Johann Gottlieb Fichte, Kant sonrası Alman felsefesinin en önemli filozoflarından biridir. Kant’ın Eleştirel Felsefesi’ni bütünlüklü ve sistematik bir idealist metafiziğe dönüştürme yönündeki çabasıyla tanınır. Alman İdealizminin başlatıcı olarak Schelling ve Hegel üzerindeki etkisi görünür olmakla beraber, Marx’tan Sartre’a kadar birçok filozof, düşünür ve siyaset adamını kendi yörüngesine çekmeyi başarmıştır.
Hegel ve Marx’ın diyalektik yöntemi, modern felsefeye diyalektik düşünme yöntemini getiren Fichte’nin onlara mirasıdır. “Kişi, eylemlerinin bir toplamıdır” sözü, Sartre’dan önce ilk defa Fichte’nin kullandığı bir sözdür. “Öteki, beni özgürlüğe ve sorumluluğa davet eder” sözlerindeki etik düşünce, 20. yüzyılın en önemli düşünürlerinden Levinas’ı yaklaşık olarak iki yüzyıl öncesiyle buluşturur.
Ülkemizde Alman İdealizmi’nin hakkıyla bilinmemesi Locke, Hume, ve Kant’tan doğrudan XX. yüzyıl düşünürlerine ve düşüncelerine geçilmesi, felsefe tarihini gerçek anlamda bilmenin önüne büyük engeller çıkartmaktadır. Bu sebeple, Alman İdealizmi üçlemesinin ilk kitabı olarak düşünülen Fichte, işte böyle önemli bir açığı kapatma amacını taşımaktadır. Filozofun en önemli eserlerinden yapılan çeviriler kadar, filozofun düşünceleri üzerine yapılmış yorumları da içermekte ve bu hâliyle, “şu anda dilimizde filozof hakkındaki ilk ve tek kapsamlı kaynak olma özelliğine sahiptir”.
- Hazırlayanlar: Eyüp Ali Kılıçaslan & Güçlü Ateşoğlu
- Şubat 2006
- 548 sayfa
- ISBN 975-8717-16-2
- Ebat: 15,5 X 23,5
- 2. hamur, karton kapak
Yazar hakkında:
JOHANN GOTTLIEB FICHTE
19 Mayıs 1762’de Saksonya’da doğdu. 27 Ocak 1814’te Berlin’de öldü. Alman idealizminin önde gelen temsilcilerindendir. Gençlik döneminde en çok Kant’tan etkilendi. Kant’ın, insanın kendi içinde bir ahlâkî değer olduğu yolundaki öğretisini benimsedi. Felsefesi zamanla romantiklerden etkilenmiş ve kendisinden sonraki Alman filozofları için bir kaynak oluşturarak yeni bir akımın doğmasını sağlamıştır. Berlin yıllarında August Wilhelm, Friedrich Schlegel ve Friedrich Schleiermacher gibi isimlerle bir araya gelmiştir.
Fichte’nin pratik felsefe temelinde teorik olanı inşâ etmesi; felsefenin, diğer bilgi ve bilim disiplinlerinin dayanağı olduğunu göstermeye çalışması ve onu Novum Scienza (yeni bilim) olarak, daha doğrusu, kendi ifadesiyle Wissenschaftslehre (Bilim Öğretisi) olarak kurması ve felsefe ile diğer bilimler arasındaki ilişkiye dikkatlerimizi çekmesi son derece önemlidir.