Norveç'te beyaz mültecilerle Buzkıran Kozma Minin
100 yıl önce, Şubat 1920'de Miller’ın beyaz Kuzey Ordusu düştü ve varlığını bıraktı. 21 Şubat'ta Kızıl Ordu Arkhangelsk'e girdi. Beyaz Muhafızların kalıntıları deniz yoluyla Norveç'e kaçtı.
Genel durum
Ağustos 1919'da, İtilaf kuvvetleri (çoğunlukla İngilizler) Arkhangelsk'ten tahliye edildi. Arkhangelsk bölgesinde kalmanın 20'inci Kuzey Ordusu için bir intihar olduğu düşünüldüğünde, İngiliz komutanlığı onu başka bir cepheye tahliye etmeyi önerdi - Yudenich veya Denikin'e. Murmansk'a taşınma seçeneği de dikkate alındı. Büyük rezervler vardı, Belofinler ve Yudenich'e yardım ederek Petrozavodsk yönünde ilerlemek mümkün oldu. Arkada buzsuz bir deniz vardı, bu nedenle arıza durumunda Finlandiya ve Norveç'e geri çekilmek nispeten kolaydı.
Arkhangelsk'te kalmak pratik değildi. Kuzey Cephesi Müttefiklerin desteğine dayanıyordu. Beyaz Kuzey Ordusunu tedarik ettiler. Arkhangelsk eyaleti beyaz orduyu uzun süre besleyemedi, gerekli her şeyi sağlayamadı, gelişmiş bir endüstri yoktu. Askeri bir başarısızlık durumunda, ordu felakete mahkum edildi. Geri çekilecek hiçbir yer yoktu. Seyir tamamlandıktan sonra deniz dondu. Beyaz filo yeterli gemi ve kömür yok. Arkhangelsk'te yiyecek nakliyesi nedeniyle 1-2'den fazla buz kırıcı yoktu ve kömür her zaman üzerlerinde olmayacaktı. Gemilerin mürettebatı Bolşevikleri destekledi ve güvenilmezdi. Özellikle Pechora veya Pinega'da, uzak yerel birimler için Murmansk'a karadan çekilmek, özellikle uzaktaki birimler için neredeyse imkansızdır. Ve Murmansk'ın kendisi bir kale değildi; Murmansk bölgesini güçlendirmek için zamanında hiçbir önlem alınmadı. Dahası, en güvenilmez birimler oraya gönderildi. Arka güvenilmezdi, Bolşevikler de dahil olmak üzere sosyalistler halk arasında güçlü pozisyonlara sahiptiler. Birliklerde, Sovyet yanlısı isyanlar sıklıkla gerçekleşti.
Beyaz ordunun komutanlığı askeri bir toplantı düzenledi. Neredeyse tüm alay komutanları, İngilizlerle başka bir cepheye veya en azından Murmansk'a tahliye edilmek lehinde konuştu. Buradaki en güvenilir ve savaşa hazır birimlerin geri çekilmesi önerildi. Ancak, Kuzey Bölgesi General Miller birliklerinin komutanı karargahı Arkhangelsk'te kalmaya karar verdi. Gerçek şu ki, Rusya'daki Beyaz Ordu için maksimum başarı zamanı oldu. Kolçak hala savaştı, Denikin Moskova'ya girdi ve Yudenich saldırıyı hazırlıyordu. Kuzeyde Beyaz Muhafızlar da başarılı bir şekilde saldırdı. Biraz daha fazla görünüyordu ve Beyaz Ordu yer alacaktı. Böyle bir durumda Kuzeyi fırlatmak büyük bir askeri-politik hata gibi görünüyordu.
Sonuç olarak, yalnız kalmaya ve savaşmaya karar verildi. Önde, ilk başta durum sabitti. Eylül 1919'da, Kuzey Ordusu saldırıya geçti ve bir dizi zafer kazandı, yeni toprakları işgal etti. Arkhangelsk sektöründe ikincil olan Kızıl Ordu, Beyaz Muhafızların İngiliz solundan sonra saldırılarını beklemiyordu ve zayıf kısımlardan oluşuyordu. Askerler sık sık terk edilmiş, teslim olmuş, beyaz tarafa geçmiştir. Doğru, beyaz olduktan sonra, hala kararsız bir unsurdu, sosyalist propagandaya yenik düştüler, isyan ettiler ve Kızıllarla yan yana oldular. Ekim 1919'da Kolçak, Kuzey Bölgesinin geçici hükümetini kaldırdı ve General Miller'ı diktatör güçlerle bölgenin başı olarak atadı. Demokrasi bitti.
Arkhangelsk, Tank Mark V analog tankaKuzey Bölgesinin silahlı kuvvetleri tarafından kullanılan
Afet yolunda
Kolchak, Yudenich, Tolstov, Dutov ve Denikin orduları ölürken, Kuzey Cephesinde sakindi. General Eugene Miller iyi bir personel ve yönetici olduğunu kanıtladı. Miller soylu bir aileden geliyordu, Nikolaev Cadet Kolordu ve Nikolaev Süvari Okulu'ndan mezun oldu. Muhafızda görev yaptı, daha sonra Nikolaev Genelkurmay Akademisi'nden mezun oldu ve personel memuru oldu. I. Dünya Savaşı'nda 5. ve 12. orduların genelkurmay başkanı ve kolordu komutanıydı.
Miller, Kuzey Bölgesi nüfusu ve birlikleri arasında büyük popülerlik ve otorite elde etti. Birlikler için bir tedarik sistemi oluşturabildi, İngilizlerin terk ettiği stokların aranmasını ve depolanmasını sağladı. Karargahı yeniden düzenledi. Sonuç olarak, neredeyse Kuzey Cephesi'nin çöküşüne kadar, Beyaz herhangi bir özel tedarik problemi yaşamadı. Yerel kaynaklar da kullanıldı. Az ekmek vardı, teslimatı normalleştirildi. Ancak balık, geyik eti ve av bol miktarda vardı, bu yüzden açlık yoktu. Kuzey bölgesinin kendi istikrarlı para birimi vardı, ruble çıkarıldı ve İngiliz Bankası tarafından sağlandı. Nüfus, savaşın olduğu ve cephenin birkaç kez ileri geri gidebileceği Rusya'nın diğer bölgelerine kıyasla nispeten iyi yaşadı. Askerlerin ve memurların parasal bakımları yüksekti, aileleri sağlandı.
Ön tarafta, durum başlangıçta da olumluydu. Kuzey ordusu önemli ölçüde arttı: 1920 yılının başında, 54 silah ve 161 bin makineli tüfek ile yaklaşık 1,6 bin milis olan 10 binden fazla insan vardı. Arktik Okyanusu'nun bir filosu da vardı: Chesma zırhlısı (eski adıyla Poltava), birkaç muhrip, mayın tarama gemisi, hidrografik kap, buz kırıcı ve bir dizi başka yardımcı gemi. Beyaz Muhafızlar hala eylemsizlikle ilerliyordu. Kış, bataklıkları yumuşattı, beyaz müfrezeler için manevra özgürlüğü verdi. Beyaz Muhafızlar Pinega, Mezen, Pechora'daki geniş alanları işgal etti ve Vologda eyaletinin Yarensky ve Ust-Sysolsky ilçelerinin topraklarına girdi. Birçok açıdan bu başarıların Kuzey Cephesi'nin Moskova için ikincil olduğu gerçeğiyle bağlantılı olduğu açıktır. Miller'ın ordusunun başarıları Sovyet Rusya'nın hayati merkezlerini tehdit etmedi ve geçiciydi. Bu nedenle Kızıl Ordu, Denikins ile belirleyici bir savaştayken, Kuzey Ordusuna neredeyse hiç dikkat edilmedi. Bazı birimler kuzeyden daha önemli cephelere çekildi ve geri kalanı ise düşük savaş kalitesine sahipti. Evet ve ikmal pratikte buraya gönderilmedi. Bazı bölgelerde, Pinega'da olduğu gibi, Sovyet komutanlığı da yerini bıraktı.
Ancak, bu hayali esenlik yakında sona erdi. Arkhangelsk eyaletinin büyük bir bölümünün nüfusu uzun süre, sayıları sürekli olarak büyüyen büyük bir ordu içeremedi. Öndeki "başarılar" olarak, ön hat gerildi ve birimlerin savaş istikrarı hala düşüktü. Kalite, tüm cephedeki Kırmızılara göre niceliksel bir avantaj sağlamak için geniş çapta seferberliğe başvurmak suretiyle değiştirildi. İtilaf'tan yiyecek ve askeri yardımdan yoksun bırakılan ekonomik açıdan zayıf Kuzey bölgesi çökmeye mahkum edildi.
Diğer beyaz cephelerin çöküşüyle birliklerin güvenilirliği (askerlerin büyük bir kısmı eski Kızıl Ordu askerleriydi) önemli ölçüde düştü. Çöl sayısı arttı. Birçoğu keşif yaptı ve geri dönmedi, ileri görev ve muhafızları terk etti. Kırmızı propaganda yoğunlaştı. Askerlere, memurların iadesi, cephenin açılması ve halkın yanına geçiş için kefaret edebilecekleri söylendi. Askerlere karşı-devrimcilerin gücünü boşaltmak için anlamsız katliamları durdurmaları çağrıldı. Memurlara, Kızıl Ordu'da hizmete geçmeleri için kendi ve yabancı sermayelerinin paralı askerleri olmayı bırakmaları teklif edildi.
Beyaz gerillalar kendilerini kötü gösterdi. Köylerinin yakınında, cephelerde iyi savaştılar. Ancak diğer bölgelere transfer edildiğinde, savunmada, dövüş özellikleri keskin bir şekilde düştü. Partizanlar, sosyalist Devrimci propagandaya kolayca yenik düşen disiplini tanımadı, içti, yerel sakinlerle savaştı. Zor durum beyaz filodaydı. Bütün gemi mürettebatı Bolşeviklerin yanındaydı. Mühimmat, isyandan korkan Chesma zırhlısından çıkarılmak zorunda kaldı. 400 mürettebattan yarısı kıyıya nakledildi ve kullanılamaz tüfekler ile güvenlik servisine gönderildi. Ama yakında mürettebat önceki gücüne ulaştı ve Bolşevik tutumunu korudu. Denizciler ruh hallerini gizlemediler ve Kızıl Ordu'nun gelişini beklediler. Düşman kampında gerçek bir "kırmızı kale" idi. Memurlar her şekilde öldürülünceye kadar gemiden kaçmaya çalıştılar.
Silahlı vapurlardan ve mavnalardan oluşan nehir ve göl filolarında, Kaptan 1. Derece Georgy Chaplin'in komutası altında, durum biraz daha iyiydi. Chaplin kendini genç deniz subayları ile kuşattı ve ilk başta Dvina'da başarılı bir şekilde ameliyat etti. Filo, 1919 sonbaharında kara kuvvetlerinin ilerlemesini aktif olarak destekledi ve İngilizlerin ayrılmasından sonra Kızılların Dvina'nın kontrolünü ele geçirmesine izin vermedi. Ancak kışın başlamasıyla birlikte filo ortaya çıktı ve mürettebattan deniz tüfeği şirketleri kuruldu. Bununla birlikte, çabucak ayrıştılar ve kara kuvvetleri arasında kırmızı propaganda yatağı oldular.
Sosyalist devrimciler de yoğunlaştı. Kuzey bölgesindeki onlar oldukça yasal konumdaydılar. Eserov, eyalet zemstvo konseyi P.P. Skomorokhov başkanı tarafından yönetildi. Eylül 1919'a kadar Kuzey Bölgesi'nin üçüncü geçici hükümetinin bir parçasıydı. Enerjik ve istekli bir adam olan Skomorokhov sol pozisyonda durdu ve yenilgiye meyilliydi. Zemstvo'yu ve Sosyal Devrimci partinin önemli bir bölümünü ezdi. Skomorokhov, hükümeti, ekonomik ve askeri politikasını aktif olarak eleştirdi. Bolşeviklerle "uzlaşma" fikrini destekledi. Askerler arasında Sosyal Devrimciler vardı ve birliklerde birçok destekçi yenilgi pozisyonları buldu.
Beyaz Muhafızlar Batı'dan bir bilgi darbesi aldı. Basında, ekonomik ablukanın kaldırılması ve Sovyet Rusya ile ticaret hakkında haberler vardı. Batılı ülkeler ablukayı kaldırdığı için daha fazla savaşın anlamsız olduğu sonucuna varıldı. Gelecekteki kârları umut eden yerel ticaret kooperatifleri, Bolşeviklerle daha hızlı barış yapmak için sol Skomorokhov'u aktif olarak desteklemeye başladılar. Böylece Kuzey Ordusunun savaş ruhu her taraftan keskinleşti.
1 Kuzey bölgesinin 1919 ruble. Rus İmparatorluğu banknotunun bir analogu
Kuzey Ordusunun Çöküşü
1920 yılının başında, diğer cephelerden birlikler kurtarıldığında Sovyet komutanlığı, Miller’ın Kuzey Ordusu'na son verme zamanının geldiğine karar verdi. Arkhangelsk yönündeki kırmızı Kuzey Cephesi'nin ana grev gücü, Alexander Samoilo'nun komutası altındaki 6. Sovyet Ordusuydu. Kırmızı komutan, eski bir çarlık generaliydi, Nikolaev Genelkurmay Akademisi'nden mezun oldu ve görev yerlerinde görev yaptı. Ekim ayından sonra Bolşeviklerle yüzleşti, Brest-Litovsk'teki Almanlarla müzakerelere katıldı ve Batı ve Kuzey Cephelerinde savaştı.
Beyaz Orduya darbe sadece önden değil, aynı zamanda arkadan da yapıldı. 3 Şubat 1920'de eyalet Zemsky meclisinin açılması planlandı. Bundan önce hükümet eleştirildi. Hükümet geçici olarak istifa etti. Miller bakanları yeni bir hükümet kurulana kadar geçici olarak yerinde kalmaya çağırdı. Şu anda Zemsky meclisi açıldı. Lideri Skomorokhov'du. Ekonomik konular hemen unutuldu, toplantı hükümete karşı fırtınalı bir siyasi mitingle sonuçlandı. Daha fazla mücadele istenmesi sorusu gündeme geldi. Solcu yenilgiler, Bolşevikler ile acil bir barış için ısrar etti ve karşı-devrimci subayların tutuklanmasını istedi. Gazeteler ve söylentiler aracılığıyla, bu dalga derhal tüm toplumu ve orduyu kapsıyordu. Miller, Zemsky meclisinin liderlerini ona çağırdı. Skomorokhov, baş barış komutanının halkın barış için konuşması halinde halkın iradesine boyun eğmesi gerektiğini söyledi. Meclis giderek daha fazla ısındı ve hükümetin karşı-devrimci ve görevden alındığı ilan edildi ve tüm iktidar yeni bir hükümet oluşturacak olan Zemsky meclisine geçti. Arkhangelsk'teki durum gergindi.
Aynı zamanda, Arkhangelsk siyasi huzursuzlukla süpürüldüğünde, Kızıl Ordu Dvinsky bölgesinde saldırdı. Beyaz Muhafızların konumları topçu tarafından sürülmüştü, 4. Kuzey Alayı ve Shenkur taburu Kızılların üstün güçlerinin darbesine dayanamadı ve geri çekilmeye başladı. Kızıllar yeni güçleri atılımlara attılar. Miller, 4 Şubat'ta Meclis'te konuştu ve City Duma'nın desteğiyle, savunma pozisyonlarından Zemstvo temsilcileri Arkhangelsk'teki durumu sakinleştirdi. Hükümetin görevden alınma bildirimi iptal edildi ve mücadeleye devam etmek için birliklere başvurdu. Yeni bir hükümetin kurulması başladı.
Bu sırada cephedeki durum kötüleşmeye devam etti. Dvina'da başlayan savaş yaygınlaştı. Savaş, özellikle köylerini savunan partizan-Tarasovitlerden oluşan 7. Kuzey Alayı'nın bulunduğu Seletsky müstahkem bölgesinde inatçıydı. Ölümlerine durdular ve azimleriyle, Kızılların darbeleri altında desteklenen Dvinsky bölgesinin birliklerinin yeni pozisyonlarda durmasına yardımcı oldular. Ancak, 8 Şubat gecesi, 3. Kuzey Alayı'nın bir kısmı Zheleznodorozhny Bölgesinde bir ayaklanma yarattı. Aynı zamanda Kızıllar bu bölgeye saldırdı. İsyancılar ve Kızıllar alayın kalıntılarını ezdiler. Sonuç olarak, en önemli sektörlerden birinde cephe kırıldı. Bu genel bir felaketin başlangıcıydı.
Kuzey Ordusu Komutanı Eugene-Ludwig Karlovich Miller (1867-1939)
Rus ve Sovyet askeri lideri, Birinci Dünya ve İç Savaşlara katılan, 6. Sovyet Ordusu komutanı Alexander Alexandrovich Samoilo
Genel afet ve tahliye
Cephedeki tehdit, Arkhangelsk siyasi topluluğunu şikâyetleri ve hırsları unutturdu; 14 Şubat 1920'de yeni bir hükümet kuruldu (beşinci kompozisyon). Artık önemi yoktu. Hükümet sadece bir savunma temyiz kararı vermeyi ve birkaç toplantı düzenlemeyi başardı. Sovyet komutanlığı barışı önerdi, memurların dokunulmazlığına söz verdi.
Önde felaket gelişti. Beyaz boşluğu kapatmaya çalıştı, ancak savaşa atılan birimler güvenilmez ve dağılmıştı. Geri çekilme devam etti. Kızıllar, Plesetskaya istasyonunu aldı ve Seletsky müstahkem bölgesinin çevresine bir tehdit yarattı. Bu müstahkem bölgeyi inatla savunan 7. Kuzey Alayı'nın geri çekilmesi emredildi. Ancak yerel alaycılardan oluşan bu alayın askerleri evlerini terk etmeyi reddetti ve sadece evlerine kaçtı. Bir şirket ordunun en iyi alayından kaldı. Bu sırada, ön taraftaki yenilgi zeminine karşı kalan birimler hızla parçalandı. Arkhangelsk'in kendisinde, denizciler açıkça yedek parça askerleri arasında propaganda yaptılar.
Ancak komuta, Arkhangelsk'in düşüşünün kaçınılmaz olmasına rağmen, hala zamanın olduğuna inanıyordu. Ön kısım bir süre dayanacak. Bu nedenle, şehir sıradan bir yaşam sürdü, tahliye açıklanmadı. Sadece karşı istihbarat ve merkezin operasyon departmanı yaya olarak Murmansk'a taşınmaya başladı, ancak derin kar nedeniyle çok yavaş hareket ettiler. Ve sonra 18 Şubat'ta felaket tamamlandı. Ön yüz çöktü. Ana yönlerdeki birimler pozisyon attı, teslim oldu, yerel sakinler eve gitti. Sadece bağımsız olarak Murmansk'a gitmeye başlayan “uzlaşmaz” gruplar kaldı. Aynı zamanda, Kızıllar hemen Arkhangelsk'e giremedi. Geçilmezlik ve düşük örgütlenme nedeniyle Sovyet birlikleri durdu. Arkhangelsk ve ön hat arasında beyaz birimlerin silahsızlandırılması, "kardeşlik", toplantılar yapıldı ve Kuzey Ordusu'nun kaçan askerleri yakalandı.
O anda Arkhangelsk'te üç buz kırıcı vardı. "Kanada" ve "Ivan Susanin", kömürle yüklendikleri "Ekonomi" iskelesinde şehirden 60 km uzaktaydı. Mültecilerin bir kısmı oraya gönderildi. Bir radyografi ile Murmansk'ın yarısını hatırlatan buzkıran Kozma Minin, doğrudan Arkhangelsk'e geldi. Ekip güvenilmezdi, bu yüzden bir grup deniz subayı derhal geminin kontrolünü ele geçirdi. Buzkıranın çektiği Minin ve Yaroslavna askeri yat Komutan Miller kendisi, genel merkezi, çeşitli kompozisyonların kuzey hükümet üyeleri, çeşitli ünlü insanlar, hasta ve yaralılar, Danimarkalı gönüllüler, Beyaz Muhafız aileleri üyeleri tarafından yüklendi. Miller, Arkhangelsk'e gücü işçi yürütme komitesine devretti; şehirde dolaşan kırmızı bayraklı işçi ve denizci kalabalığı. Kırmızı bayrak ve zırhlı "Chesma" kaldırdı. 19 Şubat'ta Minin kampanyasına başladı. “Ekonomiye” ulaştıktan sonra kömür yüklemeyi ve iki buz kırıcı daha kurmayı planladılar. Ama çırpınan kırmızı bayraklar zaten vardı. Marina ve buzkıranlar isyancılar tarafından ele geçirildi. Buz görevlileri Minin'e koştu.
Beyaz Deniz'e gelen gemiler buza ulaştı. Buz tarlaları o kadar güçlüydü ki Yaroslavna'yı terk etmek zorunda kaldım. Buz kırıcı, yattan (gemide 1100 kişi vardı), kömürden, yiyecek ve 102 mm'lik bir toptan insanları aldı ve boş Yaroslavna buzda kaldı. Kurtarıldı, bekçi olarak Sovyet filosunun bir parçası oldu (1924'ten beri - "Hırsızlar"). 20 Şubat'ta buz kırıcılar Sibiryakov, Rusanov ve Taimyr buzda fark ettiler; Arkhangelsk'i 15 Şubat'ta Murmansk'a bıraktılar, ancak sıkışıp kaldılar, daha fazla kırılamadılar. Mürettebatlarının güvenilirliğine güven yoktu, bu yüzden memurlar ve yetkililer Minin'e transfer edildi ve kömürün bir parçası oldular.
21 Şubat'ta bir kovalamaca ortaya çıktı. Kızıl güçler Arkhangelsk'i işgal etti, Kanadalı buzkıran peşinde gönderildi. Kırmızı buzkıran ateş açtı. Minin yanıtladı. Beyaz Muhafızlar şanslıydı, başarılı bir atış yapan ilk kişiler onlardı. “Kanada” vuruldu, döndü ve gitti. Buz hareket etmeye başladı. Dört buzkıran da kampanyalarına devam etti. Ancak kısa süre sonra, kasıtlı veya yanlışlıkla üç buz kırıcı Minin'in gerisinde kaldı. Sonra Minin tekrar buzla sıkıştı. Bu arada, yolun amacı değişti. 21 Şubat'ta Murmansk'ta, Kuzey Ordusu'nun ölümünün ve Arkhangelsk'in düşüşünün haberlerinin etkisi altında bir ayaklanma başladı. Beyaz birimler dağıldı ve Murmansk sektöründe cepheyi açtı. Bu nedenle, buz patladığında “Minin” Norveç'e taşındı. Zaten Norveç sularında, bazı memurların, Belçikalı gönüllülerin ayrılması ve iki İngiliz pilotun Murmansk'tan kaçtığı Lomonosov vapuruyla tanıştık. Bir grup Arkhangelsk mültecisi Lomonosov'a nakledildi.
26 Şubat 1920'de Minin ve Lomonosov Norveç Tromsø limanına geldi. 3 Mart'ta Minin ve Lomonosov Tromsø'dan ayrıldı ve 6 Mart'ta Hommelvik'e geldi. 20 Mart'ta Ruslar Trondheim yakınlarındaki bir kampa yerleştirildi. Toplamda 600'den fazla insan stajyer oldu, bazıları hasta ve yaralılar Tromsø'da kaldı, bazıları Rusya'ya döndü, bazıları diğer ülkelerde para ve bağlantıları olan mülteciler Finlandiya, Fransa ve İngiltere'ye gitti. Norveçlilerin Rus mültecileri çok dostane bir şekilde karşıladıklarını, onlara ücretsiz muamele ettiklerini ve beslediklerini, hediyelerle kapladıklarını, hayatta yeni bir yer ararken ödenek verdiklerini belirtmek gerekir. Miller kısa bir süre sonra Paris'e gitti ve Paris'teki General Wrangel'in askeri ve deniz işlerinde baş komiser oldu.
Miller’ın geri kalan ordusunun varlığı sona erdi. Kızıllar 26 Şubat'ta Onega'yı, 29 Şubat'ta Pinega'yı ve 13 Mart'ta Murmansk'ı işgal etti. Ordunun çöküşünden sonra, Murmansk sektöründe memurların ve askerlerin (yaklaşık 1,5 bin kişi) teslim olmak istemeyen bir kısmı Finlandiya'ya taşındı. İki haftalık yolsuz yürüyüşten sonra, tayga ve bataklıklardan geçerek Fin topraklarına ulaştılar. Arkhangelsk yönünde, önden kırıldıktan sonra uzak doğu kesimleri (Pechora, Mezensky, Pinezhsky), merkezi yöndeki Kırmızılar düşmanın arkasındaydı ve esaret altında kaldılar. Personel planlarına göre Murmansk'a taşınmak için Zheleznodorozhny ile bağlantı kurmak üzere olan Dvinsky bölgesinin birlikleri bunu yapamadı. Birimlerin kalıntıları Arkhangelsk'e çekilmeye başladı, ancak Sovyet birlikleri onu zaten işgal etmiş ve Beyaz teslim oldu. Zheleznodorozhny Bölgesinin birlikleri ve Arkhangelsk'i terk edenler Murmansk'a (yaklaşık 1,5 bin kişi) sığdılar. Ama Onega'da bir ayaklanma vardı, Beyaz'ın kırılması gerekiyordu. 27 Şubat'ta Murmansk demiryolundaki Soroki istasyonuna ulaştılar ve daha sonra cephenin Murmansk bölümünün de çöktüğünü öğrendiler. Kırmızı zırhlı trenleri ve piyadeleri bekliyorlardı. 400 kilometrelik son derece zorlu kampanya boşa çıktı, Beyaz Muhafızlar müzakerelere başladı ve teslim oldu.
Böylece, Miller'in beyaz Kuzey ordusu ortadan kalktı. Kuzey bölgesi sadece İngiltere'nin desteğiyle ve bu yöndeki ikincil doğası nedeniyle var olmuştur. Miller’in ordusu Sovyet Rusya'nın hayati merkezlerini tehdit etmedi, bu nedenle Kızıl Ordu düşmanı diğer cephelerde parçaladı, beyaz Kuzey vardı. Kuzeybatı ve güneydeki tehdit ortadan kalktığında, Kızıllar kesin bir saldırı başlattı ve Kuzey Ordusu çöktü.
Norveç'te Buzkıran Kozma Minin