Üniversitenin birinci senesi..
İst. Üniv. Fen Fak. Fizik okuyorum. Hemen bitişiğimizde, edebiyat fakültesi var. Ahh nasıl özeniyorum. Biz inek gibi ders çalışırken, onlar okul çevresine konuşlanmış kafelerde elli bir oynuyorlar.
O gün Yasemin'e uğruyorum. Yasemin benden bir yaş küçük olan mahalleden arkadaşım. O da söyleniyor; "Bayram Bey sokağınızı anlatan bir kompozisyon yazın dedi, matah bir şey yok ki ne yazayım?" diyor. Yalvarırcasına "n'olur ben yazayım" diyorum.
Hani yaz gününde için yanar, buz gibi bir soda içersin. İşte o kompozisyonu yazmak bende aynen o etkiyi yapıyor..
Koşarak gidiyorum ertesi gün okul çıkışı Yasemin'e soruyorum "okundun mu?"
--Bana sıra gelmeden ders bitti, diyor.
Halbuki aynı duyguları gene yaşamak istiyorum. Bayram Bey biz dört arkadaşın kurduğu edebiyat kulübünü sınıfa taşımıştı. Yazdığımız kompozisyonları eleştiriye açık bir şekilde sınıfa okuyorduk. Ben yazdıklarımı her okuyuşta bir sessizlik olur, sonra Bayram Bey sınıfa döner "eleştiriye kapalıdır, yorum yok" derdi.
O anki duygularımıysa şöyle anlatabilirim; kahvenin yanında akışkan çikolata soslu pasta yemek 😊
Peki bir sene sonra ne oluyor dersiniz? O da arkası yarın. Peki o duyguyu nasıl tarif edebilirim onu biliyor musunuz 😂