1980’li yılların ortasında İsviçre, Logan gölü kıyısında kendine yer alan bir Suudi patrona, aynı yerden ikinci bir arazi almasına izin vermemişti. AFP de bu haberi telekslere “acil” koduyla vermişti. İsviçre haklı bir gerekçe öne sürüyordu: “Sen, benim ülkemde, bana ait toprakları alabilirsin, ancak bunu işgal durumuna getirmeye kalkarsan, engellerim.”
Logan kıyısını boydan boya kapatırsan, Logan gölü de senin olur.
Marmara’yı boydan boya kapatırsan, Marmara Denizi de senin olur.
Sınırı boydan boya kapatırsan, karşıdaki ülkenin komşusu sen olursun ben değil.
Bunu bu hükümete Anayasa Mahkemesi bir şekilde anlatmak durumunda kaldı.
Yasanın Suriye sınırındaki mayinli arazilerin “tarımsal kullanım karşılığında temizlenmesine” ilişkin düzenlemeyi Anayasa’ya aykırı bularak yürürlüğünü 23 Temmuz itibariyle, oy birliğiyle durdurdu.
Olayı hatırlayalım:
1956 yılında o zamanki Bakanlar Kurulu, ülke güvenliğini ön plana çıkartarak, Suriye ile olan sınırımızı, yani 508 bin dekarlık bir alanı mayınlı saha olarak istimlak etti. O sıralarda bu anlaşılır bir davranıştı. Bir yığın insanın mağdur olmasına karşın, devlet adına yapılan bu girişim sineye çekildi. Dünyanın en verimli topraklarına sahip Güneydoğu Anadolu insanı da kendine ait toprakları ülke güvenliği adına devlete vermeyi kabul etti.
Adı geçen bölge mayınlandı, binlerce insan da o mayınların üzerinde sınırı geçmeye çalışırken yaşamını yitirdi. Aradan elli yıl geçti ve mayınların nerede olduğuna ilişkin haritalar geçersiz oldu.
Mayınları yok etmenin tek yolu vardı: Hepsini patlatmak.
Genelkurmay, 2003 yılında bu işi yapabileceğini, ancak Milli Savunma Bakanlığı bütçesine 35 milyon dolarlık bir ek para ilave edilmesi gerektiğini belirtti.
AKP bu parayı karşılayamayacağını söyledi.
2006 yılında mayınlı arazilerin temizlenmesiyle ilgili bir ihale açıldı.
İhaleye yirmi kadar firma başvurdu. Bunlardan 13’ünün ihale şartlarına uygun olduğuna karar verildi ve ihale açıldı. İsrailli firmaların da ihaleye girdiğine dikkat çekildi (sanki tek sorunmuş gibi). İhale ertelendi ve İsrailli firmaların girmesi bir şekilde engellendi.
Gerekçe de, Meclis’te savunulduğu şekliyle, yeni şehitlere yol açmamaktı. Yani mayın temizlenirken ölecek olan vatan evlatlarını korumaktı amaç.
Kimse kiralanan bu kadar alanın Van Gölü kıyısında, Trabzon’un çevresinde veya daha da vahim gibi görünen Çanakkale boğazının kıyılarında olmadığını düşünmüyor. Kiralanan bölge Türkiye’nin Suriye sınırı. Tartışılan, bu bölgenin tarıma elverişli verimli topraklar olduğu ve asıl sahiplerine verilmesi gerektiği. Türkiye’nin hangi bölgesi tarıma elverişsiz, hangi bölgede tarıma ilişkin tasarruflar yapıldı da Meclis ayağa kalktı?
Askerliğimi Nusaybin ve çevresindeki sınır karakollarda yaptım. Bir çok çatışmaya girdim. Kızıltepe Alay Komutanlığı’nda gazino subayı yaparken, bir anda Albay Naci Altunkaya’nın hışmına uğrayıp Kemaliye karakoluna sürüldüm.
Yüzden fazla çatışmaya katıldım.
Ama anlatmak istediğim askerlik anılarım değil tabii ki...
Kemaliye karakolu, 117. Seyyar Jandarma Alayı’nın, Nusaybin’deki taburunun Kızıltepe’ye doğru en uç karakoludur. Cizre’ye doğru en uç karakolu da Duruca karakoludur.
Kızıltepe’den geçen İpek Yol, ilk görev yaptığım Kemaliye Karakolu’nun önünden geçer. Yani, mayınlı saha ile karakol arasında İpek Yol vardır. Bazı karakollar (geçtiğimiz ay Baykal’ın ziyaret ettiği Tilkitepe karakolu gibi) mayınlı saha ile İpek Yol arasında konuşlanmıştır.
Kemaliye Karakolu’ndan Nusaybin’e doğru bir sonraki karakol Tilkitepe karakoludur. Tilkitepe karakolu, İpek Yol ile 28 sıra dikenli tel ile çevrilmiş mayınlı saha arasındadır.
Daha sonra, Nusaybin’e kadar olan karakollardan bir tanesi daha İpek Yol’un üst tarafındadır. Nusaybin’den sonra Duruca’ya kadar olan Karakollar içinde de bir tanesi İpek Yol’un üst tarafındadır. Yaşar Özdemir, Demirtepe, Kapı vb. karakollar İpek Yol ile mayınlı saha arasındadır.
Bunun ne demek olduğuna sıra gelince. Bu, mayınlı sahayı kiralaması muhtemel olan şirket veya şirketlerin yalnızca mayınlı saha kadar bir bölümü değil, doğal olarak İpek Yol’a kadar olan bölümü de kiralayacakları anlamına gelmektedir. Ceylanpınar’daki çiftlik alanı gibi.
Bu durumda 49 yıllığına kiraya verilecek alanın boyutu 508 bin dekardan çok daha fazladır. İpek Yol’un üst tarafı, yani Mardin tarafına tırmanan ve köylerin bulunduğu bölümü daha çok tarım alanıdır ve DSİ’nin sulama kanallarıyla donanmıştır. İpek Yol’un altı, yani Suriye tarafı ise güvenlik nedeniyle mayınlı saha gibi, asla kullanılamayacak bölgedir.
49 yıllığına kiraya verilmesi düşünülen ve Anayasa Mahkemesi tarafından yürütmkesi durdurulan “tarımsal kullanım karşılığı” uygulamasında önemli bir hata da 44 yıl ısrarından kaynaklanıyor. Öyle ki, mayınların 5 yılda temizleneceği öngörülüyor ve ondan sonra kalan 44 yılın tarım alanı olarak kullanılması hesap ediliyor. Oysa, mayınlı sahadan çok daha büyük bir alan zaten mayın tehlikesi dışında olduğundan hemen kullanıma hazır durumdadır.
İpek Yol ile mayınlı saha arasındaki bütün bölge, kiraya verilmek durumunda, hatta zorunda kalınacaktı. Zaten asıl iştah kabartan yönü de bu yönüydü.
Tilkitepe Karakolu, adını aldığı köy ile birlikte konuşlanmış durumda. Daha ileride, Ganigat deresinin geçtiği büyük bataklık bir alan var ki, mayınlı sahanın birkaç katı genişlikte. Demirtepe karakolu da bir o kadar uzaktır İpek Yola, Duruca deseniz öyle...
Ama bütün bunlara rağmen AKP Grup Başkanvekili Bekir Bozdağ Anayasa Mahkemesi’nin kararını siyasi olarak niteleyebilmekte, hukuki olmadığını savunabilmektedir.
Olayın “mayınların bulunduğu saha” olarak değil bir bütün olarak görülmesi halinde sorunun ne büyük bir “tehlike” oluşturduğu daha iyi anlaşılır.
Bunu anlatmak gerek asıl.
Mayınlı saha “ulvi” amaçlarla ve cebimizden para çıkmadan verilmeye çalışılıyor gibi gösteriliyor, ama mayınlı sahadan çok daha büyük bir alanın “hediye” olarak verildiği gözden kaçırılmaya çalışılıyor.
Odatv.com
A. Mümtaz İdil
Türkiye gazetesinin spor yazarı Öcal Uluç Fenerbahçe medyasına yüklendi.
ABD'den sonra İngiltere de Türkiye'ye karşı harekete geçti...
AKP’nin kendi tarihinde de görülmedi