Mina'da
Hacca gitmiş olan halk Minada toplanmıştı. İmam Sadık (a.s) ve dostlarından bir grup bir müddet için, bir yerde oturmuş önlerindeki bir miktar üzümü yiyorlardı.
Bir dilenci Peyda oldu ve yardım istedi. İmam üzümdem bir parça alarak dilenciye vermek istedi. Dilenci kabul etmedi. Bana para verin dedi. İmam, Hayır, param yok buyurdu. Dilenci üzülerek gitti.
Dilenci birkaç adım gittikten sonra pişman oldu ve O halde üzümü veriniz dedi. İmam Hayır dedi ve üzümü ona vermedi.
Uzun sürmedi, başka bir dilenci hasıl oldu ve yardım istedi. İmam, buna bir salkım üzüm alarak, verdi. Dilenci üzümü aldı, Bana rızık veren alemlerin rabbine Hamd olsun dedi. İmam, ona durmasını emretti, sonra her iki avucunu da üzümle doldurarak ona verdi. Dilenci ikinci defa Allaha şükretti.
İmam tekrar ona dur, gitme dedi. Sonra orada bulunanlardan birine döndü ve: Yanında ne kadar para var? dedi. Aradı, yirmi dirhem kadar para vardı. İmamın emriyle dilenciye verdi. Dilenci üçüncü defa Allaha şükür dilini açtı. Şükür yalnız Allahadır, ey Allahım nimetlendiren sensin ve şerikin yoktur dedi. İmam bu cümleyi işittikten sonra gömleğini çıkarıp dilenciye verdi. Burada dilenci sözünü değiştirdi ve İmama teşekkür edici bir cümle söyledi. İmam artık ona bir şey vermedi, o da gitti.
Orada oturmuş olan dostlar ve ashab bunu şöyle anladılar: Eğer dilenci bu şekilde Allaha olan şükre devam etseydi, imam ona yine yardım ederdi. Fakat ifadesini değiştirdi ve İmamı ululayıp teşekkür ettiği için, artık yardım devam etmedi.[1]
[1] - Biharül Envar, Kompani basımı, c. 11, Halet-i Sadık, s. 116.