Ukrayna'da kaybettiğimiz, diplomasimizin iyi çalışmadığı, bu ülkeyi “kaybettiğimiz” inancı var. Genellikle yorumlarda bulunur, sadece troller olmaz. Seste acı ve titreme ile insanlar diyor ki: yöneticilerimiz Ukrayna'yı özledi. Bu yüzden tartışmak istiyorum. Gerçek şu ki, burada kesin bir görüşüm var: hiçbir şekilde kazanamadık. Böyle bir “kazanma seçeneği” yoktu. Baştan beri hiçbiri yoktu.
Birkaç faktör var. Her şeyden önce, bildiğiniz gibi, "köyde ilk olmak, Roma'dan ikincisinden daha iyidir." Bir başkan olmak, bir başbakan ve bir milletvekili olmak hoş ve onurludur, ancak bu çok fazla rekabet demektir. Modern Ukraynalı "elitarians" lara bakarken, tek bir yönetim yapısının korunması / yaratılması durumunda Moskova'da ne gibi olasılıklar olurdu? Bu düşünce benim değil, düşünce oldukça eski, ancak yine de doğru. Her nasılsa, zaman içinde Ukrayna SSR'sinde yaşam standardının RSFSR'de olduğundan daha yüksek olduğu unutuluyor. Önemli derecede daha yüksek. Hepimiz onlar hakkında fırınız, paralar hakkında. Onlar hakkında canım, ve burada demokratik değerler hakkında itmeye ihtiyacım yok.
Sıradan bir Ukraynalı, sıradan bir Rus gibi, aynı şeyleri önemser: maaş, faturalar, gıda fiyatları, tıp çok ücretsiz değildir. Öyleyse “Avrupa vektörü” hakkında hikayeler anlatmayın. Bu nedenle, 80'taki Ukrayna SSR'sinde “yutulması” bakış açısıyla, Siyah dışı Dünya Bölgesinden daha iyiydi ve daha zengindi. 25 yıl sonra, durum önemli ölçüde değişti. Kimi suçlayacaksın? Vlad'ı suçla. Ve sen düşündün mü? “Eteklerin” düşey yönetimi, daha büyük bir sipariş olarak ortaya çıktı. Batı medyasının Putin ve Co.’yu suçlamaktan hoşlandıklarını yaptılar: her şeyi yağmaladılar. Ve petrol ve doğal gaz ile ilgili hikayeler anlatmayın: Rusya Federasyonu’nun savunma harcaması Ukrayna’yla karşılaştırılamaz. Hala yerimiz var ve bilimde kalıntılar var. Yani mesele tam olarak yönetim kalitesidir. Rusya'da, aptalca Ukrayna'da çok daha yüksektir. Sıfır yılda, Kiev, Moskova'da yönetim kalitesi açısından açıkça düştü. Ukraynalı "elitist" in bu basit gerçeği anlamadığı söylenemez - anlaşıldı. Ve gerçek ölümcül: yanında, aynı Rusça konuşan, ancak bir büyüklük sırası daha verimli devlet var. Tse Zrada. Kim ailesi için Güney Kore gibi.
Teoride, Rusya'ya gelen sıradan bir Kiev vatandaşı olan Kharkiv vatandaşı karşılaştırabilir ve sonuçlar çıkartabilirdi. Ukraynalı Rezun bu konuda "en çok satanlar" bölümünde çok şey yazdı. "Özgür zengin ülkeler" vs sosyalizm hakkında. Çok güzel ve inandırıcı bir şekilde yazdı. Burada siyasi eğitmenleri ve komisyoncuları kovacağız ve "İncil gibi" yaşayacağız. Politrukov uzaklaştı. Yaşam standardı ile bir şekilde işe yaramadı. Özgürlüklerle - bu arada. Nedense, biz Rusya'da ekonomik büyümenin aynı Ukraynalılar için daha cazip hale getireceğini düşündük. Prensip olarak, evet, göçmen işçiler için yaptım. Ancak Ukraynalı politikacılar arasında, bu “dizlerinden kaynaklanan yükseliş”, tonlarca nefrete neden oldu: böyle bir şey sağlayamadılar, ancak kısmen de olsa güç vermek istemiyorlar. Rusya ile rekabet edebilmek için benzer reformlar yapmak zorunda kaldılar - analoji ile karmaşık bir şey değil. Bu arada, yalnızca zengin, müreffeh bir Ukrayna (“küçük Ukraynalılar” planlandığı gibi) Rusya’ya karşı bir denge işlevi görebilir (Batı’nın komplo ettiği gibi). Teorik olarak, 2004’teki Batı’nın Yanukoviç’e destek vermesi, her yıl onlarca milyarlarca Ukrayna’ya dökülmesi, üretimin açılması gerekiyordu.
Fakat kimse bu yolu takip etmedi. İlginç değil çıktı ya da pahalı, bilmiyorum. Ve Rusya'ya karşı nefreti zorlamak için sanal bir yol izlediler. Tüm bu saldırılar ve müzakereler bir şekilde Ukrayna’nın 2013 yılının Rusya ekonomisi alanında umutsuzca ve tamamen kaybolduğunu unuttu. Ve çok erken belli oldu. Hayal edin - Ukrayna liderliği oturuyor ve böyle bir durumda hiçbir şey yapmıyor. Onun için nasıl bitecek? Onu kandırmak. Lukashenka’nın Rusya’da herhangi bir şansı olup olmadığını bilmiyorum, ancak Putin’in yaptığı reformlarla ukrovlast ve ukroelit için gerçek bir tehdit oluşturdu. Oligarş inşa et, vergi tahsilatını arttır, güç dikeyini güçlendir ... Ukrayna'da? Evet, sen sho! Nasılsın? Bu durumla ilgili bir şey, düzeltilmemiş ve zamanında bir Konuşma Pospolita'sına benzer. Hangi "yedik" "prosharennye" komşular. İşte “Avrupalılar” ile aynı. Polonya, Rusya ve hatta Romanya reformlar gerçekleştirdi, ancak Ukrayna zamanlararası dönemde kaldı. Hmm, muhtemelen 20. yüzyılın 18'unun sonundaki Polonyalı gentry de “hayal şiirleri” ... Fakat, ne yazık ki, tarih Onlara kesinlikle acımasızdı. Bu yüzden, Ukraynalı elitçiler için, “sıfır” daki durum zirveydi: sadece Polonya değil, Rusya çoktan Sovyet sonrası dönemi tamamlar ve yarın daha parlak hale gelir. Ve Ukrayna bir bataklığa sıkışmış. Peki Avrupa Polonya, ama Horde! Bu nedenle Goebbels, Ukrayna'nın propagandasını memnuniyetle ve kıskanacaktı. Moskova, Moskova’nın aksine, ekonomik ve devlet reformlarıyla ilgilenmiyor, propaganda alanında da ... Burada herkese yüzlerce puan vereceklerdi.
İnternetteki tartışmalardan hepimizin bildiği gibi - herhangi bir Ukraynalı, Rus sorunları ve pervazları konusunda kusursuz bir şekilde temel almaktadır. Ve başka hiçbir şey yapmadılar, eleştirdiler, kahretsin, Russ ve çok profesyonelce. Onlarla tartışmanın faydası yok - anaokulu uzmanlık alanında çalışıyorlar: “Küreselleşme çağında geri ve totaliter Rusya”. Ya da ona yakın. Ve nasıl Ukrayna donatmak, bilmiyorlar ve bu üzücü konu ile ilgilenmiyorlar. Rusya'yı eleştiriyorlar. Ve bütün bunlar tek bir amaç ile gerçekleştiriliyor: Ukrayna vatandaşları (onları çok tarafsız diyelim), anavatanlarında ve doğuda komşu devletlerde yaşam standartları hakkında rahatsız edici sorular sormuyorlar. “Ruslar neden daha zengin yaşıyor?” - asıl soru bu. Bağımsız Ukrayna'nın liderlerinin kesinlikle cevap veremediği küstah ve alaycı bir soru sorma. Ve ifadesi onu takip ediyor: “Senin“ evcilleşmeninle ”hamama gir, Moskova'da olduğu gibi, bir insan gibi yaşamak istiyorum.” Perde.
Bu nedenle her demirin propagandası, bu yüzden Hopak 24 saat açıktır, bu yüzden ATO ve “deri montlu Krol”. Bu soru dışında herhangi bir şey. Evet, elbette, Batı’nın uğruna Ukrayna’yı “medeniyet” ile Rusya’dan uzaklaştırma arzusu vardı, ancak “sıradan” ını ne pahasına olursa olsun korumak ve bu toprakların tuzları olduklarını açıklamak için daha fazla sıradan bir arzu vardı. Ukraynalı liderler, çok daha etkili, daha modern ve daha az yozlaşmış bir durum olduğunu biliyorlardı: milliyetçi histeri yüzünden. Negros komşularının yaşam standardı hakkında gereksiz sorular sormadıkları için, öncelikle Ruslarla Ukraynalılar arasında aynı kamaya ihtiyaçları vardı. Aynı Ukraynalı "elitist", arabadaki beşinci teker olduklarını bilerek, fiyatlarının farkındaydı. Sadece onların “ruhsallaştırılmış” yüzlerine yakından bakın. Peki kim onlar? Ukrayna, Avrupa ülkesi olamadı, çünkü Ukrayna liderleri Avrupa standartlarına ulaşamadı.
Sorun buydu - liderler, “ağır Sovyet mirası” değil ve bu arada Ukraynalı liderler de bunun farkındaydı. Oradan Ukraynalı otoritelerin bütün bağımsızlık süresi boyunca aldatıcı, alçakgönüllülük ve aldatıcı pozisyonları geçiyor. Bu şanlı adamlar normal ellerle, şansları, umutları ve geleceği olmadığını biliyorlardı. İşte tam da bu yüzden bir yandan arkadaşlıkların gülümsediğini ve arkadaşlıkların mümkün olduğunu ima ettiklerini, ancak diğer taraftan geri dönerek mutlak bir Rusbilimci politika uyguladıklarını söyledi. Bu arada, bu, ayık bir hesaplama kadar duygusal bir duruş değil: Ukraynalıları Ruslara karşı kışkırtmak. Evet, aynen böyle, Donbas’ta gerçekleşen katliam, tüm bağımsızlık yılları için hazırlandı. Sadece alçakgönüllülük ve ihanet düzeyini takdir et: bu insanlar evlerinde bir iç savaşı yakmaya, sadece güçten tasarruf etmeye hazırdı. Hayır, çocuklar, “Moskova Çarının elinin altında” bir şekilde daha güvenlidir, aksi takdirde çöplerden bazı Julia Sezarlara sahip olursunuz. Ve yaşam ve sonra acımasızca Ukrayna seçkinlerine güldü: hem güçlerini hem de paralarını kaybettiler.
Yani, 90'lerden sonra Rus elitlerinin politik krizinin çözümü ekonomiyi, devleti ve “sıradan Rus” için yaşam standardını yükseltmekse, o zaman Ukraynalı elitler farklı bir yol izlemekteydi. Doğru: aynı sorunu çözdüler, ancak Moskova'da nüfus hoşnutsuzluğunu azaltmaya karar verdilerse, Kiev'de Ukraynalıları Ruslara karşı kışkırtmaya karar verdiler. İşte beklenmeyen bir karar. Sinik olarak mı diyorsun? Sinik, ancak prensip olarak, belli bir noktaya kadar çalışır. Bu arada, 2008 yılında "medeni" Letonya'da olduğu gibi. Aralarında iki topluluk doğurmak ve fray yükselişi. “Doğu Avrupa demokrasisi” böyle. Bu güçlerin umutlarının (normal umutların) bir şekilde ufukta görünmemesi nedeniyle ne kadar cesur bir sonuç çıkarılabilir. ABD’deki devrimden ve bağımsızlık savaşındaki zaferden sonra, müreffeh bir ülkenin saçmalıklarla uğraşmasına gerek yok, Amerika’nın propagandasının Kral George’un ne kadar kötü olduğunu kulaklarına dövdüler. Sadece kaç kuşak Amerikan çocuğun "kırmızı üniformaları" korkuttuğunu hayal et ...
Bu arada, Kiev'in bu Rusfofobik eğilimi, Avrupa ve ABD'de (açık nedenlerle) tam bir anlayışla bir araya geldi. Bütün bunlardan sonra, oradaki biri diplomasimizi eleştiriyor. Ama affet beni, ama böyle bir durumda ne yapmış olabilir? Tüm Ukraynalı seçkinler aşırı derecede Rusfobikti, manevra için hiç yer yoktu. Örneğin, fikirlerimizi “sivil toplum kuruluşları” aracılığıyla tanıtmaya başlıyoruz ve SBU herkesi sıkı bir şekilde ele geçirip “Kremlin'in ajanları” ilan ediyor. Rusya'daki siyasi faaliyetlere karşı, uzun metrajlı filmlerin kiralanması kadar zararsız olan Kiev Vlada, bir duvar açtı. Şey, sinema, çalışma kulübündeki sinema şovu ... Hayır, imkansız. Ancak gaz daha ucuz olmalı. Bu koşullarda ne tür bir siyasi faaliyet mümkündü? Bunu nasıl hayal edersin? Yeraltı işçileri ve broşürleri düzeyinde mi? Orada birileri, Batı istihbarat teşkilatı makamları boyunca muharebe grupları hazırlamak için gerekli olduğunu yayınlamaktadır. Evet, savaş grupları. Olası bir diplomatik skandalın seviyesini hayal edebiliyor musunuz? Bandera ile silah Kiev gözlerini kapattı, bu yüzden onlar kuruldu. Bunu kimse bize veremezdi.
Genel olarak, ahlaki ve etik nedenlerden ötürü, Rusya Ukrayna’da bir iç savaş hazırlamak için sıçrama ve sınırlama yapamadı. Bizim değil bir yöntem. Görüyorsun, bu durumda, biz kazanamadık. Hayır, kelimenin tam anlamıyla. Kiev politikacıları tamamen Batı'ya (hem Kiev entelektüellerine hem de iş dünyasına) odaklanmış durumda, Ukrayna Batı çapında açık olan etki ajanlarına açıktır, ancak Rusya'nın sıkıca etkilenmesi için kapalıdır, Rusya'nın Rusya'yı sık sık etkilemesi için büyük çabalar sürekli devam etmektedir. Moskova böyle bir durumda nasıl kazanabilir? Ukrayna makamlarının tüm çabaları, Rusya ile çatışmaları körükleme amaçlıydı. Başlıca sebeplerden biri: insanları ekonomik sorunlardan uzaklaştırmak. Donbass'ın bombardımanı sıfırdan başlamamıştı: 22, resmi düzeyde Ruslardan nefret etmeyi öğrendi. Ve hala Ukraynalılarla internette iletişim kurmanın neden bu kadar zor olduğunu merak eden insanlar var. Ve her şey oldukça basittir - tesadüf değildir ve ciddi bir devlet politikasının sonucudur. Rusya'da böyle bir şeyin olmadığı ve olamayacağı açıktır (Rusya medeni bir Avrupa devletidir). Bu nedenle Ruslar için Kiev tarafından Donbas'ta gösterilen aşırı zulüm seviyesi tam bir sürprizdi. Basitçe, etnik nefretin teşvik edilmesinin yasalarca yasaklandığı bir dünyada başka bir dünyada yaşadık.
Ukrayna'da, kamu politikasının özü buydu. Bu yüzden orada bir iç savaş kaçınılmazdı. Sadece her şeyin bedelini ödemek zorundasınız, ayrıca nüfusun farklı gruplarını kanarak iç politik problemleri çözmek için de ücret ödemeniz gerekiyor. Yaşam açıkçası mutsuz ve yoksul, mutsuz ve öfkeli bir kitle, protestoları güvenli bir kanala nasıl birleştirebilir, durumu en azından geçici olarak nasıl dengeleyebilir? Ve karmaşık hiçbir şey - bir günah keçisi bulmak için gereklidir. Resepsiyon dünya kadar eski. İşte o her şeyi suçluyor! Al onu! Bu nedenle, Russophobia, stratejik olanın yanı sıra (iki ulusun “ayrılma” çalışması), tamamen taktiksel bir rol oynadı. Kimi suçlayacaksın? Rus! Ve başka kim? Bir çeşit "Russophobia'nın elli tonu". Böylece, Ukraynalı "liderler" sadece yağdan öfkeli değiller, kendilerini popüler öfkeden kurtardılar. Tam burada ve şimdi. Bu arada, “en sadık müttefikimiz” benzer bir şey yapıyor. Babamı tekmelemek değil, sadece eğilimi göstermek benim. Söylediklerine gerek yok, pervazlarını Rusya'ya asabilmen için! Belarus bağımsız bir ülke, prensipte, Kırım ve Donbass yok. Bununla birlikte, Alexander Rygorych iç politik oyuna "doğudan bir tehdit" getirebilir. Sevgili Baltık liderlerimiz bir şekilde halkın öfkesinin bir bölümünü Moskova'ya yönlendirmeyi başardılar. Öyle gözükse de - NATO, AB, nasıl bir "Moskova"? Ancak, devam edin.
Sadece Ukrayna'da, Kırım'ın, Donbass'ın, Karadeniz Filosunun ve zapadentsev'in varlığından ötürü, bu en açık ve canlı biçimde ortaya çıktı. Yine, iç politik durumun özellikleri nedeniyle, eğer mümkün olursa, son derece zordur: 90'te, bu karmaşık dünyada hayatta kalmak için mücadele ettik ve hiç kimse size ne tür kötü Belarusyalılar veya Ukraynalılar olduğunu söylemeye çalışmadı. Biz orada bulunmadan önce değil, o zamanlar Kiev'de, ulusal inşaat yönünde aktif bir şekilde yürütüldü ve “Moskova'nın rüzgarlarını” ortaya çıkardı. Geçen yıl 24 çok farklı yönlerde hareket etti, bu yüzden Ukraynalılar tarafındaki nefret seviyesi bize açık değil. Yaklaşık olarak, birileri 20 doğu felsefesi okudu ve birileri çalışmadıysa, sanki fark çarpıcı olacak ve burada: Ukraynalılarla iletişim ilke olarak çok zor. İmkansız, nasıl deneseniz deneyin. 24 yıl boyunca Avrupa'ya gidiyor olsaydı, her şey çok daha iyi olurdu, ama tüm bu süre boyunca Rusya'dan nefret etmeyi öğrendiler. Bu sözde "Ukraynalılar" nin çekirdeğidir. Bu yüzden, Kiev’de olsaydık, Chernomyrdin ve ilkini değil Talleyrand’ı yapsaydık, hepsine ulaşılmazdı.
İyi bir komutanın zaferin ilke olarak imkansız olduğunu anlamalıdır. Öyleyse, Kiev böyle karakteristik bir durumdur, olası sonuçlarda hiçbir zaferin olmadığı yerde kazanamazsınız. Zaferin her zaman mümkün olduğu hakkındaki tüm argümanlar, istenmesi gereken temel şey sıradan Kızıl Ordu erkeklerinin propagandasının özüdür. Bazen denememelisin bile. Tamamen sahtekârlık ve Avrupa entegrasyonu temelinde “kayma” Ukrayna seçmenleriyle işbirliğini kesinlikle imkansız hale getirdi: kendi aralarında kötü niyetli tartışmalara yol açabiliyorlardı, ancak bir şey tarafından birleştirildiler: Rusya'nın nefreti. Rusya, ahlaki ve etik nedenlerden dolayı Ukrayna’nın ortadan kaldırılmasının şu anki halini çözemedi: Ukrayna devletinin çöküşünün bir sonucu olarak, pek çok insan ölecek (bunu tarif etmeyeceğim). Batı'nın konumu çok daha avantajlıydı: Ukraynalılar onları dinledi, ağızları açıktı ve Berlin / Washington'un Ukraynalılar için ahlaki bir zorunluluğu yoktu.
Sonuç olarak, ne oldu: yeni bir pazar elde etmek adına, aynı Almanlar kesinlikle sakince Ukrayna'yı iç savaşın sonuna kadar itti. Bu aslında “Avrupa entegrasyonu” değil, sömürgeleştirmedir. Kural olarak, yerliler arasında yeni bir sömürgeyi ele geçirirken, bazı kabilelerin ve ulusların tamamen ortadan kaldırılması dahil olmak üzere çok yüksek kayıplar olabilir. Ancak Avrupalıların hiçbiri durmadı. Ne kadar yerli yer ölürse ölsün, yeni bir hammadde / pazar kaynağı yakalamak önemlidir. Prensip olarak, şimdi anıları bile okuyamıyorsunuz, bir bilgisayar oyuncağı (strateji) oynayabiliyorsunuz - her şey orada açıkça ve canlı olarak gösteriliyor. Bir tuşa basıldı ... ve artık "recalcitrant Zulus". Açıkçası konuşmak gerekirse, Ukrayna vatandaşlarının yetersizliği ve siyasi gerçeklikleri anlama konusundaki eksiklikleri beni öfkeye itiyor. Kolonileşmişler, yani birinci sınıf Avrupalıların beyaz kölelerine dönüştüler ve sevinç için atladılar. Yani, ortalama bir Ukraynalı ortalama Zulu'dan daha aptal olduğu ortaya çıktı. Ve eğer Ukraynalılardan biri söylerse ve bundan hoşlanmazsak, o zaman oradan çıkacağız, pardon, girişin bir ruble olduğu durum budur ve proje için bir çıkış yolu yoktur.
Beyler, yine Sovyetler Birliği ile İngiliz İmparatorluğu'nu karıştırıyorsunuz. SSCB'den Ukrayna tek bir atış yapmadan ve gelişen bir modern ekonomiyle çıktı. Fakat İrlanda'nın özgürlüğe giden yolu çok daha dikenliydi ... ve oradan çıktıktan sonra modern üretim yoktu. Hayır, onlardı, ama bir şekilde Britanya'nın kendisindeydi. Darbenin anlamı, Ukrayna topraklarının sömürgeleştirilmesi ve Ukraynalıların itaatkâr bir "Avrupa kölesi" süresine dönüştürülmesiydi. Ve sadece en son aptal, kendi isteğinizle, bu sistemden çıkabileceğinizi düşünebilir. “Dinle, usta, artık senin için çalışmıyorum, özgür olmak istiyorum!” - peki ne? Çocuklar - şimdi siz mülküsünüz! Yani, “Avrupa-kolonizasyonu” sırasında kaç Ukraynalı'nın yok olacağı ve sonuçlara göre orada yaşam standardının ne olacağı sorusu Berlin / Brüksel'de kimseyi rahatsız etmedi. İngilizlerin Hindistan’ın sömürgeleştirilmesinden çok endişe ettiklerini düşünüyor musunuz?
Tekrar ve tekrar: Ukraynalılar kesinlikle Büyük Avrupa'nın bir parçası olacaklar, bu doğru, ama ne kapasitede? Aynı şekilde, Hintlilerin İngiliz İmparatorluğu'nun bir parçası olduğu. Bu arada, pek çok Ukraynalı bundan oldukça memnun. Ve ellerinde bayrak, ama anladığınız gibi, onlarla tartışma temel olarak imkansız. Tarihsel seçimini çoktan yaptılar. Sıradan bir Ukraynalı'nın hayatı ne kadar fakirleşirse, korkunç ve güçsüz olursa, Rusya karşıtı propaganda derecesi de o kadar yüksek olur. Fakat basitçe, karşılaştırmamak, başka bir yaşam tarzının mümkün olduğunu düşünmemek - yabancı ustaların önünde yoksulluk, kölelik ve sürekli aşağılanma olmadan.
Peki koyunlarımıza dönersek, bu senaryoyu nasıl “kırabiliriz”? Seçkinlerle çalışmak prensip olarak imkansızsa, onları da geçmiş mi? Askerlere girmek, ülkeyi işgal etmek, aşırılık yanlıları takmak ve ekonomiyi canlandırmak için mi? Sizi temin ederim ki, frank nefret, sabotaj ve gerilla savaşıyla karşı karşıya kalırız (özgürlük için!). Ve uluslararası izolasyonu tamamlayın. Ukrayna'da kanlı bir iç savaş serbest bırakmak için? Ahlaki yönü? Bizler bu kadar şaşkınlık yaratabilmek için Almanlar değiliz. Evet, aynı savaş çoktan başladı ve orada çok daha fazla kan dökülüyor. Ama en azından bundan sorumlu değiliz. Siyasi haritanın nasıl belirlendiğine bakılmaksızın, Ukrayna nüfusu büyük ölçüde azaltılmalıdır. Aslında: Ukrayna, nükleer silahlar olmadan bile ekonominin tahrip edildiği kıyamet sonrası bir ülkedir. Durum aslında çok ciddi - sadece daha da kötüleşecek, daha da kötüleşecek. Daraltmayı tamamlamak için. Fakat biz bundan sorumlu değiliz - Maidan kurabiyeleri Moskova'da değil.
Neden olayların ahlaki ufku hakkında konuştum? Ve tam da burada “başarısızlığımızın” nedeni yatıyor. Ukrayna içinde kitlesel desteğin yokluğunda ve Avrupalı ve denizaşırı rakiplerimizin "donma ısırığı" ile kazanamadık. Bir kez daha: Ukraynalıların kitlesel yok oluşu için ahlaki sorumluluk almaya hazır değilim. Ukrayna'nın “katılımı” sonucu Alman mallarının ne kadar satışının ve kişisel yaşam standardının ne kadar olacağı sorusu ortalama Alman'ın aksine. Ve başarısızlık durumunda Avrupalılar, prensip olarak, Libya'da olduğu gibi özel pişmanlık olmadan Ukrayna ile hareket edebilirler - sadece kenarlarda ölmeyi bırakın. “Rus saldırganlığının bir sonucu olarak, bu ülke sefil bir varoluşu siler” - bu, Avrupa’nın temel unsurları olacaktır Haber. “Putin, ona karşı melez bir savaş başlatarak bu ülkenin Avrupa hayallerini yok etti,” - her nasılsa bir şekilde TV sunucuları tarafından her şey dile getirilecek. Neden bu kadar karamsarım ve bu “kitlesel ölüm” nedir? Her şey çok basit - 2013'te başka kim Donbass'ın bombardımanını tahmin edebilir? Harika görünüyordu. Ama her gün insanlar orada yok oluyor. 2 yıl sonra. Ve bu 2 lanet yıl boyunca, Ukrayna'da herhangi bir Minins ve Pozharsky, Scharnhorst ve Kosciuszko fark etmedim. Ülke artık yıkımın eşiğinde değil, “yurt dışında”. Ama tek bir Ukraynalı vatansever onu kurtarmak için acele etmiyor ... Yani Ukrayna mahkum, ve biz Ukraynalılar kendisinden daha büyük Ukraynalı olamaz.
Pek çok Ukraynalı ve Belarus'un buna cevap vereceğini biliyorum: ama orada yürüyüş yapan ve Taciklere saldıran faşistler / milliyetçiler var. Olmadığı gibi, faşistler, ultraslar ve sadece pislikler var. Ancak temel bir fark var: Rus devleti onlarla flört etmedi, flört etmedi ve flört etmiyor. Onun için ya suçlu ya da potansiyel suçlular. Kısacası yeraltı. Farkı hissedin. Elbette modern Rusya olan özgür bir toplumda, çeşitli sosyal / anti sosyal hareketler vardır. Yoksa her şeyi yasaklamak ve herkese aynı pantolonu vermek ister misin? Mesele, bu tür aşırılık yanlılarının varlığında değil, Rusya Federasyonu'nun resmi makamlarından onlara karşı düşmanca bir tavır içinde. Rus yetkililer için asla "onların" olmayacaklar. Onlarınki de marjinallerin sayısı. Asla bahis yapmayacaklar. Nashistler milliyetçilerden başka biriydi. Onlar oldukları zaman. Toplumsal yapıda bir fark var: Ukrayna veya Belarus vatandaşı, herhangi bir organize siyasi grubun “en baştan” desteklenmesi / izin alması gerektiğini düşünüyor. Başka yolları yok. Beyler, ne yazık ki, burada Rusya'da "farklı". Ve Moskova sokaklarında yürüyen bir gösterici sütunu görürseniz, örneğinemperyal bayraklarla, bu Putin'in öne devam ettiği anlamına gelmez. Bu onun için aynı özgürlük.