“Havana” filminde Robert Redford’un karakteri Jack Weil, “Bir kelebek Çin’de bir çiçeğin üzerinde kanat çırpabilir ve Karayipler’de bir kasırgaya neden olabilir” diyor.
Kaos teorisinin bir versiyonu olarak da bilinen bu “Kelebek Etkisi”, bazı çok zeki insanlar tarafından çürütüldü. Ancak, Mets sezonu Padres’e 6-0’lık bir badanayla sona erdiği için Pazar gecesi Citi Field’daki dokuz vuruşlu İrlandalı uyanışlarında acı çeken bir Mets hayranıysanız, konuyu ele almak isteyebilirsiniz.
Evet, Mets bu seriyi kaybetti – ve nihayetinde sezonunu kaybetti – çünkü Max Scherzer Cuma gecesi berbattı, çünkü Pazar günü Joe Musgrove ve arkadaşlarının tek bir vuruşunu başardılar, çünkü Buck Showalter hiçbir şey denemedi – hakemler tarafından sınırlandırıldı, ancak striptizci- Gizemli bir merhem, merhem veya jel bulmak için Joe Musgrove’u aramak – işe yaradı.
Ama kelebek tam bir hafta önce kanatlarını çılgınca çırpmaya başladı.
Bu, Atlanta’daki Truist Park’ta geçen Pazar gecesi olacaktı. Mets, umutsuzca Braves’ten bir oyunu kurtarmaya çalışıyordu ve o maçı kazanmak, Atlanta’yı ilk olarak berabere bırakmak ve berabere kalana sahip olmak anlamına geliyordu. Üçüncüsünün başında Mets, her ikisiyle de eve uçacaklarından emin olmak için bir hamle yaptı.
Jeff McNeil bir sayıyla öne geçti. Pete Alonso, Eduardo Escobar ve Daniel Vogelbach teklerle takip etti ve Mets, Braves’in başlatıcısı Charlie Morton’u iplerde 3-1 öne geçirdi ve maçı kornerlerde erkeklerle ve kimse dışarıda olmadan patlatmak için sabitledi. Sırada Mark Canha vardı ve topu alçalttı ve içeri girdi.
Bir sonraki adımda, kelebek iş için rapor verdi.
Canha üçüncü kale hattında yumuşak bir silindire çarptı. Braves’in üçüncü kalecisi Austin Riley, iki seçeneği olduğunu anında anladı: topu sahaya alıp ye, dördüncü koşunun gol atmasına izin ver. Ya da bırak gitsin, akışına bırak ve en iyisini um. Adil kalırsa, o dördüncü koşu gelir ve muhtemelen ikinci ve üçüncü olur, Morton dışarı çıkar ve Mets tekrar nefes alabilir.
Yaklaşık 88 ½ fit boyunca adil kaldı.
Ve sonra çantanın hemen soluna kaydı.
Şimdi, bunu bir alamet olarak gören çok sayıda Mets hayranı var. Ama bu aslında bundan daha ciddiydi. Alametler, uğursuzluklar ve lanetler eteriktir. Mets’e olanlar gerçekti. Morton vuruştan daha fazla hasar almadan kurtuldu. Braves devrenin sonunda öne geçti, maçı kazandı, ligi kazandı.
Ve Mets joker turda oynamak zorunda kaldı.
Bu her zaman hassas bir konu olacaktı, Mets NL playoffları boyunca yollarını müzakere etmeye çalışıyordu. Ancak bu zorluk derecesine eklenen bir katman eklemek. Bu, Scherzer’in yumurtasını veya Pazar günü Citi Field skorbordunu alt üst eden kaz yumurtalarını mazur göstermez. 101 galibiyetli bir takımın, MLB turnuvasının dışlanan kısmından kurtulmaması, acısını azaltmaz.
Kaybedilen sürahi Chris Bassitt, “Nerede kaybettiğinizin bir önemi yok” dedi. “Hangi raundda kaybettiğinizin bir önemi yok, sadece berbat. Hemen hemen her playoff takımının özel bir grubu var ve ayrılmak istemiyorsunuz.”
Bu kesinlikle Mets taraftarlarının takımlarının yakın geleceği hakkında daha iyi hissetmelerini sağlamıyor, kadronun bu kadar çok önemli unsuru – aralarında Bassitt – değişim içinde değil, sezon dışını dolduracak belirsizlikle değil.
Ve bu son iki hafta sonunun parlak ışığıyla ortaya çıkan en sert gerçek de değişmeyecekti: Geçmişe bakıldığında, Braves bir yana, Padres’e kıyasla kesinlikle kısa görünen Mets kadrosunun nasıl olduğunu görmek zor. ve Dodgers – NL’nin diğer elit takımlarına karşı galip gelirdi.
Yine de, ilk elden görmek güzel olurdu.
Showalter, “Bu spor,” dedi. “Bu memnuniyet verici ve pek çok harika şey oluyor. Ama aynı zamanda acımasızdır. Her zaman adil değil.”
Ancak Austin Riley’nin ani bir kararı tüm bunları değiştirmeye başladı, geçen hafta Atlanta’da kanat çırpan bir kelebek bu hafta Queens’te bir beyzbol kasırgasına yol açtı ve Armageddon’u bu 2022 beyzbol sezonuna davet etti. Top adil kalır, bu sabah çok farklı bir konuşma yapıyor olabiliriz.
Top faul yaptı. Kelebek işe gitti. Ve Flushing Meadows’a kış geldi.