"En büyük bilgelik şu andan zevk almayı hayatın en büyük amacı kılmaktır, Çünkü tek gerçek budur, başka her şey düşünce oyunudur. Ancak bunun en büyük budalalığımız oldugunu da söyleyebiliz, çünkü yalnızca kısa bir süre için var olan ve bir rüya gibi kaybolan içinde bulunduğumuz bu an asla ciddi bir çabaya değmez." #Arthur Schopenhauer
Kitap 12 (Tanrıların Gelişi) Bölüm 22 – Gizli Başlık ;)
Çeviri:Gin Düzenleme: Dr.Hiluluk
Yale ancak o İlah’ı öldürerek mi kurtarılabilirdi?
Zassler’ın sözlerini duyan Linley, kendini baskı altında hissetti.
“Yale şu an…” Linley, Yale’in şu anda o gizemli İlah tarafından kontrol edildiğini ve her emrini yerine getirmek zorunda olduğunu düşününce hem öfkelendi hem de bu durumun haksızlık olduğunu düşündü. “O İlah kim olursa olsun, onu kesinlikle öldüreceğim!”
Yale’in tekrar o bildiği ‘Yale’ olabilmesi için.
Kendine gelebilmesi için. Bunu yapmak zorundaydı!
“Lord Linley? Sormak isterim.” Zassler bir an duraksayıp, ardından sordu, “Lord Linley, siz ve Lord Fain o iki gümüş pelerinli adamı öldürdükten sonra, cesetlerden bir şey aldınız mı? Örneğin boyutlar arası yüzükler…”
“Boyutlar arası yüzükleri vardı.” Linley, hemen başıyla onayladı. “Ancak onu çoktan Wharton’a verdim. Wharton istediğine verebilir. Neden sordun?”
Sıradan bir krallığın kralı için boyutlar arası yüzükler inanılmaz değerliydi.
Ancak herhangi bir Aziz için, boyutlar arası yüzükler sıradan sayılırdı. Linley seviyesinde bir uzman içinse, bir boyutlar arası yüzük elde etmek çok kolaydı. Bu yüzden öldürdüğü gümüş pelerinli adamın cesedinden aldığı boyutlar arası yüzüğü fazla önemsememişti. Toplamda iki yüzük vardı. Birini Fain diğerini de Linley almıştı.
“Lord Linley, o yüzükte ne olduğunu önce siz inceleseniz iyi olur.” Zassler, ciddi bir şekilde konuştu.
“Peki.”
Linley, Zassler’ın önerisine uyup, hemen birini Wharton’u çağırmaya gönderdi.
Wharton aceleyle arka bahçeye geldi. Gelirken hala endişeliydi. “Abim kardeşleriyle paylaştığı bağa büyük önem veriyor. Ancak o Yale… abim şu anda berbat hissediyor olmalı.” Wharton, Linley için endişeliydi, ancak Linley’i gördüğünde fark etti ki…
Şu anda Linley hiç de kalbi kırık gibi görünmüyordu. Bunun yerine, kaşlarını hafifçe çatmıştı ve sanki bir konuda endişeliymiş gibi sert bir bakışı vardı.
“Abi, beni neden çağırdın?” Wharton hemen sordu.
“Sana verdiğim boyutlar arası yüzük var ya, onu birine verdin mi?” Linley aceleyle sordu.
Wharton gülerek karşılık verdi. “Daha değil. Onu birkaç gün içinde Nina’ya vermeyi planlıyordum. Nina ve ben uzun süredir evliyiz ancak ona hiç değerli sayılabilecek bir hediye vermedim.”
“O zaman Nina’yı çabucak buraya getir de yüzüğü kanla bağlasın. Bakalım içinde neler varmış.” Linley hemen karşılık verdi.
Wharton şaşırmıştı. Abisi neden bu konuda bu kadar aceleciydi?
Nina kısa süre sonra geldi. Linley’in ne istediğini duyunca doğruca yüzüğü kanıyla bağladı ve yüzüğün içindekileri çıkarttı.
İçinde bazı kıyafetler vardı, bazı cevherler… içlerinde en göze çarpan kristal bir küreydi.
“İşte bu.” Kristal küreyi gören Zassler’ın gözleri aydınlandı.
Linley, Wharton ve Nina şaşırdılar. Onlara göre bu kristal küre garip bir auraya sahipti, evet, ama Linley ve diğer ikisi kristal kürenin başka ne özelliğe sahip olduğunu bilmiyorlardı. Ancak Zassler, görür görmez onun ne olduğunu anlamıştı.
Zassler uzanıp kristal küreyi eline aldı. Kürenin içindeki malzeme dışındakinden farklı gibi görünüyordu. Gün ışığı kürenin içine vurduğunda kırılıp, kristal kürenin merkezinde toplanıyordu.
Zassler, ruhsal enerjisini dikkatle kontrol ederek kürenin içine gönderdi ve küreyi incelemeye başladı.
“Bu kristal küre çoktan arıtılmış.” Zassler bir an duraksadıktan sonra konuşmaya başladı. Söyleyeceklerini basit bir şekilde nasıl anlatacağını düşünmüştü. “Şu anki amacı, on metrekarelik bir alandaki korunmasız ruhları emmek.”
“Ruh toplamak mı?” Linley’in kalbi sıkıştı.
Şimdi anlamıştı.
‘Ölü Şehir’ vakalarının, insanları öldürürken diğer elinde bu küreyi tutan gümüş pelerinli adamlar tarafından gerçekleştirildiği ortadaydı. Her insan öldüğünde, ruhu bu kürelerden birine çekilmişti. Tüm Mavi Aslan Şehri katledildikten sonra, yüz bin insanın ruhu bu kürelerden birinde toplanmıştı.
“Ruhları toplamanın amacı nedir ki?” Wharton hayret içinde sordu. Wharton ve Nina duydukları karşısında şok olmuşlardı.
Zassler açıkladı. “Bu kadar ruhu toplamak… öncelikle, Ölüm Büyüsü, Ölümün Üst Tanrısından geldiği için, genel olarak konuşmak gerekirse, Ölüm büyüsünde eğitim yapan birisini ilah seviyeye taşıyabilir. Onlar ‘Ölümün Hükmü’ üzerinde eğitim yaparlar ve ‘Ölümün Hükmü’ ruhların kullanımıyla ilgili pek çok şey içerir.”
“Çok sayıda sıradan ruh toplayarak bazı özel saldırılar gerçekleştirebilirler.” Zassler açıkladı.
“Bu… Ölümün Hükmü, gerçektende…” Linley bile rahatsız hissetmişti.
Yedi Elemental Yasanın; Toprak, Ateş, Su, Rüzgar, Elektrik, Işık ve Karanlık’tan oluştuğunu biliyordu. Aynı zamanda Ölümün, Yıkımın, Yaşamın ve Kaderin olmak üzere dört çeşit Hüküm vardı. Yasalar ve Hükümler birbirinden farklıydı. Hükümler, tüm evrenin işleyişini düzenleyen kurallardı.
Ölümün Hükmüne gelince, bu yolda eğitim yapan birisi ‘Ölüm’e odaklanırdı.
“Bu kadar ruhu toplamanın en büyük amacı onları işleyip kendi ruh gücünü arttırmak için kullanmaktır.” Zassler’in söyledikleri onları şaşırtmaya devam ediyordu.
“Kendi ruhunu güçlendirmek mi?” Linley gerçekten de şaşkındı.
Geçmişte, Dylin, Linley’e ilah seviyeye ulaştıktan sonra izlenebilecek iki yol olduğunu söylemişti. İkinci seçenek ilahi kıvılcımın etrafında klon bir ilahi vücut yaratmaktı, ki bu da ruhunuzu ikiye bölmek anlamına geliyordu. Ruh herhangi bir canlının en temel parçasıydı! İlah seviyeye ulaştıktan sonra, bir ilahın vücudu yok edilse bile, anında enerjiden yeni bir vücut yaratabilirdi.
Ancak ruh yok edilirse, birisinin ölmesi kaçınılmazdı.
“Çok sayıda ruhu işleyip, ardından kendi ruhunu güçlendirmek için onları özümsemek mi?” Linley, bunu akıl almaz bulmuştu.
“Doğru. Ancak ruhları işlemek çok zordur.” Zassler iç çekti. “Bunun için ruh konusunu tamamen anlamış olmak gerekir. Ben bile böyle bir şeyi başaramam. Bunu yalnızca ‘Ölümün Yolu’nda eğitim yapan bir İlah’ın yapabileceğini düşünüyorum. Ayrıca büyük ihtimalle, diğer yasalarda eğitim yapan ilahlar da bunun son derece zor bir olduğunu düşünecektir.”
Linley kendince bunu onayladı.
Başkalarının ruhlarını işleyerek kendi ruhunu güçlendirmek. Bu gerçekten muazzam bir yetenekti.
Eğer sıradan Yarı Tanrılar bunu başarabilseydi durum çok saçma bir boyut alırdı. Görünüşe göre bunu başarabilen İlahların sayısı oldukça azdı.
“Bence o ilahın şu anda nerede olduğuyla ilgili sağlam bir tahminim var.” Zassler konuştu.
Bunu duyan Linley’in gözleri ışıldadı.
Zassler sakince devam etti, “Parçaları bir araya getirdiğimizde, örneğin Yale’in o kadar çok esir satın almak istemesi, ya da o gümüş pelerinli adamların şehirleri katledip ruh toplamaları gibi… görünen o ki, bu İlah çok fazla ruha ihtiyaç duyuyor. Nerede olabileceğine gelince, bence o esirlerin teslim edildiği yere yakın olmalı.”
Linley de buna katılmıştı.
“Ayrıca, Dawson Şirketler Grubunun bu kadar çok köle satın alma gerekçesi olarak, Baruch İmparatorluğumuzun güney sınırına yakın sıra dağlarda devasa bir ‘gizli maden’ bulduklarını ve madeni çıkarmak için bu kadar köle satın aldıklarını söylediklerini biliyoruz. O sıra dağlarda büyük bir vadi var ve Dawson Şirketler Grubunun kollarından biri orada. Bence… o ilah büyük ihtimalle orada saklanıyor.” Zassler tahminini dile getirdi.
Zassler’in dudaklarında şeytani bir gülümseme belirdi. “Yalnızca bu da değil. Yale’in bu kadar çabuk buraya ulaşabilmesi için… Lord Linley, o gümüş pelerinli adamı dün gece öldürdünüz, ancak Yale hemen bugün buraya geldi. Bence Yale sizin icabınıza bakması emrini dün gece aldı.”
Linley başıyla hafifçe onayladı.
“Yale bir Aziz değil. Bir sihirli canavarın sırtında uçmak zorunda. Önce Ruhağı Zehrini almak için o ilaha gitmeli, ardından da Ejderkanı Kalesine doğru uçmalıydı. Yalnızca on saat kadar vakti vardı… ve bir sihirli canavar ne kadar hızlı uçabilir ki? Bu yüzden, o ilah bize en fazla birkaç bin kilometre uzaklıkta olmalı. Aski halde Yale’in Ejderkanı Kalesine bu kadar çabuk ulaşma ihtimali yoktu.”
“Dawson Şirketler Grubunun birkaç bin kilometrelik alan içindeki tek büyük kolu o vadide.”
Zassler çıkarımlarından son derece emindi.
“Doğru.” Linley başıyla hafifçe onayladı. “Wharton, Zassler, Nina… hepiniz gidip dinlenin. Ben hemen eğitime başlayacağım.”
“Abi, neden o kadar acele ediyorsun?” Wharton şaşırmıştı. Ne de olsa Linley birlikte yemek yiyeceklerini ve eğitime ondan sonra başlayacağını söylemişti.
“Şu an nasıl bir ruh halinde olduğumu düşünüyorsun? Yeter. Hepiniz gidip kendi işlerinizle ilgilenin.” Linley, bakışını güneybatıya doğru çevirdi. “Ruhları mı topluyorsun? Yaşayanları katlederek? Yale’i kontrol ederek…” Linley, daha önce görmediği bu gizemli İlah’ı öldürmeyi kafasına koymuştu.
Linley hemen çiçek bahçesinden ayrılıp Ejderkanı Kalesinin altındaki gizli eğitim odasına geçti.
Cep boyuta adımını atar amaz, taş yatakta meditasyon pozisyonunda oturmakta olan Delia gözlerini açtı.
“Linley, neler oldu?” Delia biraz şaşkındı.
Delia’yı gören Linley bir karar verdi. Onun endişelenmesini istemiyordu. Zoraki bir gülümsemeyle, “Bir şey yok. Eğitime devam edelim.” Linley, hemen meditasyon pozisyonunda yere oturdu. Cep boyutun dışında çok renkli kaotik boşluk akmaya devam ediyordu.
“İlah seviyeye ulaştığımda, ilk öldürdüğüm İlah o piç olacak.” Linley’in kalbi öldürme arzusuyla doluydu.
Linley aldığı üç derin nefesin ardından sakinleşmeyi başardı ve kendini tamamen Rüzgarın Elemental Yasalarına bırakarak Süratin Engin Gerçeklerini sınamaya başladı…
Kendini sonsuz Elemental Yasaların akışına bıraktıkça, zihninde ‘hızlı’ ‘yavaş’ ve ‘Süratin Engin Gerçekleri’ni temsil eden üç kılıç birbiri ardına saldırılarını gerçekleştirmeye başladılar. Bu üç kılıç sayısız kez dönüşüm geçirdiler, Linley tek bir anda on milyon farklı kullanım şeklini zihninde canlandırabiliyordu.
Varsayımlarda bulunup ve ardından ‘hızlı’ ve ‘yavaş’ kılıçlarıyla bu varsayımları sınıyordu. Ancak bu şekilde ve yavaşça yeni iç görüler edinebilirdi.
Ancak birbiri ardına yaptığı denemelerle doğru yolun hangisi olduğunu anlayabilirdi.
İç görüleri arttıkça, Linley, ‘Hızlı’ ve ‘Yavaş’ özelliklerinin aslında birbirinin zıttı olmadığını daha net hissetmeye başlamıştı. İkisi de benzerlikler içeriyordu. Şansına, Linley ‘hızlı’ ve ‘yavaş’ özellikleri konusunda sadece düşük seviye iç görüler edinmişti ve bu sayede ‘Süratin Engin Gerçekleri’ni geliştirebilmişti.
Eğer ‘hızlı’ ve ‘yavaş’ konusunda yüksek bir seviyeye ulaşmış olsaydı, bu ikisini daha sonra bir araya getirmesi inanılmaz zor olurdu.
Zaman su gibi akıp geçti.
Ruh Büyücüsü, Yale’in kullandığı Ruhağı Zehrinin Linley’i öldürmeyi başaramadığını biliyordu. Aslında bu Ruh Büyücüsü için büyük bir sürpriz olmuştu. Ruhağı Zehri inanılmaz etkiliydi ve tek bir Aziz bile onun etkisinden sağ kurtulamazdı.
Linley, Ruh Büyücüsünün bu tekniğinden sağ kurtulan ilk kişiydi.
“Sanırım şu küçük Aziz hergelenin biraz daha yaşamasına müsaade edeceğim.” Ruh Büyücüsü bir Aziz’i umursamıyordu. Eğer rakibi bir İlah olsaydı, belki biraz endişelenebilirdi.
Ancak bir Aziz?
Linley’i öldürmek istemesinin tek sebebi gümüş pelerinli hizmetkarlarını öldürdüğü için kızgın olmasıydı.
“Ayrıca Yale’i de öldürmedi. Gerçekten de yufka yürekliymiş. Onun gibi birisi Gebados Boyutsal Hapishanesinde uzun süre önce ihanete uğrayıp öldürülmüş olurdu. Gerçi işime yaradı. Beni Dawson Şirketler Grubunun yeni bir üyesini kontrol etmek için daha fazla ruh enerjisi harcamaktan kurtardı.”
Ruh Büyücüsü bu meseleyi çabucak unuttu. Şu anda önündeki çok sayıda ruhu işlemekle meşguldü.
Göz açıp kapayıncaya kadar yarım yıldan fazla zaman geçti.
Ejderkanı Kalesi. Cep Boyut. Meditasyon pozisyonunda oturup eğitime dalmış Linley’in zihni. Üç görsel kılıç tekrar ve tekrar hamle yapıp, ‘Süratin Engin Gerçeklerinin’ bir başka gizemini sergiliyordu.
“İşte geliyor.”
Linley’in zihni ve ruhu açıkça hissetmişti ki… az önce belli bir sınırı aşmıştı. Azizlerle İlahları ayıran sınırı.
Linley gözlerini açıp kafasını kaldırdı!
“Gümbür…”
Gürleyen, insanı içini titreten bir enerji ortaya çıkıp Linley’i tamamen çevreledi. Linley’in çevresindeki alan biçimsizleşmeye başlamış, onu çevresindeki uzaydan ayırmıştı. Linley’in vücudu havaya yükseldi.
Yukarıya doğru süzülürken vücudu kendi kontrolünde değildi.
“Ne kadar korkutucu…” Linley bu devasa, sınırsız, antik ve özel enerjiyi açıkça hissedebiliyordu. Daha açık olmak gerekirse, bu bir Yasa ya da bir Hükmün varlığı gibiydi. Bu varlık karşısında, Linley bir karıncadan fazlası değilmiş gibi hissediyordu.
“Bu… birinin İlah olup olmayacağına karar veren doğal Hüküm olmalı.” Linley derinden etkilenmişti.