Birkaç yıl önce arkadaşım Sue, birkaç arkadaşımla birlikte eski Chicago Tribune yazarı Mary Schmich’in Anneler Günü sütununun bir kopyasını bana gönderdi. Schmich, annesi öldükten sonra tek istediği annesinin parlak sarı ceketi olduğunu yazıyor. Paltosunun ona annesini yanında tutması için bir yol sağladığını yazdı.
“Kişisel öz. Çoğumuzun ebeveynlerimizin hangi eşyalarını tutacağımızı seçerken kurtarmaya çalıştığımız şey bu,” dedi.
Sue, annesinin her öğün yaptığı ev yapımı çorbayı ailesine sağlayan büyükbabası tarafından defalarca tamir edilen bir anne çorba tenceresine sahip olduğunu yazdı. Karen, annesinin “kabarık” kasesine sahip olduğunu söyleyen bir kısa mesaj gönderdi. Bu kasede Noel ve Paskalya Jero her bayram büyükannem, annem ve şimdi ben tarafından yapılırdı. Diane metinde hala annesinin 100 yıllık porselen kaplı dökme demir tavasını kullandığını söyledi.
Sarı ceket, kepçe, kabarık kase, kızartma tavası. Sevgili annemin tüm sevgi dolu hatıraları.
Boş çizdim!
Annemle babamı huzurevine taşıdıktan sonra, kız kardeşim ve ben garaj satışına hazırlanmak için eve gittiğimizde bu deneyimin travmatik olacağını düşündüm. Aile hazineleri için savaşan aileler hakkında birçok hikaye duydum. Ama bu Jeanne ve benim için sorun değildi. Temel olarak, uğraşacak çok fazla aile hazinesi yoktu.
Annem hırslı bir alışverişçi ve çok sınırlı bir bütçeyle her zaman şık görünebilen harika bir pazarlık avcısıydı, ancak giyim zevki mütevazıydı. Dolabında değerli, parlak sarı bir ceket yoktu. Jeanne ve benim imrendiğimiz tek kaban, yirmili yaşlarında dikkatsizce satın aldığı kürk mantoydu. Palto, biz kızken giydirme eğlencesinin ana kaynağıydı. Ömrünün sonuna gelmiş, oyuncak bebek giysilerine dönüşmüş veya iyi niyete bağışlanmış olabilir. Kesinlikle henüz annemin dolabında değildi.
Annem iyi bir aşçıydı ama sevdiği iş bu değildi. En çok hatırladığım çorba, kepçe yerine kaşıkla servis edilen domuz pastırmalı Campbell’s Bean’di. Kendi neslinin çoğu gibi, Jello Salata hayranıydı. Ama eminim bazen tüylerimiz vardı ama özel bir tüy kabımız yoktu. Annemin genellikle kullandığı bir dökme demir tava buldum, ama o bir garaj satış yığınına giriyor ve başkalarının tavuklarını kızartıyor.
takı? Kırpılmış küpeler ve bazı kostüm kolyeler.
Tatil dekorasyonu? Son birkaç yıldır, annemin bir ağaçta asılı olan Noel süsü resmini çekerdim ve bu büyükanne olduktan sonra verdiğim süsüydü. Ağacımızı hiçbir yerde bulunmayan parlak kırmızı bir topla süsledi.
Kız kardeşim Jeanne, annesinin tarif kutusunu eve götürdü, ama tariflerin çoğu, yemeklerin çoğunu o devraldıktan sonra babası tarafından kesildi. (Jeanne bakmıyorken, gizlice annemin en sevdiğim funda kahveli kek tarifini aldım.)
Annemin dikiş kutusunu da getirdim. Ama dikiş dikmek, özellikle sevmediği kadın işlerinden biriydi, bu yüzden annenin özünü yakaladığını düşünmüyorum. Düğmeleri dikin, etekleri dikin, ne yapabilir. Daha karmaşık şeyler büyükanneme gitti.
Ama sevgili ebeveynimin özünü uyandırmadığına karar verdim. Bir annenin paltosu, kepçesi, kabarık kasesi veya tavası olmayabilir ama annenizin özünü her gün hissedersiniz.
- Bakkalın ödeme şeridinde funda çubuğu göründüğünde.
- En sevdiği Jergens losyonunu elinize sürün ve eşsiz kiraz/badem kokusunu içinize çekin.
- Geceleri televizyon izlerken kanepede başımla sallanmaya başladığımda.
- Noel ağacında parlak kırmızı bir top gördüğünüzde.
- Kızım Johanna ve ben arabada sessizce ve yüksek sesle şarkı söylediğimizde.
- Bir bakkalın koridorunda bir kutu domuz pastırmalı fasulye fark ettiğimde.
- TJ Maxx’te bir pazarlık bulduğunuzda.
- Oturduğumda, hatırla ve kız kardeşimle gül.
- Çocuklarının ve torunlarının gözlerinde bir parıltı bulduğumda sevgili büyükannelerinin gözlerinin kahkahaları gibi.
Neyse ki, sevgi dolu bir anne ile kutsanmış, özümüz sonsuza kadar kalbimizde.
Ellen Harms, Champaign’deki Daily BreadSoup Kitchen’ın gönüllü yönetim kurulu üyesidir.