Kauçuk köpüğü radyasyon kazasına neden oldu
Uzak 1968 yılında, bir B - 52G bombacısı, Plattsburgh hava üssünden (Plattsburgh, ABD), kuyruk numarası 58 - 0188'ten ayrıldı. Tamamen sıradan bir devriye uçuşuydu. Kesinlikle sıradan bir görevi olan kesinlikle sıradan bir uçuş - SSCB kesinlikle sıradan bir nükleer savaş çıkarırsa, SSCB'ye kesinlikle normal termonükleer yükler bırakmak.
Ancak, Ocak ayındaki 21 uçuşu, yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nden alanın radyasyon kirliliğine ve yaklaşık 58,8 milyon dolarlık maliyete neden olduğu için dikkat çekiciydi. Ve bunun nedeni ... Sıradan köpük.
Ama en baştan başlayalım.
1896’ta, Fransız kimyager Antoine Henri Becquerel, uranyumun radyoaktivitesini keşfetti.
1938'te, Bay Otto Gan, Fritz Strassmann ve Lisa Meitner, nötronları emdiğinde uranyum çekirdeğinin fisyonunu keşfeder.
17 Eylül 1943 "Manhattan Projesi" başlatıldı.
16 Temmuz ABD’de Alamogordo (New Mexico) çölünde ABD’deki 1945 ilk nükleer patlayıcı cihazı "Gadget" ı test etti (tek aşamalı, plütonyum temelli).
1 Kasım 1952, Amerika Birleşik Devletleri, Enywotok Atoll'daki ilk termonükleer yükü patlattı.
5 Haziran 1961'ten beri Chrome Dome Operasyonu başlatıldı.
Operasyon, termonükleer ile stratejik bombardıman uçakları B - 52'in havadaki muharebe devriyesinde gerçekleşti. silah Gemide Giderken, bombardıman uçaklarına SSCB topraklarına hedefler atandı ve bunlar uygun sinyali aldıklarında saldırıya uğramak zorunda kaldılar. Operasyonun hedefleri, havada “yeterli” sayıda uçağın sürekli bakımını ve görev için gerekli yakıtı içermesini içeriyordu. Böyle bir taktik, önleyici veya toplayıcı bir nükleer saldırı için gereken süreyi önemli ölçüde azaltmayı mümkün kıldı ve aynı zamanda ev tabanlı hava limanlarına saldırırken “ilk dalga” bombardıman uçaklarının hayatta kalmasını sağladı.
Operasyonun kilit noktalarından biri, BMEWS füzesi erken uyarı sisteminin temel bir bileşeni olarak hizmet veren özel bir radar istasyonuna sahip olan Thule Hava Üssü idi. “Hard Head” operasyonu onunla bağlantılı - istasyonla iletişimin kopması durumunda, havadaki devriyeler görsel olarak kontrol edildi ve SSCB nükleer rezervlerine girmedi mi?
Bu görev kapsamında işletilen uçaklar ayrıca termonükleer bombalar da taşıdılar. Palomarlar’ın Ocak 1966’teki kazasından sonra, Chrome Dome Operasyonu önemli ölçüde azaldı. 1967'ten, gerçekleştirilmeye devam edilen tek görev, Thule üssünü izlemekti.
Yani, sabah, 21 Ocak 1968, 9: 29. Yukarıda belirtilen dört bombardıman uçağı bombardıman uçağıyla yukarıda belirtilen bombardıman uçağı, Plattsburgh hava üssünden ayrıldı Gemide, beş tam zamanlı mürettebat üyesine ek olarak, gemideki kaptan Chris Curtis ve alternatif (üçüncü) pilot Binbaşı Alfred d'Amario'nun yerini aldı.
Kalkış sırasındaki üçüncü pilot, navigasyon eğitmeninin alt güvertenin arka kısmındaki yerini aldı. Ayrılmadan önce, d'Amario, oturduktan hemen sonra koltuğun altına bir ısıtma fanı üzerine köpük kaplı üç yastık koydu ve ayrıldıktan hemen sonra bir başka yastık koydu. Uçuş, otopilot problemleri nedeniyle manuel olarak yapılması gereken (çok sık olmamakla birlikte gerçekleşir) tankeri KC - 135'ten havada yakıt ikmali haricinde, olaysız gerçekleşti.
Yakıt ikmali yapıldıktan yaklaşık bir saat sonra, komutan yardımcı pilot Kaptan Leonard Svitenko'ya dinlenmesini istedi ve Binbaşı d'Amario onun yerini aldı. Kabin içerisinde soğuk olduğu için, d'Amario, hava giriş valfini motorun hava yolundan ısıtma sistemine açtı. Teknik bir arıza nedeniyle, ısıtma sistemine girerken motordan gelen sıcak hava neredeyse hiç soğumadı ve kısa süre sonra kabinde çok sıcak oldu ve koltuğun altına katlanan köpük yastıklar ateşlendi. Yanan lastiklerin kokusu. Mürettebat kokunun kaynağını aramaya başladı ve alt güverteyi iki kez muayene eden gezgin bir yangın merkezi buldu. İki yangın söndürücünün yardımı ile alevleri söndürme girişimleri başarılı olamadı ve 15: 22'te, uçak Thule hava üssünden 140 kilometre uzaktayken, Captain Hog acil durum inişi için izin istedi. Beş dakika içinde, gemideki tüm yangın söndürücüler tüketildi, güç kaynağı kapatıldı ve kabin, pilotların alet okumaları arasında ayrım yapamayacağı ölçüde dumanla dolduruldu. Geminin komutanı, arabayı indiremediğini fark ederek, 15: 37 ekibine uçaktan ayrılmalarını emretti. D'Amario, uçağın doğrudan üssün üzerinde olduğunu onayladığında, dört mürettebat üyesi fırlattı. Onları pilotlar izledi - Hog ve d'Amario'nun kendisi. Fırlatma koltuğu olmadan bırakılan ikinci pilot Svitenko, aracı alt kapaktan terk etmeye çalıştı, ancak ölümcül bir kafa travması geçirdi. Mürettebatın geri kalanı hayatta kalmasına rağmen, ejeksiyon sırasında değişen şiddette yaralanmalar aldı.
Kontrolsüz uçak bir süre kuzeye uçtu, sonra 180 ° döndü ve 15:39'da üssün pistinden yaklaşık 11 km (7 mil) North Star Körfezi'nin buzuna düştü. Etki, her zamanki patlayıcının dört bombanın da sigortalarında patlamasına neden oldu ve nükleer patlama yapılmamasına rağmen, radyoaktif bileşenler geniş bir alana dağıldı. yanıcı havacılık yakıt buzu eritti ve enkaz okyanusun dibine düştü.
Hogh ve d'Amario on dakika farkla doğrudan hava üssüne indiler ve üssünün komutanına derhal en az altı mürettebat üyesinin çıkarılabildiğini ve hidrojen bombalarının B-52'e düştüğünü bildirdi. Kurtarma ekipleri hayatta kalan mürettebat üyelerini bulmayı başardı. En uzun süre önce uçağı terk eden ve üssünden 9,7 km uzaklığa inen Kaptan Curtis araştırmasıydı. Sadece bir saatliğine 21'ten sonra bulundu ve hipotermiden büyük ölçüde zarar gördü (hava sıcaklığı −31 ° 'e ulaştı), ancak bir paraşütle sarılmış olarak hayatta kalmayı başardı.
Patlamalar ve yangın enkazın çoğunu tahrip etti, yaklaşık 4,8 uzunluğunda ve 1,6 km genişliğinde sahaya dağıldı. Bomba bölmesinin bir kısmı, çarpışma sahasının kuzeyindeki 3,2 km'de bulundu ve uçağın havada bile çökmeye başladığını gösteriyor. Çarpma alanındaki buz kırıldı, yaklaşık 50 m çapında bir polinya oluştu, çarpma noktasının güneyinde, yanan jet yakıtı 670 m'de kararmış bir 120 lekesi bıraktı, bu bölge en çok dökülen JP-4 yakıt ile kirlendi ve plüton, uranyum, amerikan ve üçü içeren radyoaktif elementlerle kirlendi. plütonyum konsantrasyonu, 380 mg / m²'ye ulaştı. Bombalarda kullanılan plütonyumun tam miktarı hala gizlidir, ancak mevcut tahminlere göre, patlama 7,5 kg'a dağıldı.
Amerikan ve Danimarka hizmetleri derhal bölgedeki temizlik ve dekontaminasyon konularında çalışmaya başladı. Proje "Crested Ice" ("Crested Ice", "Crested Ice") resmi kodunu aldı. Projenin amacı, okyanusun radyoaktif kirlenmesini önlemek için bahar erimesinden önce çalışmaları bitirmekti. Ocak ayındaki insanların ve 25 teknolojisinin dekontaminasyonunu izlemek için, içinde “alfa bozunmasının kaydedildiği 1,6 km'deki 4,8 kontaminasyon alanının (1 millerinde 3”) bir “sıfır hattı” belirlendi. İşlem aşırı hava koşullarında gerçekleştirildi, ortalama hava sıcaklığı yaklaşık −40 ° C idi, bazen −60 ° 'ye düşüyor, rüzgar hızı 40 m / s'ye ulaşıyordu. Bu gibi durumlarda, özellikle bataryalarla çalışan cihazlar aralıklı olarak çalıştı, çoğu bataryaları kıyafetlerin altına gizleyecek şekilde elden geçirildi. Kaza kutup gecelerinde meydana geldiğinden, yapay ışık altında çalışmak gerekliydi, ilk gün doğumu sadece Şubat 14'ta gerçekleşti.
Hava kuvveti, solunum aygıtlarını ve hava örneklerini kontrol ederek hava kirliliği seviyesini izlemiş, yalnızca alfa bozunması seviyesi değerlendirilmiştir. 335 montajlı respiratörlerden 9837'te, alfa bozunumu kaydedildi, ancak kabul edilebilir sınırlar dahilinde, enfekte olmuş tüm respiratörler Amerikan askeri personeline aitti. Numunelerin kontaminasyonunu önlemek için, plütonyum ve trityum ile enfeksiyon seviyesi, Tula'dan personelin dönüşünden sonra yapılan idrar testleri kullanılarak kontrol edildi. Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri Medikal Servisi tarafından 2001'te yapılan bilgisayar simülasyonları sayesinde, acil durum çalışanlarının alabileceği maksimum radyasyon dozu, 11,57 rem olarak hesaplandı. Projenin sonunda, Amerikalı 700 ve Danimarkalı uzmanların 1700'i ile ABD devlet kurumlarının 70'inden fazlası bu projeye katıldı. İşlem maliyetleri 9,4 milyon dolar (yıl 58,8 fiyatlarında 2010 milyon dolar) olarak hesaplanmaktadır.
Arazinin dekontaminasyonuna ek olarak, Crested Ice projesinin en önemli görevi füzyon bombacısının veya kaza yapan bombacıdaki enkazının tespitiydi. Operasyon merkezi düzenli olarak bomba bileşenlerinin tespiti ve tanımlanması konusunda rapor verdi [18].
Ağustos ayında, yılın 1968'i, Star III insanlı aparatları kullanarak hidrojen bombası kalıntılarını aramak için su altında düzenlendi. Operasyonun asıl amaçları gizli tutuldu, talimatlar Danimarkalılarla yapılan görüşmelerde "operasyonun yapıldığı yerde okyanus tabanının keşfi" olarak nitelendirildi. Danimarka Uluslararası İlişkiler Enstitüsü'nün 2009'te yayınlanan bir rapora göre, araştırmanın en muhtemel hedefi bombalardan birinin ikinci aşamalı uranyum çekirdeğiydi. Sualtı çalışması önemli teknik zorluklarla ilişkilendirildi ve önemli sonuçlar verilmeksizin erken kesildi.
sonuçlar
Felaket, Danimarka-Amerikan ilişkilerinde ciddi bir krize neden oldu, çünkü 1957'in başlarında, Danimarka krallığın tüm topraklarını nükleer bir bölge ilan etti ve gemideki bir nükleer bombardımanın çökmesi toplumda şüphe dalgasına ve hükümetin yükümlülüklerine uyma konusundaki taleplere neden oldu. Zaten Ocak 22'te, ABD'nin Danimarka büyükelçisi Katherine White (eng. Katherine White) özel bir telgrafla Dışişleri Bakanlığını iki ülke arasındaki ilişkilerin olası olumsuz sonuçları hakkında uyardı. Kriz, felaketin atanan parlamento seçimlerinden sadece dört gün önce gerçekleştiği gerçeğiyle ağırlaştı. Afetten hemen sonra, Başbakan Jens Otto Kragh ve Dışişleri Bakanı Hans Tabor, Amerikan tarafının Danimarka’nın çekirdekleşmiş durumunun farkında olduğunu ve hidrojen bombalı uçağın olaydan önce Grönland’ın hava sahasında olmadığını, sadece acil durumla bağlantılı olarak bulunduğunu garanti etti. gemideki durum. Amerikan tarafının bakış açısına göre, yapılan açıklamalar karşılıklı anlaşmalara uymadı ve krizin daha da derinleşmesine ve askeri işbirliğine ilişkin yeni bir anlaşmanın imzalanmasıyla sonuçlanan yoğun dört aylık müzakerelerin başlamasına yol açtı.
Sovyetler Birliği, Amerikan bombardıman uçağının yabancı devletlerin topraklarında ve dünya okyanuslarında nükleer silahlarla uçuşlarının devam etmesine karşı güçlü bir protesto gösterisi yaptı. Sovyet hükümetinin açıklaması, hem bu tür uçuşlarla ilgili nükleer kirlenme tehlikesini hem de roket silahlarının geliştirilmesiyle ilgili anlamsızlıklarını belirtti.
Ayrı ayrı, tonlarca sınıflandırılmamış belgelere ve sonuçları ortadan kaldırmak ve enkaz aramak için harcanan çok paraya rağmen, dördüncü savaş başlığının asla bulunamayacağına dikkat etmek gerekir. Dipte kalması mümkündür. En azından, bunun aksini kanıtlayan hiçbir belge yayınlanmadı.