17 Eylül 1931 Bay Spetsmashtrest'e, büyük ve özel bir güç topçu mekanizasyonu mekanizması geliştirme görevi verildi. Özellikle, Mayıs 1'ten önce, 1932'ten önce, 107-mm top arrından oluşan bir “kendinden tahrikli gövde tripleksinin” şasi tasarımlarını Müdürlüğe sunmak üzere teklif edildi. 1910 / 30'ler., 152-mm howitzers arr. 1909 / 30 ve 203-mm harçlar arr. 1930 ve 152-mm (veya 130-mm) top, 203-mm obüs moduyla donanmış "Tripleks Ağır Topçu Özel Amaçlı (TAON)". 1929 / 31 ve 305-mm harçlar.
Ana hat tasarımları Temmuz 1932'de gözden geçirilmiş ve genel olarak onaylanmıştır. "Case triplex" için uzun bir orta şasi kullanmaya karar verdiler tanka T-24 ve "tripleks TAON" için - o sırada yaratılan ağır tankın düğümlerini içeren özel bir şasi. Ancak “dava tripleksinin” üretimi iki yıl ertelendi ve “TAON tripleks” için hiçbir silah bulunamadı, çünkü 152 mm yüksek güçlü silahlar veya 305 mm havanlar yoktu. Sadece 203 mm'lik bir B-4 topuyla donanmış "tripleks" in obüs versiyonu geliştirilmek üzere gönderildi.
1933’te, Spetsmashtrest’in pilot fabrikasında, P.I.Syachintov’un öncülüğünde, TAON üçlüsü için (yakında SU-14 endeksini alan) kendinden tahrikli bir tesisin tasarımı ve üretimi, Askeri Motorizasyon ve Mekanizasyon Akademisi tarafından önerilen şemaya göre başladı. İlk şasi Mayıs 1934’te hazırdı, ancak T-28 orta tankından alınan iletim hataları nedeniyle kesimi Temmuz 1934’in sonuna kadar sürdü.
Otomobilin gövdesi, 10 - 20 mm kalınlığında haddelenmiş zırh levhalarından yapıldı ve bunlar kaynak ve perçinlerle birbirine bağlandı. Sürücü, sol taraftaki gövdenin ön kısmında ayrılmış bir kabinde bulunuyordu. Gözlemleri, kabinin ön ve yan tabakalarına yerleştirilmiş, görüş yuvaları bulunan zırhlı kapaklarla kapatılmış olan muayene kapakları aracılığıyla yönlendirdi. İniş şoförü kabinin çatısındaki kapaktan yapılmıştır. Kalan altı mürettebat üyesi çıkarılabilir üç koltuğun arka kısmında bulunuyordu.
Ana olarak оружия 203-mm obüs obn.1931 g. (B-4) üst makineyle birlikte, kaldırma ve döndürme mekanizmaları herhangi bir değişiklik yapılmadan kullanıldı. Amaçlanan çekim için Hertz panoraması kullanıldı. Yardımcı bir silah olarak, altı bowling tesisine (her biri üç tane) yerleştirilebilecek üç adet 7,62-mm DT makineli tüfek kullanıldı. Buna ek olarak, bir makineli tüfek DT için, kendinden tahrikli güverte sağ önünde bulunan uçaksavar taret sağlandı. Tesisin monte edilmiş mühimmatı, ayrı makinelere yüklenen 8 atışları ve DT makineli tüfekler için 2268 kartuşları (36 diskleri) idi.
Obüsün yerden yüklenmesi ve kabuklara (özel kızaklar) kabukların verilmesi işlemini kolaylaştırmak için, makine, 200 kgf kaldırma kapasiteli iki vinç (vinç) ile donatılmıştır. Çekim yalnızca noktadan yapıldı; makine, manuel ve elektrikli tahrikli hidrolik silindirlere sahip iki açıcı yardımıyla yere sabitlendi. Dikey obüs işaretleme açıları, makineyi döndürmeden 10 ° sektöründe + 60 ° ile + 8 ° arasında ve yatay olarak değişmiştir. Atış menzili 18000 seviyesine ulaştı, atış hızı 1 dakikada bir 5,7 atış oldu. Silahın hareket pozisyonundan savaş pozisyonuna transfer süresi - 6,5-10 min.
Kurulumda 17 hp gücünde dört zamanlı, on iki silindirli Y şeklinde karbüratör motor M-500 kullanılmıştır. (368 kW), iki Zenith karbüratörlü (CD-1). Motor, bir 6 beygir gücüne sahip bir Scintilla marş kullanarak çalıştırıldı. (4,4 kW) ve voltaj 24 B Ateşleme sistemi iki manyeto "Scintilla 12D" ve başlangıç manyetosunu kullandı. Yakıt depolarının kapasitesi 8611 idi. Karayolu üzerinde kurulum aralığı 100-120 km'ye ulaştı.
Şanzıman şunları içeriyordu: Ferodo üzerindeki çeliğin kuru sürtünmesi için çok plakalı ana sürtünme kavraması, beş ileri vitesli bir şanzıman (orta T-28 tankından ödünç alınmış), iki çok katlı teknede sürtünme sürtünme kavrama manşonları (24 diskli) Fanın gücünü Soğutma havasının girişi, gövdenin üst ön tabakasındaki emme penceresinden eksenel bir fan ile gerçekleştirildi ve ızgaralarla kapatılan yan kapaklardan dışarı fırlatıldı.
Makinenin yay süspansiyonu olan ve gövdenin yanlarına bağlanan mum, ateş ederken boşaltma için kapatma mekanizmasına sahiptir. Alt takımda (bir tarafla ilişkili olarak) ortalama çapta sekiz destek silindiri, altı destek silindiri, vida gerdirme mekanizmalı arka tekerlek tekerleği ve çıkarılabilir dişli jantları olan tahrik tekerleği tsevochnogo ize bağlandı. Şasi düğümleri, ağır bir T-35 tankından ödünç alındı. Destekleyici, destekleyici makaralar ve kılavuz tekerlekler harici sönümlemeye sahiptir. Test makineleri kullanıldığında, metal bandajlı kılavuz tekerlekler kullanıldığında, kullanım sırasında lastik bandajlı tekerleklerden daha güvenilir olduğu kanıtlanmıştır.
Makinenin elektrik teçhizatı, tek telli bir devre üzerinde gerçekleştirildi. Yerleşik ağın voltajı 12 B idi. Seri olarak bağlanmış iki adet 6STA-1X pil, 144 a serisi, bir seri bağlı, 1 kW ve 24 V voltajlı “Scintilla” dinamosu (jeneratör).
Bir fabrika girişinden sonra, SU-14 atış için Bilimsel Test Topçu Sahasına (NIAP) gitti. Ancak şasinin teslimi sırasında hasar gördü: birkaç iz çatlak oldu, dişli kutusunda gürültü vardı, motor aşırı ısındı ve 250 km'deki test çalışması iptal edildi. Çekim sırasında makinenin güçlü bir şekilde sallanması ve güvertenin üzerinde durması (ACS çalışma platformunun bu şekilde adlandırılması) ancak tırabzanlara sıkıca tutulmasıyla mümkündü. Ateş oranı aşırı derecede düşüktü, çünkü rahatsız edici vinçler ve vinçler sayesinde ağır mermilerin güverteye kaldırılması gerekti; Testler sırasında kırılan sürgülü döşeme kapaklarının tasarımı da güvenilir değildi.
Hasar düzeltildikten sonra, ACS tekrar çöp sahasına ulaştı. Şimdi pist izlerini ve gelişmiş bir soğutma sistemini güçlendirdi. Düşük güçlü bir tabanca namlusu, astarlı yüksek güçlü bir namlu ile değiştirildi. Bu kez testler koşarak başladı. Ancak otuz dördüncü kilometrede vites kutusu kırıldı. Testler sırasında, çekimler yalnızca hareket yönü boyunca yüksek bir açıyla değil, aynı zamanda yatay olarak, yükseltilmiş kıskaçlarla bile aşırı yönlendirme açılarıyla yapıldı.
Test sonuçlarına göre, SU-14'in uzun süredir gerekli revizyonları hazırlanmış, orijinal biçiminde benimseme olasılığını ortadan kaldırmış ve 31 Ocak 1935 Deneysel Bitki Spetsmashtrest Fabrikasına SU-14'in bakımını yapma görevi verilmiştir. Ancak, Şubat-Mart aylarında gerçekleştirilen yükseltme, yalnızca alt şasiye ve motor şanzıman grubuna (SU-14'in modifiye edilmiş versiyonunda, dişli kutusu ve ana sürtünme kavramasının T-35 tankından değiştirilmiş versiyonunda) dokunduğu için yarı yüreklendi.
Ağustos ayında 5 Nisan ayından 24 e 1935, fabrika testleri sırasında, yükseltilmiş SU-14 modeli, çeşitli koşullarda 500 km'den daha fazla hız aştı ve iyi sürüş performansı gösterdi. Ancak yine de birçok eksiklik kaydedildi. Özellikle, DT makineli tüfekler için tasarlanan top gibi süslemelerle ateş etmenin imkânsız olduğu, tabancanın gövdesi tarafından istiflenmiş pozisyonda engellenmiş çıkarılabilir güverte kapaklarının altında bulunan hızlı bir şekilde kullanılabilecek cephane (8 çekimleri) kullanılmasının imkansız olduğu ortaya çıktı.
SU-14 üzerinde çalışırken edinilen deneyimleri kullanarak, Deneysel Tesisin tasarım departmanı, 14'un başlangıcında yapılan kendinden tahrikli SU-1-1936'un kendinden tahrikli ünitesinin referans örneğini oluşturmak için çizimleri geliştirdi, şanzımanın, ana debriyajın, frenlerin ve nihai tahriklerin geliştirilmiş bir tasarımına sahipti. (T-35 tankından birimler ödünç alındı); egzoz boruları sürücü kabininden uzaklaştırıldı, destek çubukları iyileştirildi.
Makinenin ana silahı değişmeden kaldı - X-NUMX-mm obüs B-203 arr. 4 - Silahın mühimmatı değişmeden kaldı. SU-1931 kendinden itmeli ünitede 8 mühimmat atış atışı, yalnızca hızlı bir şekilde özel bir taşıyıcı şarj kutusu gelmeden önce 14-50 mermi mermisi ile ateş açmaya başlamak için yeterli rezerv olarak kabul edildi. Bir taşıyıcı olarak, HTZ tarafından üretilen yüksek hızlı paletli bir traktör "Comintern" kullanılması planlandı. Gerekirse, bu iki traktör kendinden tahrikli bir üniteyi çekebilir. Makineli tüfekler için mühimmat DT, 60 kartuşlarına düşürüldü.
Zırh koruması, SU-14 kendinden itmeli ünite zırhına kıyasla değişmeden kalmıştır; buna karşılık, kalınlığının 10'tan 6 mm'ye düşürülmesi dışında, kalınlığın kalınlığı hariç. Teknenin zırh plakaları kaynak ve perçinlerle birleştirildi.
Araba 680 HP'ye zorlandı 17 t kütleli "tripleks" in 48 km / s hıza ulaşmasını sağlayan M-31,5T motor. Şaside ana yayın daha kalın tabakaları kullanılmış ve çekim sırasındaki süspansiyonu kapatmak için mekanizma bırakılmıştır. SU-14-1'in bu modeli, nisan-eylül 1936 (yaklaşık 800 km) ve nisan-eylül 28 üzerindeki nisan-eylül 29 - NIAP'de çoklu çekim ile test edildi.
Kasım ayının sonunda, 1936-mm uzun namlulu tüfekler U-152 ve BR-30, Uralmash fabrikasından ve Barikatlar fabrikasından tripleks topunun test edilmesini test etmek için teslim edildi. Silahlanma, 2'un sonunda gerçekleşti ve silahlarla donatılmış makinelerin testleri Şubat 1936'ta gerçekleşti ve başarıyla sona erdi. 1937 için plan, beş SU-1937-Br-14 makineden oluşan bir kurulum serisinin (2-mm tabanca Br-152 ile) ve 2 ile seri üretime başlaması planlandı. 1938 yazında, bir 1939-mm kendinden itmeli harç SU-280-Br-14 oluşturulması öngörülmüştü; sorgulamalar sırasında ayrıldı ve enkaz etme faaliyetini itiraf etti. Doğru, yakında tutuklandı ve SU-5 P.I.'deki çalışmaların başkanı. Syachinov ve bu ilginç dövüş makinesiyle B-14 silahında olduğu gibi oldu. ACS'nin seri üretimine ilişkin tüm çalışmalar durduruldu ve iki bitmiş örnek depoda depolanması için Moskova'daki XXUMX numaralı askeri depoya gönderildi.
Onları Aralık 1939’te “Mannerheim Line” fırtınası sırasında hatırladılar. Güçlü modern tahkimatlarla karşı karşıya olan Kızıl Ordu, büyük kalibrelerin zırhlı topçu tesislerine olan ihtiyacı kesinlikle hissediyordu. SSCB Savunma Komitesi'nin Ocak ayındaki 17 1940 Kararı ile, "Eylemdeki Ordunun ihtiyaçları için özel görevlerde", SM'den sonra XX. Kirov'a (eski Deneysel Spetsmashtrest Tesisi) "iki SU-185'i zırh plakasıyla tamir ve koruma" talimatı verildi. Taranan kendinden hareketli silahların, 14 - 1,5 km üzerindeki Fin noktalarına serbestçe yaklaşabilecekleri ve doğrudan ateş açabilecekleri varsayılmıştır.
Ocak ayının sonunda, 1940 otomobilleri Moskova'dan fabrikaya geldi, ancak Izhora fabrikasından zırhlı plakalara sürülen işler sadece Şubat ayının sonunda gelmeye başladı. Makinelerin koruması sadece dövüş sona erdiğinde Mart 20 tarafından tamamlandı. 30-50 mm kalınlığında ek zırh alan kendinden tahrikli tabancalar, 64 t ağırlığını almaya başladı. 27 March araçları, 26 km yolunda kullanıldı. "3-4'te iletim hızının 20-22 km / s'yi aşmadığı, bakir topraklarda sürüş sırasında motorun çok çalıştığı, sert döndüğü" kaydedildi. SU-14 prototipindeki aşırı aşırı yüklenme nedeniyle, yol tekerleklerinin lastik bantları metal olanlarla değiştirildi.
Nisan ayında SU-1940 ve SU-14-Бр-14'in 2'i NIAP'ta ve Temmuz ayında bir kaptan P. F. Lebedev grubunun bir parçası olarak test edildi - Kiev Özel Askeri Bölgesinde. Eylül ayında, 1940 depolama için NIBTPagon tarafından her iki araca transfer edildi. 1941'in sonbaharında, Moskova'nın savunması sırasında, her iki SU-14, Özel Ayrılmış Ağır Bölümün bir parçası olarak kendinden tahrikli başka bir T-100-Y silahı ile birlikte Sanat alanında kullanıldı. Kubinka, ilerleyen Alman birliklerinde kapalı konumlardan çekim yaptığı için.
Bu gün, Kubinka'da bir 14-mm top Br-1 ile donanmış bir zırhlı SU-152-2, ve Kubinka'da hurda metale yerleştirilmiş SU-14, 60-e ...
Bu makale, yılın 2 dergisinden yayınlanan "Bronekolletsija" No. 2006 dergisinin materyalleri üzerine yapılmıştır.