İdeal Anneler, İdeal İşçiler ve Meşgullük Efsanesi
Yazarı Brigid Schulte'ye dokunduk. Bunalmış: Kimsenin Zamanı Olmadığında Çalış, Sev ve Oyna , bugünün çılgın, aşırı tempolu dünyasında bir kadın olmanın ne anlama geldiğini bizimle konuşmak için yılın en zorlayıcı, kışkırtıcı ve rezonans okumalarından biri.
Q
Bu ülkede devam eden daha canlı telli konuşmalardan birini dinlediniz: Anne-Marie Slaughter'dan Sheryl Sandberg'e kadar, en önemli tez, kadınların her şeye sahip olamayacağı gibi görünüyor - derin cepleri ve yorulmak bilmeyen iş ahlakı. Bu sohbete nasıl katkıda bulunmayı veya değiştirmeyi umuyorsunuz?
KİME
Sohbeti daha ileri götürüyorum. İyi Yaşam hakkında konuşuyorum. Harvard psikoloğu Erik Erikson, en zengin ve dolu yaşamların, hayatın üç büyük alanına zaman kazandırdığını yazdı: iş, aşk ve oyun. Kitabımın alt başlığı buradan geliyor. Büyük resme bakıyorum, çünkü hepsi birbiriyle bağlantılı - iş, sevgi ve oyun, çocuklu erkek ve kadın insanlar ve işyeri kültür yasaları ve politikaları olmayanlar kültürel varsayımlar toplumsal cinsiyet rollerinin değişmesi ve meşguliyetlerin boş zamanın yerini nasıl aldığı konusunda bilinçsiz önyargı ve belirsizlik, neşe ve ruhu tazelemek. İki soru soruyorum: Her şey neden olduğu gibi? Ve nasıl daha iyi olabilirler? 25 yıldan fazla bir süredir bir muhabir olarak tüm becerilerimi alıp, derinlemesine modern hayatı araştırmak ve çoğumuzun neden bu kadar bunalmış ve zaman için baskı altında hissettiğimizi araştırmak istedim. Zaman baskısına ve modern yaşama, savaşı, siyaseti ve ekonomiyi kapsamak için kullandığımız aynı ciddiyet, araştırma, tarih, veri ve bilimle bakmak ve yankılanan ve her şeyi canlandıran hikayeleri örmek istedim. . Ama umut ararken basmakalıp sözler istemedim. İşlerin halihazırda değişmekte olduğu ve insanların anlamlı çalışma zamanı, aile, sevdikler ve toplumla yakın ilişki içinde daha otantik hayatlar yaşamaya başladığı gerçek dünyada Parlak Noktalar bulmak istedim. Bununla, bilim şimdi başından beri bildiklerimizi kanıtlıyor. o insan mutluluğunun kaynağı ve insanların oyunun değerini kucakladığı yerdir. Ve amacım, Kuzey Yıldızım, eğer isterseniz, daha eşitlikçi bir geleceğin anahtarlarını bulmaktı, insanların insan olabileceği, önceden belirlenmiş ve sınırlayıcı cinsiyet rollerinde sıkışıp kalmamalı, seçimlerin daha özgür olabileceği ve bu kadar kısıtlanmadığı, Tek bir dik, dar merdiven ve hiçbir yere götürmeyen çıkmazlar yerine, hepsi iyi yerlere götüren çok sayıda, hatta dolambaçlı yollarla kariyer yolları daha geniş. Yunan filozofları The Good Life hakkında yazdı, ancak onlara göre bu sadece yüksek statülü erkekler için mevcuttu. The Good Life'ın herkes için nasıl ulaşılabilir olabileceğini arıyorum.
Kitabımı oyunun kurallarını değiştirecek şekilde yazdım. Anlatıyı değiştirmek, Parlak Noktalara ışık tutmak, yeni rol modelleri göstermek ve yorgun eski dönüşümü değiştirmek, modası geçmiş kültürel normları ve cinsiyetle ilgili güçlü, bilinçsiz önyargıları ortaya çıkarmak ve ortaya çıkarmak ve aşırı çalışmaya ve aşırı çalışmaya tamamen bağlı olan tehlikeli mitolojiye meydan okumak için Amerika'yı 1 numara yapan şey meşguliyettir. '
Kitabımı oyunun kurallarını değiştirecek şekilde yazdım. Anlatıyı değiştirmek, Parlak Noktalara ışık tutmak, yeni rol modelleri göstermek ve yorgun eski dönüşümü değiştirmek, modası geçmiş kültürel normları ve cinsiyetle ilgili güçlü, bilinçsiz önyargıları ortaya çıkarmak ve ortaya çıkarmak ve aşırı çalışmaya ve aşırı çalışmaya tamamen bağlı olan tehlikeli mitolojiye meydan okumak için Amerika'yı # 1 yapan şey meşguliyettir. Bu kesinlikle doğru değil. Bunun yerine bizi hasta, aptal, hayal gücünden yoksun, verimsiz, ilgisiz, mutsuz ve sağlıksız yapıyor. Büyük, yapısal düzeyde olduğu kadar bireysel düzeyde de değişim çağrısı yapıyorum çünkü gerçek değişim ikisini de gerektirir. Anne-Marie dünyanın dört bir yanındaki bu derin, derin hayal kırıklığı, öfke ve üzüntüye girdi ve onu serbest bıraktı, onu yüzeye çıkarmayı ve konuşmayı uygun hale getirdi.
'Onun boyunda bir kadının tartışmayı başlatması, tartışmayı bir ağırlık ölçüsü verdi, bunun sadece whiney ile ilgili olmadığı, yorgun Anneler şikayetçi ve sakinleşmek için kaplıcaya gitme ihtiyacı duydu. Gerçekte yaşama ve çalışma şeklimiz ile yaşamamız ve çalışmamız gereken efsanevi yol arasında önemli, ciddi sonuçlara yol açan önemli, ciddi kopukluklar olduğunu gösterdi: ailemiz yokmuş gibi çalışmak, ailemiz ve Çalışmamışız gibi durmaksızın onlara hayranlık duyuyoruz. '
Kendi boyundaki bir kadının tartışmayı açması, tartışmaya bir ağırlık ölçüsü verdi, bu sadece whiney değildi, yorgun Anneler şikayet ediyordu ve sakinleşmek için kaplıcaya gitmeye ihtiyaç duyuyordu. Gerçekte yaşama ve çalışma şeklimiz ile yaşamamız ve çalışmamız gereken efsanevi yol arasında önemli, ciddi sonuçlara yol açan önemli, ciddi kopukluklar olduğunu gösterdi: ailemiz yokmuş gibi çalışmak, ailemiz ve Sanki çalışmamışız gibi durmaksızın onlara hayranlık duyuyoruz. Sheryl önemli işler yaptı, dünya çapında Yalın Çevreler yarattı ve kadınlara bir araya gelme şansı verdi, işyerinde şu anki haliyle nasıl dolaşılacağını öğrenme, hikayeler paylaşma ve destek sağlama ve benim yaptığım kadar yalnız ve yalnız hissetmeme. Sohbeti devam ettirmek için onların çalışmalarına, çabalarına ve düşünmelerine ihtiyacımız vardı. Şimdi, işin yapısını değiştirmenin zamanı geldi, böylece hem erkekler hem de kadınlar esnek, üretken, performansa, saatlere değil - ödüllendirici iş yerlerine yaslanabilsin ve hem erkekler hem de kadınlar kutsal zamana sahip olmak için eğilebilirler. aile için, tam ortaklar olmak, böylece herkes eğlenmek ve oynamak için zamana sahip olabilir.
Q
Açıkçası bu, her yelpazeden kadınlar için inanılmaz derecede duygusal bir konudur ve 'anne savaşları' bunun bir tezahürüdür. Size göre bu bir semptom mu? Ve sohbeti nasıl değiştirebiliriz ve / veya birbirimizi desteklemek için daha iyi bir iş yapabiliriz?
KİME
'Anne savaşlarını' sona erdirmenin ve hepimizin başından beri aynı tarafta olduğumuzu fark etmenin zamanı geldi: kendi hayatlarımızla en iyisini yapmak ve ailelerimiz ve çocuklarımız tarafından doğru yapmak istiyoruz. Ama haklısın, bunlar çok tehditkar, incitici konuşmalar, çünkü kimliğimize ve 'İyi Anne' nin ne olduğuna dair kültürel varsayımlarımıza çok derinden vuruyorlar. Şu anda kültürel mesajlarımız oldukça net: Annelerin ne yapması gerektiğini düşündüğümüz konusunda ikilemiz.
'' Anne savaşlarını 'sona erdirmenin ve hepimizin başından beri aynı tarafta olduğumuzu fark etmenin zamanı geldi: kendi hayatlarımızda en iyisini yapmak ve ailelerimiz ve çocuklarımız tarafından doğru yapmak istiyoruz.'
Anket sonrası anket, hem erkeklerin hem de kadınların büyük bir çoğunluğunun, çalışan anneler konusunda en iyi ihtimalle kararsız olduğunu gösteriyor. En büyük ve uzun süredir devam eden kamuoyu araştırması olan Genel Sosyal Anket, hem erkek hem de kadınların yalnızca bir avuç kadarının annelerin tam zamanlı çalışması gerektiğini düşündüğünü gösteriyor - bu, on yıllardır çok fazla bütçelenmemiş bir istatistik. Ve yine de annelerin çoğu yapmak tam zamanlı çalışmak. Sanki bu kalıcı, uğultulu bilişsel uyumsuzluk akımına sahibiz. Her sabah, sabahları işe gitmek için bazen kapıdan çıkarken kendimi çok çelişkili ve kirlenmiş hissettiğimi hissettim. Evdeki anne arkadaşlarımın yanında kendimi suçlu, kıskanç ve savunmacı hissederdim. Ve konuşmaya ve dürüst olmaya başladığımızda, etrafımda ve diğer çalışan annelerde çelişkili, endişeli, endişeli ve savunmacı hissettiler, tüm bu eğitimin ne için olduğunu merak ettiler, ancak aşırı zorlu işleri birleştirmenin ve yine de gökyüzüyle buluşmanın başka bir yolunu görmediler. şimdi annelerin ne olması ve yapması gerektiğiyle ilgili beklentilerimiz var.
'Anket sonrası anket, hem erkeklerin hem de kadınların büyük çoğunluğunun, çalışan anneler konusunda en iyi ihtimalle kararsız olduğunu gösteriyor.'
Bizi Anne Savaşları'na hapseden kendi karmaşamız. Bu kararsızlık çok zararlı. Çalışan anneleri düşündüğümüzde en çok neden korkarız? Çocuklarını ihmal edeceklerini veya terk edeceklerini düşünüyoruz. Bencil olacağını ve ihtiyaçlarını ve isteklerini çocuklarınınkinden üstün tutacağını. Ancak çalışan anneler konusunda çok kararsız olduğumuz için, onu kenara atmadan makul ve esnek bir programda çalışmasına yardımcı olmak için fazla bir şey yapmadık. Onu ve çalışan aileleri, yüksek kaliteli, uygun fiyatlı çocuk bakımı ve ücretli ebeveyn izni ile desteklemek için çok daha az yasa ve politikadan söz etmedik bile. Peki biz ne yaptık? Kararsızlığımız eylemsizliğe yol açtı, bu da en çok korktuğumuz koşulları yarattı: Bir annenin işte rekabet edebilmesi için, aşırı çalışma saatlerini harcaması ve kısaca çocuklarla ve evde zamanını feda etmesi gerekiyor. , ilk başta çok korktuğumuz her şey.
'Bizi Anne Savaşlarına hapseden kendi kararsızlığımızdır.'
Bu nedenle, anneleri vazgeçip 'İyi Anne' olmayı seçmeye veya içeride kalmaya, içini boşaltmaya, çok az yardım almaya ve çocuklarına bunu telafi etmeye çalışırken kendilerinin de iyi anneler. Bu sadece çileden çıkarıcı değil, aynı zamanda gerçekten mantıksız. Hepimizin bir araya gelme ve 'seçimlerimizin' gerçekten kısıtlı seçimler olduğunu anlamanın zamanı geldi. Ve fazla çalışma kültürümüzü değiştirmek, hem erkeklerin hem de kadınların iş ve hayatı nasıl birleştirmek istedikleri ve kendi aileleri için neyin işe yaradığı konusunda gerçek seçimlere sahip olmalarını sağlamak için uzun bir yol kat edecektir.
'Bu yüzden anneleri, ayrılmayı ve' İyi Anne 'olmayı seçmeye veya içeride kalmaya, içini dökmeye, biraz yardım almaya ve çocuklarına uydurmaya çalışırken kendilerini perişan etmeye ve herkese onların da olduklarını kanıtlamaya zorluyoruz. iyi anneler. '
Q
Kitap boyunca, ezici Overwhelm'in bir örneği olarak kendi hayatınızı kullanıyorsunuz - her şeyi yapmaya çalışmak… ve her şeyi kötü bir şekilde yapmak. Daha iyi bir yol bulmanız gerektiğini bildiğiniz zaman, sizin için devrilme noktası neydi?
KİME
Keşke bir anım olduğunu söyleyebilseydim ve sonra bazı şeylerin değişmesi gerektiğini belirledim. Birkaç kırılma noktam vardı. Bir keresinde, kendimi boğuluyormuş gibi hissettirecek kadar kesinlikle ağırlığımdayken, aileyi yönetmek için gereken tüm çalışmaların ve bunu kimin yaptığının çok uzun bir listesini yaptım. Şöyle bir şey oldu: Çocuk doktoru: ben. Diş hekimi: ben. Çocuk bakımı: ben. Araba paylaşımı: ben. Market alışverişi: ben. Faturalar: ben. Yaz kampı planlaması: ben. Tatil planlaması: ben. Ve devam ediyor, devam ediyor ve devam ediyor. Kocam ve ben arada bir bunun hakkında konuşurduk, ama pek verimli değildi. Sinirlenir ve savunmacı olur ve standartlarımın çok yüksek olduğunu söylerdi, bunu görür ve suçlar, sonra olduğumuz yere geri döneriz: Çıkmaz. Benim için, evliliğimiz için ve çocuklarımız için gerçekten zehirliydi. Sürekli bir dırdırmışım gibi hissettim. Yardım ederdi, ama sadece ona sorarsam ya da bir şeyi işaret edersem. Kocam benden yedi yaş büyük ve bazen üç çocuk annesi olduğumu hissettim. Ve buna gerçekten içerledim. Ama değişebileceğine dair kendimi umutsuz hissettim. Beni değişim yolunda gerçekten başlatan şey bu kitaptı. Kitabım aslında Zaman Konfeti'nde yaşamak dediğim şeyden Zaman Huzuruna doğru ilerlemeye doğru bir yolculuk. (Hala devam eden bir işim! Ama ... ilerleme!) Bir zaman kullanımı araştırmacısı bana her hafta 30 saat boş zamanım olduğunu söylediğinde (tüm kadınlar gibi) ve bir zaman günlüğü tutmam için bana meydan okuduğunda başladım. O zamanlar zorlu bir işte muhabir olarak tam zamanlı çalışıyordum. Washington post, Çılgın, suçlu, iki çocuk annesiydim, kedinin kestirmeden önce evi düzenli tutmaya, çamaşırları katlamaya çalıştım, kocamdan daha fazla Hedef alışveriş arabasıyla randevum vardı ve kendimi hissettim. tırnaklarımla günler boyunca zar zor asılı duruyordu.
'Boş zaman dediği şeyin 27 saatini buldu ve hayatım tamamen içinde yaşamak yerine çığlık atıp yanımdan geçerken neden kenarda duruyormuşum gibi hissettiğimi öğrenmek için aradım.'
Boş zaman dediği şeyin 27 saatini buldu ve hayatım tamamen içinde yaşamak yerine çığlıklar atarak yanımdan geçerken neden kenarda duruyormuşum gibi hissettiğimi öğrenmek için aradım. Bunu söylemekten nefret ediyorum, ancak zaman kullanımı araştırmacısına yapılan bir telefon görüşmesi olmadan beni çok kızdırdı, çünkü sadece bir kişi daha - bir adam - bana hayatımı anlatıyor, yargılarda bulunuyor, başka bir şey buluyor Kendimi yetersiz hissetmeme rağmen, değişimin nasıl mümkün olduğunu görmeye başlama nedenine, güdüme ya da cesaretine hiç sahip olmamış olabilirim. Ve o sırada çok kızmış olsam da, o telefon görüşmesi için çok minnettarım. Çünkü çok şey öğrendim. Hayatımı, düşüncelerimi ve eylemlerimi ve kocamın hayatını şekillendiren güçler konusunda ne kadar cahil olduğumdan utanıyorum ve şok oluyorum. Hayatlarımız çok daha iyi. Daha iyi ortaklar olmak için çok çalıştık. Benim değişmemi - İdeal Anne'yi, Martha Stewart'ı - ve aynı zamanda İdeal Anne'yi de bırakarak değişmesini ve bir şekilde ona 'doğal olarak' daha uygun olduğum için hepsini yapmam gerektiğini düşünmesini gerektirdi. ki bunun açıkça doğru olmadığını keşfettim! Bu ikimizin de birlikte ilerlemesini sağladı. Dürüst olmak gerekirse, öğrendiğim diğer zaman yönetimi araçlarından daha fazla, evde fiziksel ve zihinsel yükü daha adil bir şekilde paylaşmak, zihnimdeki karmaşayı temizlemek, beni ailemle neşeli ve eğlenceli bir şekilde bağlamak ve zamanımı boşa çıkarmak için daha fazlasını yaptı. herhangi bir şey.
'Dürüst olmak gerekirse, öğrendiğim diğer zaman yönetimi araçlarından daha fazla, evde fiziksel ve zihinsel yükü daha adil bir şekilde paylaşmak, zihnimdeki karmaşayı temizlemek, beni ailemle neşeli ve eğlenceli bir şekilde bağlamak ve zamanımı serbest bırakmak için daha fazlasını yaptı her şeyden çok. '
İş
Q
Kadınların çoğu, bu ülkede doğum izninin ne kadar standartların altında olduğunun ve çocuklar ortaya çıktığında iş / yaşam dengesini sağlamak için diğer kaynakların ne kadar sınırlı olduğunun (yani, hasta bir çocuğa bakma yeteneği vb.) ). Sistemi değiştirmek için ne olması gerektiğini düşünüyorsunuz?
KİME
Dünyanın en zengin ülkesi olan ve “aile değerlerine” sahip olduğunu ilan eden Amerika Birleşik Devletleri, çalışan ailelere yardım etmek için kesinlikle en az şeyi yapıyor. Ücretli ebeveyn izni sunmayan tek gelişmiş ekonomi biziz. Yaklaşık 200 ülke üzerinde yapılan bir çalışmada, onsuz sadece ABD, Papua Yeni Gine ve Svaziland'dı. Bu utanç verici. Bir sözde aile dostu politikamız var: Aile Tıbbi İzin Yasası. Bill Clinton, 1990'ların başında göreve ilk geldiğinde yasayı imzaladı. Geçmesi on yıl sürdü. Ücretsiz izin. İş gücünün yüzde 40'ını kapsamıyor. Ve bunu alan çoğu insan ebeveyn izninde değil: Kendileri hastadır ve iyileşmek için zamana ihtiyaçları vardır. İzlanda 5-5-2 sistemine geçiyor. Anneye beş aylık ücretli izin. Baba için sonraki beş ay. Ve ailenin paylaşması için iki tane. Vaov! Ailelerin aslında doğumdan sonra fiziksel olarak iyileşme ve aile olarak bağlanma zamanı vardır.
“Ücretli ebeveyn izni sunmayan tek gelişmiş ekonomi biziz. Yaklaşık 200 ülkede yapılan bir çalışmada, bu ülke olmayanlar yalnızca ABD, Papua Yeni Gine ve Svaziland'dı. '
Babaların rutin olarak yalnız ebeveyn izni almaya başladığı İskandinav ülkelerinden yapılan araştırmalar, üç yıl sonra bu ortaklıkların ve işbölümünün çok daha adil olduğunu buluyor. Amerika Birleşik Devletleri aynı zamanda, işçilerin herhangi bir nedenle izinlerinin ödenmesini garanti eden hiçbir politikası olmayan tek gelişmiş ekonomidir. Yerel yasaları kabul eden bir avuç şehrin dışında, ücretli hastalık günleri gerektiren herhangi bir ulusal politika yoktur. Çok sayıda işçinin hiç tatil zamanı yoktur. Ve yaklaşık iki hafta kalmaya meyilli olanlar, işlerini yanlarına alıyorlar veya zamanı bile kullanmayanlar. Araştırmalar, işkolik ABD'nin de herhangi bir ülkenin en tatil günlerini attığını gösteriyor.
'Babaların rutin olarak tek başına ebeveyn izni almaya başladığı İskandinav ülkelerinden yapılan araştırmalar, üç yıl sonra bu ortaklıkların ve işbölümünün çok daha adil olduğunu buluyor.'
Pek çok Avrupa ülkesi, Avrupa çalışma saatleri direktifi uyarınca, kanunla sadece kısa çalışma saatlerine ihtiyaç duymakla kalmaz, aynı zamanda ücretli izin garantisine de sahiptir.
Yakın zamanda bir Avrupa mahkemesi, tatilde hastalanırsanız, daha fazla tatile hak kazandığınıza, çünkü bir hayata sahip olmanın, ruhunuzu tazelemenin ne kadar önemli olduğunu ve enerjik bir şekilde işe geri dönüp daha iyi işler yapacağınıza karar verdi. 30'dan fazla eyaletteki devlet üniversitelerinden daha pahalı olan çocuk bakımı için ödeme yapma konusunda yardımımız yok. Güvenlik ve kalite standartları yoktur.
'Pek çok Avrupa ülkesi, Avrupa çalışma süresi direktifi kapsamında yasalar gereği sadece kısa saatler talep etmekle kalmıyor, aynı zamanda ücretli izin garantisine de sahipler.'
Çocuk bakımı çalışanlarımıza, ortalama olarak, zıplama ve otopark görevlilerine ne kadar ödeme yapılır. Fransa'da hükümet, yüksek kaliteli, uygun fiyatlı ve erişilebilir çocuk bakım merkezlerinin işletilmesinin maliyetinin ödenmesine yardımcı oluyor. Öğretmenler son derece eğitimli, maaşları iyi ve Sorbonne'daki profesörlerle aynı sendikaya bağlı. Burada neyin değişmesi gerekiyor? Bizim ihtiyacımız en sonunda bunun hakkında konuşmaya başlayın. Bu sorunları masaya yatırmalı ve belirli siyasi kültürümüz, ekonomimiz, işlerimiz ve ailelerimiz için neyin işe yarayacağını bulmalıyız. Ancak, çalışan anneler konusunda çok kararsız olduğumuz için, siyasette ve iş dünyasında hâlâ iktidarda olan erkeklerin büyük bir kısmı, aile değerlerini eve ekmek getiren-ev hanımı ailelerle eşit tuttuğu için, sıkışmış durumdayız ve bedelini ödeyenler çalışan ailelerdir. İronik bir şekilde, aynı muhafazakarlar fark etmeye başlıyor: Üniversite eğitimi almış Amerikalılar arasındaki doğum oranları, demografların kriz seviyesi dedikleri seviyeye düştü.
'Çocuk bakıcılarımıza, ortalama olarak, zıplama ve otopark görevlilerine ne kadar ücret ödeniyor.'
Gençler basitçe çocuk sahibi değiller, çünkü fazla çalışma kültürümüzün taleplerini aşırı ebeveynlik kültürümüzün talepleriyle nasıl birleştirebileceklerini göremiyorlar. Yani gençler ailelerden çekiliyor. Ve bunun toplumumuzun ilerlemesi için büyük etkileri var. (Bakın, size bunun annemi kaplıcaya götürmekten daha fazlası olduğunu söylemiştim.) Konuşma ulusal düzeyde durmuşken, eyalet ve yerel düzeyde gerçek bir umut buldum. California, New Jersey ve Rhode Island, geçici bir sakatlık sigorta fonuna her maaş çekinden birkaç sent ödeyen çalışanlar tarafından tamamen finanse edilen eyalet çapında ücretli ebeveyn izni yasalarını kabul etti. Şehirler ücretli hastalık günleri yasalarını, evden çalışma teşviklerini ve hatta San Francisco'daki gibi esnek çalışma girişimleri talep etme hakkını geçiriyor. Bu küçük programlar, şüphecilere ve işletmelere çalışabileceklerini ve yapabileceklerini ve iş ile ev arasındaki çatışmayı hafifletmeye yardımcı olduklarını gösteriyor. Ailelerin bağlanmak için daha fazla zamana sahip olduğunu, bebeklerin daha uzun süre anne sütüyle beslendiğini ve hem annelerin hem de çocukların daha sağlıklı olduğunu ve kadınların - özellikle düşük ücretli kadınların - işten ayrılmak yerine iş gücünde kaldıklarını ve bu da onları riske attığını gösteriyor. yoksulluğa düşmek için. Ve çalışanlar daha mutlu, daha sadık ve daha iyi çalışıyor. Kazan, kazan, kazan.
'Gençler basitçe çocuk sahibi değiller, çünkü fazla çalışma kültürümüzün taleplerini aşırı ebeveynlik kültürümüzün talepleriyle nasıl birleştirebileceklerini görmüyorlar.'
Q
Ayrıca, işyerinde daha aktif ve daha aktif olmak isteyen erkeklerle ilgili damgalanma hakkında kapsamlı bir şekilde yazıyorsunuz - çözüm nedir? Ve bunu kim iyi yapıyor?
KİME
Esneklik damgası, İdeal İşçi, toplam işe bağlılık kültürümüzde hem erkekleri hem de kadınları etkiliyor. Ancak ortaya çıkan sosyal bilim araştırması, erkeklerin bu İdeal İşçi normundan saptıkları için daha sert bir şekilde cezalandırıldığını gösteriyor - tuhaf, pısırık olarak görülüyorlar, terfi için devrediliyorlar, kenara atılıyorlar ve hatta kovulmuşlar. Bununla birlikte, umut ışınları vardır. Bu İdeal İşçi normlarını bir kenara atan ve erkeklerin mükemmel işler yapabileceği ve yine de evde tam ortak olabileceği işyerlerini şekillendiren şirketler, yöneticiler, patronlar ve işyerleri vardır. Peter Lando, daha kısa çalışma saatlerine ve ömür boyu süreye değer veren bir şirket kurmak için büyük bir hukuk bürosundan ayrılan Boston'da bir avukattır ve kendisi gelişmektedir. Deloitte, aktif bir Babalar grubuna sahiptir. Clearspire, faturalanabilir saat kültürünü patlatan, hem erkek hem de kadınlara ömür boyu zaman bırakan yeni bir hukuk firmasıdır. Sanal ev ofisinde mükemmel işler yapan bir avukatla konuştum: Kızları ile her öğleden sonra otobüs durağında buluşabiliyor, onlara bir atıştırmalık hazırlayabiliyor ve günlerinin bir parçası olabiliyor. Bir baba, beyaz ayakkabılı bir hukuk firmasında yaptığı işin aynısını yaptığı Maine'e taşındı. Ama şimdi, buzdolabı tamircisinin gelmesini bekliyor, çocuk bakımı almak için programını esnetebiliyor ya da okul oyununa gidebiliyor, oysa eski firmasında, her zaman düzgün bir şekilde kapıdan dışarı çıktığını söylüyor. bir saatte insanlar kaşlarını kaldırıp kaşlarını çatıyorlardı - o sekiz saatten fazla çalışmış ve işi bitmiş olsa bile!
'Ancak ortaya çıkan sosyal bilim araştırması, erkeklerin bu İdeal İşçi normundan saptıkları için daha sert bir şekilde cezalandırıldığını gösteriyor - tuhaf, pısırık olarak görülüyorlar, terfi için devrediliyorlar, kenara atılıyorlar ve hatta kovulmuşlar.'
Ann Arbor'da bir yazılım şirketi olan Menlo Innovations'a girdiğimde, ilk gördüğüm şey beyaz bir tahtada duran, sağ eliyle bir omzunun üzerine geğirme beziyle karmaşık bir bilgisayar kodu yazan bir adamdı ve bebek kızı kucaklaştı. onun solu. Bu 8. 'Menlo bebeği' idi. Şirket tek bir prensip üzerine kurulmuştur: Joy. Ve bu, insanların otantik hayatlar yaşayacağı ve ara sıra güzel bir Cuma günü kano yapmak isteyen babalar, anneler ya da insanlar değilmiş gibi davranmak zorunda kalmayacakları anlamına gelir. Kitabımı bildirirken en şaşırtıcı bulduğum şeylerden biri, gerçek inovasyonu en alışılmadık yerlerde bulmamdı, fazla çalışma kültürümüze o kadar bağlı olacağını düşündüğünüz türden yerlerde asla değişmeyecekler: Hukuk firmaları, teknoloji, Stanford Tıp Fakültesi ve… Pentagon. O zamanlar en iyi sivil liderlerden biri olan Michele Flournoy'a bütün bir bölüm ayırıyorum - kültürü yeniden oluşturdu, esnek çalışma politikaları oluşturdu ve kendisi tatile çıktı ve esnek davranışı modelleyen liderlerin, diğerlerinin izne sahip olduklarını düşünmeleri için anahtar olduğunu gösterdi. bunu da yap. Bu süreçte, çabanın başına iki genç babası verdi. İnsanların sadece daha mutlu olmadığını, aynı zamanda işin daha iyi, düşünmenin daha keskin, daha net ve daha yaratıcı olduğunu çok çabuk gördü.
'Ann Arbor'da bir yazılım şirketi olan Menlo Innovations'a girdiğimde, ilk gördüğüm şey beyaz bir tahtada duran, sağ eliyle bir omzunda geğirme beziyle karmaşık bir bilgisayar kodu yazan bir adamdı ve bebek kızı kucağındaydı. solunda. '
Q
'İdeal İşçi' kinayesi - yani, uzun saatler ve bol bol yüz yüze görüşme yapan kişi - kitap boyunca kapladığınız gibi, kurumsal Amerika salonlarında dolaşıyor. Bu neden sonuçta böyle bir yanılgıdır - ve model bir işçinin böyle olması gerektiğine dair algıları nasıl değiştirebiliriz?
KİME
Bu doğru ve iş yeri kültürlerimizin ofiste uzun saatler yüz yüze görüşen çalışanlara değer verdiğini gösteren çok sayıda araştırma var. Ben onlara 'yüz yüze savaşçılar' diyorum. Ve bu normdan saparsanız, tolere edilebilirsiniz, ancak yükselme, aynı oranda tazminat alma veya bağlı olarak görülme olasılığınız düşüktür. Ve bu mutlak bir yanılgıdır. İnsanlar, Amerika'yı 1 numara yapan şeyin aşırı çalışma ve meşguliyet için tam bir bağlılık olduğunu varsayıyorlar. Bu kesinlikle doğru değil. Bunun yerine bizi hasta, aptal, hayal gücünden yoksun, verimsiz, ilgisiz, mutsuz ve sağlıksız yapıyor. (Bunun hakkında bir makale yazdım İşte .) İnsanlar, çalışma yasalarımızın 1938'den beri güncellenmediğinin farkında değiller. Adil Çalışma Standartları Yasası, 40 saatlik çalışma haftasını başlattı. (Bu aslında Henry Ford'un montaj tesislerinde yaptığı dahili araştırmadan geldi — 40 saat, bir el işçisini pahalı hatalar yapmaya başlayacak kadar yorulmadan ve kızartmadan önce ne kadar ileri itebileceğinizdir.) Bu yasa, saatlik işçileri zorunlulukla fazla mesai yapmaktan korur. işverenler, 40 saatin üzerindeki herhangi bir çalışma için onlara bir buçuk süre ödemek zorunda. Giderek daha fazla Amerikalının yaptığı gibi, maaşlı veya bilgi çalışanlarının fazla çalışmasına karşı böyle bir koruma yoktur.
“İnsanlar, Amerika'yı 1 numara yapan şeyin aşırı çalışma ve meşguliyet için tam bağlılık olduğunu varsayıyor. Bu kesinlikle doğru değil. Bunun yerine bizi hasta, aptal, hayal gücünden yoksun, verimsiz, ilgisiz, mutsuz ve sağlıksız yapıyor. '
Dolayısıyla, yasaya göre, işverenler maaşlı çalışanları cezasız bir şekilde, yükü taşımaya yardımcı olması için başka birini işe almak zorunda kalmadan ve ek menfaatler ödemek zorunda kalmadan ölümüne çalıştırabilirler - hem de işten atılacak bir sonraki olabileceğinizi ima ederken. 1980'lerden beri çalışma saatleriyle birlikte iş kaygısı artıyor. Peki ne yapmalı? Kültürü değiştirmek için uzun bir yol kat edebilecek birkaç umut verici şey var:
bir
Üretkenlik. Bu istatistiği keşfettiğimde gerçekten göz alıcı buldum. Evet, ABD inanılmaz derecede üretken ve zengin bir ekonomiye sahip. Ama tahmin et ne oldu? Bunun çoğu, bu kadar uzun saatler geçirmemizdir. GSYİH'yi çalışılan saate böldüğünüzde, diğer bazı ülkeler aslında Daha Norveç, Fransa ve cömert ücretli izin politikalarına sahip diğer ülkeler dahil olmak üzere, olduğumuzdan veya ona yakın bir saatte üretken.
2
Verimlilik. Daha kısa çalışma saatlerine sahip üretken ülkelerde kültür, uzun saatler çalışıyorsanız, sadece verimsiz olduğunuzu öne sürüyor. Sadece ne kadar uzun süre masa başında oturduğunuza değil, misyon odaklı performansa değer vermeye başlarsak, kültürü hareket ettirebiliriz.
3
Ustalık. Birkaç yıl önce, psikolog Anders Ericsson kasıtlı uygulama teorisiyle ortaya çıktığında (bir şeyde gerçekten mükemmel olmanın 10.000 saat sürdüğü), herkes içeri daldı ve 10.000 saat koymak için itmek, itmek ve zorlamak zorunda olduklarını düşündü. Ancak çalışmanın gerçek noktası şuydu: Çalıştığı en mükemmel müzisyenlerin, bir ızgarada haritalandırırsanız, pürüzlü dağ zirveleri ve vadileri gibi görünen günlük çalışma alışkanlıkları vardı. 90 dakikadan fazla olmayan yoğun bir şekilde pratik yaptılar. Ve seanslar arasında yoğun bir şekilde dinlendiler. Daha fazla uyudular! Özünde, 'bakliyat' olarak çalıştılar ve sadece daha üretken değil, aynı zamanda daha da iyilerdi. Daha vasat öğrenci günleri, onları bir ızgaraya koyarsanız, düz bir çizgi gibi görünür.
4
Yenilik. Ortaya çıkan sinirbilim, yaratıcı bir sınıf ekonomisinde şu anda en çok ihtiyaç duyduğunuz anın, sadece burnunuzun rahat olduğu bir anda geldiğini buluyor. kapalı değirmen taşı.
5
Y kuşağı. Helikopterle alınan ve her şeyi yapabileceklerini söyleyen ilk nesil çocuklardı. Ebeveynlerinin çılgın hayatlarını istemiyorlar. Ve bu şekilde yaşamak ve çalışmak zorunda olmaları için herhangi bir neden görmüyorlar. Anketler, hem erkeklerin hem de kadınların hırslı olduklarını ve kariyer yapmayı önemsediklerini gösteriyor. Ve hem erkeklerin hem de kadınların aileye değer verdiğini ve onlarla zaman geçirmeyi önemsediğini. Y kuşağı bizi bu Ezici karmaşadan henüz çıkarabileceği için Tanrı onları korusun!
6
Teknoloji. Teknoloji şu anda iki ucu keskin bir kılıç çünkü çok hızlı değişiyor ve biz henüz ona tam olarak adapte olmadık. Ancak, her zaman her yerde olmadığı sürece bizi her yerde, her zaman çalışmamız için özgür bırakma konusunda muazzam bir vaatleri var. Ve garip hava koşulları, acil durumlar, aksamalar, aksi takdirde inatçı patronlara, insanların mükemmel işler yapabileceklerini ve burunlarının dibinde oturamayacaklarını gösteriyor. (Aslında, kızartıldıkları veya sıkıldıkları için ofiste solitaire oynayan kaç kişi tanıyorsunuz, ancak ödüllendirilmek için var olmaları gerektiğini biliyor musunuz? Çok şey biliyorum!) Bir arkadaşım dedi New York'taki Sandy Kasırgası patronunun herkesin kendi tarzlarında, kendi yöntemleriyle çalıştıklarında aslında çok daha üretken olduğunu ve bu konuda gizlice dolaşıp suçluluk hissetmek zorunda kalmadıklarını görmesini aldı.
Q
Kadınların kariyerlerini dik merdivenler yerine kafesler olarak nasıl yeniden tasarlamaları gerektiğinden bahsediyorsunuz - kitapta Eliot Spitzer'in siyasete geri dönmesi için bir rampa varsa, bunun için rampalar olması gerektiğine dair harika bir satır var. çocukları için de biraz zaman ayıran anneler. Peki otobana dönüş yolu nedir?
KİME
Şu anda, anneler için gerçekten zor, çünkü şu anda rampadan ayrılanlar anneler oluyor - anlamlı bir şekilde iş gücüne geri dönüyorlar. Her şeye yeniden başlamak zorunda kalan ve 20 küsur gibi yaptıklarından para kazanan pek çok kişiyle konuştum. Annelerin işgücüne geri dönmesine yardımcı olmak amacıyla yola çıkan, ancak kendi şartlarında, esnek veya daha kısa çalışma saatlerinde çalışan bazı yeni parlak noktalar, şirketler var. Bunlar genellikle değiş tokuşlarla birlikte gelir: Fayda yok, ilerleme için çok az fırsat.
'Annelerin bu tür ödünleşmelerle karşı karşıya kalması bile, yine, 1938'de hala sıkı sıkıya bağlı kalan bir işyerinin ürünüdür. Sorunun bir kısmı, patronların genellikle tek yönlü, her zaman doğrudan çalışan erkekler olmasıdır. , genellikle uzun saatler boyunca - ve kimsenin bunu başka şekilde yapacağını hayal edemezler. '
Annelerin bu tür ödünleşmelerle karşı karşıya kalması bile, yine, 1938'de hala sıkı sıkıya bağlı kalan bir işyerinin ürünüdür. Sorunun bir kısmı, patronların genellikle tek yönlü, her zaman doğrudan çalışan erkekler olmasıdır. genellikle uzun saatler için - ve kimsenin bunu başka şekilde yaptığını hayal edemezler. Bulduğum en etkileyici şeylerden biri, iş yerlerinin IDEO ve Jump Associates gibi tasarım odaklı düşünme firmalarından nasıl yardım almaya başladıklarıydı. Gelip antropologların egzotik avcı-toplayıcı kabileleri incelerken kullandıkları araçları kullanıyorlar ve insanları günlük yaşamları boyunca takip ediyorlar. Keşfettiği şey, birçok işyerinin daha fazla politikaya ihtiyaç duymadığı, tutumlarını ve kültürlerini yeniden düzenlemeleri gerektiğidir; böylece politikaları alan insanlar geri adım atmak, geri çevirmek, yanlara doğru hareket etmek ve sonra tekrar yukarı çıkmak için hala kararlı ve değerli işçiler olarak görülüyor. Stanford Tıp Fakültesi'nde yaptıkları, özünde 'ortaya çıkarmak' - hikayeleri anlatmak, yükselen, saygı duyulan ve mükemmel işler yapan insanlara ışık ve hava vermek, ama belki de sadece yarı zamanlı çalışıyorlar —Sadece ne düşüneceklerinden korktukları için kimsenin bilmesini istemiyorlardı. İşin etrafındaki mitolojinin maskesini düşürüyorlar ve daha yeni, daha doğru bir hikaye yazıyorlar.
Aşk
Q
Kitaptaki 'İdeal İşçi' nin karşılığı, 'İdeal Anne' - yaşamları boyunca çocuklarının kullanımına tamamen açık olan - yemek pişiren, zanaat yapan, onları okul sonrası sayısız etkinliğe taşıyan kadın. Bu neden bu kadar tehlikeli bir kavram?
KİME
Anneler her zaman kendilerini çocuklarına adamışlardır ve hiçbir zaman çok fazla itibar görmemiş olsalar da, bir sonraki nesli yetiştirme çabasının büyük kısmını üstlenmişlerdir. Ancak bugün toplumun annelerden beklediği şey, annelerden beklediğimizden daha fazla. Her zaman hazır olmalarını, bir çocuğun her ihtiyacını karşılamalarını ve bunu tek başlarına yapmalarını bekliyoruz. Bu eğilimleri inceleyen sosyal bilimciler, İdeal Anne'nin talepleriyle gerçekçi olarak yapabileceklerimiz arasındaki uçurumun hiç bu kadar geniş olmadığını söylüyorlar ve bu hepimizi suçlu ve yetersiz hissettiriyor ve bu yüzden gidiyoruz, yapıyoruz, denemiyoruz bunu herkese uydurmak ve asla doğru yapmadığımı hissetmek.
Yani kitabım için yaptığım onca araştırmadan sonra kesinlikle şunu söyleyebilirim: DUR.
'İdeal Anne mitolojik bir yaratıktır ve hiç kimseye, kadınlara, erkeklere, evliliklere ve ilişkilere, çocuklara iyi değildir.'
İdeal Anne mitolojik bir yaratıktır ve hiç kimseye, kadınlara, erkeklere, evliliklere ve ilişkilere, çocuklara iyi gelmez. İnsanlar, 'işbirlikçi yetiştiriciler' olduğumuz için gelişti. Pleistosen döneminden beri, çocuklarımızı büyütmek için birbirimize her zaman yardımcı olduk. Çocuk bakımının en eski biçimi, antropologların 'alloparents' dediği şeyden - son derece kırılgan olan ve yetişkinliğe başarılı bir şekilde yetişmek için 13 milyon kalori alan çocuklarımızın bakımına, beslenmesine ve yetiştirilmesine yardımcı olan kabilenin diğer üyeleri. Bu, erkekler ava çıkarken (bazen çok başarılı olamayarak) kadınların yiyecek toplamak için kilometrelerce yürüdükleri anlamına geliyordu. Kadınlar her zaman çalışan anneler olmuştur. Ve bazen çocuklar geldi ve bazen tek ebeveynlerin bakımı altında kaldılar. Ve hiç kimse Kötü Anne olarak düşünülmekten ya da mağaranın dışındaki oyun alanında birinin fısıldayacağından endişelenmedi - çocuklarım küçükken pek çok şey duyduğum gibi - 'Şey, kimseye asla izin vermem Başka yükseltmek benim çocuk.' İdeal Anne ve ürettiği tüm suçluluk ve yetersizlik, gerçekten annelerin rolleri konusundaki kararsızlığımızın bir ürünüdür.
'Ama kadınların zamanını ve enerjisini tüketiyor - her zaman bu kadar kirli ve suçlu hissetmek ne kadar yorucu! Sanki kayak botlarıyla bir yarış yapıyor ve birkaç tur gerideymişsiniz gibi. '
Ama kadınların zamanını ve enerjisini tüketiyor - her zaman bu kadar kirli ve suçlu hissetmek ne kadar yorucu! Sanki kayak botlarıyla bir yarış yapıyor ve birkaç tur gerideymişsiniz gibi. Ve çocuklara tüm bu yoğun odaklanma - helikopter yapma ya da bazı çocuk psikologlarının dediği gibi, çim biçme makinesi ebeveynliği - erkekleri dışarıda tutar ya da kadının yükünü artıran ikincil bir rol oynar. Evlilikleri vurguluyor, çünkü enerjilerinin her zerresinin çocuklara gitmesi durumunda çiftlerin birbirlerine ayıracak vakti yok. Ve en önemlisi - bazı araştırmacıların söylediği gibi “çocuk egemenliği” çocuklar için gerçekten kötü. Dikkatli ve fazla planlanan çocuklar üniversiteye giderler ve kim olduklarını, ne sevdiklerini ya da ne yapacaklarını bilmeyen çocuklar - kaygılı ve depresif oldukları için akıl sağlığı tesisleri ve hizmetleri patlama yaşıyor. Çocukların ihtiyacı olduğunu gösteren araştırma… mutlu olmak. Mutluluk, aslında başarıyı teşvik eden şeydir - ve bunun tam tersi olması gerekmez. Ve bu otantik mutluluğu bulmak için, çocukların dolaşmak, planlanmamış oyun süresine sahip olmak, bulutlara bakmak ve böceklere dalmak, dışarıda olmak, sıkılmak ve nasıl sıkılacağını, başarısız olmayı ve nasıl yapılacağını öğrenmeye ihtiyaçları vardır. İdeal Anne her şeyi doğru yapmak için baskın yapmadan kendilerini toparlar. (Biliyorum… suçlu suçlu. Bu kitap üzerinde çalıştıktan sonra gerçekten yöntemlerimi değiştirdim.) Çocuklara nefes almaları için o alanı verdiğimizde, kendimize de daha fazla zihinsel rahatlık ve zaman veriyoruz. Ve geri adım attığımızda, çocukların, metanet denilen bu harika kaliteyi nasıl yükselteceklerini ve geliştireceklerini öğrenmelerine izin veriyoruz. Anne gergin olduğu için kutuyu işaretlemek yerine bunu bir ustalık deneyimi gibi hissedin, üç yaşından itibaren üç bin ekstra müfredat olmadan asla üniversiteye giremezsiniz.
Q
Bir bebek doğduktan hemen sonra erkeklerde hormonal olarak neler olduğuna ve erkeklerin ve kadınların gerçekte biyolojik olarak nasıl bağlandıklarına dair oldukça şaşırtıcı araştırmalardan bahsediyorsunuz. Babaların kendilerini yetkin, eşit katılımlı ebeveynler gibi hissettiği o yere nasıl geri dönebiliriz?
KİME
Bunu sevdim! Kitabı bildirdiğimde pek çok harika sürpriz oldu ve bu gerçekten de en keyifli olanlardan biriydi. Bu araştırmaya rastladığım günü çok net hatırlıyorum. Evde bir anne olan bir arkadaşım, bir oyun randevusundan sonra kızımı yeni bırakmıştı ve kadınların anne olmak için nasıl “bağlanmış” olduğunu ve annelerin her şeyi yapmasının “doğal” olduğunu söylüyordu, bu yüzden o yapmadı Boşver.
“Çocuklarımı bazen beni şaşırtan bir vahşetle seviyorum ve her zaman bir şekilde şeylerin“ doğal ”düzenini bozduğum için suçluluk duyuyordum çünkü benim de kendi hayallerim ve tutkularım vardı. Ve ikisini de istedim. '
Çocuklarımı bazen beni şaşırtan bir vahşetle seviyorum ve her zaman bir şekilde şeylerin “doğal” düzenini altüst ettiğim için suçluluk duyuyordum çünkü benim de kendi hayallerim ve tutkularım vardı. Ve ikisini de istedim. En güzel günü Kuzey Kaliforniya'daki Sarah Blaffer Hrdy'nin ceviz çiftliğinde geçirdim. Annelik ve neyin 'doğal' olduğu konusunda dünyanın önde gelen uzmanlarından biridir. Ve ona gittiğimde, neredeyse çaresiz hissediyordum galiba. 1970'lerin başında, Kongre'nin her iki evinden de geçen iki partili tek evrensel çocuk bakımı faturasının öldürülmesinde etkili bir rol oynayan Pat Buchanan ile röportaj yapmıştım. Bunu yapmaktaki mantığı, annelerin evde kalması ve babaların işe gitmesinin 'doğal' ve 'Amerikan Tarzı' olmasıydı.
'Ve gerçekten bilmek istedim, sisi, kültürel koşullanmayı ve gürültüyü kestiğinizde, tam olarak neyin doğal olduğunu?'
Ve gerçekten bilmek istedim, sisi, kültürel koşullanmayı ve gürültüyü kestiğinizde, tam olarak ne doğaldır? Ve onunla konuşup araştırmayı okuduğumda, sanki kalbimden büyük bir ağırlık kalktı. Hardy, kadınların seks yapmaya hazır olduğunu söylüyor. Ve üzerinde yeterince yağ varsa hamile kalacaktır. İşte bu yüzden bebekler çok sevimli doğarlar - ve sizi 'kancalamak' ve onlara bakmak istemenizi sağlamak gibi olağanüstü bir yetenekle. Ve sonra emzirmeye başladığınızda ve bunlar kendilerini iyi hissettiren prolaktin ve oksitosin hormonları beyninize çarptığında, o zaman sonsuza kadar bağımlı olursunuz. Ama büyüleyici olan bu ... fakat aynı fizyolojik değişikliklerden bazılarını deneyimleyin. ERKEKLER de baba olduklarında prolaktin üretirler! Erkeklerin testosteron seviyeleri baba olduklarında düşer. ERKEKLER, kadınların yaptığı gibi bağlanır. Bebeklerin fotoğraflarına bakan yabancılar bile bağlanır. NIH tarafından finanse edilen araştırma, ilgisiz yabancılarda bile, hem erkekler hem de kadınlar için bakıcılık ve bakıcılıkla ilişkili beyinlerinin aynı alanlarının aydınlandığını ortaya koydu. Öyleyse kritik olan büyülü bir 'içgüdü' değil (ki bu beni daha iyi hissettiriyor, çünkü yeni bir anne olarak kendimi tamamen beceriksiz hissettim ve bir şekilde ne yapacağımı BİLMEDİĞİM için suçlu hissettim. bebek ağlamayı keser mi? ”“ BİLMİYORUM !!! ”Özellikle stresli bir gecede ağladığımı hatırlıyorum) - kritik olan zaman . Başlamak için güven ve yetkinliği geliştirme zamanı bilmek bu ağlamanın ne anlama geldiğini, bu yaygara ne anlama geldiğini, bebeğin ritimlerini ve ihtiyaçlarını anlamak için. Ve insanlık tarihinin çoğu boyunca, emzirme nedeniyle, o zamanı kadınlara verdik, erkeklere değil.
“Ve şu anda araştırmaların gösterdiği şey, erkeklere bir bebekle tek başına ebeveyn izni verdiğinizde ya da bir çocukla yalnız zaman verdiğinizde - ve annem kurtarmaya hiç yakın değil - erkekler de aynı güven ve yeterliliği geliştiriyorlar. '
Ve şimdi araştırmaların gösterdiği şey, erkeklere bir bebekle tek başına ebeveyn izni verdiğinizde ya da bir çocukla yalnız zaman verdiğinizde - ve annem kurtarmaya hiç yakın değil - erkekler de aynı güven ve yeterliliği geliştiriyorlar. Farklı bir tarzda ebeveyn olabilirler, ancak bu iyi bir ebeveynliktir. Ve sonra çocukla ilişkileri değişir; araştırmanın gösterdiği başka bir şey de çocuk gelişimi, refahı ve gelecekteki başarısı üzerinde muazzam olumlu etkilere sahiptir. Evlilikler dönüşür ve çiftler, günümüzde yaygın olan basmakalıp bir anne ve beceriksiz bir yardımcı babadan çok, bakımı paylaşan partnerler haline gelir. Aslında, zaman çalışmaları, erkekler çocuklarla yalnız vakit geçirdiklerinde, üç yıl sonra evliliklerinin ve birlikteliklerinin hem işte hem de evde ÇOK daha adil bir işbölümüne sahip olduğunu buldu.
Q
İş yükünü evde paylaşmak, gün içinde daha fazla zamanın kilidini açmanın ve Overwhelm'in duygularını hafifletmenin anahtarlarından biri ise, eşitlik yerine nasıl geçersiniz?
KİME
Bu zor bir soru. Kadınlar tam zamanlı çalışsalar bile ortalama olarak ev işlerini ve çocuk bakımını hala iki katına çıkarıyorlar ve erkekler şimdi 30 yıl önce erkeklerden daha fazlasını yapıyor olsa da. Ancak kadınlar sadece ağır fiziksel yükü taşımakla kalmıyor, aynı zamanda çocukları okula götürmek, çocuk bakımını üstlenmek, herkesi kapıdan çıkarmak gibi kafanızın patlayacağını hissettirecek zamana duyarlı işleri yapıyorlar. derslere veya spor oyunlarına. Hâlâ planlama, düşünme, organize etme, aileyle bağlantı kurma ve herkesin duygusal sıcaklığını alma gibi tüm 'zihinsel emeği' yapıyorlar. Bu 'görünmez' emek çok büyük bir bedel alır ve oldukça zaman alıcıdır. Araştırmalar, en eşitlikçi düşünen çiftlerde bile ilk çocuk geldiğinde tartıların devrilmeye başladığını gösteriyor. Kocama ve bana olan buydu. Ve sanırım bunun sebebi ikimizin de İdeal Anne'nin etkisi altında olduğumuzu ve benim meli tüm o çocuk şeylerini yap. Ve sonra daha çok evden çalışmaya başladım, o yüzden tüm o ev işi işlerini ben de yapmamalı mıyım, çünkü oradaydım? En düşük noktaya ulaştık bir Şükran Günü, birkaç saat içinde gelmek üzere 18 kişi varken, mutfak darmadağınıktı, ben hala Türkiye Trot sabahından beri terli koşu giysilerimin içindeydim ve kocam buzdolabını açtı, bir Six pack ve bir arkadaşının hindisini güneşte verandada 'içmesine' yardım etmeye gittiğini duyurdu. Çok öfkeliydim, ama aynı zamanda gerçekten çok üzgündüm - merak ediyordum - birbirimize tam ortak olma sözümüze ne oldu? Peki… ne yapmalı.
'Kadınlar tam zamanlı çalışsalar bile ortalama olarak ev işlerini ve çocuk bakımını hala iki katına çıkarıyorlar ve erkekler şimdi 30 yıl önce erkeklerden daha fazlasını yapıyor.'
ThirdPath Enstitüsü'nden Jessica DeGroot ile çalışmaya başladık çünkü kendimi umutsuz ve öfke dolu hissediyordum. Jessica işbölümünde oynadığım rolü bu kadar bozguna uğratmakta bana yardım etmeye başladı. Ve sonra netleştikçe, İdeal Anne rolünü düşünmeden ne kadar üstlendiğimi anladığımda, Tom ve ben uzun yürüyüşler yapmaya başladık. Yanıma bir muhabirin not defterini aldım ve hayatımızı bir hikaye gibi 'rapor etmeye' başladım - yargılamaya değil, anlamaya çalıştım. Sonra düzenli sohbetler yapmaya başladık. Ailenin koşması için yapılması gereken iş neydi? İşleri adil bir şekilde bölerek çocukları da nasıl dahil edebiliriz? İkimizin de kabul edebileceği ortak standartlar nelerdi? Bir ev ofisinde çalışıyor olsam da işimin de önemli olduğunu ve ev işi yaparak zamanımı ve zihinsel alanımı kesmeye devam etmemem gerektiğini protesto ettim. Ve Tom hemen kabul etti. Sistemler oluşturmaya çalıştık — bunu otomatik hale getirmek için, böylece tartışmak zorunda kalmayacak ve yardım istemeye veya dırdır etmeye devam etmem gerekmeyecek. Birbirimizi de sorumlu tutmalıydık. Bu yüzden Tom kahvaltılık yemekleri yapmadığında (sistem: Bulaşık makinesini boşalttım, dolduruyor — Onun için bunları yapmayı bırakmak zorunda kaldım. Bir kez yaptığımı ve bundan şikayet ettiğimi hatırlıyorum ve yaklaşık 11 yaşında olan kızımız zaman, sadece bana baktı ve 'Bu senin seçimindi' dedi. Bana çarptı - vay, haklıydı. (Zaman çalışmaları, kadınların haftada üç ila beş saat harcadığını gösteriyor. yineleme kocalarının kötü yaptıkları işleri.) Ben de iPhone'umdan fotoğraf çekmeye ve bulaşıkları yıkamayınca Tom'a mesaj atmaya başladım ve 'Gerçekten mi?' Standartlarımı düşürmeyi öğrendim, evimizin Downton Abbey kadar temiz görünmesi gerekmiyordu. İlk başta, değişimi gerçekten zorlayan tek kişi bendim. Ancak New York'ta bir terapist olan Catherine Brindorf bana mantram olacak ve gerçekten bir fark yaratacak bir şey verdi. Buna İlişki Denklemi diyor. A + B = C'ye sahipseniz, faktörlerden biri bile değişir. A'nın A üssü olduğunu söyleyin. B değişmese bile, C değişiyor. A ’+ B = C” Ve sonunda, B ile kim bilir? Sonunda Tom'a olan şey açıkça buydu. İlişki değiştikçe değiştim. Ne istediğim konusunda netleştikçe - adalet - değişmeye başladı. Hala devam eden bir çalışmayız, ancak çok daha fazla desteklendiğimi hissediyorum. Zihinsel karmaşadan çok fazla kurtuldu çünkü tüm sorumlulukları, hatta planlamayı paylaşıyoruz. Sırayla çocukları dişçiye götürüp randevuları alıyoruz. İkimiz de takvime yazıyoruz. Sırayla çocuklar için reçeteleri dolduruyoruz ve araba kullanıyoruz. Bir yaz, bir grup ebeveyn bir araya geldiğinde ve kızlarımız için kendi 'kampımızı' bir araya getirmeye karar verdiğinde işlerin gerçekten değiştiğini biliyordum - her aile gün için yaklaşık beş kızdan oluşan bir grubu alırdı ve bu da herkese dört gün verirdi. kesintisiz çalışma ve, bahsetmiyorum bile, fahiş kamp ücretlerinden tasarruf edin! Tom kendini e-posta listesine ekledi. Tom günümüzü almayı teklif etti. Ve düşünmek ve bu kitabı yazmak için zamanım oldu.
Oyna
Q
'Boş zaman' neden bu kadar damgalanmış bir kavramdır? Ve neden sonuçta bu kadar önemli - özellikle kadınlar için? Nasıl geri alacağız?
KİME
Bu gerçekten 20. yüzyılın en büyük bulmacalarından biridir. Boş zaman, seçkinlerin statü gösterme ve herkesin 20. yüzyılın başında taklit etmeye çalıştığı yol olmaktan, 21. yüzyılın başında aptalca, verimsiz bir zaman kaybı olarak görülmeye nasıl gitti? 1950'lerde iktisatçılar, şimdiye kadar haftada 32 saat, yılda altı ay çalışacağımızı ve 38 yaşında emekli olacağımızı tahmin ediyorlardı! Bunun yerine, tamamen işe adadık.
'Bazı akademisyenler, çalışmanın neredeyse bir din haline geldiğini, kimliğimizi aldığımızı ve işimizle varoluşsal soruları yanıtladığımızı söylüyor.'
Bazı akademisyenler, çalışmanın neredeyse bir din haline geldiğini, kimliğimizi aldığımızı ve işimizle varoluşsal soruları cevapladığımızı söylüyor. Ancak diğerleri ekonomik nedenlere işaret ediyor: Maliyetler artmaya devam ettikçe ücretler durdu. (Kolej harcı 1980'den bu yana yüzde 900 arttı ... en son ne zaman, bir hedge fonu yöneticisi değilseniz veya yüzde 1'de yüzde 900'lük bir zam yapmadıysanız?) Ve ekonomi ve iş güvensizliği 1980'lerde ortaya çıkmaya başladı . Ancak kadınlar için boş zaman her zaman zor olmuştur. Kadınların boş zamanlarına bakan ilk kitaplardan biri, 'Kadınların Boş Zamanları, Ne Boş Zamanları?'
'Çiftçi kadınları ve boş zamanları üzerine yapılan bir başka erken çalışma, kadınların örgü örmeyi, kapitone yapmayı, konserve yapmayı - her türlü“ üretken ”boş zamanları kabul ettiklerini, ancak sanki bir zayıflık belirtisiymiş gibi kendilerine zaman ayırmayı asla kabul etmediklerini buldu. '
Çiftçi kadınları ve boş zamanları üzerine yapılan bir başka erken çalışma, kadınların örgü örmeyi, kapitone yapmayı, konserve yapmayı - her türlü “üretken” boş zamanları kabul ettiklerini, ancak sanki bir zayıflık belirtisi gibi kendilerine zaman ayırdıklarını asla kabul etmediklerini buldu. Ama doğrusu, bunun nedeni kadınların hiçbir zaman bir boş zaman tarihi ya da kültürü olmamasından kaynaklanıyor. Eski atasözü düşünün, 'Bir kadının işi asla bitmez.' Thorstein Veblen, 1899 klasiğinde Boş Zaman Dersi Teorisi , 2. sayfada kadınlardan vazgeçerek, ağır iş hayatından uzaklaşarak ve yavaş ve boş durarak statülerini tarih boyunca nasıl gösterdiğine dair yazıyor: Veblen, 'El işçiliği, endüstri, geçim kaynağı elde etmenin günlük işiyle doğrudan ilgisi varsa, alt sınıfın münhasır işidir,' diye yazdı Veblen. 'Aşağılık sınıf köleleri ve bakmakla yükümlü olunan diğer kişileri ve normalde tüm kadınları da içerir.' Dünyanın dört bir yanındaki kadınların boş zamanlarını 'kazanmaları' gerektiğini düşündüklerini, bunu hak etmediklerini ortaya koyan araştırmalar var. Ve bunu hak etmenin tek yolu, çok uzun bir Yapılacaklar listesinin sonuna gelmekti. Ve tahmin edin ne oldu: Öldüğünüz gün Yapılacaklar listenizin sonuna gelmemiş olacaksınız. Asla bitmez. Bir gün sahilde bir anım vardı. Kızım saatlerce suya koştu, bir avuç dolusu deniz yosunu topladı ve bir yığın halinde atmak için sahile geri koştu. Göz alabildiğine deniz yosunları dalgalarda çalkantılıydı. Sonunda ne yaptığını sordum. İçeri girmeden önce okyanusu temizlemek. İşte o zaman anladım - boş zamanımda yaptığım buydu. Ben buna If / Then zihniyeti adını verdim. Yapmam gereken bu beş milyon şeyi bitirirsem, çöpü çıkarırsam, bu notu yazarsam, kedicik çöpünü alırsam, kırık kapı kolunu düzeltirsem, bu e-postayı gönderirsem, bu formu doldurursam - SONRA rahatlayabilir, nefes alabilir, okuyabilir, eğlenebilirim . Okyanustaki tüm deniz yosunlarını temizlemeye çalıştığımı fark ettim ve hayatımı suya hiç girmeden yaşardım! OKYANUSU TEMİZLEMEYE ÇALIŞMAYA DUR! Dalın. Şimdi!
'Okyanustaki tüm deniz yosunlarını temizlemeye çalıştığımı fark ettim ve hayatımı suya hiç girmeden yaşardım! OKYANUSU TEMİZLEMEYE ÇALIŞMAYA DUR! Dalın. Şimdi! '
Q
Kitabın sonunda, günlerinizi elden geçirmenize ve kendiniz için kullanacağınız bu zaman dilimlerini bulmanıza yardımcı olan bazı zaman yönetimi ipuçlarını açıklıyorsunuz. Aynı zamanda hayatınızın “kontrolünü” ele almanın bir yolu gibi görünüyordu. Sır ne?
KİME
Bunalıma ve strese iki şey neden olur: Kontrol eksikliği ve öngörülememe. Öyleyse, öngörülemeyen ve çoğu kez kontrol dışı bir dünyada, aşırı çalışmanın ve meşguliyet değerinin kitlesel yanılsamasına kapılmış işyerlerinde, her ikisinin de bir ölçüsünü nasıl bulabilirsiniz? İşte bu, işinizin misyonu hakkında gerçek bir netlik elde etmek anlamına gelir. Ve üç soruya yanıt almak: Ne kadar yeterli? Ne zaman yeterince iyidir? Nasıl bileceğim? Ne yapman gerekiyor yapmak - patronun nerede oturmanı istediği değil - önemli olan budur. İyi yapıp yapmadığınızı ölçmek için gereken metrikler nelerdir? Bu konuda daha net ve net olmaya çalışın ve bunu komuta zinciri boyunca yukarı ve aşağı iletin. Sor esneklik için kendi teklifinizi bulun ve bunun neden önemli olduğunu açıklayın. Birçoğumuz HAYIR alacağımızı varsayarız, insanların bizi daha az düşüneceğini varsayarız, biz sormayız. Deloitte’un kitlesel kariyer özelleştirmesi hakkında haber yaparken şok olduğumu hatırlıyorum, organizatörlerden biri çalışanların yalnızca yaklaşık yüzde 10'unun kariyer kafesinden faydalandığını, ancak herkesin orada olduğunu bildiğinde daha iyi hissettiğini söyledi. Bu benim için kültürle konuşuyor. Ve sormaktan çok korkan insanlar. Bu korkuyu kırmak ve daha fazla netlik sağlamak için bir destek ağı. Aynı zamanda anlamlı, mükemmel işler yapmak ve hayatları için zaman ayırmak isteyen benzer düşünen insanlar. Aynı ilkeler sevgi ve oyun için de geçerlidir. Destek ağlarını, çocuklarını seven ve yoğun ebeveynlik çılgınlığına kapılmak istemeyen aileleri bulun. Erkekler ve Meşgul olmakla övünmek yerine boş zamanlara, boş zamanlara, özel anları paylaşmaya ve bağlantı kurmaya değer veren kadınlar. Değişim zordur, ancak imkansız değildir. Güçlü sosyal normlara karşı kendi başınıza geri adım atmak zordur. İşte bu yüzden arkadaşlarınıza, “tek ebeveynlerinize”, kendi köyünüze ihtiyacınız var.
Q
Ayrıca her gün ölüyormuş gibi yaşamaktan ya da en azından bunu gerçekten önemli olanı kavramak için bir çerçeve olarak kullanmaktan bahsediyorsunuz - ama sizin de önerdiğiniz gibi, bunu yapmak zor. Oraya ulaşmak için bazı adımlar nelerdir?
Nihai ölümünüzü akılda tutarak yaşamak zor bir düşüncedir. Ama bu sadece gerçeği.
KİME
Gerçekten o kadar uzun süredir burada değiliz. Ve bunu aklımızda tuttuğumuzda, sizi bir anlamda daha otantik bir yaşam sürmeniz için özgür kılar. Kendi iç pusulanızı takip etmek ve ideal İşçi, İdeal Anne, mükemmel ev hanımı, kadın vb. Olmak için dış baskılardan bu kadar etkilenmemek. İlk adım gerçekten duraklamaktır. Sadece nefes al. Yaşadığını unutma. Ve her ne kadar imkansız görünse de, sizin için en önemli olanı düşünmek için düzenli olarak biraz zaman ayırın. Sadece 10 dakika olsa bile. Veya günün sonunda beş nefes. Ardından Yapılacaklar listenizi çevirin. Asla yapılmayacağını anlayın. Her zaman daha fazla şey olacaktır. Öyleyse en önemli şeyleri ilk sıraya koyun. Önce neşe. Eğlence ve oyun. Kendine iyi bak. Otantik ve mutlu bir yaşam sürmek için bunlar günlük Yapılacaklar listesi olmalıdır.
Brigid Schulte’den Zaman Bulmanın On Yolu
bir
DURAKLAT. Nerede olduğunuzu ve nerede olduğunuzu anlamak için bir an için bile olsa, planlamanız gerekse bile gerbil çarkından düzenli olarak inin Gerçekten mi gitmek istemek.
2
BASINÇ'ın ne kadar güçlü olduğunu anlayın, fazla çalışma, fazla hesaplama, aşırı zamanlama ve aşırıya kaçma - ve insanların uyum sağlamaya hazır olduklarını. Tuhaf bir şekilde gerçekçi olmayan kültürel ideallerimiz bizi 'asla yeteri kadar' dönmemizi sağlıyor - hiçbir zaman yeterli olamayacağımız, yeterince iyi olamayacağımız veya herhangi bir alanda yeterince yapamayacağımız.
3
Anlatıyı değiştirin. İşyeri kültüründe, kültürel tutumlarda, yasalarda ve politikalarda büyük değişimi aktif olarak destekleyin. Çalışmayı yeniden tasarlayın, geleneksel cinsiyet rollerini yeniden hayal edin ve boş zaman ve oyunun değerini yeniden yakalayın. Bilinçli bilinçsiz önyargı ve kararsızlık yaratın. Ortaya çıkarmak. Otantik ol. Başkalarından bekleyin. Yıpranmış efsaneleri ortadan kaldırın. Konuş.
4
Meşguliyetten kurtulun.
5
PLAN. YAPMAK. GÖZDEN GEÇİRMEK. Nerede olduğunuz ve nereye gitmek istediğiniz konusunda netleştikçe, o duraklama anlarında ve buradan oraya nasıl gideceğinizi hayal etmeye başlayın. Deney. Değerlendirmek. Farklı bir şey dene. Denemeye devam et.
6
Kendi ÖNCELİKLERİNİZİ belirleyin ve ardından değerlerinizle uyumlu kendi destek ağınızı kurun. istemek uymak! POZİTİF AKRAN BASINCI.
7
Yapılacaklar listesine gelince. Zihinsel alanı temizlemek için kafanızdan her şeyi çıkarmak için bir beyin dökümü yapın. O halde kendinize bunların hiçbirini yapmama İZNİ verin. Ayrıca kendinize neşe, eğlence, oyun, derinlemesine düşünme ve boşta kalma veya sessiz zamanı en önemli öncelikler olarak koymak ve rutin hale gelene kadar programlamak için İZİN verin. Gerçekten yapma Yapılacaklar listesinin sonuna gelerek boş zaman kazanmak zorundasınız. Asla yapmayacaksın. O halde listeyi çevirin. Önce neşe. Yapmak bir günde bir şey ve önce yap. Günün geri kalanı bir galibiyettir.
8
Zamanınızı kısın. 90 dakikadan fazla olmayan kısa, yoğun PULSES ile çalışın ve kanalı değiştirmek için molalar verin. Gün içinde belirli zamanlarda dijital medyayı kontrol edin ve zamanlayıcılar kullanın, böylece tavşan deliğine düşmeyeceksiniz. Teknoloji baştan çıkarıcıdır, bağımlılığı aydınlatan beynin aynı yapılarını aydınlatır, bu yüzden akıllıca kullanmak için kendi sisteminizi bulun, sizi kullanmasına veya kötüye kullanmasına izin vermeyin.
9
Evde ortak standartlar belirleyin ve yükü çocuklarla bile adil bir şekilde paylaşın. Unutma, ebeveynler olarak çocuklarını sev, onları oldukları gibi kabul et ve sonra yollarından çekil. Bu şekilde, herkesin bağlanmak için daha fazla zamanı olur. Asıl önemli olan bu, kaç enstrüman çaldıkları ve kaç seyahat takımı oluşturdukları değil.
10
Daha fazlası, daha fazlası değildir. Ters U eğrisini düşünün. Her şey gibi, çocuklar için biraz aktivite, beyin için biraz yenilik, biraz sıkı çalışma, biraz teknoloji için zaman… hepsi bir noktaya kadar iyidir, ancak daha fazlası daha iyi değildir. Çok fazla ve faydalar azalmaya başlıyor. Kendi tatlı yerinizi bulun. Sohbeti sürdürmek için şu adresi ziyaret edin: Brigid Schulte’nin sitesi.
Harekete geç:
Ücret eşitsizliği, silah güvenliği, doğum izni (ve babalık) izni, sağlık hizmetlerine erişim, gıda tedarikimizdeki ve çevremizdeki toksinler - bunlar hemen hemen tüm Amerikan annelerini doğrudan etkileyen sorunlardan sadece birkaçı. Ancak hem evde hem de işte aşırı dolu tabaklarla, ülkemizin (ve iş yerimizin) işleyişinde iyileştirmeler için kampanya yapmak için nasıl zaman bulabiliriz? İçinde Bunalmış Brigid Schulte, inanılmaz çabalarını övüyor Yükselen Anneler , geçim kaynağımızı ve çocuklarımızın geleceğini tehdit eden temel sorunları vurgulayan çevrimiçi bir kuruluş. Sadece önemli konulardaki okuma materyallerini bir araya getirmekle kalmazlar, aynı zamanda gerçek değişime katılmayı da hızlı ve kolay hale getirir: Dilekçeler, kongre mektupları, eğitici kısa notlar ve milyonlarca başkalarıyla kişisel deneyimleri paylaşma fırsatı hızla erişilebilir. kendi sitelerinde ve genellikle bir veya iki tıklama ile işlem yapılabilir. MomsRising, ülke çapındaki ilgili Amerikalıların çevrimiçi katılımıyla, baskıcı yasalar ve iş uygulamalarıyla mücadele etmek için Capitol Hill'de, eyalet başkentlerinde ve işyerinde milyonlarca kadını gerçek zamanlı olarak temsil ediyor. Ücretli hastalık günleri için eyalete göre kampanyalar yürütmekten USDA'nın okullarda satılan yiyecek ve içeceklere ilişkin beslenme standartlarını değiştirmeye zorlamaya kadar, başarmaya çalıştıkları her şey bizi oldukça şaşırttı.