Fransız sanatçı Édouard Manet, 19. yüzyılın en önemli iki sanat hareketi olan Gerçekçilik ve İzlenimcilik arasındaki boşluğu doldurmasıyla tanınır. Bir zamanlar “eski resim yöntemlerini devirmeye ya da yenilerini yaratmaya niyeti olmadığını” yazmış olsa da, renk kompozisyonu ve anlatı alanındaki radikal yenilikleri tam olarak bunu yaptı. Paris’in en prestijli Salonlarından sorumlu olan Académie des Beaux-Arts’ın muhafazakâr hassasiyetlerini, burjuva yaşamının tasvirleri lehine büyük ölçüde dini veya alegorik konulardan vazgeçerek reddetti – ki bu o zamanlar birçokları için sarsıcıydı. Akademi’nin şoku ve skandalına (halktan bahsetmiyorum), yaşam boyu bar kızları, fahişeler ve boğa güreşleri tablolarını çizdi ve daha sonra İzlenimciler olarak anılacak olan avangard sanatçıların saygısını kazandı. (Ancak Manet, hareketleriyle asla özdeşleşmedi.)
Manet, kendisine bir askerlik hizmeti veya hukuk hayatı öngören üst sınıf bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi – babası Fransız Adalet Bakanlığı’nda bir memurdu, annesi, İsveç veliaht prensinin vaftiz kızı. Hayal kırıklığına uğradıkları için Manet, gençken iki kez eğitim giriş sınavında başarısız oldu ve sonunda Paris’teki sanat okuluna kaydolmasına izin verildi. Orada, Louvre’da (Edgar Degas ile tanıştığı yer) sanat eserleri çizdi, Gustave Courbet’in Romantizmi reddetti ve Diego Velázquez’in barok renklerinden ilham aldı. Ne yazık ki, kendi resimlerinin eleştirel veya finansal başarıya ulaşması hayatının çoğunu aldı; 30 Nisan 1883’te, Folies-Bergère’deki A Bar resminin Salon’da karma eleştirilere başlamasından bir yıl sonra öldü . Aşağıda, Avrupa modernizminin babalarından birinin en ünlü eserlerinden bazılarına örnekler var.
Kırlarda Öğle Yemeği, 1863
Manet’s Lunch on the Grass tepki çeken eserlerdendi. Yıkıcı olan modelin çıplaklığı değildi — sıradan bir ortama, giyinik erkeklerin yanına yerleştirilmesiydi sorun. Kompozisyon, Fransız parklarında yer alan yaygın ancak az bilinen seks işçiliğine bir referans olarak yorumlandı. Modern izleyiciler, Manet’nin 1862’de yazar Antonin Proust’a yazdığı bir mektupta yazdığı gibi, yalnızca yıkıcı olduğunu varsayabilirler, “Yani, benim çıplak yapmamı tercih ederler, öyle mi? Güzel, onlara çıplak yapacağım…. O zaman beni gerçekten paramparça edecekler. ”
Olympia, 1863
Manet’nin Olympia’sı , sert eleştirilere yol açtı. Resimde çıplak bir kadın ( Luncheon ile aynı model olan Victorine Meurent), bir hizmetçi ona bakarken bir yatağa yayılmış durumda. Manet, kadını seks işçisi olarak tanımlayan bir dizi ayrıntı çizdi: dekoratif terlikler, kulağının arkasına sıkışmış orkide, bilekliği ve incileri ve müşterisinden hediye olarak yorumlanabilecek hediye buketi . Yatağın kenarında kara bir kedi yatıyor. Manet, konuyu daha da insanlaştıran hızlı fırça darbeleri ve sert aydınlatma lehine, Rönesans’ın yumuşak harmanlama geleneğinden bir kez daha kaçınıyor.
Boğa Güreşi, 1865–1866
Manet 1865’te İspanya’yı ziyaret etti ve yolculuk bir haftadan biraz uzun sürmesine rağmen, 17. yüzyıl İspanyol sanatından uzun süredir etkilenen ressam üzerinde derin bir etki bıraktı. Arkadaşı Baudelaire’e “görülmesi gereken en güzel, en meraklı ve en korkunç manzaralardan biri” olarak tanımladığı boğa güreşi hakkında bir dizi de dahil olmak üzere İspanyol yaşamının canlı sahneleri resimlerinde görünmeye başladı.
Balkon, 1869
Burjuva yaşamının sahnelerini resmetmek modaydı ama Balkon , esrarengiz anlatısı ve sıra dışı bakış açısıyla geleneklere meydan okudu. İzlenimci ve Manet’nin yakın arkadaşı Berthe Morisot ön planda oturuyor. Arkasında ressam Jean Baptiste Antoine Guillemet, sağda ise kemancı Fanny Claus var. Arka planda yarı örtülü başka bir kimliği belirsiz erkek figürü var. Balkonresim resmi olarak itici kabul edildiğinden, 1869 Salonunda gösterildiğinde pek iyi karşılanmadı. Bir eleştirmen, “Manet kendini yapı ticaretinin ressamlarıyla rekabet edecek noktaya indirdi” yazarken, bir başkası “Kepenkleri kapatın!” Manet, yaşamı boyunca tabloyu satmayı reddetti. 1883’teki ölümünden sonra, resmi 1894’te Fransız hükümetine miras bırakan Empresyonist ressam Gustave Caillebotte tarafından satın alındı.
Émile Zola’nın Portresi , 1868
Ünlü Fransız eleştirmen ve romancı Émile Zola, İzlenimciler ve Manet’nin erken bir hayranıydı (Zola, The Luncheon on the Grass’ı izledikten sonra yazdı ). 1866’da Manet hakkında övgü dolu bir eleştiri yazdı ve ertesi yıl Exposition Universelle dışında düzenlenen bağımsız bir sergide Manet’i tekrar savundu. Teşekkürler Manet, Zola’yı boyamayı teklif etti. Portre, dergiler, mürekkep hokkası ve tüy kalemleri gibi Zola’nın mesleğini ve kişiliğini temsil eden nesnelerle doludur. Manet, Olympia’nın küçük bir versiyonunu bile boyadıYazarın Manet’nin şaheseri olarak değerlendirdiği, Zola’nın arkasındaki duvarda. Ayrıca Zola’nın duvarında Manet’nin “gelmiş geçmiş en büyük ressam” olarak kabul ettiği Velázquez’in bir gravürü asılı.
Bir Menekşe Buketi ile Berthe Morisot, 1872
Manet, Empresyonistlerin pastel manzaralarından etkilendikten sonra renk paletini genişletmeye başladı, ancak burada yakın arkadaşı Empresyonist Berthe Morisot’un portresinde gösterildiği gibi, siyaha olan ilgisini hiçbir zaman tamamen terk etmedi. Manet, büyük ölçüde tek tip ışıkla boyanmış diğer resimlerinden farklı olarak, burada Morisot’un yüzünün sadece yarısını aydınlatmayı seçti ve dramatik bir ışık ve gölge etkileşimi yarattı. Elbisesinin koyu kıvrımına karışan bir buket menekşe tutuyor. Manet’nin çevresi, çalışmayı bir başyapıt olarak değerlendirdi ve Fransız yazar Paul Valéry, Manet’nin Musée de l’Orangerie’deki 1932 retrospektifinin kataloğuna önsözünde şöyle yazdı: “Manet’nin çalışmasında Berthe Morisot’un 1872 tarihli belirli bir portresinden daha yüksek bir sıralamaya sahip değilim. . ”
Folies-Bergère’de Bir Bar, 1882
Bu büyük ölçekli resim, Manet’nin 1883’te ölümünden önce tamamladığı son büyük eserdi ve 1882 Paris Salonunda giriş yaptı. İzleyiciler, o zamandan beri, barmen, izleyicisini – gerçeğin gerektirdiği gibi – ama gürültülü kalabalığı yansıtmayan aynalı bir duvarın önünde bakarken, kompozisyonun yapbozunu çözmeye çalıştı. Ve tüm mantığa rağmen, barmen ve beraber olduğu bir beyefendinin yansımasıma anlam verilemedi. Folies-Bergère, Paris’te tanınmış bir mekandı. Modern akademisyenler, barmrnlerin seks işçileri olarak ikiye katlandığını varsaydılar. Resimlerinden Folies-Bergère’de Bir Bar belki de karmaşık resmi deneyler sunmak için sıradan görüntülere dayanan Manet inovasyonlarının en iyi temsilcisidir.