzörün merkez gövdesinin iğnesinin (konik çıkıntı) etrafından akar ve daha sonra halka şeklindeki kanala geçer. Merkezi gövdenin konfigürasyonu, etrafındaki akış sürecinde, sıkıştırma eğrileri - birkaç eğik şok ve bir düz kapanma çizgisi olacak şekildedir. Hava yavaşlaması sırasında kayıplardan kaçınmayı sağlayan böyle bir çok atlama düzeni, gaz dinamikleri Klaus Osvatich (1910 - 1993) alanında Sloven-Avusturyalı bir araştırmacı tarafından geliştirilmiştir. Wolf Trommsdorff, savaştan önce Gottingen'den önce ünlü Kaiser Wilhelm Enstitüsü'nde (şimdi Max Planck) çalışmaya davet edildiğinde, Osvatich ve Ludwig Prandtl gibi diğer gaz dinamikleri aydınlatıcılarıyla şahsen konuşma fırsatı buldu. Daha sonra tasarımcı, danışmanlarının fikirlerini pratikte test etmeyi ve uygulamayı başardı. Ancak, görünüşe göre, savaşın bitiminden önce bir K3 topundan (E) bir C5 mermisinin tek bir atış yapılmadı.
Savaş Topu K.5 Schlanke Berta
280 mm ultra uzun menzilli ray tabancası K5'in (E) tasarımı, 1934 yılında Krupp tarafından piyasaya sürüldü. İlk namlu 1936 yılında vuruldu. K5 (E) topunun, diğer demiryolu ya da deniz 1,5 mm toplarına göre çok daha uzun bir namlusu, 2 - 280 katı vardı. Bunun için Alman askerleri K5 (E) "İnce Berta" ("Schlanke Berta") diye çağırdı. 1 tarafından Eylül ayında 1939, Gr.5 mermileri ile üç K360 (E) ve 35 topuna sahiptir. Bir kurulumun maliyeti 1,25 milyon Reichsmarks idi. 1939'te, iki K5 (E) kurulumu, 1940, 3, 1941, 2, 1942, 8, 1943, 2 öğelerinde yapılmıştır. Sandıkların ilk örnekleri, mermileri çıkıntılarla ateşlemek için tasarlandı ve 12 derin tüfeklere sahipti (derinlik 6,75 mm). Tüfek 15,88 mm'nin genişliği, 5,5 ° sabitinin dikliği.
Habercisi
Trommsdorff'un ARS üzerindeki çalışmalarının bir ramjet motorla mantıklı bir şekilde sürdürülmesi, Nazi mühendislerinin Reich'e “uzun el” vermesi ve Anglo-Amerikan bombardıman uçağının toplam hakimiyetine asimetrik bir tepki verme girişimlerinden biri olan D-6000 projesiydi. Teorik olarak Avrupa kıyılarından Yeni Dünya'ya kadar cezalandırıcı bir kılıç bulabilecek kıtalararası bir seyir füzesinden bahsediyoruz. İlk başta, D-6000 iki aşamalı bir sistem olarak görülüyordu. Trommsdorff'a göre, 10,2 m uzunluğunda, 1,12 m çapında ve 9 t kütleli bir roket fırlatılması gereken yerden 8 000 m yüksekliğine bir bombardıman yardımı ile kaldırılacaktı. Temanın geliştirilmesinin daha sonraki bir aşamasında, yere monte edilmiş mancınığı başlatmaya karar verildi. Çalıştırmadan sonra, kanatların uçlarına sabitlenen katı yakıt arttırıcılar, D-6000'i 850 m / s'ye hızlandıracak ve ardından doğrudan akışlı motor açılmış olacaktır. Merminin hızını 3,55 M'ye getirmek ve 24 000 m'de daha uzun bir yolculukta göndermek zorundaydı .. 5 ton yakıt harcadıktan sonra, eğer bir metal içine yerleştirilmiş olsaydı bir roket, 1 ton savaş başlığı 5300 km'ye fırlatabilirdi. Ayrıca, V-2 tipindeki bir balistik füzenin bu mermiyi fırlatmanın ilk aşaması olarak kabul edildiğine dair onaylanmamış raporlar var, ancak V-2'in kendisi, bildiğimiz biçimde bu görevle başa çıkamadığı için başa çıkamadı gücü. D-6000 bir proje olarak kaldı, ancak resmi olmayan torunları var gibi görünüyor. 1940 - SSCB ve ABD'deki 1950-ler, potansiyel bir düşman bölgesine nükleer bir savaş başlığı sağlamak için ramjet motorlu kıtalararası süpersonik seyir füzelerinin geliştirilmesi için yapılmıştır. Amerika'da, bu Kuzey Amerika Navaho projesi ve ülkemizde, Lavochkin Tasarım Bürosunda inşa edilen La-350 “Fırtına” projesidir. Her iki proje de uçan örneklerin oluşturulmasına neden oldu ve her ikisi de aynı sebepten kesildi - balistik füzelerin görev için daha umut verici olduğu kanıtlandı.
Gizemli on yıl
Sovyet tasarımcılarının doğrudan Trommsdorff'un fikirlerini tanımalarını sağladığını belirtmek önemlidir. Yenilenen Almanya topraklarındaki savaşın sona ermesinden sonra, Sovyet yetkilileri en derin sırrındaki görevi, doğrudan katılımları da dahil olmak üzere Alman tasarımcıların deneyimlerinden aktif olarak öğrenmek isteyen iki roket bilimsel araştırma enstitüsü yarattı. Bu araştırma enstitülerinden biri Berlin fabrikası "Gema" temelinde düzenlenmiş ve "Berlin" olarak adlandırılmıştır. Enstitü, Almanya'da yaratılan uçaksavar güdümlü füzeler ve yer tabanlı roketler üzerinde malzeme toplama ve bu yapıları metal olarak tekrarlama görevini üstlendi. "Berlin" birkaç KB'ye bölündü. Örneğin, KB-2 Wasserfal füzeleri, KB-3 - Schmetterling ve Reintochter füzelerini inceledi. Ancak KB-4’in N.A. Sudakov'un Trommsdorff'un mirasıyla bir işi vardı ve bilim insanının kendisi bu tasarım bürosunda lider tasarımcı konumunu üstlendi. O zamanlar, Sovyet savunma endüstrisinin ilgi odağı, ARS С3 - K280'ten çıkan en çok 5 mm'lik mermilerdi. Trommsdorff'tan, ARS'nin onarılan kupa araçlarında test edilmesi beklenen modifiye bir versiyonunu yapması istendi. Ancak, çok anlaşılır bir nedenden ötürü, ARS üzerindeki çalışmalar bir süre sonra durduruldu. Belki de, Sovyet baş tasarımcıları arasındaki hırs savaşının oynadığı rol.
Wolf Trommsdorff, Üçüncü Reich'in roket adamları arasında en ünlü kişi değildir ve bu nedenle Berlin'deki XB-NNUMX Berlin Enstitüsünde çalıştıktan sonra kaderi hakkında pek bir şey bilinmemektedir. Yerli kaynaklar, tasarımcının, 4'in sonunda, Sovyet askeri nakliye uçağının yaşadığı uçak kazasında öldüğü bilgisini karşılamak zorunda. Bu mesajlarda, ünlü bilim adamının aniden Almanya'dan nereye kaybolduğunu açıklamak için çağrılan bazı resmi versiyonların yankılarını duymamız mümkündür. Bununla birlikte, görünüşe göre, bir felaketteki Trommsdorff'un ölümü hakkındaki versiyon gerçeğe uygun değil. 1946'te en yetkili havacılık dergisi Flight Global, sayısından birinde Münih'te düzenlenen bilimsel bir sempozyumdan bahsetti. Sempozyumun görevi, Alman bilim adamlarının ve İkinci Dünya Savaşı tasarımcılarının jet itişme ve roket ve hava jetli motorların yapımı konusundaki deneyimlerini özetlemekti. Dergi, yakın zamanda Sovyet esaretinden dönen Wolf Trommsdorff'un kendisinin E1956'tan D-1'a kadar olan projelerinde sempozyumda bir konferans verdiğini bildirdi. Bu, gerçeğe çok benzer, eğer daha önce, 6000’te, SSCB’nin II. Dünya Savaşı’nın son mahkumlarını resmen serbest bıraktığını düşünürsek. Buna ek olarak, 1955’ta küçük bir kitabın Almanya’da ramjet motorun çalışması hakkında bir raporu yayınlanmış ve yazarı Trommsdorff. Özellikle, yazar, C1956 tipi merminin testlerinin yine de (muhtemelen Sovyet temsilcilerinin kontrolünde) yapıldığını ve tasarım tasarımcılarına karşılık gelen özellikleri gösterdiğini onaylar. Ancak, Alman roket pilotunun Sovyetler Birliği'nde neredeyse on yıldan beri sürdürdüğü başka bir çalışma bilinmemektedir. Belki de yerli havacılık işletmelerinin arşivleri bu konuda bir şeyler biliyor.