“... Prusya'nın Viyana'daki sınırları, sağlıklı halk yaşamını engelliyor; Modernite ile ilgili büyük sorunların çözülmesi çoğunluğun konuşmaları ve kararları ile değil - bu büyük bir 1848 ve 1849 hatasıydı, ancak kan ve demir tarafından. ”
Otto von Bismarck
Otto von Bismarck
145 yıl önce, 18 Ocak 1871, İkinci Reich kuruldu. Bu gün, Paris yakınlarındaki Versailles Sarayı'nda, Bismarck, Alman prenslerinin huzurunda, Prusyalı kralın Alman imparatoru tarafından ilan edilmesi metnini okudu. Büyük Alman devlet adamı Bismarck'ın, Almanya’nın kan ve kan birleştirme politikasının zaferiydi. Alman İmparatorluğu, Almanya, Avusturya, Lüksemburg ve Lihtenştayn hariç, bütün devletleri (25, 40 milyon Almanların bulunduğu) siyasi olarak birleştirdi.
kilometre taşları
XIX yüzyılın başlarında, Alman toprakları Alman ulusunun Kutsal Roma İmparatorluğu'nun bir parçasıydı. Düzinelerce hükümet kurumu dahil. Bunların en güçlüsü Prusya, Saksonya, Bavyera, Württemberg ve özellikle de Kutsal Roma İmparatorluğu'ndaki en büyük halka açık olan Avusturya idi. Bu devletler imparator ve emperyal Diyet’e resmen bağlıydılar, ancak aslında tam bir bağımsızlığa sahipti. Başlıca cazibe merkezleri ve geleneksel rakipler Avusturya ve Prusya idi.
Alman meselesi, Napolyon'un Birinci Reich’i ortadan kaldırdığı 1806’taki Kutsal Roma İmparatorluğu’nun tasfiyesi sonrasında özellikle sertleşmişti. Alman beylikleri, Napolyon’un imparatorluğunun etkisi altında olan Ren Birliğine girdi. 1813 yılında, Napolyon'un Leipzig Savaşı'ndaki ordusunun yenilgisinden sonra, Ren Birliği dağıldı. Bunun yerine, Alman Birliği, Prusya ve Avusturya'nın Alman kısmı dahil olmak üzere 38 Alman devletlerinden kuruldu.
İkinci Reich'in oluşumuna kadar, Alman meselesine iki rakip çözüm vardı: Alman (Prusya yönetimi altında) ve Alman (Avusturya başkanlığı altında). Bununla birlikte, Cermen varyantı daha karmaşıktı, çünkü Avusturya imparatorluğu, çoğu kendi devlet tecrübesine sahip, farklı etnik gruplara sahip çok sayıda bölgeyi içermekteydi. Ayrıca, bu dönemde Prusya siyasi ve ekonomik olarak önemli ölçüde artmıştır. Napolyon savaşları sırasında Prusya bölgesi, Ren Nehri, Saksonya krallığının kuzey bölgesi ve Polonya toprakları nedeniyle neredeyse iki katına çıktı.
Avusturya krizlerle sarsıldı. Böylece, 1848 yılı, Avusturya İmparatorluğu'nda, "ulusların baharı" olarak da adlandırılan bir devrim başladı. Yoğunlaştırılmış ulusal kurtuluş hareketleri. 1849'te isyan Rusya'nın askeri yardımı ile bastırıldı, ancak Avusturya İmparatorluğu büyük ölçüde zayıfladı. 1850'lerin sonunda, Avusturya kendisini Avrupa’da tamamen yalıtılmış bir durumda buldu: Kırım (Doğu) Savaşı sırasında Rusya’ya karşı düşmanca tarafsızlığı ve Tuna prenslerinin müdahalesi, Rusya ile geleneksel ittifakı tahrip etti; ve savaşa aktif katılımın reddedilmesi Fransa'yı ondan zorladı. Prusya ile ilişkiler, Alman Konfederasyonu'ndaki rekabet nedeniyle kötüleşti. Avusturya-İtalyan-Fransız 1859 savaşı Solferino savaşında Avusturya ordusunun çöküşüne, Lombardiya'nın kaybına ve güçlü bir İtalyan krallığının oluşmasına yol açtı. Aynı zamanda, birleşik İtalya, Avusturya İmparatorluğu topraklarının bir parçası olduğunu iddia etti ve kuvvetleri güneye yönlendirmek zorunda kalan Viyana için sürekli bir sorun haline geldi.
Avusturya, özerklik veya bağımsızlık iddiasıyla Macaristan ile bir anlaşma yapmak zorunda kaldı: 1867’te Avusturya-Macaristan anlaşması sonuçlandı ve Avusturya imparatorluğunu Avusturya-Macaristan’a çevirdi. Yeni devlet, Çeviri ve Sistinasyon'a bölünmüş anayasal bir dualist monarşi idi. İmparatorluğun her iki kısmı da, 1916 yılına kadar Avusturya-Macaristan'ı yöneten Avusturya İmparatorluğu'nun eski imparatoru Franz Joseph I tarafından yönetildi. Macarlar, Alman topraklarının pahasına Avusturya'nın genişlemesinin, özerkliklerini zayıflatacak ve bu nedenle Viyana'yı Almanya'yı birleştirmede desteklemeyecek olan Alman egemenliğinin güçlendirilmesine yol açacağından korkuyorlardı.
Prusya daha yekpare, tek devletli bir varlıktı. Berlin, Petersburg ile ittifakı sürdürdü ve güçlendirdi. Prusya, Doğu Savaşı sırasında Rusya’ya karşı çıkmayan tek güçtü, Prusyalı ile birlikte, Polonya’nın 1863’in ayaklanmasını bastırmaya yardım etmesinin yanı sıra, Prusya’nın komşularına karşı savaşlarında Rus İmparatorluğu’nun tarafsızlığını sağlamlaştırdı. Ayrıca, Prusya kralı Wilhelm I, Rusya'nın Prusya lehine olan tutumunu öne süren Çar II. Alexander'ın amcasıydı. Güçlü Prusya'daki İngiltere ilk önce Fransız İmparatorluğu ile Avrupa'daki genişlemesine karşı bir denge buldu.
Fransız seçkinleri Prusya'nın güçlenmesi ile uyudu, bütün dikkatleri sömürge meseleleri tarafından işgal edildi. Fransız kuvvetleri, Fransız çıkarlarının sürekli olarak İngilizlerle karşı karşıya kaldığı kolonilerin ele geçirilmesi ve güçlendirilmesine yönlendirildi. Fransa ve Avusturya’nın çıkarları, Fransızların başlangıçta desteklediği İtalya’ya da çarptı. Ek olarak, Napolyon III, modernleşmiş Prusya devletinin askeri gücünü küçümsemiş ve yalnızca Alman içi ihtilaftan hakem olarak kazanmayı ummuştu. Gerekirse Prusya'yı kolayca ezeceğine inanıyordu. Sonuç olarak, Fransa açıkça Prusya’nın gücünün büyümesini durdurmak ve İkinci Reich’e dönüştürmek için birçok fırsatı kaçırdı.
Prusya ekonomisi hızla gelişiyordu. Prusya'da büyük ölçekli sanayi özellikle hızlı bir şekilde gelişti. Essen'deki Krupp top fabrikası büyük ün kazandı. Demiryolları ağı hızla genişliyordu, tek Alman pazarı daha da güçlendi. Tarım, geniş topraklı alanların (“Prusya yolu”) korunması ile geliştirilmiştir. Sonuç olarak, büyük sermayenin çıkarları, toprak sahipleri Almanya'nın birleşmesini, tüm eski ortaçağ engellerinin yok edilmesini, dünya pazarındaki payını talep edebilecek tek bir pazarın oluşturulmasını istedi. Entelijansiya aynı zamanda birleşmeyi de savundu: eski feodal düzenin yok edilmesi, bilim ve eğitimin geliştirilmesi gerekiyordu.
Aynı zamanda, büyük burjuvazi, toprak sahipleri ve entelijansiyanın pek çok temsilcisi, Prusya monarşisinin öncülüğünde ülkeyi birleştirmeye meyilliydi. Prusya monarşisi, toplumun önemli bir bölümünün çıkarlarını somutlaştırabilen bir güçtü. Ayrıca, İtalya’nın Almanya’da birleşmesi izlenimi altında, ulusal birleşme hareketi de canlandı. Devrimci duyarlılık yeniden büyümeye başladı. Devrimin başlamaması için bu enerjiyi kanalize etmek gerekiyordu. 1862'te korkmuş Prusyalı kral Wilhelm, kararlı ve maksatlı Otto von Bismarck'ı ilk bakan olarak atadım ("Demir Şansölyesi" Otto von Bismarck; 2'in bir parçası; Часть 3). Kendisinin firma iradesinin politikacılığını ve çok pratik bir zihin olduğunu gösterdi. Bismarck ustaca iç işleri yönetti, orduyu güçlendirdi ve Rusya ve İtalya'nın siyasi özlemlerini Prusya'nın çıkarlarına kullandı.
Ancak Bismarck, Almanya'nın Avusturya ve Fransa'da birleşmesinin önündeki en büyük engeldi. Avusturya'nın kendisi Almanya'da lider olduğunu iddia etti ve Bismarck'ın politikasına karşı çıktı. Bir dizi küçük Alman devletinin yöneticileri, Prusya'nın mülklerini ele geçirmesinden korkuyordu ve Avusturya'yı destekliyordu. Fransa, Avrupa'da liderliğini iddia ettiği gibi sınırında birleşmiş ve güçlü bir Almanya görmek istemedi. Ayrıca, Fransa, Alman nüfusunun önemli bir yüzdesinin bulunduğu bazı tartışmalı alanlara sahipti.
Bismarck, Prusya'ya koalisyon kurmalarına izin vermeden sürekli olarak tüm düşmanları yendi. Aynı zamanda, 1856'i Paris dünyasının aşağılayıcı koşullarından kurtarmak isteyen Rusya'dan siyasi destek aldı, Prusya'da, Avusturya ile ittifakta, Danimarka'yı (Avusturya-Prusya-Danimarka-1864 savaşı) yendi. Bismarck, Danimarka'nın bir parçası olan iki Alman eyaletini terk etmesini istedi - Schleswig ve Holstein'in düşeleri. Zayıf Danimarka ordusu kolayca yenildi. Danimarka, Lauenburg, Schleswig ve Holstein ile ilgili iddialarını bıraktı. Dükler, Prusya ve Avusturya'nın ortak mülkiyeti, Schleswig'in Prusya ve Holstein'ı Avusturya tarafından yönettiği ilan edildi. Bu savaş, Prusya egemenliği altında Almanya'nın birleşmesi yolunda önemli bir aşamaydı.
Sonra Bismarck, İtalya ile ittifak yaptı (Venedik olduğunu iddia etti), Rusya’nın tarafsızlığını ve Fransa’nın tarafsızlığını sağladı. Napolyon III, Avusturya-Prusya savaşına müdahale etmemeyi, iki muhalifin de yorucu yüzleşmelerinde zayıflamalarını beklediğini (Avusturya ve Prusya'nın uzun süre mücadele etmesi gerekiyordu) ve ardından Belçika'yı ve Lüksemburg'u zayıflamış kazananlara askeri baskı uygulayarak büyük bir risk almadığını umuyordu. Ancak Bismarck, Fransız hükümdarı, Avusturya’yı iki cephede asker dağıtmaya zorladı - Prusya ve İtalya’ya karşı baskı yaptı ve bir yıldırım yarattı. Schleswig ve Holstein'ın bölünmesi, Bismarck tarafından kasıtlı olarak Avusturya ile savaş için iyi bir bahane olarak seçildi.
1866'te, iyi silahlanmış ve hazırlanmış Prusya ordusu Avusturya'yı işgal etti ve Temmuz'da 3, Sadova köyü yakınlarındaki Avusturya birliklerini yendi. Bu savaş, savaşın sonucuna ve Almanya'daki liderlik mücadelesine karar verdi. Prusya’nın kazanmasının asıl sonucu, Avusturya’nın Alman Birliğinden çekilmesiydi. Prusya, Schleswig-Holstein'ı ve Almanya'nın merkezindeki küçük Alman devletlerinin mülklerini ekledi - Hannover krallığı, Hessen-Kassel'in seçmeni, Nassau Dükalığı ve Frankfurt şehri. Bavyera ve Hessen-Darmstadt, topraklarının bir kısmını Main nehrinin kuzeyinde Prusya'ya götürdü. Kalan Kuzey Almanya eyaletleri (21 numarası) 10 Ağustos 1866, yılın XNUMX’i, Prusya’nın önderlik ettiği bir sendika devleti biçiminde düzenlenen devlet birliği ilkesini reddeden yeni federasyonun (Kuzey Alman Birliği) bir parçası oldu. İkinci Reich'in özüydü. Bütün devletler monarşik yapıyı, hanedanlarını ve hükümetlerini, ayrı orduları, yasaları ve mahkemeleri korudular. Prusya, Fransa'yı rahatsız etmemek için Güney Alman devletlerinin işlerine (Main'in güneyinde) müdahale etmedi. Bununla birlikte, tecrit altında kalmamak için, bu devletler, Kuzey Alman Birliği ile savunma niteliğinde gizli anlaşmalar imzaladılar.
Avusturya'nın yenilgisinden sonra, Prusya liderliğindeki Almanya'nın daha fazla birleşmesinde ana imparatorluk, Napolyon'un zaferini hayal eden, ancak yeteneklerine sahip olmayan ve devleti askeri bir felakete sürükleyen Fransız Napolyon III imparatorluğuydu. Bu nedenle, Bismarck Fransa'yı yenmeye ve Almanya'nın birleşmesini tamamlamaya karar verdi. Ayrıca Fransa'dan iki ihtilaflı bölgeden - Alsace ve Lorraine - götürecek.
Napolyon III ve Fransız seçkinlerin kendileri savaş istedi. Hükümetin iç durumu istikrara kavuşturmak için “küçük bir muzaffer savaşa” ihtiyacı vardı. Lüksemburg’un eklenmesi konusunda ve özellikle Belçika’nın eklenmesi konusunda Bismarck’la aynı fikirde olma girişimleri, hiçbir şeyle sonuçlanmadı, Fransız imparatorluğunun Avrupa’daki genişlemesi ancak askeri yollarla gerçekleşebildi. Prusya, Fransa'nın önünde durdu. Fransızlar zaferden emin, güçlerini fazla abartıyorlardı.
Rusya, Prusya’nın Almanya’daki aşırı faaliyetinden memnun değildi. Bununla birlikte, Fransa’ya karşı çıkma davranışı, Rus Çar’ı kızdırdı. Ek olarak, Bismarck, Rusya'nın Karadeniz deniz kuvvetlerine ve Karadeniz kıyılarında tahkimat yapılmasını yasaklayan Paris'in Yılın Anlaşması'nı 1856'in gözden geçirmesinde Rusya'yı destekledi. Avusturya-Macaristan zayıfladı, Macarlar savaşa karşıydı. Ek olarak, Rusya Prusya'ya saldırırsa Avusturya'ya saldıracağını açıkça belirterek caydırıcı davrandı. Sonuç olarak, Avusturyalı revanşistler bunu kabul etmek zorunda kaldılar. İtalya, Fransa ile ittifak kurmaya meyilliydi, ancak Roma'nın sorunu tarafından engellendi. Fransa, Roma'da birlikler düzenledi ve papalık devletini destekledi; bu da İtalyan devletinin birleşmesinin tamamlanmasını engelledi. Bu nedenle, İtalyanlar tarafsızlığı korumaya karar verdi ve Fransa yenildiğinde Roma'yı işgal etti. İngiltere, Fransa’nın güçlenmesi ve Belçika’ya olan iddiası nedeniyle sinirlendi, bu yüzden tarafsız kalmayı seçti. İngilizler, Avrupa'da Fransa’ya karşı bir denge oluşturmak ve aralarındaki iki gücü uzun süre kurmak istedi.
Prusya hükümetinin başı Bismarck, Fransa'yı kışkırttı. Prusya ordusunun Fransızlardan daha güçlü olduğunu iyi biliyordu. Kısa süre sonra Fransa ve Prusya arasında boş İspanyol tahtının değiştirilmesi konusunda bir çatışma çıktı. Müzakereler sırasında, Bismarck savaşı provoke etmek için kasten Fransızlara hakaret etti. 19 Temmuz 1870 Fransa, Prusya'ya savaş ilan etti. Aynı gün, Kuzey Alman Reichstag’ın toplantısında, Bismarck, Fransa’nın Prusya’ya karşı savaşının başladığını duyurdu.
Askerî operasyonlar, Napolyon III rejiminin bütün çürüklüğünü gösterdi. Fransız ordusu savaşa hazır değildi. Fransızlar yavaş yavaş harekete geçti, Prusyalıların bir sonucu olarak savaşın başlangıcında neredeyse iki katı bir sayısal üstünlük elde etti. Fransız hükümetinin kesin bir savaş planı yoktu, ordunun tek bir liderliği yoktu, birlikler yetersiz tedarik edildi. Prusya, birkaç yıldır Fransa ile savaşa hazırlıklı bir şekilde hazırlanıyor. Daha iyi motive olmuş, hazırlanmış ve silahlı Prusya ordusu, Fransız kuvvetlerine ezici bir yenilgiye neden oldu. Fransız askerlerinin cesareti, liderliğin stratejik hatalarını düzeltemedi. Mareşal Bazin'in komutasındaki ana Fransız ordusu Metz'de engellendi. Mareşal MacMahon komutasındaki ve III. Napolyon'un görev aldığı ikinci ordu, Sedan tarafından kuşatıldı. Eylül 1 bir savaştı ve ertesi gün başarısız girişimlerden sonra, İmparator Napolyon III tüm orduya teslim oldu. Paris'te bir ayaklanma başladı ve bir cumhuriyet ilan edildi. Bazin'in ordusu da (Ekim ayında) teslim oldu. Prusyalı birlikler Fransa’nın büyük bir bölümünü işgal etti ve Paris’i kapattı. Fransa bölündü: vatanseverler direnişi sürdürmeye çalıştı ve Ocak ayında 28’in yeni burjuva hükümeti 1871 Prusya’ya teslim oldu.
Fransa'ya karşı kazanılan zafer, İkinci Reich'in oluşumuna yol açtı. Savaşın başlamasıyla birlikte, Güney Alman eyaletlerinden Almanlar hemen Prusya'nın tarafını tuttu. Prusya ordusunun zaferleri, ulusal öz-bilinçlilikte benzeri görülmemiş bir artışa neden oldu. Güney Almanya devletleri Prusya ile Kuzey Almanya Birliği'ne katılmak için müzakerelere başladı. Baden, savaştan önce Kuzey Alman Birliği'ne katılmaya karar verdi. Kasım 23 Kuzey Alman Birliği ile Bavyera arasında 1870 Anlaşması imzalandı ve X Kasım'da Württemberg, Birliğe girdi. Aralık 25 Kuzey Almanya Birliği'nin Reichstag'ı, Kuzey Almanya Birliği Şansölyesi'nin önerisi üzerine Bismarck, Kuzey Almanya'nın Alman İmparatorluğu'na olan ittifakını yeniden adlandırdı, Kuzey Alman Birliği'nin anayasası, Alman İmparatorluğu'nun anayasası oldu ve Kuzey Alman Birliği'nin başkanlığı, Alman imparatorluğunun Anayasası oldu. Bismarck, Alman hükümdarlarından Prusyalı kralı Wilhelm I'den emperyal tacı ellerinden almalarını isteyen bir mektup düzenledi. 10 Ocak 1870, Paris yakınlarındaki Versay Sarayı'nda, Bismarck, Alman prenslerinin huzurunda, Prusyalı kralın Alman imparatoru tarafından ilan edildiğinin metnini okudu. Böylece İkinci Reich ortaya çıktı.
Alman İmparatorluğu'nun yapısı, Kuzey Alman Birliği ve Güney Alman devletlerinin yanı sıra Fransa'dan reddedilen Alsace ve Lorraine üyelerini içeriyordu. Bismarck'ın hayali gerçek oldu - tek bir Alman devleti yarattı. Kıtada yeni bir güçlü devlet ortaya çıktı - 40 milyon ve 1 milyon ordusuna sahip Alman İmparatorluğu. Genel olarak, Almanya'nın ulusal birleşmesi ilerici bir fenomendi, çünkü Alman topraklarının asırlık parçalanması ortadan kalktı ve kitleler güçlü ve müreffeh bir iktidarın sakinleri haline gelerek bundan faydalandılar. Ekonominin, kültürün, eğitimin ve bilimin gelişmesine güçlü bir ivme kazandırmak. Bismarck’ın politikası sayesinde, Almanya hala Avrupa'nın lider gücü, ekonomik lideri.
Bölünmüş Alman halkını birleştirme deneyiminin hala alakalı olduğu söylenmelidir. Dolayısıyla, Rusların süper dünyası en büyük bölünmüş insanlardır. Rusya Federasyonu, Ukrayna-Ukrayna, Belarus ve Baltık Devletleri, Transdinyester ve Moldova gibi Rus banliyölerinin hayatta kalabilmesi için birlik gereklidir. Aksi takdirde, Rus medeniyetinin tüm bu kısımları Batı tarafından bölünecek ve emilecektir. Aynı zamanda, harika geçmişimizin mirası olan Rus ve Sovyet kültürü de tamamen yıkılacak. “Büyük Rusya” nın (SSCB) enkazıyla ilgili gözlemlediğimiz bu Ruslaşma ve Sovyetleşmeme süreçleri, “Rus ruhunun” tamamen ortadan kalkmasına kadar devam edecek. İmparatorluğu restore etme ihtiyacı (süper güç) bütünü gösterir tarih halkımızın ve devletin. Rusya medeniyetinin tüm bölgesinin birliği, kimliğinin (“Rus matrisi”) korunması, askeri stratejik güvenlik ve ulusal ekonominin refahı ve insan refahının büyümesi için gereklidir. Dünya savaşının başlangıcı sadece bu ihtiyacı güçlendirir.
Versay’da Alman İmparatorluğu’nun ilanı. Resmin ortasında beyaz Bismarck