Viyana, birkaç yıl boyunca ordusunun savaş yeteneğini, mevcut antlaşmaya aykırı olmayan yollarla artırmak için çeşitli girişimlerde bulundu. Uygulanan kısıtlamalar, Avusturya'nın yararlandığı polis ve eğitim ekipmanına sahip olmasını yasaklamamıştır. Bu boşluk sayesinde yirmili yılların sonunda yeni bir raund başladı hikayeler Avusturya zırhlı araçları.
Heigl Panzerauto M.25
Yirmili yaşların ortasında, Teğmen Fritz Heigl, sınırlı büyüklükte bir ordunun savaş yeteneği üzerinde önemli bir etkisi olabilecek bir "eğitim zırhlı aracı" (Schule Panzerauto) yaratma önerisinde bulundu. Önceki silahlı çatışmalar, böyle bir tekniğin ne kadar yararlı olabileceğini açıkça göstermiştir. Aynı zamanda, “eğitim zırhlı araçları”, hem ekonomik hem de politik nedenlerden ötürü, Avusturya'nın sağlayabileceği tek zırhlı araçtı.
Heigl, Avusturya komutasının ilgisini çekmeyi başardı ve 1925'te yeni bir proje üzerinde çalışmaya başladı. Heigl Panzerauto M.25 adlı yeni zırhlı aracın, mevcut araç şasisi temelinde yapıldığı ve zırhla donatıldığı ve silah. Aynı zamanda, Avusturya endüstrisi daha önce zırhlı araçların tasarlanmasında çok başarılı olamadığı için, otomobil için yüksek talepler olmamıştır.
Yeni zırhlı araç M.25'in temeli ticari bir aracın şasesiydi. Çeşitli kaynaklara göre, Daimler veya Büssing-Fross'tan beş tonluk bir makine idi. Her iki kamyon da kabul edilebilir performansa sahipti ve operasyonda ustalaştı. Zırhlı aracın şasisinde, arka tahrik tekerleklerine ve yönlendirilebilir ön tekerleklere sahip bir 4x2 tekerlek formülü vardı. Motorun tam modeli ve gücü bilinmiyor. İç lastiksiz tekerlekler, yaprak yaylı bir süspansiyona monte edildi. Heigl Panzerauto M.25 zırhlı aracın şasesinin yapısı, yabancı meslektaşlarından çok az farklıydı.
Birkaç ay farkıyla, M.25 projesinin çeşitli versiyonları, çeşitli tasarım özelliklerinde birbirinden farklı olarak geliştirilmiştir. İlk seçenek Hans sembolünü aldı. Bu makinenin gövdesinin yan zırh plakaları dikey olarak düzenlenmiş ve kıç gövde kısmı birkaç parçadan oluşmuştur. Üst yem yaprağı dikey olarak geniş açılı olarak ayarlanmıştır. Zırhlı kaplama tabakalarının tam kalınlığı bilinmemektedir, ancak mevcut bilgiler 5-7 milimetreyi aşmadığını göstermektedir.
Zırhlı kasanın iç hacimlerinin yerleşimi standart olandan farklı değildi. Zırhlı kaputun altında motor ve şanzıman ünitelerinin bir parçası vardı ve dövüş bölümünde altı mürettebatın işi vardı. Sürücü ve komutanın koltukları yaşanılabilir hacmin önüne yerleştirildi. Ön gövde sacındaki durumu ve kapıları gözlemlemek için kalkanlı küçük pencereler vardı. İki tane daha pencere, kabinler gövde tarafının ortasındaydı.
Heigl Panzerauto M.25 zırhlı aracının silahlandırılması, her biri kendi atıcısını işleten dört adet Schwarzlose 7,92 mm kalibrelik makineli tüfekten oluşuyordu. İkisi gövdenin yan süslemelerine yerleştirildi. Kasanın çatısının ortasına monte edilmiş iki kuleye iki makineli tüfek yerleştirildi. Kulelerin konumu, her biri için silahların dairesel yönlendirilmesine izin vermedi. Bununla birlikte, birlikte kuleler çevresindeki tüm alanı kontrol edebilir. Kulelere ve gövdeye monte edilmiş makineli tüfekler, herhangi bir yöne ateş edebilir ve zırhlı aracın önündeki, arkasındaki ve yanlarındaki birkaç sektör aynı anda iki makineli tüfekle kontrol edildi.
Biraz sonra Fritz atama ile bir zırhlı araç ortaya çıktı. "Hans" dan, teknenin bazı küçük modifikasyonları ve yeni kuleleri ile ayırt edildi. Atıcıların rahatı için, güncellenmiş bir zırhlı araç daha büyük çaplı kuleler aldı. Bu nedenle konumlarını değiştirmek zorunda kaldılar. M.25 makinesinin ilk versiyonunda kuleler yan yana olsaydı, o zaman projenin Fritz versiyonu sol kulenin geriye doğru kayması ile kurulmasını ima ediyordu. Bu, eski kulenin boyutlarına daha büyük kulelerin yerleştirilmesine izin verdi. Örtüşen yangın sektörlerinin büyüklüğü ve yeri değişti, ancak yine de herhangi bir yönde ateşlenmesine izin verildi.
Zırhlı otomobilin üçüncü versiyonu Heigl Panzerauto M.25, öncekilerden çok farklı olmasına rağmen, ek bir özellik taşımamıştı. Önemli işlem zırhlı gövde yapıldı. Yüksek eğimli yem levhası yanlış bir karar olarak kabul edildi ve zırhlı aracın bütün kıçını kökten elden geçirdi. Makineli tüfek taretleri, eğimli ön tabaka ile süslenmiştir. Sol kule, sağ taraftaki kıç tarafındaki çatının önüne geçti. Çatının orta kısmına, kontrol direğine, gözlem için yarıklar yerleştirildi. Teknenin şeklini değiştirerek, yanlarına bir ilave kapak eklemek mümkün olmuştur.
1925-26’te, M.25’in üç sürümünden biri, üç sürümün her biri için oluşturulmuştur. Bazı kaynaklara göre, projenin üçüncü versiyonuna göre, iki zırhlı araç inşa edildi. F. Hagel yönetiminde geliştirilen zırhlı araçların operasyonu, düzinelerce sürücü mekaniği, atıcı ve komutanı eğitmeyi mümkün kıldı. Üç veya dört M.25 zırhlı araç birkaç yıl hizmette kaldı ve mürettebat eğitimi için kullanıldı. Bazı bilgilere göre, bu sınıfın yeni ekipmanlarının ortaya çıkmasından sonra otuzlu yılların başında yazıldılar. Çok az sayıda toplanmış araca rağmen, zırhlı araç Heigl Panzerauto M.25, Avusturya zırhlı kuvvetlerinin tarihinde önemli bir dönüm noktasıydı.
Heigl Panzerauto M.26
M.25 projesinin yaratılması sırasında edinilen deneyimleri dikkate alarak, F. Heigl ve 1926'teki meslektaşları bir sonraki zırhlı aracın gelişimine başladı. Heigl Panzerauto M.26 makine, yapım basitliğini korumalıydı, ancak aynı zamanda daha yüksek özelliklere sahip olmalıydı. Bu amaçla, projede Avusturya savunma endüstrisi için birkaç yeni teknik çözüm uygulanmıştır.
Bazı haberlere göre, zırhlı araç M. 26'in temeli önceki savaş aracında olduğu gibi aynı kamyondu. Bununla birlikte, inceltilmesiyle arka tekerlekler ikili hale geldi. Motor, şanzıman ve tekerlek formülü aynı kaldı. Tasarımı kolaylaştırmak ve yeterli bir koruma sağlamak için, zırhlı gövde düşeyde farklı açılarda yerleştirilmiş tabakalardan yapılmıştır. Gövde çizgileri göz önüne alındığında, yapımında dikey tabakalar olmadığını ve sadece yatay olanın çatı olduğunu fark etmek kolaydır.
Makinenin savaş ağırlığını azaltma isteği silahlanma ve mürettebatını etkiledi. İkincisi dört kişiye düşürüldü: Bir sürücü, bir komutan ve iki topçu. Bir önceki zırhlı araçtaki gibi iki Schwarzlose makineli tüfek, gövdeye monte edildi ve yanlardaki kapaklardan ateş etmek zorunda kaldı. Karakteristik eğimli ön levhaya sahip geniş bir kuleye yerleştirilmiş iki makineli tüfek. Ateş gücü açısından, M.26 zırhlı araba, önceki bir araca eşitti, ancak bir taret kullanımının savaş yetenekleri üzerinde buna tekabül eden bir etkisi vardı. Bununla birlikte, zırhlı araçların eğitimi için kule sayısındaki azalmanın kabul edilebilir bir adım olduğu düşünülmektedir.
1926'ta Heigl Panzerauto M.26 zırhlı aracının ilk ve son kopyaları yapıldı. Çeşitli kaynaklarda, PAI alternatif ismini taşır (Panzerauto I). Avusturya ordusu bu zırhlı aracı personel eğitmek için kullandı. Ayrıca manevralara katılma fırsatı buldu. Yeni zırhlı aracın aktif çalışması 1927 yılına kadar devam etti. Avusturya Skoda PA-II ordusunun Çekoslovak yapımı zırhlı araçlarının tesliminden sonra, kendi üretim ekipmanlarının kullanımı daha az yoğunlukla devam etti. Tek zırhlı araç M.26, M.25 ile aynı operasyondaydı - ilk otuzlu yıllara kadar.
adgz
1931'te Austro-Daimler, zırhlı araçların geliştirilmesine katıldı. Modern yabancı gelişmeler hakkında biraz bilgi sahibi, yüksek koruma seviyesine, güçlü silahlara ve iyi çalışma özelliklerine sahip, gelecek vaat eden bir zırhlı araç yaratmayı amaçladı. Tüm gereklilikleri yerine getirmek için, karmaşıklığı ve yeniliği projenin zamanlamasını etkileyen çeşitli teknik çözümler uygulanmalıydı. Yeni modelin deneyimli zırhlı araçlarının yapımı sadece on yılın ortasında başladı.
Önceki Avusturya zırhlı arabaları, "kalıtsal" çeşitli karakteristik problemleri nedeniyle ticari araçlara göre tasarlandı. Bunu önlemek için, ADGZ adında yeni bir zırhlı araç onun için özel olarak tasarlanmış bir şasi aldı. Şasinin temeli orijinal poligonal çerçeveydi. Bu birimin karmaşık şekli, çeşitli ekipmanların kurulumundan ön ve arka direksiyonların kullanılması ihtiyacına kadar çeşitli nedenlerden kaynaklanıyordu.
Zırhlı gövdenin farklı kalınlıkta tabakalardan kaynak yapılması önerildi. Ön ve yan gövde levhaları, kulenin yanı sıra 11 mm, çatı ve alt kalınlığı - 6 mm. Zırhlı kolordu iç hacimleri, o dönemde var olan gelişmeler göz önüne alınarak düzenlenmiş, ancak bazı ilginç fikirler uygulanmıştır. Böylece, kasanın ön plakasının altına motor soğutma radyatörü yerleştirildi. İstiflenmiş pozisyonda, ön levhadaki panjurlardan gelen hava üflenir. Savaştan önce, sürücü radyatör panjurlarını kapatmalı ve altta bulunan hava girişini açmalıydı.
Radyatörün arkasında sürücülerden biri bulunuyordu. Savaşlar arası dönemde, savaşta daha fazla manevra kabiliyeti için bir zırhlı aracın iki kontrol direği ile donatılması gerektiğine göre bir görüş vardı. Avusturyalı zırhlı araç ADGZ, bu görüşler düşünülerek tasarlandı. İkinci sürücü yaşanabilir hacmin kıçıydı. İki sürücüye ek olarak, mürettebat bir komutan, yükleyici, bir topçu ve iki topçudan oluşuyordu. Yanlara iniş ve iniş için kulenin çatısında dört tane kapak vardı, bir diğeri de.
Gövdenin arkasında 612 beygir gücüne sahip, hidrolik şanzımanla birleştirilmiş bir Austro-Daimler M 150 karbüratörlü motor vardı. İkincisi, ileri ve geri hareket ederken aynı sürüş özelliklerine uygulandı. Motor torku, kardan milleri vasıtasıyla arabanın dört eksenine de aktarıldı. İç lastiksiz lastiklerle donatılmış tekerlekler. Ön ve arka aks tekerlekleri yönlendirilebilirdi. İki orta aksta üçgen tekerlekler monte edilmiştir. Böyle bir şasi, beklendiği gibi, hem karayolu üzerinde hem de engebeli arazide yüksek performans sağlamalıdır.
Binanın çatısında dönen bir çift kulede ana silahlandırma yer alıyordu. Koşullara bağlı olarak, mürettebat 20 mm Solothurn topu veya 7,92 mm Schwarzlose makineli tüfeği ile düşmana saldırabilir. Savaş bölmesinin ön ve arka sayfalarına iki makineli tüfek daha kuruldu. Zırhlı bir arabanın döşenmesinde, silahlar için 250 mermi ve makineli tüfekler için toplam 5000 mermi yerleştirildi. Otuzlu yılların ortalarında, üç makineli tüfek ve 20 mm kalibrelik silah sadece zırhlı araçlar için değil, aynı zamanda tanklar.
Orijinal fikirlerin kullanılması, savaş aracının boyutunda ve ağırlığında bir artışa neden oldu. Savaş ağırlığı ADGZ, 12 tona ulaştı, bu yüzden otomobil ağır zırhlı bir araç olarak sınıflandırıldı. Toplam uzunluk 6,2 metreyi aştı, genişlik - 2,1 m, yükseklik - 2,5 m. Buna rağmen, testler sırasında karayolundaki zırhlı araç 70 km / s hıza ulaştı. Güç rezervi - 450 kilometre. İki direksiyon aksı, dört tekerlekten çekişli süspansiyon ve nispeten güçlü bir motor iyi manevra kabiliyeti ve yüksek manevra kabiliyeti sağlamıştır.
1937'te Avusturya ordusu ve polisi yeni zırhlı araç temini için sözleşmeler imzaladı. Bu sözleşmeler uyarınca, Austro-Daimler, ordu için 12 askeri araçlar ve kolluk için 15 üretecekti. Operasyon sırasında, ordu ve polis bazı eksiklikleri ortaya çıkardı, ancak genel olarak yeni zırhlı araçların kullanımı iyi ve uygun görüldü.
1938'in ilkbaharında, Avusturya Almanya'nın bir parçası oldu. Anschluss'ın farklı bir doğanın birçok sonucu oldu. Yeni otoriteler tarafından gerçekleştirilen dönüşümler de ADGZ zırhlı araçlarına dokunmuştu. Bu modelin Avusturya ordusu ve polisi 27 zırhlı araçları yeni bir atama aldıkları Alman birliklerine transfer edildi: М35 mittlerer Panzerwagen. Wehrmacht'ın kendine ait silahları ve askeri teçhizatı vardı ve bu tür kupalara ihtiyaç duymuyordu. Başlangıçta, Avusturya'nın zırhlı araçlarını Bulgaristan veya Romanya'ya satması önerildi, ancak bu planlar hızla terk edildi. Sınırlı yeteneklerden ötürü, Avusturya endüstrisi, inşa edilen tüm ADGZ zırhlı araçlarını radyo istasyonları da dahil olmak üzere çeşitli ekipmanlarla donatmak için zamana sahip değildi. Bu biçimde ekipman satışı anlamsız olarak kabul edildi.
Eski Avusturya zırhlı araçları Alman ordusuyla kaldı. 1938-39’te küçük onarımlar ve güncellemeler yapıldı. Bu çalışmanın temel amacı silahları Alman standartlarına uygun olarak değiştirmekti. Makineli tüfekler "Schwarzlose" MG34 ile değiştirildi. Ayrıca, zırhlı araçlara telsiz ekipmanları verildi. Modifiye zırhlı araçlar ADGZ, SS'nin birkaç yerine transfer edildi. Avusturya yapımı ADGZ zırhlı araçlarının savaşta kullanımı, Almanların Polonya'ya saldırması sırasında Eylül 1939'ta başladı. Gelecekte, bu makineler polisin yanı sıra aşağıdaki askeri operasyonlarda da kullanılıyordu.
1941'te, ADGZ zırhlı araç temini için en büyük sözleşme imzalandı. O zamana kadar Austro-Daimler'i içeren Steyr, 25 zırhlı araçlarının tedarik edilmesi için sipariş aldı. Bu sözleşmenin görünümünü açıklayan iki versiyon var. Birincisine göre, 1941’te SS üniteleri, Avusturya zırhlı araçlarının da dahil olduğu acilen doldurulması gereken insan gücü ve ekipmanlarında ağır kayıplara maruz kaldı. İkinci versiyon, SS liderliğinin Wehrmacht silahlarından farklı olarak kendi teçhizatına sahip olma isteklerinden bahsetmektedir. Her iki versiyonun da yaşam hakkı vardır, çünkü birincisinin lehine büyük Alman kayıpları olduğunu söylerler ve ikincisi 1941'teki ADGZ otomobillerinin Almanya'da geliştirilen zırhlı araçlara göre hiçbir avantajı olmadığı gerçeğiyle doğrulanır.
1942'in başında Steyr siparişi tamamladı ve SS'yi zırhlı savaş araçlarına verdi. 25 zırhlı araçlara telsiz teçhizatı ve yeni silahlar verildi. Dönüştürülmüş kupa otomobiller gibi, yeni ADGZ de MG34 makineli tüfek taşıyordu. 20-mm Solothurn tabancaları yerine aynı kalibreli KwK 35 L / 45 tabancaları kurdular. Bazı kaynaklara göre, Sovyetler Birliği'ne yapılan Alman saldırısından sonra, bazı ADGZ zırhlı araçları, ele geçirilen T-26 tanklarından çekilen yeni silah kuleleri aldı.
Mevcut tüm ADGZ zırhlı araçları, arka birimleri korumak ve partizanlarla savaşmak için SS birlikleri tarafından kullanıldı. Savaşın sonuna kadar bu makinelerin bir kısmı hasar gördü ve bir çoğu imha edildi. Ayrıca, yılın 1943'unun başında, Voronej bölgesindeki savaşlar sırasında Avusturya yapımı bir zırhlı araç, Kızıl Ordu'ya bir kupa olarak gitti. Savaştan sonra, mevcut tüm ADGZ zırhlı araçları elden çıkarıldı.
Ağır zırhlı araç ADGZ, Avusturya savunma sanayinin en başarılı gelişmelerinden biriydi. Sıfırdan geliştirilen araba yüksek çalışma özelliklerine ve ateş gücüne sahipti. Ek olarak, 52 toplamda böyle bir zırhlı araç üretti ve bu başarının kanıtı olarak görülebilir. Savaşlar arası dönemin başka hiçbir Avusturya zırhlı aracı böyle büyük bir seriye inşa edilmedi.
ADGK
Orijinal teknik çözümlerin yaygın olarak kullanıldığı ADGZ projesinde ana tasarım çalışmasını tamamlayan Austro-Daimler, yeni bir zırhlı araç geliştirmeye başladı. Bu kez, sivil kamyonlar da dahil olmak üzere mevcut teknolojideki geniş kapsamlı kullanım alanlarını içeren üç akslı bir savaş aracı yaratması gerekiyordu. ADGK adı verilen proje hakkında mevcut bilgiler, Avusturyalı tasarımcıların yabancı meslektaşlarında "eş" olduğundan şüphelenmelerine izin veriyor. Görünüşüyle, Avusturya zırhlı arabası 1934, birkaç yıl önce ortaya çıkan Amerikan otomobil M1 Zırhlı Araçına çok benziyor. Benzerlik, hem projenin benzer amaçları ile hem de bazı fikirler ödünç alınarak açıklanabilir.
ADGK zırhlı otomobilinde, 6 x4 jant formülü ile üç akslı bir şasi bulunması gerekiyordu. Ön tek tekerlekli tekerleklerin yönetilebilir hale getirilmesi önerildi ve çift tekerlekli iki arka dingilin önde olması bekleniyordu. Kurşun geçirmez lastikli jantlar, asma yaylarına yaprak yaylı monte edilebilir. Yeni zırhlı aracın açıklığını arttırmak için alt kısmına monte edilmiş bir çift küçük tamburun olması gerekiyordu. Bir engele çarptığında, tekerlekler gibi çalışmak zorunda kaldılar ve arabanın dibini tutmasına izin vermediler. Ek olarak, yanlarda, ön ve arka tekerleklerin üstünde serbestçe dönebilen yedek parçalar bulunmalıdır.
ADGK makinesinin zırhlı gövdesinin metal levhalardan kaynak yapılması önerildi. Ön, yan ve kıç tabakaları düşey açılı olarak yerleştirilir. Önerilen rezervasyon kalınlığı hakkında bilgi mevcut değil. İç gövde hacimleri motor ve muharebe bölmelerine bölündü. Motor davanın önüne yerleştirildi ve savaş bölümünden ayrıldı. Mürettebat bölmesinin dört kişilik bir ekip olması gerekiyordu.
Dövüş bölümünün çatısına, karakteristik şekildeki bir kulenin kurulması gerekiyordu: silindirik kenarlarında yuvarlak bir "kubbe" vardı. Zırhlı arabanın ana silahı - 20 mm otomatik top - kulenin içinde olması gerekiyordu. Onu yönlendirmek ve kovmak zorunda kalan komutandı. Dövüş bölümünün önünde, ön levha çerçevesindeki 7,92 mm makineli tüfekle donanmış sürücü ve nişancı için işlerin kurulması planlandı. Dördüncü mürettebat üyesinin ayrıca bir makineli tüfekle silahlandırılması gerekiyordu. Makinenin kıç tarafında olması gerekiyordu.
4,3 metreden fazla uzunluğu ve yaklaşık 2,1 m yüksekliğiyle, ADGK zırhlı aracının hesaplanan savaş ağırlığı 7 tona ulaştı. Karayolu üzerinde tahmini maksimum hız 50 km / s'yi aştı.
Yeni modelin zırhlı aracının tam ağırlığı ve çalışma özellikleri açıklığa kavuşturulmamıştır. Gerçek şu ki, ADGK projesinin gelişimi başlangıçtan birkaç ay sonra sona erdi. Çeşitli kaynaklara göre, bu gelecek vaat eden makinenin tasarım özelliklerinin yetersizliğinden veya ADGZ projesinin yüksek önceliğinden kaynaklanıyordu. Zırhlı araç ADGK kağıt üzerinde kaldı. Prototip yapımı başlamadı.
Sitelerin malzemelerinde:
http://achtungpanzer.com/
http://aviarmor.net/
http://ost-front.ru/
http://shushpanzer-ru.livejournal.com/
http://kfzderwehrmacht.de/