- Tüm meseleler için tam ve acil af - Terörist girişimleri, askeri isyanlar, tarım suçları vb.
- Siyasal özgürlüklerin askeri koşullara izin verdiği sınırlar dahilinde askeri personele genişletilmesiyle konuşma özgürlüğü, basın, sendikalar, toplantılar ve grevler.
- Tüm sınıf, dini ve ulusal kısıtlamaların kaldırılması.
- Hükümetin şeklini ve ülkenin anayasasını oluşturacak olan Anayasa Meclisinin genel, eşit, doğrudan ve gizli oylamasına dayanan toplantı için derhal hazırlık yapılması.
- Polisin, halk milisleri tarafından, yerel öz yönetim organlarına bağlı seçilmiş patronlarla değiştirilmesi.
- Evrensel, eşit, doğrudan ve gizli oylama temelinde yerel yönetimlere seçimler.
- Devrimci harekette yer alan Petrograd’ın silahsızlanma ve askeri birliklerin geri çekilmemesi.
- Askeri disiplinin saflarında korunması ve askerlik hizmetinin yürütülmesi sırasında, diğer tüm vatandaşlara verilen kamu haklarının kullanılmasına ilişkin tüm kısıtlamaların askerlerinin kaldırılması.
Devrimden sonra, İşçi ve Asker Vekilleri Konseyi'ni oluşturan, çeşitli tonlardaki sosyalistlerin partilerinin yanı sıra, Sosyalist Demokratlar, Menşevikler ve Bolşevikler, Devlet Duma ve Geçici Hükümet üyeleri hariç, siyasi sahnede gönüllü olarak belirdiler. Bu partilerin, göçmen olan ve Alman hükümeti ve genel kurmayları da dahil olmak üzere Rusya’nın jeopolitik muhalifleri arasındaki faaliyetlerinde destek aradıkları kendi liderleri henüz yoktu. Oyunculuk ordusunun komutanları ülke içinde gerçekleşen olayları yalnızca askeri birimler arasında çok sayıda dağılmaya başlayan gazete bilgilerinden biliyorlardı ve yaratılan koşullarda tüm umutlar Geçici Hükümete bağlıydı. İlk başta, bu farklı siyasi grupların tümü, Geçici Hükümet ve komuta personelinin üst tabakaları, gerçekleşen gücün değişmesi ve otokrasinin yıkılması ile ilgili olarak tam bir uyum içindeydi. Ancak daha sonra tamamen uzlaşmaz bir pozisyon aldı. Çürüyen ordunun, yerel garnizonların ve ülkenin önde gelen rolü, keyfi bir organizasyona - İşçi ve Asker Vekilleri Konseyi - kaymaya başladı.
Devrim, birçok insanı tamamen işe yaramaz hale getirdi ve çok çabuk bir şekilde netleşti. Savaş Bakanı, A.I. Guçkov. Askeri konularda uzmanlığı, meslektaşlarına kıyasla, Anglo-Boer Savaşı sırasında konuk sanatçı olarak kalmasıyla belirlendi. Askerî meselelerin "büyük uzmanı" olduğu ortaya çıktı ve iki ay içinde onunla birlikte 150, komutan ve komutan da dahil olmak üzere 73 üst komutanlarının yerini aldı. Onun altında, ilk önce başkent garnitüründe ve daha sonra ordunun arka, rezerv ve eğitim birimlerinde düzen yıkımının patlatan Petrograd garnizonunda sipariş No XXUMX belirdi. Ancak, komutanların acımasız bir şekilde temizlenmesini örgütleyen bu deneyimli avcı bile, İşçi ve Asker Vekilleri tarafından dayatılan Asker Haklarının Beyanını imzalamaya cesaret edemedi. Guchkov istifaya zorlandı ve Mayıs 1'te 9, yeni askeri bakan Kerensky, aktif ordunun son ayrışmasının güçlü aracını kararlı bir şekilde başlatarak Deklarasyonu imzaladı. Politika anlayışı çok az olan memurların, asker kitleleri üzerinde politik bir etkisi olmamıştır. İşçi ve Askerler Temsilciler Meclisi tarafından “ilhak ve tazminat olmadan” barışı teşvik etmek için gönderilen ideolojik elçiler ve çeşitli sosyalist partilerin temsilcileri asker kitlelerini ideolojik olarak çok hızlı bir şekilde ideolojik olarak yönlendirdi. Askerler artık savaşmak istemediler ve ekler ve tazminatlar olmadan barış sağlanacaksa, daha fazla kan akıtmanın anlamsız ve kabul edilemez olduğunu buldu. Askerlerin kitlesel kardeşliği pozisyonlarına başladı.
Şek. 1 Rus ve Alman askerlerinin kardeşliği
Ancak bu resmi açıklama oldu. İşin sırrı sloganın hüküm sürdüğü idi: “Savaştan sonra hemen barış ve derhal toprakları toprak sahiplerinden almak.” Subay hemen askerlerin kafasında düşman oldu, çünkü savaşın devamını istedi ve askerlerin gözünde askeri üniformalı beyefendi türünü temsil etti. İlk başta, memurların çoğunluğu Cadet Partisi'ne katılmaya başladı ve asker kitlesi tamamen Sosyalist-Devrimci oldu. Ancak kısa süre sonra askerler, Sosyal Devrimciler ve Kerenski'nin savaşa devam etmek ve toprağın Kurucu Meclis'e bölünmesini ertelemek istediğini anladı. Bu niyetler, asker kitlelerinin hesaplarına hiçbir şekilde dahil edilmedi ve özlemlerine açıkça aykırıydı. Bolşeviklerin vaaz ettiği ve asker kavramlarını yeniden yaratan buradaydı. Uluslararası, Komünizm ve benzeri sorulara tamamen ilgisizlerdi. Ancak hızlı bir şekilde gelecekteki yaşamlarının şu başlangıçlarını öğrendiler: hemen barış, elbette, tüm mülklerin herhangi bir mülkünün mülk sınıfından el koyma, toprak sahibinin imhası, burjuvazi ve genel olarak efendi. Memurların çoğu böyle bir konumda duramadılar ve askerler onlara düşman olarak bakmaya başladı. Politik olarak, memurlar zayıf hazırlandı, pratik olarak silahsızdı ve halka açık toplantılarda, birçok sosyalist içerik broşürünü okuyabilen ve okuyabilen herhangi bir konuşmacı tarafından kolayca dövüldü. Herhangi bir karşı propagandadan söz edilemez, kimse memurları dinlemek istemedi. Bazı kısımlarda, bütün yetkililer sınır dışı edildi, kendi seçtiklerini seçtiler ve eve gitmek istediklerini açıkladılar çünkü artık savaşmak istemiyorlardı. Diğer kısımlarda, şefler tutuklandı ve işçi ve askerlerin milletvekillerinin Sovyeti'ne Petrograd'a gönderildi. Memurların öldürüldüğü esas olarak Kuzey Cephesinde de böyle birimler vardı.
Geçici hükümet, ülkenin tüm idaresinde bir değişiklik yaptı, yeni bir iktidar örgütü şekli ve yeni koşullarda nasıl işlem yapılacağına dair talimatlar vermedi ve bu konularda yerel düzeyde bir çözüm sağladı. İşçi ve Asker Vekilleri Sovyetleri bu hükmü hemen kullandı ve tüm ülkeye yerel Sovyetlerin örgütlenmesi konusunda bir kararname verdi. Orduda ilan edilen “Asker Haklarının Beyanı” sadece komutanlar arasında değil, orduda disiplin ve düzen ihtiyacının farkındalığını koruyan alt saflarda da şaşırdı. Bu durum, ülkedeki ordunun son kaosuna ve ülkedeki kanunsuzluğa değil, düzenin yükselmesine ve restorasyonuna yol açacağına dair umutların sabitlendiği Geçici Hükümetin gerçek özünü ortaya koydu. Geçici Hükümetin otoritesi ciddi şekilde baltalandı ve komutanlar arasında yukarıdan aşağıya bir soru ortaya çıktı: ordunun çöküşünden kurtuluş için nereye bakmalı? Devrimin ilk günlerinden itibaren demokratikleşme ordunun hızla çökmesine neden oldu. Disiplin ve sorumluluk eksikliği, cepheden beklenmedik bir uçuş olasılığını başlattı ve kitlesel çölleşme başladı.
Bu eski asker kitleleri silah ve onsuz şehirleri ve köyleri doldurdular ve eski savaş gazileri olarak yerel Sovyetler'de baskın bir pozisyonda kaldılar ve alttan yükselen isyankar unsurun liderleri oldular. Yerleşik güç, yalnızca keyfi görünümleri sınırlamakla kalmadı, aynı zamanda onları teşvik etti ve bu nedenle köylü kitleleri ana tarihsel ve gündelik meselelerini çözme konusunda belirledi: toprağın ele geçirilmesi. Öte yandan, demiryolu taşımacılığının çökmesi, sanayinin çökmesi ve kent mallarının köye tesliminin sona ermesi ile köy ve şehir arasındaki bağlantı azalmıştır. Kentsel nüfus köyden izole edildi, şehirlere verilen yiyecekler kötüydü, çünkü banknotlar tüm değerlerini yitirdi ve onlar için satın almak için hiçbir şey yoktu. Onları işçilerin mülkiyeti haline getirme sloganı altında olan fabrikalar hızla ölü organizmalara dönüştü. Ordunun ayrışmasını durdurmak için, üst komutanlar, generaller Alekseev, Brusilov, Shcherbachev, Gurko ve Dragomirov, Petrograd'a geldi. Mayıs 4'te, Geçici Hükümet ile İşçi ve Asker Vekilleri Konseyi yürütme komitesi komutanlarının açıklamalarının dinlendiği ortak bir toplantı yapıldı. Generallerin konuşmaları, Ordunun çöküşünün ve Komuta personelinin Geçici Hükümetin zorlayıcı yardımı olmadan bu çöküşü durdurma konusundaki güçsüzlüğünün canlı bir resmini sundu. Son açıklamada şöyle dedi: "Güce ihtiyacımız var: zemini ayaklarımızın altından çektiniz, bu yüzden onu düzeltmek için sorun yaratın ... Savaşı acı sonuna kadar sürdürmek istiyorsanız, gücü orduya geri vermelisiniz ...". Bunun için, İşçi ve Asker Vekilleri Konseyi üyesi Skobelev, "bir devrim emriyle başlayıp duramaz ..." diye cevap verdi. Bu demagojik ifade, ordunun ve ülkenin çöküşünün temelini oluşturuyordu. Aslında, devrimin bütün yaratıcıları devrimci süreçleri metafizik alanına bağlar. Onların görüşüne göre devrim hareket eder ve devir yasalarına tabidir. Devrimin liderleri, öfkeli unsuru durduramayan kimsenin onu durduramayacağı gerçeğiyle açıklamakta güçsüzlüklerini açıklar ve gelişiminin tüm döngülerinden mantıksal sonuna kadar geçmesi gerekir ve yalnızca geçmiş düzene bağlı yolundaki her şeyi yok ettikten sonra, eleman tersine çevrilir.
Güney-Batı Cephesinde, Mayıs 1917'e kadar, diğer cephelerin övemeyeceği tek bir subay cinayeti yoktu. Ancak popüler Brusilov bile, askerlerin düşman konumlarına saldırıp saldırmaları için bir söz veremedi. Sloganı: “Ekleri ve tazminatsız bir dünya” ve koşulsuz bir baskın. O kadar büyük ki, savaşa devam etmek isteksizdi. Brusilov şöyle yazdı: “Bolşeviklerin pozisyonunu anladım, çünkü“ Savaştan aşağıya ve hemen barışa rağmen ”vaaz verdiler, ancak her şeyden önce orduyla, karşı devrimden kaçınmak için görünüşte orduyla yıkılan Sosyalist Devrimciler ve Menşeviklerin taktiklerini anlayamadılar. bu yüzden savaşı acı sonuna kadar sürdürmek istediler. Bu nedenle, Savaş Bakanı Kerensky'yi, o zamana kadar Devlet Duma'nın yetkisi düştüğü için Petrograd Sovyeti adına bir saldırı talebini onaylamak için Güney Batı Cephesi'ne gelmeye davet ettim. Mayıs ortasında, Kerensky Güney-Batı Cephesini ziyaret etti, mitinglerde konuşma yaptı. Askerin kitleleri onu coşkuyla karşıladı, her yere her şey için söz verdi ve sözlerini yerine getirmedi. Savaşın bizim için bittiğini anladım, çünkü birliklerin savaşmaya zorlanmasının bir yolu yoktu. ” Mayıs ayına kadar bütün cephelerin birlikleri tamamen kontrolden çıktı ve herhangi bir etki tedbiri almak zaten mümkün değildi. Evet, atanan komisyoncular sadece askerleri şımarttıkları sürece itaat ettiler ve onlara karşı çıktıklarında askerler emirlerini yerine getirmeyi reddetti. Böylece, arkada tatilde olan Sibirya Kolordu 7'in askerleri, açıkça cepheye dönmeyi reddetti ve Komisyon Üyesi Boris Savinkov'u daha fazla dinlenmek için Kiev'e gitmek istediklerini açıkladı. İkna ve tehdit yok Savinkov yardımcı olmadı. Böyle birçok vaka vardı. Doğru, cepheden inerken, Kerensky her yere iyi karşılandı ve çok fazla söz verdi, ancak işe gelince sözlerini geri aldılar. Düşmanın siperlerini alarak, ertesi gün askerler izinsiz geri bıraktılar. Eklerin ve katkıların talep edilememesi nedeniyle eski konumlarına geri döndüklerini beyan etmişlerdir. Bu durumda Brusilov, Mayıs ayında Yüksek Komutan olarak 1917'e atandı. Ordunun tamamen çöküşünü görerek, olayların gidişatını değiştirme gücüne ve yoluna sahip olmamakla birlikte, ordunun savaş yeteneğini en azından geçici olarak sürdürme ve subayları imha etmekten kurtarma hedefini belirledi. Bir bölümden diğerine acele etmek zorunda kaldı, bazen onları bütün bölümler ve kolordu ile yetkisiz bir şekilde önden ayrılmalarını engelliyordu. Birimler, yetkilileri iade etmeyi ve pozisyonlarını savunmayı pek kabul etmediler, ancak hakaret içeren eylemlerde bulunmayı reddetti. Sorun, ordunun gücünü korumanın gerekli olduğunu düşünen ve müttefiklerden kopmak istemeyen Menşeviklerin ve Sosyalist-Devrimcilerin kendileri orduyu mahvetmeleriydi.
Diğer savaşçı ülkelerde de benzer yıkıcı devrimci fermantasyon süreçlerinin yaşandığı söylenmelidir. Fransa'da, aktif ordudaki işçiler, halk arasında huzursuzluk, Ocak ayında da başladı 1917. Bu konuda daha ayrıntılı olarak, “Amerika'nın Batı Avrupa'yı dünya devriminin hayaletinden nasıl kurtardığı” makalesinde Askeri İnceleme'de yazılmıştır. Bu makale, olayların paralelliğini ve savaşçı ülkelerin ordularının moralinin benzerliğini örneklemektedir ve üç yıllık bir konum savaşındaki askeri kusurların ve her türlü kusurun yalnızca Rus ordusunda değil, aynı zamanda Alman ve Fransız orduları da dahil olmak üzere diğer ülkelerde doğasında bulunduğunu göstermektedir. Rus ordusu, egemenliğin işten çıkarılmasından önce, askeri birliklerdeki büyük huzursuzlukların neredeyse farkında değildi, yukarıdan başlayan demoralizasyonun etkisiyle başladılar. Fransa örneği ayrıca, hangi ülkede yapıldığına bakılmaksızın, devrimci propaganda ve demagojinin tek bir desene göre inşa edildiğini ve temel insan insan içgüdülerinin heyecanına dayandığını göstermektedir. Toplumun tüm kesimlerinde ve yönetici seçkinlerde, bu sloganlara her zaman sempati duyan insanlar vardır. Fakat devrim ordusunun katılımı olmadan gerçekleşmedi ve Fransa, Paris'te Petrograd'da olduğu gibi taburcuları temizleyen ve eğiten taburcu olmadıklarını ve aynı zamanda cephelerin kitlesel göçünü engellemeyi başardığı gerçeğinden kurtuldu. Ancak asıl kurtuluşu, emrindeki moralini ve toplumun sosyal yapısını yükselten Amerika’nın silahlı kuvvetleri topraklarında ortaya çıkmasıydı.
Devrimci süreçten, ordunun ve Almanya'nın çöküşünden kurtuldu. İtilaf karşıtı mücadelenin sona ermesinden sonra ordu dağıldı, aynı propaganda aynı sloganlar ve hedeflerle gerçekleşti. Neyse ki Almanya için içinde baştan ayrılma güçlerine karşı savaşmaya başlayanlar vardı ve bir sabah komünist liderler Karl Liebknecht ve Rosa Luxemburg ölü olarak bulundu ve çukura atıldı. Ordu ve ülke kaçınılmaz çöküş ve devrimci süreçten kurtarıldı. Rusya'da ne yazık ki, ülkeyi yönetme hakkını alan Devlet Duma ve Geçici Hükümet, faaliyetlerinde ve devrimci sloganlarda aşırı parti gruplarından hiçbir şekilde farklı değildi. Sonuç olarak örgütlenmeye ve düzene eğilimli kitleler arasında ve özellikle orduda prestijlerini yitirdiler.
Geçici Hükümet ve İşçi ve Asker Vekilleri Konseyi’nin varlığında, Devlet Duma’sı ve Devlet Konseyi faaliyetlerine devam etti, ancak artık ülkede büyük bir etkisi olmadı. Bu durumda, ülkenin başkentinde ve anarşisinde ikili iktidar yaratıldı. İşçilerin ve Askerlerin Milletvekilleri Meclisi, yasallığını resmileştirmek amacıyla keyfi bir şekilde oluşturulmuş, Nisan ayında, sosyalistlerden 775 halkının sayısındaki sosyalistlerden anarşist komünistlere kadar çeşitli siyasi partilerin tabelası altında toplanan All-Russian İşçi ve Asker Vekilleri Kongresi'nde toplandı. Çok yoğun bir şekilde, kongre düşük kültür tabakaları ve milliyetten yabancılarla temsil edildi. Sovyet Sosyalist Devrim Konseyi hala sloganı elinde tutuyorsa: savaş sona erdi, ancak ekler ve tazminatlar olmasa da, Bolşevik sloganlar daha basit ve açık bir şekilde ifade edildi: “Savaştan aşağı”, “Kulübelere ve savaş saraylarına”. Bolşeviklerin sloganlarının Ulyanov'un sürgünden geldiği açıklandı. Bolşevik Parti’nin faaliyetlerinin temeli şuydu: 1) Geçici Hükümetin devrilmesi ve ordunun tamamen dağılması 2) ülkede sınıf mücadelesinin başlatılması ve hatta köyün 3’inde sınıf içi mücadelenin başlatılması) devlet sisteminin demokratik biçimlerinin reddedilmesi ve gücünün azınlığa aktarılması .e. azınlık, en örgütlü, silahlı ve merkezileşmiş.
Bolşevik liderlerin ilanı, tezlerinin ilan edilmesiyle sınırlı değildi ve “Kızıl Muhafız” ın güçlendirilmiş bir formasyonu olan gerçek bir gücü örgütlemeye başladılar. Yapısı gerildi: Suç unsuru, yeraltı, ülkeyi dolduran kaçaklar ve çok sayıda Murmansk demiryolunu inşa etmek için çok fazla ithalat yapan yabancı işçiler. Ve Kızıl Muhafızlara iyi ödeme yapıldığı gerçeği göz önüne alındığında, Rus proletaryası ülkedeki fabrikaların ve sanayi üretiminin durması nedeniyle işten ayrılarak oraya ulaştı. Bolşevik liderlerin devrimci kargaşanın yüzeyinde ortaya çıkması çoğunluk için o kadar gülünçtü ki hiç kimse bin yaşında bir ülkenin olduğunu kabul edemezdi. tarihkurulan ahlaki ve ekonomik düzen ve geleneklerle, kuruluşundan bu yana insanlığın asırlık sosyal temellerine karşı mücadeleye öncülük eden bu gücün gücünde olabilir. Bolşevikler ülkeye kıskançlık, nefret ve düşmanlık getirdiler.
Bolşevizmin liderleri, halkı kendi taraflarına çektiler, çünkü halk, Marx-Ulyanov’un siyasal programına aşina olduğundan, 99 yıllarından sonra bile 70’in bilmediği ve anlamadığı için. Halkın programı Pugachev, Razin ve Bolotnikov'un sloganlarıydı ve basit ve açık bir şekilde ifade edildi: Ne gerekiyorsa, izin veriliyorsa al. Bu sadeleştirilmiş formül Bolşevikler tarafından farklı ifade edildi ve daha net bir form aldı: “yağma soymak”. Aslında, doğası gereği, Rusya nüfusunun önemli bir kısmı anarşiktir ve kamuya değer vermez. Ancak nüfusun bu kısmı yalnızca hükümetin izniyle öfkelendi ve Bolşeviklerden önce bile harekete geçti. Sadece gitti ve ondan ne alındığını düşündüğü şeyi aldı ve her şeyden önce toprağı büyük toprak sahiplerinden aldı.
Sosyal demokratlar partisi (Bolşevikler), diğer siyasi gruplaşmaların yanı sıra, fikirlerinin en uç noktasında ve uygulama biçiminde özel bir pozisyonda kaldılar. İdeolojisinde, Rusya içindeki devrimci harekette Bolşevik parti, İmparator Alexander II cinayetini işleyen Narodnaya Volya partisinin ardılıydı. Bu cinayetin ardından parti ülke içinde mağlup oldu ve Halk Savaşçılarının liderleri yurtdışına kaçtı ve Rusya'daki faaliyetlerinin başarısızlığının sebeplerini incelemeye başladılar. Deneyimlerinin gösterdiği gibi, devlet başkanının suikastinden sonra, durum sadece onların lehine değişmedi, hanedan da güçlendi. Halkın bu kısmı arasındaki ana teorisyen Plekhanov'du. Batı Avrupa Sosyal Demokratları teorisine aşina olduklarında, siyasal çalışmadaki hatalarının, işçi sınıfının kitleleri değil, Rusya köylülüğü veya tarım sınıfını faaliyetlerinin ana desteği olarak gördükleri olduğunu gördüler. Ondan sonra, akıl yürütmelerinde şu sonuca vardılar: “İşçi sınıfının Komünist devrimi, neredeyse devrimci merkezlerimizin neredeyse tamamı için rehberlik eden bu filistin-köylü sosyalizminden çıkamaz;
- örgütün iç karakteri gereği, kırsal topluluk, komünist yurt şekillerini değil, burjuvaya yol açmaya çalışır;
- bu komünist yurt şekillerine geçişte, topluluğun pasif ve pasif bir rolü olacaktır;
- topluluk Rusya’yı komünizm yoluna taşıyamaz ve yalnızca böyle bir harekete direnebilir;
“Yalnızca sanayi merkezlerimizin işçi sınıfı, komünist hareketin inisiyatifini alabilir”
Sosyal Demokrat Parti programı bu platforma dayanıyordu. Sosyal Demokratların politik mücadelesinin temel taktikleri, işçi sınıfı arasında ajitasyon olduğunu, mevcut rejime ve terör eylemlerine karşı faaliyetlerle mücadele ettiğini düşündü. Sosyal demokratik fikirlerin araştırılmasının bilimsel temeli Marx, Engels, Liebknecht, Kautsky, Lafargue’in eserleridir. Ve yabancı dil bilmeyen Ruslar için, Erisman, Janjul ve Pogozhev'in eserleri. Sosyal Demokratlar’ın Duma hiziplerinin yenilgisinden sonra, partinin ana faaliyetleri yurt dışına taşındı ve Londra’da bir kongre toplandı. Siyasi göçmenler, uzun yıllardır mutlak eylemsizlik içinde geçiriyorlar, sponsorların paralarıyla yaşıyorlar, iş ve toplumu reddediyorlar, vatanlarını eziyorlar ve aynı zamanda gerçek hayatta da parazitizmlerini ifadeler ve yüksek fikirlerle kaplıyorlardı. Devrim, Rusya'da patlak verdiğinde ve onları anavatanlarından ayıran bölmeler düştüğünde, Rusya'dan Londra, Paris, New York, İsviçre şehirlerinden koştu. Rusya'nın kaderinin kararlaştırıldığı siyasi kazanlarda yer almak için aceleleri vardı. Yılın yaklaşan 1914 savaşı beklentisiyle bile, Ulyanov fonları doldurmak için Rusya ile ortak mücadeleye ilişkin Almanya ile bir anlaşma imzalamaya karar verdi. Haziran ayında Berlin’e gitti ve Alman Dışişleri Bakanlığı’nın kendisine Rusya ve Rus ordusuna karşı çalışmasını teklif etti. Çalışması için büyük para istedi ve bakanlık teklifini reddetti. Şubat Devrimi’nden sonra Alman hükümeti faydaları gerçekleştirdi ve bu fırsattan yararlanmaya karar verdi. 27 Mart 1917, Ulyanov, Alman hükümetinin temsilcileriyle birlikte Rusya'ya karşı arka savaş için bir eylem planı geliştirdiği Berlin'e çağrıldı. Bundan sonra, Ulyanov 70 milyon mark çalışması için serbest bırakıldı. Bu noktadan itibaren Ulyanov, Marx’ın teorisinin talimatlarını Alman ordusunun genel kurmayının direktiflerinden daha fazla takip etmedi. 30 Mart Alman memurları tarafından korunan çalışanlarının Ulyanov ve 30 çalışanları, Almanya üzerinden Stockholm'e gönderildi ve bu grup Bolşevik grubunun Rusya içindeki faaliyetlerinin planlarının sonuçlandırıldığı bir toplantı yapıldı. Başlıca eylemler Geçici Hükümetin devrilmesinden, ordunun dağılmasından ve Almanya ile barış antlaşmasının sonuçlanmasından ibaretti. Toplantıdan sonra Ulyanov ve arkadaşları Rusya'ya özel bir trene bindiler ve Nisan ayında 3 St. Petersburg'a geldi. Ulyanov, Rusya'daki kadrosuyla göründüğü zaman, faaliyetleri için her şey zaten hazırdı: ülke hiç kimse tarafından kontrol edilmedi, ordunun yetkili bir emri yoktu ve ayrıca gelen Alman ajanları, İşçi Konseyi ve Asker Vekilleri tarafından onurlandırıldı. Alman ajanlar karakola geldiğinde, onları bekleyen bir heyet bekliyordu ve orkestra ile şeref kıtası dizildi. Ulyanov ortaya çıktığında, onu yakaladılar ve istasyona taşıdılar; burada Rusya'dan övgülerle açılış konuşması yapıldı ve bütün dünyanın ona umutlarla bakıyordu. Ulyanov, Bolşevikler için propaganda merkezine dönüşen balerin Kshesinskaya'nın lüks bir köşkünün çalışması için bir kenara ayrıldı. O zamanlar, St. Petersburg'da, ilk kez Ulyanov'un hükümetin devrilmesi ve savunucularla bir araya gelmesi ve Almanya ile savaşı sona erdirmesi için uzun bir konuşma yaptığı sosyalist devrimci partinin bir kongresi düzenlendi. Ayrıca herkesi, komünizmin gerçekten devrimci giysilerini giymeye, sosyal demokratların, burjuvazinin müttefiklerini atmaya çağırdı. Konuşması olumsuz bir izlenim bıraktı, Bolşevikler bunu, içerisindeki uzun süre devamsızlığı nedeniyle Rusya'yı anlamadığını söyleyerek açıklamaya çalıştı. Ertesi gün, İşçi ve Asker Vekilleri Konseyi’nde bir konuşma yaptı ve Komünist’leri ülkedeki güç ve topraklarını ele geçirmeye ve Almanya ile barış görüşmeleri başlatmaya çağırdı. Konuşması haykırışlarla karşılandı: “Çık, Almanya'ya git!”. Kendisinden sonra konuşan, İşçi ve Asker Vekilleri Konseyi başkanı Ulyanov’un fikirlerinin zararlı olduğunu ilan etti ve onları devrime bir darbe olarak nitelendirdi. Kitleler arasında Ulyanov'un ve arkadaşlarının Almanya'dan gelişi, Alman ajanları gibi güvensizlik ve şüphe uyandırdı. Ancak Alman ajanlarının çalışmaları bu kitleleri geçti ve farklı bir kategoride destek aradılar. “Kırmızı Muhafız” olarak bilinen askeri birimlerin oluşumuna çok iyi para verdiler. Asker kitlelerini çekmek için para vermediler ve göstericilere karşı kışlaları 30 rublelerine bırakmayı reddettikleri için para vermediler. Ulyanovs, Alman hükümeti ve genel merkezi tarafından hazırlanan, “lideri” nin ilk günlerinde Rusya’ya göçün geldiği günlerde içeriği halka duyurulmuş olan insanlara ve orduya bir mesaj verdi. Böylece, Komünistler, faaliyetleri için yaratılmış, gelişmiş bir propagandaydı; her bir suça uygun alt sınıflardan ve suçlu unsurlardan silahlı destek aldılar.
Kazak bölgelerinde de değişiklik gerektiren meseleler vardı, ancak bu meseleler politik, sosyal ya da ekonomik kargaşayı gerektirmiyor ve Kazak yaşam biçiminin temel koşullarını bozuyordu. Şubat Devrimi sonrasındaki Kazak bölgelerinde, askeri ataların eski seçim başlangıcını restore etmek, ulusal temsilci organlarının seçimini genişletmek ve güçlendirmek mümkün oldu. Buna bir örnek, İmparator Peter I'in hükümdarlığı döneminde bu haklardan mahrum bırakılan Don Ordusuydu. Egemen'in bağımlılığı sırasında, Don’un baş atağı General Count Grabbe idi. Yerel yönetimin yerel halkın kararıyla yerel yönetimi düzenleme hakkından sonra, herhangi bir aşırılık yaşamadan istifa etmesi için Kont Grabbe'ye önerildi ve yerine Kazak kökenli bir Ordusu ataması seçildi. Ulusal temsilciliği toplanma hakkı açıklandı. Aynı değişiklikler, seçim demokrasisinin kararlarının ihlal edildiği diğer Kazak bölgelerinde de meydana geldi. Cephede, Kazak birimleri arasında, hükümetin bağımlılığı sakince kabul edildi. Ancak, askeri birliklerin iç yaşamında değişiklikler getiren 1 siparişi şaşkınlıkla karşılandı. Askeri hiyerarşinin imhası, askeri birliklerin varlığının imhası ile aynıydı. Rus halkının geri kalanı arasında Kazaklar, yüzyıllarca özel durumları ve yaşam koşullarını temel alan askeri bir mülk oluşturdular. Açıklanan özgürlükler ve eşitlik, Kazakları meydana gelen olaylara dikkatle bakma ihtiyacına soktu ve Kazak fikirleriyle hiçbir yerde uyuşmadıklarını, çoğu zaman, Kazaklar gerçekleşen olaylara müdahale etmeden bekle ve gör görevini üstlendi. Hepsi alaylarda kaldı, hiç bir terketme olmadı, hepsi birlik atamanının Geçici Hükümete yeminli kalması ve görevlerini cephesinde yapmaları için verilen emirlere uydu. Komutanların seçimine ilişkin olarak 1 siparişi normunun yürürlüğe girmesinden sonra bile, Kazaklar en çok memurlarına oy verdi. Petrograd'da, Kazak Kuvvetleri Komitesi kuruldu. Başlık komutanlarının kaldırılmasıyla memurlara yönelmeye başladı, rütbeyi çağırdı, özünde devrimci bir karaktere sahip olmayan "bay" ı ekledi.
Ordunun ortak kısımlarının genişlemesiyle birlikte Don konusundaki endişeler, Novocherkassk civarında bulunan piyade rezerv taburları arasında görünmeye başladı. Ancak, Don'da, 1916 / 1917 kışın, Cossack süvari birimleri, 7,8,9 Don Cossack bölümlerinin oluşturulduğu önden çekildi ve yılın yaz aylarındaki 1917 yaz saldırısı operasyonu için tasarlandı. Bu nedenle, devrimci emri alan Novocherkassk'ın etrafındaki piyade birimleri Kazaklar tarafından hızla dağıldı ve Rostov, Kafkas Ordusunu Rusya ile birleştiren demiryolu kavşaklarından birini oluşturan huzursuzluğun merkezinde kaldı.
Bununla birlikte, Kazak bölgelerinde, devrimin başlamasıyla, Kazaklar, kentliler, şehir dışındaki kasabalar ve yerel köylüler arasında zor ve anlaşılmaz ilişkiler sorunu ortaya çıkmıştır. Don'da, Kazak sınıfına ait olmayan üç insan kategorisi vardı: geçici olarak yerleşik olmayan yaşayan yerli Don köylüleri ve köylüleri. Tarihsel süreçte oluşturulan bu iki kategoriye ek olarak, Don, yalnızca retaliatory olmayan kökenli kişilerin yaşadığı Taganrog, Rostov ve Aleksandro-Hrushevsky kömür bölgesi (Donbass) şehirlerini de içeriyordu. Don bölgesinin toplam nüfusu beş milyon olan nüfusuyla Kazakların sadece yarısı vardı. Dahası, farklı Kazak olmayan nüfus kategorilerinden, 939 LLC insanını oluşturan yerli Don köylüleri özel bir pozisyonda kaldılar. Don köylülüğünün oluşumu, kölelik dönemine ve Don'daki büyük toprak sahiplerinin doğuşuna kadar uzanır. Toprak işlemesi için işçiler gerekliydi ve Rusya'dan köylü ihracatı başladı. Don'a dayanan resmi dünya tarafından Don'da toprağın keyfi olarak ele geçirilmesi Kazaklardan şikayetlere neden oldu ve İmparatoriçe Catherine II, Don Bölgesi'ne toprak incelemesi emri verdi. Keyfi olarak işgal edilen topraklar Don toprak sahiplerinden uzaklaştırıldı, tüm Ordunun ortak mülkiyeti haline getirildi, ancak Kazak toprak sahiplerinin çıkardıkları köylüler, işgal ettikleri yerlerde kaldılar ve toprakla ödüllendirildiler. Don köylüğü adı verilen Don halkının bir parçasıydı. Toprakları kullanarak bu köylüler, Kazak sınıfına ait değildi ve kamu haklarını kullanmadılar. Kazak nüfusunun mülkiyeti, at yetiştiriciliği altındaki arazileri, kentsel ve diğer askeri toprakları saymamakla birlikte, 9 581157 tithing'lerinin işlendiği 6 240 tithes'leri vardı ve arazinin geri kalanı büyükbaş hayvanların otlaklarıydı. Don köylülüğünün ellerinde 942 1 600'in tithing olduğu, bu nedenle bunların arasında toprak kıtlığı için tüm Rus çığlığı yoktu. Don bölgesindeki Don köylülüğüne ek olarak Rostov ve Taganrog kent bölgeleri ve yerleşik olmayan nüfus da vardı. Arazi ile pozisyonları çok daha kötüydü. Bununla birlikte, başlangıçta, Dontov'un topraklarına geçen Rostov ve diğer demiryolu kavşakları haricinde, parçalanmış Rus ordusunun firavunlarının tüm cephelerden biriktiği Don Bölgesi topraklarını aşan huzursuzluk getirmediler.
Mayıs ayının 28'i, köylerden ve 500'i cephelerden seçtikleri 200'i bir araya getiren ilk askeri Çember tarafından toplandı. Bu zamana kadar, 8 Ordusunun eski komutanı General A.M. Kaledin, yeni Yüksek Komutan General Brusilov'un komutasından ayrıldı, aralarındaki karmaşık ilişki yüzünden. Tekrarlanan A.M. Kaledin 18 Haziran ayında asker ataması seçildi, milletvekili asistanı seçildi. Bogaevsky. Seçilen şefin ve hükümetin faaliyeti, yerel Don konusunun - Kazakların Don köylülüğü, şehir ve kasaba olmayanlarla ve tüm-Rus planıyla olan ilişkilerini - savaşı muzaffer bir sona erdirmeye yönelikti. General Kaledin adına, ordunun savaş yeteneğine inanmaya devam etmesi ve Kazak alaylarını çürüyen ordusunda bırakması bir hataydı. Geçici Hükümetin gücü çabucak tamamen İşçi ve Asker Vekilleri Konseyine devredildi, siyasi yönelimi ile hızlı bir şekilde aşırı demagojiye yöneldi. Ülke kontrolsüz bir kıtaya dönüştü, kaçaklar ve suç unsuru halk arasında baskın bir konuma girmeye başladı. Bu şartlar altında, Ataman'lı Don bölgesi bir tepki yatağı haline geldi ve General Kaledin, tüm sosyalist rasyonalistlerin propagandasına karşı-devrimciliğin bir sembolü oldu. Askeri birliklerin görünümünü koruyan Kazak alayları, her yerde çöküş gördü, propagandacılarla sarıldı ve başkanları saldırıların merkeziydi. Ancak ya yasaklar ya da ahlaki sorumluluklarla kısıtlanmayan propaganda, Kazaklara da etki etti ve yavaş yavaş etkiledi. Tüm Kazak bölgeleri gibi Don da yavaş yavaş iki kampa dönüştü: bölgelerin yerli nüfusu ve cephe askerleri. Cephe askerlerinin önemli bir kısmı, oblastların nüfusunun belli bir kısmı gibi, devrimci fikirleri tamamen benimsemiş ve Kazak hayatından kademeli olarak uzaklaşarak yeni düzenin tarafını tutmuştur. Ancak bu binaların kategorisi, büyük ölçüde, devrimci liderlerin örneğini takip eden gazileri, olayları kullanarak, olaylarda kendilerini göstermek için fırsat arayanlardı. Ancak ordunun çökmesi sürecinde ve birimlerin yönetiminde en azından göreceli bir düzen sağlamak için ordunun yüksek karargahı, Kazak birimlerini derhal ellerinde tutmaya çalıştı ve onlara büyük ilgi gösterdi. Ordu için gıda ve malzeme açısından değerli bölgeleri tehdit eden bölgeleri tehdit eden çok sayıda firar birikiminin olduğu hemen arkada, Kazak alayları da kuruldu ve deniz ve huzursuzluktan öfkeli saldırılara rağmen, Cossack alayları sessiz ve barışçıl duruşlar yaptı. İstasyonları her yerdeki felaket kalabalığıyla dolu olan demiryollarından geçen restoran ve her türlü yiyecek hakkında düşünmeye gerek yoktu. Ancak Don Kazakları içindeki ilk istasyonun girişinde, her şey çarpıcı biçimde değişti. Hiçbir çöl birikimi, karışıklık yok ve geçenlerin başka bir dünyaya düştüğü görülüyordu. Mütevazı büfelerde her şey elde edilebilirdi.
Devrimin yarattığı insan jakuzileri arasında, her türlü hareket, aşırı sağ, aşırı sol, orta, zeki insanlar, hevesli, dürüst idealistler, zorlayıcı alçak gönüllüler, maceracılar, koyun derisinde kurtlar, şarlatanlar ve haraççılar arasında şaşırtma ve hata yapma merakı yoktu. Ve Kazaklar onları yaptı. Ve yine de, Rusya’daki devrim ve İç Savaş sırasında, Kazak bölgelerinin nüfusu, büyük çoğunluğu, yine de engin Rusya nüfusunun hepsinden farklı bir yol kat etti. Neden Kazak kafaları özgürlüklerden ve baştan çıkarıcı vaatlerden sarhoş değildi? Bu nedenleri refahları, ekonomik durumları için açıklamak imkansızdır, çünkü Kazaklar arasında hem zengin hem de ortalama insanlar vardı ve epeyce fakir insanlar vardı. Sonuçta, ailelerin ekonomik durumu, her bir mal sahibinin nitelikleri gibi, genel yaşam koşullarına göre belirlenmediğinden, bir başkasında bir açıklama aramak gerekir. Genel kültürel açıdan, Kazak nüfusu, daha kötüsü veya daha iyisi için, Rus halkının genel seviyesinden farklı olamaz. Ortak kültürün temeli bütün Rus halkıyla aynıydı: aynı din, aynı okullar, aynı sosyal ihtiyaçlar, aynı dil ve aynı ırk kökenli. Fakat en çok sayıda, daha eski bir kökene sahip olan Don Ordusu, genel kaos ve anarşi arasında inanılmaz bir istisna idi. Ordu kendi ülkelerinde kendi yıkılma alanlarını temizleyebildi ve herhangi bir güçlük çekmeden, topraklarında Kazak nüfusu tarafından değil, Kazaklara düşman ve yabancı bir yabancı unsur tarafından kırılan normal bir yaşamı korumak için siyasi ve sosyal kargaşayı temizledi. Kazak yaşamı ve tarihi boyunca düzen askeri disipline ve Kazakların özel bir psikolojisine dayanıyordu. Hala Moğolların hakimiyeti altındaki Kazak nüfusu, eteklerinde veya önemli bölgelerin sürekli izlenmesini ve korunmasını gerektiren yerlere yerleştirilen Horde silahlı kuvvetlerinin bir parçasıydı ve iç yaşamları, askeri birimlerin adetlerine göre kuruldu. Hanların ya da ulus hanlarının doğrudan otoritesinde ya da onlara sadık noyonlardı. İç yaşamlarının böyle bir yerinde, Moğolların gücünden ortaya çıktılar ve var olmaya devam ettiler ve bağımsız statü koşullarında. Yüzyıllar boyunca kurulan emir, Moskova prensleri, krallar ve ardından imparatorlarla birlikte idare edildiği ve temelde rahatsız edilmediği durumlarda korunmuştur. Tüm Kazak nüfusu iç yaşam kararlarında yer aldı ve tüm kararlar, genel askeri toplantıların toplanmasında katılımcıların genel anlaşmasına bağlı kaldı. Kazak'nın yaşamı, yaşamın özüdür ve yaşamın organizasyonu, zamana bağlı olarak zamanla değişen, Kazak kitlelerinin toplum yaşamına katılım ilkesini koruyarak daha sorumlu zaman şeklini alan, geniş kitlelerin katılımı temelinde inşa edilmiştir. Yılın 1917 devrimi, ülkenin daha geniş kitlelerini kamusal hayata çekti ve bu süreç tarihsel olarak bir zorunluluk oldu. Kazak alanlarda o değildi haberama uzaylıların elleriyle, gerçek halk özgürlüklerini çarpıtan biçimler aldı. Kazakların özgürlüklerini ve insanların demokrasisi hakkındaki çarpık fikirleri ile yaşamlarını dış uzaylılardan koruması gerekiyordu.
Orduda, anarşi ve ayrışmaya karşı ana direniş komutanlardan geldi. Geçici Hükümetten yardım alınmadığında, ordunun komutanı mevcut ordunun kurtarılmasını başarılı bir taarruzda gördü. General Denikin’in inandığı gibi: “... vatanseverlik patlaması olmasa bile, o zaman baş döndürücü, büyüleyici bir zafer duygusu, stratejik başarıya ulaşmasa da, o zaman devrimci pathos inancına dayanarak.” Başarısız olan Mitava operasyonundan sonra, Ocak ayındaki Şubat 24 Rus emri 6, 1917 yılı için kampanya planını onayladı. Asıl darbe, Güney-Batı Cephesi tarafından Lvov yönünde Sokal ve Marmaros-Siget'e eş zamanlı yardımcı saldırılarla verildi. Romanya cephesi Dobrudja'yı işgal etmekti. Kuzey ve batı cephesi, komutanlarının seçimine yardımcı saldırılar yapacaktı. Kuzey cephesinde 6 altı yüz Don alayı ve 6 bireysel yüzlerce, sadece 13 binlerce Kazak vardı. Batı Cephesinde, Don Kazaklarının sayısı 7 bine düşmüştür. Güney-Batı Cephesi, en büyük Kazak birimleri grubuna sahipti. Savaş oluşumlarında 21 alayı, 20 bireysel yüzlerce ve 9 pil vardı. Sadece 28 binlerce Kazak hakkında. Romen cephesinde, 16 Don alaylarına, 10 bireysel yüzlerce ve 10 pillerle savaştı. Toplam 24 bin Kazak. Kalan 7 Don alayları ve 26'in ortasındaki özel yüzlerce 1917, garnizonlarda ve cephe hattında servis edilir.
Ordu komiteleri zaten orduya hükmediyordu, ancak Geçici Hükümet ve İşçi ve Askerler Vekilleri Konseyi “acı sona savaş” fikrine dayanıyordu ve emir bir taarruz hazırlıyordu. Bu temelde, emir ile hükümet arasında sürtünme meydana geldi. Komut, hem devrimci yöneticiler hem de ayrıştırılmış ordu için tamamen istenmeyen bir durum olan orduda düzen ve disiplinin yeniden yapılmasını talep ediyordu. Ordunun iç düzenini değiştirmek ve bir ordu subayları toplantısı yapmak için yapılan tekliflerin tekrarı sonrasında Yüksek Komutan olarak General Alekseev, Mayıs'ta emrinden 22 kaldırıldı ve bir oportünist (uzlaştırıcı) karakterine sahip olan ve askeri komitelerle flört etmek isteyen General Brusilov yerine geçti.
Bu arada Bolşeviklerin Petrograd'daki faaliyetleri her zamanki gibi devam etti. Silahlı kuvvetler ve halkın isteği üzerine, Nisan ayının 20'i Milyuk hükümetinden kaldırıldı. Nisan 24'te, Bolşeviklerin Tüm Rusya Partisi Konferansı, 140 delegelerinin geldiği Petrograd'da bir araya geldi. Konferans Merkez Komite'yi seçti ve Bolşevik Parti'nin programını ve tutarlı faaliyetlerini onayladı. Bu konferans merkez için değil, illerde ve ülke kitleleri arasında komünizmin yayılması ve güçlendirilmesi için önemliydi. 3 Haziran, Petrograd’da ordunun saldırı önerisi ile ilgili olarak, 105 Bolşevik’lerin katıldığı All-Russian İşçi ve Asker Vekilleri Kongresi toplandı. Bolşevik sloganların kongrede azınlıkta kaldığını görünce, 15 Haziran’da Bolşevik işçi sütununu gösteri için sokaklara getirmeye karar verdiler. Askerler göstericilerin tarafındaydı ve gücün Bolşeviklerin yanına doğru hareket ettiği açıkça ortaya çıktı.
Güney-Batı Cephesi'ne yapılan yaz saldırısı, 16 (29) Haziran 1917 topçu hazırlıklarına başladı ve başlangıçta başarılı oldu. Savaş Bakanı Kerensky bu olayı şu şekilde bildirdi: “Bugün, Rus ordusunun örgütlenmesine demokratik ilkelere dayanan saldırgan saldırıları sınırlandırdı.” Sonra saldırı da devam etti: Galich ve Kalisz alındı. Hükümet sevindi, Almanlar alarma geçti, Bolşevikler karıştı, ordunun muzaffer ilerlemesinden ve saflarındaki karşı devrimin güçlendirilmesinden korktular. Merkez Komitesi arkadan gelen etki için hazırlıklarına başladı. O zaman, Geçici Hükümet’te bir bakanlık krizi ortaya çıkmıştı ve halkların özgürlük partisinin dört bakanı hükümeti terk etti. Hükümetin kafası karıştı ve Bolşevikler bu gücü ele geçirmek için kullanmaya karar verdi. Bolşeviklerin silahlı kuvvetlerindeki temel, bir makineli tüfek alayıydı. Temmuz 3 makineli tüfek alayı ve diğer iki alayın bir kısmı sokaklarda afişlerle göründü: "Aşağı kapitalist bakanlarla!" Sonra gece boyunca kaldıkları Tauride Sarayı'nda göründüler. İktidarı ele geçirmek için belirleyici bir konuşma hazırlamak. Temmuz 4, 5000 civarında, denizciler, Ulyanov ve Lunacharsky’nin onları “devrimin güzelliği ve gururu” olarak karşıladıkları ve Taurid Sarayı'na gitmeyi ve kapitalist bakanları dağıtmayı kabul ettikleri Kshesinskaya Sarayı önünde toplandılar. Denizciler adına Ulyanov'un kendisini oraya götüreceğine dair bir açıklama vardı. Denizciler aceleyle Geçici Hükümet koltuğuna gönderildi ve devrimci görüşlü alaylarla birleştirildi. Hükümetin tarafında pek çok birim vardı, ancak sadece St. George Birliği ve Junker’ın bazı kısımları aktif bir muhafız oluşturdu. Kazaklar ve bir süvari alayı iki filosu çağrıldı. Açılma olayları karşısında hükümet kaçtı, Kerensky Petrograd'dan kaçtı, gerisi tamamen baskı altındaydı. Petrograd bölgesi komutanı General Polovtsev sadık birimlere önderlik etti. Denizciler Tauride Sarayı'nı kuşattı ve tüm burjuva bakanlarının istifasını istedi. Onlara müzakereler için gelen Bakan Chernov, Bronstein tarafından mafya adaletinden kurtarıldı. Polovtsev, saraya gidip asilere ateş açmak için iki silahla yüz Kazak siparişi verdi. Tauride Sarayı'ndaki asi birimler, silah voleybolunu duyarak kaçtı. Müdahale saraya yaklaştı, sonra diğer alayların sadık kısımlarına yaklaştı ve hükümet kurtarıldı.
O zamana kadar, hükümet çevrelerinde Ulyanov, Bronstein ve Zinoviev'in Alman ajanları olduğuna, Alman hükümeti ile ilişkide olduğuna ve ondan büyük miktarda para aldığına dair kesin kanıtlar elde edildi. Karşı istihbarat ve Adalet Bakanlığı hakkındaki bu bilgiler yadsınamaz verilere dayanıyordu, ancak Ulyanov ve halkı Kerensky ve diğer sosyalist bakanların himayesinde idi. Suçlular tutuklanmadı ve faaliyetlerine devam ettiler. Bu zamana kadar, Başkomutan'ın merkezinde Leninist ajitatörlerin çalışmalarının belirli bir Svenson ve Ukrayna'nın Kurtuluşuna İlişkin Birlik üyeleri tarafından Stockholm'deki Alman büyükelçiliği tarafından ödendiğine dair güvenilir bilgiler alındı. Askeri sansür, Alman ve Bolşevik liderler arasında sürekli bir siyasi ve parasal telgraf değişimi kurdu. Bu bilgi tüm gazetelerde yayınlandı ve kitleler üzerinde ayıltıcı bir etki yarattı. Bolşevikler, askerlerin ve kitlelerin gözünde Alman ücretli ajanlar oldular ve yetkileri keskin bir şekilde düştü. 5 Temmuz'da ayaklanma nihayet ezildi. Akşam, Bolşevik liderler saklanmaya başladı. Hükümete sadık olan kısımlar Kshesinskaia sarayı tarafından işgal edildi ve araştırıldı. Peter ve Paul Kalesi Bolşevik müfrezesinden kurtuldu. Liderleri tutuklamak gerekiyordu. St. Petersburg'a önden sadık birliklerin ayrılması geldi ve Kerensky de ortaya çıktı. Baskın isyandan ve Bolşeviklere karşı belgelerin yayınlanmasından General Polovtsev'den duyduğu memnuniyetsizliği dile getirdi, Adalet Bakanı Pereverzev kaldırıldı. Ancak Alman ajanlara karşı ordudan öfke vardı ve Preobrazhensky alayı Kamenev'i tutukladı. Sonunda ordunun baskısı altında General Polovtsev'e Bolşevik liderlerden 20 kişiyi tutuklaması emredildi. Ulyanov Finlandiya'da kaçmayı başardı ve tutuklanan Bronstein yakında Kerensky tarafından serbest bırakıldı. Birlikler işçilerin ve Bolşevik müfrezelerinden silah almaya başladı, ancak Kerensky, tüm vatandaşların silah taşıma hakkına sahip olduğu bahanesiyle yasaklandı. Bununla birlikte, birçok lider tutuklandı ve sonuçlarına karşı 23 Temmuz'da Petrograd Odası savcısı tarafından ilan edilen davalar açıldı. Bu materyal, bir cezai fiilin varlığının tespiti ve komisyonunda yer alan kişilerin çevresinin oluşturulması için oldukça yeterli zemin sağlamıştır. Daire savcısı tarafındaki bu belirleyici tedbir Kerensky, General Polovtsev ve Adalet Bakanı tarafından felç edildi. O zaman Ulyanov, Kronstadt'ta, Baltık için bir planın yapıldığı Genelkurmay'ın Alman ajanlarıyla bir toplantı yaptı. filo, ordu ve Bolşevikler tarafından iktidara el konulması.
Ön tarafta, Güney-Batı Cephesinin başarılı taarruzu tamamen felaketle sonuçlandı ve birimlerin cepheden uçmasıyla sonuçlandı. Topçuları, arabaları, malzemeleri fırlatmak, kaçış yolunda soygun ve cinayetler yapmak ve Ternopil'e geri dönmek, ordu neredeyse var olmaktan çıktı. Diğer cephelerde, birimler saldırıyı tamamen terk etti. Böylece, bir yandan Ulyanov'u ve personelini Alman ücretli casuslar olarak tutuklayarak, diğer yandan da Güney-Batı Cephesi'ne başarılı bir saldırı sonucu tutuklayarak ülkenin en azından kısmen iyileşmesini umut ediyor. O andan itibaren, Kerenski'nin ve Başkomutan Brusilov'un komutanının önemi azaldı ve Bolşeviklerin hapishanelerden salınan faaliyetleri artmaya başladı ve Ulyanov St. Petersburg'a döndü. Savaş Komutanlığı Genel Merkezi'nde Mogilev'de Savaş Bakanı Kerensky başkanlığında üst düzey komutanlar toplandı. Toplantı, General Brusilov'un görevden alınmasına ve yerine General Kornilov'un atanmasına neden oldu. Glavkoverha yerine başka bir sebep vardı. Brusilov, Savinkov ve Kerensky'den reddetme hakkının olmadığı ve General Kornilov'un reddetmediği bir teklif aldı. Brusilov bunu şu şekilde hatırladı: “Diktatörün fikrini ve rolünü tamamen bilerek terk ettim, çünkü nehrin seli sırasında bir baraj inşa etmenin çok akıllıca olacağını düşündüm, çünkü kaçınılmaz olarak gelen devrimci dalgalar tarafından taşınacaktı. Rus halkını, avantajlarını ve dezavantajlarını bilerek, kaçınılmaz olarak Bolşevizme ulaşacağımızı açıkça gördüm. Hiçbir partinin halka Bolşeviklerin vaat ettiklerini vaat etmediğini gördüm: hemen barış ve toprağın derhal bölünmesi. Asker kitlesinin tümünün Bolşevikler için zorunlu olacağı ve diktatörlüğe yönelik her türlü girişimin yalnızca zaferlerini kolaylaştıracağı benim için çok açıktı. Konuşma Kornilov yakında kanıtladı. "
Güney-Batı Cephesi'ndeki felaket iki karar istedi: ya savaşın devam etmesini bırakmak ya da ordunun yönetiminde belirleyici önlemler almak. General Kornilov, ordudaki anarşiye karşı belirleyici tedbirler aldı ve Glavkoverha'nın emriyle ordudaki ölüm cezasını ve saha askeri mahkemelerini geri aldı. Ancak bütün soru, bu cümleleri kimin vereceğini ve kimin yürüteceğini soruyordu. Devrimin bu aşamasında, mahkeme üyeleri ve cezaların uygulayıcıları derhal öldürülecek ve cezalar uygulanmayacaktı. Beklendiği gibi, sipariş kağıt üzerinde kaldı. General Kornilov'un başkomutanın görevine atanması, komuta kısmındaki isteklerin başlangıcıydı ve Kerensky'nin diktatörün kişisinde kesin bir otorite kurması, diktatörün görevinde adaylar ise Genel Kornilov ve Savaş Kerensky Bakanı idi. Ve ikisi de kendi çevrelerinden etkilendi. Kerensky, hızlı bir şekilde Bolşevizme yönelmiş olan İşçi ve Asker Vekillerinden etkilendi, Genel Kornilov ezici komutan kitlesi ve en yakın çalışanlarından etkilendi: orduda ve ülkenin Savas genel merkezindeki Zavoyko ve komutasındaki Savas genel merkezindeki Zavoyko ve askeri komiserinin fikrinin ilhamı . İkincisi, gerçekten de bütün iç çemberini küçümsemiş olduğu, halkın yaşamını iyileştirme motivasyonu olmayan tipik bir teröristti. Terörizmin önde gelen bir temsilcisi, eylemlerinde diğerlerine karşı üstünlüğünü hissetmesiyle yönlendirildi.
General Kornilov'un talepleri ve tekliflerinin Geçici Hükümet tarafından alındığı bir zamanda, ordunun iç durumuna ilişkin tüm gizli bilgilerin düşmana aktarıldığı ve açıkça Komünist Partinin basında yer aldığı açıkça ortaya çıktı. Komünistlerin yanı sıra, Geçici Hükümet Bakanı Chernov da ücretli bir Alman vekilliği görevinde bulundu. Aynı zamanda, General Kornilov taciz edildi ve kelimelerden işe başlamaya karar verdi. O, Rus Memurlar Birliği, St. George Cavaliers Birliği ve Kazak Kuvvetleri Birliği tarafından desteklenmiştir. Başkomutanın personelinin bilgilerine göre, Almanlar Riga yönünde bir saldırı hazırlamaya başladı. Petrograd savunmasını güçlendirmek bahanesiyle General Kornilov, General Krymov tarafından yönetilen 3 Don Kazak, Ussuri Kazak ve Yerel Süvari Tümeni'nin bir parçası olarak 1 Kazak Süvari Kolordusu'nu konuşlandırmaya başladı. Ağustos ayında 19, Alman ordusu bir saldırı başlattı ve 21 Riga ve Ust-Dvinsk'i aldı. Rus ordusunun 12 birlikleri, Alman ordusunun ilerleyen 8'ine karşı çok başarısız bir şekilde savundu. Yalnızca İngiliz-Fransız cephesine güçlerin yönlendirilmesi, Almanları Petrograd'a yönelik bir taarruzun hazırlıklarını bırakmaya zorladı. Bu noktada, Birinci Dünya Savaşı esas olarak Rusya için tamamlandı, çünkü ordu halen var olduğu ve resmen ciddi bir direniş sunabilen oldukça güçlü bir düşman olduğu düşünülmesine rağmen artık geniş çaplı operasyonlar yürütemiyordu. Aralık 1917'te bile, Rus cephesi hala tüm Alman kuvvetlerinin% 74'ini oluşturan 31 Alman bölümlerini cezbetti. Rusya'nın savaştan çekilmesi, bu bölümlerin bir kısmının Müttefiklere karşı derhal devredilmesine yol açtı.
Petrograd'ta, Bolşeviklerin silahlı bir ayaklanma için hazırlandıkları biliniyordu. Savaş Bakanı Savinkov'un raporunda Kerensky, Petrograd’ın sıkıyönetim yasası ilan edilmesini kabul etti. Ağustos 23 Savinkov, General Kornilov Genel Merkezine geldi. Bu sırada, General Krymov'un süvari kuvvetleri Petrograd'a taşındı. General Kornilov, Savinkov ve bazı hükümet üyelerinin katılımıyla yapılan bir toplantıda, Bolşeviklere ek olarak, Konsey üyelerinin konuşması durumunda kendilerine karşı hareket etmeleri gerektiğine karar verildi. Aynı zamanda, “eylemler en belirleyici ve acımasız olmalıdır”. Savinkov, Kornilov'un "arkadaki anarşiyi durdurma tedbirleri" gereklerine göre tasarının yakında gerçekleşeceğine dair güvence verdi. Ancak bu komplo, Kerenski’nin Sovyet tarafına geçişi ve General Kornilov’a karşı kararlı tedbirleriyle sonuçlandı. Kerensky Genel Merkeze bir telgraf gönderdi: “Merkez, General Kornilov'a. Yeni Yüce Komutanın gelene kadar başkomutanın görevlerini geçici olarak yerine getirmesini sağlayan General Lukomski'ye görevinizi derhal bırakmanızı emrediyorum. Hemen Petrograd'a gelmelisin. " Bu zamana kadar, Savinkov'un emriyle, güvenilir memurlar, savaşçıların yardımıyla, süvari kuvvetleri yaklaşmadan önce Bolşevik gösterilerine muhalefet yapacakları Petrograd'a gittiler. Aynı zamanda, General Kornilov orduya ve insanlara hitap etti. Ağustos ayındaki bu 28’e cevaben Kerensky, askerleri etkileme ve devrime karşı durma talepleriyle Bolşevik’lere başvurdu. Demiryollarının tüm istasyonlarına bir uyarı gönderildi, böylece süvariler kollarının Petroyosunun kareleri Petrograd'a taşındı, onları önceki durakların yerlerine alıkoyup yönlendirdi. Trenli trenler, farklı yönlere gitmeye başladı. General Krymov trenleri boşaltmaya karar verdi ve Petrograd'a yürüyüş yoluna devam etti. 30 Ağustos ayında Krymov, General Staff Samarin Albay Kerensky'den geldi ve Krymov'a, Rusya'yı kurtarmak adına Kerensky'nin onur sözüyle güvenliğini güvence altına almak için Petrograd'a gelmesini istediğini söyledi. General Krymov buna uyup gitti. Ağustos 31'te Petrograd'a gelen General Krymov, Kerensky'yi görmeye gitti. Fırtınalı bir açıklama vardı. Krymov'un Kerensky ile yaptığı açıklama sonunda, deniz savcısı, Krymov'a iki saat içinde Sorgulama için Askeri Askeri Yargı Dairesi'ne gelmesini teklif etti. Kışlık Saraydan, Krymov, askeri bakan Savinkov'un ofisinin bulunduğu evde bir daireyi işgal eden yoldaşına gitti ve orada kendini vurdu. Diğer kaynaklara göre, General Krymov gerçekten öldürüldü. General Denikin komutasındaki Güney-Batı hariç tüm cephelerin komutanları, General Kornilov'un açık desteğinden kaçtı. Kerensky'ye General Kornilov'un ihaneti bildirildikten sonra, Bolşeviklerin belirleyici bir rol oynadığı cephenin her yerinde keyfi bir şekilde devrimci mahkemeler kuruldu. Genelkurmay Başkanı Lukomsky ve diğer memurlar Stavka'da tutuklandı ve Bykhov cezaevine gönderildi. Güney-Batı Cephesinde, Ürdün Ön Komiserinin başkanlık ettiği ve askeri iktidara sahip olan komiteler vardı. Ağustos ayında 29, Ürdün generalleri Denikin’in emriyle, Markov ve diğer genel merkez üyeleri tutuklandı. Sonra, zırhlı araçların eşlik ettiği arabalarda, hepsi gardiyana, ardından Berdichev hapishanesine gönderildi.
Sadece Kaledin Kazak birliklerinden Don Ataman'dan Geçici Hükümet Kornilov'a katılmasıyla ilgili bir telgraf aldı. Hükümet Kornilov ile aynı fikirde değilse, Kaledin Moskova’nın Güney’le mesajını kesmekle tehdit etti. Ertesi gün Kerensky, General Kaledin'i bir hain ilan eden herkese bir telgraf gönderdi, onu Kiefilov davasını araştıran soruşturma komisyonuna tanıklık etmek için onu Genel Müdür olarak pozisyonundan çıkardı ve Mogilyov'daki karargahına çağırdı. 9 Eylül'de Askeri Daire, Don 5'te toplandı ve Genel Kaledin'in soruşturma komisyonuna tanıklık etmek için Mogilyov'a gitme arzusu diledi, Daire kabul etmedi ve Kerensky'ye ataman Genel Kaledin ile ilgili olarak, Çember'in kararının eski Kazak hakkı ile yönlendirildiğine dair bir cevap gönderdi. sorun değil ".
Cumhuriyet Konseyine dönüşen Geçici Hükümetin, artık ülkede düzeni sağlamak için hiçbir yolu yoktu. Açlık ve anarşi her yerdeydi. Demiryollarında, su yolları soygun ve soygunlardandı. Kazak birimleri için umut kalmaya devam etti, ancak onlar geniş cephenin kısımlarına ve parçalayıcı ordu kitleleri arasında dağıldılar, tam bir tarafsızlığın devrimci hareketlerine dayanarak, belli bir düzenin merkezi olarak görev yaptılar. Petrograd'da üç Kazak alayı vardı, ancak Bolşevikler tarafından yakın zamanda iktidara el konulması tehdidiyle, halkın popüler olmayan bir halk karşıtı hükümetini savunma gereği görmediler.
Gatchina bölgesinde, Kazak Kolordu'ndaki bazı 3 alayları Krymov'un ömrü boyunca yoğunlaşırken, diğer alaylar geniş alanlara ve farklı yönlere dağılmışlardır. Genel Merkezde Dukhonin ve Bykhov cezaevi Kazak birimleri için tek umut olarak kaldı. Kazak Konseyi birlikleri bu umudu destekledi ve Bykhov çevresinde, bir ön kaza olması durumunda demiryolu kavşaklarının korunması bahanesi altında ve önden güneye doğru akan akımların yönlendirilmesi bahanesi altında bir grup Kazak birimi kuruldu. General Kornilov ve Ataman Kaledin arasında yoğun yazışmalar sürdürüldü. "Kornilov" un ortadan kaldırılmasını ve Rus ordusunun parçalanmasını sağlayan Bolşevikler, Petrograd garnizonunun alay komitelerinde ve Baltık Filosunun donanma komitelerinde geniş destek buldu. Gizlice, ama çok aktif bir şekilde, ikili iktidarın ortadan kaldırılmasına, yani Geçici Hükümetin devrilmesi için. Ayaklanmanın arifesinde Bolşevikler, binlerce asker, on binlerce silahlı Kızıl Muhafız ve 20'a kadar binlerce Tsentrobalt denizcisine destek verdiler. Ayaklanmaların başında Petrograd Askeri Devrim Komitesi vardı. 80 Ekim gecesi, Bolşevikler, Cumhuriyet Meclisi'nin bulunduğu Kışlık Saray dışındaki tüm devlet dairelerini işgal etti. Sabaha kadar, Petrograd'ın elindeki anahtar nesneleri işgal etmeye devam eden asi askerler, denizciler ve Kızıl Muhafızlar. Akşam 25 saatlerinde, Kış Sarayı'ndaki sökülen Kazaklar, Bolşeviklerle görüşmelere girdiler ve silahla serbest bir çıkış izni aldıklarında sarayı terk ettiler ve kışlalara gittiler. Kazak birimleri, kapitalist bakanların nefret dolu hükümetini korumak ve bunun için kan dökmek istemediler. Kış ayrıldıktan sonra, kadınların ölüm taburunu ve Kuzey Cephesi toplulukları okulunun hurdacılarını ellerinden aldılar. Silahlı Bolşevikler saraya girdi ve Cumhuriyet Meclisine teslim olma konusunda bir ültimatom verdi. Bu nedenle, yaratılan anarşi nedeniyle, Geçici Hükümetin etkisizliği nedeniyle veya daha sonra, Geçici Hükümetin yardımı ile ve onunla liberal halk arasında, ülkedeki güç, taklidi dışında kişisel biyografisi olmayan bir grup birey tarafından yönetilen Bolşevik partiye geçti. . Petrograd'taki Şubat devrimi sırasında, 7'ten daha fazla insan öldü ve yaralandıysa, Ekim ayında, ayaklanmaya katılan binlerce kişinin arasından 1300 öldü ve 6 hakkında insanlar yaralandı. Ancak çok yakın gelecekte kansız ve sessiz bir darbe kanlı bir iç savaşa, iç savaşa dönüştü. Bolşeviklerin aşırıcı, demokratik karşıtı eylemlerine karşı, bütün demokratik ve monarşik Rusya isyan etti.
Kerensky, Bolşevik darbesiyle savaşmak için asker ve Kazakları çağırmak amacıyla Petrograd'ı orduya kaçtı, ancak hiçbir yetkisi yoktu. O sırada Cossack General P.N tarafından komuta edilen yalnızca 3 Süvari Kazak Kolordu. Krasnov. Kolordu başkente doğru ilerledikçe, rütbeleri erimiş ve Petrograd Krasnov çevresi içinde sadece yüzlerce Don ve Ussuri bölümüyle donatılmış 10 vardı. Sovnarkom, Kazaklara karşı 10 binlerce denizci ve Kızıl Muhafız'dan daha fazlasını gönderdi. Bu güç dengesine rağmen, Kazaklar saldırgan oldu. Kızıl Muhafızlar kaçtı, ancak denizciler darbeye dayandılar ve ardından topçuların güçlü desteği ile saldırıya geçti. Kazaklar kuşatıldıkları Gatchina'ya geri çekildiler. Birkaç günlük görüşmeden sonra, P.N. Krasnov, cesetlerin kalıntılarıyla serbest bırakıldı ve memleketine gönderildi. Yeni hükümetle başka çatışmalar olmadı. Fakat Sovyet hükümetinin zor ve tehlikeli durumu Kazak bölgelerinde şekillenmeye başladı. Don'da ataman Kaledin liderliğindeki Kazaklar, Halk Komiserleri Konseyi'ni tanımadı ve Güney Urallar'da ataman Dutov ertesi gün isyan etti. Fakat ilk başta, Kazak bölgelerinde protesto, ağır bir biçimde, özellikle apikal bir ataman karakterindeydi. Genel olarak Kazaklar, diğer sınıflar gibi, Şubat Devrimi’nden de bazı faydalar elde etti. Askeri atamanlar Kazak sınıfından seçilmeye başlandı, Kazak özyönetimi genişledi, her yerde uygun seviyedeki seçilmiş Kazak Çemberleri tarafından oluşturulan birlik, bölge ve stanichesky Konseylerini yönetmeye başladılar. Yılın 21'ine ulaşmış, ikamet etmeyen ve Kazak kadınlara oy kullanma hakkı verildi. Ve ilk başta, Kazaklar, en uzak görüşlü şef ve subayların bazıları hariç olmak üzere, yeni hükümette tehlikeli bir şey görmediler ve tarafsızlık politikasına bağlı kaldılar.
Bolşeviklerin Ekim ayındaki siyasi zaferi, yılın 1917'inde Rusya'nın savaştan siyasi çıkışını hızlandırdı. Kısa sürede ordu üzerinde, daha doğrusu, barışı arzulayan ve eve dönen milyonlarca insan üzerinde kontrol kurmaya başladılar. Yeni Yüksek Komutan Emri Görevlisi N.V. Kasım ayındaki Krylenko 13 (26), Alman parlamenterlerine bir ateşkes ile ilgili ayrı müzakerelere başlama önerisi ile Alman milletvekillerini gönderdi ve Aralık'ta 2 (15) üzerinde Sovyet Rusya ile Dördüncü İttifak arasında bir ateşkes anlaşması imzalandı. Aralık ayında, Kazak birimleri 1917 cephesinde kaldı. 13 alayları, 2 bataryaları, Kuzey Cephesinde 10 yüzlerce, 1 alayları, 4 bataryaları ve Güney Cephesinde 4 yüzlerce, 13 alayları, 2 bataryaları ve 10 yüzlerce 11 ve 2, 15 ve 1917 ve özel yüzlerce. Yılın 72'unun sonunda Avusturya-Alman cephesinde toplam binlerce Kazak vardı. Ve Şubat ayında bile, Güney-Batı Cephesinde yılın 1918'i hala 2 Don Alayı (46 ve 51), 2 piller ve 9 yüzlerce hizmetini taşıyordu. Bir ateşkes kararının ardından, tüm büyük cepheden Kazak alayları, karelerdeki evlerine taşındı. Sessiz Don ve diğer Kazak nehirleri oğullarını bekliyorlardı.
Ekim Devrimi sırasında, General Kornilov Bykhovsky cezaevinden kaçtı ve Tekinsky süvari alayı eşliğinde Don bölgesine gitti. Sahte kimlikleri olan diğer tüm mahkumlar farklı şekillerde hareket etti ve uzun ve ağır gezinmelerin ardından Novocherkassk'a gelmeye başladı. Novocherkassk’a Kasım 2’e ilk ulaşan General Alekseev’dir ve silahlı birlikler kuruldu. Kasım 22, General Denikin geldi ve Aralık ayında 8, Genel Kornilov, ailesi ve meslektaşları onu bekliyordu. Sovyet iktidarının direniş hareketine başladı. Ama bu başka bir hikaye.
Kullanılan malzemeler:
Gordeev A.A. - Kazaklar Tarihi
Mamonov V.F. ve diğerleri - Uralların Kazakları Tarihi. Orenburg-Chelyabinsk 1992
Shibanov N.S. - XX yüzyılın Orenburg Kazakları
Ryzhkova N.V. - Yirminci yüzyılın başlarında savaşlarda Don Kazakları-2008
Birinci Dünya Savaşı'nın bilinmeyen trajedileri. Mahkumlar. Asker kaçakları. Mülteciler M., Veche, 2011
Oskin M.V. - Atığın çöküşü çöküşü. Birinci Dünya Savaşı'nda Süvari. M., Yauza, 2009.
Brusilov A.A. Anılarım Askeri Yayıncılık. M.1983