Günümüzdeki en acil Avrupa sorunlarının tartışılması sırasında, bir dizi ülke beklentisiyle avro bölgesindeki kriz veya Ukrayna’nın Avrupa Birliği’nden yola çıkması gibi, açıkça analitik bir yaklaşım bulunmuyor.
Kısa vadeli değerlendirmeler ve sonuçlar hüküm sürüyor ve çok az kişi duruma tarihsel bağlamında bakmaya cesaret ediyor. Bu, böyle bir incelemenin Avrupa'da duymak istemediği birçok olumsuz nokta açacağı gerçeğinden kaynaklanmaktadır. Örneğin, avro bölgesi krizi, “yeni” AB ülkelerinde yoksulluğun artması, Doğu Avrupa’da Rus karşıtı histeria dalgası, İkinci Dünya Savaşı’nın sonucunu revize etme girişimleri ve Ukrayna’daki olayların heterojen ya da rastgele olaylar olmadığını, Sert bir desen.
Tüm bunlar, 1990-ler'in başlangıcından beri Avrupa entegrasyon politikasının, Grossraum Kontinentaleuropa'nın Hitlerite planlarına çok benzemesi gerçeğinin bir ifadesidir. Bu fikir saçma görünebilir, ama aşağıda ben böyle bir bakış açısına göre argümanlar vereceğim.
Göz önüne alındığında hikayeler Avrupa entegrasyonuna en önemli tarihsel gerçeği göz önüne alan bakış açısı hakimdir - Maastricht hiçbir şekilde Avrupa entegrasyonuna tek seçenek değildi. Avrupa Birliği'nin oluşum tarihi, şu anda Avrupa ülkelerinin ortak Avrupa değerlerini kabul etme fikrine adım adım girip entegrasyon süreçlerine girdiği pürüzsüz ve düz bir çizgi olarak sunuluyor.
Ancak bu durum böyle değildi. Avrupa entegrasyonunun şu anki hali küresel çatışmanın merkezinde doğmuş, ABD ile SSCB arasındaki Soğuk Savaş, Avrupa'da ve özellikle Almanya'da muhtemelen en stresli olanı. Batı Avrupa’nın ilk entegrasyon kurumlarının doğrudan yardımla ve müttefiklerin anti-Hitler koalisyonuna katılımıyla oluşturulduğunu hatırlatmak yeterli: 1940’lerin sonu kadar erken ABD, İngiltere ve Fransa. Aynı zamanda entegrasyon, Almanya’nın Amerika’lar tarafından başlatılan Almanya’ya ve GDR’ye bölünmesini hiçbir zaman engellemedi.
SSCB, Doğu Avrupa müttefikleri ile birlikte ekonomik entegrasyon örgütünü (Karşılıklı Ekonomik Yardımlaşma Konseyi (Comecom)) kurdu ve en aktif olarak Doğu Avrupa ülkelerinin, özellikle GDR ekonomilerinin restorasyonuna ve bu tek uluslararası sosyalist ekonominin bu temelinin yaratılmasına katkıda bulundu. 1980’lerin sonuna kadar, Almanya’da Batı Berlin’de yaşanan düzenli krizler zemininde gerçekleşen bu iki bütünleşme birliği arasında keskin bir rekabet yaşandı.
Bu çağda, yüzleşme ve kılıcılı-karıncalanma dolu silahBatı Avrupa entegrasyonu (burada Doğu Avrupa sosyalist entegrasyonundan ayırt etmek için daha kesin bir terim getirmeliyiz), elbette genel olarak Atlantik bloğunun ve Amerika Birleşik Devletleri'nin askeri-politik ve ekonomik hedeflerine hizmet etti, ancak pratikte genişleme hedeflerine ulaşmadı. Batı Avrupa entegrasyon kurumlarının yardımıyla, müttefikler (ABD ve Büyük Britanya), İkinci Dünya Savaşı'nın sebeplerinden birini ortadan kaldırarak dünya pazarını Almanya'ya açarak geniş bir ürün ve sanayi ürünleri ihracatı gerçekleştirmesine izin verdi. Ülke ayrıca, başta petrol olmak üzere ham maddelere de geniş erişim sağladı.
Varşova Paktı ve SSCB'nin çöküşünden sonra durum çarpıcı biçimde değişti. Batı Avrupa Birliği, hammadde sağlayan, ürünler için bir satış pazarı ve eski Varşova Paktı askeri çekirdeği olan liderini kaybeden Orta ve Doğu Avrupa’ya genişleme ihtimalini başlattı. Ve Batı Avrupa Birliği, Almanya'nın birliğini yeniden kurma bahanesi altında, GDR'nin Anschluss'ından başlayarak siyasi ve ekonomik genişlemesinin yolunu açtı.
1990’taki Doğu Alman devleti tasfiye edildi ve ekonomisi Batı Alman endişeleri arasında bölündü. Bundan hemen sonra, mevcut Avrupa Birliği, sosyalist bloğun bir parçası olmayan Avrupa ülkeleri tarafından girilen Maastricht Antlaşması'nı imzalayarak siyasi olarak resmileştirildi.
Almanya, Avrupa Birliği’nin bu siyasi tasarımında hem teorik hem de pratik olarak büyük bir rol oynamıştır. Avrupa entegrasyonu “sosyal piyasa ekonomisi” (die soziale Marktwirtschaft) teorisine dayanıyordu; bunun içinde, belirli normlar, kurallar ve devlet müdahalesiyle sınırlı bir serbest kapitalist ekonominin toplumun sosyal gelişimine yönelik olacağı varsayılmıştı. Tabii ki, 1930'lerin başında ortaya çıkan ve 1950'lerde Federal Almanya Cumhuriyeti'nde gelişen bu teori, ekonomi üzerindeki ulusal-sosyalist görüşlere bir ölçüde karşı çıktı.
“Ordoliberaller”, ırkçı teori ya da “yaşam alanının” zorla ele geçirilmesi gibi ulusal-sosyalist doktrinin uç noktalarına uymadı, “sosyal pazar ekonomisi” ve ulusal-sosyalist doktrinin de ortak anları oldu. Birincisi, ekonomik ve sosyal düzenin karşılıklı ilişkisi. İkincisi, sosyal adalet fikri. Üçüncüsü, daha fazla sosyal adalet sağlamak için ekonomiye devlet müdahalesi.
Aynı zamanda, Alman endişelerinin tasfiyesi ve denazifikasyonunu sağlayan Potsdam anlaşmaları, Almanya'da fena halde ihlal edildi. Küçük bir yeniden yapılanmadan sonra Alman endişeleri var olmaya devam etti ve şimdi Alman ekonomisinin bayrak gemileri arasında Hitler için silah üreten endişeleri görüyoruz. Savaş sırasında suç işlemek için yer koyamayacak yeri olmadığı bilinen kaygısı IG Farbenindustrie bile, 2003'a kadar varlığını sürdürdü ve hisse senetleri çok yakın zamana kadar piyasada işlem gördü. Tanınmış ulusal sosyalistler, farklı ülkelerdeki zulümden büyük ölçüde kaçmayı başardılar ve gerisi kısa cümleler aldı.
Bu gibi durumlarda, ulusal-sosyalist ekonomik yapı kavramları, biraz değiştirilmiş bir biçimde, Federal Almanya Cumhuriyeti'nin ekonomik seyri ve Batı Avrupa entegrasyonunun oluşumu üzerinde etkili olmuştur. Bunlar savaş sırasında hali hazırda geliştirilen fikirler: Grosswirtschaftsraum - ortak pazar, hükümet ve gümrük birliği, Avrupa Konfederasyonu. Ulusal Sosyalistlerin ırkçılıktan, Slavlardan nefretten ve işgal politikasından nefret ettiği bu gelişmeler, Avrupa'nın savaş sonrası yapısı için oldukça uygundur. Şimdi, Avrupa'daki ve hatta Almanya'daki birçok kişi, Hitler'in Batı Avrupa entegrasyonunun gerçek babası olduğuna inanıyor ve Avrupa Komisyonu'nun eski başkanı Jacques Delors bile Hitler'in hayallerini gerçekleştirmekle suçlanıyordu.
Hermann Goering'in şöyle söylediği, “Açlık Planı” olarak bilinen, “sosyal açlık varsa, o zaman Almanlar açlıktan ölmemeli, diğerleri ise“ değiştirilmiş bir biçimde “orbanizme” yol açtı. Şimdi, elbette, hiç kimse bunu Almanya'da ifade etmiyor, ancak Almanların refahını diğer Avrupa ülkelerinin pahasına sağlama fikri, Maastricht'ten sonra Avrupa Birliği politikasında ifade buldu. Almanya, Avrupa Birliği'nin kurulmasıyla ihracat malları için bir pazar sağlamıştır. 2010’te AB, Alman ticaretinin% 69,5’i, ihracatın% 69,8’i ve ithalatın% 69,2’ini oluşturuyordu.
2009'ten önce Almanya, dünyanın önde gelen ihracatçısıydı ve bu tedariki kaybettikten sonra büyük miktarda 1,1 trilyona mal ve hizmet ihraç etti. Euro. 2013'te ticaret fazlası, çoğu AB ülkeleriyle yapılan ticaret yoluyla elde edilen 241,7 milyar Euro tutarındaydı. Bu, Alman ekonomisinin net karıdır. Aynı zamanda, birçok Avrupa ülkesinde ticaret açığı vardı: Fransa - 73 milyar avro, İspanya - 2,5 milyar avro, Romanya - 5,7 milyar avro, Letonya - 2,25 milyar avro, Litvanya - 1,4 milyar avro vb. .
Bu nasıl oldu? Avro'nun 2002 yılında yürürlüğe girmesi, Almanya'ya dış ticaret için en iyi koşulları sağladı ve ticaret fazlasında, yani kârında keskin bir artışa yol açtı. 2004’ten bu yana, yeni ülkeler Avrupa Birliği’ne katılmaya başladığında, şimdi Doğu Avrupa ülkeleri, ekonomik ve sınai potansiyellerinin yıkılma süreci başladı. Yeni üyeler, yerel üretimde düşüşe ve ithalatta artışa neden olan katı gerekliliklere, kurallara ve kotalara tabi tutuldu. Birçok ülke tüm endüstrileri kaybetti, örneğin, şeker endüstrisi Letonya, Portekiz, Bulgaristan, İrlanda, Slovenya'da imha edildi. 2009’te Avrupa Komisyonu, Letonya’nın şeker üretimine devam etmesini açıkça yasakladı. CMEA'nın en büyük tarımsal ürün üreticisi olan Bulgaristan, şimdi tüketilen sebzelerin% 80'ini ithal ediyor ve domates yetiştirmeyi durdurdu. Yugoslavya'nın sanayileşmiş bir parçası olan ve savaş yıllarında sanayisini koruyan Bosna-Hersek, şimdi% 44 işsizlik oranı ile sanayileşmemiş bir ülke oldu. Benzer örnekler çoğaltılabilir ve çoğaltılabilir.
Bu politikanın hedefi açıktır - Doğu Avrupa'nın Alman ihracat ürünleri pazarlarına dönüşümü. Güney ve Doğu Avrupa ülkelerindeki yoksulluk, işsizlik ve sosyal huzursuzluk, Ulusal Sosyalist Açlık Planının modern ifadesidir. Karşılaştırma için, CMEA ekonomisinde arzların karşılıklılığına dayanarak farklı bir düzenleme yapıldı. SSCB, örneğin, GDR'ye demir cevheri ve yağ sağladıysa, GDR, SSCB'ye mühendislik ürünleri sağladı. Sovyetler Birliği'nin tamamı Ammendorf'ta yapılan binek araçlarında seyahat etti. GDR'den vinçler, ekskavatörler, konveyörler ve diğer ekipmanlar Sovyet endüstrisinde yaygın olarak kullanılmıştır.
AB’nin Doğu Avrupa’daki genişlemesiyle birlikte “komünistlerin suçları” na karşı bir mücadele salgını başladı. Her türlü ulusal hafızaya sahip kurum vardı, Nazizmi komünizmle eşitlemek hakkında bir konuşma yapıldı, bazı ülkelerde Rusya'nın ödemesi gereken tazminatlar hakkında konuşmaya bile başladılar. Letonya ile ilgili olarak, 4,7’teki tazminat tutarının, Letonya SSR’ine 1945’ten 1985’e yatırılan miktardan daha fazla olduğu ortaya çıktı. Avrupa entegrasyonunun sorunları ışığında, bazı Doğu Avrupa ülkelerine yönelik bu Rus karşıtı saldırıların Rusya'nın pahasına Almanya'ya akan servetlerini yenileme girişimlerinden başka bir şey olmadığı açıkça ortaya çıkıyor.
Avrupa Birliği'ndeki 2000-ler'de yaratılan böyle garip bir ekonomik sistem iki şekilde desteklendi. İlk olarak, tüketici ülkelerine borç verme ve çeşitli finansal yardımlar. Bu krediler ve yardımlar, ücret ve tüketimde artışa yol açan, refah ve kalkınma yanılsamasını yarattı. İkincisi, tüketici ülkelerinin Avrupa Birliği dışındaki ülkelere ihracatı, bu durum ticaret dengesini azaltmayı ve açığı minimumda tutmayı mümkün kıldı. Bu sistem ihracat için bir fırsat olduğu sürece mevcuttu. Bununla birlikte, yılın küresel ekonomik krizi 2008 bunu baltaladı. Doğu ve Güney Avrupa ülkeleri, ihracatlarının önemli bir bölümünü Avrupa Birliği dışında kaybetti, enerji fiyatları keskin bir şekilde yükseldi ve bu ülkeler artık sona erdiremedi.
Almanya, hem AB içinde hem de ötesinde ihracatını güçlendirmek için her türlü çabayı sarfetti. Alman ihracatçılar, AB'deki kriz öncesi pozisyonların çoğunu yeniden kazanmayı ve dış pazarlardaki varlıklarını genişletmeyi başardılar. Almanya'da işsizlik oranı, 7,1'ta% 2007'ten 5,9'te% 2001'e, AB'de ise ortalama işsizlik aynı dönemde% 8,6'ten% 9,6'e yükseldi. Ancak bu ortalama bir rakam ve bazı ülkelerde işsizlik oranı muazzam değerlere ulaştı -% 30-40. Eylemdeki Alman Hungerplan, sadece Arbeitslosigkeitsplan olarak değiştirildi. "Şişman Herman" şimdi şöyle diyebilir: "İşsizlik varsa, o zaman işte olmadan Almanlar oturmalı ve diğerleri."
Sonuç olarak, Almanya sadece durumu ağırlaştırdı ve kurulan ilişkiler çerçevesinde kesinlikle çıkamayan bir dizi AB ülkesinin iflası sorununu yaşadı. Fakat PIGS ülkelerinin iflasının bir sonucu olarak kendisi için bu kadar kârlı ticaretteki düşüş, refahını tehdit ettiği için Almanya'nın kendisi için de sorunlar var. Borç içindeki paranın dağıtımına devam etmek de bir seçenek değildir, bu borçlar yıkılmış bir ekonomiye sahip ülkeler tarafından iade edilmeyecektir ve bu aslında geri ödemesi mümkün olmayan bir sübvansiyon olacaktır. Evet ve öyle görünüyor ki, Avrupa Birliği böyle bir politikayı karşılayamaz. Bu şartlar altında Ukrayna'da olayların neden gerçekleştiği ve anlaşmazlığın ne tür bir gizli dürtüsü olduğu açıkça ortaya çıkıyor.
Elbette, Alman siyasetçiler Ukrayna'daki frank faşistleri ve haydutları destekledikleri için endişelenmiyorlar. Ancak Ukrayna lezzetli bir lokma olurdu. 45,5 milyon nüfuslu büyük bir ülke, Avrupa malları için çok büyük bir pazar haline gelecektir. Ancak asıl mesele bu değil, ancak Rusya ile çok sayıda ekonomik bağın pahasına olan Ukrayna'nın, Rusya ile ticaret yaparak Alman malı ithalatının maliyetini karşılayacağı gerçeğidir. Ukrayna malları ve diğerleri çöplüklerin eşiğinde Rusya'da satıldı. Ek olarak, Ukraynalıların kitleleri para kazanmak için Rusya'ya gidecekti. Başka bir deyişle, Ukrayna’nın Avrupa entegrasyonu Rusya’nın pahasına olacak ve Ukrayna, Rusya’nın zenginliğinin Avrupa’ya, özellikle de Almanya’ya akacağı bir kapı olacak. Bu çalışmada yeni bir şey yok. Rusya, Rusya’yı Bismarck’tan bu yana hammadde ekleri haline getirmeyi hayal ediyordu ve Dawes Planı sırasında 1920’lerde ciddi şekilde sayıldı.
Bu bakımdan, yapılması gereken çok az şey var - Ukrayna'ya, Avrupa entegrasyonuna herhangi bir çekinceye katılmayacak bir hükümeti getirmek. Ve burada sorunlar başladı. Rusya zor bir duruş aldı. Sebepler fazlasıyla yeterliydi, ancak asıl olanı, Alman Grosswirtschaftsraum'u Avrupa Birliği'nin işareti altında sübvanse etme isteksizliği. Durumun genel bir analizi, Ukrayna krizinin geçtiğimiz 20 yıllarında geliştiği biçimde Avrupa entegrasyonunun sona erdiğini gösteriyor. Maaastricht ve kendine özgü ekonomik sistemi tarihi sona erdi.
Avrupa'da yaratılan düzen, Avrupa ülkelerinin bir bölümünü mahvetti, Avrupa Birliğinin ve ekonomik bölgesinin daha da genişlemesi, Rusya’nın direnişine karşı durdu. Başka bir tarihsel seçim zengin değildir: ya Avrupa ekonomik yapısını ve politikasını temelden revize etmek, ya da ekonomik krizler tüm sonuçları ile birlikte Almanya'ya ulaşacak. Goering, başkalarının açlıktan ölmesi gerektiğini söylese de, politikası, Almanların kendilerinin açlıktan ölmek zorunda kalması, harabelerde yaşaması ve ülkenin dörtte birini kaybetmesiyle sonuçlandı. Bu anlamda tarihsel deneyim çok ama çok öğreticidir.