1 Eylül 2022 Perşembe günü hayata gözlerini yuman Jean-Paul Césaire, güçlü bir bağa sahip olduğu babası gibi 83 yaşında “sabahın sonunda” evden ayrıldı. Aimé Césaire’in oğlu adanın kültürel yaşamına damgasını vurdu.
•
Aimé Césaire’den ve içinde büyüdüğü ve kendini inşa ettiği vesayet gölgesinden doğal olarak bahsetmeden Jean-Paul Césaire’in anısını uyandırmak zor. Oğul babasına, baba da oğluna, ölene kadar aynı sevgiyle beslediği diğer beş çocuğuna tapardı.
Aimé Césaire bir “baba pastası”ydı. Çocukları yetişkin ve bağımsız olduklarında bile, onunla yaşamayanlara yiyecek getirmek için pazar günleri arabada dolaşırdı. Birine Çin yemeği aldı, diğerine ekmek aldı, üçüncüsü için tavuk aldı.
“Onun için çocukları hala onun küçükleriydi. Büyüdüklerinin farkında değildi. onları korudu“, maiyetine güveniyor. Bu karakter özelliği Jean-Paul Césaire’de de bulundu. “Onun için önemli olan tek şey çocuklarının refahıydı. Babasına da çok düşkündü.“.
Jean-Paul Césaire, Aimé Césaire’in oğullarından biri.
•
Aimé Césaire’in yaşadığı Fort-de-France’daki Redoute evinde, Jean-Paul uzun bir süre bahçe tarafında bulunan ikinci konaklama yerini işgal etti. Babasının hiçbir eksiği olmadığından emin oldu. Doğayı tefekkür etmesi için bahçeye bir bank kurmuş ve şairin en sevdiği çiçekler olan bir sürü begonvil dikmişti.
Erkek ve kız kardeşleri gibi Jean-Paul Césaire de Aimé Césaire’e huşu içindeydi. Çocukluk anılarına dönerek babasının evde nasıl yazdığını şefkatle anlattı. “Ofisinden bazen nidalar yükseliyor, yani şiirlerini yazıp ilân ediyor. !”.
Mart 2001’de, Aimé Césaire siyasetten emekli olduğunda, Jean-Paul Césaire artık Redoute evinde yaşamıyordu, ancak her sabah saat sekiz civarında babası ofisine gitmeden önce onu selamlamak ve onunla sohbet etmek için geldi. Fort-de-France’ın eski Belediye Binası’nda onursal belediye başkanı olarak.
Oğulların babaya olan hayranlığı da birinciyi ikincinin kavgalarına çok erken yaşta evlendirmeye iter. 1990’da, Fort-de-France belediye başkanı Aimé Césaire ve SERMAC (Belediye Kültürel Eylem Servisi) müdürü Jean-Paul Césaire’nin desteğiyle, kentin kültür festivali “Eïa, Mandela!” apartheid’a karşı mücadelenin kahramanının serbest bırakılmasını kutlamak için.
Jean-Paul Césaire, o sırada Le Monde gazetesine verilen bir röportajda, anavatanı Aimé Césaire’e Dönüş Kitabı’ndan uzun bir pasaj alıyor.
Büyük siyah liderin serbest bırakılması, ardından Namibya’nın bağımsızlığına katılması: bu iki olayda, beyaz güç, Güney Afrika halklarının kararlılığından ve aynı zamanda Batı’dan veya Doğu’dan gelen uluslararası kınamadan önce geri çekildi. ülkeler. Bu ikili mücadele, bizim tarafımızdan Güney Afrika halklarının kurtuluş mücadelesine adanan Altıncı Festival’den (1977) büyütülmüştü. 1986’da, “Apartheid’e hayır!” diyen bir firmayı ilan eden XV. Festival ile bunu tekrar yaptık. Tüm Afrika’yı topluca karalamanın moda olduğu bir zamanda, bize şunu ilan etmek sıhhatli göründü: “Hiçbir şey icat etmemiş olanlara, hiçbir şeyi keşfetmemiş olanlara, hiçbir şeyi evcilleştirmemiş olanlara Eia! Reenkarne gözyaşlarının en kötüsünde acı için Eia! Aşk için Eia! Neşe için Eia!”
Jean Paul Cesaire
Jean-Paul Césaire, özel bir karizma.
•
Jean-Paul Césaire’in Aimé Césaire’e olan hayranlığı özel hayatında da kendini gösteriyor. Son oğlu Christophe’u babasının şaheserine saygıyla çağırır. “Anlamlı bir isim istedik ve spontane olarak The Tragedy of King Christophe’un kahramanını düşündük.“, diye açıklıyor eski karısı Dominique Cyrille.
Şu anda Guyana’da Gençlik ve Spor Kültürü Departmanına (DCJS) danışman olarak görev yapan müzikoloji doktoru Dominique Cyrille, 1980’den 1991’e kadar Jean-Paul Césaire ile evlendi. O, Aimé Césaire’in sürdürdüğü özel ilişkilerin ayrıcalıklı tanığıydı. bu oğul onun gibi nişanlandı.
SERMAC’ı yönetmesi için Jean-Paul’ü seçen Doktor Aliker’di. Oğlunun, aynı zamanda kendisine ait olan babanın vizyonunu güvenle uygulayacak niteliklere sahip olduğunu keşfetti. Aimé Césaire, insanların ne diyebileceğinden endişe duyduğu için yüzünü buruşturdu. Ama Aliker’le asla çelişmediği için sonunda pes etti. Jean-Paul ve babasının mükemmel bir ilişkisi vardı. İki meraklıydılar. Aralarındaki diyalog kalıcı ve iyi niyetliydi. Bazen o bir şey yapmak istediğinde ve babası aynı fikirde olmadığında ya da tam tersi olduğunda çatışırlardı. Ama bu asla uzun sürmedi, çünkü ikisi de diğerinin kızgın olmasından hoşlanmazdı.
1976’da SERMAC’ın başına geçen Jean-Paul Césaire, Parc Floral’daki atölyeleri geliştirerek ve Fort-de-France’ın semtlerindeki gösterileri merkezden uzaklaştırarak babasının kültür politikasını yapılandırdı. Göreve başladıktan bir yıl sonra, belediye binası onun eyleminden memnun.
Atölyelerde yürütülen derinlemesine çalışmalar hızla somut sonuçlara yol açtı ve 77 Festival’den tamamen SERMAC gösterileri Foyalais halkına sunuldu: Atelier Théâtre tarafından sahnelenen bir dünya prömiyeri olarak “Ve köpekler sessizdi”; Atelier Danse Contemporaine tarafından sunulan “Sufle”; Atelier Audiovisuel tarafından çekilen ilk %100 Martinik filmleri.Fort-de-France Belediyesi
Jean-Paul Césaire, Martinik’teki ana kültürel yapıları yönetti.
•
1998’de Jean-Paul Césaire, Atrium’un başına geçmek için SERMAC’tan ayrıldı. En son teknolojik ekipmanlarla donatılmış bu yeni kültür merkezi, unutulmaz “Aimé Césaire: 21. yüzyıl düşüncesi” sempozyumu gibi Fort-de-France’da gösterilere, sergilere ve konferanslara ev sahipliği yapıyor.
2006’da Jean-Paul Césaire emekli oldu, ancak her sabah saat sekiz civarında babasıyla Redoute’un küçük evinde selamlaşmaya ve sohbet etmeye devam etti. İki yıl sonra sona erecek bir baş başa. 17 Nisan 2008 Perşembe, şair, bugün kendisine katılan oğlu tarafından taklit edilerek “sabahın erken saatlerinde” öldü.