Büyük haber şu ki Hindistan'ın doğurganlık oranı artık yedek seviyenin altına düştü: kadın başına 2,0.
Bu Hindistan'ın nüfusunun hemen düşmeye başlayacağı anlamına gelmez. Hindistan hala Çin'i geçecek ve yaklaşık 1.45 milyar insanla dünyanın en kalabalık ülkesi olacak, ancak zamanla büyümeyi durduracak ve küçülmeye başlayacak.
Gecikme, çünkü insan somon değildir. Onlar yumurtlamaz ve ölmezler. Bunun yerine, çocuklarının doğmasından sonra otuz ya da kırk hatta elli yıl yaşıyorlar, bu yüzden çoğu Asya ülkesinde hala biraz büyüme var.
Dyer klanını kullanarak açıklayayım. Beş çocuğun en büyüğüydüm, o zamanlar Newfoundland'da orta büyüklükte bir aileydi. Hepimiz büyümek için yaşadık ve ortalama olarak her biri tam 2.0 çocuğumuz vardı — yedek seviyenin hemen altında.
Bu çocukların hepsi de büyümek için yaşadı ve görünüşe göre her biri ortalama 2,0 çocukla sonuçlanacak — ama ben ve erkek ve kız kardeşlerim hala hayatta.
Üç kuşaktır ve benim neslimde on kişi vardı (eşleri sayan), şimdi otuz var.
Bebek patlaması orada durur, çünkü benim neslim öldüğünde yerimizi torunların torunları alacağız. Bu noktada Dyer klanı nihayet dengeye ulaşmış olacak — hatta torunlardan bazıları çocuk doğurmayı keserse, hatta biraz küçülmeye başlayacak. 2.0 'da kalırsanız stabilize etmek çok uzun zaman alır.
Ancak, Asya nüfusu 2.0 olarak durmuyor. Bu fenomen, her ülke nüfusunun zaten dik bir düşüş yaşadığı Doğu Asya'da en uç noktadadır.
Doğurganlık oranının şaşırtıcı bir 0.86 olduğu Güney Kore'de (kadın başına ortalama bir çocuktan daha az) nüfus serbest düşüşe geçiyor. Bu hızla, yüzyılın sonuna kadar yarı yarıya düşecek.
Resmi istatistiklerin ortalama kadının ömrü boyunca sadece 1.3 çocuğa sahip olacağını tahmin ettiği Çin için de aynıdır. Bu hızda Çin şu anda 1.41 milyar insandan 2100 yılına kadar 700 milyona düşecek ve o dönemde Amerika Birleşik Devletleri'nin nüfusunun iki katından daha az.
Bu bile çok iyimser olabilir. Doğurganlık uzmanı Fuxian Yi, Wisconsin Üniversitesi doğum ve jinekoloji bölümünde kıdemli bilim adamı, son zamanlarda Çin'in 2020 nüfusunun nüfus sayımına kaydedilen 1,41 milyar değil 1.28 milyar olduğunu ve Çin'in gerçek doğurganlık oranının 1.3'ten çok daha az olduğunu tahmin etti.
Tutarsızlığın ortaya çıktığını söylüyor, çünkü sayılan çocukların çoğu yok. Yerel yönetimler, merkezi hükümetten daha fazla sübvansiyon, özellikle eğitim ücretleri almak için nüfuslarını abartıyor ve bazı aileler karaborsada çevrimiçi olarak fazladan doğum sertifikası satın alıyorlar çünkü doğum kaydına bağlı 20'den fazla sosyal yardım var.
Dr. Yi haklıysa, Amerika Birleşik Devletleri, oldukça düşük bir büyüme oranına rağmen (2100 yılında 443 milyon), yüzyılın sonuna kadar Çin ile aynı nüfusa sahip olabilir. Japonya'nın doğurganlık oranı 1,35, ama bu halen nüfusunun yüzyıl sonuna kadar 125 milyondan 75 milyona düşeceği anlamına geliyor.
Güney ve Güneydoğu Asya'nın çoğu zaten değiştirme seviyesinin altında (Vietnam 2.0, Bangladeş 1.9, Tayland 1.5). Gerisi neredeyse orada (Endonezya 2.2, Myanmar 2.15, Sri Lanka 2.15). Büyük Ortadoğu'daki Müslüman ülkelerin dışında (Pakistan'dan Suriye'ye), hala hızlı büyüyen tek büyük Asya ülkesi Filipinler (2.5) 'dir.
Avrupa'daki nüfus istikrarlı veya yavaşça düşüyor ve Amerika'da hemen hemen her ülke% 1'den daha az bir büyüme oranına sahiptir. Hala hızlı büyüyen tek dünya bölgeleri, nüfus artışı oranları%1,5 ile%3 arasında olduğu Orta Doğu ve Afrika.
Bu
sayıları 2100 yılına kadar projelendirin, hatta Orta Doğu ve Afrika doğurganlık oranlarında kademeli bir düşüşe izin verin (ki şu anda hiç gerçekleşmiyor) ve sadece bu iki bölge yüzyılın sonunda gezegenin nüfusunun yarısını içerecek: dört milyardan fazla insan.
Arap petrol devletleri ve Güney Afrika ve İran gibi birkaç orta gelirli ülke dışında ne yazık ki, bu ülkelerin hiçbirinde kişi başına düşen GSYİH'sı yılda 5.000 dolardan fazla ve gelirleri nüfus artışına zar zor ayak uyduruyor. Çok bölünmüş bir dünya olacak.