2022 seçim kampanyası bir “seçim karşılaştırma oyunu” haline geldi. Scott Morrison’ın İşçi Partisi liderliğini kovaladığı 2019 gibi mi? Bir değişim ruh halinin ülkeyi kasıp kavurduğu ve uzun süredir var olan hükümetleri devirdiği 2007 mi 1996 mı? Yoksa sorunlu, bölünmüş hükümetlerin azınlık statüsüne tutunduğu 2010 veya 2016 gibi mi?
Bugünün teklifi “Bu nasıl bir seçimdi?” Seçimden sonra tarzını ve siyasi kişiliğini değiştireceğini ilan eden Morrison, kişilik kusurlarından salgını suçladı, Liberal Parti’nin kampanya odak gruplarının seçmenlerin onları ilk sıraya koyduğunu göstermesi acı verici bir şekilde açık.
Bugün seçmenlerle olan zayıf ilişkisi sorulduğunda, Morrison daha önceki “Ben bir diş hekimi gibiyim, benden hoşlanmayabilirsin ama bana ihtiyacın var” söyleminden ayrılmayı teklif etti. Bunun yerine şunları aldık:
Biliyorsunuz, son üç yılda ve özellikle son iki yılda Avustralyalılar bu salgını atlatmak için benden güç ve dayanıklılık aldılar. Pekala, bunun Avustralyalıların benim çalışma şeklimdeki diğer koridorları görmelerine izin vermediğini kabul ediyorum. Ve Avustralyalıların meseleler söz konusu olduğunda biraz buldozer olabileceğimi bildiklerini biliyorum ve bunu sizin de bildiğinizden şüpheleniyorum… Git, yolumda değişmesi gereken şeyler olduğunu biliyorum.
Bu hemen aklıma Julia Gillard’ın 2010 kampanyasındaki “gerçek Julia”sını getiriyor.Kevin Rudd, Gillard’a karşı sızdırarak bu kampanyayı patlattıktan ve Tony Abbott’a karşı büyük anket liderliğini sona erdirdikten sonra, Gillard’ın kampanya ekibi yeni bir başlangıç yapmanın yollarını aradı ve karar verdi. O zamanki Fairfax gazetecileriyle, seçmenlerin artık “gerçek Juliet’i” göreceklerine söz verdiği bir röportaj yapın.
Görünüşe göre İşçi Partisi tarafından öngörülmeyen acil sorun, ortaya atılan ‘gerçek Julia’ sorusuydu – başından beri ‘sahte Julia’ mıydı ve sadece seçimi kaybedeceğinden korktuğu için maskesini düşürmeye mi karar verdi? Her iki tarafa da çoğunluk sağlamayan bir seçim kampanyasında önde gelen bir zeplin gibi düştü. İşçi, ‘Gerçek Julia’dan bir daha asla bahsetmedi – ama Liberaller kesinlikle unutmadı.
En azından Morrison “gerçek bir ScoMo” sunmuyor. Gerçek ScoMo’nun açıkça bir sorun olduğunu ve seçmenlerin bunun yerine “yeni, geliştirilmiş ScoMo” alacağını söylüyor. Belki de “daha dostça, daha nazik bir ScoMo”. Ama ancak seçimden sonra – muhtemelen önümüzdeki cumartesiye kadar her günkü saldırgan, ıslık çalan, bölücü, yalancı ScoMo’yu alacağız.
Elbette değişimin büyüleyici yanı, kampanyanın çok geç olması ve kadın seçmenlerin Morrison’la büyük bir sorunu olduğu ortaya çıktıktan aylar sonra. Liberal kampanya ekibi içinde teşhis değişti, ancak şimdi Morrison’ın hükümetin yeniden seçilmesine yönelik tehdidini fark ediyor mu? Kararsız seçmenler arasında Anthony Albanese tarafından ikna edici bir şekilde kazanıldığı anlaşılan Çarşamba gecesi tartışması, Morrison’ın neden bu kadar çok seçmeni yabancılaştırdığı konusunda yeniden düşünmeye sevk etti mi? Yoksa bu, uzun zamandır bildikleri, ancak başlangıçta “Beni sevmeyebilirsin ama bana saygı duyuyorsun” satırıyla ele almaya karar verdikleri bir soruna başka bir çözüm mü?
Belki seçimden sonra öğrenemeyeceğiz. Geleneksel olarak Avustralya siyasetinde, kampanya yöneticileri seçimden sonra kampanyaları ve neyin işe yarayıp neyin yaramadığı hakkında Ulusal Basın Kulübü ile konuşur. “Yeni ScoMo”nun zamanlaması, şüphesiz 2019’daki sürpriz galibiyeti organize eden ve kim bilir, “yeni ScoMo” ile bir mucize daha gerçekleştirebilecek liberal yönetmen Andrew Hirst için bir soru olacak.
Ama ‘gerçek Juliet’ gibi, muhalefetin bununla harika bir gün geçireceğine bahse girebilirsiniz. Özellikle buldozer parçası – Albanese’nin bunu anlaması uzun sürmedi. “Bir buldozer her şeyi yok eder. Bir buldozer her şeyi devirir. Ben bir inşaatçıyım” dedi Morrison’ın ifadesi sorulduğunda. Ve ardından vurucu: “Başbakan elini kaldırıyor ve ‘Ben değişeceğim’ diyor. Peki, değişim istiyorsanız 21 Mayıs’ta hükümeti değiştirin.”