BİR ZÂT, bir sohbet meclisinde, Allahın beşyüz ismi vardır demişti.
Bu sözü Seyyid Ahmed er-Rufâîye aktarıp, izahını sordular.
Seyyid Ahmed er-Rufâî:
Şeyh doğru söylemiş, fakat o sadece bu miktarını biliyormuş dedi ve ekledi:
Ey oğlum! Hak Sübhânehû ve Teâlânın yarattıklarının sayısı kadar ismi vardır. Bana yaratılmış ümmetlerin sayısı mâlûm olmuştur. Yeryüzündeki bitkiler gibi, onların da dalı veya gövdesi vardır, hepsini bilirim. Yapraklı ağacın bir adı vardır, yapraksız dalın da bir adı vardır, tomurcuğun ve kabuğun da bir adı vardır. Dostun elbisesinin bir adı vardır. Eğer parçalansa her ipi bir dil olur ve Hak Teâlâyı tesbih eder. Kuşun bir tane dili vardır. Kanadı ondan ayrılınca, her kanada ayrı bir dil verirler, onunla Allahı tesbih eder.
Seyyid Ahmed er-Rufâî, bu sözlerden sonra, bu sözlerinin dayanağı olarak İsrâ sûresinin 44. âyetinden şu cümleyi zikretti:
... Onu tesbih etmeyen hiçbir şey yoktur, ama siz onların tesbihini anlamıyorsunuz!
Bu âyet ki, asırlar sonra bir Kurân talebesi olarak Bediüzzaman Said Nursî ondan aldığı dersle Âyetül-Kübrâ isimli tefekkür şaheserini yazacaktı...