“Canavar Mutasyon!”
Ji Zhixiu şoktan neredeyse oturduğu yerden fırlıyordu ama son anda dürtüsünü dizginlemeyi başardı.
Bu sözler zihnine o kadar kazınmıştı ki sanki bunca zamandır oradaymış gibi. Bu yakıcı acının damgalandığında hissedilen bir şey olup olmadığını merak etti.
Canavar Dönüşümü: Kandan güç almak ve kontrol etmek için kanı kullanmak…
Ji Zhixiu’nun göz kapakları titreyen elleriyle kitabı tutarken seğirdi. Bu tam olarak neydi?!
Avcılar güçlerini rüya canavarlarının kirli kanından alıyordu. Kendilerine kirli kandan yapılmış bir ilaç enjekte ederek uçurumun gücünün bir kısmını elde edebilirler. Bununla birlikte, böyle bir hareket son derece tehlikeliydi ve ilk enjeksiyonda yüksek bir ölüm şansı vardı.
Bu, sonunda avcı olma eşiği olarak bilinmeye başlandı.
Üstelik, dozaj belli bir sınırı aşarsa, avcı vücudundaki kirli kanın yıkıcı gücüne hakim olamayacak ve ‘enfekte’ olacak, bu da belirli bir fenomenin meydana gelmesine yol açacaktır.
Bu fenomen üç aşamaya ayrılabilir: Kişilik bozulması, akılcılığın kaybı ve fiziksel mutasyon.
Kirli kanın konsantrasyonu ne kadar yüksekse, avcı o kadar güçlü ve dönüşümün hüneri.
Farklı fiziksel mutasyon türleri arasında en sık görüleni canavar mutasyonuydu.
Ve bir canavar mutasyonunu kontrol etmek neredeyse imkansızdı!
Çok fazla kirli kan biriktirmiş tecrübeli avcılar, akıl almaz bir güce sahiptiler ama aynı zamanda, canavar mutasyon olgusu nedeniyle büyük acılar çektiler.
Ji Zhixiu’nun “intikam almak için gereken gücü elde etmek için ikinci bir enjeksiyondan geçmek üzere insanlığını bir kenara atmayı” düşündüğü doğruydu, ancak bu gizemli kitapçı sahibinin ona kirli kanı kontrol etme yöntemini gerçekten vereceğini hiç düşünmemişti!
Bu, canavar mutasyonunu kontrol edebileceği anlamına geliyordu; bu, eski zamanlardan beri ne avcıların ne de büyücülerin çözemediği bir problemdi!
“İtiraflar…”
Vücudundaki kanın yavaş yavaş kontrolü altına girdiğini hisseden Ji Zhixiu’nun gıcırtılı sesi, “Yapmamı istediğin şey bu mu?”
Karşısında duran adam gerçek bir deliydi!
Bu konuda inanılmaz derecede güçlü bir tane!
Bu bilginin mevcut avcı grupları sistemini devirmek için fazlasıyla yeterli olduğunu bilmek gerekir! Bu beceri insanlar arasında yayılır yayılmaz, avcılar kirli kana olan bağımlılıklarından kurtulabileceklerdi.
Bu, eski dünyayı değiştirmeye yönelik bir haçlı seferine eşdeğer bir girişimdi. Bundan ne çıkacağını söylemek mümkün değildi – bir aziz olarak övülebilir veya bir günahkar olarak mahkum edilebilirdi.
Ama her halükarda, kaderin seçimi şu anda elindeydi ve çoktan zaman aşımına uğramış eski dünyayı değiştirmek istiyordu.
Ji Zhixiu’nun nefesi, elindeki kitaba bakmak için başını eğdiğinde daha da ağırlaştı. Soluk soluğu bu sessiz küçük kitapçıda son derece yüksek sesle yankılanıyordu.
Öte yandan Lin Jie, önünde eğilmiş, titreyen başı izlerken sessizce iç çekti.
Haa, tıpkı bir ayrılıkla karşı karşıya kalan diğer genç hanımlar gibi.
Güçlü, bağımsız bir kadın gibi görünmesine rağmen, onun da savunmasız bir yanı vardı..
Sadece birkaç cesaretlendirme ve teselli sözüyle, çoktan ağlamanın eşiğine geldi.
Böyle zamanlarda gözyaşları sadece üzüntüyü temsil etmiyordu. Ayrıca, ilerlemek için hazırlık olarak geçmişi bırakmaya hazır olmanın bir işareti olabilir.
Savunmasız yanını ortaya çıkardıktan sonra, ihtiyacı olan şey özgüven enjeksiyonuydu. Kendisine, dünyanın sertliği karşısında gururla durup onunla yüzleşebileceğine inanması için cesaret verilmeli!
“Evet, yapmalısın. Yapmalısın. Pişmanlığını bir kenara bırak ve dürüstçe kendinle yüzleş.”
Genç adam alçak bir sesle konuştu. Sanki hem onunla hem de kendi kendisiyle konuşuyor gibiydi.
“Son borazan çalınca, elimde bu kitapla, yüce yargıcın huzuruna çıkacağım ve yüksek sesle, “Ben böyle yaptım, bunlar benim düşüncelerimdi, ben böyleydim. Böyleydim, kendimi ilan ettim; bazen aşağılık ve aşağılık, bazen de erdemli, cömert ve yüce; ruhumun içini okumuş olduğun gibi;”
Lin Jie’nin anlattığı şey, Confessions’ın orijinal metninden bir alıntıydı.
Ji Zhixiu’ya gülümseyerek baktı ve devam etti, “Vahşi hayvanlar gibi, herkesin ilkel arzuları vardır. Gerçek böyle değil mi?”
Ji Zhixiu başını kaldırdı, sadece Lin Jie’nin fincanını kaldırıp onunkine tokuşturduğunu gördü.
“Yeni bir yarın için şerefe. Ne dersin?”
Uzun bir süre sonra…
Jin Zhixiu kitabı bıraktı ve ciddiyetle bardağı aldı. Cevap olarak gülümsedi ve ihtiyatlı bir şekilde başını salladı. “Yönlendirmeniz için teşekkür ederim. İsteklerinizi yerine getireceğim.”
Lin Jie, Jin Zhixiu’nun hareketlerini fark ettiğinde ve donup kaldığında bir yudum almıştı.
Az önce tüm çay bardağını yuttu mu? Bu sadece sembolik bir jestti! Sadece ısınması için sıcak bir çay içmesini istedim…
Ayrıca, sadece birkaç dakika önce doldurdum. Hâlâ kaynayan sıcak olmalı!
Göz açıp kapayıncaya kadar her şeyi nasıl içti?!
Boşver boşver.
Sonuçta reddedildi. Aklı yerinde olmayabilir…
Lin Jie kupasını huzursuzca yere koydu. Kısa bir an tereddüt etti ama sonunda sormaya karar verdi, “Hastaneye gitmen gerekiyor mu?”
Ji Zhixiu başını salladı. “İlgin için teşekkür ederim, ben iyiyim.”
Yaralarının çoğu değişim sırasında iyileşmişti. Bu kirli kanın gücüydü.
Tamam o zaman. Zaten söylediğine göre, onun iyi olduğunu varsayacağım.
Ne de olsa gerçekten yanmış olsaydı benimle bu kadar gelişigüzel konuşmaya devam edemezdi.
“Biraz daha dinlenmek ister misin?”
Lin Jie tezgahın altından siyah bir şemsiye çıkardı ve salladı. “Sıkışık kitabevimde fazla yer olmaması talihsizlik, bu yüzden seni sadece bu geceye kadar burada tutabilirim.
“İşte bir şemsiye. Kitapla birlikte götürebilirsin. Kitabı iade etmek için son tarih bir aydır ve en fazla yedi gün daha uzatılabilir. Kitabı iade etmek için uğradığında şemsiyeni yanında getirmeyi unutma. “
Bir kitapçıdan ziyade, ona bir kitap deposu demek daha uygun geldi. Mağazada kitapların dışında sadece kitaplık vardı.
“Birazdan gideceğim.”
Jin Zhixiu, Lin Jie’nin kişisel bilgilerini yazıp imzalamak için yanından geçtiği kayıt defterini almadan önce şemsiyeyi aldı. Daha sonra Lin Jie’ye bakmak için başını kaldırdı ve ihtiyatla sordu, “Senin hakkında biraz daha bilgi alabilir miyim?”
Ben?
Sözlerimde aşırıya kaçmadım, değil mi? Yoksa kalbi kırık kızlar da bu kadar savunmasız mı?
Lin Jie hızla profesyonel bir gülümseme takınmadan önce şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. “Ben Lin Jie. Ben sadece bir kitapçının başkalarına yardım etmeyi seven sıradan bir patronuyum.”
Kitabı plastik bir torbaya koydu ve kayıt defterindeki isme baktı.
Ji Zhixiu… Hmm?
Yeraltı kaynakları geliştirme patronu Ji Bodong’un tek kızı da Ji Zhixiu değil mi?
Lin Jie hafızasına güveniyordu ve ‘Ji Zhixiu’ ismi de oldukça sıra dışıydı. Bundan oldukça emindi.
Karşısındaki bayanın özel yapım gibi görünen bir gece elbisesi giydiğinden bahsetmiyorum bile. Ortalama bir insanın karşılayabileceği türden bir kıyafet değildi.
Lin Jie kayıt defterini sessizce kaldırırken soğukkanlılığını korumak için elinden geleni yaptı.
Bu oldukça büyük bir balık.
Kesinlikle hile yapabilirim… Yani kitapçıyı yenilemeye yetecek kadar para kazanabilirim!
Öte yandan Ji Zhixiu, Lin Jie’nin kimliğini açıklamaya isteksiz olduğunu varsaydı, ancak verdiği yanıt onu hayal kırıklığına uğratmadı. Aksine, içinde bir beklenti dalgası hissetti.
Bunun bir sınav olduğunu ve buna layık olduğunu kanıtlaması gerektiğini düşündü. Tüm hainlerden kurtulmak ve öngörülen bir aylık süre içinde geri dönmek için kendi gücünü kullanması gerekiyordu.
Ve bundan sonra, bir sonraki adımı arayabilecekti…
Ji Zhixiu tezgahtan iki adım geri çekildi. Bastonu koltuk altına sıkıştırmış, elinde kitap ve şemsiyeyle derin bir reverans yaptı.
“Peki o zaman iyi geceler.”
Lin Jie kafasını kaşıdı. Ne de olsa o varlıklı, genç bir bayan, ama bu tür görgü kuralları hala biraz fazla abartılıyor.
Ji Zhixiu tekrar ayağa kalkmadan önce derin bir nefes verdi. Mağazadan çıktı, kapıyı kapattı, şemsiyeyi açtı ve yağmura doğru yürüdü.
Ama birdenbire, bastonunu kavradığında, mekanizmasını her an harekete geçirmeye hazır olarak tüm vücudu yüksek alarma geçti.
Şemsiyeli kambur yaşlı bir adam ona doğru yürüyordu. Elinde bir kitap tutuyordu.