We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
1936'da İspanyol Ordusu'nun iki ayrı gücü vardı: Yarımada Ordusu ve Afrika Ordusu. Yarımada Ordusu'nun 8.851 subayı ve 112.228 erkeği vardı. Yetersiz eğitimli bir kuvvet olarak kabul edildi ve İspanya İç Savaşı'nın patlak vermesiyle 40.000'den fazla adam izinliydi. Cumhuriyetçilerle mücadelede 4.660 subay ve 19.000 erkeğin Milliyetçi güçlere katıldığı tahmin ediliyor. Kalan 4.191 subaydan yaklaşık 2.000'i Halk Cephesi hükümetini destekledi.
Afrika Ordusu, Yarımada Ordusu'ndan daha üstün olarak kabul edildi. Fas merkezli İspanyol Ordusu birimlerinden oluşuyordu. 1936'da kuvvet 34.047 kişiden oluşuyordu ve düzenli İspanyol Ordusu birimleri ve İspanyol Yabancı Lejyonu'ndan oluşuyordu.
19 Temmuz 1936'da General Francisco Franco bu gücün komutasını üstlendi ve İspanya'ya hava ikmalini organize etti. Savaşın ilk iki ayında, Luftwaffe'ye ait uçaklarla yaklaşık 10.500 adam Cebelitarık Boğazı'ndan geçti. Diğerleri izledi ve Afrika Ordusu, Güney-Batı İspanya'nın Milliyetçi kontrolünü kazanmada önemli bir rol oynadı.
Ayrıca iki iç paramiliter polis gücü vardı: Sivil Muhafız ve Saldırı Muhafızları. Seçkin bir paramiliter polis gücü olan Sivil Muhafız, 69.000 adam ve memura sahipti. 42.000 kişinin Milliyetçilere katıldığı ve 27.000 kişinin Halk Cephesi hükümetinde kaldığı tahmin ediliyor. Saldırı Muhafızlarının yaklaşık 30.000 adamı vardı. Bunlardan sadece 3500'ü Milliyetçi ayaklanmaya katılmayı reddetti.
Cumhuriyet hükümetinin İspanyol Ordusundaki askerlerin yaklaşık yarısının sadakatini koruduğu tahmin ediliyor. Ancak, subayların yalnızca küçük bir yüzdesi Milliyetçi Ordu ile savaşmayı reddetti. Bunlar genellikle sol kanat Birlik Militar Cumhuriyetçi Antifascisca'nın (UMRA) üyeleriydi.
İspanya İç Savaşı'nın patlak vermesinden kısa bir süre sonra Cumhuriyet Ordusu, Milliyetçi Ordu'dan yaklaşık üçte bir daha büyüktü. Ancak, Afrika Ordusu'nun geri kalanı İspanya anakarasına ulaştığında, rakamlar neredeyse eşitti. Savaşın ilk aşamalarında Falange Española, Carlistler ve diğer sağcı siyasi partilerin üyeleri Milliyetçi Ordu'ya katıldı.
Savaşın ilk birkaç haftasından sonra Milliyetçi Ordu, İspanya'nın kuzeyinde Galiçya, Leon, Navarre eyaletlerini ve Eski Kastilya ve Aragon'un büyük bölümlerini kontrol etti. Güneyde Cádiz, Sevilla, Córdoba, Granada, Huelva ve Cáceres'i ele geçirdiler. Genel olarak, Milliyetçiler İspanya'daki toprakların yaklaşık üçte birini kontrol ediyorlardı.
1936 yazında General Emilio Mola, Milliyetçi Ordunun kuzey bölgesinde 100.000 ve güneyde 60.000 olduğunu hesapladı. 26 Ağustos 1936'da Milliyetçi yetkililer zorunlu askerliği uygulamaya koydu. Bu, önümüzdeki altı ay boyunca yaklaşık 270.000 kişiyi işe almalarını sağladı.
Eylül 1936'da, Alman Genelkurmay Başkanı Yarbay Walther Warlimont, General Francisco Franco'nun Alman komutanı ve askeri danışmanı olarak geldi. Ertesi ay Warlimont, İspanya İç Savaşı'nda savaşmak için bir Alman Kondor Lejyonunun kurulmasını önerdi.
İlk kuvvet, Ju-52 bombardıman uçaklarından oluşan üç filodan oluşan bir Bombardıman Grubu'ndan oluşuyordu; üç He-51 avcı uçağı filosuna sahip bir Avcı Grubu; He-99 ve He-70 keşif bombardıman uçaklarından oluşan iki filodan oluşan bir Keşif Grubu; ve He-59 ve He-60 yüzer uçaklardan oluşan bir Deniz Uçağı Filosu.
General Hugo Sperrle, Kasım 1936'da Condor Lejyonu komutanlığına atandı. Genelkurmay başkanı Wolfram von Richthofen, Birinci Dünya Savaşı'nın uçan ası Manfred von Richthofen'in kuzeniydi. Wilhelm von Thoma, savaştaki tüm Alman kara birliklerinin başına getirildi. Condor Lejyonu başlangıçta yaklaşık 100 uçak ve 5.136 adamla donatılmıştı, ancak savaşın sonunda 19.000'den fazla Alman Milliyetçi Ordu'nun yanında savaşmıştı.
Aralık 1936'da Benito Mussolini de Milliyetçilere adam ve teçhizat sağlamaya başladı. Buna Mavi Gömlekli milislerden 30.000 erkek ve İtalyan Ordusunda görev yapan 20.000 asker dahildir. Mart 1937'de bu adamlar İtalyan Kolordusu'na (CTV) dahil edildi.
Ekim 1936'da Salamanca'da yeni bir birleşik Milliyetçi genel merkez kuruldu. Ertesi yıl Kasım 1937'de General Francisco Franco burayı Burgos'a taşıdı. Franco'nun ayrıca Terminus olarak bilinen ve üst düzey subayların saldırıları veya tehdit altındaki Milliyetçi bölgeleri gözlemlemelerini sağlamak için hareket eden bir mobil karargahı vardı.
Cumhuriyet Ordusu'nun performansı savaş boyunca kademeli olarak arttı, ancak deneyimli genç subayların eksikliği, Milliyetçi cephe hatlarını kırmanın avantajını nadiren tam olarak kullanabildikleri anlamına geliyordu. 1938 baharında Cumhuriyetçiler, Milliyetçilerin Akdeniz'e yönelmesini engelleyemediler. Cumhuriyet güçleri Aragon ve Katalonya'da da kötü bir şekilde dövüldü ve Şubat 1939'un başında Fransa'ya geçmeye başladılar.
Yakalanan Cumhuriyet Ordusu mensupları sert muamele gördü. Gönüllüler, milis subayları, siyasi komiserler, profesyonel astsubaylar ve askere alınmamış herhangi bir asker, askeri isyan için askeri mahkemeye çıkarıldı.
İspanya İç Savaşı'nın sonunda, Milliyetçiler için seferber edilen toplam güç 1.020.000'in üzerindeydi. Bunlardan 70.000'i öldü ve 300.000'i yaralandı. Milliyetçi Ordu'da yaralanan ya da yaraları yüzünden ölen askerlerin sayısı hiçbir zaman yayınlanmadı.
Bu, sefil bir hayat görüşüne karşı genç kollar ve zeka tarafından gerçekleştirilen -Tarihte eşi benzeri olmayan- bir Devrimdir. Bu, büyüklerinin ve hatta kendi cellatlarının suçlarından kurtulmaya kendini adamış sabırsız gençlerin soykırımıdır. Lucifer devrimine karşı Hıristiyan, havarisel bir devrimdir. Karanlığın güçlerine karşı Başmeleklerin savaşıdır. Genç, saf bir Lider ve onun büyük kaptanlarının komutasındaki bir Kurtuluş Ordusudur.
Her şeyden önce bu bir din savaşıdır, tüm İspanyol savaşlarının en dindarıdır, yani şimdiye kadar yapılmış her savaş ve gelecek her savaş, çünkü şu anda savaştığımız düşmanlar Kilise'nin sahip olduğu veya şimdiye kadar sahip olabileceği en büyük düşmanlardır. çünkü eskiden savaşmak zorunda kaldığımız Türklerin, Faslıların, Yahudilerin ve Protestanların hepsinin dinleri vardı. Ancak günümüz düşmanları, cinlerin kendisinden beterdir, çünkü onların dinleri yoktur, Tanrı'nın varlığını inkar ederek tüm temellerimizi, ahlaki ve dini düzendeki temellerimizi yok etmeye çalışırlar.
İsyancılar, köyün ellerinde olduğu yedi gün boyunca ıssızlık ektiler. Bir akrabasının öldürülmediği tek bir köylü evi yoktu. Sendika şefleri yaya olarak mezarlığa götürüldü ve burada kendi mezarlarını kazmak zorunda kaldılar. Onlar kazarken Falanj'ın eşrafı onlarla alay etti: "Dünya, onda çalışanlar içindir demiyor musunuz? Şimdi görüyorsunuz, payınızı alacaksınız. O toprak parçasını üzerinizde tutabilirsiniz. Kıyamet gününe kadar." Bazıları şöyle dedi: "Bu kadar derine inmene gerek yok, zaten bir köpeğin mezarı olacak kadar derin." Ya da başın uzanacağı yerde küçük bir adım bırakmalarını tavsiye ederlerdi, "daha rahat etsinler diye." Köylüler sessizce kazmaya devam ettiler. İçlerinden biri kaçmaya çalıştı ama onu yaraladıktan sonra yakaladılar. Talihsiz adamı bir başkası için olduğunu söyleyerek bir mezar açmaya zorladılar ve bunu yapınca "insan vücudunu tutacak mı diye görmek için" onu boydan boya yatırdılar. bunu yaptı, üzerine ateş açtılar ve öldürülüp öldürülmediğine bakmadan mezar kazıcısına mezarı doldurmasını emretti ve onlara şöyle dedi: "Hala hareket ediyor gibi görünüyor." Falangistler tabancalarını ona doğrulttular. ve dikkatli olması için onu uyardı, çünkü "birçok insan diliyle asılır."
Bunlar mahkumlardı. Gelip teslim olanlar. Sıraya girmişlerdi. Tüm görevliler sıranın önüne yerleştirildi. Tercümanlar da vardı ama Merriman İspanyolcayı oldukça iyi biliyordu. Memurlar Cumhuriyet'e yemin etmişlerdi. İsyancıların safına katılmaları suçtu. Böylece bir askeri mahkeme düzenlediler. Suçlu bulundular. Arkadaşlarımdan biri görmüştü. Bize genç bir çocuğun çizgiyi aştığını söyledi. Genç dedi ki: Teğmenliğe terfi etmişti ama henüz forma giymemişti. Onları aynı gün alması gerekiyordu. O çocuk da suçlu bulundu. Sonra bir infaz timi kurma sorunu geldi. Kimseye emir verilmedi. Gönüllüler istediler, ama yabancı yok. Sadece İspanyollar. Mahkumları arkadan vurdular. Ölü yığınının yanından geçtim. Korkunçtu. Sonra haftalarca düşündüm. Memurlar pomatlandı ve güzel giysiler giydirildi. Kokusunu alabildiğin tek şey pomat ve parfümlerdi.