Süper güçler ve müttefikleri arasındaki varsayımsal bir silahlı çatışmanın özellikleri, Amerikalı bilim insanlarını ve mühendisleri mevcut sorunları çözmenin yollarını aramaya zorladı. Uçaksavar sistemlerinin ucuzlaştırılması ve potansiyellerinin arttırılması, hava savunma sistemi düzeyinde yeni fikirlerin kullanılmasını gerektiriyordu. DARPA ajansı tarafından yetmişli yılların ortalarında başlatılan SIAM programı (Kendiliğinden Başlayan Uçaksavar Füzesi - “Otomatik fırlatmalı uçaksavar füzesi”) yeni bir karmaşık görevin çözümüne öncülük etmelidir.
SIAM programı çerçevesinde, orijinal fikri geliştirmesi ve muhtemelen uygulamaya koyması gerekiyordu. Hedefi tespit edebilen ve daha sonra dışarıdan herhangi bir yardım almadan imha ile başlatabilen küçük bir uçaksavar güdümlü füze oluşturulması önerildi. Programın maliyetini azaltmak için roketin birkaç kilometre uzunluğunda bir atış menzili olması gerekiyordu. Kapsanan nesnelerin güvenli bir şekilde korunmasının, istenen alana monte edilen çok sayıda özerk füzenin yardımı ile gerçekleştirilmesi gerekiyordu.
“Mayın tarlasının” seçilen taktikleri, belirli bir alana düzinelerce veya yüzlerce küçük otomatik roket yerleştirmeyi mümkün kıldı ve hava durumunu bağımsız olarak izleyebildi ve yaklaşmakta olan düşman uçaklarına yeterli mesafeden saldırabildi. SIAM programının temelinde yer alan fikirler, önemli alanların hava savunması organizasyonu ile bağlantılı birkaç sorunun çözülmesini mümkün kılmıştır. Örneğin, yeni modelin füzeleri "kuzey" tipinde uçaksavarlık sistemlerinin yerleştirilmesinin mümkün olmadığı uzak kuzey bölgelerinde görevde olabilir. Ek olarak, umut vaat eden otonom füzeler askeri irtifa araçlarını tamamlayarak düşük rakımların sorumluluğunu üstlenebilir.
Bazı değişikliklerde SIAM roketi denizaltıların kendini savunması için kullanılabilir. Füzenin bu şekilde bir modifikasyonuna, su yüzeyine, fırlatıcı ile açılan özel bir şamandıra ile ulaştırılabilir. Denizaltıları ve şamandıraları kullanırken, ümit vaat eden uçaksavar füzesi sistemi, önemli su alanlarının hava savunmasını gerçekleştirebilir.
Operasyonun özellikleri umut verici bir füze sisteminin görünümünü belirledi. Kızılötesi ya da kombine (kızılötesi ve radar) hedefleme kafasına sahip kompakt ve hafif katı yakıtlı kısa menzilli bir füze oluşturulması gerekiyordu. Roket yerine ulaştırılmak için nakliye ve fırlatma kabında olması gerekirdi. Kabın dikey yerleştirme için desteklerle donatılması gerekiyordu. Konteynırın tasarımının, ana menzilli füzenin, çevreleyen alanı “gözlemlemesine” izin vermesi gerekiyordu.
SIAM programına silah ve askeri teçhizat geliştirme yapan birçok firma katılmıştır. Diğerlerinin yanı sıra, Ford Aerospace umut verici bir hava savunma sisteminin geliştirilmesini üstlendi. Onun projesi orduyla ilgilendi ve hatta prototip test aşamasına ulaştı. Projenin tamamlanması ve prototip roket üretimi için sözleşme 1979 yılında imzalandı.
Dışarıdan, Ford SIAM roketi, kullanımının özelliklerinden dolayı taşınabilir uçaksavar füze sistemlerinin mühimmatına benziyordu. Gelecek vaat eden füzenin test edilmiş prototipleri sadece 114 mm'lik bir kalibreye sahipti, ancak daha büyük bir versiyon da geliştirildi. Mevcut verilere göre, gelecekte 5 cm'lik bir kasa çapına ve 32-65 kg'lık bir başlangıç ağırlığına sahip yaklaşık 70 metre uzunluğunda bir roket geliştirmesi ve seri üretime getirmesi gerekiyordu. Bununla birlikte, projenin ana fikirlerinin doğrulanması küçük ölçekli ürünler kullanılarak gerçekleştirildi.
Ford’un füze sistemi, SIAM programının ilk aşamalarında önerilen fikirlere göre tasarlandı. Mühimmat, desteklerle donatılmış bir taşıma ve fırlatma kabına yerleştirildi. Kabın dikey konumu ve roket kafasını açık bırakan boyutları, kızılötesi hedefleme kafasının çevre alanın tamamını izlemesini sağlamıştır. Roket, katı yakıtlı bir motor ve hedefleri bulmak ve roketi fırlatmaktan sorumlu elektronik sistemler ile donatılmıştı.
Roketin elektronik "beynine" nispeten basit bir işlem algoritması yüklendi. Mühimmatın bulunduğu ve çevredeki alanı izlemesi gerekiyordu. Bir düşman veya düşmanın seyir füzesi göründüğünde, füze ekipmanı, kızılötesi radyasyonun yoğunluğuyla hedefin tehlikesini tespit etmekti. Önceden belirlenmiş bir eşiğe ulaştığında, otomatikler fırlatma komutu verdi, ardından roket hedefe doğru yöneldi. Uçuşun ilk aşamasında, Ford SIAM roketinin aktif bir radar hedefleme kafası kullanması gerekiyordu ve hedefi doğrudan bir kızılötesi sistem kullanarak yönlendirmek isteniyordu.
1980-81'te, yeni bir uçaksavar füzesinin test çalışmaları başlatıldı. Testler sırasında, öncelikle hedef tespit sistemleri olmak üzere kompleksin çeşitli elemanları test edildi. Son deneme lansmanı, savaş koşullarında gerçek işi simüle eden koşullarda gerçekleşti. Eğitim hedefi olarak insansız hava aracı Gyrodyne QH-50 DASH, kızılötesi yayıcılarla donatılmış ve savaş helikopteri simüle edildi. SAM sistemi Ford SIAM bağımsız olarak eğitim hedefini keşfetti ve onu yok etti. Durdurma, 450 metre yükseklikte ve 3300 metre fırlatıcıdan belirli bir mesafede gerçekleşti.
SIAM uçaksavar füzesi sistemi büyük bir gelecekti. Örneğin, yalnızca düşman uçaklarına karşı korumak için değil, aynı zamanda kendi hava limanlarında yok etmek için kullanılabileceği kanısındaydı. Bunun için, özerk füzelerle bir düşman havayolunun alanını "ekmek" teklif edildi. Bu tür bir operasyon beklendiği gibi, düşmanın hava üssünün çalışmalarını uzun süre felç edebilir ve uçuşları elimine edebilir.
SIAM programının bir sonraki kaderi Pentagon'un mali sorunlarından etkilendi. seksenlerin başında, ABD ordusu devam hangi programların seçmek zorunda kaldı ve hangi dondurulmuş ve hatta yakın olmalıdır. Programda "otomatik başlatmalı uçaksavar füzeleri" geliştirildi. Hava savunma füzesi sisteminin devam ettirilmesi ve pratik uygulamaya getirilmesi için ek süre ve finansal giderler talep edildi. Daha fazla sayıda önemli program nedeniyle, Ford SIAM uçaksavar füzesi sisteminin geliştirilmesi durduruldu.
Sitelerin malzemelerinde:
http://designation-systems.net/
http://flightglobal.com/
http://osti.gov/