New York Times 18 yaşındaki romancı Pamela Moore’u ilk romanının yayınlanması üzerine “Amerikan Saganı” olarak adlandırdı, kahvaltılık çikolatalar, 1956’da. Ama Moore 1964’te intihar ederek öldüğünde, sadece birkaç yıl sonra, New York Times haberi 100 kelimelik bir suç hikayesinde bildirdi ve yazar için bir ölüm ilanı yayınlamadı. On yılın sonunda, tüm çalışmasını basılı olarak bulmak zordu.
Bugün, Kahvaltılık Çikolatalar bazı feminist çevrelerde bir kült favori olarak yeniden keşfedildi, ancak çalışmalarının geri kalanının baskısı tükenmiş durumda. Moore hatırlandığında, kültürümüzün en sevilen fetişleştirilmiş kız öğrenci yurduna, hüzünlü edebiyatçı kızların kardeşliğine iliştirilir ve popüler medyada genç yaşta ölen diğer kadın yazarların daha az ünlü bir tonu olarak tanımlanır (örneğin, “Adını Hiç Duymadığınız Sylvia Plath”).
çikolatalar kadın ergenliğinin, cinsiyetinin ve erken gelişmiş kızların orta çağ melankolisinin karanlığını araştıran romanlar kanonuna erken bir girişti. İki genç kızın birinin bir kadın öğretmene aşık olduğu hakkında dedikodu yaptığı bir yatılı okul yurdunda açılır. İki yüz sayfa sonra, yurt odalarından sanatoryum hücrelerine mezun olduk ve kahramanımızın masumiyeti, bekâreti ve illüzyonları paramparça ve arkadaşı ölü bir otel odasına geldik. Yol boyunca, Courtney erkekler ve kadınlar için romantik duygular besledi ve diğer queer karakterlerle yattı.
1960’ların feminist bilinç yükseltmesinden ve yazarların ya depresyonu ya da biseksüel özlemi düzenli olarak tanımlamasından on yıllar önce, bu roman kayıtsızca, depresyonun ve ergenlik kaygısının duygusal uçurumuna giren ve çıkan biseksüel bir kahramanı -kendini bulan ve sonra bulan bir kız- sundu. dünya istiyor.
Kitabı 1956 sonbaharında çıktığında Moore, bir sonraki F. Scott Fitzgerald olmayı umut eden bir Barnard Koleji öğrencisiydi. binaen onun günlüğüne. Bunun yerine eleştirmenler karşılaştırıldı onu o zamanlar seks ve keder hakkında hikayeler yazan diğer erken gelişmiş “kız yazar” Sagan’a. Sagan uluslararası başarıya ulaştığından beri, ABD’li yayıncılar bir Amerikan benzerini arıyorlardı: Yüzü kadınlığın uçurumuna dönmüş, tırmanıştan sağ çıkıp çıkmayacağından emin olmayan bir kız.
Moore öldüğünde, ABD ile Batı Avrupa edebiyat kültürü arasındaki ekonomik ve felsefi uçurumu araştıran bir roman yazıyordu.
Yayınevi Rinehart & Company, edebi yıldızlarını genç Moore’da ve onun bildungsroman’ında, eşit oranda müstehcen ve kederli buldu. Kitabın pazarlama materyalleri, onun cinsel çekiciliğini ve çökmekte olan kayıp gençlik romanlarının filizlenen kanonuna katkısını ortaya koydu ve onu “pervasızca kadınlığa doğru yarışan genç bir kızın rahatsız edici hikayesi” olarak nitelendirdi. Eleştirmenler onu hızla büyüyen “gençlerin anlattığı gençlik sorunları romanları” (gençler tarafından anlatılan) türüne yerleştirdi.Haber Haftası). Kitap, ABD, İtalya ve Fransa’da en çok satanlar arasında yer aldı ve 11 baskıdan geçti ve ilk basıldığı yıl 700.000’den fazla sattı.
Basın çılgınlığı sırasında çikolatalar Moore, kadın romancıların fazlasıyla aşina olduğu bir tür gazetecilik soruşturmasına tabi tutuldu: Diyeti, aşk hayatı ve kurgusunun ne kadarının gerçekten kurgu olduğu hakkında sorular. Plath ve Sagan’la kıyaslayacağı yazarlar ve diğer pek çok kadın kurgu yazarı gibi, Moore da bir romancıdan çok bir anı yazarı olarak kabul edildi.uygun muhabir” ve “günah çıkarma” hangi ayrıntılara takıntılı olan incelemelerde çikolatalar kahramanın hayatı kendi hayatına yansıdı. Romancılar yazılarında düzenli olarak kendi hayatlarının bazı yönlerini kurgularlar ve kitabın yayınlanmasından önce, Moore, kendisinden önceki ve sonraki birçok yazar gibi, malzemenin bir kısmının “gerçek yaşam deneyimlerinden alındığını, ancak gerçek yaşam deneyimlerinden alındığını” açıkladı. roman otobiyografik değildir.”
Ne zaman çikolatalar Moore, eleştirmenlerin ve okuyucuların diyet ipuçları yerine “politikamı ve metafiziğimi bilmek istediğini” hissettiği Avrupa’ya gitti. Romanının bir versiyonunu yayınlamak için bir Fransız yayıneviyle çalıştı – Courtney ve öğretmeni Bayan Rosen arasındaki cinsel gerilimle dolu sahneler ve karakterlerin Amerikan değerlerini sorguladığı sahneler – Moore’un kendisinin Amerikan versiyonundan çıkardığı bazı kısa hikayeler dahil. Fransızca baskısının önsözünde “beklenti yoluyla sansür” dediği şeyin bir eyleminde. Moore, yazarların “hakkında yazdıkları izleyicinin tercihi” ile sınırlandırıldığını yazdı. Tercih, yetersiz bir ifadedir; hakkında yazdığı ortamda büyümüştü ve tercih dedikleri şeyin önyargılar olduğunu biliyordu.
Romanın Fransızca versiyonu, daha önceki baskısından çıkarılmış olan lezbiyen arzunun açık tanımlarını içeriyordu – bu versiyonda, Miss Rosen uygun anlarda Courtney’nin sinapslarına adım atıyor. Bir sahnede, Courtney bekaretini yeni almış uyuyan bir adama bakarken, “Miss Rosen ona doğru eğildiği zaman bildiği şehvetli öz-bilinçten neredeyse utanıyor” hissediyor. Silinen bu sahnelerde, Courtney ve Miss Rosen’ın önceki etkileşimleri de daha açık bir şekilde erotiktir.
Moore’un bir sonraki romanı, adını duyurduğu ergen seksinden, madde bağımlılığından ve genel melankoli kaynaklı kötü davranışlardan çok fazla uzaklaşma olduğunu düşünen yayıncısı tarafından reddedildi. Buna rağmen çikolatalar akıl sağlığı, cinsellik ve toplumsal cinsiyet rollerinin ergen kızlar üzerindeki yıkıcı etkisi konusunda tavizsiz bir bakış açısı benimsemişti, seks parıltısı ve skandal, halkın hatırladığı ve yayınevlerinin satacağını düşündüğü şeydi. Bu nedenle, Moore’un sonraki iki kitabı, Suzy Q’nun Sürgünü ve Atlı Setilkiyle aynı damarda yazılmış, cinsel uyanışlar yaşayan ve zihinsel sağlıkla mücadele eden ergen kızları içeriyordu.
Moore, bu kalıba uymayan sadece bir roman yayınladı ve Avrupa’da ABD’den önce yayınlandı. Aşağı Doğu Yakası’ndaki bir apartmanda çatışan topluluklar hakkında bir sosyal roman olan kitap, iki mülteci aileyi, Yukarı Doğu Yakası’nda bir kızı, sanatçı erkek arkadaşı ve genç beatnikleri takip ediyor. Roman, ilk soylulaştırmayı, yozlaşmış demokratik makine patronlarını ve Amerikan rüyasının hile merdivenini kapsayarak, 1960’ların kültür çatışmalarını yarıp geçti. Kitap aynı zamanda romantik tutkusu ile sanatsal tutkusu arasında kalmış genç bir kadın sanatçıyı da betimliyor.
Geleneği alt üst eden kahraman, hamileyken genç kocasını kovuyor ve kendini hem kendi başına hem de aynı zamanda bir roman ve bir çocuk doğurmaya adamaya karar veriyor. Yazar ve anne olabilir, ancak yazar ve eş olamayacağını iddia ediyor: “Şairdi ve şimdi kocasından kopmuş, canavar şiirini doğuruyor.”
İngiliz yayınından sonra, Amerikalı bir yayıncı kitabı aldı ve Yukarı Doğu Yakası’ndaki kızın adını yeniden verdi: Diana. Kapakta yarı saydam, dantelli bir gecelik giymiş, bacakları bir yorganın üzerinde çaprazlanmış, izleyiciyi ateşli bir bakış ve dumanlı bir gözle çağıran bir sarışın yer alıyor. Arkadaki metin, bu narin zengin kızın mekanik bir “hayvan erkekliği ile manyetik” ile tanışacağını söylüyor. Kitabın kapağı ve tanıtım skeci, romanda olmayan bir seks sahnesini ima ederek, bilerek yanıltıcıdır. Bunun yerine, bu iki karakterin paylaştığı sahne, ikisinin orgazmdan çok daha zor bir şey bulduğu sınıflar arası bir dostluk sahnesi: bir anlayış.
Moore, 1950’lerdeki depresyonun içinizi kemiren uyuşukluğuna dalmaktan korkmayan, kadın ergenliğinin kokuşmuş çekirdeğine veya depresyonun boğucu perdesine yazmaktan korkmayan bir yazardı.
Moore hayatının son yıllarını, henüz yayımlanmamış son romanı üzerinde çalışarak geçirdi: Kayaların Üzerinde Kathy, eski bir genç dahi ve ünlü yazarı takip ediyor. Moore günlüğünde, kitabı “kendisini anlayamayan bir toplumdan gelen aptallık ve tutarsızlıktan eziyet çeken bir dahinin resmi” olarak amaçladığını yazdı.
1964 baharı ve yazı boyunca, Moore’un günlük yazıları umutsuz, dönüşümlü olarak öfkeli ve kederli hale geldi. Senaryo, evliliğinde yaşadığı zorlukları anlatırken sayfadan aşağı yuvarlanıyor, kocasının ona “mantıksız” ve kariyerine “mahkum” dediğini ve yardım istediğinde onu tekrar tekrar reddettiğini yazıyor.
Moore, ilk romanının yayınlanmasından sadece yedi yıl sonra, bir yaz öğleden sonra, son kitabının daktiloyla yazılmış elyazmasını masasının üzerine yığdı ve deri ciltli günlüğünün yanına koydu. Son günlük girişinin altına şunları yazdı: “bu günlük bitmemiş Kathy’ye eklenmeli” Moore o öğleden sonra intihar ederek öldü; akşama kadar bir dedektif hem günlüğüne hem de el yazmasına kanıt olarak el koydu.
*
Ölümünden sonraki on yıl içinde, Moore’un tüm kitaplarının baskısı tükenmişti. Pamela ve kahramanı, halkın hafızasından hızla silindi – biri öldü, diğeri kayboldu – ve hatırladığımızda, artık ikisini ayırt edemedik. Geçtiğimiz on yıl, bir zamanlar baskısı tükenmiş kitapların yeniden basımlarını ve yazılarını alan sözde unutulmuş kadın yazarların bir dizi yeniden dirilişine tanık oldu. Paris İncelemeleri New York Review of Books’un Susan Taubes ve Anna Kavan da dahil olmak üzere bir dizi yazar tarafından yeniden yayınlanan kurgularının “Kanalınızı Kadınlaştırın” sütunu.
Ancak, yeniden keşfedilen “kız yazarlar” için, halk tarafından hayattayken yanlış anlaşılan ve daha sonra kültürel belleğe emanet edilen iki ölüm sonrası yol var gibi görünüyor: şehit ya da akıl hastalığı. Güzel bir kızın göz alıcı aşağı doğru sarmalının akıntısına kapılırken, her iki olay örgüsü de işin kendisini gizler. Ne de olsa Moore’un kendi hayatından esinlenen ilk romanı değil miydi?
“İçindeki pasajların çoğunu okumamak elde değil. Kahvaltılık Çikolatalar yardım çağrısı olarak,” diye yazdı Dina Gachman Kitapların Los Angeles İncelemesi kitabın yeniden yayımlanması üzerine. Robert Nedkeloff, Moore hakkındaki makalesini şöyle bitiriyor: Baffler benzer bir koltuk teşhisi notunda, çalışmasındaki “tamamen klinik bir perspektiften” pasajların “bipolar bozukluğun bir semptomu olan “klasik bir ‘karma durumu’ özetlediğini” yazıyor.
Kadın yazarları hemen unutmadan önce fetişleştirmek veya içinden sıyrılmaya çalışırken öldükleri bir kalıba sokmak, bize birden fazla yetenekli kadın yazarın mirasına mal olan bir Amerikan geleneğidir. Edebi mezarlarını mezardan çıkarma dürtüsü cesur ve feminist bir dürtüdür, ancak çoğu zaman, bu ıslahatlar, kadınların yaşamları boyunca maruz kaldıkları etiketlerin aynısını yeniden yazarlar – çünkü kültürümüz hala kadınların kendi kendini yok etme ve boşa harcanan potansiyel anlatılarının büyüsüne kapılmaya devam ediyor. .
Moore, 1950’lerdeki depresyonun kemiren uyuşukluğuna dalmaktan korkmayan bir yazardı, feminist bilincin öncüsü bir kadındı, kadın ergenliğinin kokuşmuş çekirdeğine ya da depresyonun boğucu perdesine yazmaktan korkmayan bir kadındı. Ama aynı zamanda, bu tanımın kendisine verdiği değerden çok daha geniş bir yelpazeye sahip bir sanatçıydı ve ilk romanına ışık tutmak, yapıtının geri kalanının baskısı tükenmiş olarak kalırken, işinin hakkını vermiyor.
Seks ve hüznün ötesinde, Moore aynı zamanda 60’ların sosyal bir romanının da yazarı, Amerikan sınıf farklılıklarının ve Doğu Avrupa göçmen topluluklarındaki nüanslı, acılı asimilasyon deneyiminin keskin ve kurnaz bir tasviriydi. Öldüğünde, ABD ve Batı Avrupa edebiyat kültürleri arasındaki ekonomik ve felsefi uçurumu araştıran bir roman yazıyordu, ABD yayıncılık endüstrisini hedef alan bir kitap, onu sadece onu yok etmek için kutlayan bir kitap olarak evrimleşmesine izin vermeyi reddediyordu. yazar. Moore, kendisini anlayamadığını hissettiği bir toplumda yaşıyordu; belki bugünün toplumu yapabilir, ancak ancak on yıllardır göz ardı ettiğimiz çalışmaları okursak.
Kaynak : https://lithub.com/reclaiming-pamela-moore-from-the-sisterhood-of-sad-literary-girls/