Bebeklerin, süt gereksiniminden ayrı olarak gençlerle yetişkinler aynı ölçüde öpüşmeye gereksinim duyar mı? Ve öpüşemezsek, bu gereksinimi başka ağız hareketleriyle mi karşılıyoruz? Çok mu konuşuyoruz? Çok mu yiyoruz? Sigara mı içiyoruz?
19. yüzyılın sonlarında yetimevlerinde büyüyen çocukların çoğu yaşama sevinçlerini yitirip çocuk marasmusu denilen, sözlük anlamıyla “eriyip bitme” hastalığından öldüler. İstedikleri zaman değil, belirli zamanlarda besleniyorlardı ve neredeyse hiç öpülmüyorlar, kimse onları kucaklayıp bağrına basmıyordu.
20. yüzyılda yapılmış ve ruhbilim kitaplarına da girmiş gaddarca bir deneyde, günde üç kez kucaklanan prematüre bebeklerin güçlendiği, dokunmadan ve dokunmanın ilettiği duygusal mesajlardan yoksun bırakılan bebeklerin iki kat kilo aldığı gözlendi.
Ağza bir şeyler almak kendimizi koruma, yaşamı sürdürme güdümüze bir örnek oluşturabilir – ağzımıza ne kadar çok şey atarsak, bunların bazılarının yenebilir olma
olasılığı da artar.
Ama bu, bağlanma, birisine yakın olma ya da ikinci en iyi olarak, bir şeye yakın olma güdümüzün bir örneği olabilir.
Büyük bir olasılıkla da kısmen, bilme güdümüzdür – bilme güdüsü Adem’le Havva’nın başına bir sürü iş açmış olsa da homo sapiens’i yok olmaktan kurtarmıştır.
Sigarayı, içmeyi, konuşmayı, çiğdem çitlemeyi ve çerezi seven birisi olarak (ekşi’den):