'Gary olun'?
Gerçekten Gary Johnson'a inanmak istemiştim.
Bu onu izleyen herkese şüpheli gelebilir. Mükemmel olmaktan uzak, genellikle canlı röportajlarda bir anlam ifade etmiyor ve artık gerçekten özgürlükçü olmadıkça pozisyonlarını korumak konusunda hiçbir sorun görmüyor gibi görünüyor. Aynı zamanda, bu ülkenin ne olduğu ve ne olması gerektiğine dair kendi ideallerime değinen “50 yenilik ve en iyi laboratuvar laboratuvarı” olarak bahsettiği için etkileyici bir rehberlik kaydına ve sevgisine sahiptir. 2012 yılında cumhurbaşkanlığı için ilk kez koştuğunda, benim düşünceme göre elbette hiçbir overlord en iyi overlord'dan daha iyi olamazdı, eğer biri olacaksa belki de Gary olmalıydı.
Dört yıl sonra Johnson ve başkan yardımcısı Bill Weld, 50 eyaletin hepsinde oy kullanacak. Liberter Partinin yıllardır uğraştığı bir hedefi kontrol ediyor. Açıkçası, hiçbir şeyi garanti etmiyor, ancak stratejistlere ve gerçek inananlara göre, kamuoyunda Amerika'da özgür bir toplumun dirilişine elverişli politikalara ve politika yapıcılara doğru bir kayma olduğunu gösteriyor.
Johnson kampanyasının kıdemli medya danışmanı Terry Michael, şu anki ana amacın hem Donald Trump hem de Hillary Clinton'un gerekli 270 konuşmasını engellemek için yeterli seçim oyu alarak Temsilciler Meclisi'ne seçim yapmak olduğunu söyledi. bu ilk hedefe ulaşamıyoruz, halk oylarının en az yüzde 5'ini kazanmak istiyoruz ”dedi.“ Liberter Parti’yi 2020’de federal eşleştirme fonları için uygun kılacak ve Partiyi “büyük” 'durum.'
Onlara iyi şanslar dilerken, bunların hiçbiri benim için önemli değil. Johnson ve LP gibi, 2012'den bu yana uzun bir yol katettim: oyuna ismini düzgünce koyma seçeneğim olmasına rağmen, muhtemelen ona oy vermem. Aslında, Hollywood'daki bir chi-bar olan Boulevard3'teki mitingine katıldıktan sonra, Donald Trump ve Hillary Clinton arasındaki son tartışma gecesinde, bu yıl benim oyuma değmeyeceğine ikna oldum. Neredeyse az ya da çok, kendimi kişilik kült fanatizmine tekabül eden kırık bir sisteme katılmak için ellerimi kirletmenin bir anlamı olmadığı konusunda istifa ettim.
Liberter Partinin popüler tutkulara karşı dokunulmazlık parçasını koruduğuna dair herhangi bir umudum varsa, bu umut beni o öğleden sonra terk etti. Herkes salonun içinde Johnson'ın görünmesini beklerken, kampanya personeli bazen sahneye gelir ve kalabalığı çılgınca bir çılgınlığa sürüklerdi. Groupthink'in doğal bir şüphecisi olarak, bireysellik ve anti-otoriterizme değer verdiğini iddia eden bir harekete yakışmayan bu çağrı-cevap davranışını buldum.
İlk konuşmacı ortaya çıktığında işler daha da kötüye gitti: Gary Johnson'ı desteklemek için gemi atlayan ve stil sahibi bir Latino Cumhuriyetçi olan Juan Hernandez, seçmen için Donald veya Hillary'den daha iyi bir seçim olması gerektiğini belirtti. “Gary olun,” diye onayladı ve izleyiciye bağırdı. “Gary ol!”
Gary olmak ister misin? Peki ya bireycilik? Kişinin kendi seçimlerini yapmasına ne dersin? Peki ya Johnson’ın bana George Washington Üniversitesi’nde 2013’teki bir etkinlikte söylediği: “Bu senin filmin”? Çarşamba gecesi, “Gary olmak” için uygun görmedim.
Bunun nedeni, özgürlük mesajını daha geniş bir kitleye yaymak için yaptığı kadar, Gary Johnson'ın hala insan olması ve bu nedenle arzu edeceği bir şey olmaması. Takdire şükretmeyi hedefleyebilecek tek kişi kendisidir; bu kadar. Johnson, esrar yasallaştırma ve müdahalesizlikten bahsettiğinde izleyiciler çılgınca alkışladı. Yeterince adil, ancak ölüm cezasını söylediğinde hiç kimse gözünü çarpmadı, “Teoride, göze göz, dişe diş harika geliyor, ama gerçekte bu kamu politikasını kusurlu kılıyor”. devletin bir toplumda kimin yaşadığını ve kimin öleceğini doğru seçebileceğine dair teorik iddia. Oysa hepsi Liberter Parti kampanyası işaretlerini sallıyor ve umutlarını bu adama aktarıyorlardı.
Bu noktada, bir süredir oynadığım bir inanışa daha sıkı bir şekilde yerleştim: şu anda var olan sistemimizdeki seçimlerin ilke edinmeyen popülerlik yarışmasından başka bir şey olmadığı. Bir zamanlar bu insanlar göründüğü gibi Johnson'a inanmak istemiştim, ancak kendimi herhangi bir politikacıya sadakat vaadinde bulunamıyorum.
Günün erken saatlerinde, etkinlikten ayrılmadan önce, gidip gitmeyeceğini soran yerel bir inananla mesaj attım. Washington’daki bir kokteyl partisinde herkesin önünde bağırsak temizliği almayı tercih ettiğini, Hollywood’daki bir özgürlükçü mitinge gitmeyi tercih ettiğini söyledi. Saat 2: 30'da biraz sert geldi, ama birkaç saat sonra mitingde, bir oda dolusu izleyiciyi neşeyle kendi tercih ettikleri lütuflara vererek dinleyerek dinledim.
Bu gerçekten Gary'nin suçu değil, özellikle de birisi. Bu seçim döngüsünün tamamı çok korkunç bir hayal kırıklığı yarattı. 8 Kasım’da nerede olacağımı bilmiyorum, ama bu oranda sehpa altında bir topta kıvrılma ihtimalim var, Kutsal Tesbih Our Lady’de sokakta bazı perdeler arkasında ve doğru ad için kontrol etmek için bir oy dua.
Julie Ershadi, Los Angeles merkezli bağımsız bir muhabirdir. Politika, pop kültürü ve İran'ı kapsar. E-posta korumalı olarak ulaşılabilir.