Hindistan cevizi ve tuz kokusunu hep sevdim. Plaj, benim için en favori yerlerden biriydi. Sadece bebekler için değil, güneşin serinlemesi için güneşin serinlemesi, serin esintinin okyanusun sizi serinletmesi için geliyor. Bugün sadece kendimden dinleniyordum ve ışınları Akseki Escort . Sanırım birkaç kez yarıya sürüklendim, ama sadece bazı bulutların güneşi engellemeye başladığının farkına varacak kadar farkındaydım. Ayrıca birkaç derece düşen sıcaklığı fark ettim. Bir plajı olan bir yerden gelen herkes, bunun yağmur yağmaya başlaması anlamına geldiğini bilir. Gözlerimi açtım ve diğerlerinin de fark ettiğini ve ayrılmaya hazırlandığını gördüm. Dikişler herkes Aksu Escort
hazırlanıyordu, bu yüzden fırtınaya gideceğini tahmin ettim. Gökyüzüne baktığımda bana doğru olduğunu söyledim. Çok kötü görünmüyordu ama kesinlikle plaj havası olmadı.
Suyun içinde birisini farkettiğimde eşyalarımı toplamaya başladım. Kim olduysa, kıyıya geri dönmeye çalışırken zor zamanlar geçiriyorlardı. Görünüşe göre havalar kötüleştiğinde kumun üzerinde kalıyorlardı. Alt akıntı nedeniyle bunu yapmanın hiçbir yolu olmadığını biliyordum. Yarı zamanlı bir hayat koruyucusu olmak çok güzel yüzebiliyordum ama bunu yapamadım bile. Kimin herhangi bir yol yapıp yapmadığını görmek için birkaç dakikayı 100 Yıl Escort . Doğru o zaman onun sırtına döndü ve yüzen bir kadın nedeni olduğunu anladım. İyi bir işaret değil. Muhtemelen akıntıya karşı yüzmekten ve kum havuzunun her iki tarafında ve okyanusun alt kısmından dolayı okyanusun dışına taşmaktan ibarettir.
Su dalgalı olmaya başladı ve bu ona ulaşmak için yorucu bir yüzme yaptı. Neyse ki, her kimse, yıprandığında sırtına yüzecek kadar akıllıydı. Akseki Escortları başladığımda biraz tanıdık gelmeye başladı. Kahretsin! Bu Julie. O benim cesaretimden nefret ediyordu. Hiçbiri daha az, birinin nefret etmesi bir şey, okyanusta olmak ve denize sürüklenmek üzere olmak bambaşka bir şeydi. Onun yanında yüzdüm ve çok ağır nefes aldığını gördüm ve titriyordum. Sanırım beni duydu, çünkü vücuduna daha çok suya büründüğü gibi suya indirdi. Gerçekten ayakta kalmakta zorlanıyormuş gibi gözüküyordu.
“Janeie, iyi misin?” diye sordum.
“Uzaklaş Jeff, ben iyiyim!” diye yanıyordu.
âJulie, okyanusa doğru sürüklenmeniz gereken şey, kumsala gitmemiz ve gelgide geri gelene kadar beklememiz gerekiyor. ”dedim.
O söylemedi ya da bir şey yapmadı. Orada nefes aldı. Sanırım bir şekilde haklı olduğumu biliyordu ama yardımımı istemek ya da istemedim. Onu bana kum çubuğuna nasıl çekeceğimi bilmiyordum, ben de onun arkasına taşındım ve kolumu onun etrafına koydum ve kum havuzuna doğru yol almaya başladım. Benimle dövüşmeye başladığını ve ayaklarını çılgına çevirdiğini düşündüm. Kulaklarımın üzerinde su baskını ile yapamayacağım bir şey bağırıyordu ama önemli değildi. Daha önce böyle insanlarla karşılaşmıştım. Bir cankurtaran olarak her zaman arkadan yaklaşmaya çalıştık, böylece vahşi vuruşlar ve sersemletici silahlar bizi yanlışlıkla almaz. Onun vuruşları suya basmamda bana yardımcı oldu ama elleri ve kollarımda çivileme tırnakları çok iyi hissetmiyordu. Oldukça yorucu bir yüzdüydü, çünkü su oldukça dalgalı ve alt akıntı bizi kum havuzunun her iki tarafına doğru çekiyordu. Bizi kum bara götürmeyi başardım. Ayakları kumlara dokunduğunda, gerçekten çekmeye başladı. Su artık kulaklarımda olmadığı için nihayet çığlık attığını duyabiliyordum.
“Herhangi bir tabana sahip değilim!” diye çığlık attı.
“Üzgünüm, ama seni alt akıntıdan çıkarmak zorundaydım. Denize dökülmek üzere olduğunuzu anlamıyor musunuz? Ben heyecanlandım.
O bir şey demedi. Yüzünü gizlemeye çalışan suyun kenarında, bacaklarının altından bacaklarına oturdu. Sanırım utanmıştı. Kahretsin, ağlamaya başlayacak. Harika, şimdi ne yapacağım. Yapması gereken son şey şu anda mantıksızlık yapmak ve tekrar yüzmeye çalışmak.
Suyun kenarına birkaç metre uzağa taşındım ve dedim ki, “Benim trunks’leri alabilirsin”. Onları başka bir yöne çevirirken onları mahvettim ve uzattım. Onu yeterince yanıp sönmeyeceğime yetecek kadar su yapmıştım. Hareket ettiğini duydum ve sonunda onları benden aldım. Birkaç dakika sonra onlara sahip olup olmadıklarını sordum ve “Evet” e bir şükretti. Döndüm ve kısaca baktım ve gülünç bir şekilde gevşek olmasına rağmen, işi yaptılar. Şansımı zorlamadım ve baktım.
Sessizce bir kelime söylemeden oturduk. Gerçi havada gerginliği hissedebiliyordum. Onu ne kadar çok bilmesi gerektiğini bilmesi gereken şey, onu bilmesi gereken şeyden kurtaran bir şeydi ya da herhangi bir direğe sahip olmamanın utanmasıydı. â Bir dakika bekleyin. Neden hiç dibe sahip değildi? ”Diye düşündüm kendime. Oh, ben sormayacağım.