Cezayir'den ayrılan Fransız askerleri bir gemiye yüklenmeyi bekliyor. Bona Şehri
Bu yazıda uzun ve kanlı Cezayir savaşının hikayesini sonlandıracağız, "kara ayak" uçuşu, Cezayir'den evrimleşti ve harki ve bu ülkenin bağımsızlığını takip eden üzücü olaylardan bahsedeceğiz.
Fransız Cezayir'in Sonu
Blackfoot ve OAS'ın umutsuz direnişine rağmen, Fransa'daki (8 Nisan 1962) ve Cezayir'de (1 Temmuz 1962) referandumda, 5 Temmuz 1962'de resmen ilan edilen bu departmana bağımsızlık lehine oy verenlerin çoğunluğu.
En çirkin şey, sonucuyla en çok ilgilenen insanların Nisan 1962 referandumuna katılmamalarıydı - “kara ayaklı” Cezayir ve oy kullanma hakkı olan yerel Araplar: Bu, Fransız Anayasası'nın üçüncü maddesinin doğrudan ihlali idi ve oy meşru idi. düşünülemedi.
Bu eylemin sonuçlarından biri, bir milyondan fazla "kara ayaklı" göç, yüz binlerce Loyalist Arap (evrimleşti), on binlerce Yahudi ve Cezayir'den Fransa'ya 42 binden fazla Müslüman askerin (harki) göçüydü.
Aslında, bu en trajik sayfalardan biri hikayeler Bu ülkenin mevcut "hoşgörülü" makamlarının sonsuza dek unutmak istediği Fransızlar. İncil'deki bir ölçeğin bu sonucu artık esas olarak sadece bu insanların torunları tarafından hatırlanmaktadır.
Toplamda yaklaşık 1 kişi Cezayir'den ayrıldı. Bu uçuş, gemilerde ve uçaklarda koltuk bulunmaması nedeniyle karmaşıklaştı, ayrıca Fransa'da bencil çıkarları Cezayir Fransızcası'nın kan fiyatından daha yüksek olduğu ortaya çıkan su taşıma işçileri de greve gitti. Sonuç olarak, Oran'da Cezayir'in bağımsızlık ilanının yapıldığı gün, Avrupa nüfusunun büyük çaplı bir katliamının gölgesinde kaldı - Cezayirlerin kendileri tarafından tanınan resmi verilere göre, üç binden fazla insan öldürüldü.
1960 yılında bu şehirde 220 bin “kara ayaklı” ve 210 bin Arap yaşıyordu. 5 Temmuz 1962'de Oran'da 100 bine kadar Avrupalı kaldı. Fransız hükümeti ile Cezayir Ulusal Kurtuluş Cephesi arasında 16 Mart 1962'de imzalanan Evian anlaşmaları onlara güvenliği garanti etti. Ancak Mayıs 1962'de de Gaulle şunları açıkladı:
Diyerek şöyle devam etti: "Fransa düzeni koruma konusunda herhangi bir sorumluluk taşımamalı ... Birisi öldürülürse, bu yeni hükümetin meselesidir."
Ve herkes için, siyah ayaklı Cezayir'in yanı sıra yerel Araplar evrimleşti ve harki'nin mahkum olduğu açıktı.
Gerçekten de, Cezayir'in büyük şehirlerde bağımsızlık ilanından hemen sonra, onlar için gerçek bir av başladı.
Kaba tahminlere göre, yaklaşık 150 bin kişi öldürüldü (“kaba” çünkü sadece erkekler sayılırken, ailelerinden kadınlar ve çocuklar da onlarla birlikte imha edildi).
Bu fotoğraf için özür dilerim, ama TNF militanlarının Cezayir'deki geri kalan harki ile ne yaptığını görün:
Ve bu Cezayir değil Oran değil 1956'da Budapeşte ve Macar komünisti TNF'den “vahşi Kabala” tarafından değil, “medeni” Avrupa isyancılar tarafından acımasızca öldürüldü:
Çok benzer, değil mi? Ancak bir nedenden ötürü, hem burada hem de yurtdışında bu olaylara karşı tutum her zaman çok farklı olmuştur.
Bu arka plana karşı, Aralık 2014'te Bölgeler Partisi'nden Kharkov milletvekili elbette çok “şanslı” idi: bağımsız Ukrayna'nın mevcut “aktivistleri” Shukhevych ve Bandera zamanlarının idollerinden hala uzak:
Ve bu fotoğrafta, Cezayir'in harki değil, öfkeli kalabalığın önünde dizlerinin üstünde duruyor, ancak Lviv özel kuvvetleri polis birimi “Berkut” un askerleri Lviv'de:
1962'de Cezayir veya Oran'da, elbette, bu “fotoğraf çekimlerinden” 5 dakika sonra boğazlarını keserlerdi - o zamanlar çok korkutucuydu.
Avrupalıların katledilmesi Oran'da en büyük ölçeğini buldu: Avrupa görünümüne sahip insanlar sokaklarda vuruldu, kendi evlerinde kesildi, işkence gördü ve işkence gördü.
Oran Caddesi'nde güçlendirilmiş TNF savaşçıları, 5 Temmuz 1962
Fransız askerlerinin olanlara müdahale etmesi yasaklandı ve sadece iki memur bu düzeni ihlal etmeye cesaret etti: Kaptan Jean-Germain Krogenenek ve Teğmen Rabach Kellif.
Kaptan Krogenenek, İkinci Zuava Alayı'nın 2. şirketinin komutanıydı. Fakat 4. motorlu piyade taburunun 30. şirketine komuta eden Teğmen Rabah Kheliff (Rabah Kheliff) evrimleşen aileden bir Arap, babası Fransız ordusunda subaydı. Keliff, 18 yaşından beri hizmet etti ve ağır yaralandığı Dienbenfu'daki savaşa katıldı.
Bu fotoğrafta, Teğmen Rabah Keliff sağda
TNF militanlarının valilik binasının yakınında “kara ayaklı” kamyonlar kullandığını öğrenen Keliff, alay komutanına döndü ve bir cevap aldı:
"Nasıl hissettiğini anlıyorum. İstediğiniz gibi hareket edin. Ama sana bir şey söylemedim. ”
Olası sonuçlara tüküren Keliff, askerlerini (şirketin sadece yarısı) silahlı TNF militanları tarafından korunan yüzlerce Avrupalı, özellikle kadınlar, çocuklar ve yaşlılar bulduğu yere götürdü. "Kara ayaklı" yı serbest bırakmanın çok kolay olduğu ortaya çıktı: şimdi kendilerini zorlayan "devrimciler" Fransız askerlerinin onları dağlarda ve çölde ne kadar sürdüğünü çok iyi hatırladılar. Keliff valiyi buldu (!) Ve dedi ki:
“Bu insanları kurtarmanız için size üç dakika veriyorum. Aksi takdirde, hiçbir şey için cevap vermeyeceğim. Vali sessizce benimle birlikte geldi ve TNF'den bir nöbetçi gördü. Müzakereler uzun sürmedi. TNF'den adamlar kamyona bindi ve gitti. ”
Sorun şu ki, kurtarılmış insanların gidecek hiçbir yeri yoktu: aynı savaşçılar onları kendi evlerinde bekliyordu. Keliff yine limana ve havaalanına giden yollarda yetkisiz olarak devriye gezdi ve mültecileri resmi bir cipte limana kişisel olarak taşıdı. Bu gezilerden biri sırasında militanlar tarafından yakalandı ve yaralandı, ancak askerler onu geri aldı.
Makaleden “Fransız Yabancı Lejyonu Cezayir Savaşı” İran "kara ayaklı" larının çoğunun İspanyol kökenli olduğunu hatırlıyoruz. Bu nedenle, bu ülkenin yetkilileri, onları Alicante'ye götüren gemileri sağlayarak tahliye edilmelerine yardımcı oldular. Otuz bin İranlı mülteci sonsuza dek İspanya'da kaldı.
Köle Keliff de aynı 1962'de yerli Cezayir'den ayrılmak zorunda kaldı. 1967'ye kadar Fransız ordusunda görev yaptı, kaptan rütbesi ile emekli olduktan sonra 2003 yılında öldü.
Anıt Savaşı
“Lanetli sömürgeci” lerden kurtulan TNF aktivistleri, Fransız anıtlarından miras aldıkları ülkeyi “kurtarmaya” başladılar.
Yabancı Lejyon askerlerine yapılan bu anıt daha önce Cezayir Sidon şehrinde duruyordu. Cezayir'den ayrılan "kara ayaklı" onu istismardan kurtarmak için yanına aldı. Şimdi Korsika şehri Bonifacio'da görülebilir:
Yabancı Lejyon, Bonifacio, Korsika askerleri için anıt
Paul Maximilian Landowski (Rio de Janeiro'daki Kurtarıcı İsa heykelinin yazarı) tarafından oluşturulan anıt, 1978'e kadar Birinci Dünya Savaşı'nda düşmüş gibi görünüyordu: Fransa, bir Avrupalı asker ve bir Arap askeri, öldürülen bir kahramanın gövdesiyle bir kalkan tuttu:
Cezayir. 1978 yılına kadar I. Dünya Savaşı'nda Ölenler Anıtı
Ve işte şu şekilde görünüyor: beton bir küp ve eller yumruklara sıkılı, prangaları kırarak:
Peki, muhtemelen, “çok daha iyi”, ne düşünüyorsun?
Bu fotoğrafta, 1925'ten beri Cezayir Tlemcen şehrinde duran I.Dünya Savaşı'nda ölen bir anıt var. Rakamlar Avrupa ve Cezayir askerlerini ve Fransa'yı simgeliyor:
1962'de Fransız Saint-Aigulph şehrine taşındı:
Burada TNF aktivistleri Fransız anıtlarından birini parçaladılar:
Aynı zamanda, Sovyet anıtları Rusya dışında işleniyor. Örneğin, Polonya'daki Ciechocinek şehri. 30 Aralık 2014 tarihinde, Sovyet Ordusu ve Polonya Ordusu'nun Teşekkür ve Kardeşliği Anıtı burada yıkıldı:
Polonya, 30 Aralık 2014, Ciechocinek şehri, Sovyet Ordusu ve Polonya Ordusu'nun Teşekkür ve Kardeşliği Anıtı'nı yıktı
Ve bu Odessa, 4 Şubat 2020: milliyetçiler G.K Zhukov'un son kısmalarını mahvediyor:
Ve Prag'da oldukça yeni olaylar. 3 Nisan 2020'de, Sovyetler Mareşal Konev'e ait bir anıt burada kaldırıldı, birlikleri şehre ilk giren, Vlasov bölümü tarafından terk edilen ve hala Almanlar tarafından kontrol edilen:
Ve burada da, “demokrasinin zaferi” sonrasında, zombi aşırılık yanlıları anıtlar attılar - unutmayalım.
Bu Moskova, 22 Ağustos 1991'de sarhoş bir kalabalığın çığlıkları altında, F. Dzerzhinsky'ye ait anıtı yıkıyorlar:
Kendini beğenmiş bir taş devi çiğneyen cüceler:
Ve Kiev, 8 Aralık 2013. Vandallar V.Lenin anıtını parçaladı:
Çok benzer resimler, değil mi?
Bağımsız Cezayir'in bozulması
Cezayir Demokratik Cumhuriyeti'nin ilanı 20 Eylül 1962'den başlıyor. 1963'teki cumhurbaşkanlığı seçiminde, Fransız ordusunda II.Dünya Savaşı katılımcısı ve Marsilya futbol kulübü Olimpiyat'ın başarısız orta saha oyuncusu Muhammed Ahmad bin Balla (Arapça bin Fransız) sadece bir Fransız hapishanesinde Arapça öğrenen TNF liderlerinden biriydi. 1956'dan 1962'ye kadar oturdu.
Ve bir yıl sonra, bağımsız Cezayir bağımsız Fas krallığıyla boğuştu. Çatışmanın nedeni, Fas'ın Tindouf eyaletindeki demir cevheri yatakları için iddialarıydı.
1963 sonbaharında Sovyet uzmanları Cezayir ve Fas arasındaki sınırın ana kısmını ücretsiz olarak temizledi (biri öldü, altısı ağır yaralandı) ve şimdi hiçbir şey komşuların biraz savaşmasını engelleyemezdi.
14 Ekim 1963'te Fas ordusu, Kolombiya-Béchard bölgesinde 100 km ilerledi. Her iki taraf da kullanılır tanklar, topçu ve авиацияve Faslılar Sovyet MiG-17'lerle silahlandırıldı ve Cezayir'e MiG-15'ler Mısır tarafından bağışlandı. 15 Ekim'de savaşan partilerin bir MiG'si savaşa girdi, bu da sonuçsuz kaldı. Ve 20 Ekim 1963'te, Fas savaşçıları "kayıp" Cezayir Mi-4 helikopterini, Fas'ın Mısır'ı askeri müdahaleyle suçlaması için 5 Mısır "gözlemcisi" olan karaya zorladı.
Cezayirlerin yanında, Efichenio Ameiheiros liderliğindeki Küba grubu da ortaya çıktı. Bu çatışma, Şubat 1964'e kadar, Afrika Birliği Örgütü Bakanlar Konseyi'nin acil toplantısının, düşmanlıkların sona ermesi ve birliklerin orijinal konumlarına çekilmesi konusunda bir anlaşmaya varılmasıyla durdurulmadı. Çatışmaya taraf olan taraflar bu alanı birlikte geliştirmeye davet edildi. Bu anlaşmanın onaylanması ertelendi: Cezayir hükümeti bunu 17 Mayıs 1973'te ve Faslılarda yaptı - sadece Mayıs 1989'da.
Ama şunu söylemekten hoşlanan Ahmed bin Bella'ya geri dönelim:
"Castro benim kardeşim, Nasser öğretmen ve Tito benim için bir model."
Bununla birlikte, Cezayir'in ilk cumhurbaşkanı daha sonra bu önemli rakamlarla değil, istifa etmeden önce kendisine sadece uluslararası Lenin Barış Ödülü'nü değil, aynı zamanda Sovyetler Birliği Kahramanının yıldızı olan Nikita Khrushchev ile de karşılaştırıldı.
Kruşçev yönetimindeki SSCB'de olduğu gibi, yeni cumhurbaşkanı altında Cezayir'de ekonomik sorunlar başladı ve ekonominin tüm sektörleri hızla çöktü.
Fransızlar altında yiyecek ihraç eden Cezayir, şimdi sadece% 30 yiyecek sağladı. Sadece petrol üretimi ve rafineri işletmeleri az çok istikrarlı bir şekilde çalıştı, ancak 80'lerde fiyatların düşmesinden sonra. Cezayir neredeyse tek döviz kazancı kaynağını kaybetti. Toplumda sosyal tabakalaşma ve gerginlik arttı, İslamcıların etkisi arttı. Çok geçmeden, sıradan Cezayirler kısaca Fransa'da yaşayan yurttaşlarına baktılar. 19 Haziran 1965'te Ahmed bin Bella başkanlığından çıkarıldı ve tutuklandı. Yeni cumhurbaşkanı Bumediene, ülkede kalan Yahudilere ek olarak vergilendirildi; İslamcılar Yahudi işletmelerini ve dükkanlarını boykot etmek için bir kampanya başlattı.
5 Haziran 1967'de Cezayir İsrail'e savaş ilan etti. Cezayir Yüksek Mahkemesi, Yahudilerin adli koruma hakkına sahip olmadığını bile ilan etti. Ve 23 Temmuz 1968'de, Filistin Kurtuluşu için Popüler Cephe militanları, Roma'dan Tel Aviv'e uçan İsrail sivil havayolu El Al 426'nın uçağını kaçırdılar. Bu arada organizasyon 1967'de bir Arap çocuk doktoru ve Christian George Habash tarafından kuruldu.
Korsanları pilotları Cezayir'e uçağı indirmeye zorladılar, burada rehineleri askeri üslerden birine yerleştiren bu ülkenin yetkilileri tarafından karşılandılar. 12 Ağustos'ta Cezayir'e yaptığı açıklamada, BM Genel Sekreteri, çeşitli Batılı ülkelerin liderleri ve Uluslararası Sivil Havacılık Pilotları Birliği boykotunun resmi protestolarına rağmen uçak personeli ve erkek yolcular gözaltına alındı. Görünüşe göre son önlem en etkili olduğu ortaya çıktı, çünkü 24 Ağustos'ta rehineler serbest bırakıldı - İsrail'de hüküm giymiş 24 terörist karşılığında. İsrail Dışişleri Bakanı Abba "yüzünü kurtarmaya" çalışırken, bu "insani jest" in PFL militanlarının koşullarını yerine getirmediğini belirtti.
Ancak, FNOP bu “başarı” da durmadı. 29 Ağustos 1969'da, Los Angeles'tan Tel Aviv'e uçan TWA 840 uçağı, İsrail'in ABD büyükelçisi I. Rabin'in bu uçuşta uçtuğunu öneren iki terörist tarafından ele geçirildi ve Şam'a gönderildi. Operasyon, uçakları o kadar çok kaçırmayı seven 23 yaşındaki Leila Hamed tarafından yönetildi ve 6 Eylül 1970'te başka bir girişimde bulundu, ancak nötralize edildi ve Heathrow Havaalanı'ndaki İngiliz makamlarına transfer edildi.
Leila Hamed
Hamed hafif bir ürkütmeyle kaçtı: 1 Ekim'de, 6-8 Eylül'de ele geçirilen diğer dört uçağın rehineleriyle değiştirildi, bunların dördü Ürdib şehri yakınlarındaki Filistin militanları tarafından keyfi olarak ele geçirilen bir havaalanında Ürdün'e indi. Bu, Filistinlilerin ülkede iktidarı ele geçirmek niyetinde olduklarını fark eden Ürdün Kralı Hüseyin'in 16 Eylül'de 20 bin militanın "kullanıldığı" ve yaklaşık 150 bininin sınır dışı edildiği (Kara Eylül, Bu makalede kısaca açıklanmıştır. “Fransız Yabancı Lejyonu Rus Gönüllüleri”).
"Kendine davranmaya" söz veren ulusal bir kahraman sıfatıyla Hamman'a yerleşti, Amman'a yerleşti, evlendi, iki çocuk doğurdu ve DAISH (Rusya Federasyonu'nda yasaklanmış IŞİD) "röportajında" dünya Siyonizm ajanları. "
Ancak, 1991'de kurulan İslami Kurtuluş Cephesi'nin 1981'de ilk parlamento seçimlerini kazandığı Cezayir'e döneceğiz, ardından oylama sonuçları iptal edildi, IFS yasaklandı ve hükümet yetkililerine ve sivillere karşı büyük çaplı bir terör kampanyası başlatıldı.
1991-2001 Cezayir'in tarihine “Kara On Yıl” olarak girdi (diğer bir deyişle, “Terör On Yılı”, “Kurşun Yılları” veya “Ateş Yılları” olarak adlandırıldı) - aslında tüm bu zamanlar hükümet ve İslamcılar arasında bir savaş vardı.
1992'de ülkede yeni bir darbe gerçekleşti ve bunun sonucunda Moskova (1965) ve Paris'te (1974) askeri okullar mezunu olan Cezayir Hava Kuvvetleri eski komutanı ve Cezayir yer kuvvetleri General Lamin Zerual iktidara geldi.
1993'te İslami Kurtuluş Cephesi Cezayir'de “yabancılara karşı bir savaş, örneğin 19 Katolik rahip ve keşiş öldürüldü (herkes kafalarından kesildi).
Eski Cezayir ordusu subayı Habib Suaidia, "Yüksek Devlet Konseyi Konseyi, Hamed Nezzar ve diğer Cezayir generallerinin Cezayir Savunma Bakanı'nı, İslami silahlı grubun katılımı olmadan gerçekleştirdiği binlerce kişinin öldürülmesinden sorumlu olduğu" olaylarıyla ilgili olarak Kirli Savaş kitabını yazdı. . Uluslararası “Cezasızlık ile Mücadele Derneği” Mahkemesi, Cezayir'de Khaled Nezzar yönetiminde,
“Siyasi muhaliflerin kanlı baskısı, toplu işkence, zorla kaybetmeler ve onlara karşı yargısız infazlar. Sonuç 200 ölüm, 000 insanın ortadan kaybolması ve 20 milyondan fazla insanın zorla yerinden edilmesi oldu. ”
Buna karşılık, Nezzar şunları söyledi:
Diyerek şöyle devam etti: "Hosin Ait Ahmed de dahil olmak üzere FIS'ten gelen İslami muhalefet, bireysel öldürme vakaları dışında Cezayir'e kan döktü, ordu buna dahil değildi."
Bağımsız araştırmacılar İslam Cephesi ve Cezayir güvenlik güçlerinin yaklaşık olarak aynı sayıda kurbanı olduğu konusunda hemfikir. 19 yıl boyunca, 1992'den 2011'e kadar Cezayir'de olağanüstü hal yürürlükteydi.
Köktendinciler 2004'te faaliyetlerini yoğunlaştırdılar ve ülke yüksek profilli terörist saldırılardan şok oldu.
Cezayir, Aralık 2007, çift saldırıda 47 kişi öldü
Okul Otobüsü Patlama Yeri, Cezayir, 11 Aralık 2007
Cezayir İslamcıları Fransa'dan “lanet olası sömürgecileri” unutmamışlardı.
24 Aralık 1994'te Cezayir'den Paris'e uçan Air France Airbus A-4 tarafından dört terörist yakalandı ve gemide 300 mürettebat ve 12 yolcu taşındı. Bu uçağı Eyfel Kulesi üzerinde havaya uçurmak istediler, ancak Marsilya'da yakıt ikmali yaparken “Fransız Ulusal Jandarma Müdahale Grubu” uçağı fırtına ile aldı ve tüm teröristleri yok etti.
GIGN grubunun Airbus saldırısı
3 Aralık 1996'da Cezayir İslam silahlı grubunun militanları Paris'teki Port Royal Royal metro istasyonundaki bir arabada çivi ve metal talaşı ile dolu bir gaz tüpü havaya uçurdu: 4 kişi öldü ve yüzden fazla kişi yaralandı.
Fransa'da Cezayir'le ilgili başka olaylar yaşandı.
Şubat 2019'da, Cezayir'i süpüren popüler huzursuzluk neticesinde, 1999'dan beri bu görevi sürdüren Abdel Aziz Bouteflika, cumhurbaşkanlığı seçimlerine katılmayı reddetmek zorunda kaldı. Ve şu anda, Cezayir'deki durum sakin olmaktan uzak: bu eyalet dünyayı ziyaret etmek için en tehlikeli 10 ülke listesinde.
Makaleyi oku "Skydivers Zamanı" ve "Je ne pişman rien" Charles de Gaulle'ın 1958'de ilan ettiğini hatırlayın:
“Arapların doğum oranı yüksektir. Yani Cezayir Fransız kalırsa Fransa Arap olacak. ”
Cezayir'den Fransa'yı kapatma girişimi başarısız oldu. TNF'nin zaferinden hemen sonra, Fransa'ya göç birçok bağımsızlık savaşçısı, çocukları ve torunları için yaşamın rüyası ve anlamı oldu.
2006 yılında, Fransız ordusunda efsane haline gelen bir adam olan Marcel Bijard (bu dizinin makalelerinde bunu birkaç kez konuşmuştuk), böyle satırların olduğu bir “Elveda, Fransa'm” adlı bir kitap yazdı:
Veda, ayrım gözetmeden küresel bir spekülasyon ülkesi haline gelen Fransa'm, bir işsizlik, İslamcılık, çok eşlilik, izin verilebilirlik, dokunulmazlık, aile bölünmesi ülkesi. ”
Modern Fransızların, Amerikan tarihçisi Max Booth'un söylediği son kahramanlarından birinin şu sözlerini duyduğunu sanmıyorum:
“Bijar’ın hayatı, İngiliz dünyasında popüler olan ve Fransızların korkak askerler olduğu efsanesini çürütüyor.”
Bijar'ı "mükemmel bir savaşçı, yüzyılın büyük askerlerinden biri" olarak adlandırdı.
Marcel Bijard, karısı ve kızıyla birlikte, 1960
Ama üzücü şeyler hakkında konuşmayalım.
Aşağıdaki makalelerde, XNUMX. yüzyılın ikinci yarısının ve XNUMX. yüzyılın başlarındaki Fransız Yabancı Lejyonu, Kongo, Mali, Çad, Gabon, Orta Afrika Cumhuriyeti ve diğer bazı ülkelerde gerçekleştirdiği operasyonlar hakkında konuşacağız. Ve ayrıca, yirminci yüzyılın ikinci yarısında bazı Fransız lejyonerlerinin yetenekleri için nasıl yeni bir uygulama alanı buldukları hakkında, yirminci yüzyılın ünlü kondüktörleri, “yaban kazları” ve “servet askeri” nin şaşırtıcı ve büyüleyici Afrika maceraları hakkında.
Makaleyi hazırlarken Urzova Ekaterina blogunun materyalleri kullanıldı:
Köle Keliff'in Hikayesi.
Pierre Chateau-Jaubert'in Hikayesi.
Bazı fotoğraflar yazarın resimleri de dahil olmak üzere aynı blogdan alınmıştır.