20. Bölüm – Feng Xiao’yu Öldürmek İstedi
Grili adam yeşime hiçbir şey yapmadığına ve kesinlikle kasıtlı olarak yok etmediğne yemin etti.
Ama yeşimin elinde neden toza dönüştüğüne gelince, bunun için hiçbir açıklaması yoktu.
Diğer ikisi aniden senkronize oldu, onu çevreledi, kaçabileceği herhangi bir yolu kestiler.
Bing Xuan gülümsedi, “Efendim, çok öfkelisiniz. Eğer onu elde edemezeniz, onu yok etmeye karar verip başkalarının sahip olmasını engellersiniz.”
Bambu şapkalı adam hiçbir şey söylemedi fakat beden dili, gri giysili adamın kolayca kaçmasına izin vermeyeceğini açıkça gösteriyordu.
“Ona hiçbir şey yapmadım. Kendi kendine toz haline geldi.”Grili adam soğukça söyledi.
“Biz iki insan, dört göz olarak buradaydık ve kendimiz gördük, sizce burada herhangi bir yanlış anlaşılma olabilir mi?” Bing Xuan’ın kaşları seğirdi.
Cui Buqu kapıya yaslandı ve kısık bir sesle öksürdü. Tam şimdi, gri adam ilk hamlesini yaptığında, kim olduğunu hemen anladı. Ancak, şu anda gösteriş yapmak pek de akıllıca değildi. Vücudu hastalık ile doluydu ve buradaki kimse onu bir tehlike olarak görmüyordu. Kendini tehlikeye atacak hiçbir şey yapmazdı.
Ayrıca, bu insanlar arasında onun kim olduğunu gören tek kişi o olmayabilirdi.
Beklendiği gibi bambu şapkalı adam aniden konuştu, “Kılıç tarzın, Wajin* halkı tarafından Suwo Klanına aktarılan katanakatana tekniğine çok benziyor, ama aynı zamanda bir şekilde değiştirilmiş. Goguryeo’nun Gao Ning’den sonra yeni bir dövüş sanatçısını ağırladığını duydum. Dövüş sanatçısı, öğretmeni olarak bir Japon olduğunu ve yenilikçi olduğunu iddia etti. Yanılmıyorsam, o sensin.”
* Anakara Çin, Kore Yarımadası ve Japon takımadaları arasında çoğunlukla denizde aktif olan bir etnik grup.
Konuşma şekli baştan çıkarıcıydı ve neredeyse nazikti. Bu olağan bir gün olsaydı, kuşkusuz bahar rüzgarı üzerlerine yıkanmış gibi hissettirirdi. Ancak, şu anki durumla, bunu bu şekilde varsaymak saçmaydı.
Bing Xuan beyazlı adama dik dik bakmaktan kendini alamadı.
Diğer adam göz açıp kapayıncaya kadar gri renkli adamın geçmişini anlayabildiğinden, kesinlikle hiç kimse olmadığını hissetti.
Ancak, üzerinde durduğunda, ünlü Jianghu figürleri arasında kimin olabileceğini anlayamadı.
Jianghu’dan olmadığı sürece?
Bing Xuan’ın kaşları seğirdi. Bu gece yeşim için gelse de, onu almaya niyeti yoktu. Jiejian Bürosunun sadece aptal olmadığını biliyordu, bu yüzden kolaylıkla alamazdı.
Söylemeye gerek yoktu, bugün burada çok sayıda yetenekli dövüş sanatçısı vardı. Göktürk zaten başa çıkılması zor biriydi.
Düşündüğü gibi, Bing Xuan gülümsedi ve gevşemiş olan saç tellerini taradı.
“Lord Feng, evinizde çok fazla onur konuğu var. Bahse girerim ki beni eğlendirmeye zamanınız olmaz yani bu bir veda. Başka bir gün tekrar geleceğim.”
Feng Xiao’nun cevap vermesini beklemeden, kendini havaya bıraktı, tüy kadar hafifti, çatıya atlayarak karalığın içinde kayboldu.
Bing Xuan tarafından bir numaralı düşmanı olarak damgalanan Göktürk, o anda gafil avlandı.
Bunun nedeni, Feng Xiao’nun görünüşünün savaş yeteneklerine uymamasından başka bir şey değildi. Dışarıda çok güzel ve narin göründüğü için, savaştığı zaman, birinin daha da şok olmasına neden oluyordu.
Göktürk daha önce Orta Ovalar’a hiç adım atmamıştı, ancak buraya büyük bir güvenle gelmişti. Çünkü yeteneklerini Orta Ovalar’ın Wulin’inde gösterse bile, yetenekleriyle eşleşebilecek çok az kişi vardı. Bütün bir dövüş sanatları ustası neslini geçmek için yeterliydi.
Ta ki Feng Xiao ile karşılaşana kadar.
Feng Xiao’nun hareketleri Fo Er gibi gösterişli değildi, ama hızlı ve hafifti, bol kol yenleri dalgalanıyor, bir kar battaniyesi gibi uzanıyordu. Kenardan, gülümseyen bir çiçek gibi görünüyordu. Her hareket, kalpten güzel bir sanatsal görüntü çiziyordu.
Ancak Göktürklü adama göre, estesik açıdan güzel olan her görünüş arkasında bir öldürme amacı taşıyordu. Her haraketi naifti ama hepsi bir tuzak barındırıyordu.
Şu anki rakibini ciddiye alarak, yavaş ve hafif olan ilk hareketlerini çoktan geri çekmişti. Yeşim toz haline gelmiş olsa bile, dikkatini dağıtamadı.
İki dövüş sanatları ustasının karşı karşıya gelmesi, gerçekten de görülmesi nadir bir manzaraydı. Beyazlı adam ve Goryeo’lu adam bile onları izlemek için durmuştu.
Cui Buqu iki kez öksürdü ve kısık sesle konuştu. “Bu adam yeşim için gelmedi. Feng Xiao’yu öldürmek istedi.”
Bu sözler, doğal olarak, Pei Jingzhe içindi.
Pei Jingzhe şaşırarak sordu, “Neden böyle diyorsun?”
Cui Buqu güldü, “Fark etmedin mi? Ortaya çıktığından beri sadece Feng Xiao’ya bakıyor, yeşime göz atmadı bile ve bunun için kargaşaya katılmadı.”
Pei Jingzhe, “Kim olduğunu biliyor musun?”
Cui Buqu, “Onu hayatımda hiç görmedim ama yanılmıyorsam, bu adam Fo er, Khan Ishbara’nın bayrağı altında bir numaralı dövüş sanatçısı. Büyük bir usta’nın öğrencisiydi ve bütün tekniklerin en iyi yanlarını bir araya getirdi. Orta Ovaya adım attığından beri, hiçbir dövüşü kaybetmemişti bu yüzden neslinin efendisi ilan edildi.”
Pei Jingzhe temiz havadan derin bir nefes aldı. Böyle sessiz bir gecenin böyle bir dövüş sanatçısını çekeceğini hiç düşünmemişti.
“Lord’um ve o adam arasında, hangisi daha güçlü?”
Cui Buqu, “Nasıl dövüşüleceğini bile bilmiyorum ve bana bunu mu soruyorsun?”
Pei Jingzhe, “……”
Bir süre gözlemledi, ancak iki kişi havaya yükseldiğinde çok hızlı olduklarından gölgelerini görmenin imkansız olduğunu fark etti. Hatta Pei Jingzhe kimin avantajlı olduğunu bile göremiyordu.
Pei Jingzhe biraz gergin hissederek aceleyle malikaneye döndü.
Kısa süre sonra, elinde ağır bir şey ile koşarak çıktı ve Feng Xiao’ya doğru bağırdı, “Lordum! Zither’iniz!”
(*zither, kanuna benzeyen bir çalgı aleti, eski çinde savaş aleti olarak kullanılıyormuş sonradan müzik için kullanılmaya başlanmış)
“Getir.”
Feng Xiao’nun sesi, herhangi bir sarsaklık veya endişe belirtisi olmadan rüzgar gibi geldi.
Pei Jingzhe’nin gözleri, elindeki şeyi havaya fırlattığında parlıyordu.
Altın bir tepe*(binek hayvanı anlamıda varmış) sesi gibi, öldürülen yüz bin askerin sesi gibi bir ses duyulabiliyordu. Elindeki tüyler sanki soğuk havada duruyormuş gibi ürkütücü hissettirdi.
Jianghu adamları çok fazla silah taşırlardı, bazıları bıçak, bazıları ise silaha sahipti fakat Fo er ilk defa birinin silah olarak zither kullandığını görüyordu. Zither kül rengi gibi ve ağır görünüyordu fakat Feng Xiao onun sanki bir çocuğun kırılgan oyuncağı gibi görünmesini sağlamıştı. Hem saldırı hem de savunma için kullanılabilirdi, bu da karşısında ki kişinin hareketlerini tahmin etmesine izin vermezdi.
“Ne kadar da harika bir işçilik!” Beyazlar içindeki adam bağırmaktan kendini alamadı.
Fakat Gao Ning diğerleri kadar rahat değildi. Kaşları çatıldı ve Feng Xiao ile Fo er’ın çatışmasından uzaklaştı, bunun yerine dikkatini Pei Jingzhe ve Cui Buqu’ya çevirdi.
Göz açıp kapayıncaya kadar, Pei Jingzhe ve Cui Buqu’a doğru hamle yaptı, denizin nefesi kadar keskin bıçaklar ikisine de doğru yöneldi. Pei Jingzhe, Cui Buqu’yu geriye doğru çekerken, aniden elini pençe şeklinde kullanarak hareketlerini değiştirdi; Pei Jingzhe’ye uzandı.
Pei Jingzhe ilk başta onun Cui Buqu’nun peşinde olduğunu ve Cu Buqu’yu rehin alacağını düşündü, bu yüzden Cui Buqu’yu itti ve düşmanla yüzleşmek için kılıcını çekti. Gao Ning’in Cui Buqu ile ilgilenmediğini kim bilebilirdi ki, başından beri ilgisi Pei Jingzhe’de olmuştu. Kılıç Pei Jingzhe’yi kestiğinde, sadece sersemleten bir acı hissetti, kılıcı nerdeyse elinden düşüyordu. Gao Ning ona tutundu, bıçağını boğazının yanına dayamıştı.
“Yeşimi teslim et ya da seni öldürürüm.” Gao Ning kısık sesle söyledi.
“Yeşimi az önce sen yok ettin!” Pei Jingzhe keskin bir şekilde söyledi.
Gao Ning güldü, “Nefesini boşa harcama, bu açıkça sahteydi!”
Sonra Feng Xiao’ya döndü, “Eğer bu yeşim gerçek olsaydı, bu kadar kolay verir miydiniz? Eğer gerçek yeşimi getirmeyi reddederseniz, onu şimdi burada öldüreceğim!”
Şimdi yaşam ve ölüm arasındayken bile, Pei Jingzhe sormadan duramadı, “Neden beni seçtin?”
Normal şartlar altında, neden herhangi bir dövüş becerisine sahip olmayan Cui Buqu’yu seçmedi?
Gao Ning soğuk bir şekilde söyledi, “Beni kandırmayı düşünme bile. Feng Xiao’nun sevgilisi onunla sık sık Jianghu’da seyahat ettiğinden, eminim ki kendisi de bazı gizli teknikleri barındırıyordur. Öte yandan, sen vazgeçilebilirsin ve yeteneklerin sadece sıradan. Sen değilsen kim olacaktı?”
Pei Jingzhe, “???”
Gao Ning’in şu anki sözleri gururuna ciddi bir hasar vermişti. Ama onu en çok inciten şey Feng Xiao’nun yukardan gelen sesiydi.
“Onun vazgeçilebilir olduğunu biliyorsan neden onu aldın? Neden sevgilimi almadın, bir ihtimal tehdit altında hissedeceğim!”
Ses dağıldığında beyazlı adam güldü “Öyle mi? O zaman deneyeyim.”
Hareket ederek anında Cui Buqu’nun yanına gitti.
Cui Buqu keskin bir acı hissetti ve hareket edemediğini fark etti.
Önceki Bölüm ♡♡♡♡♡ Sonraki Bölüm