Her şeyi sorgulamadan queer olmak nedir? diye soruyor Ali Pfefferman (Gaby Hoffmann), sevgilisiyle tartışırken. Başka bir kadından etkilenebilecek olan Ali, ilişkilerinde heteronormatif bir modeli zorlamaktan kaçınmak istediğini savunuyor. Sevgilisi, daha yeni çıkan Ali'nin belki biraz bencillik ettiğini öne sürüyor. Kendini dinle, diyor. Yaklaşık 30 saniyedir tuhafsın.
Sorgulayın ve sorgulanmayı bekleyin: Bu, dizinin ikinci sezonu için herhangi biri kadar iyi bir misyon ifadesidir. Şeffaf , Jill Soloway'in Los Angeles'taki Pfefferman'ların cinsel ve kişisel evrimlerini konu alan muhteşem komedi-draması. Severler ama kolay sevmezler. Cesur ve bencil seçimler yaparlar. Tartışıyorlar çünkü umursuyorlar.
Şeffaf'ın 1. Sezonu Yetmiş yılın çoğunu Mort olarak yaşayan Maura Pfefferman'a (Jeffrey Tambor) odaklandı, yetişkin çocuklarına babadan Moppa'ya giden transseksüel bir kadın olarak geldi. (Dizi başlığının esprisi buradan geliyor.) Bay Tambor bir vahiydi - korkmuş ve kararlı, sıcak ve huysuzdu - ve 2. Sezon'un hak ettiği Emmy Ödüllü performansı için daha büyük bir vitrin inşa etmesi anlaşılabilirdi.
Bunun yerine, 10 yarım saatlik bölümü Cuma günü Amazon'da başlayan 2. Sezon, odağını geniş kapsamlı Pfefferman mishpocheh'ine genişletiyor: çocuklar, kayınvalideler, eski eşler ve uzun zamandır atalar. Ve bunun için her şey daha zengin.
Bu sezon, klanın en büyük kızı Sarah'nın (Amy Landecker) Tammy'ye (Melora Hardin) düğününde bir fotoğraf için poz vermesiyle başlar. Bu sahne, sezonun hikaye satırlarını minyatür olarak kuran yeniden girişin küçük bir gücüdür. Sarah zaten evlilik hakkında şüpheler yaşıyor. Erkek kardeşi Josh (Jay Duplass), genç bir oğlu Colton (Alex MacNicoll) olduğunu öğrendikten sonra hızla büyümeye zorlandı. Maura kimliğinde giderek rahatlıyor ve fotoğrafçı ona Efendim dediğinde çekip gidiyor.
Televizyon bu yıl yaratıcılık, mizah, meydan okuma ve umut sundu. İşte The Times'ın TV eleştirmenleri tarafından seçilen öne çıkanlardan bazıları:
Ms. Soloway, Pfefferman ailesini sanki onun içine doğmuş gibi yazıyor, her satırına kişilik ve tarih katıyor. Bu sezona bir topluluk çalışması demek teknik olarak doğru olur. Ama aslında, ailenin kendisine bir baş kahraman, üyeleri evrim geçirip dönüştüğü, doğup yaşlansa bile kolektif tuhaflıkları ve kişiliği koruyan bir organizma gibi davranır.
Örneğin bir Pfefferman olmak, gizlilik ve açıklık konusunda belirli sorunlara sahip olmaktır. Aile üyeleri gizler ve paylaşır; dakikalar içinde büyük sırlar gevezelik ederler ve yaşamı değiştiren sırları yıllarca gizlerler. Kavga ederler, komplo kurarlar, skor tutarlar. Çok sayıda aile, Noel veya Şükran Günü'nde ayarlanmış tatil bölümlerini gösterir. Şeffaf, uygun bir şekilde, kefaret günü olan Yom Kippur'u belirler.
Ailenin hafıza olduğu fikri - atalardan kalma deneyimlerin ve travmanın yadigârlar gibi aktarıldığı - sezonun en cüretkar cihazında, entelektüel ve cinsel özgürlüğün çiçeklenmesi sona ermek üzere olan Weimar Almanya'daki ailenin köklerine hızlı bir geri dönüşle ortaya çıkıyor. Naziler tarafından.
Yeni sezon aynı zamanda Pfeffermans'ın ötesindeki bakış açılarına da açılıyor. Cherry Jones, Ali'nin akıl hocası olarak aradığı karizmatik radikal-feminist bir şair olarak çekicidir; Alexandra Billings (birkaç transseksüel oyuncudan biri), ayrıcalıklı arkadaşı Maura'dan daha zorlu bir yola sahip olan Davina rolünü derinleştiriyor. (Şeffaf, geçişin dolar ve sent maliyetlerinin çok farkındadır.)
Bu Los Angeles seks ve kimlik turu, bir 405 alışverişi kadar kesişiyor ve açıkça komik olmasaydı, hepsi lisansüstü bir toplumsal cinsiyet çalışmaları semineri gibi oynayabilirdi. Şov, bir wimmin'in müzik festivalindeki bir şamanda (bazılarınız benim davul çalan ırkçılık grubumdan tanıyorum) ve Pfeffermans'ın Colton'un muhafazakar Hıristiyan evlat edinen ailesiyle tanıştığında kültür çatışmasında komedi buluyor. (Paterfamilias, Maura'yı Colton'ın Mee-Maw'ı olarak selamlıyor.) Yine de dizi her karakterin samimiyetine saygı duyuyor. Onun ruhu, her şeyin komik olabileceğidir, ancak hiçbir şey gülünç değildir.
Şeffaf, sosyal açıdan bilinçli birkaç televizyon dizisinden biri - The Wire başka bir şey - mesaj ve sorumluluk duygusu onu zorlamak yerine arttırıyor. Teoriden değil, özgüllükten güç alıyor: Özellikle burjuva Los Angeles, özellikle ilerici-Yahudi, özellikle feminist.
Ve sanatının konuşmasını sağlar. 3. Bölümde (Yönetmen Marielle Heller, The Diary of a Teenage Girl), Ali bir bowling salonunda bazı lezbiyen arkadaşlarla tanışır ve kamera odada kadından kadına uçuşur - gülmek, içmek, burnunu sokmak, flört etmek, varlık. O bakış her insan kadar Şeffaf'ta da bir karakterdir.
Şeffaf'ın belki de en büyük başarısı, herhangi bir Pfefferman'ın aynı anda hem en hem de en az favoriniz olabilmesidir. (Örneğin, Judith Light'ın canlandırdığı Maura'nın eski karısı Shelly, hem komik bir şekilde bencildir hem de son derece sempatik bir hayatta kalandır.) Ana hikaye, Maura'nın geçişi bile, hayatın ve insanların karmaşık ve karmaşık olduğu konusunda daha büyük bir felsefeye giriş niteliğindedir. ikisini de güzel yapan budur. Şeffaf, cinsiyet ve cinselliğin süreklilik olduğunu söylüyor, ancak pek çok şey de öyle.
Bu sezonun sonlarında Maura, Ali'ye biraz istenmeyen, Moppa'ya özgü bir tavsiye veriyor: Mutlak cevaplar ve net ikili dosyalar olabileceği kadar rahatlatıcı, aşırı emin olanlara şüpheyle yaklaşın. Dogmaya aşırı bağlı olan insanlardan uzak durmanın her zaman akıllıca olduğunu öneriyorum, diyor. Bir an duraksıyor. Sonra ekliyor, Ama bu benim.