Alternatif küreselleşme hareketleri içinde, yüksek başarı şansının, sadece en örgütlü olanlarda ve sarsılmaz bir amaç birliği doğrultusunda hareket edenlerde olduğunu gördüm.
Çevrecileri, yoksulları işsizleri, işçileri ve bütün barışçıları ellerim patlayıncaya kadar alkışlıyorum. Ancak ben bütün enerjimi, bilincimi, zamanımı ve çalışmamı artık bir başka alternatif küreselleşme hareketinde odakladım:
ANADOLU-
İDİL-URAL-ALTAY KÜRESELLEŞMESİ
ANADOLU-İDİL-URAL-ALTAY KÜRESİ
Büyük Kafile'ye katılmak için, kim var diye düşünme! "
"Ben varım" deyip "HAREKET"E GEÇ! ve SİVİL İNİSİYATİFİN
bir parçası ol;
Çünkü;
EĞER İSTERSEN KENDİ KÜRENDE ve KENDİ DÜNYA DÜZENİNDE
YAŞAYABİLİRSİN!
Not: Resim ve haritalar, facebook sosyal paylaşım ortamından buraya aktarılmıştır.
DOĞU TÜRKİSTAN'DA KÖY VE KÖYLÜLER KAYIP OLDU!
Köy kayıp, köylüler kayıp!
Doğu Türkistan, Fransa'nın üç misli kadar büyük ve zengin bir ülke. Eyaletlerinin her birinin 10 civarında kasabası var, kasabalar çevresinde büyük köyler, boş araziler, orta büyüklükte köyler bulunuyor, dağ araları ile Teklimekan (Taklamakan) çöllerine yakın bölgelerde ise, daha küçük köyler kurulmuştur. Bazı köylerin aralarında doğru dürüst at arabası yolları bile yoktur, sadece at ve eşekler yürüyebilmektedir.
Meryem, 9 yaşındaki oğlu ile beraber, Kuça kasabası yanındaki büyük köyden, uzaktaki küçük köye her zamanki gibi eşeğine binip gitti.
Zaten en son daha 2 ay önce gitmişti. Bu köy Meryem'in doğup büyüdüğü köyü idi.
Köyüne yaklaştıkça yüreği güp güp atıyordu.
Her mevsimde her çeşit gül-çiçek kokan bu köyden, bu sefer tuhaf ve pis kokular gelmeye başladı.
Oğlu seslendi: –Anne pis koku geliyor ya!
Meryem bir şey söyleyene kadar, eşek bile pışkıra pışkıra sanki ben de hissediyorum demiş gibi oldu.
İki ay önce, taştan taşa sıçrayıp, çevresine inci saçan coşkulu dağ suyu akmış ırmakta, şimdi o sulardan eser yoktu, kanalizasyon ile karışık çöpler görünüyordu …
Köy başındaki kocaman çınar ağacı gibi, ceviz ağacı da zamansız kurumuşa benziyor, çirkin ses çıkartan yabani domuzlardan bir ikisi sırtını ceviz ağacına sürterek kaşıyordu.
Meryem, baba ocağı olan kendi doğulup büyüdüğü evin kapısını çaldı.
Kapıyı belden yukarısı çırılçıplak 80 yaşlarındaki bir Çinli kadın açtı. Meryem korkusundan 2 adım arkaya çekildi.
Başka evlerin kapısındaki görüntüler de, bu yaşlı Çinli kadının gürültüsünden aşağı kalmıyordu. Verilen cevaplar da aynıydı:
–Git! Burada ne işin var. Buralar bizim…
–Defol! Yerli hayvan!
–Buralar bizim, seni kim gönderdi? Milli bölücüler mi?
–Ha… ha… ha… bu akrabalarını arıyormuş. Akrabaları yanına, öbür dünyaya gönderelim mi bunu?
–Akrabaları yanına, öbür dünyaya gönderelim bunu da.
–Eşek eti lezzetlidir.
–Bence küçük oğlanın eti daha lezzetli olur…
Meryem olup bitenleri acıyla anladı, vahşi yamyamların suratından da belliydi. Meryem, Çin dilinden fazla anlamayan birisi gibi rol yaptı, 2 küçük çocuğumu, su boyunda bırakmıştım, onları da getireyim diyekandırıp, oğlunu alıp kaçtı.
Meryem’e inanmayan iki kişi gitti. Meryem’i doğruladı. Ama o iki kişiyi ve Meryem'i, yani üçünü de, polis yakalayıp götürerek yok etti.
Köyümüzün, köylerimizin, köylülerimizin, neslimiz, soyumuz, milletimiz, vatanımız, devletimiz gibi yok oluyor. Bu dünyada kimin umrunda?!
Hür dünyadaki Uygurlar bunu BM’ye şikayet etsek bile, Çin, BM’de konsey üyesi ve 1/5 etkisi var.
Biz Uygur Türkleri ne yapalım? Tıpkı Kuzey Amerika'daki Sibirya Türkleri gibiyiz? Kime söylesek acaba derdimizi?!?!
7 devlet 1 millet, sen nerdesin? Sen duy sesimizi!
Derya_boyi16.jpg
TURSUNAY TÜRKSOY