Şaşırtıcı bir adamdı. Adaçayı ve harika alaycı. Doğrudan ve ödün vermeyen, inançlarını, alışkanlıklarını veya arkadaşlarını değiştirmek istemiyordu. Büyük büyük büyükbabasının tüm hayranları kesinlikle iki kategoriye ayrılmıştı: Puşkin alimler ve “Puşkinov”. Muhtemelen öyle.
Akrabalık olarak, Grigory Grigorievich, Puşkin'e en yakın kişidir. Bu arada, bir zamanlar şair eski yıllarında kendini tasvir etti. Ve şimdi, bu Puşkin'in kendi portresini gördüğümde, şair kendini çekmedi, ama gelecekteki torunu.
Grigory Puşkin, Puşkin ailesinin askeri baskınına devam etti: Fin ve Büyük Vatanseverlik Savaşı cephesinde savaştı.
Pek konuşkan değildi. Ama büyük büyükbabasının bir zamanlar yazdığı gibi, konuşması "birkaç sayfa değerindeydi tarihi not alır ve gelecek nesil için değerli olur. " Onunla son görüşmemiz, ölümünden kısa bir süre önce Mareşal Tukhachevsky Caddesi'ndeki Moskova'daki dairesinde gerçekleşti.
- Grigory Grigorievich, kaderin nasıldı?
- Yaşam için birçok şey vardı: Zooteknikte çalıştım ve bir arama operatörü, sonra da partizan olma fırsatım oldu. Savaştı ve savaştan sonra bir yazıcı olarak çalıştı. Hayatımda büyük rütbeleri takip etmedim ...
- Kendini ceza soruşturmasında nasıl buldun? Ne de olsa hayvan bilimi üzerine bir şeyler çalıştılar ...
- Çok zaman geçti. Bölge komitesine çağrıldı. Moskova Ceza Soruşturma Dairesi'nde - MUR. Doğru, pes etmeyip istemediğimi sordular: iş tehlikelidir, ancak müzeye gönderebilirler, orada daha sakin olacaktır. Onlara Puşkinlerin asla tehlikeli hizmetten kaçmadıklarını söyledim. Ve askeri bir isme sahibiz, savaş. Büyükbabam Alexander Alexandrovich, bir general, Bulgaristan’da Rus-Türk savaşında savaştı. Evet ve babam bir subaydı, bir albay ...
Moskova'nın Oktyabrsky bölgesinde faaliyet gösteren Petrovka'da, 38'te çalıştı. Dolandırıcıları, haydutları yakalamak, - birçok kötü ruh farklıydı. Almanlar başkente geldiğinde, gönüllü olarak partizanlara, sonra da cepheye gitti.
- Her nasılsa size partizan istismarları hakkında soru sormaya çalıştım ve siz tüm soruları cevapladınız: “Genel olarak, görev tamamlandı ...”
- Şimdi böyle cevap vereceğim.
“Öyleyse sana savaş arkadaşın Alexander Kishkin'den öğrendiklerim partizan Grigory Puşkin'den bahsetmek zorunda kalacağım.” Bu nedenle, Eylül 30'te Dorokhovo istasyonunun yakınındaki ekibiniz, Almanlar tarafından Almanya'ya gönderilmek üzere seçilen iki yüzden fazla kızı kurtardı. Gerillalar gruplara ayrıldı, eski esirleri geri çekmek daha güvenliydi. Orman yollarımıza gittik, açtık - yiyecek yoktu. Zaten bitkin kızlar, kelimenin tam anlamıyla ayaklarından düştü.
Ve sonra, neyse ki, bir Alman var. Arabaya bisküvi ve şnorkel kutularını sürdü. “Savaşçı” açıkça sarhoştu ve partizanlara düştüğünü hemen anlamadı. Duygularına gelince, Rusya’nın kötülük istemesini istemediğini ve savaştan önce Berlin Üniversitesi’nde okuduğunu, Puşkin’i okuduğunu ve hatta “Eugene Onegin” i okuduğunu temin etti. Bu noktada partizanlar güldüler ve bir şekilde Pushkin'in kendisini, sadece şairin torununu yakaladığını açıkladı! Almanlar buna uzun süre inanmayı reddetti - soyluların olduğu gibi tüm Puşkin soyundan gelenlerin vurulduğuna ya da Solovki'ye sürgün edildiğine kesin olarak ikna oldu ...
- Ve bu hikaye nasıl bitti, biliyor musun?
- Hayır.
- 1965’te, Zafer’in yirminci yıldönümünü kutladıklarında, Ben, Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın bir üyesi olarak, Merkez Yazarlar Meclisine ciddi bir toplantıya davet edildim. Orada yabancı konuklar vardı. Onlardan biri, bir tercümanın Puşkin'in torununu bulmasına yardım etmesini istedi. Onu doğrudan bana gösterdi. Bu yüzden, esir Alman, Puşkin'in sevgilisi Karl Müller'in oğluyla tanıştım. Puşkin'in hayatını kurtardığı ortaya çıktı! Bu arada, ben de.
- Söylemeliyiz, Grigory Grigorievich ...
- Sonra oldu. Eylül'de Dinyeper'ı geçerken, 1943 oldukça tartışıldı. Hastanede yatmak ve tekrar operasyonda. Konuşkan komutan yakalandı: Puşkin'in akrabası olup olmadığımı anlamaya mı çalışıyordum? Önce sessiz kaldım, sonra itiraf etmeliydim ...
Hatta kafasını tuttu, bağırdı: Sonuçta, seni orada öldürecekler!
(Daha sonra Korsun-Shevchenkovskaya operasyonunun hazırlandığı ve büyük olasılıkla askerlerimiz tarafından öldürülen yirmi binden biri olacağı öğrenildi…).
Hadi, seni subay dersleri için çalışmaya göndereceğimi söylüyor.
Reddettim, savaştan sonra çalışacağıma söz verdim. Fakat binbaşı ısrar etti, ben de Kharkov askeri okuluna gittim. Soyadı kaydedildi.
Soyadım hafif, komik, şahane! Sen diyorsun - Puşkin ve insanlar gülümsüyor, sana ulaşıyorlar. Bu büyük bir sevinç, aynı zamanda ağır bir haç. Şimdi 80-yılı işaretini aştığımı söyleyerek, sahte alçakgönüllülük olmadan söyleyebilirim: Ben onurlu bir şekilde taşıdım. Onur büyükbabam utandırmadı.
dipnot
Grigory G., büyük büyük büyük babasının 200 yıldönümünden biraz önce yaşamadı, hayal ettiği yıldönümünü kutladı. Ekim 17'te 1997'ta Moskova'daki bir hastanede savaştan kaçınmak için öldü. Lyceum'un yıldönümü günü arifesinde ...
Ancak bu kederli tarihten tam kırk yıl önce, 1957'ta, halkın Rusya sanatçısı Vladimir Pereyaslavts'ın mutlu bir düşüncesi vardı: “Puşkin'in Soykırıcıları Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın katılımcıları” resmini yazmak için. Bu arada, II. Dünya Savaşı'nın cephelerinde, yabancı olanlar da dahil olmak üzere, Rus dehasının on iki torunu savaştı.
O tarihi tuval üzerine basılan bazı kahramanları tanıdım.
Grigory Puşkin (1913 - 1997), şairin büyük torunu. Eylül ayında, 41, Volokolamsk ve Naro-Fominsk yakınlarında faaliyet gösteren özel amaçlı partizan dekolmanlarına katılmak için gönüllü oldu. Moskova bölgesindeki Alman kuvvetlerinin arkasına en tehlikeli yönde katıldı. O bir izciydi. Volokolamsk'ta yaralandı, hastanedeydi. Batı Cephesi'ndeki 1942'ten. Birinci Muhafızlar Hava indirme biriminin saflarında Staraya Russa ile savaştım. İkinci Ukrayna Cephesinde 1943 yazından beri. Oryol-Kursk Bulge'da savaştı. Özgür Kharkov, Sumi, Nikolaev, Kerç. Dinyeper'ı zorla. Savaşı teğmen olarak bitirdim.
Kızıl Yıldız, I. Dünya Savaşı ve II derece dereceli ödüllere layık görüldü.
Alexander Vsevolodovich Kologrivov (1916 - 1968), şairin büyük-büyük torunu. Savaşın başlangıcından beri Murom İletişim Okulu'ndan öğrenci. Ekim ayında, 1941 Moskova'yı savundu. Asker arkadaşlarıyla birlikte Istra ve Volokolamsk'ta bir savunma yaptı.
Şubat ayında, 1942-st, Vyazma altında bacağından yaralandı, hastaneye düştü. Ve Nisan ayında küçük teğmen rütbesiyle tekrar öne çıkıyor. İkinci Belarus Cephesinin tüfek bölümünün iletişim ekibinin komutanı. Oder'i zorladı: Ağır ateş altında Almanlar, ilerleyen Sovyet birliklerinin birlikleri arasındaki iletişim için gerekli kabloyu bir teknede teslim etti. Berlin’e gittim.
Kızıl Yıldız Nişanı verildi, madalyalarla savaşın.
Oleg Vsevolodovich Kologrivov (1919 - 1984), şairin büyük-büyük torunu. Savaşın başlangıcından beri - milislerde. Gönüllü olarak cepheye gittim. Aralık ayında, Moskova yakınlarındaki 1941, bacağında kırık bir madenin parçasıyla yaralandı. 1942'te, harç Oleg Kologrivov, Leningrad ablukasını kırmaya katılıyor. Sinyavsky bataklıklarındaki (Volkhov Cephesi) savaşlarda göğsüne doğru ciddi şekilde yaralandı. Özel gardiyan Oleg Kologrivov, büyük atalarının anısına değer veren yerlerde, Gdov, Pskov, Porhov altında savaştı. Pushkin’in Mihayloviçski'sini ilk kez ziyaret etti. Başka bir yaranın ardından tekrar operasyonel hale geldi: Baltık ülkeleri, Polonya ve Doğu Prusya'yı kurtardı. Ağabeyi gibi, Berlin'e ulaştı.
Muzaffer 1945'in Ekim ayında, Kologrivovy kardeşler, birbirleriyle ilgili hiçbir şey bilmeden, yanlışlıkla kardeşleri mağlup olmuş Almanya'nın başkentinde buluştular. Daha sonra cepheler arasında yüzme yarışması oldu ve mükemmel yüzücüler kardeşler onlara katıldı. Komutta: “Kologrivov'a hazır olun!” Başladı ... her iki kardeş.
Oleg Kologrivov en iyi yerlerden birini kazandı: Mareşal Konstantin Rokossovsky'nin galibi ile el sıkıştı.
Kızıl Yıldız Nişanı verildi, madalyalarla savaşın.
Sergey Evgenievich Klimenko (1918 - 1990), şairin büyük torunu. Uçaksavar pilinin alet bölmesinin komutanı. Düşman baskınlarına karşı savunma havacılık Moskova gökyüzü. Pili, Komün meydanında (şimdi Suvorov'un adını aldı), Sovyet Ordusu tiyatrosundan uzakta değildi. Ve Moskova hava savunma birliklerinin merkezi başkentin merkezinde, Puşkin anıtının yakınında yer almaktadır.
Faşisti püskürtmeye katıldı tank Volokolamsk ve Leningradskoe otoyollarına saldırılar. 1943 - 1944'te. - Orenburg Uçaksavar Topçu Okulu öğrencisi. Savaşı ikinci teğmen rütbesiyle bitirdi.
Vatanseverlik Savaşı Nişanı, II. Derece, "Askeri Haklar İçin" ve "Moskova Savunma için" madalya aldı.
Boris Borisoviç Puşkin (1926 - 2013), şairin büyük-büyük torunu.
Önünde yılın sonbaharından beri 1943. On yedi yaşında, Kronstadt'taki deniz yüksek okulu öğrencisidir.
Hizmetine Kızıl Bayrak Baltık'ın uçaksavar nişancısı olarak başladı filo, mayın tarama gemileri üzerinde yelken açtı. Minsk savaş gemisinde silah ekibinin bir parçası olarak, mayın tarama makinelerinde silah mürettebatı komutanı olarak görev yaptı. Riga ve Riga Körfezi sularında düşman madenlerini etkisiz hale getirme ve geçitleri temizleme savaş görevini yerine getirdi.
Askeri ödüller kazandı.
Sergey Borisovich Pushkin (1925 doğumlu), şairin büyük-büyük torunu.
On yedi yaşındayken Krasnoyarsk Havacılık Teknik Okulu'nda görev yaptı. Özel bir tamirci-mekanik uzmanı aldı: Savaş misyonları "IL-2" ve savaşçılara saldırma görevlerinden sonra sisteme geri döndü. Zafer, mekanik saldırı uçakları olarak hizmet verdiği Mançurya'da bir araya geldi.
Savaş ödülleri var.
Sergey Borisovich Pushkin onurlu bir insandır, yaşamının uzun yıllarından beri Fiziko-Teknik ve Radyo Mühendisliği Ölçümleri Birliğinin Bilimsel Araştırma Enstitüsü'ndeki çalışmaları ile ilgilidir. Doğru zaman ve frekans ölçümü konusunda uzman. Ülkemizdeki ilk atomik saatin baş tasarımcısı. Uluslararası Astronomi Birliği Komisyonu Üyesi. Yetmiş bilimsel makalenin yazarı. SSCB Devlet Ödülü sahibi.
Şimdi sadece o, Vladimir Pereyaslavts'ın canlandırdığı Büyük Vatanseverlik Savaşı katılımcıları olan şairin soyundan biri. Zaferin 70 yıldönümünde harika bir tatil geçirdi.