Origin’deki olayları izleyen Rodcorte, “Her şeyi başlatmak için bir kişi,” diye fısıldadı.
Kaidou Kanata ölmüştü. Ölümüyle birlikte, Amemiya Hiroto’nun liderliğinde toplanan reenkarne bireyler arasında huzursuzluk yükselmeye başlamıştı; bazılarının yakında teşkilatından ayrılmaya başlaması muhtemeldi.
Ve çok geçmeden en az bir düzine, hatta belki de yarısı hayatını kaybedecekti.
Rodcorte kolay kolay ölmesinler diye pek çok şeyi göze almış ama onları yenilmez ya da ölümsüz yapmamıştı. Kanata’nın yaptığı gibi birbirlerinin ellerinde ölecekleri olaylar olabilirdi.
En azından Kaidou Kanata ve Amamiya Hiroto, Origin’de doğal yaşam sürelerini yaşayamayan tek iki kişi olmayacaktı.
“Hmm…? Bu… Kahretsin! O kahrolası Mari, beni gerçekten öldürdü, değil mi?!” diye bağırdı Kanata, Rodcorte’un karşısına çıkıp kendine geldikten sonra.
Bir düşününce, buraya geldiğinde de bağırıyordu, diye hatırladı Rodcorte.
“Hey, Tanrım!” dedi Kanata, Rodcorte’a seslenerek. “Sana yalvarıyorum, bana bir şans daha ver! Daha otuzuma bile girmemiştim… O hayat çok kısa değil miydi?!”
Görünüşe göre Kaidou Kanata daha mantıklıydı. Rodcorte’tan ona bir hayat daha vermesini istiyordu.
Rodcorte, Kanata’nın kırk yılı aşkın iki yaşamının bir araya geldiğinde o kadar da kısa olmadığını düşündü. Ne de olsa doğumdan hemen sonra, hatta doğumdan önce ölenler vardı.
Ve kendi ölümünden hemen önce öldürdüğü teröristler de dahil olmak üzere, Origin’de Kanata tarafından öldürülen otuz yaşın altında az sayıda insan olmadığı neredeyse kesindi.
“Lütfen! Her şeyi yaparım!” Kanata yalvardı.
“Bu yapılamaz. Sana üçüncü bir hayat yaşatacağıma zaten karar verildi,” dedi Rodcorte, Lambda dünyası ve insanların orada yeniden doğmasını gerektiren koşullar hakkında anında bilgi aktarırken, tıpkı kendisinin yaptığı gibi. Vandalieu ile.
Kanata bir an şaşkınlıkla kaskatı kesildi ama sonra üzgün bir şekilde konuşmaya başladı. “Tanrım, senden bana bir şans daha vermeni istedim ama başka bir dünyada bana bir şans daha veremez misin?” O sordu.
“Lambda’yı sevmiyor musunuz? Hepinizin çok sevdiği bir kılıçlar ve sihir dünyası. Ejderhalar bile var,” dedi Rodcorte.
“Hayır, bir tanrı tarafından resmen aşağı bir dünya olarak tanınan bir dünyadan hoşlanmamın hiçbir yolu yok, değil mi?” dedi Kanata. “Origin’de olağanüstü olmaktan bıktım. Ve ‘dünyanın gelişimi mi?’ Ben de bu kadar zor bir şey yapmak istemiyorum.”
“Hmm… Gücünü kullanırsan, asilzadeler ve soylular gibi yaşayabilmeli, hatta bir harem sahibi olabilmelisin,” dedi Rodcorte ona. “Buna rağmen hala böyle hissediyor musun?”
“Asilzadeler ve soylular gibi yaşasam bile, elektrik ve internet yok, değil mi? Haremle ilgilenmiyorum. Tek bir kadınla defalarca oynamak beni tatmin eder.”
Kanata, Lambda’da reenkarne olmaya Rodcorte’un hayal ettiğinden daha fazla ilgisizdi. Bununla birlikte, başka seçeneği yoktu; reenkarnasyonu bu noktada engellenemezdi.
“Hmm? Bekle, bu Mari’nin de Lambda’da reenkarne olacağı anlamına mı geliyor?” diye sordu Kanata.
Sesi aniden güçlenmişti ama Rodcorte’un içinde bu konuda kötü bir his vardı.
“… Evet.”
“O zaman bu sefer o kadını öldüreceğim! Gardımı bırakmayacağım, intikamımı mutlaka alacağım!”
Demek sonunda böyle oluyor, diye düşündü Rodcorte bıkkınlıkla. Önceki yaşamların hatıraları ve kişilikleri korunurken, önceki yaşamların kinleri de onları takip ediyor gibiydi.
Bununla birlikte, önceki hatıraları veya kişilikleri silinirse, zihinleri kararsız hale gelirdi. İkisi de silinirse, onları reenkarne etmenin hiçbir anlamı olmazdı. Yalnızca kinin anılarını silmek kadar ustaca bir şey yapmak Rodcorte için zordu. O ruhun uzmanıydı, aklın değil. Zihinler ve ruhlar yakından bağlantılı olsalar da, aldatıcı bir şekilde birbirlerinden farklıdırlar.
Rodcorte, yeryüzünde yüz kişi öldüğünde bir dizi reenkarnasyon programlamış olduğundan, artık anıları silmek için zaman ayırması bile mümkün değildi.
Ancak bu mükemmel olabilir. Vandalieu’nun aksine Kanata’nın intikam için tek bir hedefi vardı ve Rodcorte’un hızla halletmesi gereken bir sorunu vardı. Belki de taşan öldürme niyeti nedeniyle bunu Kanata’dan istemek daha kolay olurdu.
“Ondan önce senden bir şey isteyeceğim,” dedi Rodcorte.
“Ne oldu, tanrım? Ben, Cesurların ilk kurbanı olan Kanata-sama, zahmet vermediği sürece istediğin her şeyi yapacağım.”
“Hayır, o dünyada reenkarne olanlar arasında ilk yok olan sen değilsin,” dedi Rodcorte ona. “İlk kayıp Amamiya Hiroto’ydu.”
“Amemiya Hiroto*? O adam öldü mü?!”
“Hayır, o değil. Ame değil, Amamiya.”
“… Böyle bir adam var mıydı?”
Kaidou Kanata’nın Amamiya Hiroto algısının boyutu buydu. Lisede farklı sınıflardaydılar ve Amamiya Hiroto her zaman yalnızdı, boşluk kadar varlıkla. Kanata onu hiç hatırlamıyordu.
“Ah… Düşününce, reenkarne olmayı reddeden iki kişi olduğunu duydum ve bunlardan birinin adı Amemiya Hiroto’ya benziyor. Sanırım karısı bunu bir süredir unutmuş.”
Naruse Narumi. Sınıfında popüler olduğu için, farklı bir sınıfta olmasına rağmen Kanata bile onu hatırlamıştı. Amamiya’nın reenkarnasyonu olduğunu düşünerek Amemiya’ya yaklaşmış ve bunun bir yanlış anlaşılma olduğunu anlayınca görünüşe göre tartışmışlar, ancak çeşitli olaylardan sonra bir araya gelip evlenmişlerdi.
İlişkilerinin başlangıcını hatırlayan Kanata, Amamiya Hiroto’nun ‘benzer isimli adam’ olduğunu fark etti.
Rodcorte, “Sana onun hakkında bilgi vereceğim,” dedi.
“Hayır, gerçekten istemiyorum – UOH?! O adam o Ölümsüz müydü?! Tanrım!” diye bağırdı.
“Nedir?”
“Hayır, sen değil!”
Bir kez daha Rodcorte’den doğrudan bir bilgi akışı alan Kanata, dünyada ölüm özellikli sihir kullanabilen tek varlık olan Orijin’deki Ölümsüz’ün Amamiya Hiroto olduğunu ve çoktan öldürdüğünü fark ettiğinde çığlık atmaktan kendini alamadı. Lambda’da reenkarne oldu.
Bu gidişle kendi intikamını alamadan intikam için öldürmez miydi?
“Oi, bu reenkarnasyonu iptal et! Böyle bir canavara karşı tek başıma kazanmamın hiçbir yolu yok, değil mi? Ya da en azından diğerleri ölüp buraya gelene kadar bekle!” dedi Kanata.
O Ölümsüz Amamiya Hiroto o kadar anormal bir varlıktı ki Kanata görüşlerini tamamen değiştirmiş ve sözlerini geri almıştı.
Her şeyden önce Amamiya, fiziksel ve büyü enerjisini geçersiz kılan ve yine de kendi tarafından saldırmasına izin veren engellerle kendisini kalıcı olarak çevreleyebilirdi. O saldırırken bariyerde bir deliğin belirdiği çizgi romanlar gibi de olmayacaktı.
Hatta sürekli olarak ölümcül zehir, hastalık ve küf salıyordu. Uzay giysisi gibi bir şey olmadan ona yaklaşmak imkansız olurdu.
Hepsi bu kadarsa, Kanata hile benzeri yeteneğiyle bunlara nüfuz edebilirdi. Ancak Origin’deki laboratuvarda kaçmaya çalışan gardiyanlar çıldırmış ve gülerken kendi gözbebeklerini çıkarmaya başlamış, araştırma görevlileri bir anda mumyaya dönüşmüş ve canı için yalvaran bir kadın araştırmacı içten dışa yemişti. böcek benzeri yaratıklar tarafından Amamiya Hiroto, hâlâ bilinmeyen çok sayıda saldırı yöntemine sahipti. Neye nüfuz edilmesi gerektiğini bilmeden Kanata’nın yeteneği işe yaramazdı.
Amamiya Hiroto, yaşayanlar için doğal bir düşmandan başka bir şey olarak tanımlanamayacak bir varlıktı.
Buna rağmen, diğer deneklerin kapalı odalarının kapılarını tekmelediği ve vücutlarına yerleştirilen kontrol cihazlarını yok ettiği garip bir kurtarma görevi yürüttüğüne dair kayıtlar vardı.
Sonunda Bravers tarafından öldürülmek istiyormuş gibi davrandığını düşünürsek, Undead’in içinde hala biraz insanlık kalmış olabilirdi. Bu doğru olsa da, tam olarak doğru da değildi.
O Ölümsüz, Kanata ve diğerleri gibi Dünya’dan reenkarne olmuştu.
Rodcorte, “Lambda’da kendisine Vandalieu diyen Amamiya Hiroto’yu öldürmeni istiyorum,” dedi.
“Sana söylüyorum, bu imkansız!” Kanata itiraz etti.
Rodcorte, “Şu anda, bir Undead in Origin olduğu zamandan daha zayıf,” diye açıkladı. “Kendi başına bile olsa onu yenebilmelisin.”
“… Ciddi misin?”
Rodcorte, Kanata’ya Vandalieu hakkında bildiği her şeyi anlattı. Ancak ölümlü bir varlığa ruh göçü çemberinin varlığından bahsetmek açıkça tavsiye edilemeyeceği için, Vandalieu’nun ruhları kırma yeteneği hakkında sessiz kaldı. Vandalieu’nun ölmesini istemesinin nedeni olarak, Vandalieu’nun Lambda’da reenkarne olanların hepsini öldürmek istemesi gerçeğini kullanmaya karar verdi.
Ayrıca ruhunun kırılabileceğini duyduğunda tekrar korkması sorun olur.
Bu, Rodcorte’un hesaplamalarının da bir parçasıydı.
Kanata ise resmin tamamını olmasa da esasını işitince “Bu adam salak mı?” diye düşünmeye başladı. Rodcorte’la ilgili.
Vandalieu’ya küfretmek ve onu intihara sürüklemek gibi zahmetli şeyler yapmak yerine, Origin’de öldükten sonra neden onu sakinleştirmeye çalışmamıştı? En azından Kanata’nın yapacağı şey buydu.
Vandalieu’nun müreffeh bir ailede yeniden doğmasını sağlamak, ona bu kez hile benzeri yetenekler vermek veya Kanata’ya teklif ettiği gibi ona bir harem teklif etmek gibi çeşitli başka seçenekler olmalıydı.
Her halükarda Kanata durumu anladı. Bu konuda pek hevesli değildi ve Vandalieu’ya sempati duyuyordu. Ama aynı zamanda bunun kendisi için bir şans olduğunu düşündü.
“Hey, bu Vandalieu’dan kurtulmayı umursamıyorum, ama sadece iki şartla,” dedi Rodcorte’a.
“Koşullar?” Rodcorte tekrarladı.
“Açık değil mi? Ne de olsa senin hatalarını temizliyorum,” dedi Kanata.
“… Bunun sizin de kendi güvenliğiniz için olduğuna inanıyorum, değil mi?” Rodcorte işaret etti.
“Ona hayatımı bağışlaması için yalvarmayı gerçekten umursamıyorum. Ayakkabılarını veya ayaklarını yalayacağım ve ‘Hiçbir şey bilmiyordum; kimse Amemiya Hiroto ve Endou Kouya’nın emirlerine karşı gelemez. Sana söyleyeceğim. bilmek istediğin bir şey yok, bu yüzden lütfen hayatımı bağışla.’ Bunu yaparsam muhtemelen beni affeder, değil mi? O da oldukça kibar görünüyordu.”
Vandalieu diğer deneysel denekleri kurtarmıştı; Kanata ona nasıl bakarsa baksın muhtemelen yufka yürekli biriydi. Kanata’nın bunu söylediğini duyan Rodcorte, birkaç dakika sessiz kaldı ve ardından Kanata’dan devam etmesini istedi.
“Şartlarınız neler?” diye sordu.
Kanata, “Öncelikle bir ödül istiyorum” dedi. “Eğer Vandalieu’dan başarılı bir şekilde kurtulursam, beni Dünya’da veya benzer bir bilimsel uygarlığın olduğu başka bir dünyada, sihir veya canavarların olmadığı, şu anki anılarım ve kişiliğimle yeniden canlandır. Tabii ki, Origin’i hariç tutuyorum. zengin, kutsanmış bir ailede doğdum.Ayrıca bu sefer rakipsiz yakışıklılığı olan bir adam olmak istiyorum.”
“Yani benden dördüncü bir hayat mı istiyorsun?” diye sordu. “Ama bu Lambda’da ölmen gerektiği anlamına gelmiyor mu?”
“O zaman ölmeliyim, değil mi? Vandalieu’dan kurtulduktan sonra ben de acele edip öleceğim.”
Aşağılık bir dünyada yaşamakla hiç ilgilenmiyorum. İşimi yapınca hemen kendimi öldüreceğim, Dünya’ya benzer hoş bir dünyada reenkarne olacağım, zengin, seçkin bir ailenin oğlu olacağım ve ölene kadar keyifli bir hayat yaşayacağım. Diğerleri boktan bir dünyada yaşamak için ellerinden gelenin en iyisini yaparken ben tatlı zamanımı alacağım.
Kanata’nın bu düşünceleri Rodcorte için açıktı, ancak Rodcorte onun düşünceleriyle pek ilgilenmiyordu ve bu düşüncelere sahip olduğu için onu suçlama gereği de duymuyordu.
Bunun nedeni, Rodcorte’un Kanata’nın Origin’in gelişimine pek katkıda bulunmadığını bilmesiydi, bu yüzden Lambda’da da pek işe yaramayacaktı.
Kanata, savaştaki yeteneklerinden başka hiçbir şeye sahip olmayan tek kullanımlık bir karttı; Rodcorte’un sorunlarını çözebildiği sürece hayatı, ödenmesi gereken küçük bir bedeldi.
Ve Kanata’nın istediği ödül, Rodcorte’un ona kolayca verebileceği türden bir ödüldü.
“Pekala,” dedi Rodcorte. “Sana o mükâfatı vaad ediyorum. Peki diğer şartın nedir?” O sordu.
Kanata, “Tabii ki yedeğiniz,” dedi. “Bir yetişkinin vücudunda Lambda’da reenkarne olmamı sağla.”
“Normal bir şekilde reenkarne olmak yerine mi?”
“Elbette. Bu işi bitirmek için kaç yıl beklemeyi planlıyorsun?”
Kanata’nın diğer insanlarla savaşmadaki olağanüstü yeteneği de dahil olmak üzere savaştaki yeteneklerine rağmen, bu talebi bir bebeğin veya küçük bebeğin bedeniyle tamamlaması hala imkansız olurdu. Ebeveynlerinden uzakta özgürce hareket edebilmesi ve hareket edebilmesi bir düzine yıldan fazla, hatta muhtemelen on beş veya yirmi yıl alacaktı.
Ama başlangıçta bir yetişkinin vücuduna sahip olsaydı, henüz bir çocuk olan Vandalieu’ya karşı bir avantajı olurdu. Sorunlu ebeveynleri olmayacaktı, bu yüzden özgürce hareket edebilecekti.
Ve on yıldan fazla bir süre bu kadar aşağılık bir dünyada yaşamak zorunda kalmak, Kanata’nın kaçınmak istediği bir şeydi.
“Pekala,” dedi Rodcorte. “Gücümün bir kısmını kullanmam gerekecek ama bu imkansız değil.”
Bahsedilen faydalar göz önüne alındığında bile, bu Rodcorte için sorunlara yol açacaktı ve normalde bunu yapmakta isteksiz olacaktı ama başka seçeneği yoktu.
Kanata, “Peki o zaman zehire, hastalığa ve ölüm özelliğine karşı dirençlere ihtiyacım olacak” dedi. “Ayrıca, eğer küçük bir şans eseri ölürsem, ruhumu çabucak kurtar ki bir Ölümsüz olmayayım.”
Rodcorte, “Her şey, reenkarne ettiğim insanların ruhları her zaman benim tarafıma dönecek şekilde ayarlandı,” dedi. “Amamiya Hiroto’nun bir Ölümsüze dönüşmesi, kendi büyüsünün neden olduğu bir istisnaydı. Zehire, hastalığa ve ölüm özelliğine karşı direnç becerileri edinebilmen için bunu yapacağım. Ölüm özelliğine karşı bir direnç becerisi olarak, insanların bunu yapması normalde imkansızdır. Ancak, size verebileceğim maksimum seviye 5 beceridir.”
“Yetenekler?” Kanata tekrarladı.
Rodcorte, “Lamda’da beceriler ve İşler var ve bunları Durumunuzda görebilirsiniz,” dedi.
“Bu da ne böyle? Tıpkı bir oyun gibi, değil mi?” dedi Kanata. “Böyle oynadığın için dünya gelişmemiş değil mi?”
“… Peki, ihtiyacın olan başka bir şey var mı?” diye sordu Rodcorte, bu sözleri duymazdan gelerek.
“Ekipman sanırım. Bir tabanca, bir bıçak -“
“Bekle,” dedi Rodcorte. “Lamda’da olmayan şeyleri almak imkansız.”
“Ciddi misin? Tek bir keskin nişancı tüfeği bile alamam?”
“Neden buna izin vereceğimi düşündün?”
“Ç!” Kanata, uzun mesafeli bir keskin nişancı atışıyla kolay mod olacağını düşünerek dilini yüksek sesle şaklattı. Ancak Rodcorte’un bile bu talebi reddetmekten başka çaresi yoktu.
Her şeyden önce, eğer böyle bir şey mümkün olsaydı, uzun zaman önce diğer dünyalardan Lambda’ya büyük miktarlarda eşyalar gönderirdi. Bunu sahip olduğu güçle imkansız olduğu için yapmıyordu.
Sonunda, Rodcorte ruh göçü çemberinin tanrısından başka bir şey değildi.
“O zaman en azından birkaç kıyafet isteyebilir miyim?” dedi Kanata. “Bana tamamen çıplak olarak yeniden doğmamı söylemeyeceksin herhalde?”
“… Herkes normalde çıplak doğar,” diye belirtti Rodcorte. “Ama anlıyorum, her şeyi yoluna girecek şekilde ayarlayacağım. Şimdi o zaman, Vandalieu ile karşılaşmalısın, yani kaderin…”
“Orada dur!” dedi Kanata, onun sözünü keserek. “Şu kader işini de ayarla. Bana radar gibi bir şey ver de onunla hiç ummadığım bir anda karşılaşmayayım.”
Rodcorte, çok fazla talep var, diye düşündü, ama yine de bu talebi kabul etti. Aslında böyle bir ayarlamayı yapmak çok da zor değildi.
“Güçlü ölüm özellikli Mana’nın sahibini ve onunla karşılaşmanız için değiştirilmiş bir kaderi tespit eden bir radar. O ayarlamayı yapacağım.”
“Pekala, artık sorun yok,” dedi Kanata. Görünüşe göre istekleri bitmişti.
“Şimdi seni Lambda’da yeniden doğuracağım,” dedi Rodcorte. “Reenkarne olduktan sonra, Maceracılar Loncasına veya başka bir Loncaya kayıt olmanızı, bir İş edinmenizi ve seviyenizi ve Nitelik Değerlerinizi yükseltirken becerileri nasıl kullanacağınızı öğrenmenizi tavsiye ederim.”
Kanata reenkarne olurken, “Size söylüyorum, o şeylerle oynamama gerek yok. Bunu yapmadan da ondan çabucak kurtulacağım,” dedi.
Vandalieu, İkinci Yetiştirme Köyü halkının önünde hazırladığı çeşitli eşyalarla yemek yapmaya başladı. Onlara üç dakikalık yemeklerin nasıl hazırlanacağını öğretiyormuş gibi hissetti.
Vandalieu, “Hazırlamanız gereken ilk şeyler Goblin eti ve Gobubu otu,” dedi. “Goblin’in herhangi bir parçasını kullanabilirsiniz, ister göğüs, ister bacaklar veya kalp olsun ve en azından bir Goblin değerinde olmaya çalışmalısınız. Ah, onların ciğerleri de gayet iyi. Gobubu otuna gelince, bir Kullandığınız etin ağırlığının yaklaşık yarısına eşit bir miktar doğru.”
Goblin eti ve Gobubu otları dağını işaret ederken, köylüler tiksinti içinde inlediler. Orklar gibi insansı canavarların eti Lambda’da yense de, Goblinler ve Gobubu otları düşük kaliteli ürünler olarak bile görülmüyordu; onlar sadece atılacak çöplerdi. Köylüler bu şekilde tepki verdikleri için suçlanamazdı.
“Sonra, Gobubu otunu öğütün,” diye devam etti Vandalieu. “Bu işlem sırasında çim, giysiler üzerinde leke bırakan kötü kokulu özsular salıyor, bu nedenle kendinizi kirletmemeye dikkat edin. Bu durumda Gobubu otunu ezmek için özel bir harç hazırladım, bu yüzden bunu kullanacağım.”
Vandalieu, gece Golem Transmutation kullanarak yaptığı bir havan topunu çıkarırken kalabalıkta bir kıpırdanma oldu. Bir yetişkinin bile taşımakta zorlanacağı bu havan topunun bir çocuk olan Vandalieu tarafından kolayca kaldırılmasına şaşırdılar. Ancak Vandalieu bunu havanının popüler olması olarak yorumladı.
Gobubu otunu ezdi, nahoş kokulu sıvılar harcın altına koyduğu bir kovada toplandı.
“Bundan sonra, Goblin etini uygun büyüklükte parçalara ayırın. Bıçağım yok, bu yüzden kendi pençelerimi kullanacağım, ama onları düzgün bir şekilde temizlediğim için içiniz rahat olsun,” dedi Vandalieu eti keserek pençeleri ile. Köylüler bir kez daha inlediler.
“Et kesildikten sonra ot suyuyla birlikte bir fıçıya koyun” diye devam etti. “Bu durumda etin ot suyuna batmasına özen gösterelim. Üstüne bir kapak kapatıp bir gün bekletin ve tamamdır. Bu demonstrasyon için bitmiş ürünü hazırladım.”
“Eh? Bunu ne zaman yaptın?” zeki bir köylü sordu.
Vandalieu, “Onu hazırlamak için Tanıdık Ruh güçlerimi kullandım,” diye yanıtladı. Köylülere, Cansız Yaşlanma büyüsünü gerçekten kullanarak onu bir günlük bir duruma çevirdiğini söyleyemedi, bu yüzden onları zorla kandırdı. “Bu bitmiş Gobu-gobu” dedi. “Lütfen devam edin ve biraz deneyin.”
Fıçıyı açtı ve mor ete benzeyen içindekilerden bir kısmını tabaklara koydu. Bunu gören köylüler içgüdüsel olarak geri adım attılar. Bu, mor et yemesi söylenen herkesin normal tepkisiydi.
“B-bu gerçekten yenilebilir mi?” diye sordu.
“Elbette,” dedi Vandalieu. “Beraber yiyelim mi?”
“H-hayır! Itadakimasu.” Köyün muhtarı bir parça Gobu-gobu aldı ve ısırırken gözlerini sıkıca kapattı. Ama birkaç kez çiğnemeye devam ettikçe çatık kaşları gevşemeye başladı. “Bu… lezzetli değil, ama nahoş değil ve koku yok,” yorumunu yaptı.
Köy şefinin bunu söylediğini duyan köylüler çekingen bir şekilde Gobu-gobu’yu ağızlarına aldılar.
“Aslında, Oyaji-dono’nun dediği gibi, bu tat yenilmez değil.”
“Hayır, bu kışın yediğimiz ağaç kabuğu dango ve ot çorbasından çok daha iyi değil mi?”
“Haklısın. Bu onlardan çok daha lezzetli.”
Geçmişte bazı çılgın diyetler yaptılar.
Köylülerin Gobu-gobu’nun fena olmadığını ve aslında lezzetli olduğunu söylediklerini duyan Vandalieu, onlara tüm kalbiyle sempati duydu. Ama hasadın kötü olduğu kışlarda yedikleri ikame öğünler… açlıklarını bastırmak için yedikleri besin değeri olmayan şeyler gerçekten de Gobu-gobu’dan çok daha tatsızdı.
“Evet, tadı Goblin etini olduğu gibi yemekten çok daha iyi,” dedi daha önce yok ettiği bir Goblin’in etini açlıktan yemiş olan bir köylü. Kötü hasatla mücadele eden bu insanlar, gerçekten zar zor hayatta kalmayı başarmışlardı. Bir köle tüccarı köyü ziyaret etmiş olsaydı, açlıktan ölmelerine izin vermemek için çocuklarını bile satabilirdi.
İşte bu noktada Vandalieu gelip onlara normalde atmaktan başka çareleri olmayan Goblin etinden ve Gobubu otundan konserve yiyecekler yapmayı öğretmişti. Et içerdiğinden, ağaç kabuğundan çok daha fazla besin sağlamalıdır.
Köylülerin bu duruma sevinmemeleri mümkün değildi.
“Şey, şimdi Vida için bir türbe inşa edersen, içine yirmi havan topu ve tahta fıçıların yanı sıra Goblin etini ot suyuna batırmadan önce uygularsan tadı iyileştirecek tuzu da atarım,” dedi Vandalieu . “Sen ne diyorsun?”
“Memnuniyetle! Kendimizi Vida’ya adayacağız!” diye haykırdı bir köylü.
“Hayır, kendinizi adayacak kadar ileri gitmenize gerek yok -” diye başladı Vandalieu.
“Bize değerli tuzu bile vereceğini düşünmek. Gerçekten, çok teşekkür ederim!” dedi başka bir köylü.
Bir köylü gözyaşları içinde kaldı. “Lord ve rahip-sama yüzünden kendimi bir türbe inşa etmekten alıkoydum ama uzun süredir hala dua ediyorum. Dualarım gerçekten Vida-sama’ya ulaştı.”
Vandalieu acıyarak gidip geçiş ücretlerini ödemek için Talosheim’dan getirdiği tuzu çıkarmıştı. Orada hâlâ kaya tuzu vardı ve haydutlardan zaten madeni para almıştı, bu yüzden muhtemelen sorun olmayacaktı.
Bu arada Vandalieu, sözlerini merak ederek köylülere bunu sormuştu ve görünüşe göre Sauron Dükalığı’nda Vida’nın dini, Alda’nınkinden daha önemliydi. Yetiştirme köylerinin insanlarına baktığında, diğer tüm ırklardan daha fazla insan görmüştü ve hiç Kara Elf olmamıştı. Ama köylerde epeyce Canavar-insan ve Titan vardı.
Bununla birlikte, onları karşılayan Hartner Dükalığı’nda, dük de dahil olmak üzere soyluların çoğu, Alda’ya ve onun ast tanrılarına inananlardı ve bu düklükte gelişen Alda Kilisesi idi. Yetiştirme köylerinde askerler tarafından inşa edilen türbeler, Alda’nın türbeleriydi ve bu bölgeye vaaz vermek için gelen Yedinci Yetiştirme Köyü’ndeki Alda’nın bir rahibiydi.
Açıkça yasaklanmamış olsa da, insanlar baskı hissetmiş ve kaybettikleri vatanlarında yaptıkları gibi Vida ve diğer tanrılara türbeler inşa etmemeye karar vermişlerdi.
Hoş olmayan bir gerçeği daha öğrendim.
Bu Vandalieu’nun kafasına biraz ağır geldi ama onu daha çok endişelendiren, Talosheim’ı ve Borkus’un kızı da dahil olmak üzere diğer mültecileri tahliye etmesi gereken Birinci Prenses Levia idi.
Alda dininin bu kadar güçlü hale geldiği bu düklükte hâlâ yaşıyor olacaklar mıydı?
Ya da belki başka bir düklüğe taşınmışlardı? Hızla şehre gidip araştırmak en iyisi olacaktır.
Bu yetiştirme köyleri için endişeleniyorum ama… Sanırım etraflarına Lemurya yerleştireceğim. Ayrıca yakınlara birkaç Taş Golem gömeceğim. Göğüslerine Vida’nın kutsal sembolünü kazırsam, köylüler onları müttefik olarak görür… Sanırım?
Bu muhtemelen iyi olur.
“Sonunda sana yetişebildim!”
Vandalieu birkaç gün boyunca Lemurları seri üretip her köye yerleştirdikten sonra, Kasım’ın grubu ve rahip ona aceleyle yaklaştı. Yedinci Yetiştirme Köyündeydiler; İkinci Yetiştirme Köyü’nde şimdi ne yapıyorlardı?
“Senin her tarım köyünü dolaşacağını düşünmemiştim…” dedi Kasım.
Fester, “Geri dön, herkes senin için endişelendi,” dedi.
“Kyne’ı alıp uçtuğun gün, Beşinci Yetiştirme Köyü’ne gittik,” dedi Kasım ona.
Onlar gibi Sauron Dükalığı’ndan gelen arkadaşları güvende miydi? Peki ya hayatlarını kurtaran kişi? Kasım’ın grubu ve rahip, dördü, öğrenmek için Beşinci Yetiştirme Köyü’ne koşmuşlardı.
Buldukları şey, Kyne ve diğer köylülerin, köyün neresine Vida için bir tapınak inşa edilmesi gerektiğini tartıştıklarıydı.
“Ondan sonra, başka bir yetiştirme köyüne uçtuğunu ve seni kovaladığını duyduk… Cidden, sen de kimsin? Fazlasıyla inanılmazsın,” dedi Kasım.
“Bu doğru; sen ve Kyne yol boyunca bir yere düşmüş olabileceğinizden endişe etmiştik, ama sonunda, tüm yetiştirme köylerini dolaştığınız ortaya çıktı,” dedi Fester.
Zeno, “Ve tüm köylerdeki insanları kurtarmak için inanılmaz işler yaptın,” dedi. “Bir azizi falan mı kovaladığımızı merak ediyorduk. Değil mi, Rahip-sama?”
“Kesinlikle haklısın,” diye onayladı rahip. Yeniyle alnındaki teri silerken garip bir şekilde katı bir ifade takınmıştı. Sığ gülümsemesini taktığı zamandan daha fazla insani zayıflık gösteriyordu. “Önceki gün birlikte iyi işler yapmak için çaba gösterelim dedim ama belki de senden öğretiler isteyen ben olmalıyım” dedi. “Nasıl oldu da tüm köylülerin hastalığına çare oldun, uzman şifa teknikleriyle bile tedavisi zor olan bir yanığı iyileştirdin ve göz açıp kapayıncaya kadar kuyu kazdın? Senin ellerin tarafından üretilen kutsal damlacıklar. Lütfen söyle bana.”
Harika şeyler yaptım, değil mi? Vandalieu, rahip ona tüm bu soruları sorduğuna göre, diye düşündü. Yine de pençelerinden salgıladığı göz damlalarına “kutsal damlacıklar” demenin abartı olduğunu düşündü.
Ama nasıl cevap vermeli? Bunun Tanıdık Ruh’un gücü olduğunu söyleyerek rahibi kandırabileceğini hayal edemiyordu ama ona gerçeği söylemeye de niyeti yoktu.
Vandalieu gerçeğin bir kısmını söylemeye, gerisini sır olarak saklamaya karar verdi.
“Birkaç özel yeteneğim var,” diye yanıtladı.
Papaz ve Kasım’ın yanındakiler gözlerini kocaman açtılar.
“Özel beceriler derken Eşsiz Becerileri kastediyor olabilir misiniz?!”
Bu dünyada, Vandalieu’nun God Slayer becerisi gibi Eşsiz Beceriler vardır. Bunlar çeşitli özel yetenekler ve yeteneklerdir ve olağanüstü derecede nadirdirler. Bir orana koymak gerekirse, yaklaşık on bin kişiden birinde bir tane var.
Rahip ve Kasım’ın ekibi, Vandalieu’nun çeşitli eylemlerinin böylesine karakteristik bir beceriyle mümkün olduğunu düşünerek yanlış anlamışlardı.
“B-bu ne tür bir yetenek olabilir ki?!” diye sordu rahip heyecanla öne doğru eğilerek.
Ama Vandalieu başını salladı. “Kendimi bir maceracı olarak kanıtlamayı planlayan biriyim, bu yüzden size söyleyemem,” dedi.
“Öyle söyleme! Lütfen söyle bana!” rahip ısrar etti. “Sırrını saklayacağım!”
“Yapamazsın, Rahip-sama!”
Kasım ve arkadaşları, rahibin sorgulamasında ısrar etmesini engellediler.
Fester, “Biz maceracılar için vücudumuz aracılığıyla para kazanıyoruz” dedi. “Zorla birinden becerilerini ifşa etmesini istemek görgü kurallarının ihlalidir.”
“Doğru,” dedi Zeno. “Merak etmeni anlıyorum ama Vandalieu’yu herkesi kurtardıktan sonra sana becerilerini anlatmaya zorlamak ahlakımıza aykırı.”
Aslında, dedikleri gibi, bir maceracının durumu hakkında görüntülenen bilgi, onun gücü olduğu kadar zayıflığıdır da. Maceracının kendisi bu bilgiyi kendisi ifşa etmek istemiyorsa, onu ondan zorla almaya çalışmak, “Bana zayıflıklarını söyle” demekle eşdeğerdir.
Vandalieu gelecekte bir maceracı olacağını ilan ettiği için bu onun için de geçerliydi.
“Bu… doğru. Özür dilerim,” dedi rahip. Kasım ve arkadaşları tarafından geride kalınca isteksizce geri adım attı.
“Hiç de değil. Anladığın sürece sorun yok,” dedi Vandalieu.
“Ama eğer böyle şeyler yapabilecek kapasiteye sahipsen, bir maceracı olmak zorunda kalmadan çalışabileceğin pek çok yol olduğuna inanıyorum,” dedi rahip.
… Vandalieu neden rahibin yüzünde garip bir kederli ifade görebiliyordu? Gezici bir rahibin işverenlerle arabuluculuk teklifleri yapacak bağlantılara sahip olacağından şüpheliydi.
Vandalieu, “Bu doğru olabilir ama ben hâlâ deneyimsizim” dedi. “İşe girecek olsam bile önce maceracı olup, ufkumu genişletip tecrübe kazandıktan sonra yapmak istiyorum.”
Soylu bir aile veya tüccar tarafından çalıştırılırsa, vasal veya hizmetçi olur ve saray rütbesine ulaşması zorlaşırdı. Ayrıca işler sarpa sardığında da kolay kolay bırakamazdı.
Bundan kaçınmak istedi.
“Anlıyorum. Ufkunuzu genişletmek gerçekten önemli,” diye onayladı rahip. “Gençliğine rağmen, bunu düşündün…”
“Evet, en azından geleceği hakkında Fester’dan çok daha fazlasını düşünüyor,” dedi Kasım.
“Neden aniden benden bahsediyorsun?!” Fester itiraz etti.
Yalan söylemek zorunda kalmadan işleri hallettikten sonra (Ölüm Niteliği Büyüsü gerçekten de bir beceriydi), Vandalieu keyifli bir ruh hali içinde Kasım ve diğerlerine Yedinci Yetiştirme Köyü’ne kadar eşlik etti.
Kaidou Kanata birdenbire hiçbir uyarı olmaksızın fiziksel bir bedene sahip olma hissini hissederek derin bir memnuniyet ve heyecan hissetti.
Sanki bir rüyadaymış gibi daha önce güçsüz olan uzuvlarını dolduran gücü hissetti ve kendi kalp atışının göğsünün derinliklerinde, hayat dolu olduğunu hissedebiliyordu.
“Yaptım!” gözlerini açarken bağırdı ama bir dakika sonra bir çığlık attı. “SONUNDA ÇIPLAĞIM!”