Tozun arasından takip ettiğimiz bir minibüsün fren lambalarının yandığını görebiliyorum.
Bu başka bir kontrol noktası. Kharkiv’in kuzeydoğusundaki Ukrayna kuvvetlerinin ön cephesine doğru ilerlerken altı ya da yediyi çoktan geçmiştik. Ukraynaen büyük ikinci şehridir.
Birden ayağa fırladım. Kontrol noktasında bir grup çocuk vardı. Genç askerler değil, silaha benzeyen gerçek çocuklardan bahsediyorum.
Şaşırdım, toz çökerken daha yakından baktım.
Bir çocuğun elindeki Kalaşnikof oyuncaktı. Arkadaşının tabancası vardı, küçük siyah oyuncak bir BB tabancası. Gülmek mi yoksa ağlamak mı istediğimden emin değilim.
Küçük çocukların askerleri ve yabancı medyayı durdurması ve sorgulaması bir açıdan komikken, diğer yandan kesinlikle trajiktir.
Yakıcı güneş ışığında onlarla sohbet etmek için dışarı çıktık, birkaç mil öteden sürekli etrafımızda gümbürdeyen topçu sesleri.
Rus tanklarına ve topçularına yedi milden daha az uzaklıktayız ama çocuklar bize her gün sabah 9’dan akşam 9’a kadar köylerini korumak için dışarı çıktıklarını veya daha doğrusu Rusların geri püskürtüldüğü savaştan geriye kalanları koruyorlar.
‘Okulda bir kadına tecavüz ettiler’
Liderleri bana bunların hepsini yaşadılar, dedi Nazar. Büyük bir bravado ile artık korkmadığını söylüyor.
Dövüşmeye, bombalamaya, öldürmeye, vahşete alıştı.
“Okulda bir kadına tecavüz ettiler, bodrumda saklanan bir sürü çocuk ve kadın vardı” dedi.
“Onları zorla dışarı çıkardılar ve içeri girdiler ve geceleri insanların pencerelerinden meşaleler tuttular. Ve her gün tanklar ve arabalar ileri geri gidiyorlardı.”
Bu alıntının aslında ne kadar şok edici olduğunu bir düşünün. Nazar 10 yaşında.
Nazar, geçen arabaların durdurulduğunu ve sürücülerden geçip geçemeyeceklerini belirlemek için iki Ukraynaca kelime – Rusça söylenmesi zor olan kelimeler – söylemelerinin istendiğini söyledi.
Sözcükler ‘Ukrazaliznitsa’ ve ‘Palianitsa’dır. Biri Ukraynalı bir demiryolu şirketi, diğeri bir çeşit Ukrayna ekmeği.
‘Bir dahaki sefere bu kadar hoşgörülü olmayacağız’
Biz sohbet ederken bir araba tepeden aşağı kontrol noktasına doğru yuvarlandı. Bir silahşörün özgüveniyle Nazar onu işaretledi ve prova ettiği, kurnaz, kelime sorusunu hızla cevapladı.
Gerçekte, Ukraynalı askerler tam olarak aynı şeyi yapıyor.
Şoför saygılı bir şekilde itaatkar bir şekilde iki kelimeyi tekrarlıyor, Nazar onu hareket ettiriyor.
‘İşe yaradı!’ Ağladım. “Elbette,” diye yanıtladı Nazar.
Ona hiç bir Rus yakalayıp yakalamadıklarını sordum.
“Evet,” dedi ciddi ciddi. “Bir sürücü testi geçemedi, ancak geçmesine izin verdik,” diye ekledi.
“Bir dahaki sefere bu kadar hoşgörülü olmayacağız.”
Bu savaş çılgınca.
Ölü Rus askerleri için avlanıyor
Ölü Rus askerlerini aramaya katılırken çocuklara rastladık.
Bu alışılmadık vücut avcısı birliğinden sorumlu olan, Ukrayna ordusunda profesyonel bir asker olan Vadym’dir.
Yanında iki gönüllü, Maxim ve Stas ile bu bölgelerde ceset bulma yetenekleriyle ünlü bir çift kardeş var.
Vadym’in ekibi şimdiye kadar 80 Rus askerini ve 20 sivili kurtardı. Kardeşler kendi başlarına 16 ceset buldu.
Sadece ölü Rus askerlerini savaş alanından çıkarırlar.
Sivil ölülerle polis ilgilenir çünkü ölüm yerleri potansiyel bir suç mahallidir.
Bu korkunç bir iş ama Vadym bunun önemli olduğunu biliyor.
Hijyen açısından çok önemli ama aynı zamanda bu şekilde onları ölü ya da diri Ukraynalı erkeklerle değiştirebiliriz” dedi.
Cesetleri toplayarak bize Rus askerlerinin gerçekten kendi topraklarında olduğuna ve Ukrayna ordusunun karşılık verdiğine dair kanıt topladıklarını söyledi.
‘Hiçbir yere gitmiyor’
Vadym ve yardımcılarının aradığı ilk yer Sorokivka köyüdür.
53 yaşındaki Olha, evinin karşısındaki tarladan şüpheli bir koku geldiğini söylemek için aradı – orada gömülü cesetler olduğundan endişe ediyor.
Kardeşler Yurii ve Volodia, küreklerini çıkarıp kazmaya başlarlar. Ama hiçbir şey bulamazlar, biz de devam ederiz.
Birlik, Ruslar bu bölgeyi işgal ederken güçlü kokular veya şüpheli davranışlar bildiren yerel halka bağımlı.
Yakındaki bir köy olan Verhnia Rohanka’da, Vadym ve ekibinin nerede daha fazla ceset bulabileceğini bildiğine inanan bir çiftçiyle tanışıyoruz.
Svitlana Borisova bizi çiftliğinin kenarına götürüyor ve Rusların üs olarak kullandığı bir yamaca işaret ediyor.
İşgal sırasında kazıcıların orada sürekli çalıştığını söylüyor. Toplu mezar olabilir diyor.
Vadym ve ekibi ikna olmaz ama ona yine de kontrol edeceklerini söylerler.
Bize dönüp Rus mevzisine giden yolun mayınlı olduğunu ve bunun onlar için sürekli bir sorun olduğunu söylüyor. Dolaşmak zorundayız.
Vadym oraya vardığında yakın çevreyi arar – oralarda ceset yoktur.
Tek görebildiğimiz, yanmış zırhlı personel taşıyıcıları ve siperlerde, içinde büyük bir delik bulunan bir Rus ordusu tarafından verilen miğfer, birkaç çift bot ve bazıları kullanılmış Rus yemek erzak ambalajları.
Adamlardan biri bir poşet kahve alır. “Rus, pislik” diyor.
Vadym’den ayrılmadan hemen önce ormanda gizlenmiş başka bir Rus pozisyonu görüyoruz.
Mayınlara dikkat ederek ağaçların yanında patikayı dikkatle takip ediyor.
Devamını oku:
İşkence ve yıkımın aileleri parçaladığı köyün içi
Rusya savaşı ‘uzatılmış aşamaya’ taşımaya çalışıyor
100 günlük savaş: Putin’in işgalinin yıkıcı sonuçları
Sonra onu, bir Rus askerinin cesedini görür ve daha fazlasının olabileceğini söyler.
Ona bu akşam hareket edip etmeyeceklerini soruyorum.
“Bugün bir şey yapmayacağız, yerini tespit ettik, yarın alacağız, hiçbir yere gitmiyor,” diye yanıtladı gerçekçi bir şekilde.
Savaş bitmedi ve buraya kolayca geri dönebilir. Bombardıman hız kesmeden devam ediyor.
Birçok önemli tarih geldi ve geçti, ancak burada gerçekten önemli olan tek tarih, savaşın gerçekten bittiği tarih.
Kaynak : https://news.sky.com/story/ukraine-war-children-with-toy-guns-manning-checkpoints-while-body-hunters-search-for-dead-russian-soldiers-12627346