Fotoğraflar: yazar
Togo'da geçirdiği iki yıldan sonra, Linda Golden, ABD'deki hayata yeniden uyum sağlamayı beklediğinden biraz daha tuhaf bulur.
Barış Gönüllüleri eğitimimizin başlarında, eğitim koordinatörü Amerika'ya döndüğümüzde iki yıl içinde karşılaşacağımız yeniden düzenleme üzerine bir oturum planladı.
Stajyer arkadaşlarım ve ben, belki dört haftadır, gastrointestinal felaketlere maruz kalacak, kova banyolarından yorulacak ve ilham verecek kadar pâte (genellikle mısır unundan yapılan ve sosla yenen beyaz hamur benzeri karbonhidrat bazı) yemeye yetecek kadar uzun bir süredir ülkedeydik. burrito ve hamburger hayalleri. Yeniden düzenleme hakkında konuşmaya hazırlanırken, eğitimde olan diğer iki gönüllünün bu fikirle alay ettiğini duydum.
"Sıcak duşlara ve klimaya yeniden uyum sağlamam gerekecek gibi."
Kendimi biliyorum. İsviçre'de yurtdışında okuyarak beş ay geçirdikten sonra, ziyaret ettiğim ilk Amerikan süpermarketin depo büyüklüğünden çok etkilendim. Togo'dan geri dönmem için bazı düzenlemeler yapmam gerektiğini biliyordum, ama bunun daha açık olacağını hayal ettim - kışın donmak, yeni teknolojik gelişmelerden korkmak.
Bazıları vardı. Bu kış o kadar üşüdüm ki, Togo’nun sıcak mevsiminde bana işkence eden kızarıklığı dilemeye başladım. Ama en çok fark ettiğim değişiklikler tuhaf küçük alışkanlıklar ve küçük olaylara karşı tuhaf tepkiler - Togo'da yaşamamış olsaydım asla düşünemeyeceğim veya yapamayacağım şeyler.
Köy evim beni ve bir dizi vahşi yaşamı barındırıyordu. Yağmurlu mevsimde, akşam okuma ve yazma seansları, irade ile gaz lambama çekilen uçan, vızıldayan, zıplayan böcekler arasında bir açmaza dönüştü.
Geceleri tuvalete gitmek, kara kurbağalara basmamak için el fenerini parlatmak anlamına geliyordu - ya da kara kurbağaların üzerime zıplaması gerekmiyordu (kara kara kurbağaların üstüne ya da önüme atladıkları zamanlar hariç).
Örümcekler, fareler veya semenderler - bir gece yarısı ziyareti için tuvaletin kapısını açtığımda bir şeyler sonsuza dek önümden koşarak çıkıyordu. Şimdi, kolumu fırçalayan her saç, yelemde dolaşmayı amaçlayan kanatlı bir böcek.
Alacakaranlıkta kaldırımdaki her kaya veya büyük yaprak, son dakikada yoluma girerek beni şaşırtmayı bekleyen bir kurbağa gibidir. Geçen hafta, bir sandviç yaparken, marul çantasının üzerinde iki inçlik bir hamamböceği dolandırıcıyı gördüğümde kalbim durdu. Az önce açtığım peynirin üzerindeki mavi ambalajın bir parçasıydı.
Togo'da çöpümü yaktım ve attığım şey konusunda dikkatliydim. Pilleri tuttum çünkü onlarla ne yapacağımı bilmiyordum, ama kesinlikle onları ateşe atmak çözüm değildi. Yiyecek atıklarımı kompostladım. Kibritleri kurtardım ve yanmamış uçları kandilimi okuma mumumdan yakmak için kullandım. Birkaç ay önce, erkek arkadaşımı çöp kutusuna bir aerosol tenekesi koyduktan sonra neredeyse azarladım.
Ne düşünüyor? Bu patlayacak! " Düşündüğüm anda hatırladım - çöp tenekesinin içindekileri yakmayacağız. Çöp kamyonuyla ortadan kaybolacak. Elveda, boş Raid şişesi.
Hala yarı yanmış kibritleri mutfak tezgahlarında bırakıyorum.
Ama hala böcekler var - Bu kış çay yaptım ve yere biraz şeker döktüm. Hemen tepkim, "Karıncalar almadan önce temizleyin" oldu.
Üçüncü kattaki bir dairede yaşıyoruz. Şubat ayıydı. Karıncalar, şekeri taşımak için iki fitlik karın altından yukarı çıkmıyorlardı. Şekeri göremedim - bu yüzden bıraktım.
Üç ay sonra, karıncalar gelip bir gün önce satın aldığım kuru üzümleri ilhak ettiğinde, erkek arkadaşım bütün karıncalar gidene kadar rahatlamayı reddetti. Bu arada, kuru üzümsüz mısır gevreğimi yediğim ve karıncaların gelip gitmesine izin verdiğim için mutluydum, onlarla daha sonra ilgilenebileceğimizi düşündüm. Şimdiden kazanacaklardı ve işe geç kaldım.
Ne de olsa, ölümcül değiller (çoğunlukla) - Togo'da tam iki yıl boyunca bir tür sıtma ile mücadele ettim. Bir cibinlik altında uyudum ve yapamadığım zaman kendimi böcek kovucuda köpürttüm.
İki hafta önce banyoda bir sivrisinek gördüm. Anında "sıtma" diye düşündüm, sonra bunun bir sorun olmadığını ve hayır, muhtemelen tuvalete sivrisinek yumurtası bırakmadığını hatırladım. Yine de o tek sivrisinek, açık hava banyomun duvarlarını sivrisinekler ve kanalizasyon sinekleri kapladığında yağmurlu mevsimde tuvaletimin anısını canlandırdı.
Pek çok alacalı sorunun kaynağı olan suyla garip, yeni bir ilişkim var (giardia, amipler, ishal, gine kurdu, schistosomiasis, dizanteri, kolera, dehidrasyon), çoğu tuvaletin yanında takılmakla ilgili.
Bunlardan kaçınmak için suyumu süzüp ağarttım, sebzeleri ağartılmış suda ve ara sıra kaynatarak kova banyolarında kullandım. Her yerde yanımda bir Nalgene taşıdım, sulu kalma umuduyla günde neredeyse bir galon su içiyordum.
Bir zamanlar verandamda bayılma noktasına gelinceye kadar susuz kalmıştım, ancak giardia ve amipler gibi daha kötü, yaygın su kaynaklı komplikasyonlardan kaçındım.
Ama şimdi, özellikle çamurlu bir kros gezisinden sonra bacaklarımı gölet büyüklüğünde bir su birikintisinde yıkayan bir lise fotoğrafları görüyorum ve "Şisto almanın harika bir yolu!"
Richmond, Virginia'daki aileyi ziyaret ediyorum ve musluk suyunun içmek için güvenli olup olmadığını merak ediyorum. Yanımda su şişem olmazsa, susuz kalacağımdan eminim. Sanırım tüm tıbbi şikayetlerimi su, Gatorade ve ibuprofen ile çözebilirim.
Aslında bunları, suya eklenen tuzlu bir toz olan Oral Rehidrasyon Tuzları (ORS) ile çözebileceğimi düşünüyorum, bu da temelde daha ucuz (yurtdışından satın alırsanız), Gatorade'nin iğrenç versiyonu. ORS'nin gücüne inanıyorum ve Gatorade'nin erişilebilirliğine ve tadına rağmen keşke ORS'yi eve getirseydim.
Sokak ve atıştırmalık yiyecekleri özlüyorum - Her hafta, "Biraz atıştırmalık almam gerek" diye bakkaldan geçiyorum, ama asla granola barlar veya Cheez-Its için ödeme yapmak istemiyorum. Bazen kendi patika karışımımı yaparım, ama sadece ucuz değil, tembelim de.
İşe giderken dairemden çıkıp dört sentlik bir paket fıstık almak istiyorum. Veya baharatlandırmak için plastik sarılı bir yüksükle dolu, toz haline getirilmiş acı biberle haşlanmış bir yumurta. Veya siyah plastik torba içinde satılan börülce. Sonra çıplak ellerimle atıştırmalığımı yemek istiyorum. Her zaman değil, sadece birkaç gün. Neyse ki, kasabada sorun olmayan bir Etiyopya restoranı var.
Bu alışkanlıklar ve içgüdüler nadirdir (üzerimde veya yakınımda böcek olduğunu düşünmek dışında. Bu düzenli olarak gerçekleşir). En kötüsü, insanlar tedirginlik için garip olduğumu ya da şekerimi ve kibrit çubuklarını almadığım için kirli olduğumu düşünecekler.
2007'de olduğumdan daha garip olsam da, kendimi daha güçlü hissediyorum - bir nevi yenilmez. Tropikal bir ülkede 400 mil (kaba tahmin) bisiklet sürdüm - Kentucky, Louisville sokaklarında bisiklet sürebilirim.
27 ayda, 10 yılda olduğumdan daha fazla hastaydım. İbuprofen'i (ve ara sıra antibiyotikleri) uzatın. Bebek örümceklerinin istilasını ortadan kaldırdım (gece, bir kandil ve el feneri ışığında, dikkat edin) ve koşu ayakkabısıyla bir akrebi öldürdüm. Bir sonraki hamamböceğimle - ya da tuvalete giderken kurbağa ile karşılaştığımda, pek olası değil - ona nasıl bakacağımı bileceğim.