Öyle ki, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, yangın eğitiminin, ondan önce bir askerin eğitiminin temeli eski anlamını kaybetmeye başladı. Modern savaşta düşmanın ana yenilgisinin uygulanacağı varsayıldı. авиация toplar, roketler, BMP makineli tüfekler ve tanklar.
Savaş uygulama
İngiliz istihbarat subayı ve yazar Joseph Kipling'in “Batı ve Doğunun Ballad'ı” adlı şiirinde, bu kadar kesin ve karakteristik çizgiler var: “Bir kere ateş etti, iki ateş etti ve çalılara ıslık çaldı. Bir asker gibi ateş et, "dedi Kamal," hadi nasıl sürdüğünü görelim. "
Piyade adamlarına düşman bombası atıcılarını baskılama görevi verildi. Bunu çözmek için, otomatik ateşin yoğunluğunun yüksek olmasından dolayı, doğruluk nedeniyle çok fazla olması gerekmiyordu. AKM el kitabının ana yangın türünün otomatik olduğunu belirtmesi tesadüf değildir. Bu tür kurulumlar, uygun atıcıların eğitimine katkıda bulunmadı.
Yazar motorlu piyade, tank mürettebatı ve topçu askerlerinin iki yıllık askerlik döneminde yüz makineli tüfek atışından daha az ateş ettiğini biliyor. Ve bu bugün değil, ama "durgun" 1980-e!
Hava Kuvvetleri ve özel kuvvet birimlerinde, durum genellikle daha iyidir, ancak orada bile ideal olmaktan uzaktı. Sıcak noktaların deneyimlerinde açıkça kanıtlanan şey. Bu, GRU özel kuvvetler subayı Alexander Grigoriev'in Afganistan'daki bir silahlı çatışmayı anlatmasıdır.
16 Mart 1987, dokuz üyeli bir militan grup tarafından imha edildi. Üzerlerindeki ateş, ideal koşullarda - yukarıdan aşağıya 25-30 derecelik bir açıyla 50-60 metre mesafeden yapıldığı anlaşılıyor.
Başarı faktörleri: mehtaplı gece, gece görüş cihazlarının varlığı ve özel kuvvetlerin askerlerinin eylemlerinin ani olması nedeniyle düşmanın son derece zayıf muhalefeti. Buna rağmen, keşifçilerin her biri en az iki ya da üç mağaza harcadı, yani grup başına yaklaşık dokuz yüz mermi, yani öldürülen her "kaçak" için. Yaptığı gibi, savaş askerler tarafından değil, iyi eğitimli askerler tarafından yapıldı, grup dört memurdan oluşuyordu.
Bu arada, cephane tüketimi - öldürülen düşman başına yüz birim - her savaş için neredeyse mükemmel hale geliyor. Örneğin, Doğu Cephesinde Birinci Dünya Savaşı'nda, Rus ordusunun kartuşlar için aylık ihtiyacı 250 milyon adettir. Böylece, 12'ten daha fazla kurşun, ölen ya da ölen her düşmana ateş edildi.
Afgan deneyimi tamamen Vietnamca tarafından desteklenmektedir. Amerikalı Albay David Hackworth şöyle ifade ediyor: “Düşmanla ani bir çarpışmada, M-16 tüfeklerle ateş eden askerlerimiz, tamamen görünür ve durağan hedefi ezici bir şekilde kaçırdılar. Çekimin hareket halindeyken mi yoksa pusuda mı yapıldığı da önemli değil - sonuçlar neredeyse aynıydı: altı çekim için beş çekim.
Bu gibi durumlar yüzden fazla sayılabilir. Atış sayısı, genellikle çekimin on beş metre veya daha az, bazı durumlarda da üç metreden az olmasına rağmen, isabet sayısını önemli ölçüde aştı. Olay yerinde çekilen efsane haline geldi.
Ateşin etkinliğinin menzilde bağımlılığına ilişkin olarak, altı büyük ve yaklaşık 50 küçük operasyonun analizinde, M-16 ile 60 metreden daha uzak mesafedeki tüfeklerle, Kuzey Vietnam silahlı kuvvetlerinin bir savaşçısının veya en az bir partizörünün öldürüldüğünü gösteren kanıt yoktur ".
Her iki uzmanın da eğitimli savaşçılar hakkında konuştuğunu vurguluyoruz. Öyleyse, atıcılar neden tüm 5 egzersizlerini atış poligonunda güvenle yapıyorlar ve bazen hedefe gerçek bir “çocukça” mesafeden vuramazlar?
Suçlama psikolojik stres. “Çoğu zaman, yanlış çekim, yangının etkilenmemesi ve aceleyle yapılmasından kaynaklandı. Heyecanla atıcı çok yüksek oldu, “- Albay Hekworth dedi.
Motor beceri
İnsan ruhunun savaşta çok sayıda değişikliğe uğradığı iyi bilinmektedir, ancak çok az insan ne kadar derin ve yıkıcı olduğunu fark eder. İstatistiklere göre, savaşçıların yalnızca% 25'i gerçek savaş koşullarında ön antrenman sonucu elde edilen teknik becerileri kullanıyor. Savaşta insan ruhu, güçlü bir ilacın etkisinde olduğu gibi değişiyor.
Her şey değişiyor - bilgi algısı, karar alma mekanizması, acıya duyarlılık. "Sarsıcı" bir tutuş var оружия. “Tünel vizyonu” denir - savaşçı yalnızca düşmanı hemen bir tehlike kaynağı olarak algılar, başka hiçbir bilgiyi yakalayamaz ve anlayamaz.
Soyut mantıksal düşünceden sorumlu beynin sol yarım küresinin etkinliği baskılanır. Bir kişi, durumu ve gelişimini yeterince değerlendiremez, eğitim sonucu elde ettiği becerileri bilinçli bir şekilde uygulayamaz.
Bu nedenle, tek çıkış yolu, bilincin katılımı olmadan teknik becerileri uygulamaktır. Yapılan alım veya bir teknikler dizisi, bir dövüşçünün ruhunun durumdaki değişime karşı otomatik olarak tepkimesi olmalıdır. Bunun için çalışılmakta olan teknik bir motor beceri haline gelmelidir.
Ampirik olarak, bir eylemi motor becerisine dönüştürmek için, bunu 5000-8000 kez gerçekleştirmenin gerekli olduğu tespit edilmiştir. Bu fikir yeni değil. Yirminci yüzyılın başlarında, Rus askeri psikolojisinin ataları, otomasyon ilkesinin, personelin mücadele eğitiminin temeli olması gerektiğini yazdı. Fakat aslında, bu fikir pratikte sadece şartnamelerin ve talimatların açıkça saklı kaldığı özel bölümlerde uygulanır.
Canlı ateşleme sistemlerinin temeli, tehlike altındaki bir kişinin doğal içgüdülerinin üstesinden gelmek değil, onları bir savaşçının eylemlerinin etkinliğini artırmak için kullanma isteğidir.
Ana ilke eğitimin birleştirilmesidir. Eğitimde, yalnızca gerçek bir dövüşün stresli koşullarında faydalı bir şey yapmanız gerekir. Yanlış motorlu klişelerin asimilasyonuna katkıda bulunabilecek olanlardan kaçınmak gerekir. Durumdaki aynı değişime bir tepki olarak, eylem için birkaç farklı seçenek bulmamalısınız. Düşman ateşi altında, birkaç seçenek arasından en uygun olanı seçmek değildir ve bir karar vermek için harcanan saniye ölümcül olabilir.
Her zamanki teçhizat ve silahlarda, durumu ve kullanım şekillerinde herhangi bir değişiklik yapmak gerekli değildir. Örneğin, bir tabancayı gündüz ve akşamları bir omuz kılıfında kucağında tutmanız kesinlikle önerilmez; evde, boş bir odaya sahip bir tabanca tutun ve sokakta namluda bir kartuş bulunan bir silah taşır. Bu, (savaşta!) Aranan bir tabancaya yol açabilir veya emniyet mandalıyla kilitlenmiş bir tabancayı şarj etmeye çalışabilir.
Ve stresli bir durumda, neler olduğunu çözemeyeceğinizi sanmayın! Gerçek bir savaşta, herhangi bir işlemi anlamlı bir şekilde yapmak mümkün değildir. Avcı, tam otomasyona kadar eğitimde çalışmayı başardı.
Otomatik öneri temellerini uygulayarak iyi sonuçlar elde edilir. Önemli bir özellik, kullanılan formülün pozitif olması gerektiğidir. Kendinize “yapıyorum (bir şey)” diyorsunuz - şu an için doğru bir tekniği doğru şekilde uygulamak mümkün olmasa bile. Hiçbir durumda "Tetiği çekmiyorum" gibi negatif formüller uygulayamazsınız.
Hazırlık ölçeği
Psikolojik yönü, düşmanla mücadeleye hazır olma sorunu ile yakından ilgilidir. Aslında, bir kişi sürekli olarak “sıkıştırılmış bir yayın durumuna” hazır olamamaktadır. Öte yandan, bir sürpriz saldırı düşmana büyük avantajlar sağlıyor. Bu nedenle, savaşa hazırlık seviyesindeki bir değişiklik, bir dövüşçünün çevredeki değişimlere karşı bilinçsiz bir tepkisi olmalıdır.
Batı'da uyanıklığı artırmak için başarılı adımları gösteren bir renk skalası vardır.
Beyaz - en düşük alarm seviyesi. Tamamen rahatsınız ve çevreye dikkat etmiyorsunuz.
Sarı - olası bir tehdit durumundasınız. Rahatsınız ama çevreyi dikkatlice izliyorsunuz.
Turuncu - muhtemelen bir tehlikeyi temsil eden bir nesne farkettiniz. Nesneden tehdit durumunda olası eylemleri planlamaya ve eylemlerini yakından takip etmeye başlarsınız.
Kırmızı - "kırmızı" duruma geçiş için bir sinyal, genellikle şüpheli bir nesnenin bir tür eylemine hizmet eder. Şimdi onun düşmanlığına inanıyorsun. Belki de durum silah kullanımını gerektirecektir ve tüm vücut sistemleriniz alarmda.
Eylem planı zaten hazırlanmıştır ve şimdi size silah kullanma hakkı verecek bir sinyal bekliyorsunuz, örneğin silahlı bir düşmanın görüntüsü gibi. Düşmanın saldırısı anında karar vermek zorunda kalmamak için kendiniz için bu sinyali (reaksiyonun “tetikleyici düğmesi”) önceden belirlemek çok önemlidir.
Bütün bunlar uygulamaya konması gereken psikolojik bir temeldir.
Silaha alış
Öyleyse, hazırlık aşamasına geçelim. Ortaya çıkan makineler "normal savaş" a düşürüldü. Bu noktadan sonra, cephaneliğe teslim olmuyorlar! Silah, bir savaşçı ile günün her saati. Kelimenin tam anlamıyla alınması gerekiyor - makine ellerden serbest bırakılmıyor veya “kemer üzerinde” pozisyonda takılıyor. Amaç - bir dövüşçü, silaha alışmalı, vücudunun bir parçası olarak, herhangi bir günlük faaliyetlerde buna müdahale etmemelidir.
Tahliye kontrolü - kalıcı!
Sahada, bu şu şekilde olabilir: Savaşçılar, herkesin diğerlerini kontrol edebilmesi için bir daire şeklinde durur. Namlu ile makineli tüfekler yukarı doğru yöneldi. Sonra hepsi birkaç kez eşzamanlı olarak cıvataları geri çekerler, tetiğe basar ve silahı sigortaya koyarlar.
“Savaş oynama” girişimleri en şiddetli şekilde durdurulmalı. Bu zor, ama - mümkün. Çekim, saklama, değiştirme, günlük temizlik ve yağlama, sökme ve takma için uygun bir pozisyonda giymek - bunların hepsi bir kaşık çatalla yapılan manipülasyonlar gibi bilinçaltı seviyesinde olmalıdır. Tam sökmeye izin verilmemesi gerektiği unutulmamalıdır - AKM (AKS) bundan hoşlanmaz.
Avcı günlük, yüzlerce kez, hedefi hedef alan makineyi omzuna atmalıdır. İlk başta, kalça plakası doğrudan omuzun çentiğine uyacak şekilde doğru bir şekilde uygulanır, yanak popoya temas eder, arka görüş ve ön görüş tam olarak aynı hizadadır.
Doğru ayağa özellikle dikkat edilmelidir: bacaklar - omuz genişliği ayrı, sağ omuz kaldırılmış, omuz kuşaklı sıkı, gövde yarıya hedef dönmüş ve hafifçe öne eğilmiş. Bu pozisyonda, birkaç dakika olmanız gerekir, böylece kaslar hareketi “hatırlar”.
Raf sabitlendiğinde hedef işaretlenir (atıcı ile aynı seviyede olan bir boşlukta), gözler kapanır, silah yumuşak bir şekilde hedef yönünde omuza çıkar. Dokunma anında tetiğe basılır ve sağ göz açılır. "Pürüzsüz" ön görüş hedefi "tutmak" zorundadır. Pürüzsüzlüğü korurken, bu hareket yavaş yavaş hızlandırılmalıdır ...
Kural olarak, üç veya dört düzenli alıştırmadan sonra, direk ve ön görüş hedefi güvenilir bir şekilde “tutar” ve 0,5 saniyeden daha fazla bir süre “çekimde” harcanmaz.
Yavaş yavaş, egzersiz daha karmaşık hale gelir: amaç şimdi farklı yüksekliklerde - sol, sağ ve arka. Gözler hedefi yakaladığında, derhal kapanır, vücut döner, makineli tüfek kaldırılır, vb. Yavaştan hızlıya. Her dövüşçü için dönüş yolları, kendileri için uygun olan bireyseldir.
Alıştırma, kural olarak, taktiksel tatbikatlarda "tipik durumlar" sırasında uygulanmaktadır. “Çekim” hareket halinde gerçekleştirilir. Ana gereksinim - hareket bir an bile kesilmemelidir. Hayır, en kısa duraklardan bile.
Akrobasiğe bağlanarak bu alıştırmayı karmaşıklaştırdı: takla atmalar, atışlar. Bir anlığına donduramazsınız.
Her hareket düzgün olmalı, “çekim” onu kesmemelidir. Biri seni hedef aldıysa, en ufak durak yüzde yüz ölümdür. Hareketin sürekliliği bir şans verir ve doğru atış bu şansı arttırır.
Her aşamadan sonra pratik çekim yapılması önerilir. Bu durumda, çok fazla ateş gerekli değildir: Tek bir ateşle 15-20 çekimleri bu beceriyi birleştirmek için yeterlidir.
Bir futbol topundan başka olmayan hedefler, 15'ten 150 metrelere kadar farklı mesafelerde belirlenir. Onlara ateş etme başlangıçta izleyici kurşunlarla yapıldı, böylece her izci kurşunun uçuşunun yörüngesini, yüksekliğini görebildi. Gözle, hedefe olan mesafeyi otomatik olarak belirlemeli ve mesafeye bağlı olarak hedefleme noktasını “görmelidir”.
Buradaki görüntünün kurulumu hakkında özel olarak konuşmuyorum, çünkü geçici savaş sırasında hiç kimse sadece arka görüşe bakmıyor ve düşman, kural olarak, doğru bir şekilde hedef alma fırsatı vermiyor.
Tüm bu aşamalar, kural olarak onbeş, yirmi günde veya daha çok günlerde gerçekleşir, çünkü işlem bir dakika boyunca kesilmez. Ve günlük rutine uyumu engellemiyor. Planlanan tüm sınıflar müdahale etmemekte, aksine, silah kullanma becerilerinin bilinçaltı, kaslı bir seviyede hızlı bir şekilde kazanılmasına ve güçlendirilmesine yardımcı olmaktadır.
Test ateşi sırasında onuncu veya on beşinci günde, UZRGM'lerin altından gözlerinin kapalı olduğu halde yüz metre mesafedeki kavanozun içine düştüklerinde kursiyerlerin kendilerini çok şaşırttı. Bu gerçek, öncelikle kendine güven, kendine saygı verir ve ikincisi, askerler arasında bir rekabet gücü unsuru sunar.
Grup koordinasyonu
Bir sonraki ve çok daha zor aşama, grubun ateş koordinasyonudur. Diğer şeylerin yanı sıra, aynı zamanda çok riskli bir olaydır, çünkü kendi başına beklenmedik ricochets rastgele isabetler olabilir ...
Bunu önlemek için, otomatizmi tamamlamak için grup içindeki etkileşimi çalışmak gerekir. Çocuklar bir arkadaşına çağrı yapmadan ve ona bakmadan birbirleriyle adeta derileriyle kendilerini hissetmeye başlayana kadar "yedinci ter" e kadar çalışın.
Tüm tipik grup inşaatları, değişkenleri olan bir veya başka bir durumdaki eylemler, tam bir otomasyona kadar çalışılmalıdır. Bu zor, ama oldukça başarılabilir. Birçok yaşam, kendileri de dahil olmak üzere, savaşçıların eğitim seviyelerine bağlıdır. Öyleyse böyle bir anlayış oluşturmalısınız! Hem alt grupların bir parçası olarak hem de bir bütün olarak grup içinde.
Bir makineli tüfek fırlatan bir izci sürekli olarak "bombardıman" sektörünün kendi içine düştüğünü izlemelidir. Periyodik olarak, "Freeze!" Komutunu göndermeniz ve hataları ayrıntılı olarak göstermeniz gerekir. Grubun bir parçası olarak, yalnızca tüm manevra yapanların tam otomatikliğini elde etmiş olan izcilerin, savaş çekimlerine katılmasına izin verin.
... Eğitimin başlamasından yaklaşık bir ay sonra, normal bir manevra yapmak, oldukça tolere edilebilir bir çekim yapmak (80-90% atış hedefi vurur), çıkışlara üç kez çıkmak - sonuçta, savaş sırasında hiç kimse izin vermez kampı.
Şimdi öğrenmenin en zor aşaması geliyor. Yani: insanlara ateş etmemelerini öğretmek için. Kişisel deneyimim, bunun yukarıdakilerin en zoru olduğunu gösteriyor. Bu yetenek özellikle istihbarat birimleri için önemlidir.
Zeka nedir? Sessizce geçti, nesneyi gördüler, koordinatları bildirdiler ve ayrıca bir çimen veya yaprak bıçağını hareket ettirmeden sessizce kaldılar. İlk atış - grubun aydınlatılması, ayrılma ve muhtemelen kıdemli komutanların fikri. Bu nedenle, çekimin ciddi ve sorumlu bir tutum geliştirmesi gerekiyor. Burada şu prensibi uyguluyoruz: “Göremiyorum, ateş etmiyorum, ateş ediyorum, vuruyorum”.
Elbette, “görevleri bul ve yok et” hakkında bir şey söylemiyorum. Bu gibi durumlarda, elbette, istihbarat subayı kararlı, cesur, yaratıcı bir şekilde hareket etmelidir - ve gerçekten ateş etmek zorundaysanız, onu düşmandan daha hızlı ve daha doğru bir şekilde yapın.
Ancak izcinin piyade olmadığını hatırlamalıyız. Yanında cephane kutuları, el bombaları yok. Tüm bunlar - yıpranmış BC, üç yüz, maksimum altı yüz tur, altı sekiz el bombası. Ve bu kadar! Düşman pahasına doldurun - bu en sık film ve macera edebiyatında olur. Bu yüzden cephaneni ekonomik olarak harcamalısın. Deneyimler, nadir istisnalar dışında en optimal yangın rejiminin bir seferde tek ve iki atış olduğunu göstermektedir.
Düşmanı güvenilir bir şekilde devre dışı bırakmak için bir veya iki vuruş yapmak yeterlidir.