Bugün yazıda başlayan hikayeye devam edeceğiz "Taşlı Hikayeler".
Bu nedenle, megalitler uzun zamandır dikkat çekiyorlar, ancak kim tarafından ve ne amaçla inşa edildiklerini, Yeni Çağın başında kimse bilmiyordu. Bize gelen kaynaklar, bir zamanlar bu topraklarda yaşayan ve geride sadece bu taşları bırakan bazı bilinmeyen insanlardan bahsediyor. Bazı efsaneler ve efsaneler cüceleri megalitik yapıların kurucuları olarak ilan ederken, diğerleri ise tam tersine devler tarafından inşa edildiğini iddia ediyor.
Birçok efsane, bu gizemli yapıların inşasını denizden gelen insanlarla ilişkilendirir. Nitekim haritaya bakıldığında megalitlerin açıkça deniz kıyılarına doğru çekildikleri göze çarpmaktadır. Üstelik denizden uzaklaştıkça boyutları küçülür. Örneğin, Kafkasya Karadeniz bölgesindeki dolmenlerin bir haritası:
Ve en eski megalitik yapılar, Bahamalar'dan 40 km uzaklıkta Atlantik Okyanusu'nun dibinde bulundu ve MÖ sekizinci bin yıla kadar uzanıyor. Sualtı megalitleri de Pasifik Caroline Adaları yakınlarında, Japon Yonaguni adasının yakınında denizin dibinde ve Wisconsin'deki (ABD) Rock Gölü'nün dibinde bulundu.
Bazen cüceler ve "denizin insanları" hakkındaki versiyonlar birleşir. Örneğin, Adıge'de anlaşılmaz taş yapıların inşası, denizden çıkan ve tavşanlara binen cücelere atfedilir.
Polinezya adalarının çeşitli kabilelerinin gelenekleri çakışmaz. Bazıları megalitlerin üç kademeli uçan Kuaikhelani adasından inen cüceler tarafından bırakıldığını iddia ediyor. Diğerleri okyanustan çıkan beyaz, kızıl sakallı tanrılardan bahsediyor. Polinezyalılar megalitlere "marae" - bir sunak diyorlar.
Marae Manunu, Huahine Adası
Afrika Dogon kabilesinin efsanelerinde, Dünya'nın çocukları ve soluk tilki Yorutu olarak adlandırılan bazı cüce yebanlar hakkında söylenir.
Avustralya yerlileri, megalitleri, insanları ağızsız ve başlarının etrafında halelerle tasvir edilen gizemli deniz insanlarıyla ilişkilendirir.
Batı Avrupa'nın Kelt kabileleri, megalitlerin yapımını perilere ve elflere bağladı. Örneğin İrlanda destanlarında megalitik yapıların, insanların dünyasını ve “küçük insanların” ülkesini birbirine bağlayan bir tür portal olduğu söylenir. Aynı İrlanda'daki ve İngiltere'deki megalitlerin "Druidlerin taşları" olarak adlandırıldığı biliniyor. Bununla birlikte, artık ritüellerinde Druidlerin uzun zamandır var olan taşları kullandıkları, kökenini muhtemelen bilmedikleri kanıtlanmış olarak kabul ediliyor.
İskandinav yazarlarının daha önceki yazılarından yararlanan ortaçağ Hollandalı bilim adamı Johan Picard'a göre megalitler cüceler tarafından değil, tarih öncesi zamanlarda kuzey Avrupa'da yaşayan devler tarafından inşa edildi. Almanya ve Akdeniz adası Sardunya sakinleri İskandinavlarla dayanışma içindedir. Almanlar bu tür megalitlere "devlerin mezarları" (Hünengräber), Sardunyalılar - "devlerin mezarları" diyorlar.
"Hun Devlerinin Mezarı", kuzey Almanya
Ve bu, Endülüs kenti Antequera yakınlarında İspanya'da görülebilen Avrupa'nın en büyük dolmenidir.
Ayrıca İspanya'da, Minorca (Balear Adaları) adasında, duvarları kireçtaşı bloklardan yapılmış etkileyici Naveta des Tudons mezarını görebilirsiniz. Yüksekliği 4,55 metre, uzunluk - 14 metre, genişlik - 6,4 metredir.
Bilim adamlarına göre 1640-1400 yılları arasında inşa edildi. M.Ö.
Dolmen de Lacara, İspanya'nın Extremadura eyaletinde, Merida şehrine 25 km uzaklıkta bulunan çok sıradışı ve güzel:
3 ila 4 bin yaşında.
Ancak Avrupa'nın en büyük megalitik kompleksi İrlanda'da - Boyne Vadisi'nde bulunuyor. Stonehenge'den bin yaş büyük.
Bu kompleksin en ünlü binası Newgrange Barrow'dur (kelimenin tam anlamıyla "Yeni Çiftlik" olarak çevrilmiştir). Bazen "Peri tümseği" ve "Güneş mağarası" olarak da adlandırılır - ışınları kış gündönümü gününde buraya nüfuz eder.
UNESCO tarafından resmen Avrupa'nın en büyük ve en önemli megalitik yapısı olarak tanınan bu komplekstir.
Ermenistan'ın güneydoğusundaki Şenyuk bölgesinde, Sisian şehrinden yaklaşık 3 km uzaklıkta, Zorats-Karer - "taş ordu" denen bir grup megalit görebilirsiniz. Toplamda 223 megalit var, bunların 80'inin üst kısmında delikler var, bu yüzden bunlara "şarkı söyleyen taşlar" deniyor (bu 80 taştan sadece 37'si ayakta duruyor).
Hindistan'da bazı megalitler Daityas'ın (devlerin, asuraların ırkı) ve Rakshasaların (iblislerin) mezarları olarak kabul edilir. Diğer megalitler, Hindu panteonunun tanrılarıyla ilişkilidir. Örneğin bu, orijinal Tamil adı "Vaan Irai Kal" - "Cennetsel Tanrı'nın Taşı" idi.
Ancak, şimdi Krishna'nın Tereyağı Topu olarak adlandırılıyor. Gerçek şu ki, Hindu efsanelerine göre, bu tanrı çocuklukta yerel köylülerden tereyağı çaldı (daha da ilginç: gerçekten bu kadar miktarlarda mı?).
Krishna çocukken
Megalitlerin "Büyülü" özellikleri
Aslında, büyülü özellikler ve işlevler genellikle megalitik taşlara atfedilirdi. Örneğin, Essay kasabasından çok uzak olmayan Brittany'de, yerel halkın "peri taşları" dediği ünlü dolmen sokağı var. Burada perilerin bir hayat arkadaşı seçmede yardımcı olabileceğine inanıyorlardı. Nişanlandıktan sonra, yeni ay gecesi genç adam ve kız eski taşların etrafında yürüdüler ve onları saydı: Sağdaki genç adam, soldaki kız. Her ikisinde de aynı sayıda taş olsaydı, birliktelikleri mutlu olmalıydı. Bir veya iki taş arasındaki fark da kritik kabul edilmedi, ancak hesaplamalarında üç veya daha fazla taşla karıştırılanlara kategorik olarak bir düğün oynamaları önerilmedi. Efsaneye göre bu taşlar, makalede adı geçen periler tarafından Roche-au-Fee dolmenlerinin yapımı sırasında burada ortaya çıktı. "Taşlı Hikayeler".
Perilerin önlüklere taş taktığını ve daha sonra fazlalıklarını döktüğünü söylüyorlar.
Bretanya'da hazinelerin antik "duran taşların" (menhirs) altında yattığına inanılıyordu, ancak bunlar yalnızca yılın tek bir gününde elde edilebiliyordu. Hristiyan dönemlerinde, Noel'den önceki gece, menhirlerin ya yerin üstüne çıktığı ya da genel olarak yerlerini en yakın kaynağa bıraktığı iddia edilen çok değerli bir zaman olarak görülmeye başlandı. Menhiri "soymak" için makul miktarda el becerisine ve cesarete sahip olmak gerekiyordu. Kalkanlar, kaynağa giden hırsızın üzerine düşmeye çalıştılar - geri döndüler ve onu takip ettiler.
Antik Yunan'da sihirli taşlar da gökten düştüğüne inanılan ofitlere ("Yılan taşları", bir sonraki makalede bunlardan bahsedeceğiz) ve sideritlere ("Yıldız Taşları") ayrıldı. Bu arada, mevcut verilere bakılırsa, Mekke'deki ünlü Kabe'nin Kara Taşı, özellikle sideritlere atfedilebilir.
Kabe'nin siyah taşı
Başka, daha az nadir olmayan büyülü megalit çeşitliliği, sözde hareketli taşlardı. Mona Adası'nda bulunan bunlardan biri, ortaçağ tarihçisi Giraldus Kambrenzis tarafından bahsedilir. Tüm çabalara rağmen, bu taşın her zaman yerine geri döndüğünü iddia ediyorlar. İrlanda'nın II. Henry tarafından fethi sırasında, bu gerçeğin doğruluğunu şahsen doğrulamak isteyen Kont Hugo Sestrenzis, ünlü taşın çok daha büyük olana bağlanmasını ve her ikisinin de denize atılmasını emretti. Ertesi sabah taş her zamanki yerinde bulundu. Daha sonra bu taş, 1554'te bilim adamı William Salisbury tarafından görüldüğü yerel kilisenin duvarına atıldı.
Hareketli taşlar arasında makalede anlatılan Pleshcheyevo Gölü yakınlarındaki ünlü Mavi Taş yer almaktadır. Arzuların yerine getirilmesi.
"Sürünen taşlar" Amerikan Milli Parkı "Ölüm Vadisi" nde görülebilir.
Bilim adamları, gece donlarında etraflarında oluşan buz sayesinde hareket ettiklerine inanıyorlar.
Bununla birlikte Romanya'da, büyüyebilen ve hatta tomurcuklanabilen katmanlı kumtaşından oluşan sert taşlar vardır.
Jeologlar büyümelerini nemin etkisi altında bu taşların iç yapısının oksit veya sülfat genişlemesi ile açıklarlar. Gerçek şu ki, magnezyum ve kalsiyum hidroksitler, ilk oksitlerin hacminin iki katını işgal ediyor ve hidrosülfoalüminat hacmi, ilk bileşenlerin hacminden 2,2 kat daha büyük.
Megalitlerin bir başka özelliği, kendilerine gelen insanların hastalıklarını iyileştirme yetenekleri olarak kabul edildi. Son arkeolojik araştırmalar, yapımı Merlin adıyla ilişkilendirilen ünlü Stonehenge'in (Stone Henge) asıl amacının şifa ritüelleri gerçekleştirmek olduğunu öne sürüyor. Bu kompleksin yakınında insanların cenazeleri bulundu, kalıntılarının incelenmesi ciddi hastalıkları olduğundan şüphelenmek için sebep veriyor. Ölen kişinin dişlerinin analizi, çoğunun çok uzak bölgelerden geldiğini ortaya çıkardı, bu da Stonehenge'in tam olarak bir "sihirli hastane" olarak büyük popülaritesini gösteriyor. Ancak modern araştırmacılar, Stonehenge'in eski bir astronomik gözlemevi olduğu şeklindeki ünlü versiyona şüpheyle bakıyorlar. Gerçek şu ki, bu kompleks bir tepenin üzerinde değil, çok yumuşak bir eğimde bulunuyor, bu da astronomik hesaplamaları çok zorlaştırıyor.
İngiliz şehri Penzance yakınlarında bulunan Maine-en-Tol'un taşları da şifalı olarak kabul edildi:
Çocukları tüberküloz ve raşitizmden kurtarmak için, yerel halk onları uzun süre çıplak olarak üç kez taştaki delikten taşıdı ve ardından üç kez çimlerin üzerinde batıdan doğuya sürükledi. Ve yetişkinler burada sırt ve eklem ağrısından kurtulmak istiyorlardı: doğudan batıya dokuz kez delikten geçmek zorunda kaldılar.
Ve bu, Büyük Britanya'daki üçüncü en büyük taş çember olan "Brodgar Yüzüğü" (Orkney Adaları):
Bu "Yüzük" ün megalitlerinden biri, genç bir adam ve birbirini seven bir kızın el sıkıştığı "Odin'in Taşı" dır. Bu ritüel, niyetlerinin ciddiyetinin bir göstergesiydi ve "Odin'in yemini" olarak adlandırıldı. Ayrıca bu taşın deliğinden içeri giren bir çocuğun hayatının geri kalanında felçten korunacağına dair bir inanç vardı. Ne yazık ki, Odin Taşı Hıristiyan rahipler tarafından yok edildi. Bu cromlech'in 60 taşından bugüne kadar sadece 27'si hayatta kaldı.
Megalitler, XNUMX. ve XNUMX. yüzyılın başında, çevredeki tüm köylerden hasta insanların geldiği Brittany'de de şifalı olarak kabul edildi.
Rusya topraklarında da "şifalı taşlar" var. Örneğin, Tula bölgesinin Efremovsky bölgesindeki Koz'e köyü yakınlarındaki Kon-Kamen.
Popüler efsane, Kulikovo alanından kaçan bazı Horde halkının ona dönüştüğünü iddia ediyor. Yerel sakinler, üzerinde oturan erkeklerin gücü artırabileceğine ve kadınların kısırlıktan kurtulabileceğine inanıyordu. Sığır hastalıklarına karşı da yardımcı oldu: XNUMX. yüzyılın ortalarına kadar köylülerin baharda bu amaçla bu megalit etrafındaki toprağı sürdüğü söyleniyor.
“Şifalı taşlar” Moskova'da bile (Kolomenskoye'de) görülebilir. Bunlar makalede anlatılan "Kız Taşı" ve "Taş-Kaz" dır. Arzuların yerine getirilmesi.
Katolik rahipler megalitleri halkın saygı duyduğu "şeytanın tahtları" olarak adlandırdılar. Ortodoks Kilisesi'nin hiyerarşileri de en hafif deyimiyle taşlara tapınmayı hoş karşılamadılar. Yüzyıllar boyunca Kilise, bu pagan bölgelerine ve yapılarına toplu hac ziyaretlerini sona erdirmek için muazzam çaba gösterdi. Sonunda, megalitlerin "Hıristiyanlaşması" başladı, birçoğuna haçlar yerleştirildi (veya üzerlerine oyuldu) ve bazılarının üzerine kiliseler bile dikildi. İÇİNDE hikayeler Rusya, eski kutsal alanlara karşı böyle bir tutumun örneklerini de bulabilir.
Örneğin, Konevets'in Kon-Kamen adasındaki Ladoga Gölü'ndeki Arseny Konevsky'nin ahşap şapeli.
XIV.Yüzyılın sonunda yaşayan, megalitteki fedakarlıkları öğrenen bu aziz, bir Bakire simgesiyle etrafından dolaştı ve kutsal su serpti. Bundan sonra, efsaneye göre iblisler, bir karga sürüsü şeklinde taştan çıkıp, o zamandan beri "Şeytan" olarak bilinen koya uçarlar. Daha sonra, sözde yılanların bu adada bulunması sona erdi. Taş şapel 1895 yılında inşa edilmiştir.
Vologda Oblast'taki (Rus Kuzey Ulusal Parkı bölgesi), Maura Dağı'ndaki megalitin yakınında bir şapel de inşa edildi.
Bu megalite "ayak izi" denir: üzerinde, olduğu gibi, Keşiş Cyril'e (Kirillo-Belozersky Manastırı'nın kurucusu) atfedilen bir insan ayağının izi görülebilir. Yerliler, üzerine basarak bir dileğin gerçekleşeceğine inanıyor.
Bu arada, Vologda bölgesinde başka alışılmadık taşlar da var. Bu nedenle, Kema ve Indomanka nehirlerinin kesiştiği yerde, çöküntüleri olan (15 cm'ye kadar) ve muhtemelen pagan kurbanları için sunak olarak kullanılan iki granit kaya görebilirsiniz.
Rusya'nın diğer megalitik yapıları
Kuzbass'ın güneyindeki Gornaya Shoria'da, Surak-Kuylyum megalitik kompleksi oldukça yakın zamanda keşfedildi (2013'te). 1015–1200 metre rakımda ulaşılması zor bir bölgede yer almaktadır ve henüz tam olarak araştırılmamıştır.
Kuilum Dağı'nın megalitlerinden biri
Vottovaara Dağı'nda (Karelia) çok ilginç megalitler görülebilir. Burada bunlara "seid" denir.
Ancak Kafkasya'da özellikle Karadeniz kıyılarından Adıge'ye kadar birçok megalitik yapı var.
Novosvobodnaya köyü yakınlarındaki "Bogatyrskaya Polyana" (Adıge) yolunda, çoğu ne yazık ki yağmalanıp yok edilen 360 dolmen var. Sadece ikisi hayatta kaldı: 100 ve 158 numara.
Dolmenler Kırım'da (72 dolmen, ancak çoğu kötü korunmuştur), Sibirya'da ve Kuban bölgesinde de görülebilir.
Abhazya'da yaklaşık 60 dolmen bulundu, bunlardan 15'i Verkhnyaya Eshera köyü yakınlarında bulunuyor. Escher dolmenlerinden biri Sohum'daki (Abhazya) Yerel Kültür Müzesi'nde duruyor.
1961'de parçalara ayrılmış ve Esheri'den getirilmiştir. Montaj sırasında duvarlardan biri kırıldı ve çatı ile duvarlar arasında artık bir boşluk görülebiliyor.
Ne yazık ki, dolmenlerin çoğu (hem Rus hem de yabancı) sonsuza dek yok edildi ve kayboldu.
Bir sonraki yazımızda "yılan gibi taşlar" ve "kader taşları" ndan bahsedeceğiz.