Paranı verirsin, zamanını verirsin, ilgini verirsin. Ama en büyük vermek nedir bilir misin? En büyük vermek; kendinden vermektir.
Hay Allah!
Düşüncelere dalıp selam vermeyi unuttum!
Selamun Aleyküm Sevgili Arkadaşım,
Nasılsın bugün?
Ha, sen ilk cümleye takıldın. Haklısın, ben de oradayım hala. İstersen önce testimizi çözelim, sonra sonuçlarını değerlendirirken daha ayrıntılı konuşabiliriz.
1) Okulda öğle arasındasınız. Kurt gibi açsınız. Arkadaşınla kantine gitmeye karar verdiniz ama onun harçlığı yokmuş…
A) Ah canım, alsın paramın hepsini. Ben akşama kadar dayanabilirim.
B) Alsaymış parasını yanına. Veya kendisine evden bir sandviç koyamaz mıydı? Başının çaresine baksın artık.
C) Aslında param ikimize de yeter belki. Daha ucuz olan şeylerden alırız.
2) İl geneli yapılan deneme sınavında derece yaptın. Okul müdürünüz İstiklal Marşı’ndan sonra sahneye seni çağırdı, tüm öğrencilerin karşısında sana ödül verecekler.
A) Ödül mü, ııııı, şey, ben değil de arkadaşımı göndereyim yerime.
B) Verecekler tabi. Sonuçta ben okulun gururuyum. Herkesten daha özel ve öndeyim.
C) Okulumu temsil etmek, öğretmenlerimin emeklerinin karşılığını biraz da olsa gösterebiliyor olmak, benim için en büyük ödül.
3) Sıra arkadaşın sürekli senin eşyalarını kullanmak istiyor. Kalem kutunu zaten ortak kullanıyorsunuz. Ama kendi eşyalarını çantasından hiç çıkartmıyor.
A) Kullansın tabi. Hatta geçen gün silgimi aldı, kendi kalem kutusuna koydu. Olsun, arkadaşım o benim.
B) Ne yapıyor bu ya? Benim eşyama kimse el süremez! Onlarca kalemim olsa, birini bile veremem.
C) İhtiyacı varsa kullansın tabi. Ama kalem kutusunu da hiç görmediğim için emin olamadım. Bu konuyu açıkça konuşayım en iyisi.
4) Sokak oyunlarından en çok topla oynananları seviyorsun. Ama arkadaşların hep başka oyunlar seçiyor.
A) Olsun, onlar nasıl isterse öyle olsun. Uyumlu biriyimdir.
B) Ya benim istediğim oyunları oynayacağız ya da ben yokum. Başkasının istediği oyunları oynayamam.
C) Sırayla herkesin istediğini oynayabiliriz. Bunu da kura çekerek belirleyebiliriz.
5) Öğretmenin tüm sınıfa minik hediyeler almış. Sana vererek, tüm sınıfa dağıtmanı istedi. Ama bazı arkadaşların iki tane almaya çalışıyor.
A) Alsınlar ya, minicik hediye zaten bana kalmayacak muhtemelen.
B) Üç farklı çeşit var. Üçünden de almam gerek. Dağıtırken çaktırmadan ayırayım.
C) Önce herkese bir tane vermeliyim. Artan olursa öğretmenime teslim ederim, o istediği gibi tekrar dağıtabilir.
Haydi şimdi hep beraber değerlendirelim:
A şıkkı çoğunluktaysa: “Fedakârlıkta bir numarasın!” demek isterdim. Ama bu cümleyi kuramayacağım. Çünkü sevgili arkadaşım, verirken kendini kaybetmemen gerek; aksine, verirken kendini de bulman gerek. Bunu nasıl mı yapacaksın? Arkadaşlarına yaptığın gibi tabii ki. Onlara şefkat ettiğin gibi kendine de şefkat edeceksin, onları sevdiğin gibi kendini de seveceksin. Bu şekilde dengeyi çok güzel kuracağına eminim.
B şıkkı çoğunluktaysa: Biliyor musun kendisine çok dönük, sadece kendi ihtiyaçlarını gözetmeye çalışan insanlar genelde kendilerini yeterince tanıyamayanlardır. Kendisine yabancılaştığı için, her ortamda sadece kendisini düşünüyor, bir nevi kendisinden özür diliyor. Peki ne yapmalı? Bağ kurmalı sevgili arkadaşım! İnsan çevresindekilerle bağ kurdukça, onların ihtiyaçlarını, isteklerini gözettikçe kendisine karşı da adımlar atmış olur.
C şıkkı çoğunluktaysa: Dostum işte yazının ilk cümlesinde söylemek istediğim tam olarak bu aşamaydı. Kendinden vermek; kendini de bilerek, içtenlikle vermektir. Verdiklerinin içinde kendinin de olmasıdır. Kendi hakkını da gözeterek, karşı tarafa tamamen tüm samimiyetinle yönelmendir. Sen bunu güzel başarıyorsun. Tebrikler!