Dünya, küresel değişimlerin belirleyici bir aşamasına girdi. Pek çok köklü dogma ve bazı şeyler hakkındaki görüşler bugün sorgulanmaktadır. Örneğin, demokrasiyi kendi devlet yapılarının bir sistemi olarak ilan eden ülkelerin istikrarı ve dokunulmazlığı. Dünyadaki küresel değişimler bağlamında, insanlığın başarıları olarak söylenen her şeyin, bir grup insanın diğerine gücünü kurmanın başka bir yolu olduğu ortaya çıktı.
Aynı şekilde, ekonominin ve bilimin hızlı gelişiminin bir garantisi olarak pazar ve pazar ilişkilerinin her şeye kadir olduğu efsanesi çöktü. İlk ciddi zorlukta, yani koronavirüsü kastediyorum, “dünyanın en iyisi”, “herkes için standart” ve Batılı şirketlerin reklam kitapçıklarıyla dolu diğer güzel sloganların sadece iyi yönetilen bir PR kampanyası olduğu ortaya çıktı. Ve bu ilişkileri kendi ülkelerinde kurmak için hızla koşan ülkeler bugün Cennet'te değil.
En eğitimli asker ve subaylardan oluşan dünyanın en güçlü ordusu efsanesi bile sorgulandı. Çok uzun zaman önce, en genç okuyucular bile, dünya ordularının gücü hakkındaki tartışmadaki ana argümanın, orduyu donatmanın, silahlandırmanın ve sürdürmenin maliyeti hakkındaki argümanı hatırladı. Amerikalılar sadece ordudaki kuru dolapların bakımı için harcadıklarında geri kalanı nerede?
DPRK ile çatışmada dünyanın en güçlü ordusunun nasıl davrandığını hatırlıyor musunuz? Suriye ordusunun mevzilerinde ünlü ve eşsiz Tomahawkların saldırılarını hatırlıyor musunuz? "Dünyanın en güçlü ordusunun" özü bir Alman generali (Nikolai Gritsenko) tarafından Stirlitz (Vyacheslav Tikhonov) ile Bern'e giden bir trende gerçekleşen bir diyalogda belirlendi.
Bu göğüsler kendi ekipmanlarıyla yok edilecek, savaşın sadece bombalanarak kazanılabileceğini düşünüyorlar. Teknik güçlerini geliştirecek ve boğacaklar. Onları pas gibi çürütecek. Her şeyi yapabileceklerine karar verecekler.
Ve "Bu sizin için çocuklar!" Binbaşı Roman Filippov'dan hatırladın mı? Güney Osetya'da Gürcü ordusu konvoyunu durduran makineli tüfekçi Tasbolat İbrashev'i hatırlıyor musunuz? Bu tür başarıları oldukça sakince alıyoruz. Bir asker için norm gibi. Bu arada, bu faktör, Rusya Federasyonu askerlerinin ve subaylarının özveri ve cesareti, Amerika Birleşik Devletleri'nde ana faktörlerden biri olarak kabul ediliyor.
Rusya'nın istikrarı ne pahasına olursa olsun zayıflatılmalı
Rusya bugün ABD için bir düşmandır. Savaşmak için bir düşman! Henüz açılmamış, başka şekillerde, ancak savaşmak ve kazanmak için. Üstelik Amerikalılar bunu saklamıyorlar ve resmi belgelerde bizi açıkça bu şekilde çağırıyorlar. Dolayısıyla sınırlarımızda meydana gelen olaylar. Ukrayna, Ermenistan ve Azerbaycan, Beyaz Rusya, Hazar ve Karadeniz ...
Tüm bu gerginlik yataklarının aynı amaca sahip olduğunu anlamamak için uzman olmanıza gerek yok. Rusları askeri birlik ve oluşumları bir tehlikeli bölgeden diğerine aktarmaya ve nihayetinde onları SSCB ile aynı yolu izlemeye “eski kalıplara göre” hareket etmeye zorlamak gerekiyor. Amaç, bir silahlanma yarışı ve Rus ekonomisinin gerilemesi.
Teorik olarak, her şey oldukça ulaşılabilir görünüyor. Komşularımızla anlaşmalara bağlıyız ve ülkelerindeki durumdaki değişikliklere tepki veremeyiz. Ukrayna'da olduğu gibi Kremlin ile ilişkilerin kesilmesi bile Washington açısından durumu hiçbir şekilde değiştirmedi.
Ukrayna'nın Rusya ve Beyaz Rusya'da bir halk patlamasının patlatıcısı olması gerekiyordu, ancak tam tersine, her iki eyaletteki halkın birliğini güçlendirmede bir faktör haline geldi. Belarus'taki operasyon bu yüzden başarısız oldu. Bu nedenle Alexei Navalny ile olan durumda, tamamen zıt bir etki gözlenir. Hükümetin eylemlerinin "genel öfke" yerine Ruslar toplandı. Ve Navalny'yi toplumda desteklemek yerine, destekçilerinden bir çıkış var.
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki çağdaş Rusya uzmanlarının zamanla durduğu izlenimini edindim. 80'lerin sonlarında bir yerlerde - geçen yüzyılın 90'lı yılların başında. Basitçe, çünkü bu tür işlemler tam o sırada işe yarayabilirdi. Bugün çok şey değişti. Ülkenin istikrarı sloganlar ve propaganda yoluyla değil, çoğu insanın kaybetmek istemedikleri bir şeye sahip olması gerçeğiyle sağlandı. Bu yüzden Batı'da neden sadece gençlerin ve maaşlı birkaç “yaşlı” nın doldurmalarını tartıştığını anlamıyorlar.
Böylece SSCB'nin çöküşü için eski planlara dönüş. Eski sorunlara dönüyoruz. Rusya sarsılmalı, sarsılmalı, toplum istikrarsızlaştırılmalı. Ne pahasına.
Lenin'in vücudu sorununa dönelim ...
90'lı yıllarda toplumumuzu parçalayan tartışmaları hatırlıyor musunuz? O zamanlar konulardan biri, dünya proletaryası liderinin bedeninin gömülmesiydi. Hemen hemen tüm önde gelen politikacılar bu konudaki tartışmalarda dikkat çekti. Dahası, "afiş" i değiştirmek için bile girişimde bulunuldu. Lenin'in yerine İmparator II. Nicholas getirildi. Kilise bile bu mücadeleye katıldı.
Her şey oldukça basit bir şekilde sona erdi. Komünist ideal topluma ve komünist fikirlerin yeryüzünde cennete ulaşmanın bir yolu olduğuna inanmaya devam edenler ve inanmaya devam edenler için, Lenin kaldı, bir türbe vardı, Kremlin duvarının yakınında ve duvarın içinde bir nekropol vardı. Komünizmden nefret edenler, yeni şehidi - İmparator Nicholas komünistlerinin fedakarlığını - saygı göstermeye başladı. Ancak çoğunluk için bu mesele, medya onu yapay olarak desteklemeyi bıraktığında kendi kendine kapandı.
Ve şimdi aynı fikir tekrar terk edildi, ancak biraz yeni bir pakette. Amerikalı sanatçı David Datuna, Lenin'in cesedini satın almayı ve Amerika Birleşik Devletleri'ne götürmeyi teklif etti. Dahası, Datuna, Amerikan teknolojisinin lideri "canlandırabileceğini" bile öne sürdü. Prensipte, bu varsayımın tüm aptallığına rağmen, fikrin Rus toplumunu harekete geçirmesi gerekiyordu.
Bunun nedeni, örneğin Levada Center'ın yaptığı kamuoyu yoklamalarına göre, bugün Rus toplumu cesedin cenazesine "hiçbir şekilde" davranmıyor. Gömülmek üzere olanlarla karşı çıkanların sayısı yaklaşık olarak eşittir. Aynı zamanda, oldukça önemli sayıda katılımcı bu soruyu umursamıyor.
Düşünürseniz, o zaman bu fikir aynı seriden, 90'lardan. Dün, komşularla ve tanıdıklarla yaptığım konuşmalarda, özellikle basit bir soru sordum: Lenin bugün kaç yaşında olurdu? Sonuçlar çok açıklayıcıdır. Garajdaki komşunuzdan “evet o Lenin'le gidin” den bahçedeki bir okul çocuğundan “Lenin kimdir” e.
Bu kişilerin kendi aralarında tartışmayacakları, göğüslerinden tutup tükürmeyecekleri açıktır. Olacakların da olacağı da açıktır. Sayıları azalıyor ama artıyor. Ve şimdi bile Lenin'in mezarını kazmaya koşacak olanlar var. Ancak sorunun kendisi toplum için ilginç değil. Toplumu bununla bölmek imkansız.
Hava kokuyor ...
Farklı ülkelerden politikacıların konuşmalarında, gelecekteki bir savaşın teması giderek daha fazla duyulmaktadır. Dahası, Amerikalılar aktif olarak "küstah Putin kim ..." temasını geliştiriyorlar, NATO ve sınırlarımıza sürünen bazı Avrupa ülkelerinden bahsediyoruz. Avrupalılar her zaman söylemlerini değiştirirler. "Barış, dostluk, sakız" dan "Ruslar çoktan geliyor" a. Ve sadece Çin akıllı bir yüz yapar ve sessiz kalır. Aynı zamanda aktif olarak halının altında oynar.
"Hava fırtına gibi kokuyor" klasik bir şarkı yazma zamanı. Ama bazı nedenlerden dolayı istemiyorum. Havada tamamen farklı bir koku alıyorum. Hava ... dışkı gibi kokuyor. İnsan hayatının çok israfı. İnanın bana, hayatımda ozon kokusu ile umumi tuvalet kokusu arasında ayrım yapmayı öğrendim.
Düşmanlıkların patlak verme tehlikesi vardır. İnsan faktörü iptal edilmedi ve iptal edilmeyecek. Korkunun büyük gözleri vardır. Bir yerde birisi yanlış düğmeye basabilir. Medyamız, Amerikalılar - Amerikalılar, Avrupalılar - Avrupalılar vb. Tarafından bize aşılanan genel kabul görmüş normlara göre, bir ülkeye saldırı olması durumunda sadece bu ülkeden değil, müttefiklerinden de bir cevap olacaktır.
Aksiyom? Bir şey değil. Gerçekleri çabucak unutuyoruz. Size Türkler tarafından vurulan bir Rus uçağını hatırlatayım. Ve ... Tüm bu anlaşmalar ve taahhütler nasıl işledi? Olmaz! Bugün Rusya doktrinindeki bazı değişikliklerle bağlantılı olarak durum biraz farklı olacak. Saldırı, ordunun ve saldırganların altyapısının yok edilmesiyle karşılık verilmesi ve tüm müttefikleri ile diplomatik "hesaplaşma". Kurbanlar hakkındaki ağıtlar ... Herhangi bir saldırganı tamamen ayılmasından korkun.
Neden tüm bunlar ve ne zaman gelgitler izleyecek
"Özgün" olmaya çalışacağım. Amerika her şey için suçludur! Ben gerçekten öyle düşünüyorum. Amerikalılar kendi toplumlarındaki krizin çok iyi farkındalar. Ve kanıtlanmış yöntemlerle hareket ederler. Hiçbir şey bir milleti dış düşman gibi birleştiremez. Donald Trump ayrıca ikinci dönem için kendi yeniden seçilme sorununu çözüyor. Yeni Roosevelt olmak istiyor.
Avrupa? Burada da her şey net. Her sürü, sürü, sürü çoban, çoban veya çobanın sürdüğü yere gider. Sürüde sinirli bir inek olsa bile. Avrupalıların kendileri, hükümetlerine belirli eylemlerin uygunluğunu sormaya başladı bile. Yaptırımların etkinliği hakkında yazmak bile istemiyorum.
Teorik olarak, gelgit ABD başkanlık seçimlerinden hemen sonra başlamalıdır. Zaferden veya yenilgiden barış gelmesi gereken çizgi bu çizgidir. Ancak bu sadece teoride. Pratikte durum biraz farklı.
Birçok politikacı ve uzman, Vladimir Putin'in 10 Şubat 2007'de Münih'teki konuşmasını hatırlıyor. 24 Ekim 2014'te Valdai Forumu'ndaki "devamı" da hatırlanıyor. Rusya cumhurbaşkanı tarafından ifade edilen düşüncelerin özünü tekrar etmenin bir anlamı görmüyorum. Size dünya liderlerinin tepkisini hatırlatmak için. Neredeyse herkes daha sonra bahsedilen şeylerin çoğunu gerçekten düşündü.
Bugün, Avrupa ve dünya siyaseti tüm hızıyla ilerlediğinde, çoğu ülkenin liderleri bir nedenden dolayı saklanıyor. Yüksek sesle beyanlar yok, ciddi kararlar yok, az ya da çok göze çarpan eylemler bile yok. Herkes birdenbire ülkelerinin iç sorunlarıyla ilgilenmeye başladı. Ve neden?
Cevap Rusya Dışişleri Bakanlığı tarafından verildi. Dışişleri Bakanlığı sözcüsü Maria Zakharova durum hakkında yorum yaptı. 22-29 Eylül tarihleri arasında BM Genel Kurulu'nun 75. toplantısı New York'ta yapılacak. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki koronavirüs ile ilgili durum nedeniyle ülkelerin liderleri şahsen gitmeyecek. Ancak oturumda video konferans yoluyla konuşacaklar. 119 ülke lideri ve 54 hükümet başkanı arasında Putin'in konuşması da var.
Bana öyle geliyor ki bugün dünya bu konuşmayı bekliyor. Rusya Devlet Başkanı dünyadaki durum hakkında ne diyecek? Krizden ne tür çıkışlar önerecek? Sonuçta, ya Rusya'nın en ateşli muhaliflerinin bile Putin'den beklemediği kazananların merhametine teslim olacak ya da sıcak bir ilişki evresi durumunda sorumluluk konusunda "holiganlara" bir uyarı olacak.
Bu sorunun cevabını çok az kişi biliyor. Ve bunun nedeni, bu konuşmanın kaydedilmiş olması ve BM Genel Kurul toplantısının düzenleyicilerine gönderilmiş olmasıdır. Beklemek uzun sürmeyecek. Vladimir Putin'in konuşması oturumun ilk günü olan 22 Eylül'de yapılacak.