1930’te, Sovyetler Birliği, İngiltere’ye ülkeye daha ağır tank tedarik etmek için müzakere etti ve Vickers 16 tonları olarak da bilinen üç kule Vickers Medium Mark III tanklarını satın alma imkanı ele alındı. İngiltere'de satın alınan makinelere dayanarak, çığır açan tankların üretimini genişletmesi planlandı. Ancak, görüşmeler başarısızlıkla sonuçlandı, şirket Vickers-Armstrong, tasarımın gizliliğine dayanarak tanktan birkaç örnek satma fikrini desteklemedi. Aynı zamanda, SSCB'ye, anlaşmanın yapılabileceği zor şartlar teklif edildi. Özellikle, Sovyetler Birliği'nden tank tasarımına alışmak, Vickers Medium Mark III'ten 10 tanklarını satın almak ve Vickers Mk'den hafif tanklar edinmesini sağlamak için ödeme yapması istendi. E ve tabaklanmış ayakkabılar Carden Loyd Mk. VI.
Ancak Moskova, anlaşmanın bu şartlarından memnun değildi ve tüm seçenekler reddedildi. Sonuç olarak, SSCB, Vickers Medium Mark III tankının kendi muadili yaratılması için çalışmaya başladı. Dzerzhinsky'nin adını taşıyan Askeri Teknik Akademisi'nin motorizasyon ve mekanizasyon fakültesi ile All-Union Topçu Birliği'nin (All-Union Arsenal Association) tank ve traktör tasarım bürosu yeni bir tankın taslak tasarımını üstlendi. Yeni tank için Sovyet ordusu aşağıdaki şartları sağladı: İngiliz savaş aracının genel düzenini korumak, 16 tondan daha fazla ağırlık, silahlar - ana taretteki 45-mm top ve küçük makineli tüfek tabancaları. Tankın, ön kısmında - 10 mm'de, çatıda 17 mm kalınlığında, aracın dikey yüzeylerinde 20 mm tabakalarını içeren bir kombinasyon zırhı ile donatılması planlandı.
Vickers Medium Mark III
Yeni tankın ilk prototipi T-28-1 adını aldı, otomobil zırhsız çelikten yapıldı, tank Mayıs 1932'te hazırdı, daha sonra ilk test çalışmasını tamamladı. Önceden onaylanmış projenin aksine, tank, su soğutmalı M-12 modelinin daha güçlü V-şekilli 17 silindirli pistonlu uçak motorunun kurulmasıyla ayırt edildi. Tank ayrıca bir 37-mm PS-2 top aldı, çünkü o zaman 45-mm silah henüz hazır değildi. Daha sonra bu prototip tank, Kızıl Ordu Motorizasyon ve Mekanizasyon Dairesi mahkemesine sunuldu. Yönetim otomobili olumlu değerlendirdi, aynı zamanda PGE dizel motorunu tanka, PS-3 tabancalarına 76,2-mm kalibreli bir araç taktığını ve bir dizi tasarım iyileştirmesi yaptığını önerdi. Sonuç olarak, PGE dizel motorunun kurulumu dışında, henüz yaratılmamış olması nedeniyle müşterilerin tüm isteklerini yerine getirdi.
Seri olarak, yeni tank gerçekten sadece 1934'te üretilmeye başlandı, 50 tanklarının yanı sıra T-28 için toplam yarım milyon ruble için yedek parça üretimi de mümkündü. Bu zamana kadar, üretim bölümünün yeniden düzenlenmesi, bir tank oluşturmak için gerekli ekipmanın yeniden düzenlenmesi, çok sayıda özel ölçme ve kesme aletinin serbest bırakılması için büyük miktarda çalışma yapılması mümkündü. Bu proje için ilgili tüm firmalarla güvenilir bir işbirliği kuruldu.
Seri T-28 tanklarının gövdesi, 20-30 mm kalınlığında çelik zırh levhalarından monte edildi. Tankta çeşitli amaçlar için 4 ofisleri vardı: sürücü, savaş, şanzıman ve motor. Aynı zamanda, tank gövdesinin kendisi iki farklı versiyonda üretildi: perçinlenmiş veya tamamen kaynaklı. Daha sonra, ana silah taret 76,2-mm silahları KT-28 veya L-10 koymaya başladı. 76,2-28 modelinin 1927-mm KT-1932 topunun (Kirov tankı), yalnızca 16,5 kalibre namlularına sahip bir 381 m / s hızında zırh delici bir mermi gönderebileceğini belirtmekte fayda var. Silah, tankın ana kulesine, sağına ve taretli 7,62-mm DT makineli tüfeklerin nişlerine yerleştirildi.
CT-28 silahının nişan sistemi, yılın 1930 modelinin teleskopik bir görüntüsünü ve 1932 modelinin bir periskopunu içeriyordu. Tankın kulesinin dönme mekanizması hem elektrikli hem de manuel kontrole sahipti. Silah taretinde sektör tipi kaldırma mekanizması kullanılmış - manuel. İki küçük kulede, bir DT makineli tüfek monte edildi. Aynı zamanda, tankın ana tareti dairesel bir ateş sektörüne sahipken, küçük makineli tüfek taretleri, 165 derecelerinde bir ateş sektörüne sahipti.
1938'ten, T-28 tankları, 10 kalibrede namlu uzunluğuna sahip yeni ve daha güçlü bir tank silahı L-26 kurmaya başladı. Bir merminin hızı böyle bir toptan ateşlenmişti, 555 m / s'ye ulaşmıştı. Silah eski KT-28 tank silahından çok daha güçlüydü. Yeni tanklarda, mühimmatın orijinal düzeni de kullanıldı - mermiler, topçu ve komutanın tank koltuklarının altındaki dönen cephane paketlerinde bulunuyordu. Böyle bir dövüş paketinin her birine, 12 mermileri yerleştirildi. Buna ek olarak, sürücü koltuğunun solunda ve sağında döner tamburlar vardı - her biri DT makineli tüfek için 40 dükkanlarında.
T-28 ekibi, 6 tank mürettebatını içeriyordu: bir sürücünün tamircisi, aynı zamanda bir silah yükleyicisi olan bir tank komutanı ve bir topçu, aynı zamanda ikinci yükleyici olarak hizmet veren bir radyo operatörü, bir topçu ve makineli tüfek taretlerine yerleştirilmiş iki topçu.
T-28 tankının seri üretimi sırasında, 1940'e kadar, tasarımcılar 600 siparişini, P-40 uçaksavar taretinin montajı da dahil olmak üzere, çeşitli iniş kapaklarını iki ile değiştirerek sipariş etmeyi başardılar. Ek olarak, tankın ana taretinin gerilimini 2 zamanlarında - 12'ten 24 B'ye yükseltmek mümkündü. Ayrıca, ilk serinin tanklarına monte edilen Safar iç iletişim cihazları, tüm mürettebat üyeleri için tasarlanan TPU-6 yerli tank interkomu ile değiştirildi. 28-TK-71 veya 1-TK-71 radyo istasyonları, tüm orta T-3 üç kule tanklarına monte edildi.
Aynı zamanda, seri üretimin ilk yıllarında (1933'ten 1935'e), tank kronik hastalıklardan muzdarip, arabanın çok fazla kusuru vardı, bazı durumlarda çok ciddi. Bu nedenle, daha önce serbest bırakılmış olan bazı tanklar, askeri kabul tarafından uzun süre ertelendi ve zaten teslim edilen askeri araçlarda, hataları gidermek için çalışmak zorunda kaldılar. İş, özel fabrika ekiplerinin katılımıyla doğrudan orduda gerçekleştirildi. Bunca zamandır, Sovyet mühendisleri T-28 tankını modernize etme girişimlerinden vazgeçmediler.
1935'in sonbaharında, SKB-2, T-28 tankının “yüksek hızlı” bir versiyonunu oluşturmak için bir projeye başladı. Üç taretli bir tankın manevra kabiliyeti ve hızının, vites kutusunun ve son tahriklerin yeniden tasarlanması çalışmaları ile artırılması önerildi. T-28 ismini alan tankın yeni versiyonunun ilk testi, yılın 11 Eylül 1935'inden geçti. Tank, hızı 55,8 km / s cinsinden kolayca gösterebildi. Proje Mayıs 1936'ta gerekli değişiklikleri yaptıktan sonra, komisyon tankın düzenli testlerini yaptı - yüksek hızlı makine T-28 "Stalin".
Sonuç olarak, test sonuçlarına göre komisyon temsilcileri, T-28А yüksek hızlı tankının performans özellikleri ve tasarım özellikleri bakımından tam teşekküllü bir savaş modeli olduğunu ve askeri birliklerde kullanılmaya uygun olduğunu belirtti. T-28A tankları, Haziran 1936’tan bu yana seri üretilmeye başlandı. Yıl sonuna kadar 52 adet toplandı. Kasım ayında, yılın 1936'i, 28 seri numarasına sahip ortalama üç taretli T-1551A tankı, değiştirilmiş bir tasarım aktarımıydı. Bu numunenin testlerinde, tank rekor bir hız gösterebildi - 65 km / s.
Finlandiya ile Kış Savaşı'nda T-28 orta tanklarının kullanılması, otomobil rezervasyonunun yetersizliğini ortaya koydu. Bu göz önüne alındığında, tank için ek bir koruma şeması yaratıldı. Muharebe araçları fabrika koşullarında elek zırhı ile donatıldı. Ekranlama, tank gövdesine ve kulelerine ek kalınlıkta 20-30 mm zırh çeliği tabakalarının kaynaklanmasıyla gerçekleştirildi. Ekranlama nedeniyle, gövde zırhının kalınlığı 50-60-mm'ye ve makinenin yanlarının ve kulelerinin üst kısmı 40-mm'ye getirildi. Böyle bir hareket, T-28'in güvenliğini ciddi bir şekilde arttırmayı mümkün kıldı, ancak aynı zamanda, korumadan sonra kütlesi 32 tona yükseldiğinden tankın dinamik özellikleri üzerinde en olumsuz etkiye sahip oldu.
T-28'in taraması doğrudan 1940'taki Leningrad'daki Kirov fabrikasında gerçekleştirildi. Bu işleme tabi tutulan tanklar, T-28E (ekranlı) adını aldı. Mevcut tüm tanklarda (400 ünitelerinden daha fazla) zırhı arttırması planlandı, ancak mevcut belgesel bilgilere göre, tüm 111 tankları korunuyordu. Bunlardan, 103 makineleri tamamen korumalı ve 8 kısmen. Korumalı orta tankların çoğu T-28, Leningrad Askeri Bölgesi'nin bazı bölgelerine gitti (yaklaşık olarak% 80), bir diğer 15'un Kiev Özel Askeri Bölgesi'ne yerleştirildi, bu tür tankların tüm 2'i Batı Özel Askeri Bölgesi'nin bir bölümünü ele geçirmeyi başardı.
Ocak ayındaki 1 hakkındaki bilgiye göre, yılın 1941'i, Kızıl Ordu'da ayrıca çeşitli modifikasyonların 411 orta tankları T-28 ile donatıldı. Başlangıçta, bu makineler, RGC'nin (Ana Komutanın Rezervi) bireysel ağır tank alaylarını almak için kullanıldı; bu, Aralık 1935'te ağır tank tugaylarını ayırmak için yeniden adlandırılmaya karar verildi. Bu tür bir tugay, 54 tank ile hizmet veriyordu. Bu birlikteliklerden ikisi, T-20 tanklarıyla donanmış olan 10 ve 28, Karelya İsthmus'taki düşmanlıklarda yer almayı başardı. Aynı zamanda, tank “daha genç” değildi, 1941 tarafından, T-28 ahlaki olarak eskiydi, ancak o yılların tüm Alman tanklarını silahları aşmasına rağmen, güvenlik açısından sadece Alman PzKpfw IV'e göre daha düşüktü.
Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk aşamasında T-28 tankları mücadelede aktif rol aldı. Neredeyse tüm bu otomobillerin yılın 1941 yaz savaşlarında kaybedilmesi. Hayatta kalan tanklar, 1944 yılına kadar olan savaşlarda sınırlı bir şekilde kullanıldı. T-28 tanklarının savaşta kullanıldığına dair son kanıtlar Temmuz 1944'e dayanıyor. Karelya'daki Kızıl Ordu'nun saldırısı sırasında muharebe araçları kullanıldı. Kupa tankları T-28, Finlandiya'nın silahlı kuvvetleri tarafından da kullanıldı. Finlandiya ile aynı anda hizmet veren bu Sovyet tankları, 1951 yılına kadar kaldı.
Bilgi kaynakları:
http://lenta.ru/articles/2014/02/19/tanks
http://vspomniv.ru/t28
http://milday.ru/index.php?newsid=13
https://ru.wikipedia.org