Roma imparatoru - Roman emperor
|İmparatoru Roma İmparatorluğu|
İmparatorluk
|Detaylar|
|Tarz||Imperator , Augustus , Caesar , Princeps , Dominus Noster, Autokrator veya Basileus (döneme bağlı olarak)|
|İlk hükümdar||Augustus|
|Son hükümdar||
Theodosius I ( Birleşik veya Klasik ),


Julius Nepos ( Batı ),
Konstantin XI ( Doğu )
|Oluşumu||16 Ocak 27 BC|
|Kaldırılma|| 17 Ocak 395 AD (Birleşik veya Klasik),


22 Haziran 480 AD (Batı),
29 Mayıs 1453 AD (Doğu)
|Atayan||Roma Senatosu (resmi olarak) ve / veya Roma Askeri|
Roma İmparatoru hükümdarı oldu Roma İmparatorluğu döneminde imparatorluk (27 M.Ö. başlayarak) dönemi. İmparatorlar tarih boyunca çeşitli farklı unvanlar kullandılar. Genellikle belirli bir Romalı İngilizcede "imparator" olarak tanımlandığında, Augustus veya Sezar unvanını aldığını yansıtır . Sık kullanılan bir başka unvan da , başlangıçta askeri bir onur niteliğinde olan imperator idi . İlk imparatorlar da Princeps Civitatis ('ilk vatandaş') unvanını kullandılar . İmparatorlar sık topladığı cumhuriyetçi özellikle, başlıklar senatus PRINCEPS , konsolos , ve pontifex maximus .
Bir imparatorun yönetiminin meşruiyeti, ordu üzerindeki kontrolüne ve Senato tarafından tanınmasına bağlıydı ; bir imparator normalde askerleri tarafından ilan edilir veya Senato veya her ikisi tarafından imparatorluk unvanlarına yatırım yapılır. İlk imparatorlar tek başlarına hüküm sürdüler; daha sonra imparatorlar bazen ortak imparatorlarla birlikte hüküm sürecek ve imparatorluğun idaresini aralarında bölecekti.
Romalılar, imparatorluk makamının bir kralın makamından farklı olduğunu düşünüyorlardı. İlk imparator Augustus , hükümdar olarak tanınmayı kararlılıkla reddetti. Augustus'tan Diocletian'a kadar Roma imparatorlarının ilk üç yüz yılı boyunca imparatorları cumhuriyetin liderleri olarak gösterme çabaları, Cumhuriyet'ten önceki Roma krallarıyla herhangi bir ilişki kurmasından korktular.
Tetrarşik reformları aynı zamanda konumunu Batı'da ve Doğu'da bir imparator olarak ikiye bölen Diocletian'dan İmparatorluğun sonuna kadar imparatorlar açıkça monarşik bir tarzda hüküm sürdüler ve bir cumhuriyetin nominal ilkesini değil, tersini korudular. "krallar" sürdürüldü: imparatorluk mirası genel olarak kalıtsal olmasına rağmen, yalnızca ordu ve bürokrasi için kabul edilebilir uygun bir aday varsa kalıtsaldı, bu nedenle otomatik miras ilkesi benimsenmedi. Cumhuriyetçi kurumsal çerçevenin unsurları (senato, konsoloslar ve yargıçlar) Batı İmparatorluğu'nun sona ermesinden sonra bile korunmuştur.
Saltanatı Büyük Konstantin kaldırılmasını tanık Caput Mundi adlı Roma için Konstantinopolis 330 AD eskiden Bizans olarak bilinen,. Batı Roma İmparatorluğu, 5. yüzyılın sonlarında Germen barbar kabileleri tarafından imparatorluk topraklarının çok sayıda istilasından sonra çöktü . Romulus Augustulus , 476'da zorla tahttan çekilinceye kadar Batı'nın son imparatoru olarak kabul edilir, ancak Julius Nepos 480'de ölümüne kadar Doğu İmparatorluğu tarafından ünvan için tanınan bir iddiayı sürdürdü. Nepos'un ölümünün ardından, Doğu imparatoru Zeno , konumun bölünmesini kaldırdı ve kendisini yeniden birleşmiş bir Roma İmparatorluğu'nun tek imparatoru olarak ilan etti. İmparator Heraklius ile diplomatik ilişkileri yapılmış Hz sahâbe Muhammed , ancak başarılı sonra bir çok bölgeyi kaybetti İslam fetihlerinden . Doğu imparatorluk soyu Konstantinopolis'ten ("Yeni Roma") hüküm sürmeye devam etti ; kendilerini "Romalıların imparatoru" (daha sonra Yunanca ασιλεύς Ῥωμαίων) biçimlendirmeye devam ettiler, ancak modern bilimde genellikle Bizans imparatorları olarak anılırlar . Konstantin XI Palaiologos ölen, İstanbul'da son Roma imparatoru oldu Konstantinopolis Güz için Osmanlı İmparatorluğu 'ın Mehmed 1453 yılında Müslüman hükümdarlar daha sonra ünvanını Roma Sezar .
"Bizans" imparatorları gelen Heraklius itibaren 629 yılında ve unvanı kabul Basileu'u ( βασιλεύς başlangıçta geliyordu), kral Yunanca ancak Roma imparatoru ve hükümdarı yalnızca ayrılmış bir başlık haline Sasani İmparatorluğu . Diğer krallar daha sonra rēgas olarak anıldı .
Papalık makamlarına ek olarak , bazı imparatorlara ölümden sonra ilahi statü verildi. Hristiyanlığın nihai hegemonyasıyla, imparator, Tanrı'nın seçilmiş hükümdarı , özel bir koruyucusu ve Dünya'daki Hristiyan Kilisesi'nin lideri olarak görülmeye başlandı , ancak pratikte bir imparatorun Kilise meselelerindeki otoritesine itiraz edildi.
Türk fetihinin kültürel kırılmasından dolayı, çoğu batılı tarihçi, XI. Konstantin'i Roma imparatoru unvanının son anlamlı iddia sahibi olarak görüyor. 1453'ten itibaren, kullandığı başlıklarından biri Osmanlı padişahlarının "Roma'nın Sezar" idi (Türk: Kayser-i Rum ), Osmanlı'da kadar başlıklarının bir kısmı var olan davacı Roma imparatorlarının 1922. Bir Bizans grubunda sona eren İmparatorluğu 1461'de Osmanlılar tarafından fethedilinceye kadar, 1282'den beri değiştirilmiş bir başlık kullanmışlardı.
Konstantinopolis Doğu imparatorlar tanınan ve Roma onlar yöneten Doğu, hem imparatorların olarak kabul edildi ve edilmişti tarafından papacy ve Cermen krallıklar birikimi kadar Batı'nın Konstantin VI ve katılım Atina Irene olarak İmparatoriçe regnant 797. koyduğunu açıklaması doğu din adamları ile kendi sağ ve konularda Roma İmparatorluğu'nun iktidar bir kadına, Papalık daha sonra batı Avrupa'da, Roma imparatorları bir rakip soyunu yaratacak Kutsal Roma imparatorları hüküm, Kutsal Roma İmparatorluğu döneminde çoğu için 800 ve 1806. Bu imparatorlar, Konstantinopolis'teki mahkeme tarafından hiçbir zaman Roma imparatorları olarak tanınmamış ve taç giyme törenleri iki imparatorun ortaçağ sorunuyla sonuçlanmıştır .
Arka plan ve başlangıç
Modern tarihçiler geleneksel olarak kabul Augustus oysa ilk İmparatoru olarak Jül Sezar son olarak kabul edilir diktatör ait Roma Cumhuriyeti Roma yazarlar kökeni olan bir görünümde Plutarkhos , Tacitus ve Cassius Dio . Bununla birlikte, Josephus , Genç Pliny , Suetonius ve Appian gibi Romalı yazarların yanı sıra İmparatorluğun sıradan insanlarının çoğu, Jül Sezar'ın ilk İmparator olduğunu düşünüyordu.
Roma Cumhuriyeti'nin sonunda, hiçbir yeni ve kesinlikle tek bir unvan, üstün güce sahip olan bireyi göstermedi. Kadarıyla imparator İngilizce çeviri olarak görülebilir imperator ardından Jül Sezar birkaç Roma gibi bir imparator, olmuştu generallerin ondan önce. Bunun yerine, Jül Sezar'ın ordularını yönettiği iç savaşların sonunda , eski tarz monarşiye geri dönmek için kesinlikle bir fikir birliği olmadığı , ancak birkaç memurun hükümdarlar tarafından eşit güç bahşettiği dönemin açıklığa kavuştuğu ortaya çıktı. senato, birbiriyle kavga edecekti, sonu gelmişti.
Julius Caesar ve ardından Augustus, Cumhuriyet'te en yüksek öneme sahip ofisler ve unvanlar biriktirdi, bu ofislere verilen gücü kalıcı hale getirdi ve benzer istekleri olan herkesin kendi başına güç biriktirmesini veya sürdürmesini engelledi. Ancak Jül Sezar, ondan sonra gelenlerin aksine bunu Senato'nun oyu ve onayı olmadan yaptı.
Julius Sezar Cumhuriyetçi ofisleri düzenlenen konsolos dört kez ve diktatör , beş kez ebediyen (içinde diktatör atandı diktatör perpetuo ) 45 M.Ö. ve uzun süre "pontifex maximus" olmuştu. Bu mevkileri senatoryal rızasıyla kazandı ve suikasttan hemen önce Roma dünyasının en güçlü adamıydı.
Sezar, vasiyetinde evlatlık oğlu Octavian'ı varisi olarak atadı. Sezar'ın ölümü üzerine Octavian, üvey babasının mülkünü ve soyunu, müttefiklerinin çoğunun sadakatini ve - yine resmi bir senato rızası süreciyle - Sezar'a tahakkuk eden artan sayıda unvan ve makamı miras aldı. On yıl Sezar'ın ölümünden sonra Octavian'ın zaferi onun erstwhile müttefiki üzerinde Marcus Antonius de Aktium herhangi etkili muhalefet bir son vermek ve Octavian'ın üstünlüğünü teyit etti.
MÖ 27'de, Octavian Senato huzuruna çıktı ve aktif siyaset ve hükümetten emekli olmayı teklif etti; Senato onun kalmasını talep etmekle kalmadı, yetkilerini artırdı ve ömür boyu ona Augustus unvanı verdi (bir tanrıdan biraz daha az ama ilahiliğe yaklaşan yüksek veya ilahi olan). Augustus, ölümüne kadar görevde kaldı; Prensler ve Roma ordularının sürekli imparatoru olarak onun üstün güçlerinin engin genişliği, sözde bir cumhuriyet olarak kalan şeyin barışçıl bir şekilde devam etmesini garanti ediyordu. Senato'ya ve Roma halkına verdiği yetkileri " iade etmesi", müzayedelerinin ve geleneğe dindar saygının bir göstergesiydi .
Tacitus gibi daha sonraki bazı tarihçiler, Augustus'un ölümünde bile, Cumhuriyetin gerçek restorasyonunun mümkün olabileceğini söyleyecekti. Bunun yerine, Augustus aktif olarak evlatlık oğlu Tiberius'u halefi olması için hazırladı ve davasını Senato'ya liyakat mirası için yalvardı. Senato meseleye itiraz etti, ancak sonunda Tiberius'u princeps olarak onayladı . Tiberius iktidara geldiğinde, cumhuriyetçi hükümetin biçimlerini ve günlük özünü gözlemlemek için büyük çaba sarf etti.
Klasik dönem


Bu makale, antik Roma'nın siyaseti ve hükümeti üzerine bir dizinin parçasıdır.|
|Dönemler|
|Roma Anayasası|
|Emsal ve hukuk|


|Meclisler|
|Olağan hakimler|
|Olağanüstü hakimler|
|Başlıklar ve onurlar|
Roma'nın tek bir anayasal makamı, unvanı veya İngiliz ünvanı "Roma imparatoru" ile tam olarak eşdeğer bir rütbesi yoktu. İmparatorluk döneminin Romalıları, imparatorlarını belirtmek için çeşitli unvanlar kullandılar ve tümü, İmparatorluk öncesi, Cumhuriyet dönemi ile ilişkilendirildi.
İmparatorun yasal otoritesi, yeni bir siyasi makamdan ziyade Cumhuriyet'te var olan olağanüstü bireysel güç ve makamların yoğunlaşmasından kaynaklanıyordu; imparatorlar, konsolosluk ve sansür makamlarına düzenli olarak seçiliyordu . Kalıcı ayrıcalıkları arasında geleneksel Cumhuriyetçi unvanı olan princeps senatus (Senato lideri) ve pontifex maximus'un (Pontifler Koleji baş rahibi ) dini makamı vardı . Gratian MS 382'de Papa Siricius'a teslim edene kadar her imparator ikinci makam ve unvanı elinde tuttu ; sonunda Roma Piskoposunun yardımcı bir şerefi haline geldi .
Bu unvanlar ve makamlar büyük bir kişisel prestij ( saygınlık ) sağladı, ancak bir imparatorun güçlerinin temeli, auctoritalarından kaynaklanıyordu : bu, onun daha büyük komuta yetkilerini ( imperium maius ) ve tribünik gücünü ( tribunicia potestas ), kamu görevinden ayrı olarak kişisel nitelikler olarak üstlendi . Sonuç olarak, resmi olarak eyalet valilerini ve olağan hakimleri geride bıraktı. O çıkarmak veya sermaye ceza cümleler iptal etme hakkına sahipti, özel vatandaşlar (itaati borçlu privati ) ve şartlarına ius auxiliandi herhangi kurtarabilecek plebeian herhangi birinden aristokrat Magistra'nın kararı. Halkın tribünleri ( ius intercedendi veya ius intercessionis ) dahil olmak üzere herhangi bir sulh hakiminin herhangi bir eylemi veya teklifini veto edebilirdi . Onun kişiliği kutsal kabul edildi.
Resmi işlerde çalışan Romalı hakimlerin, ofisleriyle ilişkili toga formunu giymeleri bekleniyordu ; farklı rütbeler tarafından farklı togas giyilirdi; kıdemli sulh hakimleri, mor bordürlü gaz alma hakkına sahipti. Cumhuriyetin muzaffer bir imparatoru , zafer ayini süresince toga picta'yı (koyu mor, zengin işlemeli) giyme hakkına sahipti . Geç Cumhuriyet döneminde, en güçlü olan bu hakka sahipti. Hem Pompey hem de Sezar'ın zafer togasını ve diğer zafer kıyafetlerini kamusal işlevlerde giydiği düşünülüyor. Daha sonra imparatorlar togae purpurae , mor togas giyerek ayırt edildi ; emperyal haysiyet varsayımı için "mor giymek" tabiri buradan gelmektedir.
Alışıldığı emperyal onuru ile ilişkili başlıklardır imperator imparatorun askeri üstünlüğünü vurgular ve İngilizce kelime kaynağıdır ( "komutanı"), imparator ; Sezar aslında bir isimdi ama geldi, belirlenen varis için kullanılacak (aynı Nobilissimus Sezar , "Çoğu Noble Sezar") ve katılım üzerine korunmuştur. İktidardaki imparatorun unvanı, üyelikle birlikte kabul edilen tanımlayıcı Augustus'du ("görkemli" ya da "kutsal", ilahi tınılara sahipti). Yunan, bu üç başlık olarak işlenen edildi autokratōr ( " Αὐτοκράτωρ "), Kaisar (" Καίσαρ ") ve augoustos (" Αὔγουστος ") veya sebastos (" Σεβαστός sırasıyla"). In Diocletianus 'ın Tetrarşi'nin , geleneksel kıdemleri muhafaza edilmiştir: 'Augustus' iki küçük imparatorlar için 'Sezar' iki üst düzey imparatorlar için ayrılmış ve - her güç ve sorumluluğunu pay yetkilendirilen ama imparator-in-bekleyen her bir, gerektiği onun kıdemli başına gelen herhangi bir şey.
As princeps senatus (lafzen, "senatonun ilk insan"), imparator Roma'ya yabancı elçilikleri alabileceği; Bazı imparatorların (Tiberius gibi) bu görevi Senato'ya devrettiği bilinmektedir. Modern terimlerle, bu erken imparatorlar devlet başkanları olarak tanımlanma eğilimindeydi. Bununla birlikte, princeps senatus'un ofisi bir sulh hakimi değildi ve imperium gerektirmiyordu . İmparatorluk tarihinin bazı noktalarında imparatorun gücü nominaldi; güçlü praetorian valiler , askerlerin efendileri ve birkaç kez, İmparatorluk anneleri ve büyükanneleri de dahil olmak üzere İmparatorluk ailesinin diğer üyeleri gerçek gücün kaynağıydı .
Imperator
Ünvan imparatoru , muzaffer bir komutanın askerleri tarafından sahada imparator olarak selamlanabildiği Roma Cumhuriyeti'ne kadar uzanıyor . Senato daha sonra bir zaferin olağanüstü onurunu ödüllendirebilir veya alıkoyabilir ; zafer komutanı, hakimiyetinin sonuna kadar unvanını korudu . Roma geleneğinde, ilk zafer Romulus'un zaferiydi, ancak zafer bağlamında imparator unvanının ilk kabul edilen alıcısı, MÖ 189'da Aemilius Paulus'tur . Bu, büyük bir gururla tutulan bir ünvandı : Pompey , Sulla gibi bir kereden fazla imperator olarak selamlandı , ama onu ilk kez kalıcı olarak kullanan Jül Sezar'dı - Dio'ya göre, bu, Senato tarafından verilen tekil ve aşırı bir pohpohlama biçimiydi. Sezar'ın evlat edindiği varisine, adıyla birlikte geçti ve neredeyse onunla eşanlamlıydı.
MÖ 38'de Agrippa , Octavian'ın komutası altındaki zaferleri için bir zaferi reddetti ve bu emsal, prenslerin hem selamlama hem de imparator unvanını üstlenmesi kuralını koydu . Daha sonra gelen Octavian üzerinde (daha sonra ilk imparatoru Augustus'un) kullanıldığı gibi görünüyor İmparator olarak ilk adı (olarak praenomen :) Imperator Caesar değil Sezar imperator . Bundan, başlık yüce gücü ifade etmeye geldi ve bu anlamda yaygın olarak kullanıldı. Otho taklit Augustus ilk kişi oldu, ama sadece birlikte Vespasian yaptığı imperator (imparator) hükümdarı hangi resmi başlığı haline Roma İmparatorluğu biliniyordu.
Princeps
"İlk" anlamına gelen princeps (çoğul ilkeler ) kelimesi , devletin önde gelen vatandaşlarını belirtmek için kullanılan cumhuriyetçi bir terimdi. Görevleri veya yetkileri olmayan, tamamen onurlu bir unvandı. Augustus tarafından en çok tercih edilen ünvandı çünkü kullanımı baskınlığı ima eden başka bir unvanı olan imparatorun aksine yalnızca önceliği ima ediyordu . Princeps , cumhuriyetçi çağrışımından dolayı, imparatora Latince olarak atıfta bulunmak için kullanılırdı (imparatorun gerçek anayasal konumu esasen "tribün gücüne sahip pontifex maximus ve imperium diğerlerinin yerini almıştır"). restore edilmiş Cumhuriyet; Yunan kelimesi basileus ( "kral") İmparator ile eş anlamlı olarak değiştirilmiş (ve öncelikle döneminden sonra lehine giren Heraklius ) Yunanlılar hiçbir cumhuriyetçi duyarlılığı olan ve bütün açıkça bir hükümdar olarak imparatora bakılıyor olarak gösterilmiştir.
Diocletian ve ötesi çağda, princeps kullanılmaz hale geldi ve yerini dominus ("lord") aldı; daha sonraki imparatorlar Imperator Caesar NN formülünü kullandılar . Pius Felix (Invictus) Augustus : Bireyin kişisel adını temsil eden NN; "Dindar ve Blest" anlamına gelen Pius Felix; ve Invictus "yenilmez" anlamına gelir. Princeps ve dominus kullanımı, geniş anlamda imparatorluğun yönetimindeki farklılıkları sembolize ederek, " Principate " ve " Dominate " dönem tanımlamalarına yol açar .
Geç Antik Çağda Evrim
İmparator Diocletian , 293 yılında, İmparatorluk yönetimine ciddi şekilde zarar veren Üçüncü Yüzyıl Krizini takiben, Augustus düzenini daha samimi bir otokrasi lehine niteleyen cumhuriyetçiliğin birçok izini ve cephesini silip süpüren kapsamlı reformlar yaptı. Sonuç olarak, tarihçiler olarak Augustus dönemi ayırt principatus gibi İmparator Heraklius 7 yüzyıl reformlara Diocletian döneminde baskın ( "efendisi" için Latin.)
Cumhuriyetteki en eski iş paylaşımı geleneklerine geri dönen Diocletian , daha sorunsuz bir halefiyet ve hükümetin daha fazla sürekliliğini sağlamak amacıyla bu yeni yapının tepesine Tetrarchy'yi (" dörtlü kural") kurdu. Tetrarşi altında Diocletian, "Augustus" şeklinde bir ortak imparatorlar ve "Sezar" olarak adlandırılan küçük imparatorlardan oluşan bir sistem kurdu. Bir ortak imparator emekli olduğunda (Diocletian ve eş imparatoru Maximian'ın 305'te yaptığı gibi) veya öldüğünde, onun yerini küçük bir "Sezar" alacak ve ortak imparatorlar gerektiğinde yeni Sezarları atayacaklardı.
İmparatorluk kolejinin dört üyesi (tarihçilerin düzenleme dediği gibi), her biri imparatorluğun belirli coğrafi bölgelerine tahsis edilmiş askeri ve idari zorlukları paylaştı. Bu yenilikten, önümüzdeki 187 yıl boyunca sıklıkla, ancak tutarlı bir şekilde tekrar edilmeyen, imparatorluğun, uygulama durdurulduktan çok sonra tarihçiler arasında popüler hale gelen doğu-batı bölünmesi fikri geliyor. İmparatorluğun iki yarısı, çoğu zaman fiili olarak günden güne ayrı varlıklar olarak işlese de, zamanın Romalıları tarafından her zaman yasal ve politik olarak tek, çözülmez bir imparatorluğun ayrı idari bölümleri olarak görülmüş ve görülmüştür .
İmparator Theodosius öldüğünde , daha önce Augusti ilan edilen oğulları Arcadius ve Honorius onun yerini aldı. 85 yıl sonra, imparatorluğun Britanya , Galya ve Hispanya'daki etkin kontrolünü azaltan Cermen göçlerinin ve İmparator Nepos'u İtalya'nın dışına iten bir dizi askeri darbenin ardından, imparatorun konumunu bölme fikri resmen kaldırıldı. İmparator Zeno (480) tarafından.
Roma İmparatorluğu doğuda 1453'e kadar hayatta kaldı, ancak İtalya'nın eski kalbinin imparatorluğa marjinalleştirilmesi, imparatorluk ve imparatorun konumu üzerinde derin bir kültürel etkiye sahipti. Yunanca konuşan sakinler Romaioi (Ῥωμαῖοι) idi ve kendileri ve Doğu Avrupa, Yakın Doğu, Hindistan ve Çin halkları tarafından hala Romalı olarak kabul ediliyorlardı. Ancak Batı Avrupa'daki pek çok kişi, siyasi varlığa "Yunan İmparatorluğu" olarak atıfta bulunmaya başladı. Artık imparatorluk olmayan Roma kentindeki kilisenin evrimi ve şimdi yüce Konstantinopolis'teki kilisenin evrimi , Roma Katolik ve Doğu Ortodoks inançları arasındaki ayrılıkla sonuçlanan farklı yollar izlemeye başladı . İmparatorun konumu, Yakın Doğu'daki krallık kavramlarından giderek daha fazla etkileniyordu. İmparator Herakleios'tan başlayarak, Roma imparatorları 627'den itibaren kendilerine "Kralların Kralı" (imparatorluk İran Şahansşah'tan ) ve 629'dan itibaren "Basileus" ( Büyük İskender'in kullandığı isimden) adını verdiler. Bir bilimsel kongre meselesi olarak Bizans İmparatorluğu .
Başlıklar ve pozisyonlar
Bunlar en yaygın makamlar, unvanlar ve mevkiler olsa da, tüm Roma imparatorları bunları kullanmadı ve hepsi tarihte aynı anda kullanılmadı. Konsolosluk ve sansür büroları, özellikle İmparatorluk onurunun ayrılmaz bir parçası değildi ve genellikle hüküm süren imparator dışındaki kişiler tarafından idare ediliyordu.
- Augustus : (aynı zamanda " Αὔγουστος " veya " Σεβαστός "), "Majestic" veya "Saygıdeğer"; bir yüceltici cognomen imparatora münhasır
- Autokrator : ( Αὐτοκράτωρ , Autokratōr ), (lit. "Kendinden cetvel"); İmparator veya başkomutanla eşdeğer Yunan unvanı
- Basileus : ( Βασιλεύς ), Doğuda imparatora atıfta bulunmak için yaygın olarak kullanılan kral için Yunanca ; Herakleios ile başlayan Roma imparatorunun resmi bir unvanı
- Sezar : (aynı zamanda " Καίσαρ "), "Sezar"; başlangıçta Jül Sezar'ın kognomenleri , bir başlığa dönüştürüldü; daha sonra imparator adayı tanımlamak için kullanılan onursal bir isim
- Sansür : vatandaşların rolünü belirleyen şehvetin yürütülmesi amacıyla her beş yılda bir iki eski konsolos tarafından ortaklaşa düzenlenen bir Cumhuriyet ofisi ; sansür memuru diğer tüm sulh hakimleri ve tüm devlet maliyesini denetleyebilir
- Konsolos : bir yıllık görev süresi ve bir eş eşit makam sahibi ile Roma Cumhuriyeti'nin en yüksek hakimi; konsolos Roma'da devletin başıydı. Senato tarafından unvan verilen son imparator , aynı zamanda Roma'yı ziyaret eden son imparator olan Constans II idi.
- Dominus ("Lord" veya "Master"): esas olarak Dominate ile ilişkilendirilen onursal bir unvan
- Dominus Noster ("Efendimiz"): onurlu bir unvan; sonraki imparatorların praenomenleri.
- Imperator ("Komutan" veya "Başkomutan"): mora geçişte ve büyük bir askeri zaferden sonra alınan bir zafer unvanı
- Imperator Destinatus ("İmparator Olacak"): Caracalla için Septimius Severus tarafından kullanılan varis görünür.
- Invictus ("Fethedilmemiş"), onurlu bir unvan.
- Nobilissimus : ( Nωβελίσσιμος , Nōbelissimos ), ("En Asil"), imparatorun sahip olduğu en yüksek imparatorluk unvanlarından biri
- Pater Patriae ("Anavatanın Babası"): onursal bir unvan
- Perpetuus ("Evrensel"): sonraki imparatorların onursal bir unvanı
- Pius Felix ("Dindar ve Kutsanmış"): onurlu bir unvan
- Pontifex Maximus ("Yüksek Papalık" veya "Baş Rahip"): Cumhuriyet döneminde, Pontifex Maximus, Romalıların atalarının kamu dinini denetleyen dini kurum olan Pontifler Koleji'nin başkanıydı ; Julius Caesar, konsolos seçilmeden önce Pontifex Maximus olmuştu ve varisi Augustus'un bu dini makam aracılığıyla yüce otoriteyi sağlamlaştırmak için belirlediği emsal, imparatorluk Hıristiyan yönetimi altına girene kadar genel olarak halefleri tarafından takip ediliyordu.
- Princeps ("İlk Vatandaş" veya "Öncü Vatandaş"): İmparatorun statüsünü eşitler arasında birinci olarak belirten ve esas olarak Müdürle ilişkilendirilen onursal bir unvan
- Princeps Iuventutis: ("Gençlik Prensi"), varsayımsal bir imparator adaya verilen onursal bir unvan
- Princeps Senatus : ("Senato'nun İlk Adamı"), beş yıllık bir görev süresi olan bir Cumhuriyet ofisi
- Sebastos : ( Σεβαστός ), ("Saygıdeğer"); Augustus imparatorluk unvanının Yunanca yorumu
- Sebastokrator : ( Σεβαστοκράτωρ , sebastokrator ), ( "Saygıdeğer Cetvel); bileşik kelimelerin üst düzey bir mahkeme başlığı 'sebastos' (" saygıdeğer", Yunan Latin eşdeğer Augustus ) ve 'Krator' ( 'cetvel', aynı eleman "otokratōr", "imparator" da bulunduğu gibi)
- Tribunicia Potestas : ("Tribunicia Gücü"); sacrosanctity ve onun kişinin dokunulmazlığı ve diğer sulh yoluyla herhangi bir karar üzerinde veto, montaj veya Senato (imparator olamazdı dahil insanların bir tribün güçler olmak bir " tribün bir tribün bir olduğu için" plebeian tarafından tanım, bu nedenle imparator aslında bir tribünün tüm yetkilerine sahipti)
Yetkileri
Augustus Princeps'i kurduğunda, çeşitli yetki ve makamlardan oluşan bir koleksiyon karşılığında yüksek otoriteyi reddetti, bu da kendi mezheplerinin ("otorite") bir göstergesiydi. İmparator, Princeps senatus'u tutarken , her Senato oturumunun açılışını ve kapanışını ilan etti, Senato'nun gündemini ilan etti, Senato'nun uyması için kurallar ve yönetmelikler koydu ve Senato adına yabancı büyükelçilerle görüştü. Pontifex maximus olmak imparatoru din işlerinin baş idarecisi yaptı, ona tüm dini törenleri yürütme, tapınakları kutsama, Roma takvimini kontrol etme (gerektiğinde günler ekleme veya çıkarma), rahibe bakirelerini ve bazı flamenleri atama , Collegium'a liderlik etme yetkisi verdi. Pontificum ve özetlemek dogmayı ait Roma din .
Bu güçler imparatora büyük bir kişisel gurur ve nüfuz bahşetmesine rağmen, yasal otorite içermiyordu. MÖ 23'te Augustus imparatorluğa yasal gücünü verdi. İlki, Tribunicia Potestas'tı ya da pleblerin tribününün yetkileri , görevi fiilen elinde bulundurmadan idi (bu imkansızdı, çünkü bir tribün tanımı gereği bir pleb idi , oysa Augustus, plebli bir ailede doğmuş olmasına rağmen, bir aristokrat olmuştu. gens Julia'ya kabul edildiğinde ). Bu, imparatora şahsiyetinin dokunulmazlığını (kutsallığını) ve suçlu olsun ya da olmasın herhangi bir sivili affetme yeteneği verdi . İmparator, tribünün yetkilerini elinde tutarak, görevlerinin yerine getirilmesine müdahale eden herkesi kovuşturabilirdi. İmparatorun tribünlüğü, kendisine Senato'yu kendi isteğiyle toplama ve öneri sunma hakkını ve ayrıca pleblerin gerçek tribünü de dahil olmak üzere herhangi bir sulh hakiminin herhangi bir eylemi veya önerisini veto etme yetkisi verdi . Ayrıca, tribünün gücünün sahibi olarak imparator , Halk Konseyi'ni toplantıya çağırır, yasaları önüne koyar ve konseyin başkanı olarak hizmet ederdi . Ancak tribün gemisi ona yalnızca Roma'nın içinde güç verdi. Eyaletlerdeyken valilerin ve konsolosların eylemlerini veto etmek için başka bir yetkiye ihtiyacı olacaktı.
Bu sorunu çözmek için Augustus, imparatora iki tür imperiuma sahip olma hakkı vermeyi başardı . İlki Roma'dayken konsolosluk imperium ve Roma dışında imperium maius'du . Roma surlarının içindeyken, hükümdarlık konsolosları ve imparator eşit yetkiye sahipti, her biri birbirlerinin önerilerini ve eylemlerini veto edebiliyordu ve imparator konsolosun tüm yetkilerine sahipti. Ancak Roma dışında, imparator konsolosları geride bıraktı ve kendisi üzerinde aynı etkilere neden olmadan onları veto edebilirdi. Imperium Maius ayrıca imparatora tüm eyalet valileri üzerinde yetki vererek, onu eyalet meselelerinde nihai otorite haline getirdi ve Roma'nın tüm lejyonlarının en yüksek komutanlığını ona verdi . Imperium Maius ile imparatora, Senato'nun müdahalesi olmadan imparatorluk eyaletlerinin valilerini atama yetkisi de verildi . Ayrıca Imperium Maius, imparatora eyaletlerin valilerini ve hatta hüküm süren konsolosları eyaletlerde veto etme hakkını verdi.
Normalde, Augustus'a verilen yetkiler, her biri onları bir meslektaşın yardımıyla ve belirli bir süre boyunca kullanacak olan birkaç kişi arasında bölünmüş olacaktı. Augustus hepsini tek başına ve zaman sınırı olmaksızın tuttu; nominal olarak zaman sınırına sahip olanlar bile, her geçtiklerinde otomatik olarak yenileniyordu.
Kökenler ve çağlar
Müdür
İmparatorluk makamının ve Prensliğin doğası, Julius Caesar'ın varisi ve ölümünden sonra evlat edinilen oğlu Augustus ve eşi Livia'nın ilk evliliğinden seçkin bir Claudian klanının torunları olan kendi mirasçıları altında kuruldu . Bu Julio-Claudian hanedanı , Augustus'un kızı ve Livia'nın oğlu aracılığıyla büyük büyük torunu olan İmparator Nero'nun 68'de tahttan indirilmesiyle sona erdi.
Nero'yu , genellikle " Dört İmparator Yılı " olarak adlandırılan 69 yıl boyunca bir dizi gaspçı takip etti . Bunların sonuncusu Vespasian , kendi Flavian hanedanını kurdu . Nerva son Flavian imparator yerini, Vespasian'ın oğlu Domitian'ın 96'da, yaşlı ve çocuksuz olduğunu ve bu nedenle seçtik benimsemek bir varis, Trajan ailesi dışından. Trajan mor renge dönüştüğünde, selefinin örneğini izlemeyi seçti, Hadrian'ı kendi varisi olarak benimsedi ve bu uygulama, sonraki yüzyıl için emperyal mirasın geleneksel tarzı haline geldi ve " Beş İyi İmparator " u ve İmparatorluğun en büyük dönemini üretti. istikrar.
İyi İmparatorların sonuncusu Marcus Aurelius , bir varis evlat edinmek yerine doğal oğlu Commodus'u halefi olarak seçti . Kısa bir istikrarsızlık dönemi hızla yerini Severan hanedanını kuran Septimius Severus'a bıraktı. Bu hanedan , Macrinus'un imparator olduğu 217-218 yıllarında bir kesinti dışında 235'e kadar moru elinde tuttu.
Üçüncü Yüzyılın Krizi
Maximinus Thrax'ın katılımı bir dönemin hem kapanışını hem de açılışını işaret ediyor. Bu, giderek güçsüzleşen Roma Senatosunun ardıllığı etkilemeye yönelik son girişimlerinden biriydi . Yine de, ilerlemesini tamamen askeri kariyerine borçlu olan bir adam, mor rengi ikinci kez elde etmişti ; hem Vespasian ve Septimius Severus Thrax halktan doğdu ederken, asil veya orta sınıf ailelerden gelen gelmişti. Ordudan gelen bir dizi " kışla imparatorunun " başlangıcı olan hükümdarlığı sırasında Roma şehrini hiç ziyaret etmedi . 235 ile 285 arasında bir düzineden fazla imparator mora ulaştı, ancak yalnızca Valerian ve Carus oğullarının tahta geçmesini sağlamayı başardılar; her iki hanedan da iki nesil içinde yok oldu.
Hakimiyet
Carus'un ve Numerian'ın ev süvarilerinin ( protectores domestici ) alt sınıf, Yunanca konuşan Dalmaçyalı komutanı Diocletian'ın 20 Kasım 284'teki katılımı, Roma hükümetinde ve anayasal teoride büyük yeniliklere işaret etti. Gelenekçi ve dindar bir muhafazakar olan Diocletian, Tetrarşi'nin kurulmasıyla verimli, istikrarlı bir hükümet ve barışçıl bir halefiyet sağlamaya çalıştı . İmparatorluk Doğu ve Batı olmak üzere ikiye ayrılmıştı, her biri bekleyen imparator olarak Sezar'ın yardım ettiği bir Augustus tarafından yönetiliyordu . Bu bölümler, daha önce benzeri görülmemiş büyüklük ve kapsamdaki karmaşık, hiyerarşik bir bürokrasi tarafından yönetilen yeni veya ıslah edilmiş illere bölündü. Diocletian'ın kendi mahkemesi Nicomedia'da bulunuyordu . Augustus ortağı Maximian, Mediolanum'da (modern Milano ) bulunuyordu. Mahkemeleri peripatetikti ve eyaletlerdeki İmparatorluk ilerlemeleri , imparatorun diğer ölümlülerden üstünlüğünü vurgulamak için ayrıntılı bir görgü kuralları koreografisi kullanan etkileyici, teatral maceradan veya "İmparatorluk gelişi" töreninden çok yararlandı. Emperyal onur ve başlıkların Hiperinflasyon ayırt hizmet Augusti onların arasından Caesares kıdemli olarak, ve Diocletian Augustus meslektaşı Maximian gelen. Özellikle kıdemli Augustus , yalnızca kendisine en yakın olanların erişebileceği ayrı ve benzersiz bir varlık haline getirildi. İmparatorluğun genel birliği, hâlâ tek bir adama en yüksek güç ve statü yatırımı gerektiriyordu.
Tetrarşi nihayetinde iç savaşa dönüştü, ancak nihai galip olan Büyük Konstantin, Diocletian'ın İmparatorluğu Doğu ve Batı'ya bölmesini geri getirdi. Doğu'yu kendine sakladı ve yeni başkenti Konstantinopolis'i kurdu . Constantine'in kendi hanedanı da kısa süre sonra iç savaşta ve mahkeme entrikalarında yutuldu, ta ki yerine, kısa bir süre sonra, Mürted Julian'ın generali Jovian ve ardından daha kalıcı olarak I. Valentinianus ve 364'te kurduğu hanedan geçti. Düşük orta sınıf bir geçmişe sahip olan Valentinianus, kıdemli generaller ve sivil memurlar toplantısında imparator ilan edildi.
Theodosius 379'da Doğu'da ve 394'te Batı'da mora kabul ettim. Putperestliği yasakladı ve Hıristiyanlığı İmparatorluğun resmi dini yaptı. Birleşik bir Roma İmparatorluğu'nu yöneten son imparatordu; Doğu'nun oğlu Arcadius'a ve Batı'nın da 395'teki ölümünden sonra oğlu Honorius'a dağılımı kalıcı bir bölünmeyi temsil ediyordu.
Batı Roma İmparatorluğu'nun gerilemesi
Batı Roma İmparatorluğu'nda, imparatorluk ofisi kısa süre sonra bir dizi Alman kabile kralının kuklasından biraz daha fazlası haline geldi , ta ki Heruli Odoacer 476'da çocuk imparator Romulus Augustulus'u basitçe devirip imparatorluk krallığını İmparatora gönderene kadar. Konstantinopolis'te Zeno ve İtalya Kralı oldu.
Odoacer kendi yaşamı boyunca İtalya'yı Zeno'nun valisi olarak yönettiğine dair yasal kurguyu sürdürse de, tarihçiler 476'yı Batı Roma İmparatorluğu'nun geleneksel çöküş tarihi olarak işaretler . İtalya'nın büyük bir kısmı ( Sicilya , yarımadanın güney kısmı, Ravenna , Venedik vb.), Yüzyıllar boyunca Konstantinopolis'ten gerçek imparatorluk yönetimi altında kaldı ve imparatorluk kontrolü ancak 11. yüzyılın sonlarına kadar nominal hale geldi. Doğuda İmparatorluk , 1453'te Konstantinopolis'in Osmanlı Türklerinin eline geçmesine kadar devam etti. Çağdaş tarihçiler tarafından Bizans İmparatorluğu olarak bilinmesine rağmen, İmparatorluk, vatandaşları ve komşu ülkeleri tarafından sadece Roma İmparatorluğu olarak biliniyordu.
Başlığa post-klasik iddialar
Doğuda Roma İmparatorluğu'nun Hayatta Kalması
Doğu Roma İmparatorluğu'ndaki Roma imparatorlarının soyu, Konstantinopolis'in 1204'te Dördüncü Haçlı Seferi ile ele geçirilmesine kadar Konstantinopolis'te kesintisiz devam etti . Bu eylemin ardından, her biri yasal halefi olduğunu iddia eden dört İmparator hattı ortaya çıktı: Epirus Despotate'inden gelişen ve kurucusu Theodore Komnenos Doukas mağlup edildiğinde , ele geçirildiğinde ve kör edildiğinde iktidarsızlığa indirgenen Selanik İmparatorluğu. Bulgar İmparatoru Ivan Asen III ; Latince Empire Nikaia'nın Empire 1261 Konstantiniyye'yi geri zaman sona erdi; Trabzon İmparatorluğu kimin önemi, 13. yüzyılda üzerinde azaldı ve kimin iddialar sadece göz ardı edildi; ve iddiaları önceki imparatorlarla akrabalık , Konstantinopolis Patriği'nin kontrolü ve askeri cesaretle Konstantinopolis'e sahip olmasına dayanan İznik İmparatorluğu galip geldi. İznik imparatorlarının halefleri, 1453'te Konstantin XI Palaiologos yönetimindeki Konstantinopolis'in düşüşüne kadar devam etti .
Bu imparatorlar sonunda bir imparator modern kavramına emperyal onurunu normalize devletin anayasalarına içine dahil ve yukarıda belirtilen ünvanı kabul Basileus kai autokratōr Rhomaiōn ( "İmparator ve Romalıların otokrat"). İmparator Herakleios'tan (MS 641) sonra da Latince'yi devlet dili olarak kullanmayı bırakmışlardı. Tarihçiler, bu sonraki Doğu imparatorlarının durumunu geleneksel olarak "Bizans İmparatorluğu" adı altında ele aldılar. Bununla birlikte, Bizans sıfatının , tarihsel olarak Doğu Romalı yazarlar tarafından metonimik anlamda kullanılmasına rağmen, hiçbir zaman resmi bir terim olmadığını belirtmek önemlidir .
Son Roma imparatoru
Konstantin XI Palaiologos, hüküm süren son Roma imparatoruydu. Palaiologos hanedanının bir üyesi olarak, 1449'dan 1453'teki ölümüne kadar başkenti Konstantinopolis'i savunarak Doğu Roma İmparatorluğu'nun kalıntılarını yönetti.
O doğdu Mystra on çocukların sekizinci olarak Manuel II Palaiologos ve Helena Dragaš , kızı Sırp prensi Konstantin Dragaš ait Kumanova . Çocukluğunun çoğunu ailesinin gözetiminde Konstantinopolis'te geçirdi. Onun yokluğunda sırasında ağabeyi de İtalya'da , Konstantin 1437 yılına kadar 1440 İstanbul'da naip oldu.
Başlamasından önce kuşatması , Fatih Sultan Mehmed Konstantin XI bir teklif yaptı. Konstantinopolis'in teslim olması karşılığında imparatorun hayatı bağışlanacak ve Mystra'da hüküm sürmeye devam edecekti. Konstantin bu teklifi reddetti. Bunun yerine şehrin savunmasına önderlik etti ve kara surları boyunca savaşta aktif rol aldı . Aynı zamanda diplomatik becerilerini Ceneviz, Venedik ve Bizans birlikleri arasında gerekli birliği sağlamak için kullandı. Gibi şehir düştü 29 Mayıs 1453 tarihinde, Konstantin söylediği söylenir: "şehir düşmüş ama ben hayattayım" Sonun geldiğinin farkına vararak, bildirildiğine göre mor pelerinini attı ve kalan askerlerini son bir saldırıya yönlendirerek öldürüldü. Onun ölümüyle, Roma imparatorluk mirası Augustus'tan yaklaşık 1500 yıl sonra sona erdi.
Konstantinopolis'in düşüşünden sonra XI. Konstantin'in kardeşi Thomas Palaiologos imparator seçildi ve kalan güçleri örgütlemeye çalıştı. Son büyük Bizans şehri Korint'in yıkılmasının ardından yönetimi sona erdi . Daha sonra İtalya'ya taşındı ve Hıristiyan güçler tarafından Doğu imparatoru olarak tanınmaya devam etti.
Oğlu Andreas Palaiologos , unvanı Aragonlu Ferdinand'a ve Kutsal Roma İmparatoru V. Charles'ın büyükanne ve büyükbabası Kastilyalı Isabella'ya satana kadar Bizans tahtı üzerindeki iddialarını sürdürdü .
Yeni Batı soyu
Roma İmparatorluğu kavramı, Batı'da , Noel günü 800'de Papa tarafından Frankların kralı Charlemagne'nin (Büyük Charles) Roma imparatoru olarak taç giymesi ile yenilendi. Bu taç giyme töreninin kökleri etkinin azalmasına dayanıyordu. Bizans İmparatorluğu'nun işlerinde Papa'nın aynı zamanda Bizans İmparatorluğu'nun Batı'da siyaset üzerindeki etkisi azaldı. Papa, Bizans İmparatorluğu ile çalışmaktan hiçbir avantaj elde edemedi , ancak George Ostrogorsky'nin de işaret ettiği gibi , "diğer taraftan Lombardların ünlü fatihiyle bir ittifak ... çok şey vaat etti".
Doğu Roma imparatorunun hemen tepkisi pek hoş karşılanmadı. Ostrogorsky, "O zamanlar sadece bir imparatorluğun olabileceği aksiyomatikti" diye yazıyor Ostrogorsky. "Büyük Charles'ın taç giyme töreni tüm geleneksel fikirleri ihlal etti ve Bizans çıkarlarına ağır bir darbe vurdu, çünkü şimdiye kadar Bizans, yeni Roma, şüphesiz, eski Roma imparatorluğunun mirasını devralan yegane İmparatorluk olarak görülüyordu . İmparatorluk hakları olan Bizans, yalnızca Büyük Charles'ın yükselmesini bir gasp eylemi olarak kabul edebilirdi. "
Nikephoros, Charlemagne'nin imparatorluk unvanı iddiasını görmezden gelmeyi seçti ve bu eylemin sonuçlarını açıkça kabul etti. Ostrogorsky'ye göre, "Patrik Nicephorus'un geleneksel sinodika'yı Papa'ya gönderme iznini bile reddedecek kadar ileri gitti ." O döneminde Istria ve birkaç Dalmaçyalı şehirler bastırılmış: Bu arada Charlemagne'ın gücü giderek artan Irene ve oğlu Pepin getirdi Venedik Bizans filosu tarafından başarılı bir karşı-saldırı rağmen Batı hegemonyası altında. Bizans topraklarındaki bu tecavüze karşı koyamayan Nikephoros'un halefi I. Michael Rangabe teslim oldu; Yakalanan bölgelerin restorasyonu karşılığında Michael, Bizans delegelerini 812'de Charlemagne'yi Basileus olarak tanıyan Aachen'e gönderdi . Michael onu Romalıların Basileusu olarak tanımadı , ancak bu kendisi için ayırdığı bir unvandı.
Roma imparatorlarının bu çizgisi aslında Roma'dan ziyade genel olarak Germen idi , ancak prensip olarak Romalılıklarını sürdürdüler. Bu imparatorlar, nihayet Imperator Romanus Electus'a ("Seçilmiş Roma İmparatoru") yerleşmeden önce çeşitli unvanlar (en sık " Imperator Augustus ") kullandılar. Tarihçiler geleneksel olarak onlara gerçek tarihsel kullanımda bir temeli olan "Kutsal Roma İmparatoru" unvanını atarlar ve " Kutsal Roma İmparatorluğu " nu ayrı bir kurum olarak ele alırlar . Zamanın Latin Katoliklerine göre Papa, manevi otoritenin yanı sıra zamansal otoriteydi ve Roma Piskoposu olarak yeni bir Roma imparatorunu mesh etme veya taçlandırma gücüne sahip olduğu kabul edildi. Papa tarafından taçlandırılacak son kişi ( Roma'da değil Bologna'da olmasına rağmen ) Charles V'di . Tüm halefleri yalnızca "Seçilmiş Roma İmparatoru" unvanını taşıyordu.
Bu İmparatorlar dizisi, II . Francis'in Napolyon Savaşları sırasında İmparatorluğu dağıttığı 1806 yılına kadar sürdü . Böyle Napolyonun gibi "imparator" kendilerini stil sonraki hükümdarlar, varlığına rağmen Habsburg Avusturya İmparatorlar ve Hohenzollern Alman Reich başkanları , bu Batı İmparatorluğu'nun sona erdi. Habsburg hanedanının yaşayan bir varisi olan Karl von Habsburg , bir Papa ve seçmenlerin pozisyonlarını taklit edenler olmasına rağmen ve tüm ortaçağ taç giyme törenleri Avusturya'da hala korunsa da, tüm aristokratik ayrıcalıkların yasal olarak kaldırılması. eski seçmenlerin oranı ve Almanya ve Avusturya'da cumhuriyetçi anayasaların dayatılması, Kutsal Roma İmparatorluğu'nun yeniden canlanması için herhangi bir potansiyeli oldukça uzak kılıyor.
- Romulus "Augustulus" ve Julius Nepos'tan sonraki İtalya hükümdarları için barbar krallarının listesine bakınız .
- The Fall in the West'ten sonra Doğu'da hüküm süren Roma imparatorları için bkz.Bizans imparatorları listesi .
- Batı'da Kutsal Roma İmparatorluğu'nun imparatorları için bkz Kutsal Roma İmparatoru .
Ayrıca bakınız
- Antik Roma'nın imparatorluk kültü
- Döllenme
- Justitium
- Roma İmparatorları soy ağacı
- Romalı gaspçı
Listeler
- Bizans imparatorları listesi
- Mahkum Roma imparatorlarının listesi
- İmparatorluk Roma zafer başlıklarının listesi
- Roma imparatorlarının listesi
- Romalı gaspçıların listesi
Referanslar
Kaynaklar
- Alston, Richard (1998). Roma tarihinin yönleri, AD 14–117 . Psychology Press . ISBN 978-0-415-13237-4 . Erişim tarihi: 2011-08-03 .
- Barnes, Timothy (2009). "İlk İmparator: geç antik döneme bakış" . Griffin, Miriam (ed.). Jül Sezar'ın Arkadaşı . John Wiley & Sons . ISBN 978-1-4443-0845-7 .
- Galinsky, Karl (2005). Augustus Çağı'na Cambridge yoldaş . Cambridge University Press . ISBN 978-0-521-80796-8 . Erişim tarihi: 2011-08-03 .
- Goldsworthy Adrian (2010). Roma Nasıl Düştü: Bir Süper Gücün Ölümü . Yale Üniversitesi Yayınları . ISBN 9780300164268 .
- Heather, Peter (2005). Roma İmparatorluğunun Düşüşü . ISBN 978-0-330-49136-5 . Erişim tarihi: 2011-08-03 .
- Kazhdan, Alexander, ed. (1991), Oxford Dictionary of Byzantium , Oxford University Press , ISBN 978-0-19-504652-6
- Ostrogorsky, George (1957). Bizans Devleti Tarihi . Hussey, Joan tarafından çevrildi. New Brunswick: Rutgers University Press .
- Rees Roger (2004). Diocletian ve Tetrarşi . Edinburgh, Birleşik Krallık: Edinburgh University Press. ISBN 9780748616602 .
- Williams, Stephen (1997) [1985]. Diocletian ve Roma kurtarma . New York, NY: Routledge . ISBN 978-0-415-91827-5 . Erişim tarihi: 2011-08-03 .
daha fazla okuma
- Scarre, Chris. Chronicle of the Roman Emperors: The Reign-by-Reign Record of the Reign Rome of Imperial Rome . Londra: Thames & Hudson, 1 Ekim 1995. ISBN 0-500-05077-5 (ciltli).