İlk hafta biterken şiştim, dün oturamadım kompüterin başına, bugün ikisi bir arada, artık idare ediverin.
O yerlerden biri, 189. sayfada başlayıp devam eden dünya tarihi özeti. Adem ve Havva'dan başlıyor, akabinde Assur Kralı Sargon çıkıyor sahneye. Sargon öğrencilik yıllarımdan beri hayatımın korkulu bir figürüdür, yıllıklarında kestiği kafalardan arşa kule yaptığını anlatmaktan hoşlanır. Anar durumu şöyle açıklıyor, "Çünkü adamın ceddi serseriydi."
Ramses'i kafalayan "anasının gözü" doktorlar, "Batılı ve açıkgöz Yunanlılar'a karşı...hile hurda bilmeyen... temiz bir Doğu çocuğu Dara", "Fars diyari ahalisinin canına yasin okuyup Fars krallığının çırasını yakan" İskender ve onun "tahsilinden sorumlu" Aristo. Derken ismi açık açık yazılmamış bir karakter, "Anlaşılan bu dünya cennet falan değil, cehennemin ta kendisiydi. Cennet olmasaydı, onu icat etmek gerekecekti. Nitekim biri etti ve onu çarmıha gerdiler."
Gurbette vefat eden Arslan Yürekli Rişar, Kolomp nam bir zat. Karısını boşayabilmek uğruna, kız tarafını tutan Papa'yı yok sayan bir İngiltere Kralı. Fransız Devrimi'ni müteakip kelle uçuran donsuz serseriler, Napolyon nam bodur bir topçu ahahhahhaha! Ay yazarken sinirlerim bozuldu.
Aşağı yukarı on sayfada özetlenen tarihin mühim olayları şöyle bitiyor; "Kitleler baruttan sonra keşfedilen en ölümcül silahtı...Çünkü kitleler dalkavukları severdi. Tek iken sefil, zavallı ve haksız, biraraya geldiklerinde ise şerefli, kuvvetli ve haklı oluyorlardı. Bu, on pezevengin biraraya gelince bir aziz etmeleri kadar akla havsalaya sığmaz bir şeydi. Derken büyük harp çıktı da biraz susar gibi oldular. Yine ölen de öldüren de onlardı."
İhsan Oktay Anar'ın olayları aktarma şeklini kendime çok yakın buluyorum, bunlara çok gülüyorum. 7. sorunun cevabı bu.
8'i de yazayım hızımı almışken.