“Nokia” kelimesini duyan çoğu kişi bunu cep telefonlarıyla ilişkilendirir, ancak aslında şirketin arkasında dolambaçlı bir tarih var. Nokia, 150 yılı aşkın bir süre önceki mütevazi başlangıcından bu yana birçok iş kolunu araştırdı ve bu süreçte kendisini defalarca yeniden keşfetti.
Nokia, çoğu insanın bildiğinden çok daha eskidir, ancak şirketin, cesur tasarım ve teknolojiye sahip ikonik mobil cihazlarla tanınması son birkaç on yıl içinde gerçekleşti. Bunlar, tuğla benzeri basit bir konseptten alışılmışın dışında, sofistike ve düpedüz gülünç form faktörlerine kadar uzanıyordu. Fin devi, telekomünikasyon ve cep telefonlarının tarihini şekillendirmede yer aldı ve bu onun küresel bir ev ismine dönüşmesine izin verdi, ancak sonunda kendi DNA’sı tarafından kireçlendi ve onu dizlerine getiren bir dizi seçim yapmak zorunda kaldı.
Nokia bugün hala var, ancak öncelikleri yıllar içinde o kadar değişti ki, çoğunlukla tüketici alanından çekildi. Eski mühendislik ruhunun bir kısmı, ilk ofisini Nokia genel merkezinin tam karşısında kuran farklı bir Fin şirketi aracılığıyla yaşarken, diğer mühendislik yetenekleri Apple ve Qualcomm gibi şirketlere geçti. Bunun ötesinde, Nokia hala üçüncü şahıslara fikri mülkiyet lisansı veriyor ve bugün çoğunlukla 4G ve 5G ağları için telekom ekipmanı geliştirmeye ve satmaya odaklanıyor.
Bu makale, Nokia’nın mütevazi başlangıcından, mobil teknolojide baskın bir güç haline gelmesine ve kendi fabrikalarına sahip olmasına, eski Android telefonlarının yalnızca bir ipucunu taşıyan bir dizi Android telefon için onay sürecindeki bastırılmış varlığına kadar, tarihinin bir keşfidir. Glory, güçlü bir nostalji faktörü sayesinde orta derecede iyi satan bir ürün grubu.
Nokia’nın Mütevazı Başlangıçlarına Zamanı Geri Çevirmek
Nokia, 1865 yılında Fin maden mühendisi Fredrik Idestam tarafından kuruldu ve Finlandiya’nın güneybatısındaki Tampere şehrinde basit bir kağıt fabrikası işletmesi olarak başladı. Idestam’ın bu operasyonu Nokianvirta Nehri yakınında bulunan yakındaki Nokia kasabasına genişletmesi çok uzun sürmedi. Böylece 1871’de bu konumdan esinlenerek “Nokia” adı doğdu.
1898’de Eduard Polón, lastik ayakkabılardan araba lastiklerine kadar her şeyi üreten bir şirket olan Fin Rubber Works’ü (Suomen Gummitehdas Oy olarak da bilinir) kurdu. 1912’de Arvid Wickström, elektrik kabloları, telefonlar ve telgraflar üretmesiyle tanınan Fin Kablo İşleri’ni (Suomen Kaapelitehdas Oy olarak da bilinir) kurdu. 1967’de her ikisi de kağıt ve kauçuk ürünleri, elektrik kabloları, jeneratörler, askeri iletişim ve nükleer santral ekipmanları, bilgisayarlar, TV’ler ve daha pek çok şey sunan çok yönlü bir işletme olan Nokia Corporation’a dahil edildi.
1979’da Nokia, Finli TV üreticisi Salora ile ortak bir girişim olan Mobira Oy adlı bir yan kuruluş aracılığıyla kristalleşmeye başladı ve bir telekom devi haline geldi. İki yıl sonra, tam ulusal kapsama alanı sunduğu ve dünyanın ilk otomatik hücresel ağ sistemi olduğu kadar uluslararası dolaşıma izin veren ilk sistem olduğu için kendi başına dikkate değer bir başarı olan Nordic Mobile Telephone (NMT) hizmetini başlattı. Bu, analog sinyalleri kullanan ilk nesil kablosuz hücresel teknoloji için standartlar seti olan 1G’nin temelini oluşturdu.
Endüstriyel İmparatorluktan Telefon Üreticisine
1982’de Nokia, 10 kg (22 pound) ağırlığında olduğunu düşünürseniz daha çok gelişmiş bir yarı taşınabilir radyo istasyonuna benzeyen son derece hantal, Mobira Senator adlı ilk araç telefonunu tanıttı. İki yıl sonra şirket, ilk “taşınabilir” telefonu Mobira Talkman 320F’yi, daha kolay yönetilebilir 4,7 kg ağırlığında ve büyük bir monokrom ekrana, 184 kişiyi saklayabilen bir telefon rehberine ve 10 saate kadar izin veren bir pile sahip olan Mobira Talkman 320F’yi tanıttı. bekleme ve 60 dakika konuşma süresi.
Bunlar harika bir başlangıçtı, ancak çoğu tüketici için hala çok pratik değil.
1987 yılında şirket, ilk gerçek cep telefonu olan Mobira Cityman’i buldu. Tüm varyantları, 760 gram (1,7 pound) daha yönetilebilir bir ağırlığa sahipti ve NMT ağında harika çalıştılar. Bazıları Mikhail Gorbaçov’un 1987’de Helsinki’den bir Moskova yetkilisini aramak için kullandığı bir görüntüyle ünlenen Mobira Cityman 900’ü hatırlayabilir.
Aynı zamanda, Nokia’nın işinin farklı bir yönü gelişiyordu ve bu da nihayetinde bugün yaptığı şey için bir temel oluşturdu – ağ ekipmanı. Özellikle, şirketin Televa ortak girişimi, NMT için güçlü bir dijital anahtar sağlama baskısı altındaydı. Ve kendi özel silikonunu üretecek kaynaklara sahip olmadığı için, geçişini bir Intel işlemci etrafında tasarlamaya karar verdi.
1982’de bu, piyasaya geç olmasına rağmen hızla kaçak bir başarıya dönüşecek olan DX200 dijital anahtarlama platformu şeklini aldı. Modüler tasarımı, yüksek güvenilirliği ve rakiplerine kıyasla çok daha ucuz fiyatı (bazı durumlarda yüzde 60’tan fazla daha düşük) sayesinde bu başarı uzun süre devam edecektir. Bunun ne kadar büyük olduğu hakkında bir fikir edinmek için Nokia, telekom devleri 2013’te aşamalı olarak kullanımdan kaldırmaya başlayana kadar dünya çapında DX200 platformlarını sattı.
NMT’nin piyasaya sürülmesinden bir yıl sonra, Avrupa Posta ve Telekomünikasyon Konfederasyonu (CEPT) – 1959’da bölgedeki standartları, düzenlemeleri ve operasyonel yönergeleri koordine etmek için devlet telekom şirketlerinden oluşan bir standartlar organı – Groupe Special Mobile’ı kurdu. daha sonra Mobil İletişim için Küresel Sistem (GSM) olarak yeniden adlandırıldı. Nokia, Frekans Bölmeli Çoklu Erişim (FDMA) ve Zaman Bölmeli Çoklu Erişim (TDMA) sistemleri için öncü araştırmalara şimdiden çok çaba sarf etmişti, bu nedenle kendisini hızla GSM geliştirmenin kalbine yerleştirdi.
Aynı zamanda, Nokia uluslararası alanda büyümek için her fırsatı değerlendiriyordu. Örneğin, 1983’te Mobira, o zamanlar ABD’deki en büyük tüketici elektroniği perakendecisi olan Tandy ile, Tandy’nin 7.000 RadioShack mağazası aracılığıyla telefon satmak için bir ittifak kurdu. Bu, Güney Kore’de bir üretim tesisi kurmaya zorlayan zorlu müzakereler sayesinde Asya’daki düşük maliyetli üretim hakkında bilgi edinmek için harika bir fırsattı.
Nokia ayrıca çeşitli satın almalar yoluyla diğer tüketici elektroniği segmentlerine genişlemeyi denedi, ancak sonuçta bu işletmeleri entegre edemedi ve ağ ekipmanı ve cep telefonları sunmaya karar verdi.
1983’te CEO Kari Kairamo, Finlandiya İstihdam ve Ekonomi Bakanlığı’nı, Nokia’nın Finlandiya ekonomisinde büyük bir güç haline gelmesi nedeniyle, şirketin devlet fonlarını kullanarak Ar-Ge çabalarına yardımcı olmak için Tekes’i (Finlandiya Teknoloji ve Yenilik Finansman Ajansı) kurmaya ikna etti. . Bu, Fin Kablo İşleri portföyünün bir dizi startup gibi organize edilmesiyle birleştiğinde, Nokia’nın daha hızlı büyümesine ve yüksek riskli, yüksek ödüllü araştırma projeleri gerçekleştirmesine olanak sağladı.
Üç yıl sonra, Kairamo vizyonunun önündeki bir başka engeli daha kaldırdı – şirket üzerindeki hissedar kontrolü. O zamanlar, büyük Fin şirketlerinin çoğunlukla yerel bankalara ait olması yaygındı. Nokia örneğinde, en büyük iki hissedarı KOP Bank ve Finlandiya Union Bank’tı. Kairamo, üst düzey yöneticilerden oluşan ve baş işletme görevlisi tarafından yönetilen yeni bir iç kurulun oluşturulmasını önerdi. Bu yeni kurul, denetim kurulunun birçok sorumluluğunu üstlenecek ve yönetim kurulunun hemen üzerinde yer alacaktır.
Hissedarlar, yönetim yapısındaki değişikliği kabul ettiler, ancak bunun tek nedeni Kairamo’nun önerisinin reddedilmesinin ardından gelecek kamuoyu tepkisinden kaçınmak istediler. Bu nedenle, Nokia’nın dahili işlerine katılımları ve kontrolleri önemli ölçüde azaltıldı, bu aslında iyi bir şeydi – denetleme kurulu üyelerinin çoğunun ne telekom endüstrisinde ne de uluslararası ticarette deneyimi yoktu. ABD ve Birleşik Krallık, telekom piyasasının kuralsızlaştırılmasının tonunu henüz belirlediğinden, zamanlama da iyiydi.
Nokia, anahtarlar, baz istasyonları ve ahizeler gibi uçtan uca çözümler için yapbozun tüm parçalarına sahip olduğu için belirgin bir avantaja sahipti. Ancak bir grup yönetici, serbestleşme ve dijitalleşmenin getirdiği pazar fırsatlarını analiz etti ve şirketin bunlardan yararlanmak için düzgün bir şekilde organize edilmediği sonucuna vardı.
Yöneticilerden biri, 2005 yılına kadar Nokia’nın şebeke ve altyapı işini yönetmeye devam edecek olan Sari Baldauf’tu. Beklediği gibi, cep telefonlarına odaklanacak ayrı bir iş birimi olan Nokia Cep Telefonlarının (NMP) oluşturulmasını önerdi. yakında basit ağ terminallerinden daha fazlası olacak. Kalan işletmeler – baz istasyonları ve dijital anahtarlar – Nokia Cellular Systems adlı ikinci bir birimde birleştirilecek.
Bu noktada, Nokia’nın geleceği için işler çok olumlu görünüyordu, ancak şirket, önceki on yıllık satın alma odaklı büyüme deneylerinden dolayı borç içindeydi. Düz şirket yapısı aynı zamanda kurumsal liderliğin çeşitli iş birimlerinin nasıl performans gösterdiğine dair net bir resme sahip olmadığı ve bu nedenle bir bütün olarak şirketin genel mali sonuçlarına bakıldığında yalnızca bir bakış açısı elde edebileceği anlamına geliyordu. 1988’de Kairamo intihar etti ve alternatif bir veraset planı uygulamaya koymadığı için liderlik için çirkin bir siyasi savaş başlattı. Sorun sonunda Nokia’nın denetim kurulu tarafından çözüldü, bu da kavgadan kaçındı ve COO Simo Vuorilehto’yu yeni CEO olarak atadı.
Vuorilehto, Nokia’nın işgücünü önümüzdeki iki yıl içinde 22.000 kişiye indirdi ve bunu etkin bir şekilde yarıya indirdi. Sovyetler Birliği’nin çöküşünden ve bunun sonucunda Avrupa’yı kasıp kavuran durgunluktan sonra, Vuorilehto liderliğindeki Nokia, Ericsson’a satış yapma konusunda baskı hissetti, ancak İsveçli şirket, Nokia’nın veri ve tüketici elektroniği bölümlerini satın alma riskini üstlenmek istemedi. . Nokia’nın denetim kurulu, umutsuz bir seçenek arayışı içinde Boston Consulting Group’u işe almaya çalıştı, ancak yalnızca altyapı işinin hayatta kalma potansiyeline sahip tek iş olduğunu bulmak için.
1991’de Vuorilehto, düşük performans gösteren bazı iş birimlerini sattı, ancak Nokia grubunun dağılmasına izin vermeye hazır değildi. Kısa bir süre sonra, İngiltere merkezli telefon üreticisi Technophone’u 34 milyon £ (2021’de enflasyona göre ayarlanmış 90,3 milyon $) karşılığında satın almak için bastırdı. Technophone, cebinize sığacak kadar küçük bir telefon bulan ilk şirketti ve Avrupa’da Nokia’dan sonra ikinci büyük cep telefonu satıcısıydı.
Satın alma sonucunda Nokia, Motorola’dan sonra dünyanın en büyük ikinci telefon üreticisi olmaya yetecek kadar küresel pazar payına sahip oldu.
Finlandiya Bankası Başbakanı olan Harri Holkeri, Finlandiya’nın Helsinki’den Tampere’ye ilk GSM aramasını Temmuz 1991’de yaptı.
Bir yıl sonra Jorma Ollila, Nokia CEO’su olarak Vuorilehto’nun yerini aldı ve şirket Anssi Vanjoki’yi yeni satış ve pazarlama müdürü olarak işe aldı. Vanjoki, Motorola’nın aksine Nokia’nın telefonlarını Mobira, Nokia, Technophone ve Radio Shack gibi çeşitli markalar altında sattığını gördü ve onları “Nokia” markası altında birleştirmeye çalıştı ve “Connecting People” pazarlama sloganını tanıttı . Öte yandan Ollila, moralin düşük olduğu ve belirsizliğin herkesin kafasını kurcaladığı bir şirketi kurtarmak için bir strateji belirlemekle görevlendirildi.
Neyse ki Nokia için, yerel telekom operatörlerinden oluşan bir Fin konsorsiyumu olan Radiolinja, dünyanın ilk GSM ağını geliştirme lisansı aldı ve Nokia, bu projede ortak olarak ilk tercihi oldu.
1992’de Nokia, gelecek yıllarda şirkete çok iyi hizmet edecek paha biçilmez bir deneyim olan dünyanın ilk GSM ahizesinin yanı sıra altyapıyı da sağladı. O yıl, Nokia Cep Telefonları’nın başkanı olan Pekka Ala-Pietilä, cep telefonlarının benimsenmesinin “2000 yılına kadar en gelişmiş ekonomilerdeki nüfusun yaklaşık yüzde 25’ine” ulaşabileceğini tahmin etmişti ki, bu o zamanlar çoğuna gülünç geliyordu.
Avrupa’daki ve dünyadaki hükümetler GSM lisansları satmaya başlayınca, Nokia’nın rakiplerinin çoğu aynı türden “anahtar teslimi”, uçtan uca çözümler sağlayamadı. Ericsson ve Motorola gibi çok daha büyük firmalar bile 90’ların başında pazar hakkında nispeten zayıf bir anlayışa sahipti, bu yüzden tüketici segmentini hemen Nokia kadar sıkı takip etmediler.
O zamanlar Motorola, kendisini dünyanın en büyük cep telefonu tedarikçisi olarak kurmuştu ve cep telefonlarının en büyük tek pazarı olarak kabul edilen ABD’de özellikle güçlü bir varlığa sahipti. Aynı zamanda kapsamlı bir patent listesine sahipti ve birçok yetenekli mühendis çalıştırdı; bu sayede telefonları neredeyse tamamen şirket içinde yapmak için yeterli dikey entegrasyonu başardı. Bu onun ana rekabet avantajlarından biriydi — Motorola kolayca daha hafif, daha kompakt telefonlar üretebilirdi. Bunun en iyi örneği, yeni bir açılır kapanır ağızlık içeren üst düzey bir telefon olan 3.500 dolarlık Microtac’tı, ancak bu, dijitale hızlı bir geçiş için hazır olan bir dünyada hala analog bir telefondu.
Ericsson, ağ ekipmanı pazarındaki güçlerden biriydi ve Motorola’nın aksine dijital iletişimin potansiyelini kabul etti. Bununla birlikte, iki firmanın ortak bir yanı vardı – her ikisi de ahizeleri aptal terminaller ve altyapı ekipmanını telekom arenasında gelecekteki gelişmelerin en önemli bileşeni olarak gördü. Bu nedenle 1989’da Ericsson, telefon işini ABD’de General Electric ile ortak bir girişime taşıdı, ancak beş yıl sonra geri satın aldı.
1991 civarında Nokia, tüketici odaklı küresel bir ürün şirketi olma hayalini gerçekleştirmede daha konsolide bir yaklaşımın önemini anladı. Bu amaçla Ala-Pietilä, küresel bir lojistik bileşeni, müşteri memnuniyetini ve Japon şirketlerinden ödünç alınan bir kavram olan eşzamanlı mühendisliği birleştiren stratejiler yarattı. Bu, Nokia’nın öngördüğü her yeni ürünün lojistik, üretim ve pazarlama ekipleriyle daha yakın çalışan mühendisler tarafından geliştirileceği anlamına geliyordu. Ayrıca, şirketin ortaklarını araştırma ve geliştirme sürecine dahil etmesine izin verdi, bu da daha sonra çok sayıda telefon form faktörü deneyinin inanılmaz bir verimlilikle üretilmesini sağladı.
Ayrıca Nokia’nın gelecekteki başarısı için çok önemli olan kişi, Technophone satın alımının bir parçası olarak şirkete katılan Frank McGovern’dı. O sırada McGovern, Nokia’da üretim uzmanlığına sahip çok uluslu bir firmada çalışan değerli deneyime sahip birkaç kişiden biriydi. Özellikle Hitachi’nin Avrupa’daki üretim operasyonlarını yönetiyordu, bu da Nokia’nın işinin temel bir işlevi olarak üretimi güçlü Japon ilkelerine göre geliştirmek için gereken kritik becerilere sahip olduğu anlamına geliyordu.
Sonuç olarak, 1991’den 1994’e kadar Finlandiyalı şirket, yılda 500.000 telefon yapmaktan yaklaşık beş milyona ve işletme zararı bildirmekten 3,6 milyar FIM’lik sağlıklı bir kâr elde etmeye gitti (2021’de enflasyona göre ayarlanmış 1,44 milyar dolar). Ve daha da önemlisi, bunun yüzde 64’ü Nokia Telekomünikasyon ve Nokia Cep Telefonlarından geldi. Temmuz 1994’te grup, New York Menkul Kıymetler Borsası’na kote oldu ve bu da yabancı yatırımcıların Nokia’nın iddialı uluslararası büyüme planını finanse etmek için ek sermaye akmasına izin verdi.
Yine 1994 yılında Nokia yönetim kurulu, bu yeni yönle ilgili olmayan işletmeleri elden çıkarmaya başlama zamanının geldiğine karar verdi. Bu kararın etkisi çok büyük oldu, çünkü Nokia’nın iş gücünün üçte ikisi, iki yıl içinde Finlandiya’nın teknik üniversitelerinden birçok hevesli mühendisle değiştirilecekti. Yeni CEO tarafından geliştirilen çalışma ortamı, nispeten düşük ücretlere rağmen çok çekiciydi, çünkü mühendisler, iç siyasi sürtüşmeleri azaltan ve onlara değerli teknik beceriler kazanmalarını sağlayan düzenli iş rotasyonları alacaktı.
Ollila, Nokia’nın uluslararası genişlemesinde hataya çok az payı olduğunu biliyordu, ancak yeni ve alışılmamış bir yaklaşım benimseme konusundaki istekliliği, şirketi kısa sürede finansal açıdan sorunlu bir endüstriyel holdingin küllerinden büyüyen küçük bir telekom şirketinden en büyük yenilikçilerden birine dönüştürecekti. cep telefonlarında ve telekom altyapısında. Başarılı olmak için Nokia’nın güçlü Ar-Ge yeteneklerinden faydalanması ve yerel ihtiyaçlara uyum sağlamaya ve hizmetlerine güçlü bir güven oluşturmaya odaklanarak yeni pazarları erkenden yakalamak için harekete geçmesi gerektiğini biliyordu.
Bu stratejinin erken dönemde kayda değer bir başarısı, Nokia’nın Ericsson’u yenerek Tayland’ın AIS’sine uçtan uca bir sistem tedarik etmek için bir sözleşme imzalamasıydı. Finlandiyalı şirket, Motorola’nın aynı şeyi önemli ölçüde daha düşük bir fiyata yapmayı teklif etmesine rağmen, 1994’te İngiltere’deki Cellnet ile de benzer bir sözleşme imzalayabildi.
Nokia, ABD ve Avrupa’daki tedarikçilerle güçlü bir ilişki kurmaya devam etti ve Çin ve Meksika’da birkaç fabrika kurdu. Bu, şirketin devam eden büyümesi için çok önemli bir bileşendi, ancak katkıda bulunan birkaç bileşenden sadece biriydi. Nokia Cep Telefonları şefi Ala-Pietilä, cep telefonlarını tüketiciler için daha çekici hale getirmeye çalıştı ve bu amaçla, tüm Nokia telefonlarının yüksek kalite ve kullanılabilirlik standartlarına ulaşmasını sağlamak ve aynı zamanda onlara farklı bir görünüm ve his kazandırmak için mühendislerle birlikte çalıştı. yarışma.
Bu çabanın erken bir sonucu, Nokia’nın ilk seri üretilen GSM telefonu olan 1992’deki Nokia 1011 (Mobira Cityman 2000 olarak da bilinir) oldu. Üstte kısa, uzatılabilir bir anteni olan bir tuğla şekline sahipti ve 45 mm kalınlığındaydı, 495 gram ağırlığındaydı, o zamanlar ince ve hafif olarak kabul edildi. Küçük bir monokrom LCD ekrana sahipti ve 99 kişiyi hafızasında tutabiliyordu, 900 mAh pili ise sadece 90 dakikalık konuşma süresi veya yaklaşık 15 saatlik bekleme süresi sağlıyordu. Lansman sırasında bir tane satın alan kişiler, bugün 3.060 dolar eşdeğerini ödemek zorunda kaldı.
İki yıl sonra, Nokia 1011’in halefi, selefinin yarısı ağırlığında ve yalnızca 28 mm kalınlığında olan daha küçük ve daha ince bir “kubbe kalıp tasarımı” ile Nokia 2110 biçiminde geldi. Kayan bir metin menüsü vardı ve ekranda pil ve sinyal seviyeleri, okunmamış SMS mesajları için bir bildirim sembolü ve daha fazlası gösteriliyordu.
Diğer dikkate değer özellikler, son aranan 10 numaranın, son 10 gelen aramanın ve son 10 cevapsız aramanın bir listesini görüntüleme yeteneğiydi. Pil, 70 ila 150 dakika konuşma süresi ve 20 ila 40 saat bekleme süresine izin verdi. Bu, iş kullanıcıları için tasarlanmış pahalı bir telefondu, bu nedenle çoğu insan bugünün parasıyla 730 $ eşdeğeri için nispeten ucuz Nokia 232’yi satın aldı.
1995 yılına gelindiğinde, Nokia’nın iş gücü neredeyse iki katına çıktı ve grubun işletme karı bir önceki yıla göre yaklaşık yüzde 40 arttı. Ancak şirket o yıl tedarik zincirinin kontrolünü kaybetti, çünkü talebi artık karşılayamadığını çabucak fark etti; bu, Ollila’nın 1992’de gerçekçi bir hedef olacağını düşündüğü yılda 300.000 telefonu çok aştı. şirketin tedarikçileri, üretim tesislerinden birini yeniden donattıktan sonra verim sorunları yaşıyordu ve Nokia, kendisini hızla önemli yüksek hacimli siparişleri karşılayamayacak bir konumda buldu. Nokia’daki üretim müdürleri, satış verilerinin gerçek zamanlı bir görünümüne sahip değildi, bu nedenle, ihtiyaç duydukları önemli geri bildirimleri almadan, ürünleri mümkün olan en yüksek hacimde çeşitli pazarlara sevk ediyorlardı.
Frank McGovern, lojistik krizini çözmeye yardımcı olabilecek bir satıcı bulmak için o sırada Nokia’nın önemli üretim tesislerinden birini işleten Pertti Korhonen’i seçti. Bu satıcının, Nokia’nın dünya çapındaki tüm lojistik faaliyetinin net bir görünümünü sağlayan ve üretim yöneticilerinin satın alma gereksinimlerini, üretimi, envanter yönetimini ve teslimatı hassas bir şekilde takip etmesine olanak tanıyan bir ERP sistemi tasarlayan ve kuran SAP olduğu ortaya çıktı.
Bu yeni sistem sadece altı ay içinde tamamen faaliyete geçti ve bu da NMP’nin tedarik zinciri üzerindeki kontrolünü geri verdi. Etkisi hakkında bir fikir edinmek için, envanter döngüleri 154 günden 68 güne kısaltıldı, birim başına envanter maliyetleri yüzde 50 düşürüldü ve Finlandiya, Salo’daki ana Nokia telefon üretim tesisi, üretim eklemek için birkaç ay sürmedi. bir haftadan daha kısa bir sürede tam kapasitede bir tane kurmaya giden yol.
Yıllarca bu, Nokia’nın eski yöntemlerine bağlı kalan ve endüstri ortodoksları tarafından engellenen rakiplerine karşı başlıca stratejik avantajlarından biri olduğunu kanıtlayacaktı.
1990’ların sonunda Nokia, ilk akıllı telefonu Nokia 9000 Communicator’ı piyasaya sürdü. Bu, bir “cep bilgisayarı” yapmaya odaklanan 4 yılı aşkın Ar-Ge çalışmasının sonucuydu. Ağustos 1996’da geldiğinde, Apple bu yeni suları Newton ile zaten test ederken, IBM Simon Kişisel Communicator’ı yarattığı için yeni bir konseptten çok uzaktı. Ancak her ikisi de yüksek fiyatları ve zamanının ilerisinde olmaları nedeniyle piyasada başarısız oldular.
Nokia 9000 Communicator, “akıllı telefonun” kelime olarak yalnızca bir kavramı tanımladığı bir çağda bir akıllı telefondu. Terimin kendisi AT&T’nin PhoneWriter Communicator’ını tanımlamak için 1995 gibi erken bir tarihte basılmıştı, ancak Ericsson’un “akıllı telefon” olarak adlandırdığı bir cihazı piyasaya sürmesinden sadece bir yıl sonraydı – GS 88 “Penelope”. Bilgisayarların taşınabilir bir tuğla içinde yapabileceği özellikleri ödünç alan ve aynı zamanda bir QWERTY klavyeye sahip olan bu tür bir cihaz yeni ortaya çıkmaya başlıyordu ve ortalama bir tüketici için çekici hale gelmeleri birkaç yıl alacaktı.
Nokia’nın ilk Communicator cihazı, 24 MHz’de çalışan bir Intel CPU, 4 MB RAM ve 2 MB’ı kullanıcı tarafından erişilebilir olan 4 MB ROM dahil olmak üzere üst düzey dahili bileşenlerle donatıldı. Açıldığında, 640 x 200 piksel çözünürlüğe sahip 4,5 inç monokrom bir ekran ve bir GSM modem aracılığıyla maksimum teorik hızı 9,6 kilobit olan e-posta ve faks göndermek ve almak için kullanabileceğiniz minyatür bir QWERTY klavye ortaya çıkaracak. saniye — bugün elde edilebilen saniyede birden çok megabitten çok uzak ve 5G hücresel ağ teknolojisi tarafından vaat edilen teorik maksimum saniyede 10 gigabitten hayal edilemeyecek kadar yavaş.
Nokia 9000 ayrıca ilkel bir web tarayıcısına sahipti. Ancak bu cihazın en büyük özelliği, Notes, Calendar, Calculator, Composer, Serial Terminal, Telnet gibi uygulamalarla bir masaüstü bilgisayarda Windows 95 çalıştırma deneyimini yakından taklit eden bir PEN/GEOS 3.0 işletim sistemini çalıştırmasıydı. ve bir dünya saati.
Bu işlevi kullanmak istemediğinizde, geri katlayabilir ve o sırada başka herhangi bir telefonda yaptığınız gibi kullanabilirsiniz. Telefon kısmını kapatabilir ve Nokia 9000 Communicator’ın PC benzeri kısmını kullanabilir veya tam tersi olabilir, ancak ikisi de birbirine bağlıydı, böylece her zaman telefon tarafında bir SMS başlatabilir ve “PC’de oluşturmaya devam edebilirsiniz”. ” yan.
Şirket, ilki 1998’de Nokia 9110 ve 9110i şeklinde gelen birkaç müteakip modelle bu orijinal konsepti geliştirdi. Bunlar, 33 MHz’de çalışan daha hızlı bir AMD Elan SC450 CPU kullanıyordu, Nokia 9000’in yalnızca yarısı ağırlığındaydı ve hem şarj etmek hem de bilgisayara bağlanmak için özel bir adaptöre duyulan ihtiyaç da dahil olmak üzere, orijinal modelin birçok sıkıntısıyla ilgileniyordu. Genişletilebilir depolama için bir MMC yuvası bile içeriyordu.
Nokia’nın veri etkin telefonlarda hızlı yinelemeye bu kadar çok kaynak ayırmasının nedenlerinden biri, o zamanki liderliğinin hem iş hem de tüketici kullanımını kapsayan cepte taşınabilir bir cihazın gelecekteki potansiyelini fark etmesiydi. Ardından, daha önce doğru tarifi bulamayan ancak her zaman yeni ve rafine bir versiyon bulabilen Apple ve IBM gibi diğer şirketlerden algılanan rekabet tehdidi vardı.
Nokia yöneticileri, Microsoft’un Windows’u mobil cihazlara getirmek için cihaz üreticileri ve mobil operatörlerle ortaklıklar kurmaya çalıştığını da öğrendi. Redmond devi, bu stratejiyi kullanarak PC pazarının çoğunluğunu ele geçirmeyi zaten başarmıştı, ancak Nokia, düşük marjlarla rekabet etmek istemediği için yalnızca bir “donanım tedarikçisi” olmak istemedi.
Communicator serisi, Nokia’nın yerel pazarlara kolayca uyarlanabilen basit metin arayüzlü geleneksel telefonlar yaratma konusundaki temel yetkinliklerinden önemli bir ayrılmaydı. Karşılaştırıldığında, Communicator cihazları, bir grafik arabirim, çeşitli uygulamalar ve çeşitli ağ standartlarını destekleyen bir işletim sistemini geliştirmeye ve sürdürmeye ayrılmış kaynakların çoğunu gerektiren daha karmaşık bir çabaydı.
Avrupa’da popülaritesinin artmasına rağmen, Nokia operatörleri GSM standardına geçmeye ikna edemediğinden, ilk Communicator telefonları ABD’de niş bir üründü. Yazılım tarafında, Nokia 9000 ve 9110 deneyiminden sonra şirket, kaynağa aç GEOS’tan daha verimli bir mobil işletim sistemine geçmek zorunda olduğunu hızla fark etti. Bu işletim sistemi, İngiltere merkezli Psion adlı bir şirket tarafından geliştirilen 32 bitlik bir işletim sistemi olan EPOC ve önümüzdeki yıllarda çok daha büyük bir şeyin temelini oluşturacak iddialı bir projeydi.
Nokia, Microsoft’un telefon alanını bir mobil Windows varyantı ile kapladığı tehdidini gören tek şirket değildi. Ericsson ve Motorola benzer şekilde işleri üzerindeki potansiyel etkiden endişe duyuyorlardı, bu nedenle Nokia ile birlikte telefon alanındaki her oyuncu için eşit fırsat sağlayacak açık bir mobil işletim sistemi geliştirmek için Symbian adlı bir ortak girişim kurdular.
Symbian işletim sisteminin arkasındaki fikir basitti – bir mikro çekirdek ve onunla ilişkili kitaplıklar ve bir akıllı telefonun neler yapabileceği ve bu işlevselliğin nasıl görünmesi gerektiği konusunda rakip vizyonlara uyacak şekilde değiştirilmesi kolay ayrı bir kullanıcı arayüzü oluşturmak. Şirketler, Symbian OS’yi kullanmak için aynı lisans ücretini ödeyerek tek bir varlığın işletim sistemi üzerinde tam kontrole sahip olmamasını sağlayacak ve bunun üzerine tescilli arayüzler geliştirmelerine izin verilecekti. Geliştiriciler, en azından teoride, farklı üreticilerin telefonlarını desteklemek için çok fazla kaynak harcamak zorunda kalmadan Symbian platformunun potansiyelinden daha kolay yararlanmanın kolay bir yoluna sahip olacaklar.
Symbian destekli ilk telefonun piyasaya çıkması uzun sürmedi. 2001’de Nokia, Symbian sürüm 6’yı çalıştıran ve EPOC sürüm 5’in temelleri üzerine kurulu üçüncü nesil Communicator telefonunu (Communicator 9210 olarak da bilinir) piyasaya sürdü. Bu, Nokia’nın geliştireceği “Crystal” adlı kısa ömürlü bir işletim sistemi platformuydu. ve daha sonra Symbian “Series 80” olarak markalayın. Communicator 9210 donanımı, 640 x 200 piksel çözünürlüğe sahip renkli dahili ekrana sahip 9000 serisinin normal evrimiydi. Katlandığında, küçük monokrom ekranı (80 x 48 piksel) ve katlanabilir anteni olan normal bir tuğla telefona benziyordu.
Bu, 52 MHz’de çalışan 32-bit Arm9 tabanlı CPU ve 16 MB bellek ve IrDa arayüzü ile o zamanlar oldukça güçlü bir cihazdı. Aynı zamanda Nokia’nın, günümüzün SD kartlarının öncü teknolojisi olan genişletilebilir MMC belleğe sahip ilk telefonuydu. Nokia, 2002’de 40 MB dahili depolama, video akışı desteği ve daha güvenilir, LED arkadan aydınlatmalı LCD panel içeren 9210i ile başlayan sonraki modellerle Nokia 9210 tasarımını geliştirdi. 2005 yılında Nokia, daha olgun bir Symbian Series 80 UI, Wi-Fi bağlantısı ve bir kamera ile Nokia 9500’ü tanıttı – tümü “yalnızca” 24 mm kalınlığında ve 222 gram ağırlığında daha küçük ve daha hafif bir kasada. Bu modeli daha da küçük ve hafif tasarımıyla 167 gram ağırlığında benzer özellikler sunan Nokia 9300 izledi.
Aşağıdaki resimde: Nokia 5110, Nokia 3210 ve Nokia 7110
… ana akım tarafta, Nokia 1998 ve 2000 yılları arasında tarihteki en ikonik özellikli telefon tasarımlarından bazılarını piyasaya sürdü.
Bu arada, ana akım tarafta, Nokia, 1998 ve 2000 yılları arasında tarihteki en ikonik özellikli telefon tasarımlarından bazılarını piyasaya sürdü. Nokia 5110, değiştirilebilir ön yüzler sunan ve aynı zamanda Snake oyununu ilk paketleyen telefonlardan biriydi.
Bu telefonun yerini Nokia 3210 aldı. Daha kompakt telefonun pil ömrü uzundu, birkaç parlak renkte geldi ve sayısız telefon kılıfı ve klasik zil sesiyle kolayca özelleştirilebildi, kaldırıma birkaç damla düşmeye dayanabildi, ve Snake oynayarak kaç insan ömrünün boşa harcandığını ancak hayal edebiliriz . Frank Nuovo liderliğindeki bir ekip tarafından tasarlanan uygun fiyatlı bir telefondu ve bugün gördüğümüz tipik hype ve fanfare ile piyasaya sürülmedi, ancak yine de dünya çapında 160 milyondan fazla satmayı başardı.
Onu takip eden Nokia 3310, aynı sadelik ve dayanıklılık tarifini kullanarak, 90’ların mülayim iş odaklı telefonlarının aksine genel bir tüketici kitlesine daha fazla hitap etmesi amaçlanan samimi bir tasarıma sahip ek 126 milyon sattı. Nokia 3210 ve 3310 o zamanlar medyanın çok fazla ilgisini çekmediyse de, mobil devrimde önemli bir rol oynadılar ve 2000’lerin başında Nokia’yı bu kadar başarılı yapan şeyin ne olduğuna dair bazı önemli dersler ortaya çıkardılar.
Bundan birkaç yıl önce, 1996’da Nokia 8110, kaydırıcı form faktörü kullanmasıyla dikkat çekiyordu ve tasarımın eğriliği nedeniyle daha sonra “muzlu telefon” olarak adlandırıldı. Telefon hafifti ve çoğunlukla iş odaklıydı ve bu nedenle ahizenin değiştirilmiş bir versiyonu gişe rekorları kıran “The Matrix” filminde görünene kadar çok iyi bilinmiyordu. Filmde gösterilen telefon, asıl tasarımın parçası olmayan yaylı bir kapağa sahipti, ancak bu işlevsellik 1999’da piyasaya sürülen Nokia 7110’da mevcuttu.
O yıl piyasaya sürülen bir diğer dikkate değer telefon, bir telefonun kapladığı alanın minyatürleştirilmesinin başlı başına bir satış özelliği olduğu ultra kompakt Nokia 8210’du. Ayrıca birkaç filmde de yer alan 8210, 250 adede kadar adı saklayabilir ve uyumlu bir bilgisayar veya yazıcı ile iletişim kurmak için bir kızılötesi bağlantı noktasıyla birlikte gelir. Nokia 8210, uzun pil ömrüne sahip küçük bir telefon ve daha kolay izlenebilecek modern kablosuz bağlantının olmaması isteyen kullanıcılar arasında uzun yıllar boyunca popüler bir özellikli telefondu.
Frank Nuovo, 1993 yılında Nokia’ya katıldı ve 1995 yılında şirketin küresel tasarım ekibinin başı olarak tam zamanlı olarak çalışmaya başladı. Sonraki yıllarda Los Angeles, California’da özel bir tasarım merkezi kurdu ve ardından İngiltere ve Finlandiya’da iki tane daha kurdu. Bunların yerini Japonya, Çin, Almanya ve Danimarka’daki birkaç uzak ekip aldı. Bunu yaparken Nuovo, “Vision ’99” olarak adlandırılan bir tasarım yönü olan Nokia telefonlarının şekli ve biçimi etrafında cesur tasarım konseptleri denemeleri için ekiplerini koordine edebildi. Ayrıca Nokia’nın çeşitli ihtiyaç ve zevklere hitap etme stratejisini uyguladı ve “gençlik”, “spor”, “premium”, “lüks” ve “iş” gibi pazar segmentlerine hitap eden özelliklere sahip telefonların kristalleşmesine yol açtı. bunların hepsi daha önce telefon üreticileri tarafından hiç kullanılmamıştı.
Başka bir deyişle, Nuovo, Nokia telefonlarının genel sunumu ve hissi hakkında yaratıcı olmak için mobil yonga seti yaşam döngüleri arasındaki süreyi kullanma fırsatı gördü. Şirketin tasarım ekibi, ek alan yaratmak için değiştirilmesi gereken pil takımının yanına anteni telefonun içine yerleştirerek Nokia 3210 ile önemli bir değişiklik yaptı.
İlk başta bu, Nokia’daki tasarımcılar ve mühendisler arasında bir gerilim kaynağıydı ve endüstrinin her yeni tasarımla ters yöne doğru ittiği bir zamanda telefonu daha geniş ve hantal hale getirdi. Bununla birlikte, bu tasarım seçiminin olumlu etkileri vardı – daha geniş kasa, telefonun daha geniş bir ekrana sahip olabileceği anlamına geliyordu, daha kısa gövde, diğer telefonlardan daha fazla cepte taşınabileceği anlamına geliyordu ve çıkarılabilir klavye ve arka kapaklar, yeni bir telefonun çiçek açmasına yol açtı. Nokia telefon aksesuarları için yeni pazar.
Nokia 3210 ayrıca, Snake adlı basit ve bağımlılık yapıcı bir oyun sayesinde, telefonların zaman geçirmek için eğlence cihazları olarak ikiye katlanabileceği fikrini de oluşturdu. Telefonda bulunan zil seslerini beğenmediyseniz, bunun yerine yenilerini oluşturabilirsiniz. Bu, sınırsız kişiselleştirilebilir telefon kapaklarıyla birleştiğinde Nokia 3210’u öne çıkardı ve çok sayıda tüketici fikri kazandı.
Ayrıca, Nokia’nın GSM standardındaki teknolojik yenilikleri yakından takip etmekle meşgul olması da büyük ölçüde yardımcı oldu. Avrupa’da insanlar, kullandıkça öde mobil planlarına daha fazla bağımlıydı ve bu da bir telefon görüşmesinden kaçınılabildiğinde metin mesajlarını kullanarak paradan tasarruf etme alışkanlığına yol açtı. Nokia, 3210 ve 3310’u bunu akılda tutarak tasarladı, bu nedenle sayısal tuş takımı tuşlarını daha büyük hale getirdi, mesajlaşmayı daha hızlı ve kolay hale getirmek için T9 akıllı metin teknolojisini ekledi ve bugün emoji dünyasının fosilleri gibi görünecek olan önceden yüklenmiş “resimli mesajlar”ı ekledi. .
Bu iki telefon, Nokia’nın hacim olarak dünyanın en büyük telefon üreticisi olarak Motorola’dan tacını almasına yardımcı oldu ve şirket, Samsung 2012’deki anına kadar bu konumunu korudu. 2017’de HMD Global, Nokia’nın eski mobil iş biriminin yalnızca bir gölgesiydi — yeniden başlatılmış bir sürüm başlatarak Nokia 3310’a saygılarını sundularaynı DNA’yı koruyan ve daha modern iç mekanlara sahip olan. Buna 240 x 320 piksel çözünürlüğe sahip renkli bir ekran, microSD yuvası ile genişletilebilen 16 MB dahili depolama, 2 megapiksel kamera ve en karmaşık bileşeni Opera mini tarayıcı olan basit bir arayüz dahildir – hepsi 60 $ karşılığında. Çok fazla ses getirdi, ancak aynı zamanda, bunun uyandıracağı herhangi bir nostalji duygusunun, Nokia’nın mobil işine dönüşen şeyde ekşi bir hayal kırıklığı tadıyla karıştırıldığı bir zamanda geldi.
Underdog Nokia’dan Dev Nokia’ya
Nokia Cep Telefonları, kendi organizasyonu içinde, telefon endüstrisinde hakimiyete giden bir yol çizmek için tüm doğru bileşenlere sahip olduğunu biliyordu ve NMP yöneticileri bunun olacağına ikna olduğundan, bir akıllı telefonun nasıl olması gerektiğine dair vizyonunu hayata geçirmeye hevesliydi. teknolojideki bir sonraki büyük şey. 2000 ile 2010 arasındaki dönem, tasarımcıların ve mühendislerin neredeyse her zevke hitap edecek çeşitli biçimler ve özellik setleri sağlamak için birlikte çalıştıkları, bazen de alışılmışın dışında olan çok sayıda Nokia telefonuna yol açtı.
Aynı zamanda, NMP, yeni cihazlara faydalı hizmetler vermek için diğer kuruluşlarla ittifaklardan nasıl yararlanabileceğini araştırıyordu. Şirket, Kablosuz Erişim Protokolü (WAP) Forumuna katılmıştı ve telekom şirketleri, bankalar ve AOL ve Amazon gibi İnternet şirketleriyle ortaklıklar kuruyordu. Ancak çok geçmeden, NMP yöneticileri, bu ittifakların çoğu, rakiplerin de değer kazanabileceği açık platformlar olduğundan, bu çabaların sağlam bir strateji olmadığını fark etti.
Nokia’nın gücü, telefon tasarımlarını hızlı bir şekilde yineleyebilmesi ve farklı bir müşteri tabanına hitap edebilmesiydi. Bu aynı zamanda daha sonra zayıf noktası olduğunu da kanıtlayacaktı, ancak 2000’lerin başında Nokia, telefonları “havalı” ve kullanımı kolay hale getirerek telefon pazarında güçlü bir yer edindi.
Şirket ayrıca renkli ekranların, daha verimli mobil yonga setlerinin ve Symbian platformunun sunduğu birçok fırsattan heyecan duyan Anssi Vanjoki liderliğinde bir “Dijital Yakınsama Birimi” kurdu.
2000’lerin başında Vanjoki, 500’den fazla Nokia mühendisinin bir dijital kamerayı bir telefona entegre etmeye odaklandığı, kod adı “Calypso” olan bir projeye öncülük etti. Kaynaklar.
2000’lerin başında Vanjoki, 500’den fazla Nokia mühendisinin bir dijital kamerayı bir telefona entegre etmeye odaklandığı, kod adı “Calypso” olan bir projeye öncülük etti. Kaynaklar. Rakiplerin bu özelliği yalnızca bir eklenti olarak sunduğu ve kullanımı zahmetli olduğu bir zamanda yerleşik bir VGA kamera sunan Nokia 7650’nin piyasaya çıkmasıyla kısa sürede yanıldıkları kanıtlanacaktı.
Nokia 7650, 2001 yılında şirketin en önemli lansmanıydı ve kolayca tanınabilir simge tabanlı menüsüyle Symbian S60 platformunu kullanan ilk kişiydi. Ekran diyagonal olarak 2,1 inçti ve 176 x 208 piksel çözünürlüğe sahipti – 640 x 480 fotoğrafları görüntülemek için yeterli değil, 7650 tüm ihtişamıyla yakalayabildi. Ancak, daha büyük bir kusur, herhangi bir biçimde genişletilemeyen sınırlı 4 MB dahili depolama alanıydı.
Başka yerlerde, Nokia 7650, 104 MHz’de çalışan güçlü bir Arm9 tabanlı CPU ile donatılmıştı ve hem Java hem de EPOC uygulamalarını çalıştırabiliyordu. enflasyon için). Bluetooth bağlantısı ve cebinize kolayca sığacak kadar kompakt olmasını sağlayan kayar bir tuş takımı tasarımına sahipti. Ayrıca Multimedya Mesajlaşma’nın (MMS) avantajından da yararlanabiliyordu, yani başka birine SMS metin mesajı gönderirken aynı kolaylıkla resim gönderebilirsiniz.
Nokia, bu yeni ve heyecan verici telefonu, görünürlüğünü artıran ve güçlü satışlara katkıda bulunan “Azınlık Raporu” filminin vizyona girmesiyle tanıttı. Ancak daha da önemlisi, 7650, bir kameralı telefonun nasıl tasarlanacağına ilişkin standardı belirledi ve şirketi yeni finansal zirvelere taşıyacak birkaç cesur tasarımın yolunu açtı.
Bu ilk gerçek kameralı telefon değildi — bu isim Sharp’ın 2000 yılında piyasaya sürdüğü J-SH04’e ait . Ancak, çözünürlük zayıftı ve bu telefon yalnızca Japonya’da mevcuttu ve Nokia’nın 7650’sine kıyasla görünürlüğünü etkin bir şekilde sınırlıyordu. Palm OS ve Windows CE cihazlarının şiddetli rekabetine rağmen piyasaya sürüldükten aylar sonra Avrupa’nın en popüler telefonu oldu.
Nokia 7650’nin başarısı, Nokia 3650’nin 2002’de piyasaya çıkmasının yolunu açtı. Bu yeni telefon hemen hemen aynı özelliklere sahipti ancak bir depolama genişletme yuvasına sahipti ve kayan tuş takımı tasarımını sıra dışı, dairesel bir tuş takımıyla değiştirdi.
Şirket bunu, daha geleneksel bir tasarıma sahip olan ve aynı 400$ fiyat aralığında (enflasyona göre ayarlanmış 605$) fiyatlandırılan Sony Ericsson P800’e doğrudan rakip olarak konumlandırdı. Dairesel tuş takımı, SMS mesajlarını çevirmenin veya yazmanın etkili bir yolundan çok bir konuşma başlatıcıydı ve açık uygulamalar arasında geçiş yapmak için bir menü gibi küçük şeyler ve zengin özelliklere sahip bir takvim, iyi bir genel kullanıcı deneyimine katkıda bulundu.
Aynı yıl, SMS mesajları göndermeyi kolaylaştıran katlanabilir QWERTY klavyeye sahip Nokia 6800’ün gelişini görecekti. Ayrıca yerleşik bir e-posta istemcisine sahipti ve bu da onu işletmeler için çekici hale getirdi.
Nokia bu tasarımı 2005 yılına kadar yineledi, ancak 6800 serisinin en popüleri, öncekilerle neredeyse aynı özellik setini korurken daha kompakt olan 6820 idi.
2003’te Nokia, oyun kalabalığına hitap etmek için tasarlanmış bir el konsolu ve bir telefon arasında bir melez olan N-Gage’i piyasaya sürdü. Bu, çoğu insanın genellikle bir telefonu eğlence ile ilişkilendirmediği bir zamandı ve Nintendo, ikonik Game Boy Advance avuçiçi ile bin yıllık çocukların kalbini fethediyordu. Diğer şirketler, daha güçlü donanımlarla donatılmış alternatifler geliştirerek Nintendo’nun gök gürültüsünü çalmaya çalışırken, Nokia’nın yaklaşımı, farklı etkinlikler için ayrı cihazlar taşıma ihtiyacını ortadan kaldıran çok işlevli bir cihaz yapmaktı.
Aynı zamanda Java 2 Micro Edition (J2ME) indirme sahnesinin gelişmeye başladığı bir dönemdi ve N-Gage birçok yönden zamanının ötesindeydi. Game Boy’un 2,9 inç 240 x 160 panelinden biraz daha küçük ekrana sahip, ancak daha güçlü dahili özelliklere sahip tam özellikli bir Symbian telefonuydu. Çevrimiçi çok oyunculu oyunları vardı ve Nokia bu cihazı Game Boy Advance’e rakip olarak konumlandırdı, ancak birkaç önemli tasarım kusuru vardı. Birincisi, kontroller oyun oynamak için garipti, pilin çıkarılması gereken oyun kartuşlarının takılması ve telefon olarak kullanılması için “taco telefonun” belirli bir konumda tutulması gerekiyordu. Bu sorunlar, 2004’te tanıtılan N-Gage QD’de büyük ölçüde düzeltildi, ancak o zamana kadar yenilik yıpranmıştı.
N-Gage, dünya çapında 30.000 mağazada bulunmasına rağmen lansman sırasında sefil bir şekilde başarısız oldu ve Nintendo, lansmanından sonraki ilk hafta boyunca Nokia’nın “taco telefonundan” 100 kat daha fazla Game Boy Advance birimi satmayı başardı.
Temyizi nispeten dik fiyatla gölgelenmiş olabilir – Nintendo Game Boy Advance’in 200 $ (enflasyona göre ayarlanmış 295 $) fiyatını yutması 300 $ (enflasyona göre ayarlanmış 443 $) N-Gage’den daha kolaydı. Ayrıca, N-Gage’in sözde özel oyunlarının piyasaya sürüldükten kısa bir süre sonra diğer telefonlara hızla yayılmasına yardımcı olmadı ve tüketicilere yönelik çekiciliğini daha da sınırladı.
Perakendeciler N-Gage’i mağazalarından çıkarmaya başlasalar bile, Nokia 2006’ya kadar bunu zorlamaya devam etti ve bunun için son oyunu 2007’de yayınladı. O zamana kadar, Nokia’nın yaklaşık üç milyon birim veya şirketten üç kat daha az sattığı tahmin ediliyor. Nintendo’nun Game Boy Advance’inin ömrü boyunca başardığından 27 kat daha azını dilemişti. Bu Nokia için zor bir ders oldu.
N-Gage zaten polarize edici bir tasarım değilse, 2004’teki Nokia 7600, Nokia’nın alışılmamış telefon tasarımı denemelerine devam etmekten korkmadığını gösterdi. Ancak bu sefer söz konusu telefon, daha çok kısa bir süre için geçerli olacak bir moda ifadesi olarak tasarlandı, yalnızca tüketicileri teorik olarak telefonlarını daha sık yükseltmeye zorlayacak yeni bir tasarımla hızlı bir şekilde değiştirilmek üzere tasarlandı.
Gözyaşı damlası şekli ve değiştirilebilir kapaklara sahip renkli plastik yapı, gerçekten tasarımın zirvesi olarak tanımlanamaz, ancak kullanırken görüldüğünde bazı bakışları alabileceğinizi söylemek yeterli. Tuş takımı, çoğu durumda tek elle kullanımı imkansız kılan iki sıraya bölünmüştü ve iki elle kullanım, örneğin Nokia 6800’ünki kadar keyifli değildi. Boyutu devasa değildi, ancak yalnızca 123 gram ağırlığında olmasına rağmen genişliği tasarım, telefon görüşmesi sırasında elde rahatça tutmayı zorlaştırdı.
Bu bir 3G telefondu – Nokia’nın 6650’den sonraki ikinci telefonu – ancak diğer özellikleri nispeten düşük kaliteliydi ve yüksek fiyatı, alternatiflerinden daha az erişilebilir olduğu anlamına geliyordu. Pil ömrü anlatılacak bir şey değildi ve bazı mobil planların bir parçası olarak ücretsiz olarak sunulmasına rağmen, nispeten az sayıda tüketici için asla bir moda ifadesinden daha fazlası olmayı başaramadı.
2004 yılında piyasaya çıkan bir diğer dikkate değer Nokia telefonu, “ruj telefonu” olarak da bilinen Nokia 7280 idi. Gözyaşı damlası telefon gibi, bu yeni model de bazı kullanılabilirlik sorunları pahasına sahiplerini kalabalığın içinde öne çıkarmak için tasarlandı.
Dahili parçalar ve ekran o dönem için uygundu, ancak eksantrik tasarım Nokia 7280’in tuş takımı olmadığı anlamına geliyordu – bunun yerine ciddi bir sabır testi olan çok amaçlı bir kaydırma tekerleği kullanmak zorunda kaldınız. Bir bakıma, iPod’un tıklama tekerleğinin fiziksel bir versiyonuydu ve ince bir dokunsal geri bildirim sunan 18 çentik vardı, ancak mesajlaşmak için ideal olmaktan uzaktı ve hatta telefon numaralarını çevirmek bile gereğinden uzun sürüyordu.
Telefonu yukarı doğru kaydırdığınızda arka tarafında bir VGA kamera görülüyor ve bu telefonu benzersiz şekli sayesinde aramalar sırasında tutmak çok daha kolaydı. Pil ömrü ortalamaydı, ancak birçok potansiyel alıcı için Nokia 7280’in çekiciliğini gerçekten yok eden şey fiyattı – 600 dolardı (enflasyona göre ayarlanmış 860 doların biraz üzerinde), zor bir satıştı. Her iki durumda da, Nokia’nın kârını etkilemedi – şirket, ABD ve Avrupa’da pazar payını kaybetmesine ve mobil operatörler tarafından geç kaldığı için cezalandırılmasına rağmen, o yıl 66 milyondan fazla telefon sattı ve 1 milyar doların üzerinde kar elde etti. sunduğu ürünlerle pazara sunuyor.
Nokia, başarılı cep telefonu işini mümkün olduğunca hızlı bir şekilde büyütmek için ilk hamleyi denemekten odak noktasını değiştirdiği için bu son kısım önemlidir. Başka bir deyişle, Nokia yeni donanım bileşenlerinin büyük miktarlarda satın alınması daha ucuz hale gelene kadar bekleyecek ve dış görünümü cesur olan ancak oldukça sıkıcı veya biraz modası geçmiş iç tasarıma sahip çeşitli tasarımlarla pazarı dolduracaktı.
Nokia’nın 90’larda, insanların zil sesleri, oyunlar ve resimli mesajlar indirebileceği Club Nokia web sitesiyle hizmetler alanına girmesine yardımcı olmadı. Bu, iTunes’a ve bugün kullandığımız uygulama mağazalarına benzer bir konseptti, ancak operatörler Nokia’nın mobil deneyimi ve yazılım ekosistemini (ve para kazanma potansiyelini) şekillendirmede kendi rolleri olarak gördükleri şeye müdahale ettiğini görmek istemediler. Sonuç olarak operatörler, Nokia’nın telefon satışlarında önemli etkisi olan Samsung, Sharp, HTC ve LG’nin alternatif cihazlarını zorlayarak şirketi cezalandırmaya karar verdiler.
2004’te Nokia, Club Nokia stratejisini rafa kaldırdı ve operatörlere artık yeni multimedya hizmetleri geliştirmeyeceğini söyledi. Bunu yaparken şirket, mobil operatörlerle olan ortaklığını yeniden canlandıracak ve hatta onların özel ihtiyaçlarını karşılayacak özel ortak markalı telefonlar yapmak için onlarla birlikte çalışmaya karar verecekti.
Bu, Nokia’nın ABD dışındaki tüm pazarlardaki performansı üzerinde anında olumlu bir etki yarattı ve bu da şirketin üstesinden gelemeyeceği bazı benzersiz zorluklar ortaya çıkardı. Birincisi, ABD pazarı çoğunlukla birkaç operatör arasında toplandı ve hepsi kendi ağlarına kilitli telefonlar satmak istedi. Nokia bunun yerine “kilidi açık” telefonlar satmayı denedi ve bunlar çoğunlukla CDMA’yı zorlayan operatörlerin egemen olduğu bir bölgedeki GSM modelleriydi. Sonuç, Nokia’nın pazar payının tek haneli rakamlara düşmesi ve orada kalmasıydı.
Bu hatalara rağmen, Nokia 2005’te yeni telefon form faktörlerine odaklanmaya devam etti. En dikkat çekici modellerden biri, geniş ekranlı bir akıllı telefon ve dokunmatik ekrana sahip ilk Nokia telefonu olan Nokia 7710’du. 640 x 320 piksel çözünürlüğe sahip 3.5 inçlik büyük bir ekrana sahipti ve Symbian OS’nin üstünde Series 90 UI’yi çalıştıran ilk ve son telefondu. Devasa boyutu, onu diğer telefonlardan daha az cepte kullanılabilir hale getirdi, yonga seti yavaştı ve dirençli dokunmatik ekranın kullanımı, çoğu zaman bir ekran kalemi gerektiren, bugün sevdiğimiz kapasitif ekranlar kadar hoş değildi.
Aynı yıl Nokia, kamera meraklıları için özellikle ilgi çekici hale getiren “çevir ve çek” tasarımına sahip bir 3G telefon olan N90‘ı tanıttı. Tıpkı kapaklı bir telefon gibi açıldı, ancak aynı zamanda, 2 megapiksel sensörlü ve özel kayıt düğmeli bir video kameraya dönüştürecek şekilde ekran bölümünü döndürmenize de izin verdi.
Nokia, optiklerin kaliteli görüntüler üretmede sensörün çözünürlüğünden daha büyük bir rol oynadığına inandığından, kamera Carl Zeiss Tessar lenslerini kullandı. Ortaya çıkan görüntüleri ekranda izlemek de tatmin edici bir deneyimdi çünkü inç başına neredeyse 260 piksel piksel yoğunluğuna sahipti.
Nokia N90, Symbian OS’nin üzerinde bir Series 60 arabirimine sahipti ve birlikte verilen RealPlayer yazılımı, kullanıcıların MP3 ve AAC dosyalarını oynatmasına izin verdi. Bununla birlikte, bu telefonun dezavantajlarından biri, Nokia’nın standart bir 3.5mm ses jakı entegre etmemesiydi, bu nedenle çoğu insan, nispeten düşük kaliteli ve tescilli bir konektöre sahip olan kulaklıklarla uğraşmak zorunda kaldı. Bir diğeri, nispeten sınırlı dahili depolama alanıydı – medya oynatıcı / kameralı telefon olması gereken şey için 31 megabayt. Bu aynı zamanda piyasaya sürüldüğünde 600 dolarlık (enflasyona göre ayarlanmış 835 dolar) bir telefondu, yani tam olarak bir kitlesel pazar modeli değil.
N90 mobil fotoğrafçılık meraklılarına hitap ederken, Nokia ayrıca N91 şeklinde bir “müzik telefonu” üretti. Bu telefon sağlam, paslanmaz çelik bir yapıya sahipti ve çok daha geniş bir dahili depolama alanına sahipti – ilk revizyon için 4 GB Toshiba minyatür HDD ve ikinci bir revizyonda 8 GB sürücü. Ön tarafta özel medya oynatma düğmeleri, müzik dinlerken yanlışlıkla tuşa basılmasını önlemek için bir kilit düğmesi ve standart bir 3,5 mm kulaklık jakı vardı.
Nokia, N91’de Wi-Fi desteği de ekledi. Şirket, yakın zamanda, cihazı bir PC’ye bağlamanıza gerek kalmadan podcast’lere göz atmanıza, bunlara abone olmanıza ve podcast’leri indirmenize olanak tanıyan Nokia Podcasting uygulamasını piyasaya sürmüştü. Sonra, genellikle küçük bir ekranda gezinmesi zor olan tam masaüstü sayfalarını yükleyeceğinden, kutuplaştırıcı bir deneyim sunan mobil web tarayıcısı vardı.
Nokia N91, bir Apple iPod rakibi olarak konumlandırıldı ve bazı yönlerden, müzik ve podcast oynatma özelliklerine sahip bir telefon/PDA isteyenler için çekici bir paket sunuyordu. Aynı zamanda, dijital haklar yönetimi (DRM) sorunları nedeniyle çok beklenen sürümü 2006‘ya kadar ertelendi, boyut kesinlikle Apple’ın iPod’u kadar küçük değildi ve medya oynatma kontrolleri, üzerindeki tıklama tekerleği ile tam olarak karşılaştırılabilir değildi. popüler iPod’lar. Ayrıca N90 ile aynı maliyete sahip, bu da onu pahalı bir teklif haline getiriyor.
Yine de Nokia, N serisi telefonlarıyla gurur duyuyordu. O zamanlar şirketin Multimedya İş Grubu başkanı olan Anssi Vanjoki, NBC News’e Nokia’nın zaten bir mobilite sembolü haline geldiğini ve N serisi telefonların “multimedya olan tamamen yeni bir kategori tanımlaması” anlamına geldiğini söyledi. N91’e gelince, Vanjoki, “çoklu bağlanabilirliği ve tüm alanlardaki güçlü performansının onu gerçekten en iyi mobil bağlantılı müzik kutusu yaptığını” açıkladı.
2006 ayrıca lüks görünümlü tasarımlar yaratmak için metal, deri ve ipeği birleştiren “L’Amour II” koleksiyonunun bir parçası olarak daha moda odaklı telefonların tanıtımını gördü. Bunlardan en çarpıcısı Nokia 7380, “rujlu telefonun” manevi halefiydi. Bu yeni modelde bir kaydırma mekanizması yoktu ve fiziksel kaydırma tekerleğini iPod’unkinden farklı olmayan bir dokunmatik sürümle takas etti.
Bir yıl sonra Nokia, şirketin gerçekten çok yönlü ilk akıllı telefonu olan ve merakla beklenen N95’i piyasaya sürdü. 795 dolardan (bugünkü dolar ile 1.045 dolar) pahalı bir cihazdı, ancak ihtiyacınız olan her şey iki yönlü sürgülü mekanizmaya sahip şık bir tasarımda paketlenmişti. Ön kısmı yukarı kaydırmak bir tuş takımını ortaya çıkardı, aşağı kaydırmak ise cihazı yatay modda tuttuğunuzda kolayca erişilebilecek şekilde tasarlanmış bir dizi medya oynatma düğmesini ortaya çıkardı.
Symbian OS’yi S60 3rd Edition UI ile büyük 2,6 inç ekranda çalıştırmak, 64 MB RAM ile desteklenen ARM11 tabanlı çift CPU sayesinde keyifli bir deneyim oldu. 5 megapiksellik bir arka atıcı ve görüntülü aramalar için nispeten mütevazı 352 x 288 piksel çözünürlüğe sahip bir ön kamerası vardı. 150 MB dahili depolama, harici bir microSD yuvası aracılığıyla yükseltilebilirdi ve bağlantı seçenekleri tam gamı (USB, Bluetooth, Kızılötesi ve Wi-Fi) çalıştırıyordu. Hücresel ağınız üzerinden İnternet erişimi sağlamak için N95’i bir PC’ye bile bağlayabilirsiniz.
Yeni Haritalar uygulamasıyla birlikte entegre GPS, adım adım sesli talimatlar, rota planlama ve daha fazlasıyla navigasyonu kolaylaştırdı. Yeniden tasarlanmış, atlıkarınca benzeri bir multimedya menüsü ve müzik, radyo ve podcasting servisleriyle iyi bir entegrasyon, bunu iPod veya Zune için gerçek bir alternatif haline getirmedi, ancak o dönemde bir telefon için yeterince yakındı.
Kamera, otomatik odaklamayı destekledi ve Carl Zeiss’in optikleri sayesinde, o zamanlar etkileyici olan, saniyede 30 kare hızında VGA çözünürlüğü olan iyi kalitede görüntüler ve videolar üretti. Fotoğraf çekmeyi eğlenceli ve kolay hale getiren iki aşamalı bir deklanşör düğmesi de vardı. Ve bu, ivmeölçerli ilk telefon olmasa da, onu doğru şekilde kullanan ilk telefondu – video yakalamayı sabitlemek ve fotoğrafları çekildikleri yönde kaydetmek için kullanılmasına ek olarak, Nokia sensörü açtı. üçüncü taraf uygulamalar.
Nokia’nın bu cihazı şehir sakinleri için İsviçre Çakısı yapmaya ne kadar odaklandığını anlamak için, N95 ile birlikte gelenlere bakmanız gerekiyordu… N95’inizin ekranını TV’nizdeki ekrana yansıtmanıza izin verdi. N95 ayrıca DLNA’yı da destekledi ve Wi-Fi üzerinden bir medya sunucusu görevi görerek aynı ağdaki diğer cihazlarla fotoğraf, müzik ve video paylaşmanıza izin verdi.
Pil ömrü, dönemin daha az özellikli telefonlarına göre daha kötüydü ve kullanım şekline bağlı olarak bir veya iki gün sürebiliyordu. Nokia, 950 mAh yerine 1.200 mAh pil, 8 GB depolama (ve microSD yuvası yok) ve 128 MB RAM içeren Nokia N95’in ikinci revizyonuyla bu ve diğer sınırlamaları düzeltti.
N95’in lansmanı gecikmelerden zarar gördü ve o yıl Sony’nin Cybershot ve Walkman amiral gemilerinin, LG KE850 (diğer adıyla LG Prada) ve birinci nesil Apple iPhone gibi dokunmatik ekranlı telefonların rekabet baskısıyla karşı karşıya kaldı. Yine de, bunlar kısa vadede N95’e meydan okumak için çok az şey yaptı ve N serisi ailesinin geri kalanıyla birlikte çok iyi sattı. Nokia’ya göre, N95, 2007’nin sonunda 7 milyon adet ve 2009’da durdurulana kadar 12 milyon adet sattı.
Bu model, Nokia hayranlarının kalbinde özel bir yere sahiptir. Öyle ki, şirketin mobil iş biriminin günümüzdeki kalıntısı olan HMD Global, onu modern çağ için yeniden icat etmeye çalıştı. Tüm klasik Nokia telefonu canlandırma projelerinde olduğu gibi, bu, N95 ruhunun modern bir form faktöründe – cam ve metal bir sandviç – somutlaştığını görecekti. Ekranı sola kaydırmak, bir LED flaşla birlikte bir hoparlör dizisi ve altına gizlenmiş bir çift selfie kamerası ortaya çıkaracaktı.
N95 canlandırma prototipinin arkasında bir parmak izi sensörü ve üçlü kamera dizisi var, ancak kamera modülünün etrafındaki koruyucu halka, günümüzde insanların telefonları için satın aldığı en popüler aksesuarlardan birine benzeyen bir destek ayağı görevi görüyor. Söylemeye gerek yok, bu, katlanabilir telefonlarla ilgilenmeyen insanlar için harika bir cihaz olurdu, ancak HMD açıklanamaz bir şekilde projeyi geliştirme sürecinin başlarında rafa kaldırdı.
Kurumsal Bir Felaket
2007, Nokia için yüksek bir nokta iken, şirket o yıl dünya çapındaki tüm telefonların neredeyse yarısının nakliyesini yaptı, bu aynı zamanda mobil alandaki düşüşün de başlangıcıydı. Yüzeyin altında, Jorma Ollila tarafından 2004’te Nokia’nın girişimcilik dürtüsünü canlandırmak için başlatılan büyük bir yeniden yapılanma beklenen etkiyi yaratmıyordu.
Ollila, şirketi “matris yapısı” adı verilen ve esas olarak dikey ürün hatlarından kurumsal kaynakları ve destek işlevlerini paylaşacak dört iş grubunun (Cep Telefonları, Ağlar, Multimedya ve Kurumsal Çözümler) oluşturulması anlamına gelen bir şekilde organize etti. Bunun Nokia’yı daha çevik hale getirmesi gerekiyordu, ancak bunun yerine kilit kişilerin ayrılmasına ve kaynaklar için yeni tanımlanan iş birimlerinden yöneticiler arasında şiddetli rekabete neden oldu. Ortaya çıkan kaos, Nokia’nın 2005’te milyarıncı telefonunu satması ve 2007’ye kadar küresel pazar payının yüzde 50’sini almasıyla çok daha sonra ortaya çıkacaktı.
2004 yılındaki yeniden yapılanma, Olli-Pekka Kallasvuo’nun CFO’dan yeni Cep Telefonları grubunun başına geçtiğini gördü, Anssi Vanjoki Multimedya biriminin sorumluluğunu aldı ve Enterprise grubu liderini daha önce HP ve Compaq’ta çalışmış olan Mary McDowell’da buldu. Destek fonksiyonları Pertti Korhonen, Alla-Pietilä ve Matii Alahuhta tarafından yönetilecekti.
Alahuhta, yıl sonunda şirketten ayrılmaya ve Kone Corporation’ın CEO’su olmaya karar verdi. Sari Baldauf, şirketteki 22 yıllık görev süresinin ardından artık devam etme zamanının geldiğini düşünerek hızla davayı takip etti. Sonra Nokia’nın ağ işlerinin başındaki JT Bergqvist’in de ayrıldığı haberi geldi.
Ollila CEO rolünü o zamanki COO Alla-Pietilä’ya devretmeye çalıştı, ancak 2005’te ikisi de görevlerinden ayrıldıklarını açıkladılar ve Pietilä şirketten tamamen ayrıldı. Dahili olarak, Nokia, iş birimleri arasındaki koordinasyonu kaybetti ve bu da, her geçen yıl yönetilmesi daha da zorlaşacak olan yazılım parçalanmasına neden olan, birbiriyle çelişen gereksinimlerle kaotik bir şekilde bir dizi ürünün geliştirilmesiyle sonuçlandı.
Araştırma ve geliştirme maliyetlerinde inanılmaz bir artışla karşı karşıya kalan Ollila, şirketin yıllık gelirinin yüzde on’luk bir harcama sınırı koydu. Bu, donanım tarafına daha fazla odaklanarak ve katı sürüm son tarihlerini karşılamak için yazılım özelliklerini azaltarak yazılım sorununu daha da kötüleştirdi.
2006 yılında Kallasvuo, şirket tarihinin en önemli noktalarından birinde Nokia CEO’su rolünü üstlendi. Bir yıl sonra şirketin, iş birimlerini daha sıkı bir şekilde entegre edilmiş telefonlar, yazılımlar ve hizmetler etrafında temel bir vizyonla hizalamayı amaçlayan bir başka yeniden organizasyondan geçeceğini duyurdu. Bu, Kai Öistämö, Niklas Savander ve Anssi Vanjoki liderliğindeki “Aygıtlar ve Hizmetler” grubunun oluşturulmasını sağlarken, ağ oluşturma iş birimi ayrı ve az çok eskisi gibi kaldı.
Yeni kurumsal yapıya rağmen, Nokia’nın işi eskisi gibi devam etti ve eksik bir özellik seti ile ürünlerin piyasaya sürülmesine yol açacak aynı darboğazları yarattı. Ancak mobil dünya büyük bir dönüş yapmak üzereydi ve Nokia geride kalıyordu. 2007’de Macworld’de tanıtılan ilk iPhone, GPS ve 3G bağlantısı eksikliği veya video kaydedememesi gibi bariz sınırlamalara rağmen yeni bir akım başlattı. Geniş çoklu dokunmatik ekran ve temiz tasarım, Nokia’nın telefonlarının modası geçmiş ve çok daha az kullanıcı dostu görünmesini sağladı.
O zamanlar Microsoft’un CEO’su olan Steve Ballmer, fiyatı hakkında yorum yaptığı ve çok kötü yaşlanan ticari müşterilere hitap ettiği için, iPhone ilk çıktığında elenirken Nokia yalnız değildi. Google, Microsoft’un Windows Mobile’ını savuşturmak için iki yıldır Android geliştiriyordu, ancak Nokia ve Microsoft’un aksine, tehdidi fark etti ve önceliklerini hemen mobil pazara yeni gireni hedeflemek için değiştirdi.
Kallasvuo, Apple CEO’su Steve Jobs ile bir konuşma yaptığı 2008 yılına kadar sorunun farkında değildi. İkinci yönetici , Microsoft’un aksine bir platform olmadığı için Nokia’yı bir rakip olarak görmediğini söyledi . Kallasvuo, Nokia’nın donanıma lazer odaklanmasının yanlış yönlendirildiğini ancak o zaman fark etti.
Mayıs 2008’de Nokia, e-posta, takvim ve mesajlaşma özellikleri, ince tasarımı ve iyi pil ömrü nedeniyle iyi satılan iş odaklı bir telefon olan E71’i tanıttı. Genellikle benzer tasarımı nedeniyle BlackBerry telefonlarıyla karşılaştırmalar yaptı, ancak o yıl piyasaya sürülen en iyi telefonlardan biri olarak kabul edildi.
Aralık ayında şirket, Symbian OS kullanan bir dokunmatik ekranlı telefonda yeni bir girişim olan Nokia N97’yi duyurdu. Tasarımı Communicator serisine gönderme yaptı, çünkü bu büyük, 3.5 inç 640 x 360 ekrana sahip tıknaz bir cihazdı. Nokia, kapasitif dokunmatik ekranlı cihazlara göre nispeten daha kötü bir deneyim sunarak, parmak veya ekran kalemi ile basınç uygulamanızı gerektiren dirençli bir dokunmatik ekran kullanmakta ısrar etti.
N97’yi yatay modda tutarken ekranı yukarı kaydırmak, ekranı 45 derecelik bir açıyla yatıran tam bir QWERTY klavye ortaya çıkardı, ancak mekanizma biraz güç gerektirdiğinden kullanımı biraz rahatsızdı ve yazmak pek hoş bir deneyim değildi.
Eksiklikler burada bitmedi – S60 5. sürüm yazılımının tutarsız bir kullanıcı arayüzü vardı ve RAM’e aç olmasına rağmen Nokia, N97’yi yetersiz olduğunu kanıtlayan 128 MB RAM ile donattı. Uygulamaları yüklemek, yalnızca 50 MB boş alana sahip olan kök bölüm için mümkündü. Bu, dahili belleğin 32 GB olmasına rağmen oldu, ancak bu yalnızca medya dosyalarını depolamak için ayrılmıştı. Arka ve ön kameralar, N95’ten hemen hemen hiç değişmedi ve pil ömrü, kullanıcı tarafından değiştirilebilen 1.500 mAh pil sayesinde iyi oldu.
O sırada yorumcular tarafından belirtildiği gibi, bu cihaz hakkında beğenilecek çok şey vardı. Ekran çoğu ışık koşulunda okunabilirdi, menteşe sağlamdı ve 32 GB flash bellek, medya dosyaları için yeterli depolama alanıydı. Ana ekran, canlı widget’ları destekledi ve düzeni beğeninize göre özelleştirebilirsiniz. Web tarayıcısı kinetik kaydırmayı destekliyordu, harita deneyimi harikaydı ve dahil edilen uygulama paketinde ihtiyaç duyabileceğiniz hemen hemen her uygulama vardı. Değilse, her zaman Ovi Mağazası vardı.
700 dolardan (bugün 890 doların üzerinde), N97, Nokia’nın daha büyük kardeşinin göze çarpan sorunlarının çoğunu iyileştiren daha küçük, daha yüksek kaliteli bir cihaz olan N97 mini’yi çıkardığı 2009’un sonunda iki milyonun üzerinde sattı. Ancak bu süre zarfında, ilk Android telefonlar, Blackberry cihazları ve Apple’ın iPhone’u kek gibi satıyor ve Nokia’nın egemenliğini aşındırıyordu.
Bu noktada Nokia’nın akıllı telefon pazarında geride kaldığı için Symbian’ı geride bırakmak zorunda kaldığı açıktı. Aslında, 2002 yılında Anssi Vanjoki, OSSO kod adlı alternatif, Linux tabanlı bir işletim sistemi oluşturma çabalarını finanse etmeye başladı. Proje Ari Jaaksi tarafından yönetildi ve başlangıçta dokunmatik ekranlı bir akıllı telefon için tasarlandı, ancak tüm çaba şirket içinde hoş karşılanmadı ve bu yeni işletim sisteminin Symbian’dan daha iyi olduğu anlaşıldığında büyük bir tepkiyle karşılaştı.
Sonunda 2005’te Nokia 770 Internet Tablet’e girdi, ancak ürün büyük ölçüde ticari bir başarısızlıktı ve o sırada fazla ilgi görmedi.
2007’de OSSO, Maemo olarak yeniden adlandırıldı ve buna karşı iç direnç daha da güçlendi. Bunun ana nedenlerinden biri, bazı yöneticilerin Vanjoki tarafından başlatılan projeleri desteklemek konusunda isteksiz olmaları ve bir diğeri de Symbian’dan Maemo’ya geçişin bu süreçte birçok kullanıcıyı ve geliştiriciyi otobüsün altına atmasıydı.
O yılın ilerleyen saatlerinde Nokia, N-serisi telefonlara çok benzeyen donanıma sahip N800 İnternet Tabletini piyasaya sürdü. Biraz ilginç bir cihaz olarak görüldü, ancak yorumcuların ve potansiyel müşterilerin gözünde daha büyük bir Nokia telefonundan biraz daha fazlası gibi görünüyordu. 4.1 inçlik ekran, 800 x 480 pikselde nispeten yüksek çözünürlükteydi ve cihazda yerleşik olarak açılır bir döner web kamerası vardı. Opera web tarayıcısı, dahil edilen posta istemcisi gibi kullanımı kolaydı.
N800’deki depolama alanı yalnızca 4 GB’dı, ancak bir değil iki tam boyutlu SD kart yuvasıyla kolayca genişletebilirsiniz. Pil ömrü mütevazıydı, ancak web’de gezinirken üç saate kadar sürebilir. Bu nedenle, telefon olarak kullanılamayacağı için 400 doları (bugünün doları ile 525 dolar) yutmak biraz zordu.
Nokia’nın üst düzey yönetimi, Symbian’ın Maemo ile bir arada var olmasının bir yolunu bulmaya çalışırken, devam etmesi için ısrar etti. Şirket, kötü şöhretli Qt çapraz platform geliştirici çerçevesi için 2008 yılında Trolltech’i 153 milyon dolara satın aldı. Fikir, Symbian ve Maemo ekipleri arasındaki işbirliğini teşvik etmek için Qt’den yararlanmaktı, böylece her iki işletim sisteminde de çalışan uygulamalar geliştirmek için basitleştirilmiş araçlar yaratacaklardı. Bu çaba, iki grup uyumsuz Qt araçları geliştirdiği için başarısız oldu.
Ocak 2008’de başlayan yeniden yapılanma, Maemo ekibi yeni Cihazlar ve Hizmetler grubunun bir parçası olarak Symbian’a dahil edildiğinden, işleri daha da karmaşık hale getirecekti. Nispeten küçük ve çevik Maemo ekibi, 1000’den fazla mühendise ulaştı ve bağımsız olarak büyüme yeteneğini etkili bir şekilde kaybetti.
2010 yılında Intel, kendi Linux tabanlı Moblin işletim sistemini Nokia’nın Maemo ile birleştirmeyi teklif etti. Bu, ilkinin mobil alanda Arm ve Qualcomm ile rekabet etmesine izin verirken, Nokia bunu Maemo’yu daha iyi bir işletim sistemine dönüştürmek için bir fırsat olarak gördü. İki şirket, 2010 yılında Mobile World Congress’te bu hamleyi duyurdu ve MeeGo işletim sistemi doğdu.
Ne yazık ki hem Nokia hem de Intel için, iki işletim sisteminin mimari farkı, birleştirme sürecini, her iki şirketin de hızlı hareket etmesi gerektiğinde sayısız gecikmeye yol açan muazzam bir çaba haline getirdi. Intel, kendi WiMAX kablosuz geniş bant teknolojisini geliştirmekle meşgulken, bu süreçte yalnızca çok fazla para harcamayı başardı. 4G’yi uygulayan taşıyıcılar, ABD’de ezici bir çoğunlukla LTE’yi WiMAX’a tercih etti ve WiMAX, Avrupa’da yalnızca bir miktar kabul gördü. MeeGo işbirliği için bu, LTE desteği geliştirilirken daha da fazla gecikmeye dönüştü.
Bu, Blackberry üreticisi RIM’in zirvede olduğu, Apple’ın iPhone’unun ABD ve Avrupa’da ciddi bir ilgi gördüğü ve 2010’un sonunda Android akıllı telefon satışlarının Nokia’nın satışlarını çoktan geride bıraktığı bir dönemdi. Bununla birlikte, Fin şirketi hala dünyanın en büyük ikinci akıllı telefon satıcısıydı, ancak bu düşüşün sadece başlangıcıydı. Ayrıca, Nokia’nın güçlü bir hayran kitlesi vardı ve güçlü bir fikri mülkiyet portföyüne sahipti, ancak o yıl şirket bunun artık yeterli olmadığını fark etti.
Bu durumdan nasıl çıkılacağına dair bir sürü iç tartışma vardı ve tabii ki tekliflerden biri Android’e geçişti. Ancak, mobil operatörler iOS ve Android’in mobil alana hakim olduğunu görmek istemiyorlardı ve Nokia zaten Symbian ve MeeGo platformlarına büyük yatırımlar yapmıştı.
Nokia için Android’e geçmek, birkaç nedenden dolayı nispeten düşük riskli olurdu. Birincisi, Nokia’nın Qualcomm ile olan yasal mücadelesini yakın zamanda sona erdirmesi ve sonraki telefonlarda ikincisinin MSM yonga setlerini kullanmayı planlamasıydı. Bu, Android işletim sistemi ile uyumluluk sorununu anında çözecek ve daha büyük bir geliştirici popülasyonu ile tamamlanmış, tartışmasız daha iyi bir uygulama ekosistemine erişim sağlayacaktır. Aynı zamanda, Nokia ve Google’ın birleşik gücü, her ikisine de mobil alanda güçlü bir dayanak sağlayabilirdi.
Ancak Nokia’nın liderliği, Android’e geçmenin diğer Android teklifleriyle karşılaştırıldığında cihazlarını farklılaştırmanın daha zor olacağını gördü. Ve telefonlarında çalışan yazılımları kontrol etmeye alışmış bir şirket için bu kontrolün bir kısmını Google’a bırakmak gülünç bir hareket olarak görülüyordu. 2010 yılında Vanjoki, Android’i benimseyen telefon üreticilerinin kışın ısınmak için “pantolonlarına işeyen” Finli çocuklar gibi olduklarını ünlü bir şekilde kaydetti. Android’e geçiş, zaten Android telefonların kralı olarak görülen Samsung’a karşı da bir yokuş olacaktır.
Sonuç olarak Nokia, 2013’te CFO Timo Ihamuotila’nın açıkladığı gibi, Google’ın “hizmet paketini lisanslamaya yönelik ya hep ya hiç yaklaşımı” ile başa çıkma olasılığıyla karşı karşıya kaldı. Örneğin, Nokia’daki birçok kişi, haritalama hizmetinin bunu yapamayacağına inanıyordu. Android’de Google Haritalar ile bir arada bulunur. Nokia’nın 2007’de satın aldığı ve daha sonra HERE’a dönüşeceği bir harita verisi şirketi olan Navteq, Google’ın rakipleri Yahoo ve Microsoft için bir haritalama hizmeti sağlayıcısı olması bir yana, Nokia’nın gelecekteki emellerinin ayrılmaz bir parçası olarak görülüyordu.
Nokia’daki bazıları için Microsoft, ilerlemek için en mantıklı ortak seçimi gibi görünüyordu. İki şirket, mobil üretkenlik ve işbirliği araçları geliştirmeye yönelik uzun vadeli bir ortaklığın başlangıcı olarak müjdelenen Office Mobile paketini Symbian’a getirmek için zaten birlikte çalışıyordu. Bu hamle 2009’da duyurulduğunda, Microsoft’un iş bölümü başkanı Stephen Elop, ortaklığın ortak hedeflere dayandığını ve Nokia ile Microsoft’un mobil alanda rakip olmaya devam edeceğini söyledi. Nokia’nın Cihazlar grubunun başkan yardımcısı olan Kai Oistamo, Elop’un açıklamalarını yineledi ve Nokia’nın telefonlarında Windows Mobile sunmayı planlamadığını belirtti.
Ancak Microsoft’un Windows Phone’unun benimsenmesi, bu yeni kurulan ortaklığın üzerine inşa edilecek ve Apple’ın iOS’u, Google’ın Android’i ve RIM’in BlackBerry’sine karşı daha güçlü bir platform oluşturacaktır. Aynı zamanda, hem Nokia hem de Microsoft, güçlü bir uygulama ekosistemi oluşturmak zorunda kalacaktı ve ikisi de bu alanda mükemmel değildi.
Gelecek stratejisiyle ilgili bu iç tartışmanın ortasında, Nokia, kurumsal yapısını daha da basitleştirme çabasıyla başka bir değişiklik geçirdi. Spesifik olarak, Cihazlar ve Hizmetler grubu artık Cep Telefonları (Mary McDowell tarafından yönetiliyor), Mobil Çözümler (Anssi Vanjoki tarafından yönetiliyor) ve Piyasalar (Niklas Savander tarafından yönetiliyor) olarak bölünecek. Ancak tutarlı bir strateji uygulanmadığında, bunun Kallasvuo’nun artık CEO rolüne uygun olmadığının bir işareti olduğunu düşünen hissedarlar bu pahalı yeniden yapılandırmayı hoş görmediler.
Nokia’nın Stephen Elop’u yeni başkan ve CEO olarak ataması çok uzun sürmedi. Bu zamana kadar şirketin hisseleri, Apple’ın ilk iPhone’unun piyasaya sürüldüğü 2007 yılına kıyasla yüzde 50’nin üzerinde düştü. Nokia, küresel satışların yüzde 38’lik payıyla akıllı telefon pazarında hala güçlü bir konuma sahipti, ancak Gartner’daki pazar araştırmacıları, o sırada Symbian’ın yakında Android tarafından geçileceğini ve Windows Phone’un zaman içinde yavaş yavaş söneceğini tahmin ediyordu.
Başka bir seçenek de, MeeGo çalıştıran üst düzey akıllı telefonlar hakkında Nokia için bir kurtarma stratejisi hazırlayan Anssi Vanjoki olabilirdi. Ancak Vanjoki, Nokia yönetim kuruluyla sık sık çatışan tutkulu, açık sözlü bir liderdi, bu nedenle Elop sonuçta daha uygun görüldü.
Yanan Platform
Elop’un, CEO olur olmaz Nokia’yı Microsoft’un en büyük lisans sahibi haline getireceğini düşünen bazı şüpheler vardı. Biraz düşündükten sonra Nokia yönetim kurulu, Elop’un şirketin cihaz üreticisinden İnternet platformu şirketine dönüşmesini denetlemek için doğru kişi olduğu sonucuna vardı. Vanjoki kararın alındığı gün istifa etti.
Elop’un Nokia’nın güçlü ve zayıf yönlerini değerlendirdikten sonra ilk tavsiyesi MeeGo’nun gelişimini hızlandırmaktı. Ancak, bunun ileriye dönük en iyi yol olup olmadığı konusunda şüpheleri vardı, bu yüzden Nokia ve Microsoft arasındaki ortaklığı genişletme fikriyle de meşgul oldu. Nokia’nın Microsoft’un Windows Phone 7’sini potansiyel olarak kucaklayacağına dair çevrimiçi söylentilerin ortaya çıkması çok uzun sürmedi. Ocak 2011’deki bir hissedar toplantısında Elop bu olasılığa değindi, ancak bunu açıkça belirtmedi.
Sadece haftalar sonra Nokians’a tarihte “yanan platform” notu olarak kalacak yoğun bir not göndermeye karar verdi. İçinde Elop, MeeGo’nun ileriye giden yol olduğuna inanmadığını samimiyetle itiraf etti. Ancak daha da önemlisi, Kuzey Denizi’nde yanan bir petrol platformunda duran bir adamın hikayesini kullanarak şirketin durumuna ilişkin değerlendirmesini dile getirdi. Bu adam iki seçenekle karşı karşıya kaldı: “Platformda durabilir ve kaçınılmaz olarak yanan alevler tarafından tüketilebilirdi. Ya da dondurucu sulara 30 metre dalabilir.”
Bu, Apple’ın yüksek kaliteli akıllı telefon pazarında giderek daha büyük bir paya sahip olurken, Google’ın Android’i orta ve düşük seviye kategorilerdeki her şeyi yerken Nokia’nın kaya ile zor yer arasında olduğunu söylemenin yoluydu. Ayrıca MeeGo geliştirmesini yavaş ve Symbian’ı bu gelişmekte olan platformlara karşı daha rekabetçi olma yolunda ilerleme kaydetmenin önünde büyüyen bir engel olarak gördü.
11 Şubat 2011’de Elopian Nokia, yeni bir küresel mobil ekosistem oluşturmak için Microsoft ile geniş bir stratejik ortaklık kuracağını duyurdu. Başka bir deyişle, Nokia, Windows Phone’u benimseyecek ve şirketin gelecekteki akıllı telefonları için tercih edilen işletim sistemi olarak Symbian’ın yerini alacak ve bu yeni platformu daha da geliştirmek için Microsoft ile yakın çalışacak. Ancak, ikincisi işletim sistemini üçüncü taraflara lisanslama hakkını üstlendi.
Symbian, alt uç cihazlara düşürülecek ve önümüzdeki yıllarda en az 150 milyon adet satacağı beklentisiyle bir “franchise platformu” olacaktı. Symbian telefonları için destek yakında Accenture’a devredilecek ve 2.300 mühendis ikinci firmaya devredilecek. MeeGo’ya gelince, açık kaynaklı olacaktı ve yeni nesil cihazlar ve platformlar için bir deney aracı olacaktı.
Radikal pivot haberi, Nokia hisselerinin düşmesine neden oldu ve özellikle şirket bu süreçte binlerce kişiyi işten çıkaracağı ve bazı araştırma ve geliştirme merkezlerini kapatacağı için birçok Nokian’ı şokta bıraktı. O yıl Mobil Dünya Kongresi’nde Elop, planın tüm yönetim ekibiyle tartışıldığını ve Nokia’nın yönetim kurulu tarafından onaylandığını belirterek kendisinin bir “Truva atı” olduğu yönündeki spekülasyonlara karşı savunmak zorunda kaldı.
Hareket aynı zamanda MeeGo geliştirmesine öncülük eden Alberto Torres ve MeeGo’nun sadık destekçilerinden biri olan CTO Rich Green gibi bir dizi kilit yöneticinin ayrılışını da gördü. Elop, onları diğer Nokian’larla değiştirmeye başladı ve bu da ona dahili olarak biraz sevgi kazandırdı. Ayrıca Navteq’i Nokia’nın diğer konum ve sosyal hizmet operasyonlarıyla birleştiren bir Konum ve Ticaret grubu oluşturdu.
Bunun ortadan kalkmasıyla Elop, ürün mimarisinden özelliklere ve aradaki her şeye kadar Windows Phone geliştirmenin her bölümünün sorunsuz bir şekilde ilerlemesini sağlamak için Microsoft ve Nokia genelinde rolleri eşleştirmeye başladı. Bu, Nokian’lar tarafından yeni bir soluk olarak görüldü ve ilk başta Microsofties ile olan bu yeni ortaklıktan çok etkilendiler.
Ancak bu ilk izlenim, Microsoft’un Windows Phone işletim sisteminin birçok yönden Symbian’dan çok daha düşük olduğu ve Microsoft’un – Nokia’ya çok benzeyen – mobil operatörlerle müzakerelerde çok az bir güce sahip olduğunun kademeli olarak anlaşılmasıyla gölgede kalacaktı. BİZ. Bunun da ötesinde, birçok tüketici Android ve iOS’taki güçlü uygulama ekosistemlerine alışmıştı ve Windows Phone, “uygulama boşluğunu” dolduracak kadar geliştiriciyi kendine çekmekte zorlanıyordu. Bu, uygulama eksikliği nedeniyle tüketicilerin Windows Phone’u seçmemesi ve kullanıcı tabanı nispeten küçük olduğu için birçok geliştiricinin işletim sistemi için uygulama yapmamayı seçmesi gibi bir kısır döngü yaratacaktır.
Nokia, ilk ve son MeeGo telefonu olan N9’un piyasaya sürülmesine hazırlanıyordu. Bu, benzersiz endüstriyel tasarımı, güzel ekranı, sağlam yapısı, mükemmel pil ömrü, mükemmel kamera kalitesi ve kullanıcı dostu arayüzü ile çok övgü alan büyüleyici bir cihazdı. Bununla birlikte, Nokia’nın yakında piyasaya sürülecek olan Windows Phone telefonlarından kalabalığı çalmaması için eski Nokia’nın sonunu belirleyen, dikkatli bir şekilde sınırlı bir sürüme aktarılan kesinlikle niş bir üründü.
Telefonun iç kısımları, üç renk seçeneğiyle sunulan ve çizilmeleri ve çizilmeleri daha az belirgin hale getiren çok açık olmayan bir kaliteye sahip olan bir polikarbonat kabukla kaplandı. Oldukça tıknaz ve en kalın yeri 12 mm’den fazla olmasına rağmen, gövdenin kavisli olması ve ekranın telefonun gövdesine erimiş gibi görünmesi, bu cihazı çok iyi görünümlü bir cihaz haline getirdi. Geriye dönüp bakıldığında, dış tasarımı o dönemin birçok telefonuyla karşılaştırıldığında zarif bir şekilde eskimiştir.
3,9 inçlik AMOLED ekran, inç başına 251 piksel yoğunluğa sahipti ve koyu siyahlar, kullanıcı arayüzü boyunca kullanılan koyu arka plan nedeniyle genellikle çerçevelerle karışmasını sağlıyordu. 8 megapiksel kamera, kendinden önceki model N8’deki 12 megapiksellik atıcıdan kuşkusuz bir adım geride olsa da, yine de bir Nokia amiral gemisi telefonuna yakışır kaliteli görüntüler ve videolar üretti.
MeeGo Harmattan OS, 1 GB RAM’e sahip eski bir OMAP3630 işlemcide oldukça iyi çalıştı ve pil iki güne kadar dayanabilirdi. Swipe UI, tek elle kullanımı hoş bir deneyim haline getirirken, uyandırmak için çift dokunma işlevi, herhangi bir düğmeye gerek kalmadan kilit ekranını getirir. Kablosuz bağlantı, NFC’den bahsetmeden, en son Wi-Fi ve Bluetooth standartlarını içeriyordu. Ve JoikuSpot, Symbian’dan taşınmıştı ve kullanıcıların bir kablo veya Wi-Fi aracılığıyla 3G bağlantısını paylaşmasına izin veriyordu.
O sırada eleştirmenlerden büyük beğeni toplamasına rağmen, Nokia N9’u az sayıda bölgede çok sınırlı miktarlarda sattı ve cihazı Kuzey Amerika ve Avrupa’nın çoğu dahil olmak üzere dünyanın en büyük pazarlarından bazılarında piyasaya sürmedi.
Elopian Nokia, ileriye doğru yürüyecek ve Microsoft’un Windows Phone’unu zorlayacaktı, ancak şirketin kısa sürede öğrendiği gibi, bu sonuçsuz bir çalışma olacaktı. 2011’de Nokia’nın geliri 2010’a kıyasla yüzde dokuz artış gösterirken, işletme karı yüzde 75 düşerek sadece 884 milyon Euro’ya (1.23 milyar $) düştü.
Nokia’nın marka sadakatine çok güvendiği ortaya çıktı, ancak çoğu insan, donanım ne kadar iyi olursa olsun, Symbian’dan Windows Phone’a geçmek konusunda isteksizdi. Nokia’nın o yıl piyasaya sürdüğü Lumia 800, tasarım açısından Nokia N9’a oldukça benziyordu, ancak iç kısımlar farklıydı ve işletim sistemi daha da farklıydı.
Dış kısımda, en göze çarpan farklılıklar, ön tarafta bir dizi kapasitif Windows Phone gezinme tuşu, özel bir deklanşör düğmesi ve daha küçük bir ekran içeriyordu. Dahili donanımlar, 512 MB RAM ve 16 GB depolama ile desteklenen bir Qualcomm Snapdragon S2 içeriyordu. Bu anlatılacak bir şey değildi ama ClearBlack ekran ve kamera en az N9’daki kadar etkileyiciydi. Pil ömrü kullanıma göre çok değişiyordu, ancak Lumia 800 bir günlük kullanımdan kolayca geçebilirdi.
Windows Phone deneyimi, sonunda, kaydırma hareketleri ve çift dokunma ile uyandırma gibi bazı Nokia geliştirmeleri ile aşılandı, ancak başlangıçta orada değildiler. Bununla birlikte, sınırlamaları hala oradaydı, en göze çarpanı Nokia’nın paketinin ötesindeki uygulamaların eksikliğiydi. Bazıları, widget’ların nasıl görünmesi gerektiğine dair benzersiz bir yaklaşım olan ana ekrandaki Canlı Döşemeleri severken, diğerleri bu tasarımdan nefret etti.
Aynısı, Windows Phone kullanıcı arayüzü boyunca uygulanan Metro Tasarım Dili’nin tamamı için de geçerliydi – birçok Microsoft Zune hayranı onu sevdi, minimalist, düz arayüzüne pek çok kişi çekildi, ancak buna kıyasla onu cansız bulan insanlar da vardı. iOS ve Android’e.
Aksi takdirde, Lumia 800, nispeten mütevazı dahili donanıma sahip olmasına rağmen Windows Phone 7.5’i oldukça iyi çalıştırdı ve bu cihazı satın alan çoğu kişi, kullanıcı arayüzünün kullanımını kolay buldu, Halk Merkezi konsepti ise tüm sosyal medyalarınız için tek duraklı bir mağaza olarak etkileşimler ilgi çekiciydi. Nokia, bu cihazda İnternet Paylaşımını devre dışı bıraktı, yani bu cihazı bir mobil erişim noktasına dönüştüremezsiniz, ancak bu nispeten küçük bir sıkıntıydı.
En büyük sorun, ancak Microsoft, Windows Phone 8 – Lumia 800’ü piyasaya sürmeye biraz daha yaklaştığında ortaya çıkacaktı ve hemen hemen tüm diğer Windows Phone 7 cihazlarının yeni işletim sistemine yükseltme yolu olmayacaktı. Bu, Nokia’nın yeni işletim sistemi piyasaya sürülmeden sadece aylar önce piyasaya sürdüğü bir cihaz olan Lumia 900’ü içeriyor. Bu cihazların zaman içinde göreceği tek yükseltme, telefonunuzu Windows Phone 8 ve çok az şey çalıştırıyormuş gibi gösteren büyük ölçüde kozmetik bir gelişme olan Windows Phone 7.8 idi.
2012’de Microsoft, masaüstü bilgisayarlar, dizüstü bilgisayarlar ve tabletler için tasarlanmış bir işletim sistemi olan Windows 8 ile aynı NT çekirdeğini temel alan çok daha iyi bir Windows Phone 8’i ortaya çıkardı. Windows Phone 7 üzerinde çok sayıda iyileştirmeye sahipti; bunlardan ilki, Başlangıç ekranında Canlı Döşemeleri yeniden boyutlandırma yeteneğiydi. Kilit ekranı, bildirim sayısını göstermek için en fazla beş uygulamayı ve ayrıntılı bildirimler için bir uygulamayı özelleştirmenize izin verdi.
Daha sonra, çok çekirdekli Qualcomm yonga setleri, daha yüksek çözünürlüklü ekranlar ve NFC ve microSD kartlar için destek gibi daha iyi donanımlar için destek vardı. Microsoft, Skype’ın sahibiydi ve onu Windows Phone’a entegre etmeye başlamıştı ve Internet Explorer 10’un piyasaya sürülmesi, daha iyi HTML5 desteğinden daha hızlı bir işleme motoruna kadar web’de gezinme deneyimine birçok iyileştirme getirdi.
Bir diğer faydalı eklenti ise, çocuklarınızın ayarlarla veya kişisel verilerinizle uğraşmalarından endişe etmeden cihazınızı onlarla paylaşmanızı kolaylaştıran Kid’s Corner’dı. Xbox konsolunuzu kontrol etmenizi sağlayan bir Xbox Smart Glass uygulaması da vardı. Kamera uygulamasını kullanırken, artık filtre ekleme veya QR kodlarını tarama gibi belirli işlevleri ekleyen eklentiler olan Lensler yükleyebilirsiniz. Yine de, Windows Mağazası birkaç kaliteli uygulamaya sahip çorak bir ülkeydi ve daha sonra “uygulama boşluğu” olarak bilinecek olan şey daha da kötüleşecekti.
2011’in sonunda, Nokia’nın 1 milyondan fazla Lumia cihazı sattığı tahmin ediliyordu. 2012’nin ilk çeyreğinde Nokia’nın mali durumu kötüleşti ve şirketin satış müdürü Colin Giles’ın görevinden ayrılması çok uzun sürmedi. Onu kısa süre sonra, 2011’de istifa edeceğini açıklamış olan başkan Jorma Ollila izledi.
Şubat 2012’de Nokia, telefon üretim tesislerinde 4.000 kişiyi işten çıkaracağını açıkladı ve bunu Haziran’da 10.000’lik ikinci bir tur izledi ve Elop’un Nokia CEO’su rolünü üstlenmesinden bu yana toplamda 40.000’den fazla işten çıkarma gerçekleşti.
Eylül 2012’de Nokia, şirketin yeni amiral gemisi ve Windows Phone 8 için orta sınıf teklifleri olan Lumia 920 ve Lumia 820 telefonlarını tanıttı. Bu akıllı telefonlar 3G ve 4G varyantlarında geldi ve daha iyi ekranlar, PureView kameralar gibi bazı iyileştirmeler sundu. , daha hızlı işlemciler ve Qi kablosuz şarj. Gözden geçirenler, donanım açısından onları harika buldular ve Nokia yazılım geliştirmelerini övdüler, ancak yine de çoğu insan için net bir şekilde yönlendirmek için bir neden olarak eksik uygulama ekosistemini vurguladılar.
2012’nin sonunda, Nokia’nın yönetim kurulu, kötüleşen mali durumun kesin olarak farkına vardı. Üst üste altı çeyrek zarardan sonra, şirket 2012 mali yılını 15,7 milyar Euro (19,9 milyar $) gelir ve 1,1 milyar Euro (1.4 milyar $) işletme zararı ile kapattı.
Elop’un stratejisi, Lumia 920’nin olumlu alımının daha yüksek satış hacimlerine vesile olacağına dair yenilenen umutlara rağmen başarısız olmuştu.
Yine de Nokia, ABD’de Verizon’a özel olan Lumia 928’in tanıtımıyla 2013 yılına kadar güç verdi. Ve bu genel olarak kötü bir telefon olmasa da, sadece birkaç gün sonra duyurulan Lumia 925, çoğunlukla tamamen alüminyumdan yapılmış daha küçük ve daha ince gövdesi sayesinde ilgi odağının çoğunu çaldı. Bu telefonların hiçbiri Nokia için en çok satanlar arasına girmeyecekti – bu unvan eninde sonunda Lumia 520 tarafından kazanılacaktı, kesinlikle ucuz – 200 dolardan başlayıp belirli indirimlerle 50 dolara kadar düşüyor – en az 12 satılan düşük kaliteli telefon durdurulmadan önce milyon adet.
Yine 2013’te Nokia, satış hacminin Lumia el cihazlarının yarısının altına düşmesinden sonra Symbian’ın hattın sonuna geldiğini açıkladı. Bu, yalnızca bir yıl önce, herkesin bir telefona entegre edilmiş en büyük kamera sensörlerinden birine sahip, 1/2″ formatı ve 41 çözünürlüğü olan Nokia 808 PureView ile Symbian telefonlarının sonuncusuna tanık olduğu anlamına geliyordu. megapiksel.
3x optik yakınlaştırma desteği ve hem 4:3 hem de 16:9 en boy oranlarına uyum sağlama yeteneği ile birleştiğinde, bu, 808 PureView’e tarihin en iyi kameralı telefonlarından biri olarak ün kazandırdı. Çift mikrofon kurulumu, özellikle bir konserde video kaydederken, kullanıcıların o sırada diğer çoğu telefondan daha iyi ses yakalamasına da yardımcı oldu.
Nokia, bu görüntüleme tekniği havalı hale gelmeden çok önce, daha yüksek kaliteli fotoğraflar üretmek için piksel gruplandırmayı kullanan bu cihazdaki kamera teknolojisini mükemmelleştirmek için yıllardır çalışıyordu. Bununla birlikte, kamera modülünün büyük boyutu bazı tasarım zorlukları ortaya çıkardı, bu nedenle Nokia, telefon üreticilerinin en ince ve en hafif tasarımlar için çabaladığı bir çağda daha çekici hale getirmek için telefonun kalınlığının bir kısmını tıraş etmek zorunda kaldı. Bu, 808 PureView’in arkasında büyük bir kamera çıkıntısına neden oldu – o zamanlar polarize edici bir tasarım seçeneğiydi, ancak bugün oldukça yaygın.
Nokia’nın Windows Phone çalıştıran 808 PureView’in yeni bir enkarnasyonu ile ortaya çıkması çok uzun sürmedi – Temmuz 2013’te Lumia 1020 daha rafine bir tasarım, benzer kamera özellikleri ve çok daha iyi bir yazılım deneyimi ile geldi. Bu zamana kadar, çoğu büyük uygulamanın kapsanması ve eksik olanlar için çok sayıda üçüncü taraf istemci ile uygulama durumu da biraz iyileştirildi. Yine de, Nokia’nın yanı sıra şirket içindeki birçok kişi, Android’in Lumia telefonları için daha uygun olup olmayacağını merak etti.
Lumia 1020, tıknaz ve renkli yekpare polikarbonat yapısından Carl Zeiss optikli güçlü arka kamerasına ve siyah arka planla mükemmel bir şekilde eşleşen ClearBlack ekranına kadar hem Nokia hem de Microsoft’tan çok sayıda DNA ile aşılanmıştır. Windows Phone’un hareket ağırlıklı kullanıcı arabirimi. Bu, kamera takıntılı kültürümüzün en üst düzeyde somutlaşmış haliydi ve bir tane satın alan insanların çoğu – hepsi olmasa da – her şeyin fotoğrafını çekme konusunda onları heyecanlandırdığını size onaylayacaktır.
Bu cihazın kalbinde, Windows Phone’u sorunsuz bir şekilde çalıştırmak için fazlasıyla yeterli olan 2 GB RAM ile desteklenen çift çekirdekli Snapdragon S4 Plus SoC bulunuyordu. Yani, aşırı örneklenmiş 5 megapiksel bir görüntüyle birlikte 41 megapiksellik bir görüntüyü kaydeden çift yakalama modunda fotoğraf çekmek isteyene kadar. Lumia Camera uygulamasında, tıpkı gerçek bir kamerada olduğu gibi uğraşabileceğiniz birçok manuel seçenek vardı ve deneyim, özel bir iki aşamalı deklanşör düğmesinin varlığıyla tamamlandı.
Bir dakikalığına bugüne ilerleyin ve hala günümüzün kamera kralları ile eski ama altın rengi Lumia 1020 arasında karşılaştırmalar yapan insanları görüyorsunuz. Örneğin, GSMArena , Nokia’nın eskiyen kameralı telefonunun Xiaomi Mi 11’e şaşırtıcı derecede iyi dayanabildiğini belirtiyor. Piyasadaki en iyi mobil kamera sensörlerinden birini kullanan Ultra, Sony IMX586. AllAboutWindowsPhone’dan Steve Litchfield , Lumia 1020 ve Nokia 808 PureView kameralarının Google’ın Pixel 5 ve Apple’ın iPhone 12 Pro Max kameralarıyla daha ayrıntılı bir karşılaştırmasını yaptı ve Nokia’nın PureView’unun gerçekten zamanının ne kadar ilerisinde olduğunu gösterdi.
2013’e geri dönersek, Nokia Lumia cihazlarının üç aylık satışları hala şirketin beklentilerinin altındaydı, ancak en azından BlackBerry telefon satışlarını geçmeyi başarmışlardı. O yılın ilerleyen saatlerinde Nokia, mümkün olan en büyük ekranı isteyen insanlara hitap etmek için tasarlanmış iki telefon olan Lumia 1320 ve Lumia 1520’yi tanıttı. Donanım özellikleri açısından küçük bir artışın yanı sıra, bu cihazlar, kullanıcılarının birçok büyük uygulama olmadan yaşayabilmeleri nedeniyle yaşamaya ve ölmeye devam etti.
Nokia, Windows Store’a resmi bir Instagram uygulamasının geleceğini duyurdu, ancak teslim edilen şey, önümüzdeki üç yıl boyunca pek değişmeyen bir beta uygulamasıydı.
Aynı yıl, Nokia bir inanç sıçraması yaptı ve Lumia 2520 tableti piyasaya sürerek Microsoft’un Windows RT hedeflerini takip etti. Windows RT deneyi yalnızca iki yıl sonra aniden sona erdiğinde bu sonuçsuz kalacaktı. Gözden geçirenler, Nokia’nın tabletinin genel olarak Microsoft’un kendi Surface 2’sinden daha iyi olduğunu buldu, ancak Windows RT, tüketiciler veya geliştiriciler arasında hiçbir zaman yeterli ilgiyi görmediği için sonuçta önemli değildi.
Nokia, Lumia satışlarının yavaş ve istikrarlı büyümesine rağmen para kaybetmeye devam etti. Şirket, bir yatırımcı çağrısı sırasında, 2013 yılının üçüncü çeyreğinde dünya çapında bir önceki yılın aynı çeyreğine göre üç kat fazla, 8,8 milyon Lumia el cihazı sattığını açıkladı. Bu, şirketin zarar kaydettiği arka arkaya dokuzuncu çeyrekti, bu nedenle Nokia yönetim kurulu soruna bir çözüm bulmaya çalıştı ve bu süreçte Cihazlar ve Hizmetler iş birimini Microsoft’a satma fikrine açık hale geldi.
Çok fazla ileri geri gittikten sonra, iki şirket Microsoft’un Nokia’nın Cihazlar ve Hizmetler birimini devralmasını ve kapsamlı patent portföyünün lisansını almasını sağlayacak 7,2 milyar dolarlık bir anlaşmaya vardı. Redmond devi bunu bir cihaz ve hizmet şirketi olmak için mükemmel bir fırsat olarak gördü, ancak Nokia için bu, işletmelerinin geri kalanını kurtarmak için gerekli bir hamleydi – HERE haritalama servisi, Nokia Siemens Networks birimi ve Advanced Technologies lisanslama kol.
Anlaşmanın bir parçası olarak, CEO Stephen Elop istifa edecek ve geçici CEO Risto Siilasmaa’ya rapor verecek. Anlaşma 2014’te kapandığında, Microsoft’un yeni kurulan Devices grubunun başkan yardımcısı rolünü üstlendi.
Anlaşma sonunda, Lumia donanım tasarım dilinin gelişimini denetleyen Marko Ahtisaari ve Apple’a giden Lumia fotoğrafçılık lideri Ari Partinen de dahil olmak üzere bazı Nokian’ların yollarını ayırdı.
Satın alma 2014 yılında tamamlandıktan sonra Microsoft, Lumia 930, Lumia 830, Lumia 730 ve Lumia 630 gibi telefonlar için “Nokia” adını lisansladı ve Nokia X ailesi olarak bilinen devasa başarısızlıktan bahsetmiyorum bile. Ancak, Microsoft’un telefonlarının markasını basitleştirmek için onu Microsoft Lumia ile değiştirmesi çok uzun sürmedi. Redmond şirketi, Nokia’nın Windows Phone uygulamalarının neredeyse tamamına aynı işlemi uyguladı.
Hala İnsanlara Bağlanıyor
Nokia, Rajeev Suri’yi yeni CEO’su olarak atamıştı; bu, şirketin güçlü yanlarını hızla tespit etti ve telekom altyapısı pazarındaki konumunu güçlendirmeye devam etti. 2014 yılı boyunca Nokia, ABD merkezli ağ dağıtım şirketi SAC Wireless ve Panasonic’in kablosuz ağ işinin bir parçası olan Avustralyalı radyo filtresi üreticisi Mesaplexx’i satın aldı.
Şirket ayrıca fikri mülkiyetini Foxconn gibi üçüncü taraf üreticilere lisanslamayı içeren bazı kısa ömürlü tüketici projelerinde şansını denedi. Kayda değer bir örnek, Apple’ın iPad Mini’sine çok benzeyen Intel Atom destekli bir Android tablet olan Nokia N1’dir. Yalnızca Çin ve Avrupa’da nispeten sınırlı miktarlarda satıldı, ancak Nokia yine de bunu bir başarı olarak gördü.
Hiç şüpheniz olmasın – şirketin mali toparlanmasının merkezinde, genel olarak kârlı olan ve Nokia’nın gelirinin çoğunu oluşturan ağ oluşturma işi vardı. Bu, işleri tersine çevirmek için bir fırsat olarak görüldü, bu nedenle şirket 2015’te Alcatel-Lucent’i 16,6 milyar dolara satın alma riskini aldı. Bu hareket, Nokia’yı Ericsson’dan sonra dünyanın en büyük ikinci telekom ekipmanı sağlayıcısı haline getirdi ve 5G devriminin kapıyı çaldığı bir zamanda Ar-Ge yeteneklerini güçlendirdi.
Nokia’nın bir şekilde tüketici pazarına dönmesini isteyen birçok taraftara rağmen, şirket bunu yapmayı planladığına dair tüm söylentileri yalanladı. Aynı zamanda, kayıp çalışan HERE haritalama biriminden kurtulmak için sabırsızlanıyordu. Uber, 3 milyar dolara satın almakla ilgilendiğini ifade etti, ancak Nokia, onu BMW, Daimler ve Audi tarafından oluşturulan bir konsorsiyuma benzer bir miktarda satmaya karar verdi.
Nokia, akıllı telefon pazarına yeniden girmek için herhangi bir çaba sarf etmese de, kendisini yeniden icat edip edemeyeceğini görmek için VR gibi yükselen trendlere tutunmak istedi. Dikkate değer bir girişim, Nokia’nın 360 derecelik video çekmek için harika bir araç olarak film yapımcılarına pazarladığı gülünç derecede pahalı bir mekanizma olan OZO VR kamera sistemiyle sonuçlandı. Çekici, fütürist tasarımına ve teknik niteliklerine rağmen herhangi bir ilgi görmedi ve açılışından iki yıl sonra projenin durdurulmasıyla sonuçlandı. Şirket bundan bir darbe aldı ve Gelişmiş Teknolojiler biriminden 310 kişiyi işten çıkarmak zorunda kaldı.
Nokia, 2016 yılında Withings’i 192 milyon dolara satın alması ve Nokia Health bölümünün kurulmasıyla birlikte giyilebilir ürünler pazarında da şansını denedi. Yeni grup bir dizi fitness takipçisi, akıllı terazi ve diğer dijital sağlık ürünleri üretti, ancak bunların hiçbiri büyük bir başarı değildi. İki yıl sonra Nokia, Withings’i kurucu ortağı Éric Carreel’e geri sattı.
Sonunda Finli şirket, Microsoft’un Nokia’dan satın aldığı özellikli telefonlar işini Foxconn’un FIH Mobile adlı bir yan kuruluşuna ve birkaç Nokia gazisini ve sadıkını içeren HMD Global adlı yeni kurulan Fin şirketine satmasının ardından yeni bir fırsat buldu. Bunlardan bazıları, Microsoft’tan çıkarıldıktan sonra doğrudan HMD Global’e geldi, çünkü ikincisi Cihaz işini düzene sokmaya çalışıyordu.
Nokia, markasını, 2000’lerin başlarından itibaren birkaç popüler Nokia telefonunun yeniden canlandırılması da dahil olmak üzere Android ve özellikli telefonlarla piyasayı doldurmaya devam edecek olan HMD’ye lisanslamayı kabul etti. Şirket ayrıca, bu yeni cihazların pazarlanmasını desteklemek için önümüzdeki üç yıl içinde 500 milyon dolar yatırım yapma taahhüdünde bulundu ve FIH Mobile’ın kaynaklarını ve dağıtım ağını kullanmak için bir ortaklık kurdu.
HMD’nin son birkaç yılda piyasaya sürdüğü sayısız telefon arasında öne çıkan bir özellik, Light ile işbirliği içinde tasarlanan beş arka kameralı amiral gemisi Android cihazı Nokia 9 PureView . Gözden geçirenler, Nokia 9 tarafından üretilen ayrıntılı resimleri övdü ve dahili donanımın biraz eski olduğuna dikkat çekti. Nokia’nın geçmiş yıllara ait PureView kameralı telefonlarında hayranlar için bazı nostalji duyguları uyandırsa da, tam lansman fiyatıyla tavsiye etmek zordu.
HMD Global’in cep telefonları Nokia markasını taşıyor olabilir, ancak içlerinde çok az Nokia DNA’sı var. Bu kötü oldukları anlamına gelmez – çoğunlukla stok Android deneyimi sunarlar, genellikle oldukça rekabetçi fiyatlara sahiptirler ve Nokia tüm modellere güncellemeler sunma konusunda iyi bir iş çıkarır. Yine de, bu cihazları diğer üreticilerin karşılaştırılabilir alternatiflerinden ayırt edecek pek bir şey yok. Milyonlarca satmaları, Nokia markasının kalıcı gücünün ve yarattığı mirasın bir kanıtıdır.
Finli olmaktan uzak
Bazıları, Nokia markasının hala en iyi beş küresel akıllı telefon markasını yakalayacak gerçek bir geri dönüş şansına sahip olduğunu düşünüyor. HMD Global bu fikir konusunda kesinlikle iyimser – Ürün Baş Sorumlusu Juho Sarvikas, Android Authority ile yaptığı röportajda bunu doğruladı. Şirket yavaş yavaş daha fazla pazarda genişliyor ve boru hattında yakında ortaya çıkması gereken bazı 5G telefonları var.
Google ve Qualcomm kesinlikle HMD’nin başarılı olduğunu görmek istiyor ve bu hedefleri finanse etmek için 230 milyon dolar taahhütte bulundular. Bununla birlikte, HMD, iyi orta sınıf telefonları çalkalamak ve hala özellikli telefonları kullanan yüz milyonlarca insanı bir Nokia akıllı telefona yükseltmeye teşvik etmek için yavaş ve istikrarlı bir yaklaşım benimsiyor. Burada ve orada bazı amiral gemileri olacak, ancak bu aşamada HMD çoğunlukla momentum oluşturmaya odaklanıyor.
Nokia’nın HMD Global’i satın alması ve doğrudan Nokia cep telefonlarının geliştirilmesine dahil olması için pek bir neden yok. Halihazırda, iki Finli şirket, birinin markasını ve fikri mülkiyetini lisansladığı, diğerinin ise Çin’deki birkaç orijinal tasarım üreticisini minimum geliştirme maliyetleriyle telefon üretmek için kullandığı nispeten düşük bir risk düzenlemesine sahip.
Günümüz Nokia, neredeyse tamamen, dünya çapındaki mobil operatörlere 5G ekipmanı sağlama yarışında birinci olmaya odaklanmış durumda. Zorlu bir 2020’nin ve yeni bir CEO’nun atanmasının ardından şirket, önümüzdeki yıllarda 10.000 kişinin işten çıkarılacağı sancılı bir yeniden yapılanmaya başladı. HMD, Nokia’yı yeniden popüler bir marka haline getirmek için elinden gelenin en iyisini yaparken, Nokia şimdilik ayakta kalmaya devam ediyor ve hatta sözleşmeler açısından telekom pazarındaki rakiplerini geride bırakıyor.
Nokian’ların Elop Hakkındaki Düşünceleri
2014 yılında, Microsoft’un Nokia’nın telefon işini satın almasını tamamlamasından birkaç ay sonra, Fin gazeteciler Merina Salminen ve Pekka Nykanen, CEO Stephen Elop yönetiminde Nokia’da olanlara daha fazla ışık tutan Operaatio Elop (Operation Elop) adlı bir kitap yayınladılar. Kitap yazarları, çoğu şirkette çalışmış veya halen çalışmakta olan Nokian’lı 100’den fazla kişiyle röportajlar yaptı.
Elop Operasyonu, Elop’un Nokia’daki görev süresi açısından çok kritik. Kitapta yazarlar, o sırada şirketi yönetmek için yanlış kişi olup olmadığı sorusunu soruyorlar. Görüşülen kişiler Elop’un bu rol için uygun olmadığına ve Nokia’dan Jorma Ollila’nın bir noktada o sırada Apple’da CFO olan Tim Cook’a Nokia CEO’su rolünü üstlenmek için yaklaştığına inandıkları konusunda hemfikirdi.
Elop “yanan platform” notunu gönderdikten sonra, o zamanlar şirket kültüründe olmayan bir aciliyet duygusu yarattığı için Nokia’daki birçok kişi şaşırmıştı. Pek çoğu, onun durumu tasvirinin, Nokia liderliğinin radikal bir eylem planına daha açık olmasını sağlamak için dikkatlice zamanlanmış bir abartı olduğunu hissetti. Ayrıca, görev süresi boyunca şirketin finansal performansına baktılar ve Elop’un Nokia’nın CEO’su olduğu 1.020 gün boyunca şirketin günde 23,8 milyon dolar kaybettiğini buldular.
Elop CEO rolünü üstlendiğinde Symbian’ın çoktan yok olmak üzere olduğunu belirtmekte fayda var, ancak daha iyi bir alternatif oluşturma ve bu alternatife geçme konusundaki dahili isteksizlik, şirketin ortaya çıkan rekabet tehdidini savuşturmak için gereken adımları atamayacağı anlamına geliyordu. platformlar. Elop’un dikkatini Symbian’dan uzaklaştırma kararı doğruydu, ancak Windows Phone’da her şeyi bir araya getirme kararı değildi.
Elop, MeeGo projesinin uygulanabilirliğini değerlendirdiğinde, bundan iyi bir şey çıkmadan önce daha fazla zamana ihtiyaç duyacağının keskin bir şekilde farkına vardı. Geriye dönüp bakıldığında, proje açıkça fazla personel olsa bile, MeeGo’yu kapatmak muhtemelen kötü bir karardı. Bunun yerine Nokia, Android uygulamalarının MeeGo telefonlarında çalışmasına izin vermek için bir uyumluluk katmanı oluşturmuş olabilir, bu da uygulama kullanılabilirliği sorununu çözebilirdi.
Nokia’nın ileriye doğru hareket eden telefonları için fiili işletim sistemi olarak Windows Phone’u benimseyeceği duyurusu, Symbian ve MeeGo’nun çoktan öldüğü izlenimini bıraktı. Sonuç olarak, kullanıcılar, geliştiriciler ve mobil operatörler bu iki platforma olan ilgilerini kaybetmeye başladılar ve bu da onların erken ölümlerine neden oldu – bir tür Osborne etkisi. İki platformun daha kademeli olarak durdurulması, Nokia’ya Windows Phone’a düzgün bir şekilde geçiş yapması için yeterli zaman verebilirdi.
İlginç bir şekilde, kitap için röportaj yapılan Nokian’lar, Nokia’nın başarısızlığında tek suçlunun Elop olmadığının farkındaydı – sonuçta, tüm bu kararları kendi başına almamıştı. Nokia yöneticileri, Windows Phone’un iyi bir seçim olup olmadığını değerlendirirken, Symbian’a kıyasla oldukça basit olduğunu ve donanım desteğinin eksik olduğunu fark etmediler. Elop, Android’in Nokia telefonlarını seçenekler arasında ayrım yapmayı zorlaştıracağı ve o sırada baskın Android oyuncusu olan Samsung’un, sonunda HTC ile yaptığı gibi Nokia’yı kolayca ezebileceği konusunda haklıydı.
Windows Phone farklı görünüyordu, ancak aynı zamanda olgunlaşmamış bir işletim sistemiydi ve Microsoft, bu süreçte kullanıcıları ve geliştiricileri otobüsün altına atarken birkaç kez yeniden başlatmaya devam edecekti. Bu nedenle, Windows Phone 8’e kadar Nokia’nın nihayet Microsoft ile ortaklığından uygun şekilde yararlanmaya başlayabilmesi mümkün değildi. Ne yazık ki, o zamana kadar Android, küresel akıllı telefon pazarının yüzde 75’inden fazlasını ele geçirmişti, Apple dağıtım kanallarını büyük ölçüde geliştirmişti ve iPhone, Lumias’tan üç kat daha hızlı raflardan uçuyordu.
Nokia, Android’e geçseydi veya MeeGo’ya takılıp kalsaydı, kimse ne olacağını kesin olarak bilmiyor. Elop’un gerçekten yapmayı başardığı tek şey, Finli şirketin gerçek bir ilerleme kaydetmesini engelleyen kusurları ortaya çıkarmaktı. Symbian’ın başarısı tamamen farklı bir ortamda elde edildi ve Nokia, bir platform şirketi olma zamanı geldiğinde kendini yeniden icat edemedi.