İlk hikaye. Teknik
Genç bir askerin rotası sona erdi ve biz - otuz iki on yedi yaşındaki çocuk hizmete ve öğrenim görmeye başladık.
İlk derslerden biri giriş niteliğindedir. Önümüzdeki yıllarda hakim olunması gereken bir tekniğin incelenmesi.
Bir tank, bir eğitim haritası ve haritada yazılanları geri kalanı için okuyan eğitmen tarafından seçilen bir öğrenci. Kafkas halklarından bir adam. Givi. Tiflis'te doğdu ve büyüdü. Aptalca değil, ama "senin" için bir teknikle ...
Eğitmene ne anladığını akıllıca okur ve gösterir:
- Gövde ... Kule ... Top namlusu ... Süspansiyon oluşur ...
Boyutu aşağı iner. Uzunluk, genişlik, yükseklik ve ... yerden yükseklik (arabanın en alt noktasından yere olan mesafe).
- Açıklık, - Givi zorlukla okur ve düşünceli görünüyormuş gibi yapar. - Yoldaş arama emri memuru ve nerede tanka Boşluk?
Teğmen sorunun ne olduğunu çabucak anlar ve endişeyle kenara tokat atar:
- İşte enfeksiyon! Tamirci 323. arabayı aldı ve çöp sahasına gitti! Oraya git, komşuya sor ona!
Bir komedinin başladığını anlamaya başlarız ama sessiziz.
Givi yakındaki bir arabaya doğru yürür.
- Yoldaş kıdemli arama emri memuru! Lütfen bana izin verin!
Yönünü aynı hızla bulur:
- Aha! Onu sana geri ver, ben ne kalacağım? Hayır gerçekten! Oraya, 122.'ye gidin. Orada, tamirci yakında terhis için ayrılacak, hiçbir şeyi umursamıyor. Belki ona yalvarabilirsin?
Ve böylece zavallı Givi'yi arkadaşça bir kahkaha için kovaladılar. Memur onu teknik muayene ve onarım istasyonundan geri getirene kadar. Ve temelleri bilmediği için ihmalkar öğrenciyi azarlamadı ...
İkinci hikaye. Korkunç
İlk nöbetçiler. Görünüşe göre makaleler öğrenilmiş ve yazıların üzerindeki pulların sayısı ancak gerginlikler geçmiyor. Dahası, boşanmada her Pazartesi, saldırıya uğrayan birimlerin numaralarını listeleyen telgraflar okuyorlar.
Vovka çöplükte en uzaktaki görevi aldı - yakıtlar, yağlayıcılar ve aşındırıcı sıvılar için bir depo. Bir sıra dikenli telle çevrili ayrı bir alan. Ve etrafında - bir tarla, bir çayır, bir orman kuşağı ve bir nehir kolu. Vardiya sırasında nöbetçi Vovka uyardı:
- Geceleri sessiz olduğunda nehir gürültü yapar.
Ne kadar gürültülü olduğunu söylemedi. Ama boşuna ...
Boğucu bir yaz gecesi yere düştü. Nehir dışında her şey sessizdi. Ve bir ses çıkardı - sanki biri çayırdaki uzun çimenlerin üzerinde sürünüyormuş gibi! Ve şimdi, çevreyi dolaşırken, Vovka bu sesle karşılaştı! Örtmek ve uzanmak için hızla geri çekildi.
- Kimin geleceğini durdurun!
Cevap olarak - sessizlik ve çimlerde sürünen bir "sabotajcının" sesi.
Vovka dışarı baktı ve en yakın ağacın yanında bir şeyin nasıl parladığını fark etti! Saklandı.
- Dur, ateş edeceğim !!!
Sonuç aynı.
Vovka daha sonra dediği gibi, görünmez bir düşmanı yarım saat tehdit etti. Sonra onu gitmeye ikna etti. Sonra, eğer giderse ateş etmeyeceğine söz verdi ...
Sonunda, bir başarıya karar verdim - ayağa kalkıp saldırmaya! Ama ilk adımlardan sonra, tüm bu zaman boyunca kendi gölgemle iletişim kurduğumu fark ettim! Arkada parlayan bir ışıldak ve lanet olası kanal, fanteziyle birleştiğinde işlerini yaptı.
Üçüncü hikaye. Tıbbi
Eğitim programındaki ikinci hizmet yılında, üç takım günlerden birini okuyunca şaşırdı: "Bağışçılar".
Şirket kuruldu ve memurlardan biri bunun elbette gönüllü olduğunu, ancak hastaneye kan bağışı yapanların meyve suyuyla bir takviye, bir gün dinlenip iyi bir anıya sahip olacağını söyledi. Buna göre, müfrezelerin, muhafızların ve diğer tüm "Mısır arabalarının" yükü reddiye düşüyor.
Elbette üç müfreze bir adım öne çıktı.
Belirlenen günde doktorlar ve hemşireler geldi. Lenin odasında doğaçlama bir kan nakil merkezi yapıldı. Doktorlar bazılarını “ayıkladı”, diğerleri ise öngörülen normu aldı. Bundan sonra bağışçılar meyve suyu içti, sandviç yedi ve yatağa gitti.
Bu asil işi işleyenler arasında Genka da vardı. Tip renkli - uzun, ince, kızıl saçlı ve fotojenik. Filmlerde Almanları oynamalı. Ancak Genka, şirkette bunun için sevilmiyordu: eli sıkı ve kabaydı.
Ve sonra bağışçılar, Genka'nın yatağından geçen herkesin açıkça güldüğünü veya güldüğünü fark etti.
Komik olan ne soruyorsun?
Araba parkında çalışan adamların kamyonu çıkardığı ve bir meslektaşının yatağına "sıvı boşaltılmış" yazan parlak sarı bir işaret yapıştırdığı ortaya çıktı.
Dördüncü hikaye. Erotik
Kontrol noktasındaki kıyafet genellikle düşürülmez. Bu kıyafet arzu edilir - sivil hayata bakabilirsiniz.
Orada dikilmiş, iyi giyimli ve ütülenmiş, ziyaretçileri bekliyoruz. Yaz, sıcağı öyle ki, kısa kollu bir gömlek içinde bile sıcak.
Ve ilki, göğsünde muazzam bir şey olan güçlü bir fiziğe sahip genç bir kadın geliyor. Cam bariyere doğru yürüyor, üzerine eğiliyor ve bluzun kesiminden bir göğüs düşüyor, hangi beden olduğunu bilmiyorum!
Bu zorunlu striptizde şaşkın gözüküyoruz.
- Oh, pardon, - kız utanç gölgesi olmadan diyor. - Bir öğrenci çağırırdım!
- Tabiiki. Soyadı? Ve hangi şirketten?
- Cherepovetsky. İkinci.
Bu bizim postamız ve çöp sahasına giden yoldaşımız. Ziyaretçiyi bu konuda bilgilendiriyoruz.
Evet, diye çekiyor. - O halde Smirnova! Ayrıca ikinciden.
- O da menzilde ...
Biraz hayal kırıklığına uğrayarak, Anlıyorum, diye çekiyor. - O zaman Ivanitsky. Üçüncüsünden.
Genç kadının bugün avsız ayrılmayacağını anladık. Adamlardan biri bir numara çevirmeye başladı ...
Beşinci hikaye. Gizemli
Yine gardiyan. Mütevazı hizmetkarınız, tank parkında nöbetçi olarak görevi devraldı. Alan geniş. Çok fazla teknik var. Koyun derisi bir paltoyla bile soğuk olduğu ve dikenli bir rüzgârın olmadığı Şubat donları olmasaydı, o zaman her şey harika olurdu - bir daire içinde dört kez yürüdüm, bu değişimin sonu!
Ama şimdi rüzgar ... Yanakları tutuyor, gözleri sulandırıyor.
Ve sonra düşünce akla geliyor - bu kamyonlar arasında, büyük olasılıkla rüzgar esmiyor. Daha erken olmaz dedi ve bitirdi. Gerçekten, yer başarılı - rüzgar yok, kontrol noktasını ve parkın çoğunu da görebilirsiniz. Yazık, en az bir kez bırakmanız gerekecek - karda ayak izleri bırakmak, böylece yetiştiricinin herhangi bir sorusu kalmasın.
Bu düşüncelerde bir yerlerde sessiz bir ıslık duyuldu. Biliyorsun, bu bir suç ortağı arandığında. Ya da evden bir kız çağrılır, böylece ebeveynler duymaz.
Bir kız söz konusu olamaz, ancak geçen yüzyılın 90'larında her türlü hırsız ve piç var - fazlasıyla!
İyi bir yer hakkındaki tüm düşünceler anında kayboldu! Makine elimde ve açıklığa atlıyorum! Düdüğü duyamazsınız, ancak bu hiçbir şey ifade etmiyor: Çevreyi kontrol etmeniz gerekiyor - muhtemelen karda izler kalmış!
Çiti ve ona yaklaşımları adım adım değil, çizgilerle inceliyorum. Ama kar tertemiz! Yani, henüz karakolun sınırını geçmediler! Kontrol noktasına koşuyorum. Bir meslektaş var. Elbette ihlal, ama kapıyı çalıyor.
- Ne? - O sorar.
- Birini fark ettin mi?
- Hayır neden?
- Evet, birisi ıslık çalıyor ...
Bir yoldaşın yarı uykusu uçar. Süngüyü kapar ve tüm kilitlerle kapanır.
Bu Şubat gecesi ısınıyorum - neredesiniz, ihlal edenler?
Çevrenin etrafında ikinci kez koştuğumda. Yine de her şey temiz!
Mantığı açıyorum - onları duyduğum yerde beklemeleri gerekiyor! Yine kamyonların arasına oturup dinlemeye başladım. Yaklaşık beş dakika sonra düdük tekrar edildi. Sonra tekrardan.
Sesi sinsice yaklaşmaya başladım. Beni hangarın köşesine götürüyor. Daha yakın ... Daha yakın ... Köşeden dikkatlice bakıyorum.
Tam önümde bir yerde ıslık çalıyor! Bakış, eski, boş bir yakıt variline dayanıyor. Paslı. Sonbaharda su deliklerden birine ulaştı ve sonra dondu. Böyle bir ıslık olduğu ortaya çıktı. Şiddetli Şubat rüzgarı ıslık çaldı!
Ancak vardiya fark edilmeden uçtu.
İnan ya da inanma. Ancak bunların hepsi icat edilmedi. Her şeye ve her şeye yemin ederim. Evet, depodaki herkesin birden fazla benzerine sahip olduğunu düşünüyorum. Yaz, paylaş!