Manhattan Projesi'ne dahil olan birçok bilim insanı için atom bombası yapma yarışı, yaşamla ölüm arasında amansız bir savaştı. Teknolojinin yıkıcı gücünü veya kaçınılmaz sivil bedelini inkar etmek mümkün değildi. 70 yıl önce bu hafta gerçekleşen Hiroşima ve Nagazaki bombalamalarından sonra, bilim direktörü J. Robert Oppenheimer ünlü duygularını hatırladı haberi duyunca, bir Hindu metninden alıntı yaparak: 'Artık dünyaları yok eden Ölüm oldum.'
İlgili İçerik
Ancak II. Dünya Savaşı'nın pençesinde, Alman bilim adamlarının aynı teknoloji üzerinde gizlice çalışmasıyla, Oppenheimer ve ABD'deki diğer fizikçiler, dünyanın ilk nükleer silahını yaratma görevine şiddetle odaklandılar. Ve Los Alamos Ulusal Laboratuvarı'nın gizli sınırları içinde, ölümcül yükün nasıl teslim edileceğine dair karşıt fikirleri olan iki grup arasında bir iç savaş sürüyordu.
Sonunda, farklı radyoaktif maddeler kullanan iki tür bomba, sadece birkaç gün arayla Japonya'ya düştü, kod adı Little Boy ve Fat Man. Ancak bilim adamları ilk denemelerinde başarılı olsaydı, her iki bomba da İnce Adam olarak adlandırılabilirdi.
Bir atomun çekirdeği, hayal edebileceğinizden daha değişken bir yerdir. Kalbinde bir atom, atoma kütlesini ve benzersiz temel kişiliğini vermek için bir araya gelen proton ve nötron adı verilen parçacıkların bir karışımını içerir. Belirli bir kimyasal elementin tüm atomları aynı sayıda protona sahipken, nötron sayısı değişebilir ve farklı kütlelerde izotoplar verebilir. Ama aşırı kalabalık bir sal gibi, bazı izotoplar denizde sallanıyor. istikrar sınırı ve aşırı enerjiyi ve parçacıkları radyasyon şeklinde kendiliğinden dışarı atmaya eğilimlidirler. Zamanla, radyoaktif izotoplar doğal olarak daha kararlı konfigürasyonlara ve hatta oldukça öngörülebilir bir olaylar zincirinde yeni elementlere bozunur.
Bir patlama yaratmak için atomu kullanmak, Berlin'deki bilim adamlarının bir uranyum atomunu kasıtlı olarak daha hafif elementlere ayırmayı başardıkları 1939 yılına kadar gerçekçi görünmüyordu. Doğru şekilde başlatıldığında, bu nükleer fisyon süreci, muazzam miktarda enerji açığa çıkarabilir. ilk raporlar tarafından New York Times Hiroşima'ya atılan bomba 20.000 ton TNT gücünde infilak etti. tahmin o zamandan beri 15.000 tona düşürüldü .
İçinde bir 1939 mektubu ABD Başkanı Franklin Roosevelt'e, Albert Einstein fisyon deneyi ve Nazilerin bir silah yapma çabaları konusunda uyardı. Kısa bir süre sonra, bilim adamları kritik kütleye ulaşmak ve bir fisyon bombasını patlatmak için ne kadar uranyum gerektiğini gösterdiler ve görev için plütonyumu da kullanabileceklerini kanıtladılar. 1941'de Manhattan Projesi, çalışan bir atom bombası geliştirme yarışına katıldı.
Oppenheimer ilk başta inancını uzun, sıska silah tipi bir bomba olan İnce Adam kod adlı bir tasarıma yerleştirdi. Aynı maddeden yapılmış bir hedefe bir radyoaktif madde tapasını ateşleyecekti, böylece birleşik sıkıştırma kuvvetleri ve artan kütle, bir fisyon patlamasına yol açacak zincirleme reaksiyonu tetikledi. Bir çit olarak, başka bir ekip, patlayıcılarla çevrili bir çekirdekte kritik altı bir malzeme kütlesini sıkıştıracak bir patlama bombasını araştırıyordu. Yükler patladığında, malzeme topu bir greyfurt büyüklüğünden bir tenis topuna sıkışacak, kritik kütleye ulaşacak ve bombayı patlatacaktı.
Bir Boeing B-29 Superfortress bombardıman uçağı, Mariana Adaları'ndaki Tinian'a yüklenmek üzere bomba çukurunun üzerinden geriye doğru yuvarlanıyor.(Nezaket Atom Mirası Vakfı )
Little Boy bombası hidrolik bir asansörde duruyor.(Nezaket Atom Mirası Vakfı )
Şişman Adam bombası, taşıma arabasıyla kontrol ediliyor.(Nezaket Atom Mirası Vakfı )
Little Boy bombası, B-29 bombardıman uçağına yüklenmeye hazır Enola Gay .(Nezaket Atom Mirası Vakfı )
Şişman Adam bombasının iç patlama çekirdeği, kasanın içine yerleştirilmek üzere hazır.(Nezaket Atom Mirası Vakfı )
Hidrolik bir asansör, Little Boy bombasını uçağın bölmesine yükseltir.(Nezaket Atom Mirası Vakfı )
Şişman Adam, B-29'a yüklenmeden önce bomba çukurunun üzerinde bir asansörde büyütülüyor Bockscar .(Nezaket Atom Mirası Vakfı )
Körfezdeki Küçük Çocuk bombası Enola Gay .(Nezaket Atom Mirası Vakfı )
Enola Gay Silah ustası Deak Parsons, Şişman Adam bombasının kuyruk düzeneğine isimlerini imzalayan birkaç kişiden biriydi.(Nezaket Atom Mirası Vakfı )
İç patlama tasarımı zarifti ama fizik daha az kesindi, bu yüzden silah modeli öncelikliydi. Ancak yaklaşık dört ay sonra, proje bilim adamları, Zayıf Adam'ın arzu ettikleri yakıt kaynağı olan radyoaktif izotop plütonyum-139 ile çalışmayacağını fark ettiler. Hanford Sitesi Güneydoğu Washington Eyaleti 1943'te silah sınıfı plütonyumu dışarı pompalamak amacıyla inşa edildi ve reaktörlerinden çıkan malzemenin ölümcül bir kusuru olduğu ortaya çıktı.
'Plütonyum İnce Adam tasarımı, yüksek ön patlama riski nedeniyle terk edilmek zorunda kaldı' diyor. Barton Hacker Smithsonian Ulusal Amerikan Tarihi Müzesi'nde askeri teknoloji tarihçisi olan Dr. Bu göründüğü kadar korkutucu değil - bu sadece, bomba gerçekten patlamadan önce fişin ve hedefin yıkıcı güçlerini kaybedeceği anlamına geliyor. 'Mevcut plütonyum, çok fazla nötron yayarak, kritik kütleye ulaşılmadan önce bir nükleer reaksiyon başlatarak fizikçilerin fışkırtma dediği şeyle sonuçlandı.'
Uranyumdan kaynaklanan nötron emisyonu, bir silah tipinin kritik kütleye ulaşmasına izin verecek kadar düşüktü, ancak tedarik ciddi şekilde sınırlıydı. Hacker, 'Plütonyum, silah sınıfı uranyumdan daha hızlı üretilebilir' diyor. 'Silah tasarımının işe yarayacağı kesindi ama 1945'te birden fazla silah için yeterli uranyum yoktu.'
6 Ağustos 1945'te Hiroşima'ya düşen Little Boy bombası, uranyum yükü taşıyan daha kısa bir silah tipi bomba olan Thin Man'in yavrularıydı. Bu arada, 9 Ağustos'ta Nagazaki'ye atılan bomba, plütonyumla çalışan Şişman Adam olan bir patlama cihazıydı. Tasarımı yaklaşık on kat daha verimliydi ve yaklaşık 21.000 ton TNT'ye eşit daha büyük bir patlayıcı kuvvet üretti. modern tahminler. Little Boy bombası daha az etkili ve daha az güçlü olmasına rağmen, Nagazaki'nin etrafındaki engebeli arazi Şişman Adam'ın patlama yarıçapını kısıtladığı için Hiroşima çevresindeki alanın çoğunu yok etti. Yine de, bombalamaların ardından, Soğuk Savaş döneminde nükleer silahların birincil tasarımı patlama oldu.
Hacker, 'Bildiğim kadarıyla, Hiroşima'dan sonra patlatılan tek silah tipi tasarım, 1953'te Nevada'da test edilen bir nükleer topçu mermisinden biriydi' diyor. 'Geri kalan her şey patlama tasarımlarıydı. Silah tipi tasarımlar güvenilir ancak verimsizdi ve patlama cihazlarıyla aynı sonuçlar için daha fazla nükleer malzeme kullanıyordu. Top mermisi olarak stokta kaldılar, ancak başkaları patlatılmadı.'