Ancak, Cale’in soğuk boyuna rağmen işler sorunsuz ilerledi.
– İnsan, hareketsiz durmak da eğlenceli.
Cale, Raon’un yorumuna hafifçe başını salladı.
‘Elbette. Hareketsiz durmak en iyisidir.’
Dağ dağdır ve su sudur. Cale, patikada akan bir nehrin suyu gibi, veliaht prens ortada olacak şekilde elçiyi takip etti. (Bu durumda neden kullanıldığını tam olarak anlayamadığım bir Budist vecizesidir.)
Doğal olarak, muhafız rolünü üstlenen insanlar onunla birlikte hareket ediyordu.
O anda, düşük rütbeli bir memur yanlarına yaklaştı.
“Genç efendi Cale-nim, yakında ışınlanma sihirli çemberine geçeceğiz.”
“Bana bunu söylemek için neden buraya geldi?”
Cale, bu memurun buraya bunu söylemek için gelmesini tuhaf buldu ama yine de cömertliği için ona teşekkür etti.
“Anladım, haber verdiğin için teşekkür ederim.”
“Elbette. Bu yüzden majesteleri size öne gelmenizi söylüyor.”
“… Affedersin?”
“…Affedersin?”
Cale sordu ve yetkili de sordu. Yetkili, şaşkınlık içinde gözlerini kırpıştıran Cale’e baktı ve konuşmaya devam etti.
“Umm, bunu majestelerinden duymadın mı?”
“…Neden bahsettiğinizden emin değilim.”
Biraz telaşlı yetkili öne baktı ve Cale’in bakışları da öne doğru yöneldi.
Arkalarında duran ana karakter veliaht prens ile elçiyi koruyan Şövalyeler Tugayı vardı. Alberu ve Cale göz teması kurdu.
Alberu parlak bir şekilde gülümsüyordu.
Cale irkildi.
“Genç efendi Cale, acele et ve buraya gel!”
Alberu ona acele etmesini işaret etti ve yetkili, Cale’e bakarken yanılmadığını anlayarak rahat bir nefes aldı.
“… Şimdilik oraya gidelim.”
Cale ve muhafızları yavaşça Alberu’ya yaklaştı.
Alberu, yüksek rütbeli yetkililerle çevriliyken veliaht prens onu çağırmış olmasına rağmen gelişigüzel bir şekilde kendisine doğru yürüyen Cale’e bakarken gülümsedi.
“… Ekselansları, beni mi aradınız?”
“Evet. Benimle ışınlanma sihirli çemberine geleceksin.”
Cale, Alberu’nun nazikmiş gibi davrandığını görünce endişesini bastırdı ve sordu.
“Sarayın ışınlanma sihirli dairesine mi?”
“Hayır. Bu sefer, kale duvarının yanındaki sihirli ışınlanma dairesine gideceğiz. Vatandaşlara elçimizin alayını göstermeyi planlıyorum.”
“Haa, gerçekten mi?”
Alberu’nun düşünceleri Cale’in zihninde barizdi.
Alberu, terör olayının soruşturulmasını peşini bırakmayan veliaht prens olarak biliniyordu. Ayrıca girdiği her idari görev olumlu sonuçlarla sonuçlandı. Böylesine yetenekli bir birey aynı zamanda adalet odaklıydı.
O sadece veliaht prens, İmparatorluğun daveti üzerine yola çıkıyordu.
Gerçeği bulmak için yola çıkıyordu.
Yanında terör olayının kahramanı Cale Henituse vardı. Kraliyetin onları gizlice bırakmasına imkan yoktu.
Cale şimdiden sinirlenmeye başlamıştı.
Ancak Alberu, Cale konuşmaya başladığında ne düşündüğünü bilmiyormuş gibi davrandı.
“Vatandaşların tekrar genç usta Silver Light’ı aradığını görebileceğim! Hahahaha!”
Genç usta Silver Light. Genç usta Kalkan.
Cale bu lakaplardan nefret ederdi.
Ancak Cale, bunun kraliyet tarafından doğru bir hareket olduğu konusunda hemfikirdi. Alberu’ya yanıt verdi.
“Krallığımızın yıldızı olan majesteleri sizinle kıyaslayamam. Öyle değil mi?”
Cale, başlarını sallayan diğer görevlilere bakarken saygıyla sordu.
“Elbette. Ekselansları, sizin de dediğiniz gibi krallığın yıldızı, genç efendi Cale!”
“Yıldız! Bu ifadeyi gerçekten beğendim!”
Bu elçinin yarısı Alberu’yu takip eden soylulardan oluşuyordu, diğer yarısı ise aslen tarafsız soylu ailelerden gelen diğer prensleri ve yetkilileri takip eden daha düşük rütbeli soyluların bir karışımıydı.
Düşük rütbeli soylular ve tarafsız soylular, gücü artmaya devam ederken Alberu’ya karşı temkinli davranmaktan kendilerini alamadılar, bu yüzden her biri ona karşı en azından birer dalkavukluk sözü ekledi.
Cale, Alberu’nun yüzündeki gülümsemenin seğirmeye başladığını izlerken yüzünde bir tatmin gülümsemesi vardı. O sırada bir memurun sesi kulağına ulaştı.
“Genç efendi Cale, majestelerinin çok değer verdiği birine benziyorsunuz.”
Bu yorumları duyduktan sonra birçok meraklı bakış ona ulaştı.
Güç kazanmakta olan veliaht prensin bizzat çağırdığı Cale Henituse. Bu adam vatandaşların merak ettiği bir soyluydu.
Gelecekte nasıl etkileşime gireceklerini bilmedikleri bu soylunun oğluna bakan yetkililerin bakışlarının her biri farklı anlamlar taşıyordu.
Cale gülümsedi ve düşünmeye başladı.
“İmparatorluğun başkentinde yine lezzetli olan ne dediler?”
Büyük bir şey yapacak olmalarına rağmen, çok fazla çalışmayı planlamamıştı.
Veliaht daha sonra elçiye emir verdi.
“Hadi gidelim.”
Elçi hareket etmeye başladı.
* * *
Cale, Gyerre bölgesine varmak için ışınlanma sihirli çemberini kullandı.
“Pfft, ahem, ahem.”
Kahkahasını bastırmaya çalışan Alberu’yu görmezden geldi. Raon’un sesi Cale’in kafasında yankılandı.
– İnsan, kalkanının kopyasına sahip çocuk muhtemelen iyi büyüyecek! Başarılı olacak!
Cale tekrar gülümsemeden önce kaşlarını çattı.
Elçi ve veliaht prensin alkışları inanılmazdı. Ancak, orada genç usta Silver Light için de bağıran sesler vardı.
“Hiç unutmazlar mı?”
En kötü yanı, küçük bir çocuğun ‘Senin gibi havalı bir insan olmak istiyorum, genç efendi-nim!’ diye bağırmasıydı.
Babası daha iyi görebilmek için onu havaya kaldırmıştı.
İkisi göz teması kurdu ve Cale bilinçsizce ağzından kaçırdı.
“Benim gibiysen hiç havalı olmayacaksın.”
Çocuğun gözbebekleri titremeye başladı, Cale onun ne söylediğini fark etti ve Alberu kahkahasını bastırıyordu. Gerginleşen çocuğun babası da vardı.
Cale, babasına baktı ve aklına geleni söyledi.
Onun yerine babanın peşine düş. Sadece anne baban sana sarılıp seni böyle havaya kaldıracak kadar havalı.’
Çocuk babasının havalı olduğunu duyunca heyecanlanırken baba duygulandı.
Elçiden sorumlu diplomat Daltaro, Cale’in yanıtından memnun kaldı.
Cale bunun ardından sustu ve alayı takip ederek ışınlanma sihirli çemberine girdi.
‘…Bu zordu.’
Amaçsızca hareket etmek Cale’in hoşuna gitmemişti.
Ancak artık bir amacı vardı.
Cale’in ifadesi saygılı, soylu, genç bir efendiye döndü.
Veliaht prensin elçisine başlarını eğen bir grup vardı.
“Majesteleri veliaht prens ile tanışmak bizim için onurdur.”
Grubun önünde yaşlı bir kadın vardı.
Cale, ona Kontes Violan’ı hatırlatan tek bir saç teli bile çıkmadan topuz yaptığı beyaz saçlarını görebiliyordu.
Bu, Dükalık’ın kurucusunun ve Düklük’ün şu anki liderinin neredeyse seksen yaşındaki kızı Sonata Gyerre’ydi. Demir Kanlı Kadın ve Talihsiz Kadın olarak biliniyordu.
“Kocası, tek oğlu ve karısı suikasta kurban gitti.”
Eski Dük uzun süre yaşamıştı.
Bu nedenle, halefinin belirlenmesi, en büyük çocukları ellili yaşlarına gelene kadar gerçekleşmedi. Sonuç olarak, Marquis Stan’in ailesinde olduğu gibi her türlü şey oldu.
Sonata’nın kocası, oğlu ve gelini bir araba kazasında öldü. Hayatta kalan tek kişi, o sırada arabada olmayan Sonata ve torunu Antonio idi.
Antonio’nun doğumundan bir yıldan az bir süre sonra meydana gelen bu olay, ona Demir Kanlı Kadın takma adını veren şeydi.
“Sonunda halef olarak sadece Sonata kaldı.”
Kardeşlerinin en küçüğü olan Sonata ayakta kalan son kişiydi.
Kalan tek varis olarak Düşes pozisyonuna yükseldi ve Stan ailesinin aksine, kalan soyu kucaklamayı seçti.
Daha sonra Antonio’yu geleceğin Dükü olarak yetiştirdi.
“Görüşmeyeli uzun zaman oldu, Düşes Gyerre.”
“Majesteleri, geçen yıl İmparatorluğu ziyaret ettiğinizden beri görüşmediğimize inanıyorum.”
Alberu, Sonata’nın sözlerine başını salladı ve Antonio Gyerre’ye baktı.
Düzgün ve düzenli görünüyordu.
Bu sözler Antonio’ya çok yakışmıştı. Alberu’ya doğru hafifçe eğildi.
“Sizi tekrar görmek benim için bir onur, majesteleri.”
“Teşekkürler, genç efendi Antonio.”
Sonata, Antonio’yu işaret etti.
“Size şimdi rehberlik edeceğim, ancak yarın siz ayrılana kadar ekselanslarından ve elçiden Antonio sorumlu olacak.”
Alberu gelişigüzel sordu.
“Görünüşe göre genç efendi Antonio yakında evi devralacak?”
Beyaz saçlı kadın gülümsemeye başladı.
“Böyle olması doğal değil mi?”
Gyerre bölgesi ikinci prensi takip etti. O bölgenin müstakbel Dükü, veliaht prens Alberu’dan sorumlu olacaktı. Niyeti, Antonio’ya önemli bir görev vermek ve bu süreçte veliaht prensle ilişkiler kurmaktı.
Ancak Gyerre ailesi, ikinci prens için desteğini hâlâ bırakmamıştı.
“Dünya böyledir.”
Cale, Düşes Gyerre’nin yaptıklarını anladı. Cale bakışlarını Alberu ve Düşes Sonata’dan çevirdi ve bunun yerine Antonio’ya baktı.
‘Hmm?’
Sonunda Antonio ile göz teması kurdu.
“Neden bana bakıyor?”
Cale sebebini bilmiyordu. Ancak Cale, Antonio’ya merak dolu bir gülümsemeyle gülümsedi. Antonio gülümsemeden önce hafifçe irkildi.
– İnsan, neden yine öyle gülümsüyorsun?
“Yanıtı zaten bildiği halde neden hep bunu soruyor?”
Cale, Raon’un sorusunu görmezden geldi ve Düşes Sonata’nın rehberliğinde hareket eden Alberu’ya baktı.
Cale, ışınlanma sihirli dairesinden yavaşça ayrıldı ve Gyerre Kalesi’ne taşınmaya hazırlandı.
Düşes tarafından refakat edilen veliaht prens dışında, elçinin geri kalanından genç efendi Antonio sorumluydu.
Alberu’nun yanında bulunan yetkilileri selamladı. Doğal olarak Cale, geçit töreni için Alberu’nun yanında olduktan sonra o yetkililerle birlikteydi.
“Genç efendi Cale Henituse, tanıştığımıza memnun oldum.”
Antonio Gyerre. Diğer yetkilileri selamladıktan sonra elini Cale Henituse’ye uzattı. Normal Antonio, alt tabakadan bir aileden birini selamlamak için inisiyatif almazdı.
Antonio, insanların kendi kişisel standardına göre nasıl puan aldığına göre hareket eden biriydi.
“Bu açıdan, Cale Henituse pas geçiyor.”
Bir çöp olduğu yönündeki söylentilerin aksine, Cale geçen yıl başkentte tanıştıklarında oldukça asil görünmüştü.
Kadim bir güce ve üne de sahipti.
“En önemlisi, o, veliaht prensin değer verdiği biri.”
Kurnaz ilk prensin hazineleri olan biri yetenekli olmalı. Antonio, Alberu’nun yüzünde masum bir gülümseme olmasına rağmen son derece kurnaz biri olduğunu büyükannesinden birçok kez duymuştu.
İlk prens ortalama bir insan değil. Antonio, onu küçük görürsen kaybedersin. Büyükannenin ne söylemeye çalıştığını anlıyor musun?’
Bu nedenle Antonio, Cale ile görüşmeyi dört gözle bekliyordu.
Cale, Antonio’nun hoşuna gidecek şekilde tepki verirken, Antonio’nun ne düşündüğünü biliyor gibiydi.
Cale, Antonio’nun elini sıkarken kendinden emin ama saygılı bir tavır sergiledi.
“Genç efendi Antonio Gyerre, sizinle tanışmak benim için bir onur. Krallığın güneybatı sınırını koruyan aileyle tanıştığım için mutluyum.”
“Hayır, krallığı Karanlık Orman’dan koruyan Henituse ailesinden biriyle tanışmak benim için bir onur.”
Lidersiz Kuzeydoğu bölgesinin en güçlü ailesi olan Henituse ailesinin en büyük oğlu Cale Henituse.
Güneybatı bölgesinin lideri Gyerre ailesinin varisi Antonio Gyerre.
Onlara yönelen pek çok bakış vardı, ancak aniden Cale’in etrafını saran üç şövalye, diğerlerinin ne konuştuklarını duymasını engelledi.
Cale gizlice Antonio’ya fısıldadı.
“Umarım bir şeyler içerken sohbet etmek için biraz zaman ayırabiliriz.”
“… Sohbet?”
Bakışları Cale’e kayarken Antonio’nun gözleri buğulandı.
Cale parlak bir gülümsemeyle karşılık verdi.
“Evet, eğlenceli bir sohbet.”
“Gerçekten eğlenceli bir sohbet olacak. Sadece benim için.’
Cale, Antonio’nun ona bakışının biraz değiştiğini fark etti.
“Genç efendi Cale, duyduğumdan biraz farklısın.”
“Hmm? Benim çöp olduğuma dair söylentilerden mi bahsediyorsun?”
Antonio omuzlarını silkti ve Cale’in sorusuna yanıt vermedi. Ancak, Cale’e bakarken düşünmeye başladı.
“Onun iyi ve adil olduğunu söylediler, ama görünüşe göre gücü de arıyor.”
Sonunda, soyluların hepsi aynıydı.
Antonio, büyükannesinin onu resmi olarak varis ilan ettiğinde ona söylediklerini hatırladı.
Antonio, gördüğüm soyluların hepsi birbirine benziyor. Hepsi kendi bencil sebepleri için hareket ediyor. Ama bunun insan doğası olduğuna inanıyorum, sadece soyluların doğası değil.’
Antonio onun ifadesine yalnızca yarısı katılıyordu. Cale’e fısıldadı.
“Konuşmaya her zaman açığım.”
Antonio daha sonra Cale’in elini bıraktı. Cale de geri çekildi ve ikisi konuşmalarını bitirdi.
Cale, uzaklaşan Antonio’ya baktı ve düşünmeye başladı.
“Konuşmamız sırasında krallığı önemseyen bir soylu gibi davranmam gerekiyor.”
“Bir Kahramanın Doğuşu.”
Marquis Stan’in ailesi romanda kötü adam olarak ortaya çıkarken, Antonio Gyerre ne düşman ne de arkadaş olan biri olarak tanıtıldı.
Kişiliğinin kısa bir açıklaması vardı.
Bir satır daha vardı.
Antonio karmaşık ama basit bir insandı.
Cale gülümsemesini bastırdı ve veliaht prens onu çağırana kadar kendisine ayrılan odada dinlenmeye yöneldi.
Alberu’nun odasının önünde duran şövalyeler vardı. Bu şövalyelerin hepsi gizli Kara Elflerdi.
“Neden böyle gülümsüyorsun?”
“Ekselânsları.”
“… Neden birdenbire o tonda konuşuyorsun?”
Cale, ihtiyatlı veliaht prensle nazikçe konuşmaya başladı.
“Majesteleri, daha sadık astlarınız olsa harika olmaz mıydı?”
Alberu nihayet konuşmaya başlamadan önce Cale’i sessizce gözlemledi.
“DSÖ?”
“Bu evin sahibi.”
Alberu gelişigüzel bir şekilde eklemeden önce tekrar Cale’e bakmak için biraz zaman ayırdı.
“Kendine iyi bak. Adımı istediğin gibi kullanabilirsin.”
“Evet efendim. Anlıyorum. Başarılı olursam 7:3’lük bir bölünmeye ne dersiniz?”
Alberu içini çekti ve başını salladı.
“Bu evin sahibi ise bu kadarına değer. Bu arada…”
“Evet majesteleri?”
“Mogoru İmparatorluğu’nun İmparatorluk Prensi muhtemelen seni biliyordur, değil mi?”
Cale kendinden emin bir şekilde başını salladı.
“Beni genç usta Silver Light ve Orman yangınını söndüren piç olarak bilmeli.”
Cale Henituse, Ormanın 1. Bölümündeki yangını söndürdüğünde kimliğini gizlememişti.
Roan Krallığı’nın terör olayını da engellemişti.
“İmparatorluk Prensi sizi, beni selamladığından daha dostça selamlamayacak mı?”
“Kesinlikle hayır.”
Alberu, Cale’in yanıtı üzerine içini çekti. Cale ile aynı fikirde görünmüyordu.
* * *
Birkaç gün sonra Cale, Mogoru İmparatorluğu’nun başkentine vardığında.
Alberu’nun beklentilerinin aksine İmparatorluk Prensi, Cale’e pek iyi davranmadı. En çok Alberu’ya özen gösterdi.
Ancak Cale, Alberu’dan sonra sadece ikinciydi.
“Ah! Senin hakkında hikayeler duydum! Roan Krallığı’ndaki terör olayını önleyen genç kahraman olduğunu söylüyorlar!”
İmparatorluk Prensi, Cale’e büyük bir köpeği hatırlatan iri yarı bir adamdı.
Bu, Mogoru İmparatorluğu’nun İmparatorluk Prensi Adin’di.
“Sizinle tanışmak bir onurdur, majesteleri.”
“Evet, evet. Dünyada senin gibi bir kahraman olduğunu bilmek beni mutlu ediyor!”
“Mutlu kıçım.”
Cale artık emindi.
Karşısındaki bu sosyopat benzeri piç, onu Alberu’dan sonraki en büyük düşmanı olarak görüyordu. Cale söyleyebilirdi.
– İnsan, soğuk bir hava verirken gülümsüyor.
‘Kesinlikle.’
Cale, Raon’un değerlendirmesine katıldı. Ancak Cale, utanmış ama sadece bir bireymiş gibi karşılık verdi.
“Hiç de değil. Ben bir kahraman değilim. Ben sadece herkesin yapacağı şeyi yaptım.”
İyi bir insan gibi davranan Cale, İmparatorluğun başkentine ilk kez gelmişti.