lk kurban bir koşucu tarafından on üçüncü golf sahasında bulundu. Koşucu orta yaşlı, sıradan bir adamdı, kalbi ve göbeği için endişeliydi; golf sahasının etrafında tur atarken aklında sadece rakamlar, hisseler ve seçenekler olan bir borsacıydı. İlçenin özel bir muhitinin ortasında kalan özel bir golf kulübüydü burası; bakımlı çimler, uzun çam ağaçlan ve rüzgarda salınan palmiyeler…
Kara yılan. Ona yakınlık duy! Kurşun renkli çatı padavrası olan büyük evin arkasında. Aşağıda parıldayan, Cassadaga Nehrine eğimlenen bataklığa doğru. Ransomville’deki ilk sabahın; sıkı, yabancı yatağından kayıyorsun, hızla giyiniyorsun ve kapanan ırmağı görmek isteğiyle evden ayrılıyorsun. Alnındaki güneş uyarıcı bir tokat gibi parlıyor ve saat henüz sabahın sekizi bile değil. Koş, koş! Ayakların süngerimsi toprakta
“Hayır, değilim,” derken doğruyu söylüyordum. “Her halükârda bana yalan söylenmesini istemiyorum. O yüzden sana kızmamı istemiyorsan beni kızdıracak şeyler yapma. Seninle oyun oynamamı istemiyorsan o zaman sen de başlatma. Ve eğer kurallarımı sevmiyorsan o zaman daha kolay bir oyuncu seçmeni öneririm.” Gözleri fal taşı gibi açıldı, kapattığı o keskin çenesinde bir kası seğirdi. Sonra arkasını
Muhteşem temsilcim ve gerçek dostum Holly Root ile yetenekli editörüm Katie Gilligan’a, ilham veren Pete Wol-verton’a, saygıdeğer Tom Dunne’a ve bu esere kaydadeğer katkı sağlayan Thomas Dunne Books ve Waxman Literary ekiplerine teşekkürler. Aileme, Cedar Rapids’in, Los Angeles’m ve Rochester’m meşhur Harms’larına ve Josh Wimmer’a teşekkürler. Andrea Cirillo, Christina Hogrebe, Lyssa Keusch, Lucia Macro, Annalise
O, Kinloch Şatosu’nun sahibi, savaşçı, Iskoçya’da kadın avcısı olarak nam salan Lachlan MacDonald’dı. Aslında yalnızca tek bir kadını, daha doğrusu anılarındaki o soluk ve değişken hayali seviyordu. Bu rüyanın neresindeydi o kadın? Hatta rüyasına girmiş miydi? Bu gerçekten bir rüya mıydı? Daha çok ölüm gibi bir şeydi. Durum böyleyse, onunla yeniden birlikte olabilirlerdi, değil mi?
Biraz telaşlandım; bu işin buraya varacağını beklememiştim. Rahibin de bunu çocukça birşey olarak, belki sadece bir şaka olarak alacağını düşünmüştüm. Fakat rahip için bu şaka değildi.Bu keşişin herşeyi, hatta çocukların meselelerini bile nasıl ciddiye aldığını unutmuştum. Çabucak şöyle ekledim: “Henüz ilkokulda; daha nasıl değişeceğini kim bilebilir ki? Bütün bunlar herhalde şu çizgi film yüzünden. İlkokulu
«Haberiniz var mı, diye devam etti, şimdi hastanenin orada çalışıyorum… Ne güzel Mayıs ayı, ha? Bu sabah, hava fena ısırıyor.» Konuşurken, Jervez’in, göz yaşlarından kızarmış yüzüne bakıyordu. Yatağın bozulmamış olduğunu görünce, başını ağır ağır salladı, sonra, hâlâ, melek gibi pembe yüzleriyle uyuyan çocukların küçük karyolasına kadar ilerledi; ve sesini yavaşlatarak: «Çorbacı uslu oturmuyor, değil mi?
Birden kendisine gelerek «— Mangırları adama pasa ettiydim» demekten vazgeçti. Ne olur, ne olmaz, başımızdakilerin işine akıl sır ermezdi.Gün gelir bir yumurtayı on kişiye taşıtır, gün gelir on kişiyi bir yumurtanın içine sokmağa çalışırlardı.Evet, «Müfettişler müfettişi» az sonra gelecek trenden inecekti belki. İnince de ellerindeki yumurta, domates, patates ya da çakıl taşlarını fırlatacaklardı ya, şarapçı
Adam aynı adun aralıklarıyla yavaş yavaş yürümeye devam etti. Her adım atışında kum yükselerek ayakkabısını örtüyordu. Uygun nem oranını bulduklarında bir gün içerisinde kök salabilen otların yer yer salınmaları dışında hiçbir canlı hareketi yok gibiydi. Arada sırada uçup gelenlerse, sadece insan terinin kokusuna gelen yeşil sineklerdi. Fakat, tam da böyle bir yer olduğu için ümit
Onun hayvanlarla konuşma sanatında usta olduğunu da kesinlikle biliyorlardı. Havanın nasıl olacağını ya da fırtına olup olmayacağını bilmekte hiç yanümazdı. Ama birileri onu bu tür sorularla sıkarsa, eğri büğrü omuzlarını silker, onlar da ağır kafasını zor zahmet sallamaya çalıştığını görünce sordukları soruyu unutup gülmekten kırılırlardı. “Her insan gibi Filippo’nun da, kitaplarının yanı sıra, canlı birine