Herhangi bir yazar tanıyorsanız, hemen herkesin kendi kitabından nefret ettiğini biliyor olabilirsiniz. biraz nokta. Genellikle, görünürde sonu olmadığında ve ana karakterden yazı tipine kadar her şeyi sorguladıklarında, taslak 13 ile taslak 37 arasındadır. Ancak bazı yazarlar kitaplarından hoşlanmıyor, reddediyor, içerliyor veya pişman oluyor sonra yayın - beklenmedik bir eleştirel veya popüler yanıt, kendi görüşlerindeki değişiklikler veya basit bir yaşlanma nedeniyle. İçinde palmiye Pazar Örneğin, Kurt Vonnegut daha önce yayınlanmış kendi romanlarına harf notları verir ( A + dan D ye ). Ve sadece romancılar da değil: W.H. Auden, 1964 antolojisinde 1964 antolojisinde yeniden basılmasına izin verdiği “İspanya” ve çok ünlü “1 Eylül 1939” da dahil olmak üzere bir dizi şiirine sırtını döndü. basılı uyarı: 'Mr. W.H. Auden, bu beş şiiri, yazmaktan utandığı bir çöp olarak görüyor. ' Aşağıda, daha önceki çalışmalarını reddeden (veya en azından onaylamayan) bazı diğer yazarların bir listesi - bazıları ünlü ve hatta milyonlarca kişi tarafından seviliyor. K.V. derdi ki: öyle gider.
Octavia Butler, Hayatta kalan (1978)
Hayatta kalan Butler’ın üçüncü romanıydı ve aynı zamanda ilk serisinin üçüncü romanıydı, şimdi adı Patternist serisi. Serinin geri kalanı yeniden basılsa da (bazıları birkaç kez), Butler izin vermeyi reddetti Hayatta kalan dahil olmak için ve (söylentiye göre) imza törenlerinde veya görünüşte bunun hakkında konuşmaktan bile hoşlanmıyordu. Bir röportaj dedi ki:
Ben gençken, pek çok insan başka bir dünyaya gidip ya küçük yeşil adamlar ya da küçük kahverengi adamlar bulmak hakkında yazdı ve onlar her zaman bir şekilde daha azdı. Biraz kurnazlardı ya da çok kötü, eski bir filmdeki 'yerliler' gibiydiler. Ben de 'Mümkün değil. Galaksiyi dolduran tüm bu insanlardan ayrı olarak, bu gerçekten saldırgan bir çöp. ' İnsanlar bana neden sevmediğimi soruyor Hayatta kalan üçüncü romanım. Ve biraz böyle hissettirdiği için. Bazı insanlar başka bir dünyaya gider ve hemen uzaylılarla çiftleşmeye ve onlarla çocuk sahibi olmaya başlar. Bunu benim olarak düşünüyorum Yıldız Savaşları Roman.
Romanın baskısı hala yok. kullanılmış kopyalar sat yaklaşık 175 $ için.
J.G. Ballard, Hiçbir Yerden Gelen Rüzgar (1961)
1975'te röportaj Ballard ilk romanını yazdığını kabul etti: Hiçbir Yerden Gelen Rüzgar , tamamen klişelerden, çok ihtiyaç duyulan para karşılığında ve 'ciltsiz pazarına girmek için bilinçli bir girişim olarak':
İşimden vazgeçmek istedim, görüyorsun. İlk hikayemi Aralık 56'da yayınladım. 1961'de beş yıldır bilimkurgu yazıyordum ve epeyce kısa öykü yazmıştım. Bu boşluğu '57'deki SF kongresine gittikten sonra yaşadım. Bunu kişisel olarak almayın ya da zamanın değiştiğini düşündüğüm herhangi bir şeyi - ama bu beni erteledi. Yaklaşık bir buçuk yıldır hiç yazı yazmadım, bu yüzden bir tür boşluk vardı. Sonra yeniden başladım ve daha çok hikaye yazdım. Beş yıl sonra yaşlandığımı fark ettim. Üç çocuğum vardı. Otuz yaşındaydım ya da oralarda ve hiçbir yere varamadığımı fark ettim. Zorunluluktan burada yaşamaya geldik. Londra'dan sürüldük - küçük çocuklarınız olduğunda, afallamıştınız. Londra'nın merkezine kadar her gün ofisime çok uzun bir tren yolculuğu yaptım. Orada etrafta koşuşturan bu küçük çocuklarla eve geliyordum ve kesinlikle bitkin düşmüştüm. Karımın tüm bu bebekleri vardı ve yorgundu. Yapmam gereken tek şeyin tam bir ara verip tam zamanlı bir yazar olmak olduğunu biliyordum. Akşam saat 8'e kadar eve gelmezken asla bir roman, ciddi bir roman yazmayacağımı biliyordum. Sadece çok yorgundum. Ama bu iki haftalık tatil yaklaşıyordu ve eşim şaka olarak dedi ki - gidecek kadar paramız yoktu - 'neden iki haftada bir roman yazmıyorsun?' Ben de 'Güzel, bu mantıklı konuşma' diye düşündüm. Carnell aracılığıyla Amerikalı ciltsiz insanlarla zaten bazı bağlantılar kurmuştum ve bir roman yazarsam çok fazla para kazanamayacak olsam bile onu satabileceğimi hissettim. O günlerde 300 sterlin sizi uzun süre ayakta tutabilirdi. Ben de dedim ki: 'Bu bayramda on gün içinde günde altı bin kelime bir roman yazacağım' ve 'Ne yapmalıyım?' Diye düşündüm. Böylece bir kasırga hakkında bir fikrim vardı. Ona ciddiyetle yaklaşmak istedim. Demek istediğim, tamamen ciddi bir seviyede yapılabilirdi - ciddi derken, diğer romanlar seviyesinde, Boğulmuş Dünya ve benzeri - ve neredeyse bu şekilde yapıyordum. Daha iyi olabilir miydi bilmiyorum, çünkü rüzgar olayı o kadar da ilginç değildi. Bu yüzden, var olan tüm klişeleri, standart anlatım kurallarını kullanacağımı düşündüm ve daktilonun başına oturup kitabı yazdım. Günde altı bin kelime, bu oldukça fazla. Devam ettim ve ofise geri döndüğümde Carnell'in sattığı bir romanın el yazması elime geçti. Daha sonra menajerim olarak hareket ediyordu. Sanırım 300 sterlinim var - o zaman, tabii ki devam ediyor. Ama bu yeterliydi ve hemen oturdum ve yazmaya başladım Boğulmuş Dünya . Önce kısa bir versiyon olarak yazdım ve sonra bunu bir romana genişlettim.
Ballard o zamandan beri bazen Boğulmuş Dünya ilk romanı olarak, biyografi yazarları ve gazeteciler de aynı şeyi yaptı. Ancak yukarıdakiler bana Kazuo Ishiguro’nun ünlü ' çökmek ' yazmak Günün Kalıntıları - ikisi için de işe yaramış gibi görünüyor.
Ian Fleming, Beni seven Casus (1962)
Açık olmak gerekirse: Fleming en azından ilk başta bu romanı beğendi. Sonra eleştirmenlerin söylediklerini duydu ve o kadar üzüldü ki, az çok reddetmek istedi. Kitap, James Bond romanlarının geri kalanından bir sapma. kız bir şey için (azizler yaşıyor!) ve James Bond ancak daha sonra resme giriyor. Fleming belirli bir nedenle kitabı bu şekilde yazdı, ancak eleştiriler kötüydü. Romanın yayınlanmasından yalnızca üç gün sonra yayıncısına yazdığı bir mektupta, Fleming yazdı :
Hem ben hem de hepiniz James Bond destanının tamamına hafif bir yürekle davrandınız ve bu nedenle, bir veya iki istisna dışında, çoğu ilk dokuz kitap için çok nazik olan eleştirmenler var. Ama incelemelerde Casus Gerçek bir onaylamama notu tespit ediyorum. Bu, belki şimdi size açıklanması gereken bu özel kitabın doğuşundan dolayı beni şaşırttı.
Yetişkin bir izleyici kitlesi için tasarlanmış olan gerilim romanlarımın okullarda okunduğunu ve gençlerin aklıma geldiğinde James Bond'dan bir kahraman çıkardığını görünce gitgide daha çok şaşırmıştım ve sık sık söylediğim gibi röportajlar, James Bond'u kahramanca bir figür olarak değil, sadece işinde verimli bir profesyonel olarak görüyorum.
Bu yüzden, özellikle genç okuyucuların rekorunu doğrudan akıllarına koymak için Bond hakkında uyarıcı bir hikaye yazmak aklıma geldi.
. . .
Daha önce bu kitabı yazma nedenlerimi açıklama zahmetine girmedim ve bunu yalnızca şimdi yapıyorum çünkü deney açıkça çok ters gitti ve genel olarak niyet ettiğim şeyin neredeyse tam tersini yaptığım için eleştiriliyorum.
Durum böyleyken ve daha sonra daha anlaşılır eleştiriler alsak da, bu kitabımın olabildiğince kısa bir ömre sahip olmasını istiyorum ve bu mektubun konusu sizden işbirliği yapmanızı istemektir.
Özellikle, mevcut baskınız bittikten sonra yeniden basım yapılmamasını istiyorum ve muhtemelen sizin ciltli baskınızdan daha küçük bir kitleye ulaşacağı Pan Books'a teklif edilmemesini rica ediyorum.
Bu, ikimiz için de önemli bir mali fedakarlık anlamına gelecektir ve sizden, toplayabildiğiniz kadar dostça bir ruhla bu kaybın payını kabul etmenizi istemeliyim.
Nihayet film haklarını sattı, ancak - tuhaf bir şekilde - sadece başlığın kullanılması için izin verdi, olay örgüsünün hiçbir unsurunu değil. Yine de, kitaptan bir karakter varsayılan bir isim altında içeri girmeyi başardı. Bana sorarsan bu çok iyi bir casusluk çalışması.
Anthony Burgess, Otomatik portakal (1962)
Fleming gibi, Burgess'in hoşlanmadığı romanının içeriği değil, buna kültürel tepki ve zorunlu olarak bu tepkideki yeri. İçinde Varlığa Alev , D.H.Lawrence'ın 1985 biyografisi, Burgess Lady Chatterley'in Sevgilisi kendine Otomatik portakal , yazı:
Hepimiz bilineni kötüye kullanma arzusundan muzdaripiz. En çok tanındığım veya sadece tanındığım kitap, reddetmeye hazır olduğum bir roman: çeyrek asır önce yazılmış, akıl Oyunları Üç haftada paraya satıldı, seks ve şiddeti yücelten bir filmin hammaddesi olarak tanındı. Film, kitap okuyucularının ne hakkında olduğunu yanlış anlamalarını kolaylaştırdı ve yanlış anlaşılma ölene kadar beni takip edecek. Bu yanlış yorumlanma tehlikesinden dolayı kitabı yazmamalıydım ve aynı şey Lawrence için de söylenebilir ve Lady Chatterley'in Sevgilisi .
1986 Amerikan baskısına girişinde Otomatik portakal , Burgess buna 'benim küçük kahkahalarım' dedi ve yazdı
kitabın ahlaki bir dersi de var ve ahlaki seçimin temel önemlerinden biri olan yorgun geleneksel bir kitap. Çünkü bu ders, küçümseme eğiliminde olduğum ağrılı bir başparmak gibi Otomatik portakal sanatsal olamayacak kadar didaktik bir iş olarak. Vaaz vermek romancının işi değildir; göstermek onun görevidir. Yeterince gösterdim, icat edilmiş bir dilin perdesi araya girse de - korkaklığımın başka bir yönü.
Jeanette Winterson, Yeni Başlayanlar İçin Tekne Gezisi (1985)
Winterson kitabını yeterince seviyor - sadece çok önemli olduğunu düşünmüyor. Ne de olsa bunu sadece para için yazdı. 'Bu resimli bir çizgi roman,' diye açıklıyor ona İnternet sitesi . '3 ay sonra yayınladım Portakallar [ Tek Değil Meyve ] çıktı ve eğer bu asla ikinci bir roman olarak tasarlanmadığına dair yeterli kanıt değilse, o zaman başka ne söyleyebilirim? Yazarlar ciddi çalışmalarını aynı yıl üç ay arayla yayınlamıyorlar ve isteseler bile yayıncıları izin vermiyor. ' Her şeyi altı haftada yazdı. Neden? Paraya ihtiyacı vardı. 'Bunda yanlış bir şey yok' diyor.
Gerçek kitaplarımı asla para için yazmam, ama kafamdaki tıkanıklığı kullanarak başka bir şey yazmakta sorun yaşamıyorum. . . 24 yaşındaydım, bekliyorum Portakallar dışarı çıkmak için ne bekleyeceğimi ya da daha sonra ne yapacağımı bilmiyordum ve komik bir şey yapmak için bir teklif aldım. Durumun hatırlamalısın Portakallar şimdi o zamanki gibi değildi. Gücü üzerine Portakallar yayıncılar mizah listeleri için biraz komedi yapabileceğimi düşündüler. Ben de hamile kaldım B için ve tabii ki ortaya çıktıktan hemen sonra Portakallar Whitbread'i kazandım ve sonra insanlara mantıklı gelmedim.
Ayrıca 1986'da bir fitness kitabı yazdı. Geleceğe Uygun . 'Yine, para' diyor, 've bir spor manyağı olduğum için. Ben hala öyleyim. Bu kitabın baskısı artık yok. '
Annie Proulx, Yakın Mesafe: Wyoming Stories (1999)
Açık olmak gerekirse, bu onun koleksiyonundaki sadece bir hikaye hakkında - hangisini biliyorsunuz. Burgess gibi, Proulx’un en ünlü eseri ile ilgili sorununun ünlü film uyarlamasıyla çok ilgisi var. 'Keşke hikayeyi hiç yazmasaydım,' dedi. Paris İncelemesi . 'Film çıktığından beri sorunların ve rahatsızlıkların sebebi buydu. Filmden önce her şey yolundaydı. ' Belki de insanlara karakterleri anladıklarını hissettiren filmdi ya da belki de hikayeyi insanların tahtadan çıkmaya başlaması için yeterince ünlü yaptı:
Wyoming'de okumayacaklar. Nüfusun büyük bir bölümü hala öfkeli. Ama sorunun olduğu yer burası değil. Genelde yazma tarzımı beğenmeyen buradaki insanlardan bu cevaba alışkınım. Ama sorun filmden beri ortaya çıktı. Pek çok insan hikayeyi tamamen yanlış anladı. Okuyucuların kendi deneyimlerinden doldurmaları için bir hikayede boşluk bırakmanın önemli olduğunu düşünüyorum, ancak ne yazık ki 'Brokeback' in en güçlü şekilde ulaştığı kitlenin güçlü fantastik yaşamları var. Ve kapıları burada kilitli tutmamızın nedenlerinden biri, birçok erkeğin hikayenin mutlu bir sonla bitmesi gerektiğine karar vermesidir. Sonuna kadar dayanamazlar, sadece dayanamazlar. Bu yüzden, Jack öldürüldükten sonra her türden erkek arkadaş ve yeni aşıklar da dahil olmak üzere hikayeyi yeniden yazarlar. Ve bu beni çıldırtıyor. Hikayenin Jack ve Ennis hakkında olmadığını anlayamıyorlar. Homofobi hakkında; sosyal bir durumla ilgilidir; bir yer ve belirli bir zihniyet ve ahlakla ilgilidir. Sadece anlamıyorlar. Bunlardan kaç tanesinin bana, sanki benden şunu söylememi bekliyorlarmış gibi gönderildiğini söyleyemem, Harika, keşke o şekilde yazma aklıma sahip olsaydım. Ve hepsi aynı şekilde başlıyor - ben eşcinsel değilim, ama. . . Bunun anlamı, onlar erkek oldukları için, bu insanların nasıl davranacaklarını benden çok daha iyi anlıyorlar. Ve belki yaparlar. Ama yazdığım hikaye bu değil. Bunlar onların karakterleri değil. Karakterler kanunen bana ait.
. . .
Şimdiye kadar yazdığım başka hiçbir şeyle aynı türden problem yaşamadım. Başka hiçbir şey. İnsanlar bunu iki kovboy hakkında bir hikaye olarak gördü. Asla iki kovboy olmadı. Hikayeyi asmak için karakterlere sahip olmanız gerektiğini biliyorsunuz ama sanırım çok gerçekti. Pek çok insan onları benimsedi ve isimlerini plakalarına koydu. Bazen araba attan uzaklaşır - karakterler amaçlarını aştı.
Kulağa can sıkıcı geliyor, ama sanırım karakterlerinizin olmasından daha kötü şeyler var. çok iyi yazılmış.
William Powell, Anarşist Yemek Kitabı (1971)
Powell, gençken bomba inşa etme ve yerleştirme, göz yaşartıcı gaz pişirme ve kendi susturucunuzu yapma talimatlarını içeren ünlü kült kitabını yazdı, ancak 2000 yılında kitabın hayran kulübüne bir mektup yazdı (kitapta bir hayran kulübü var) , reddetmek :
Kitap, liseden mezun olduktan hemen sonra 1968'de ve 1969'un bir bölümünde yazıldı. O zamanlar 19 yaşındaydım ve Vietnam Savaşı ve sözde “karşı kültür hareketi” onların zirvesindeydi. Savaş karşıtı harekete katıldım ve barış mitinglerine ve gösterilerine katıldım.
Kitap, benim inanmadığım bir savaşta savaşmak üzere askere alınma ve Vietnam'a gönderilme ihtimaline karşı ergen kızgınlığımın yanlış yönlendirilmiş bir ürünüydü. Ana fikir, şiddetin siyasi değişim sağlamak için kabul edilebilir bir araç olduğuydu. Artık buna katılmıyorum.
. . .
The Anarchist Cookbook'un içeriğine katılmıyorum ve yayınının durdurulduğunu görmekten çok memnun olurum (ve rahatlarım). Baskıdan çıkarılması gereken yanlış yönlendirilmiş ve potansiyel olarak tehlikeli bir yayın olduğunu düşünüyorum.
Ancak Powell'ın kitabı baskıdan çıkarma yetkisi yoktur - telif hakkı kitabın yayıncılarına aittir. 2013'te, Colorado'daki Arapahoe Lisesi'nde bir okulda silahlı çatışmanın ardından Powell’ın kitabını okumuştu —Powell söyledi NBC Haberleri bu ' Anarşist Yemek Kitabı sessizce ve hemen baskısından çıkmalıdır. . . Artık basılı tutmak sorumlu veya savunulamaz. ' İçin Muhafız diye yazdı, “Kitabın bu saldırıların faillerinin düşünceleri üzerindeki etkisini bilmiyorum ama olumlu olduğunu hayal edemiyorum. Devam eden yayını Yemek kitabı yayıncı için ticari amaç dışında hiçbir amaca hizmet etmez. '
Stephen King (Richard Bachman olarak), Öfke (1977)
Stephen King, bu romanın ilk taslağını - okula silahla gelen, bir öğretmeni öldüren ve sınıfını rehin tutan bir çocuk hakkında - gençken yazdı. Başarılı bir yazar olduktan sonra, şu şekilde yeniden yayınlandı: Öfke . Bu çok büyük bir hit değildi, ancak 80'lerde, okul atıcılarının dolaplarında ve ceplerinde görünmeye başladı. Tam olarak dört tanesi. King, 2013 tarihli makalesinde 'Guns' için 'Bu benim için yeterliydi' diye yazdı.
Yayıncılarımdan, kolay olmasa da yaptıkları romanı yayından çekmelerini istedim. O zamana kadar, dört Bachman kitabını içeren bir omnibusun parçasıydı. . . Bachman koleksiyonu hala mevcut, ancak bulamayacaksınız Öfke içinde. . . . Kitabım [atıcıları] kırmadı veya onları katile dönüştürmedi; kitabımda zaten kırılmış oldukları için onlarla konuşan bir şey buldular. Yine de gördüm Öfke olası bir hızlandırıcı olarak, bu yüzden onu satıştan çıkardım. Kundakçı eğilimleri olan bir çocuğun üzerine el koyabileceği bir kutu benzin bırakmazsın.
Yine de King, kitabın bir değeri olduğunu söylüyor ve pişmanlıkla aldı.
Leo Tolstoy, Savaş ve Barış (1867)
Hayatının sonlarında diyor edebiyat eleştirmeni ve Tolstoy uzmanı Pavel Basinksy, 'Tolstoy, yazdığı için gerçekten utandı. Savaş ve Barış ve Anna Karenina . '
Bu, Tolstoy'un yeni dini inançları uğruna önceki tüm çalışmalarını reddettiği 'manevi atılım' dan kaynaklandı. Aynı şey aslında Gogol'un hayatının sonunda, reddettiği zaman oldu. Ölü ruhlar ve Hükümet Müfettişi . Tolstoy'a göre, değişim, 50 yaşına yeni girdiğinde ve fiziksel ve zihinsel olarak yetenekli olduğunda, en iyi döneminde geldi. Bu çok özel ve çok Rus kaderidir: Ruslar, daha önce yaptıkları her şeyi birden bire terk ederek köprüleri yakmasıyla tanınırlar. Bunu tarihimizde de görebiliriz: önce 1917'de, sonra yine 1991'de. Toplum için kötü bir şey, ancak kişinin kişisel yaşamında bir dönüş olması her zaman ilginçtir.
Bu zaman zarfında yazılan denemelerde Tolstoy, Shakespeare ve Chekhov'u da (oyunlar, hikayeler değil) otobüsün altına attı, bu yüzden en azından kendi küçümsemesiyle iyi bir arkadaşlık içinde.
Nathaniel Hawthorne, Fanshawe (1828)
Hawthorne’un ilk romanı, Bowdoin College’da lisans öğrencisi olarak kendi deneyimlerine dayanan ince bir kampüs romanıydı (ilklerinden biri). Ancak bu onun ilk tercihi değildi - başlıklı bir koleksiyonun yayınlanmasından vazgeçtikten sonra yazdı. Yerli Toprağımın Yedi Hikayesi , sonunda yaktığı el yazması. Sonra yazdı ve kendini yayınladı Fanshawe , anonim olarak 100 $ harcıyor. Ama kısa süre sonra o da ekşi oldu. Kız kardeşi Elizabeth 'Satılan birkaç kopya vardı' açıkladı , “Ve bana bir tane verdi; ama daha sonra eline geçti ve şüphesiz onu yaktı. Yazarlığı derin bir sır olarak saklamamız emredildi ve elbette bir veya iki istisna dışında yaptık. ' Aslında Hawthorne, romanı hiç yazmadığını iddia etti. 1851'de Hawthorne, ona şu soruyu soran arkadaşı James T. Fanshawe :
Daha önce yayınladığım varsayılan bazı yayınlar hakkında soruşturma yapıyorsun. Tüm edebi ya da diğer aptallıklara karşı doğru cevaplar vereceğime yemin edemem; ve üzerlerinde birikmiş olabilecek tozu süpürmemenizi içtenlikle tavsiye ederim. Bana ne hak veriyor olursa olsun, öne sürmek için yeterince hazır olmam gerektiğinden oldukça emin olabilirsiniz. Başka bir şey gizlemek karşılıklı çıkarımız içindir; ve şu ana kadar araştırmalarınıza bu yönde yardımcı olmaktan uzak, özellikle benim olduğunu düşündüğünüz herhangi bir onaylanmamış sayfayı okumamanızı özellikle emrediyorum sevgili dostum.
Söyleyebileceğim tek şey şu: Hawthorne'un internette olmaması iyi bir şey.
Stanislaw Lem, Astronotlar (1951)
Lem’in ilk romanı (teknik olarak - daha önce Polonyalı haftalık bir dergide seri halde bir roman ve ayrıca bir kısa roman yayınlamıştı) gençler için yazılmış bir Komünist ütopyadır. Romanın Lem yazdı :
Bugün ilk bilim kurgu romanlarımın hiçbir değeri olmadığı kanısındayım (sayısız baskılarıyla dünya çapında beğeni topladığım gerçeğine rağmen). Onlara yazdım — durum buydu Astronotlar ( Astronotlar 1951'de yayınlanan - bugün hala anladığım motiflerle yönlendiriliyor, ancak içlerinde sunulan dünya hayatımın tüm deneyimlerinden radikal bir şekilde farklı.
Her şey çok düzgün ve dengeli; kahramanlar arasında olumlu bir Rus karakterimiz ve tatlı bir Çinlimiz var; saflık bu kitabın tüm sayfalarında mevcuttur. 2000 yılında dünyanın harika olacağı umudu gerçekten çok çocukça. . . Çok genç bir adam olarak, sosyalizmin önerdiği varsayımlarda emilen bir süngere bir dereceye kadar benzemiş olmalıyım. Dünyayı giderek daha olumlu hale getirmeye odaklandım. Duygularım ve umutlarım gerçek olduğu için bir anlamda kendimi kandırdım. Bugün bu kitaptan biraz tiksiniyorum.
Belki de bu nedenle hiçbir zaman İngilizceye çevrilmedi.
Peter Benchley, Çeneler (1974)
Benchley’in ilk romanı 20 milyon kopya sattı ve tabii ki son derece başarılı Steven Spielberg'in (senaryoyu Benchley birlikte yazdı) temelini oluşturdu. Ancak Benchley, çalışmalarıyla ortaya çıkardığı köpekbalığı paranoyasından derinden pişman oldu. Aslında kitap yayınlandıktan sonra köpekbalığı korumacısı oldu ve insanları hayvanlar ve insanlara karşı çok zayıf tehditleri konusunda eğitmeye çalıştı. 'Şimdi bildiklerimi bildiğim için, bugün o kitabı asla yazamam,' Benchley bir röportajda söyledi ölümünden kısa bir süre önce. 'Köpekbalıkları insanları hedef almaz ve kesinlikle kin tutmazlar.'
Henry James, Washington Meydanı (1880)
Mona Simpson'ın dediği gibi New Yorklu :
Henry James’in Washington Meydanı yazarının özel bir favorisi değildi. James kısa romanı 'fakir' olarak nitelendirdi ve ürkütücü ağabeyi William'a yazdığı bir mektupta, 'Hikayedeki tek iyi şey kızdır.' Hayatının sonuna doğru, doruk noktası için revize etmek üzere bir iş seçtiğinde New York Sürümü o seçmedi Washington Meydanı , bunu 'mutsuz kazalarından' biri olarak görmezden geliyor.
Ama biz onu tekrar tekrar seçiyoruz. Ölümünden sonra okuyanlar arasında, Washington Meydanı her ikisi de James uzmanlarının (sık sık geri dönmeyen Daisy Miller James’in yaşamı boyunca en popüler kitabı) ve daha geniş kitleler.