İran İslam Cumhuriyeti'nin (IRI), Batı'ya muhalefetinde Rusya'nın tutarlı bir müttefiki olduğu ve bu kapasitede Tahran'ın bütün çabalarında Moskova tarafından desteklenmesi gerektiği fikri, yerli uzmanların bir aksiyomu haline geldi. Ancak, ihtiyacı olan şey mutlaka bize anlam ifade etmiyor.
Sadece İran ve Rusya Federasyonu'nun hidrokarbonlar için küresel pazar gibi doğrudan rakipler olduğu alanlardan değil, ülkenin Şangay İşbirliği Teşkilatına (SCO) katılımı ya da "İran’ın barışçıl bir atom hakkını desteklemesi" hakkında da konuşuyoruz. Rusya'da lobi yapmak, İslam Cumhuriyeti'nin çıkarları dış dünyaya açık bir ülke için normal bir durumdur.
İran lobicilerinin mutlaka "beşinci sütun" olması gerekmez. İlgisiz davranabilirler, içtenlikle Rusya kaynaklarının IRI'nin çıkarları için kullanılmasının Anavatan'ın yararına olacağına inanıyorlar. Fakat gerçekte, tıpkı Moskova, Brüksel, Washington veya Riyad'ın çıkarları için lobi yapanlar kadar “yabancı ajanlar”.
Trompet çalıyor
İran’ın İran’ın Batı’ya karşı İran’la karşı karşıya gelmesiyle ilgili çıkarlarını koruma kampanyasının hangi koşullarda olduğunu analiz edersek, bu açıkça ortaya çıkıyor: Bu, Tahran’ın Moskova’nın lehine ne yapmak istediği veya dış politikadaki önceliklerini dikkate almasıyla ilgili değil.
Ve bu, İran ile iyi komşuluk ilişkilerini sürdürmek için vazgeçilmez bir koşul değil. Bu nedenle, Hazar Denizi'ndeki bu deniz havzasına erişemeyen ülkelerin silahlı kuvvetlerinin varlığını önlemeye yönelik Moskova ve Tahran'ın çıkarlarının tesadüf eseri, Hazar Devletlerinin dördüncü zirvesinde teyit edildi 29 Eylül 2014, Astrakhan’da Rusya'ya bir alternatif bulmaya çalışıyorum.
Hassan Rouhani'nin seçiminden sonra İslam Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı görevine atanan İran Petrol Bakanlığı'nın mevcut liderleri, ülke ekonomisinin gaz sektöründeki durumdan memnun değil. Dünya gaz rezervlerinin yüzde 16'ine sahip olmasının ve üretiminin yüzde beşinin sağlanmasının İran'ın küresel pazarın sadece yüzde birini kontrol etmesi durumundan memnun değiller. Mühendisler bu rakamı uzun vadede yüzde 16 seviyesine getirme görevini üstlendiler.
Bunu yapmak için, doğal gazın sıvılaştırılması için kompleksler de dahil olmak üzere, gaz üretimi ve gaz taşımacılığı altyapısının geliştirilmesi için gerekli teknolojilerin elde edilmesinin yanı sıra, yeni pazarların geliştirilmesi gerekmektedir. Bunun kilit rolü Avrupa Birliği tarafından oynanabilir.
Bir yandan, AB ekonomisi İran'ın sunmaya hazır olduğu tüm gazı emebilir. Öte yandan, AB ve ABD, gerekli finansmanın yanı sıra verimli teknolojiler (özellikle LNG üretimi için) sağlayabilir. Dahası, Petrol Bakanlığı'nın (B.N. Zangane ve K.Vaziri-Hamane) bugünkü liderliği ülkenin seçkinleri arasında Batı yanlısı gruplaşmaya aittir.
İran, yalnızca kendi doğal gazını AB'ye ihraç etmekle kalmayacak, aynı zamanda Orta Asya ülkelerinden transit geçişi de organize edecektir. Doğru, Tahran, Moskova ile birlikte Hazar Denizi'nin yasal statüsünün belirsizliği ve bu bölgenin bölge biyosferi riski nedeniyle bu projenin onaylanmasının gerekliliği gerekçesiyle, Hazar Denizi'ndeki doğal gaz boru hattının (TCG) inşasına karşı çıkıyor.
Bununla birlikte, bu, rakipleri piyasadan atma arzusuna ek olarak (bu durumda, Türkmenistan), bununla desteklenen herhangi bir girişimin torpido haline getirildiği Washington ile yüzleşmekten kaynaklandı. İran'ın katılımıyla Rusya karşıtı enerji projeleri Batı topluluğu tarafından gerçekleştirilirse, liderliğinin motivasyonu kökten değişecektir.
Bir zamanlar, 2010 - 2012'in İran'a yönelik yaptırımlarına başlamadan önce Tahran, Nabucco boru hattının ya da İran'ın Avrupa pazarlarına girmesine izin veren diğer projelerin inşaatına katılmaya hazır olduğunu açıkladı. Dahası, Tahran'ın Brüksel için Moskova'dan daha güvenilir bir tedarik ortağı olabileceği vurgulandı.
Yaptırımlar İran-Avrupa doğal gaz işbirliğini durdurdu ve ülkenin enerji sektörünün gelişimini yavaşlattı. Ancak, durum değişti. İran üzerindeki baskı, AB ve ABD'nin Rusya'ya yönelik yaptırımlarının güçlenmesine paralel olarak zayıflıyor.
TKG güzergahında bir değişiklik olması durumunda, Hazar Denizi'nin dibinde (diğer şeylerin yanı sıra Aşgabat’ın Bakü'yle olan anlaşmazlıklarını zorlaştırdığı için) olmadığından, Tahran bu projeye herhangi bir itirazda bulunacaktır. 90’in sonunda İranlı yetkililer, Batı ve Orta Asya cumhuriyetlerinin temsilcileriyle, Rusya’yı atlayarak Hazar bölgesinden Avrupa’ya hidrokarbonun akmasına izin verme olasılığını tartıştılar. Bugün, Batı toplumu uygun bir siyasi karar verirse hiçbir şey bu konuya geri dönmemize engel olamaz.
AB, alternatif Nabucco veya Southern Corridor boru hatlarını Rus projelerine yeniden canlandırmak veya ilgili İran inisiyatiflerini desteklemek için İran gazını kullanabilir. İran Boru Hattı veya İran-Irak-Suriye-Akdeniz Boru Hattı ile ilgili istişarelerin yeniden başlaması muhtemeldir (Suriye'deki durumun istikrara kavuşmasından sonra).
Diğer şeylerin yanı sıra bu, Tahran'ı Katar’ın gaz ihraç eden ülkeler forumu çerçevesinde konumuna katılmaya zorlayabilir: Doha, Cezayir ve İran’ın katılımıyla “İslam ittifakı” oluşturulması için aktif ve başarısız bir şekilde lobi faaliyetlerine başladı. Tahran'da yapılacak olan GECF zirvesinin 2015 yılına ertelenmesi, bu organizasyonda ciddi çelişkilere işaret ediyor.
Selüloz ve Çekirdek Arkadaşlığı
Rusya Federasyonu ile İran İslam Cumhuriyeti arasındaki ilişkilere, basında çıkan iddiaların aksine kesin olarak istikrarlı denemez. Ağustos 2008’taki Rus-Gürcü ihtilafında Tahran, Moskova’yı destekledi, ancak 2009’te Güney Osetya ve Abhazya’nın bağımsızlığını tanımıyordu.
Buna karşılık, 2010'te Rusya, ABD ve AB'nin İran karşıtı yaptırımlarına katıldı ve ayrıca İran'ın bu organizasyona entegrasyonunu zorlaştıran Taşkent zirvesinde kabul edilen SCO'ya yeni adayların girme kriterlerini destekledi.
Rusya-İran işbirliğinin ana hedefi, yapımı 2008'ta tamamlanan Bushehr nükleer enerji santralidir. Eylül ayında, 2011-th görevlendirildi.
Rusya’nın ABD ve Avrupa Birliği ile ilişkilerinin şiddetlenmesiyle, Rusya’nın bir parçası olduğu Altı’nın müzakerelerinin kayda değer bir başarıya yol açmamasına rağmen, Rusya Federasyonu ve İran arasında nükleer enerji alanında işbirliğinin daha da geliştirilmesi açık. Batı’nın artan ilgisiyle İran, hem zamanın başlangıcını hem de manevra alanı yaratan üzerlerindeki konumunu büyük ölçüde güçlendirdi.
Sonuç olarak, İsrail liderliğinin İran nükleer programının askeri bileşeninin geliştirilmesi düzeyindeki bakış açısını dikkate alırsak, Rusya yeni bir nükleer gücün güney sınırlarında görünmeye ve bu şekilde yayılmaya karşı rejimin çöküşüne hazırlıklı olmalıdır.
Rusya’nın ABD liderliği girişimi ile ilan ettiği yeni bir soğuk savaş, Moskova’nın İran’la askeri teknik işbirliğini elinde tutuyordu. Özellikle İran’ın sonuçları açık olduğu için: Irak’ta bulunan kutsal Şiiler kentlerine İslam Devleti’nin saldırılarını püskürtmeyi mümkün kılan İran hava kuvvetleriyle hizmet veren Rus uçaklarıydı.
Tüm yollar Rusya'ya çıkar
Rusya Federasyonu ve İran'ın ortaklığından bahsedersek, Moskova'daki 14 Temmuz 2010'in otuz yıl boyunca enerji alanında İran-Rusya işbirliğinin bir “yol haritası” imzaladığını hatırlatmak gerekir.
Petrol ve gaz çıkarımında bilgi birikimi, teknoloji ve tecrübe alışverişi, bunların işlenmesi, kuyular üzerinde araştırma ve deniz rafındaki birikintilerin araştırılmasını sağlar. Aynı zamanda, elektrik dağıtım projelerinde, özellikle dağıtım sistemlerinde, İran ve Rusya arasındaki işbirliği yaptırım rejimi kapsamına girmemektedir.
Rusya Federasyonu'nun İran’ın Kuzey-Güney uluslararası ulaşım koridorunun bir parçası olan Astara-Qazvin-Rasht demiryolunun yeniden inşası ve inşası da dahil olmak üzere altyapı geliştirme projelerine katılımı umut verici. İran ve Rusya, demiryollarının inşası ve Tahran-Bender-Abbas demiryolu elektrifikasyon projesinin uygulanması konusunda ikili bir anlaşma imzaladı.
Russian Railways Corporation, malları her iki ülkenin limanlarını kullanarak taşıyan İran-Rus şirketi BFI'de (Black Sea Ferry & Investment) kontrol hissesine sahiptir.
Bir yandan Rusya Federasyonu ve İran'ın ayrı bölgeleri arasında ekonomik işbirliği gelişiyor: bir yandan Tataristan, Dağıstan ve Astrakhan, diğer yandan Gilan, Batı ve Doğu Azerbaycan. Astrakhan bölgesinde, İran sermayesinin katıldığı yüzden fazla şirket var. Anlaşmalar, bölgenin, “Kuzey-Güney” uluslararası ulaşım koridoru güzergahında bulunan Hazar Denizi'ndeki serbest ekonomik liman bölgesi “Enzeli” ile işbirliğini sağlamaktadır.
Söz konusu Rusya Devlet Başkanı Dimitri Medvedev'in, 22 Eylül ayında yapılan Rus-İran işbirliğindeki kısıtlamalara ilişkin kararnamesi olumsuz etkiledi. ABD ve Avrupa’ya ilgi duyan Rus şirketleri, İran pazarını terk etmeye başladı.
Böylece Ekim ayında, 2010, İran ile ilişkilerin sona ermesi hakkında, şirket LUKOIL dedi. İran ve Gazpromneft'i terk etti. Ancak Tatneft, orada dezavantajlılar Fonu ile ortak bir şirketi olan IRI'de çalışmaya devam ediyor.
Yapboz Hazar
İkili ilişkilerde çözülmemiş problemler arasında Hazar Denizi'nin durumu var, ancak Rusya için bu tartışmalı alanlar nedeniyle İran ile komplikasyon yaratmıyor. Havzanın hidrokarbon rezervleri, Dünya Enerji İstatistikleri 36,2 milyar ton yağ (Dünya'nın% 21'i) ve 84,9 trilyon metreküp doğal gazı (% 46) içindeki İstatistiksel İnceleme ile tahmin edilmektedir. Kaynaklar için bölgesel rekabet, Hazar Denizi'nin güneyindeki - Alov, Araz, Azeri, Sharg ve Chirag bölgelerinde yargı yetkisi ile daha da artmaktadır.
Türkmenistan, Hazar Denizi'nin dibinin ve derinliklerinin, ortanca çizginin prensibine dayanarak Kazakistan, İran ve Azerbaycan ile anlaşarak sektörlere veya bölgelere sınırlandırılmasını savunuyor. Tahran, Rusya'nın Hazar Denizi ile Azerbaycan ve Kazakistan arasındaki ikili anlaşmalarının meşruiyetini tanımıyor. Sorunu çözmenin “medyan” modeline karşı durmakta ve alt toprak dahil olmak üzere denizin genel mülkiyetini ya da Hazar'ı yüzde 20'in beş eşit hissesine bölmeyi beklemektedir.
Rusya, Azerbaycan ve Kazakistan tek bir öneride bulundular: dibi medyan çizgisi boyunca bölmek ve su yüzeyini ortak bırakmak. Bu tekliflere göre, deniz tabanını sınırlandırırken, Rusya taban alanının yüzde 19, Azerbaycan - 18, Kazakistan - 27 alıyor. Kalan en alt alanın yüzde 36'inden İran, 11'ten yüzde 14'a ulaşacak.
Hidrokarbon rezervleri, denizin yasal durumuna bağlı olarak Hazar devletleri arasında bölünmüştür. Rusya'da bir sahil şeridine sahip olan 695, Rusya sahil şeridinde kilometrelerce eşdeğer bir milyar ton, “medyan” modelinde ise 2 milyar var. 2,34 kilometre ile Azerbaycan - 850 veya 4 milyar ton. 2,84 kilometre sahili olan Kazakistan - 2320 veya 4,5 milyar. 2,84 kilometre ile Türkmenistan - 1200 veya 1,5 milyar. 2,14 kilometre ile İran - 900 veya 0,5 milyar ton.
Astrakhan Zirvesi'nin tebliği uyarınca, Hazar Denizi'nin bölünmesi ile ilgili son anlaşma 2015'te imzalanmalı. Büyük olasılıkla, taraflar Rusya’nın her bir ülkesine kıyıdan bir 25 mil şeridi (10 kıyı şeridi ve 15 balıkçılık mili) tahsis etme önerisini kabul ederken, su alanının geri kalanını kamu kullanımında koruyacaklar. Alt topraklara gelince, tartışmalı alanların komşuları ile ortak bir gelişme ile yaklaşık olarak eşit sektörlere bölünmeleri muhtemeldir.
Yukarıdakileri özetlemek gerekirse, Rusya ve İran'ın çıkarları yalnızca kısmen örtüşüyor. Moskova, bir ortak olmasına rağmen, Tahran'ı Batı ile karşı karşıya olduğu bir müttefik olarak göremez. Bulgaristan, Ukrayna, Moldova, Türkmenistan veya Gürcistan'ın gösterdiği gibi, bu kavramın devletlerarası ilişkilerde bütün konvansiyonlarıyla.
İran motifleri
- Yazar:
- Yevgeny Satanovsky, Orta Doğu Enstitüsü'nün başkanı
- Orijinal Kaynak:
- http://vz.ru/opinions/2014/10/28/712653.html
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter