Ayrıca, koordinatların belirlenmesinde yüksek doğruluk sağlayan, alttaki yüzeyin rölyefini ölçen navigasyon sistemleri oluşturmak için de kullanılırlar. Öne eğimli bir kiriş kullanarak, altimetre bir engelleme sistemi gibi davranır. Altimetreler bazında, petrol depolarında veya asansörlerde yüzeye olan mesafeyi belirleyebilen seviye ölçerler oluşturulur. Onların yardımı ile denizin heyecan derecesini veya tarlalardaki bitkilerin çimlenme derecesini belirleyin. Onlarla birlikte "Phobos" ya da Ay'a dikey bir yapı oluşturabilirsiniz.
Kısacası, günümüzdeki radyo altimetreleri, ekonominin en çeşitli dallarına tanıtılmaktadır.
Bazı durumlarda, malzemelerin muhasebeleştirilmesinde bazı şeyleri düzene koymaya yardımcı olurlar, diğerlerinde ise - uçağı hedefe getirirler, ancak herhangi bir uygulamada insanlar onlarla çalışır ve teknolojiye olan tutumlarına bağlıdır.
İnsanların her zaman uygulanan tekniğe karşı tutumu ile ilgileniyorum. En çok ilgilendiğim havacılık ve gerekirse sivil ve askeri pilotlara radyo altimetre konusundaki tutumlarını sordum.
Otuz yıl önce, kırk yıl önce, görüş neredeyse oybirliğiydi. "Ve neden cehenneme bir radyo altimetre lazım? Tehlikeli yükseklikler hakkında. " Askeri pilotlar arasında böyle bir görüş baskındı. Bu gerçeği doğrudan görünürlüğün olmaması durumunda, kural olarak alternatif havaalanına gittikleri gerçeğiyle açıklıyorum. Sivil pilotlar daha zor şartlarda uçmak zorunda kalıyor, yolcuları başka amaçlarla taşımak karlı değil, bu nedenle irtifaya karşı tutum daha saygılı ve ifadeler daha dikkatli.
MiG-29'in bir 50 metre hızında 1,5 metre yüksekliğindeki uçuşlarında yer alan bir grup mühendisten dinlediğim Rusya Kahramanı test pilotu T-VA'nın düşüncesi oldukça uzak. Bir merdiven boşluğunu kokpitten yeni almıştı ve kafasını yırttığı beyaz yünün tamamen ıslak olduğu gerçeğinden etkilenmişti. Bize öfkeyle bulanıklaştığı tüm monologlardan sadece bir cümle basıldı “Evet, bu yüzden bu lanet kolymaguda oturmak için bile ...” Gerisi baskı için değil. Bir pilotun duygularını sadece benzer bir durumda, tamamen otomasyona bağlı olduğu zaman ve en ufak bir başarısızlıkla, herhangi bir uçuş anında, bir parmağını kaldırmak zorunda kalmadan, hiçbir şeye dönüşmeyeceğini hayal edebiliyorum.
Ancak, neyse ki yanılmışım. Bir süre sonra, benzer bir durumda, uçuşlardan biri sırasında Su-27'i indirmeyi başardığı, kuvvet testi sırasında maksimum hız ve minimum yükseklikte dikey kuyruk tüylerinin düştüğü anlaşıldı. Tabii ki, bu aşırı bir durum.
ve burada tarihBana bir askeri pilot tarafından söylenen G. B. ne yazık ki erken öldü. "Kamensk-Uralsky'den Komsomolsk-on-Amur'a kadar fabrika hava sahasında TU-16'in üstesinden gelmek gerekliydi. Uçak oldukça yıpranmış olmasına rağmen yolun yarısı normal gitti, uçaklar Baykal ve Cheats'den sonra başladı. sağanak yağışlı kar yağarken, solda bir fırtına hızla yaklaştı, toplantı iyi bir şey vaat etmedi, bu yüzden yavaşça sağa dönmeye başladım ve ondan bir denizci gibi çığlık atmaya başladım "Komutanı, zaten Çin'den on kilometre uzaktayız Davası b Berbattı, kötü biterdi ve yine kötü havalarda uçana kadar sınırımıza neredeyse dik açılarda dönmemiz gerekti.
Tek teselli, Seryshevo köyü yakınlarında hava tamamen bozulmadan önce almak için vaktimiz olan büyük bir Ukraynalı havaalanının olmasıydı. Bu havaalanına inemezdim, ama oradaki yolun Kamensk-Uralski'ye göre daha uzun ve kilometreden daha uzun olduğunu biliyordum. Şüphesiz uzun menzilli bombardıman uçağı M3 ve TU-95 vardı. Fakat hava izin verdiği sürece, aynı kursa Komsomolsk'a da gidiyordum. Acele etmeliydik, çünkü değişiklikler her an gerçekleşebilirdi. Böylece oldu. Komsomolsk'u isteme zamanı geldiğinde, kabul edemediklerini ve hala kabul eden Sakhalin'e gitmeyi teklif ettiklerini söylediler. Mürettebat sustu - kararımı bekledi. “Sakhalin'e gidiyoruz”, SPU’ya haber verdim ve telsiz operatörüne Yuzhno-Sakhalinsk’le bağlantı kurmalarını emrettim. Doğru, oraya gitmek istemedim ve Sovetskaya Gavan'a yakın olan Kamenny Ruchey'den istekte bulunmalarını emretmiştim, ancak orada kabul etmediler.
Boğaza yaklaştığında, bulutlar kalınlaşıyordu ve alt kenarı sürekli azalıyordu. Bir radyo altimetre kullanarak 30 metre yükseklikte su gördük, o zamanlar barik zaten 10 metrenin “derinliğini” gösteriyordu. Bu yüksekliğe gitmek riskli ve beş yüz metre attı. Görünürlük sıfırdır ve burada yeni sorun düzlemi dümenlere neredeyse hiç uymaya başladı, çalkalama başladı, rakımı tutmaya yardımcı olmak için doğru pilota bağırdım, ama buzlanmanın başladığını ve uzun süre boyunca bu yükseklikte inemeyeceğimizi biliyordum. İndik, suyu 20 metre yükseklikte gördüm ve buz kayboluncaya kadar gitti. Burada radyo altimetre olduğuna inanmaya başladım. Hala buz olmayan 60 metrelere kadar çıktım ve aletleri çıkarmadan yürüdüm. Böyle bir gerilimde, telsiz operatörünün Sakhalin'in kapatıldığı mesajını sakince kabul ettim ve Vladivostok'a (daha doğrusu Nakhodka yakınlarındaki Nikolaevka'ya) gönderildik.
Gezgin yeni rotayı anlattığında, görevim dönerken boyunu kaybetmemek oldu, hala suyu göremedim. Uçuşun yarım saatinden sonra, bulutlar incelmeye başladı ve kısa bir süre sonra açık gökyüzüne uçtuk ve güneş ışığını temizledik. O zamandan beri hayatımızı kurtaran radyo altimetre saygı duymaya başladım. ”