Görünüşe göre, Libya'da yaşananlardan sonra, Rusya'nın yeni "liderliği" ile temaslarından uzak durması gerekiyor. Ve liderliğin kendisi, yakın zamana kadar Albay Kaddafi'yi destekleyen bu devletlerle verimli bir diyalog aramayacağını açıkladı. Ancak, Rusya Dışişleri Bakanlığı Son zamanlarda, Moskova'nın sadece yeni Trablus'la temasa geçmeye başlayacağı değil, aynı zamanda nitelikli askeri uzmanların yetiştirilmesi açısından verimli bir Libya ordusunun yeniden inşa edilmesine yardım edeceği bilgisi geldi. Bu konuda raporlar olarak RIA Novosti13 Aralık'ta Rusya Federasyonu Dışişleri Bakan Yardımcısı Mikhail Bogdanov, Kamu Dairesi'ndeki bir toplantıda söyledi.
Haber belirsiz görünüyor. İlk başta soru hemen ortaya çıkabilir: belki Dışişleri Bakanlığımız bir şeyi karıştırmıştır ve başka bir devletten bahsediyoruz ... Ancak Smolenskaya Meydanı'ndaki binada bu tür bir karışıklık son derece nadiren meydana gelir (sonunda ABD'deki Devlet Sekreterliği veya Beyaz Saray değil. Sonunda) ve bu nedenle Rus dış politika departmanının böyle bir arzusunun nedeninin ne olduğunu düşünmeye değer. Sonuçta, dışarıdan her şey şuna benzer: Bizi kapıdan içeri sürüyorlar ve biz de boruya tırmanıyoruz ...
Ancak mevcut Libya durumuna daha yakından bakıldığında bilgi sisi dağılmaya başlıyor. Gerçek şu ki, Libya kendisini “muzaffer demokrasi” ülkesi ilan ettiği andan itibaren aslında parçalanmış bir devlete dönüştü. Protesto hareketinin doğduğu yer olan Cyrenaica (açıkçası yabancı, yardımsız değil), Tripolitania ile bariz bir çatışmaya girdi ve birçok bölgede hala eski Libya hayatını yeniden canlandırmaktan mutlu olacak pek çok kişi var. En zengin hidrokarbon kaynaklarını paylaşma girişimlerinden ve çıkarılan hammaddelerin satışından elde edilen gelirlerden kaynaklanan kıvılcımlar, bugün bu bölgeler arasında kaymaktadır. Geçici hükümet başkanı Ali Zeydan ve Genel Ulusal Kongre Başkanı Muhammed Yusuf el-Makrif'in önderliğindeki siyasi güçler, devletin tüm topraklarının kontrolünü ele geçirmeye çalışıyor, ancak kabul edilmelidir ki, başarısız bir şekilde başarılılar. Aslında, çeşitli güçler (ve sadece politik olanlar değil), Libya'nın belirli bölgelerini kontrol ediyor ve çoğu kez birbirleriyle uzlaşmaz bir mücadele veriyor; kan dökmenin norm haline geldiği bir mücadele. Muammer Kaddafi'nin onlarca yıldır yapabildiği, yani siyasi, ekonomik istikrar ve güvenliğin garantörü olarak hareket etmek için iktidardaki halefleri hiçbir şekilde başarılı olamadı.
Dahası, Sirenayka ile Trablusgarp arasında neredeyse açık bir üstünlük mücadelesi ortaya çıkarken, ülkede hem Trablus hem de Bingazi için tehdit oluşturan üçüncü bir güç olgunlaştı. Ve bu güç, Libya'nın güney ve güneybatı sınırlarını seçmiş olan aşırılık yanlısı ordulardır. Bugün, İslami Mağrip El Kaide, Libya İslami Mücadele Grubu, Boko Haram, Ensar al-Din, Al-Shabaab ve diğerleri gibi uluslararası terör örgütlerinin yönetimi altında, stratejik olarak önemli bölgesel var. uyuşturucu ve köle ticaretinin, yasadışı ticaretin herhangi bir engel olmaksızın tesis edildiği konular silah, militanları çok çok derinlemesine silahlandırmak. Ülkenin güney ve güneybatı bölgeleri gerçek terörist "vahalarına" dönüştü. Kamplar, bir makine aletinin yanında çalışmaktan çok uzak bir şekilde geçimlerini sağlamaya alışmış karışık bir aşırılık yanlısı kalabalığı eğitmek için açıkça faaliyet gösteriyor.
Libya'nın henüz merkezi hükümet tarafından kontrol edilmeyen veya daha doğrusu merkezi hükümet tarafından kontrol edilmeyen bölgelerinde aşırılıkçı faaliyetlerin büyümesiyle bağlantılı olarak, Trablus durumu kendisi için uygun bir kanala çevirmeye çalışıyor. VNK'nın (Genel Ulusal Kongre) emriyle açıklandı Libya sınırlarının kapatılması üzerine batı ve güneyde. Bugün resmi Libya yetkilileri, Libya'nın Sudan, Çad, Cezayir ve Nijer gibi ülkelerle sınırlarının kapalı olduğunu söylüyor. Obari, Ghadames, Ghat, Kufra ve diğer bazı belediyelerde askeri operasyonlar yürütülüyor. Aynı zamanda, sıkıyönetim aslında listelenen belediyelerin topraklarında yürürlüğe girdi. Resmi Trablus, belirlenen bölgelerde merkezi yetkililerle koordineli olmayan sütun ve kervanların hareketi fark edilirse, ordunun öldürmek için ateş etme emri alacağını söyledi. Özellikle, Libya Herald'ın Libya baskısı, Libyalı savaşçıların, münhasır mevzuatın sözde eylemine uygun olarak, ülkenin güneyinde belirlenen kaçakçı grubuna hava saldırıları düzenlediğini bildirdi.
Güney Libya'daki durumun da Sebha kasabasında 197 mahkumun ıslah kurumunun çalışanları ile suç komplolarına girdikleri yerelden kaçmayı başardığı gerçeği nedeniyle kötüleştiğine dair bilgiler var. Bu bağlamda Libya'nın VNK'sı, Milli Savunma Bakanlığı askeri personeli arasından seçilecek ülkenin isyankar bölgelerine özel bir vali göndermeyi planlıyor.
Ancak Libya askeri departmanına saygısızlık etmekle birlikte, Libya'nın güney ve güneybatısındaki doğrudan askeri yönetimin getirilmesinden sonra buradaki durumun sindirilebilir hale gelmesi pek beklenemez. Sonuçta, aşırılık yanlısı gruplar, çöl köprübaşlarını uzun süre güçlendirdiler, öyle ki Trablus'tan veya Bingazi'den "omuz askılı amcalar" gelip onları bir parmak şıklatmasıyla pasifize edecekti. Açıkçası militanların mevzilerine hava saldırıları ile sorunu çözmesi pek mümkün olmayan Libya ordusu daha ciddi bir sınavla karşı karşıya kalacak. Resmi Trablus, güneyin de VNK'nın kontrolüne girmesini istiyorsa, o zaman Sahra güneşi altında kendilerini ısınan her türden teröristlere, kaçakçılara ve uyuşturucu satıcılarına karşı bir kara operasyonuyla ilişkilendirilebilecek ciddi bir risk alması gerekecek. Ancak mevcut Libya ordusu bu kadar büyük çaplı operasyonlar gerçekleştirebilecek durumda mı?
Ve eğer öyleyse, Rusya Dışişleri Bakanlığı'nın Libya'nın yeni yetkilileriyle yoğun bir diyaloğa başlama arzusu anlaşılır hale geliyor. Rus dış politika departmanının temsilcilerinin resmi Trablus ile temaslar konusundaki arzusu, Moskova'da, Trablus'ta olduğu gibi, Libya'nın dünyanın farklı ülkelerinden militanlarla yerleşmiş olan devasa bir kontrolsüz platforma dönüştürülmesinden kesinlikle memnun olmadıkları gerçeğiyle bağlantılı.
Bir "mükemmel" anda, aynı silah, uyuşturucu ve insan kaçakçıları birdenbire bir yerde oturmaktan sıkıldıklarında ve "korsan mutluluğunu" aramak için başka bir yere koşmaya karar verdiklerinde durum kritik bir noktaya gelebilir. Bu, aşırılık yanlısı bir suç toplantısının varlığının temel ilkesidir: fikirlerini uygulamak ve sorunları çözmek için giderek daha fazla bölge aramak.
Rusya'nın, her türden ayrılıkçılara karşı mücadeleye hazırlığı açısından yükselen Libya ordusuna iyi bir şekilde yardımcı olabileceği ortaya çıktı. Ve burada, yeni Libya hükümetinin aslında ayrılıkçı bir hükümet gibi göründüğü sorusunu gündeme getirmeye değmez. Duyguların olduğu ve devlet çıkarlarının olduğu unutulmamalıdır. Ve sadece duygular tarafından yönlendirilirseniz ve sorunları kararlaştırırken uzlaşmaya varmazsanız, o zaman zeminden pek kurtulamazsınız.
Moskova, Kuzey Afrika'daki kaosun yayılmasının açıkça kendi çıkarına olmadığını açıkça ortaya koyuyor. Bu nedenle, resmi Trablus'a bağlı yeni Libya askeri oluşumlarına yardım etmeye hazır olduğundan bahsediyor. Fakat demokratikleşmemiş Libyalı yetkililer böyle bir öneriyi kabul edecekler mi? - Harika soru. Ne de olsa onların arkasında, Trablus'un Moskova'yla temasları ile açıkça ilgilenmeyen koruyucular ve ana sponsorlar var. Sonuçta, eğer Moskova, Libya'daki durumu istikrara kavuşturma sürecine dolaylı olarak müdahale ederse, o zaman bu, bu Kuzey Afrika ülkesindeki Rus konumlarını güçlendirmeye yardımcı olabilir. Batı bunu kabul edecek mi? Bu durumda olasılık sıfıra yakındır, çünkü sonunda bıraktıkları şeye - Rusya'nın Libya petrol üretim projelerine katılımına, Libya ordusunun ihtiyaçları için Rus silahlarının satışına - gelebilecekleri ortaya çıkabilir.
Açıktır ki, Moskova yardımını gereksiz yere sunmakta ısrar ederse, bu dünyadaki her şeyi önemseyen dünya jandarmasının müdahale etmesi gerekecek. Bu arada, güney Libya'da aşırılık yanlısı orduların yenilgisi Batı'nın çıkarına değil, çünkü bu ordular açıkça Trablus'u kesintisiz bir savaş halinde tutmak için tasarlandılar, Kuzey Afrika demokrasisinin sponsorlarının Libya'da devraldığı ekonomik süreçlerden uzaklaştılar.