Toonka’nın tarafı geri adım atmıştı. İmparatorluğun tarafı da geri çekilmişti.
Kalkanlarını kaldırmış iki taraf arasında sadece boş alan vardı.
“…Ateş.”
Gökten düşen ateş o boşlukta yanıyordu.
Efsaneler, bir tanrının insanlara yardım etmek için ilk ateşi gönderdiğini söylerdi, ancak bu sefer bu, cennetten gelen bir ceza gibi geldi.
Dük Huten bilinçaltında kılıcının kabzasını sertçe sıkıyordu.
“Duke-nim.”
Arkasındaki yüksek dereceli büyücünün titreyen sesini duyabiliyordu. İmparatorluğun İlk Büyücü Tugayı’ndan sorumlu kişiydi.
“Bu sihir değil.”
“Ne?”
“Bu sadece saf ateş. Eski bir güç olması gerektiğine inanıyorum.”
Kahverengi bornoz. Duke Huten o kişiyi düşünmeden edemedi.
O kişi Rosalyn’in yanında duruyordu.
Eski güçler ve Rosalyn? Duke Huten, bu ikisini bir araya getirirken doğal olarak birini düşündü.
Cale Henituse.
Bu ismi düşünmeden edemedi. Aynı zamanda, Roan Krallığı’nın Breck Krallığı’nın savaşında nasıl yardım ettiğini hatırladı. Bu onu şüphelendirdi.
Aynı zamanda bunun mümkün olduğunu da düşünmüyordu. Şu anda İmparatorluk ile iyi bir ilişkisi olan iki krallığı adlandırmak zorunda kalsaydı, bunlar Caro Krallığı ve Roan Krallığı olurdu. Ayrıca Cale Henituse, İmparatorluktan bir onur madalyası bile almıştı.
“Gereksiz şüphelere gerek yok.”
Ancak, o kahverengi cüppeli kişiye karşı dikkatli olması gerektiğini biliyordu. Huten’in gözlerindeki kibir yavaş yavaş kaybolmaya başladı.
Öte yandan Cale, şoktan neredeyse bayılan bacaklarına biraz güç vermek zorunda kaldı. Vücudu biraz sallandı.
“…CA-!”
Rosalyn, askerler yakındayken hızla sustu ve kolunu tuttu. Ardından cüppenin altından Cale’in yüzüne baktı.
‘…Ha?’
Cale iyi görünüyordu. Boşver, son derece enerjik görünüyordu.
İşte nasıl göründüğüne dair iyi bir karşılaştırma. Bu, sürekli içeride çalışan bir kitap kurdunun güzel bir gün olduğu için yürüyüşe çıkmaya karar vermesine benziyordu. Dışarı çıkıp hafif esneme hareketleri yaptıklarında, solgun yüzlerine renk geri döndü ve saniyeler öncesine göre çok daha sağlıklı göründüler.
Cale’in yüzü şu anda böyle görünüyordu.
Soluklaşan ve insanları endişelendiren yüzü hafif kırmızıydı ve bu onu çok sağlıklı gösteriyordu.
“…İyi misin?”
diye sordu Rosalyn, Cale’in gözlerine endişeyle bakarken. Öte yandan Cale, Rosalyn’in yüzündeki şaşkın ve gergin ifadeyi görünce kendine geldi.
Etrafa baktı.
Askerler şok olmuş gibiydi ve büyücüler daha da fazla şok olmuş görünüyordu.
Şef Harol’un yüzünde tuhaf bir ifade vardı.
Cale de aşağıya baktı.
Toonka kalkanın içinden ona bakıyordu.
– İnsan! Gerçekten iyi misin? Hmm, iyi görünüyorsun, ama bu garip! HAYIR! Anladım! Altın yağmuru ile tahkimat inanılmaz olmalı!
Raon’un rahatlamış sesi duyulabiliyordu.
– Madem öyle, diğerlerini de güçlendirelim! O zaman insanımız asla incinmez!
Daha sonra Raon’un sesinin üzgün olduğunu duydu.
– …Boş ver. Şu anda yapamayız. Zenginleştirme çok para gerektirir… Henüz kumbaramda fazla bir şey yok.
Ancak Cale, Raon’un söylediklerine dikkat etmedi. Cale, Toonka’ya bakıyordu. Toonka, şoktan başka bir tepki veren tek kişiydi. Piç kurusu, sessizce bir şeyler söylerken Cale’e bakıyordu.
“Yapmıyor muyuz?”
gülümse.
Cale gülümsemeye başladı. Rosalyn’in elini kolundan çekti ve konuşmaya başladı.
“Lütfen başla.”
Rosalyn’in gözlerindeki bakış değişti.
Ateş sütunu hâlâ yanıyordu.
Bu ateş sütunu neredeyse simya tarafından yapılan kara kuleler kadar uzundu. Yaklaşmayı zorlaştıran bir aura yayan bir şeydi.
Ancak, yalnız ateş sütunu eski püskü görünüyordu.
“Ateşi söndürün! Düzeni hareket ettirin!”
Dük Huten’in sesi, İmparatorluk kuvvetlerine komuta ederken gök gürültüsü gibiydi. Askerler hızla kendilerine geldiler ve oluşumlarını hareket ettirmeye başladılar.
Bu ateş sütunundan kaçacaklardı.
“Ateş direğinin oraya neden düştüğünü bilmiyorum ama bize faydası yok.”
Ateş sütunu İmparatorluğun düzenine çarpmamıştı. Az önce boş zemine çarpmıştı.
Kimseyi öldürmediyse işe yaramaz bir güçtü.
“Akçaağaç Kalesi’ne giden başka birçok yol var.”
Akçaağaç Kalesi bir ovanın ortasında yer alıyordu. Ona her yönden yaklaşabilirsin.
İmparatorluk güçlerinin sayılarına göre Maple Kalesi’ni kuşatması zor olmayacaktı.
Ek olarak, Whipper Kingdom’ın savaşçı ve askerlerinin sayısı, İmparatorluk’tan kaleyi kolayca çevreleyebilecek kadar büyük bir sayıyı alt etmeye yetmedi. Kale duvarında yalnızca onlarca asker ve büyücü olduğu için bu özellikle geçerliydi.
“Sadece Cücelere ve o ateş sütununa karşı dikkatli olmamız gerekiyor.”
Kazanmaları an meselesiydi.
O anda oldu.
Ruuuumble-
Sessiz gökyüzü yeniden gürlemeye başladı.
“Ah.”
Duke Huten bir şeyin farkına vardı.
Kadim bir güç olduğuna inandıkları bu yangının yarattığı şok nedeniyle bunu unutmuştu.
Rosalyn ve bilinmeyen kişinin büyüsü.
Kara bulutlar hala savaş alanını kaplıyordu.
“Bok!”
“Duke-nim!”
Dük Huten acilen bağırmaya başladı.
“Sihirli kalkanları etkinleştir!”
Şimdi büyü büyüsünün İmparatorluğun güçlerine saldırma sırası gelmişti.
Sadece bir bak.
Ateş sütununun kaplamadığı kale duvarının tepesindeki büyücüler bile kırmızı ateş özellikli büyüler hazırlıyorlardı!
“Toonka’yı koruyabilmeleri içindi!”
O kırmızı sütun, onlar bu büyüleri başlatmadan önce Toonka’yı İmparatorluk güçlerinden ayırmak için kullanılıyordu.
Huten sonunda Rosalyn ve Whipper Kingdom’ın şeflerinin stratejisini gerçekleştirdi. Askerler ve şövalyeler birlikte kıvrılıp kalkanlarını gökyüzüne doğru kaldırırken, büyücülere kalkanlarını atmalarını söylerken kaşlarını çatmasının nedeni buydu.
Üzgünüm.
Gökyüzü bir kez daha ağlamayı kestiğinde oldu.
Baaaaaang!
Baaaaang!
Hem gökten hem de Maple Castle’dan kırmızı ışıklar dökülmeye başladı.
Akan kan gibi görünen Yıkım Ateşinden farklıydı.
Ateş ve elektrik büyüleri alanı doldurdu.
“Ah!”
Dük Huten’in yanındaki büyücü, yer sallanmaya devam ederken tökezledi.
Yoğundu. Dük Huten bile gökten inen pembe altın renkli şimşeği izlerken ürperdi.
Ancak Duke Huten yavaşça kendini toparlamayı başardı.
Büyü büyülerinin vurduğu yerlere baktı.
“…Duke-nim, kimse ölmedi.”
İmparatorluğun güçlerinden hiçbiri ölmemişti. Yaralananlar oldu ama kimse ölmedi.
Ancak Duke Huten bu duruma gülemedi.
“Ne, bu da ne?!”
Dük Huten ileriye bakarken şokunu gizleyemedi.
Merkezde kan benzeri ateş sütunu olan bir duvar oluşturuldu.
İmparatorluğun gözleri önünde öfkeyle yanan bir ateş duvarı belirdi.
Büyüden yapılmış elektrik akımlarıyla bu ateş duvar şeklinde yanıyordu.
“Duke-nim! Tüm yönler kapatıldı!”
Huten şövalyenin bağırışını duydu.
O da görebiliyordu.
Maple Castle’ı çevreleyen bir ateş duvarı vardı. Sanki kimse giremez gibiydi.
Whipper Krallığı, İmparatorluğun geçmişte geri çekilmeden önce bir ateş duvarı terk ettiğinde yaptığı şeyi tekrarlamıştı.
Ancak bir şey değişmişti.
“…Hepsini engellemediler.”
Bir açık bıraktılar.
İmparatorluk, Whipper Krallığı’nın Maple Kalesi’ne yaklaşmasını engellemek için simyadan yapılmış sonsuz alevi kalenin her tarafına bırakmıştı.
Ancak Kırbaç Krallığı bir giriş bırakmıştı.
Kan benzeri ateş sütununun ve pembe altın şimşeğin indiği yer burasıydı. Bu iki yerde yangın çıkmadı. O bölgede sadece toz akıyordu.
O bölgenin ötesinde de Maple Castle’a açılan kapıyı görebiliyordu.
İmparatorluk, o bölgeyi geçerse, ateş duvarına dokunmadan Akçaağaç Kalesi’ni almaya çalışabilirdi.
“Ha, haha-“
Dük Huten bir kahkaha attı.
Kapının hemen önünde.
Ateşsiz bölgede.
İnsanların o alanı doldurmaya başladığını görebiliyordu.
Öndeki Toonka’ydı.
Arkasında ast savaşçıları ve arkalarında askerler vardı.
Paralı büyücüler ve Rosalyn, kapının üzerindeki kale duvarının tepesindeydiler. Kahverengi cüppeli kişiyi de görebiliyordu.
Kahverengi cüppeli Cale, Toonka’nın sırtına baktı. Toonka onun bakışını hissetti ve ateş duvarındaki tek açıklığın içinde durup Dük Huten’e ve düşmanlara dik dik baktı.
Savaştan önce Cale ile yaptığı konuşmayı hatırladı.
“Cale, bize yardım ettiğin için teşekkürler ama savaşçılarla ben savaşacağız.”
Şef Harol, Toonka ile aynı fikirdeydi.
‘Sadece desteğinizi istiyoruz. Tehlikeli bir duruma düşersek yardım etmeni isteyeceğiz, ancak önce kendi gücümüzle savaşmayı denemek istiyoruz.’
İmparatorluğa karşı bir savaş.
Kırbaç Krallığı’nın bir süre daha kendilerine hakim olabileceklerini göstermesi gerekiyordu. Bu, askerlerin moralini yükseltir ve İmparatorluğun bir daha Whipper Kingdom’ı hedef almamasını sağlardı.
Ayrıca Harol, bu savaşı kralı öldürmek ya da tam bir kuklaya dönüştürmek için bir şans olarak kullanmayı planlıyordu. Bunu yapmak için sonuçlara ihtiyaçları vardı. Bu yüzden savaşmaya karar verdiler.
Elbette Toonka’nın dövüşmeyi seçmesinin farklı bir nedeni vardı.
“Bu Whipper yöntemidir.”
Whipper Kingdom’ın savaşma tarzı buydu.
Barbar olarak etiketlenmelerinin bir nedeni vardı.
Cale ikisine gülümsemişti.
“Zaten 1. tura katılmayı planlamıyordum.”
Toonka ateşin sıcaklığını hissedebiliyordu ama Dük Huten’in kan çanağına dönmüş gözleri hâlâ net bir şekilde görülebiliyordu. Cale’in sesi kulaklarını gıdıkladı.
“Sana çılgına dönmen için bir savaş alanı sağlayacağım.”
“Toonka, dar ve derin bir geçit düşün.”
Cale, Toonka’nın müttefikleriyle dolu dar bir geçide gelen düşmanları düşünmesini istedi.
Son derece derin ama dar bir geçit. Dardı çünkü her iki tarafı da yüksek kayalıklarla kapatılmıştı.
Sadece bu da değil, bu sarp kayalıklar ateşten yapılmıştı.
Elbette burada, Maple Kalesi’nde dövüşmek, gerçek bir geçitte dövüşmekten farklıydı.
Ancak, sonuçlar aynı olmalıdır.
“Düşman, bu dar yolun sonunda Kırbaç Krallığı’nın savaşçılarıyla karşılaşacak.”
Düşmanlarının sayısı ne kadar fazla olursa olsun, Kırbaç Krallığı’nın tarafına geçmenin tek bir yolu vardı.
Bu ateş duvarından geçmekten başka çareleri yoktu.
“Toonka, eğer seni ve savaşçıları geçemezlerse, Kırbaç Krallığı bölgesine adım atamazlar.”
Toonka belinde asılı duran keseye dokundu. Cale, bu kesenin içindeki mermerin, Ölüm Geçidi’nde Yılmaz İttifak’a karşı yapılan savaşta kullanılan ateş sütununun malzemesi olduğunu söylemişti.
‘Geçitteki ateş sönmeyecek. Bu şekilde yapacağım, o yüzden sadece ileriye bak. Ne düşünüyorsun? İstediğiniz savaş alanı bu muydu?’
‘Ne düşünüyorum?’
Kusursuzdu. Toonka bu savaş alanını çok sevdi.
Yanında sıralanan savaşçıların yanı sıra arkasında kale duvarında duran insanları hissedebiliyor ve kendine güveninin arttığını fark ediyordu.
Çok sayıda düşmandan korkmuyordu.
O yaşadığı sürece bu yoldan geçemeyeceklerdi.
Toonka bu savaş alanını harika buldu.
O sırada beklenmedik bir ses duydu.
Screeech-
Kale kapısı açıldı.
Toonka, asker gibi giyinmiş ve yanında duran birinin çıktığını gördü. Bu kişi kask takıyordu. Toonka gülümsemeye başladı.
Yüzünü görmeden bile kim olduğunu anlayabilirdi.
“Auranı kullanamayacağını söylememiş miydin?”
Miğferli adam Choi Han normal bir kılıç çıkardı ve dimdik ayağa kalktı.
Choi Han, dövüşmek mi istiyorsun? Bir an önce gidip insanları iyileştirmemiz gerekiyor.’
“Cale-nim, şifa önemli ama bence kılıcımı kullanmak onları kurtarmanın da bir yolu.”
“Tek sebep bu mu?”
‘…Duke Huten aura kullanıyor. Toonka’nın herhangi bir aurası yok. Tek başına zor olacak.’
“Ama şu anda auranı kullanamazsın.”
Toonka ve Cale de aynı şeyi merak etmişti.
Choi Han, Cale’e verdiği cevabı hatırlayınca gülmesini tuttu ve sakince cevap verdi.
“Yine de onun tek başına yapmasındansa, benim orada olmam daha iyi.
Onsuz hala güçlüyüm.’
Toonka gülmeye başladı.
Kimliğini gizleme ihtiyacı duyduğu için aurasını kullanamayan kişi, geçmişte onu döven kişi şu anda yanında duruyordu.
Gerçek buydu.
Choi Han, aurası olmadan bile güçlüydü.
Ve o güçlü kişi onun tarafındaydı.
Toonka, kalbini bilinmeyen bir duygunun doldurduğunu hissetti.
“Choi Han, sen de benim arkadaşımsın, değil mi?”
“Kapa çeneni.”
Clang.
Choi Han’ın kılıcının ucu, Toonka’ya susmasını söylerken Dük Huten’ı işaret etti.
Choi Han ve Duke Huten daha önce hiç tanışmamışlardı.
Bunun nedeni Cale, Dük Huten’in Choi Han’ın gücünün seviyesini fark edeceğinden endişelendiği için Choi Han’ı İmparatorluk’ta ondan ayrı hareket ettirmesiydi. Ancak bunun için endişelenmeye gerek yoktu.
İkisi de kılıç ustası olmalarına rağmen, Choi Han’ın seviyesi ile Duke Huten’in seviyesi dünyalar kadar farklıydı.
Dük Huten bağırmaya başladı.
“Üçüncü Şövalyeler Tugayı, beni takip edin!”
İmparatorluğun Şövalyeleri Tugayı, Dük’ün önderliğinde Maple Kalesi’ne doğru hücum ederken atlarını ileri doğru sürdü.
Ooooooong-
İmparatorluğun Büyücü Tugayı da büyü yapmaya başladı. Manaları kalenin tek girişine olduğu kadar ateş duvarına da yöneldi.
O boşlukta bulunan herkesi öldürmenin yanı sıra ateş duvarını da yıkmaya çalışıyorlardı.
Toonka, arkasında duran insanları düşünürken önde duruyordu ve çılgınca bağırdı.
“Buradan ancak benim cansız bedenimi geçerek geçebilirsin!”
Choi Han o sırada çoktan ileri atılmıştı.
Azınlık ile çokluğun savaşı.
Azınlığın istediği savaş alanı yaratılmıştı.