4.5 milyar yıl önce Güneş Sistemi henüz oluşma evresindeyken, güneşin etrafındaki ön gezegenlerden (gaz ya da toz bulutu) bazısı yoğunlaşarak gezegene dönüşmüş, bazısı da çarpışma anında patlayarak küçük parçacıklara ayrılmıştır. Bu çarpışmalar sayısız kozmik şarapnel parçacığı üretmiş, bazı parçalar karbon zengini asteroit olarak güneşin yörüngesine oturmuştur.
Atmosferde parçalanarak Dünya’ya düşen bu asteroitlerin kalıntılarını inceleyen bilim insanları, bu kalıntıların Güneş Sistemi’nin ilk evresinde yok olmuş bir gezegene ait olduğunu saptadı. Bu gezegenin Merkür büyüklüğünde olduğu sanılıyor.
2008’de Sudan’ın Nubian Çölü’ne düşen ve Almahata Sitta adı verilen bir göktaşına ait kaya parçalarının karbon zengini olduğu ve elmas içerdiği biliniyor. Birçok göktaşı elmas içerir ancak bu elmaslar normalden daha büyük. Yapılan incelemede, göktaşının büyük bir ön gezegene ait olduğunu söyleyen bilim insanları, bu çapta bir elması oluşturacak basıncın, gezegenin büyüklüğü ile doğru orantılı olduğunu düşünüyor.
Bu gezegenin büyüklüğü ne olabilir?
Kaya parçalarındaki elmasların içerdiği demir zengini kükürt kabarcıkları ipucu verebilir. Bu mineraller Dünya atmosferinin deniz seviyesindeki basıncının 200 bin kat üzerinde bir basınç altında oluşabildiği için, elmaslar Merkür veya daha büyük bir ön gezegenin merkezine yakın bir yerde oluşmuş olabilir. Nature Communications'ta yer alan bir makale, başka bir alternatife daha işaret ediyor: Elmaslar Mars veya daha büyük bir gezegenin metal yönünden zengin çekirdeğinin dışında da oluşmuş olabilir.