Buharlıların ortaya çıkması deniz ticaretini yelkenlilerin elinden bir anda alamadı. Her ne kadar buharlılar tabiata olan bağımlılığı asgari seviyeye indirse de buharlıların halen yelkenlilere karşı dezavantajlı oldukları birçok husus vardı. İlk dönem buharlıları genelde yandan çarklı tipteydi ve çark donanımı geminin vasat hattında konuşlandırılarak sancak ve iskele bordasını kaplıyordu. Bu husus gemilerin yükleme boşaltma yapmalarında birtakım zorluklar teşkil ediyordu. Ayrıca çark donanımının irtibatlı olduğu şaft, geminin vasatını sancaktan iskeleye kadar işgal ediyor, şafta hareket veren motor da geminin vasatında bulunduğundan yük taşımak için ayrılan hacim oldukça daralıyordu. Uskurlu(pervaneli) buharlıların yaygınlaşmasıyla buharlıların yelkenlilere karşı rekabet gücü ciddi biçimde arttı.
Buharın deniz nakliyatına uygulanması öncelikle gemilerin rüzgar ve fırtınadan bağımsız hareket etmelerini sağladı. Bunun yanında düzenli seferlerin yapılmasına da olanak tanıdı. Bu XIX. Yüzyılda ortaya çıkan ve daha sonraki gemi teknolojilerini de etkileyen devrim mahiyetinde önemli bir buluş olarak tasavvur edildi. Buharlıların yapım ve teknik maliyeti, savaşların vermiş olduğu zarar, ilk etapta deniz ticaretinde kuşkusuz yelkenlilerin üstünlüğünü devam ettirmesine yol açtı. Buharlıların düzenli seferleri, yüksek hızları posta taşımacılığında yelkenlilere karşı üstün olmalarını sağladı. Buharlılar sadece kalkış saatleriyle değil aynı zamanda yolculuk süresi ve varış saatlerinin de belli olması yönünden önem kazandı. Ancak buharlıların yelkenlilere karşı bir dezavantajları vardı. Yelkenliler aylarca suda kalabilirken, buharlılar birkaç günde yakıt rezervlerini tüketiyorlardı.87 Kumpanyaların buharlılarla yelkenlilerin arasında tercih yapması konusunda navlunun taşınması için yapılan masraf da belirleyici bir unsurdu. Ne kadar az gemici çalıştırılırsa masraf kalemleri de o oranda düşüyor ve bu fiyata yansıyordu. Fiyatın düşük olması da kumpanyaların diğer şirketlere karşı rekabet gücünü arttırıyordu. 1854 yılında buharlılarda ve yelkenlilerde tonajlarına göre istihdam edilen personel sayısı birbirine yakın durumdaydı. Buharlılardaki personel sayısının bu derece yüksek olmasının sebebi bu dönemde gemi kazanlarında çok fazla ateşçi çalışıyor olmasıydı. Ancak makinelerin gelişmesiyle 1898’de bu rakamlar değişmiştir. Yelkenlilerde tonaj başına istihdam edilen mürettebatta fazla bir değişiklik olmazken buharlılarda önemli oranda azalma olmuştur.88
Gemicilere ödenen maaşların yanında gemilerde görev yapması için yetiştirilen personelin sağlanması da zamanla buharlıların elini güçlendiren bir unsurdur. Örneğin yelkenli devrinde gemiye alınan denizciler, yirmi çeşit mesleğe ait detayı bilmeliydi. Güç ve çeviklik, ani manevra hareketi yelkenlilerin kullanımına olanak sağlamıştır. Dolayısıyla iyi bir gabyacı; uzun süreli bir deneyimi, iklim bilgisi olan biri olmalıydı. Buharlı gemilerle birlikte tüm bunlar neredeyse kayboldu. Buharlı geminin makinisti, lokomotifin makinistinden farklı değildi, kazancılar için de aynı durum geçerliydi.89
Buna karşılık yeni ve pahalı bir teknoloji olan buharlıların kumpanyaların filolarına alınması armatörler için sorun teşkil ediyordu. Örneğin Fransız Valery Kumpanyası, Bonaparte adındaki ilk buharlı gemisini sipariş ettiğinde bu ilerleme vapur teknolojisinde ağaç yerine demirin kullanılmasını getirdi ve daha sonra demir tekneli vapurlar tüm şirket filosuna yayıldı. Ancak yeni teknoloji ile üretilen gemiler yelkenlilere göre daha pahalıydı. Armatörler yalnız kendi şirket sermayeleriyle bu gemileri inşa ettirebilecek yeterlilikte değillerdi. Yeni ticaret hatlarının açılması için armatörlerin ortaklığa ve hissedarlara ihtiyaçları vardı.90
Buharlı rekabeti karşısında yelkenli inşa eden tersaneler ve gemi tezgâhları zorunlu bir modernizasyon ihtiyacı içine girmişlerdir. Bunun sonucunda yukarıda bahsedilen yeni “Clipper” sınıfı yelkenliler, süratleri sayesinde buharlılara karşı rekabette bir süre daha ayakta durabilmişlerdir. Sonuç olarak buharlı rekabeti, yelkenli teknolojisinin ilerlemesinin de itici gücü olmuştur. Örneğin 1880’lerin yelkenlileri 1850’lerdeki haleflerine göre çok daha üstündüler ve bu gelişimin sebebini buharın güçlü rekabeti oluşturmuştur. Resmi otoritelerin zorlaması veya teşvikiyle böyle bir gelişmenin görülmesi ihtimali pek mümkün görülmemekteydi çünkü buhar teknolojisinin rekabeti olmaksızın 1880’lerin yelkenli teknesinin neye benzeyeceği konusunda herhangi bir tahminde bulunulması imkanı yoktu.91 Yelkenlilerin iyileştirilmeleri için gösterilen tüm çabalara karşın zaman içinde teknolojinin buharlılara sağladığı imkanlar sayesinde üstünlük ibresi yavaş yavaş buharlıların lehine değişmiştir. Bu değişimi Anadolu’da dönemin limanlarına ait ticari istatistikler tüm açıklığıyla gözler önüne sermektedir. Anadolu limanları dünyadaki gelişmeye paralel olarak, XIX. yüzyılın özellikle ikinci yarısında buharlı gemilerin uluslar arası ticaretteki yükselişine sahne oldu ve limanlara gelen buharlı gemi sayısı ve tonajları giderek arttı.
Karadeniz limanlarının ihracatında XIX. yüzyılın ikinci yarısındaki artış; Mersin, İskenderun, Lazkiye gibi Doğu Akdeniz liman kentlerinin 1850’lerden sonraki yükselişi gibi gelişmelerin arkasında buharlılar vardı. Buharlı gemilerin yükselişi karşısında yelkenli sayısı azaldı ve uzun mesafe yük taşımacılığında sürat olarak olmasa bile kargo açısından buharlılar ile rekabet edebilecek büyük yelkenliler seferlerine devam etti. Yelkenliler giderek yakın bölgeler arasında kıyı ticaretinde yoğunlaşmaya başladı. Mersin, Antalya gibi Akdeniz limanlarında yelkenlilerin diğer limanlara göre daha uzun süre önemlerini korumuş görünmesi ise bu limanların Mısır, Suriye gibi coğrafi yakınlığı olan bölgelerle ticaretinde yelkenlilerin kullanılmaya devamından kaynaklandı.92 Akdeniz’de buharlı ticaretini arttıran ve Karadeniz’de buharlı ticaretini başlatan en önemli husus Kırım Savaşı’nda buharlıların etkinliğinin görülmesi ve savaş sonunda Karadeniz’in tarafsızlığının kabul edilmesiydi.93 Yelkenliler için bu savaş ve akabinde Süveyş Kanalı’nın açılışı sonun başlangıcı oldu. Akdeniz de faaliyet gösteren önemli Fransız şirketlerden biri olan Fraissinet Kumpanyası’nın yöneticileri Kırım Savaşı sonrasında yaşanan barış döneminin Akdeniz için restorasyon dönemi olduğu ve Akdeniz’de yelkenlilerin yerini buharlıların almaya başladığını, bu nedenle şirket filosunda bulunan yelkenlilerin ya mavnalara dönüştürülmesi ya da artık satılma zamanının geldiği belirtiliyordu.94 İzmir Limanı’na giriş yapan toplam gemi sayısı 1846’da 2.958’den, 1910’da 6.665’e, gelen gemilerin ortalama tonajı ise aynı dönemde 47’den 371’e çıkmıştır. 1840’larda yelkenli gemiler liman trafiğinin büyük kısmını oluşturmuş görünmektedir.95 Ancak bu durum yelkenlilerin rekabet gücünü giderek kaybetmesiyle yüzyılın sonlarına doğru değişmiştir.
İstanbul Limanı’nda da giriş yapan vapurların sayısı ve ortalama tonajı giderek artarken büyük yelkenlilerin sayısı giderek azalmıştır. Limana 1875’te ortalama tonajı 709 olan 3.520 buharlı gemi girmiş, 1909’da buharlıların ortalama tonajı 1.550 ve sayısı 10.096 olmuştu. Buharlı sayısı 34 yılda yaklaşık 3 katına çıkmıştı. Yelkenli sayısı ise 1875’te 17.174 iken 1886’da 4.782’ye düştü.96 Trabzon limanı için de durum benzerdi. İstanbul-Samsun-Trabzon hattında sefer yapmakta olan yabancı ve yerli buharlı nakliyat şirketlerine ait buharlılar zamanla Karadeniz limanlarında da üstünlüğü ele geçirdiler. 1890’lara gelindiğinde limana 10 buharlı gemi şirketi sefer yapıyordu. Bu dönemde buharlı gemilerle rekabet edemeyen yelkenliler ticaretteki büyük paylarını yitirdi.97 Samsun limanına uğrayan yelkenliler ise 1883 yılında 63 iken 1899’da bu sayı 42’ye geriledi. Limana uğrayan kumpanyalar ve buharlı gemi sayılarında ise hızlı bir artış yaşandı. Bu azalma sadece nicel anlamda değil nitel anlamda da oldu. İlk dönemler yüksek tonajlı görülen yelkenliler yüzyılın sonuna gelindiğinde binlerce tonaj emtia taşıyan buharlı gemiler karşısında adeta mavna durumuna düşmüşlerdi.98 Örneğin Mersin Limanı’na gelen gemi sayısı 1836’da 166 iken 1905’te 502 olmuş ve gelen gemilerin ortalama tonajı 1836’da 78 tondan 1905’te 550 tona yükselmiş görünmektedir. Gelen buharlı sayısı 1875’te 58 ve ortalama tonaj 909 iken, 1905’te 215 gemi ve ortalama 1254 ton olmuştur. Buharlı sayısı 30 yılda 3,7 kat artmış görünmektedir. Limana gelen gemi sayısında buharlıların payı 1875’te %10,5 ve yelkenlilerin payı %89,5 olarak görülmektedir. 1905’te buharlı gemi sayısı % 43 ve yelkenli gemi sayısı % 57 iken toplam tonaj içindeki paylar % 97,5 ve % 2,5’tur. Yani limana giren gemilerin % 43’ünü oluşturan buharlılar, limana giren toplam yükün % 97,5 ini taşımaktadır. Mersin’de diğer limanlara göre yelkenli gemiler daha uzun süre göreceli de olsa önemini korumuş ve buharlılar daha yavaş bir ilerleme kaydetmiş gibi görünmektedir.99 Buharlıların avantajlı konumlarını giderek pekiştirmesine rağmen XIX. yüzyılın ikinci yarısına kadar yelkenlilerle buharlıların rekabette at başı farkları olduğu söylenebilir. Buharlıların rekabet gücünü arttıran her yeniliğe rağmen yüzyılların getirdiği güvenilirlik yelkenlilere bir tür psikolojik üstünlük sağlıyordu. Yelken donanımı olmadan yapılan bir yolculuk, yolculara ve gemi mürettebatına güven vermiyordu. Hatta uskur ve yandan çark teknolojileri arasında bile hangisinin üstün olduğu konusunda kuşkular vardı. Bunun neticesinde yelken, çark ve uskur teknolojisinin her üçü birden 1859’lara gelindiğinde aynı gemide kullanılmaktaydı. Amerika, Hindistan ve hatta Avustralya’ya okyanus ötesi seyir yapmak için bu tipte inşa edilen büyük buharlılar bulunmaktaydı.100