Hayatımda unutamadığım iki çocuk kitabı var. Biri Şeker Portakalı bir de bu. Çocuk kitabı gibi başlıyor ama bölümler ilerledikçe aslında bir çocuk kitabından çok daha derin olduğunu anlıyorsunuz. Üstelik sürükleyici olduğundan hemen bitiyor. Sonu çok etkiledi
"Belki de ilk olarak doğru dürüst düşünüyordu. Kin duyuyordu artık. Kendi gözünde kendisi büyümüştü. Kendini insan saymaya başladı. Yatakta bir taraftan bir tarafa dönerken söylendi. "Abdi Ağa da insan, biz de."