Geçmişte dünyada şemsiye yoktu. O zamanlar insanların dışarı çıkması çok elverişsizdi. Yazları sıcak bir güneş ile cilt yanma ısısı ile yanar. Yağmur yağıyor ve kıyafetler boğulmuş. Daha sonra Lu Ban çok düşündüm ve sonunda şemsiyeyi icat etti.
LuBan marangozluğunu babasıyla erken yaşta öğrendi. O çok akıllı ve çok çalışkandır. Birkaç yıl okuduktan sonra bir ev inşa edecek ve bir köprü kuracak. Bina köprüler ve bina evler açık hava işleridir. Dışarıda çok çalışıyoruz, yağmura ve güneşe maruz kalmamız kaçınılmazdı ve yola çıkanlar daha da acı çekecek. Bir şey yapabilirsen, güneşi ört ve yağmurdan uzak tut, o zaman sorun değil. Luban beynini kullanmaya başladı. Birkaç marangozla birlikte yolun kenarında bir köşk inşa etti. Pavyonun tepesi sivri ve her taraftaki birkaç sütun tarafından desteklenmiştir. Sonra, yol boyunca birçok köşk inşa ettiler. Bu şekilde, yola çıkan insanlar çok daha uygundur, eğer yağmur geliyorsa, pavyonlarda saklanıyor, güneş sıcaksa pavyonlarda bir mola alırsınız.
Luban insanlar için iyi bir şey yarattı ve herkes ona minnettardı. Ancak Luban'ın kendisi oldukça memnun değil. Ya yağmur devam ederse ne yapmalıyım diye düşündü? İnsanlar her zaman köşkte saklanamazlar. Hala başka bir yol bulmalıyız! Köşkü bu kadar küçük yapabilirseniz, herkesin yanına almasına izin verin, ne kadar harika! Ancak pavyonu çok hafif ve küçük yapmak için hangi yöntemi kullanabilirim? Bu konuda iyi yemek yemedi ve iyi uyumadı.
Bir gün, güneş o kadar sıcaktı ki terini silerken çalıştı. Birden su ile oynamak için nilüfer havuzuna sıçrayan birçok çocuk gördü. Bir süre sonra kıyıya geldiler ve bir nilüfer yaprağı aldılar ve küçük başın üzerine çevirdiler.
Luban ilginç buldu ve onlara sordu: "Kafanda lotus yaprağı ile ne yaparsın?" Küçük çocuk rahat bir nefes aldı: “Usta Luban, görüyorsun, güneş büyük bir vapur gibi, kafalarımızda kapaklarımız var. Lotus yaprağı ile sıcak güneşten korkmuyoruz.”
LuBan bir lotus yaprağını kaptı ve dikkatlice parçaladı. Lotus yaprağı yuvarlakdı ve üzerinde ipeksi bir damar vardı. Başımızın üzerinde, hafif ve serin kaplı. LuBan'ın kalbi aydınlandı ve eve kaçtı. Bir parça bambu buldu ve çok ince şeritler yaptı. Lotus yaprağının tarzına göre bir raf yaptı. Bir parça koyun derisi buldu ve kesip bambu rafa kapladı. "Tamam tamam!" mutlu bir şekilde çığlık attı: "Bu şey yağmuru ve sıcak güneşi önlüyor ve hafif ve zekice."
Luban'ın karısı bağırdığını duyduğunu ve evden kaçtığını ve “Ne oldu?” Diye sordu. Luban yeni yapılan şeyleri karısına verdi. Eşi: “Evet, güzel. Ama yağmur durdu, güneş battı ve bu şeylerle yürümek sakıncalıydı. Eğer kapatılabilirse, bu harika olurdu.”
"Evet evet!" Luban bunu dinlediği için çok mutlu oldu, bu yüzden karısıyla çalışmaya başladı ve olayı düzeltilmemiş bir şeye dönüştürdü. Gerekirse açtı; İhtiyacın yoksa tekrar topla. Bu da ne? Bugün insanların kullandığı şemsiye.