Yazmak istiyorum. Yazmak bir tarafa, yalnızca parmaklarıma klavyenin tuşları önünde nöbet tutturmak bile iyi geliyor.
Not: Affınıza sığınıyorum bu "militarist" yaklaşımım nedeniyle.
Beynim çok kısa süre içerisinde onlarca soru yöneltmekte benliğime... Bedenim ise bu soruların cevapsızlığının sancılarını çekmekte berdevam... Bu demek oluyor ki, herkesten kaçabilirsin, kaparsın kulaklarını ve duymazsın kimseyi. Fakat, hiçbir zaman kendine sorduğun sorulardan kaçamazsın.
Yine istemsiz bir şekilde sorarsın o cevapsız soruyu;
Neden..?
Farkındayım aslında
her isyanda
daha da tükettiğimi
umudumu...
Nâzım der ya bir şiirinde;
<<Önemli olan zamana bırakmak değil
zamana bırakmamaktır
şimdi bana geçen o zamanın
unutulmaz sancısı kalır>>
Diye...
İşte öyle bir şey...
Velhâsıl yarın güzel bir gün olacak...
Ve biz inanmalıyız insanlara:
Gelecek güzel günleri beklerken...
Hoşçakal'ın...