Bugün NKVD ajanlarının çok gizli raporlarını nereden öğrenebilirsiniz? Arşivlerde ve ... bu belge koleksiyonlarında. Ancak bu tür çok az koleksiyon yayınlanmıştır. 20 bin öğrencisi ve 2 bin öğretmeni olan bir üniversite için bir tane diyelim. Yani, en azından bazı insanlar kendilerini buna alıştırabilecekler mi?
Bu arada, karanlık bir hücrede bir keşiş
İşte korkunç fesih size yazıyor:
Ve dünya mahkemesinden çıkmayacaksın,
Tanrı'nın yargısından nasıl uzaklaşılmaması.
("Boris Godunov", A. Puşkin)
İşte korkunç fesih size yazıyor:
Ve dünya mahkemesinden çıkmayacaksın,
Tanrı'nın yargısından nasıl uzaklaşılmaması.
("Boris Godunov", A. Puşkin)
paradoksları hikayeler. 3 Haziran yani çok yakında önemli bir gün olacak. Penza Eyalet Arşivlerinde çalışmaya gitmem gerekiyor. Ve bu önemli çünkü bu güne kaydoldum ... Mart ayında, en başında! Ve ayrıca 4. ve 10. günlerde ... Ve sonra hepsi bu - arşiv personeli tatillerine başlayacak. Arşiv saat 10: 00'da çalışmaya başlar ve 17: 00'ye kadar çalışır. Yarım saat boyunca ihtiyacınız olan materyalleri veya gazeteleri arayacaksınız. O zaman çalışın ... Ve böylece üç gün boyunca. Soru şu ki, bu şekilde ve bu hızda çok fazla bilgi var mı?
Şimdi diğer taraftan biraz gidelim. VO'da giderek daha fazla insan bilginin göreceli olduğunu anlamaya başlıyor. Herhangi bir olayın yalnızca kaydedildiğinde meydana geldiği. Açıklama yok - olay yok. Bununla birlikte, herhangi bir açıklama özneldir ve bu nedenle tamamen doğru değildir. Geriye kalan, bir tanımdan daha güvenilir bir belgedir, çünkü amacı tam olarak bilginin doğru bir şekilde iletilmesidir. Ancak belgeler% 100 çarpıtmalardan yoksun değil: ya isteyerek ya da cehaletten.
Ancak belgeleri gözden geçirmek için almak da büyük bir sorundur. Bu, Sovyet döneminde bir sorundu ve ilerleme olmasına rağmen, şimdi hala bir sorundur. Nedense, devrim öncesi Rusya'da insanlar istatistiklere takıntılıydı. Bu arada, Lenin'in Rusya'da Kapitalizmin Gelişimi adlı ünlü kitabını yazarken yararlandığı şey buydu. İl baskılarında iş ve yemek fiyatları, mahallelerdeki kelepçe ve araba sayıları, samanla kaplı kulübeler, tahtalar ve demirler sıralandı ... Tüberküloz ve midyeden muzdarip öğretmenlerin sayısı. Lise öğrencileri intihardır ...
Üstelik, nadir istisnalar dışında hiç kimse gerçekten sonuç vermedi. Ancak zemstvo yayınlarında ve arşivlerinde toplanan gerçekler istisnai değerdedir. Dahası, katmanları o kadar büyük ki, hiç kimse onları düzeltmeyi ve dövmeyi düşünmedi. Bir piskoposluk volostunda yirminci yıla ait kilolarca doğum ve vaftiz ölçülerini yeniden yazmak gibi.
1917'tan sonra
1917'den sonra, tüm bu kitaplar eski kiliselerin binalarına yüklendi. Eh, bugün zaten çok, çok nezih bir ortamda saklanıyorlar. Sanayi, inşaat, tarım, kültür verilerinin yanı sıra ...
Devlet arşivleri ile SBKP'nin bölgesel komitelerinin arşivleri arasında bazı (ve çok ciddi) farklılıklar olsa da.
İlk olarak, bilgi, kural olarak, Pravda gazetesi düzeyinde gider. İkincisi, o neydi ... o. Yani bazen çok çirkin. Ancak Sovyet döneminde, OK KPSS arşivinde, yalnızca 2 numaralı gizli belgelere erişiminiz varsa ve yalnızca araştırmanızın konusuyla ilgili bir belge ile onaylanmanız durumunda çalışmak mümkündü. Sola ve sağa doğru adımlara izin verilmedi. Yazdığınız her şey ve her şey numaralandırılmış sayfalarla bir deftere yazılır, kontrol edilir ve eğer bir şey "yanlış" ise mavi mürekkeple silinir.
Çalışma süreci şu şekilde organize edildi: arşive geliyorsunuz, kayıt oluyorsunuz, birkaç anket ve belge dolduruyorsunuz. Okuma odasında yer varsa (ve Penza arşivinde bu türden yalnızca sekiz yer varsa), o zaman bu odaya girmenize izin verilirdi. Ve yine konuya ve yıla göre düzenlenmiş inanılmaz sayıda kart içeren bir kart dizini kazmaya gittiniz. Ardından, ihtiyacınız olan belgeleri bulduktan sonra, onlar için bir başvuru yaptınız ve yalnızca beş belge... Yazdı ve kız sekreterine verdi. Bunları ancak ertesi gün alabiliyordunuz, bu yüzden deneyimli araştırmacılar önceden başvurular yazıp sabah teslim ettiler. Sonra öğleden sonra beş belge daha alma şansı vardı. Ama gerçek değil ...
Şimdi beş belgede ihtiyacınız olanı bulamadığınızı hayal edin. Ve sadece yarın yenilerini alacaksınız. Ve şehir bir yabancı ve sen de bir iş gezisindesin ... Öfke ve güçsüzlükten istiyorsun ... Ama bu anlamsız. Ancak hepsi bu kadar değil: Cumartesi, Pazar ve Pazartesi arşivde çalışma dışı günlerdi. Ve işi bitti, saat 17: 00'de size hatırlatmama izin verin. Yani, mezun öğrenciler dışında hiç kimsenin parti arşivlerine erişimi yoktu. Ve işçiler ve köylüler, daha da fazlası.
Bir yüksek lisans öğrencisine gelince, o belirli bir kişidir. SSCB'deki görevi doktora tezini yazmak ve savunmak ve ilk 280 ruble almak ve ardından doçent olmak - 320. Kendisine "hiç kimsenin kendisini tek bir olumsuzda savunmadığı" söylendi. Bu nedenle, 1988 yılına kadar, bölge komitelerinin, bölge komitelerinin ve hatta Komsomol Merkez Komitesi ve Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin materyalleri üzerine yazılan tezler de "cilalı" çıktı, burada olumlu her zaman (!) Olumsuzun üzerinde galip geldi. "Açığa çıkarma dönemi" sadece 1988'den 1991'e kadar gerçekleşti. Ancak o zaman bile, bu çalışmalarda, en alakalı ve akut olanlarda bile hiçbir anlam yoktu. İnsanlar onları bilmiyordu ve okuyamıyordu. Ve "taraflar" da "yeterlilik eserlerini" elleriyle okuyamadı ...
Yani, J. Orwell'in zamanında yazdığı şeylerin hepsine sahiptik:
“Bu üç grubun hedefleri tamamen uyumsuz. Daha yüksek olanların amacı oldukları yerde kalmaktır. Ortanın amacı, en yüksek ile yer değiştirmektir; daha düşük olanların amacı - bir hedefleri olduğunda, çünkü daha düşük olanlar için sıkı çalışma ile ezilmeleri ve yalnızca ara sıra bakışlarını günlük yaşamın sınırlarının ötesine yönlendirmeleri karakteristiktir - tüm farklılıkları ortadan kaldırmak ve bir toplum yaratmak tüm insanlar eşit olmalıdır.
Böylece tarih boyunca bir mücadele tekrar tekrar alevlenir, genel anlamda hep aynıdır. Uzun bir süre boyunca, daha yüksek olanlar iktidarda sıkıca varmış gibi görünürler, ancak er ya da geç kendilerine olan inançlarını ya da etkili bir şekilde yönetme yeteneklerini ya da her ikisini de kaybettiklerinde bir an gelir.
Sonra onlar, özgürlük ve adalet için savaşçı rolü oynayarak aşağıları kendi tarafına çeken ortalar tarafından devrilirler. Hedeflerine ulaştıklarında, altları eski kölelik pozisyonlarına iterler ve kendileri daha yüksek olurlar. Bu arada, yeni ortalamalar diğer iki gruptan birinden veya her ikisinden sıyrılır ve mücadele yeniden başlar.
Üç gruptan yalnızca en düşük olanı, geçici olarak bile hedeflerine ulaşmada asla başarılı olamaz. "
Böylece tarih boyunca bir mücadele tekrar tekrar alevlenir, genel anlamda hep aynıdır. Uzun bir süre boyunca, daha yüksek olanlar iktidarda sıkıca varmış gibi görünürler, ancak er ya da geç kendilerine olan inançlarını ya da etkili bir şekilde yönetme yeteneklerini ya da her ikisini de kaybettiklerinde bir an gelir.
Sonra onlar, özgürlük ve adalet için savaşçı rolü oynayarak aşağıları kendi tarafına çeken ortalar tarafından devrilirler. Hedeflerine ulaştıklarında, altları eski kölelik pozisyonlarına iterler ve kendileri daha yüksek olurlar. Bu arada, yeni ortalamalar diğer iki gruptan birinden veya her ikisinden sıyrılır ve mücadele yeniden başlar.
Üç gruptan yalnızca en düşük olanı, geçici olarak bile hedeflerine ulaşmada asla başarılı olamaz. "
((c) "Goldstein" / "1984" kitabı - J. Orwell).
Ayrıca, "düşük olanların" (VO okuyucularının sürekli olarak yazdığı, çocuklarla ilgilenmek için zamanın olmamasından şikayet ettikleri!) Sıkı çalışmayla ezildiklerini daha önemli bir noktaya da not ediyoruz. Ve ikincisi, onlar da tamamen ayrılıyor birincil bilgilerden ... Okuyabilecekleri her şey ikincil bilgidir, yani öznel ve yanlıştır. Ek olarak, yanlışlık derecesini belirleyemezler çünkü bunu yalnızca kişisel yaşam deneyimleriyle karşılaştırabilirler (ve yaparlar!). Hangisi
a) aynı zamanda özneldir ve
b) çeşitli kamuoyu yönetimi teknolojileri ile oluşturulabilir.
1991'tan sonra
Durum 1991'den sonra kökten değişmiş görünüyor. Artık herhangi bir Rusya vatandaşı Bölgesel Arşivlere gelebilir, neden şu veya bu arşivde çalışması gerektiğini açıklayabilir, örneğin OK KPSS'nin eski arşivinde çalışmak için izin alabilir. Diyelim ki, aynı Penza OFOPO GAPO'da. Oraya gidin ve ... Dosya dolabına girmenize izin verilecek, ihtiyacınız olan vakaları seçeceksiniz, onları size getiriyorlar - ve beşten fazla getirebilirler. Ve artık kimse işinizi izlemiyor. Ne istersen fotoğrafını çek. Yaprak başına 10 ruble fiyatla bir fotokopi yapılır. Kısacası çalışmak istemiyorum.
Eyalet Bölge Arşivlerinde her şey daha karmaşıktır. Ücretsiz erişim, soyağacının araştırılması için muazzam bir talebe yol açtı. Ve okuma odasında sadece 11 koltuk var! İnsanlar öğleden sonra oraya varmayı umarak sabah sıraya giriyorlardı. Veya Mart'ta 3 Haziran'a kaydolurlar! Yani bugün her bakımdan eski parti arşivlerinde çalışmak daha karlı. Kuyruk yok. Ve bilgi ve en güvenilir, sadece bir deniz var. Ancak OFORO GAPO'da Pravda gazetesi yok - tüm dosyalar bölgesel arşive aktarıldı!
Esas olarak emeklilerin soyağacı arayışına girdiği açıktır. Birçok büyükanne için bu iyi bir ektir. Bir soyağacı aramak 10 bin rubleye mal oluyor. Ancak arşiv, bu tür "arama motorları" için günler ayırmak zorunda kaldı. Ve dört iş gününden ikisinin onlara, ikisinin de herkese verildiği ortaya çıktı. Doğru, yüksek lisans öğrencilerine ve diğer şehirlerden bilimsel derece için başvuranlara, bir iş gezisi varsa, sırayla izin verilir. Ama dört günde ne kadar yapabilirsin?
1987'de nihayet Moskova'daki Komsomol Merkez Komitesinin arşivlerine nasıl bir iş gezisi yaptığımı hatırlıyorum. Bilimsel danışman, Profesör Medvedev, diğer insanların tezlerinden bana bir şekilde faydalı olabilecek vakalara atıfta bulunmamı emretti. Ve hemen varır varmaz, makbuzlarının defterini imzalayın ve sadece bakın ... o zaman!
Arşiv, KGB binasının ve yüksek katlı bir binanın avlusunda (!) "Demir Felix" in karşısındaydı. Oraya tam açılışta geldim, koridordaki ekşi lahana çorbasının eski kokusunu kokladım ve ... Oradaki okuma odasının işçisini hemen vaka envanterini talep ederek ve imzalamaya başlayarak çok üzdüm, ama yaptım hiçbir şey aramadım, ancak beş vaka hemen oldu. Oturup örgü örmeyi ummuştu ama sonra çalışması gerektiği ortaya çıktı. "Onları bulduğumda ..." - başladı. "Sana bir saat veriyorum, sonra arşiv müdürüne bir şikayet yazıyorum!" Ve işe yaradı. Böylece bir günde 15 vakaya kadar işlem yaptım ve o sırada yeni bir parti ararken Detsky Mir'e gittim.
Şimdi araştırmacılara karşı tutum farklı. Özellikle ödüyorlarsa. Ama sadece çok sayıda insan var, özellikle "unutulmuş ataların gölgelerini" arayanlar. Çalışmak için sadece iki günleri olduğu ortaya çıktı!
Yani yine emekli değil, çalışan bir insan, memleketinde bile bugün arşive girmek neredeyse imkansız. Elbette, İnternet üzerinden arşive gidebilir ve ondan hemen hemen her sayıda vakayı bulmasını ve bunları fotokopi ve fotokopi şeklinde göndermesini isteyebilir. Ancak sadece bu hizmet ucuz değildir, özellikle ihtiyacınız olan belgenin şifresini bilmiyorsanız. Ayrıca, arşivin okuma odasında limitin üzerindeki vakaları para karşılığında alabilirsiniz. 80 ruble bir şeydir. Biraz görünüyor. Ama yapacak çok şey varsa, o zaman çok şey!
Böylece, daha önce olduğu gibi, birincil, en güvenilir ve doğru bilgilerle ilgilenen kişilerin bir yerde olduğu ve ilgilendikleri bilgilerin başka bir yerde olduğu ortaya çıktı.
Sonuç olarak, ikincil bilgilerle yetinmek zorunda kalırlar. Yani, birinin yazıları ve hatta çoğunlukla bilgi kaynaklarına atıfta bulunmadan. Elbette, "beyefendilerin sözlerine güvenmeleri adettendir." Ama ülkemizde böyle kaç tane "beyefendi" var ?! Ve genel olarak gelebilecek hiçbir yerleri yoktu. Nesilleri daha yeni başladı ...