Zadonsky bölgesindeki Panikovets köyünün okuluna gelmeyi çok seviyorum: çok sıcak ve sade. Böylece, bu okulun bir mezunu, Nikita Ganin, düğme akordeonunda harika oynadı (ve oynuyor). Okul hayatı sırasında, çocuk bu enstrümana dahil değildi, tüm okul olaylarında konuştu, teneffüslerde bile çaldı ve okuldan sonra evde futbol sesleri verdi. Ancak, kurgu okuyucuları için bölgesel bir rekabet ilan ettiler. Nikita, Tvardovsky'nin ünlü çizgilerini Vasily Turkin hakkında - nerede ahenkler hakkında - öğrenmeye karar verdi ve enstrümanla sahneye çıktı. Ve işte sorun: Nikita akordeon çaldı. Birçok kişi için saçma görünecek: peki ne? Ses çok benzer, enstrümanlar “kardeş” dir, gerçek olan nedir? Ancak Nikita farklı karar verdi. Gerçek bir üç sırayı aldı ve kendisi oynamayı öğrendi. Yarışmada, o bir ödül kazandı ve o zamandan beri akordeon - onun gerçek arkadaşı.
Çocuk geçidi ve beni okudu. Ve nasıl iyi ve harikaydı! “... başlangıç için, sipariş için parmaklarımı yukarıdan aşağıya attı ...” - ve Nikita'nın sağ eli düğmelerin arasından geçti ...
Hatırlıyorum, öğrenciye sordum: neden, ellerinde nasıl bir enstrümana sahip olacağına bu kadar önem verdiğini söylüyorlar? Ve dedi ki: “Evet, Rus harmonist askerlerinin neler hissettiğini anlamak istedim” ...
Elbette, savaşta sadece akordeonlar değil, düğme akordeonları vardı. Ve balalaykalar ve gitarlar vardı. Ama çocuk doğru şeyi yaptı, çünkü yüzük hafızamıza çok saygılı ve titiz davrandı.
Ve şimdi, söyledikleri gibi, konuya. Evet, savaş boyunca tüm askerlerimizle birlikte yürüdü. “Savaşta şarkılar için yer olmadığını kim söyledi? Kavgadan sonra, kalp iki kez müzik ister! ”-“ Sadece Eski Adamlar Savaşa Gidiyor ”filmindeki bu ünlü satırları hatırlıyor musunuz?
İlk kelime bir savaş gazisidir. “... akordeon dışında, ön tarafta hiçbir müzik aleti görmedim. Sık sık durdu, sonra kendiliğinden organize danslar, danslar, şarkılar söyledi. Uyum coşkuyla, savaşçıların günlük zorluklarını kolaylaştırdı. En ön sırada harmonikler kullanılmadı - Almanlar hemen ateş açtı ... Königsberg fırtınası ve uykusuz geceler sırasında üç gün süren savaşın ardından asker uyudu. Büyük paltolarını yayan askerler avlularda, kaldırımda ve hatta kaldırımda uyudu. Ve bir yerden dinlendikten sonra birkaç armoni geldi. Tüm harmonistler çok gençti. Savaşçılar şarkı söyledi ve dans etti. Avrupa’daki en güçlü kalenin ele geçirilmesiyle ilgili olarak herkes sevinçlerini dile getirdi ”dedi. Tüm savaştan geçen ve Berlin’e gelen yedek bir albay Pyotr Mihayloviç Shkinder yazdı.
Kızıl Ordu Ana Siyasi Müdürlüğünün XXUMX sayılı Direktifi şunları söyledi: “Rus şarkısı, akordeon, dans, savaşçının arkadaşları. İnsanları toparlar, savaş hayatının yükünü taşımayı kolaylaştırır, dövüş yeteneğini arttırır ve personelin havasını şekillendirir. Her şirkette birinin şarkı söylemesi, uyumlaştırması ve akordeon olması gerekir ".
Bu arada, savaşın ilk aylarında üç sıra açıkça yeterli değildi - sadece yaklaşık yetmiş bin. Bu yüzden mektuplar Tula ve Şuya'ya şu çağrı ile gönderildi: “Askerlere bir akordeon verin! Bir şarkı ile dövüşmek daha kolay! ” “Her şirkette - akordeon!” Sloganı bile vardı.
Genel olarak, akordeonun bir Rus aracı olmadığına inanılıyor, Alman usta alıcı Bushman tarafından icat edildi. Ancak on dokuzuncu yüzyılın başlarında doğdu ve akordeon daha erken ortaya çıktı.
Tula ustaları - Shkunaev kardeşler ve tabanca Sizov ustası. Doğru, ilk akordeonların sağ tarafı sadece büyük bir ölçek için ayarlandı - bu nedenle akordeonun ditties ile güçlü bağlantısı. Ancak II. Dünya Savaşı'nın başlangıcına döneceğiz.
Bu dönemde, Cephenin ihtiyaçları için koltuk değneği ve kayak üreten Tula ve Shuya fabrikaları, askerlerimize mızıka üretmek için üretimi yeniden inşa etmeye ve genişletmeye başladı.
Şimdi, üç sıra tam anlamıyla her yere geliyordu: hastanede ve arkada, partizan dekolmanında. Genellikle bazı ilginç müzikler bir müzik aletiyle ilişkilendirilir. tarih. Örneğin, Minsk'te, Büyük Vatanseverlik Savaşı Müzesi'nde, "Hohner" akordeonu tutulur - Vitebsk bölgesinin Birinci Belarus partizan tugasına bir kupa. Mayıs ayındaki 1942'ta bu müfrezelerin izcileri, Ostrovki kasabası yakınlarındaki Batı Dvina'da iki motorbot gördüler ve ateş açtılar. Birincisi hemen vuruldu ve içinde bir akordeon bulundu (ikinci tekne de vuruldu, fakat komşu köyde). Bu araç naziler tarafından Vitebsk bölgesinin ele geçirilen köylerinin etrafındaki kampanya gezileri sırasında kullanıldı. Gerillalar bulundu akordeon Moskova'ya - Belarus Şarkı ve Dans Topluluğu'na devretme isteği ile teslim etti. Anahtarların altına bir mektup eklendi: “Neşeyle oyna ve seslerinin Hitler için cenaze yürüyüşü yapmasına izin ver.” Topluluk, o zamandan beri yeni sahipleriyle birlikte çok fazla yol kat eden bu aracı geçti. 1944 yılında, Minsk'te faşistlerden kurtarılan partizan geçit töreni sırasında partizanlar eski kupalarını gördüler.
1954’e kadar, bu akordeon G.Shirma’nın adını taşıyan BSSR korosu devlet devlet konserlerinde gerçekleştirildi. Sonra müzisyenler onu Minsk'teki müzeye transfer ettiler.
Ancak Büyük Vatanseverlik Savaşı Nişanı sahibi, usta, Alexander Terent'evich Makushev'in hatıraları, “Söyle, akordeon” kitabının yazarı: “Turka uyumlu balagurlar her partizan dekolmanında kaçınılmazdı. Savaşlarda ve sabotajda, armonika çalmaya, yetenekli hikayelere ve şakalara eşlik ederek çevikliğini gösterdiler. Pek çok harmonist mükemmel izcilerdi. Ne yazık ki mücadelenin ön saflarında yer alan düşman mermilerinden öldüler ... ”
Tanınmış Anılar ve Yansımalar adlı kitabında, Georgiy Konstantinovich Zhukov, akordiyonun aklını da şöyle hatırladı: “Bozkır cephesinin operasyonu için hazırlanırken, 53 Ordusu Genel İc. İş bittiğinde ve yemeğe oturduğumuzda, akordeon aldı ve çok komik şeyler yaptı. Yorgunluk kayboldu. Ona baktım ve düşündüm: bu komutanlar askerleri çok sever ve onu ateşe ve suya kadar takip ederler. Bu arada Managarov'a mükemmel bir oyun için teşekkür ettim, bu arada, her zaman kıskançtı ... "
Ve şimdi akordeon ile ilgili başka bir hikaye. Daha doğrusu Dövüş Zaferi Müzesi'ndeki Lipetsk Okulu No. XXUMX okulunu ziyaret ettiğimde onu tanıdım.
Savaş başladığında Muscovite Misha Stepnov, 13 yaşındaydı. Ailede, hemen en büyüğü için kaldı: babası savaşa girdi ve yakında bir cenaze töreni geldi. Böyle korkunç bir haber alan anne ciddi bir şekilde hastaydı ve Misha'yı (Misha) amcasını aramaya götürdü. Böylece oğlan 637 alayına girdi ve oğlu oldu. Evdeki askerlere yardım etti ve boş zamanlarında onlar için armoni oynadı. Smarty çocuk aşık oldu ve hatta onun özel formunu dikti. Böylece, 637 alayı ile birlikte, Misha Stepnov Berlin'e gitti. Ve orada, Zaferimizin Günü'nde, askerler her yerde tam anlamıyla doğaçlama konserler düzenlediler. Mishka böyle bir konserde performans göstermeye karar verdi. Akordeon aldı - ve ünlü Katyuşa döktü. Savaşçılar çocuğa sıçradı, şarkı söylemeye ve alkışlamaya başladı.
Ve aniden, bu sevinme ortasında, bir subay kalabalıktan atladı.
- Oğlum! Diye bağırdı. - Oğlum Misha! ..
Evet, gerçekten ölü olarak kabul edilen Mishin’in babasıydı! Oğlunu tanımak onun yüzüne göre değil, çarpışan bir oyundaydı. Ve buluştukları yer: Berlin'de, evlerinden binlerce kilometre ... Ama akordeon sesi olmasaydı, baba sadece sırtına oğluna dayanabildi - ve toplantı gerçekleşmedi ...