Svetlov, Dnepropetrovsk'ta doğup büyüdü, ailesi çok fakirdi. Gelecekteki şair, ancak şu an için on dört yaşındaki bir çocuk, gazetede basılmış şiirler için ilk ücretini getirdiğinde, o kadar zayıf ki, sadece bir somun ekmek için yeterli para vardı. Ancak bu somun gerçek bir mutluluk haline geldi.
"Grenada", 1926 yılında "Komsomolskaya Pravda" gazetesinin sayfalarında yayınlandı. Ve hemen bir favori oldu. Okundu ve şarkı söyledi (en iyi melodi Viktor Berkovsky tarafından bestelendi, ama daha sonra - 1954'te) kelimenin tam anlamıyla her yerde ve her yerde: meydanlarda ve kışlalarda, yürüyüşlerde ve gösterilerde. Bu hatlar İspanya'da Guadalajara yakınında seslendi - Rus pilotları onları söyledi ve diğer ülkelerden savaşçılara "teslim edildi". "Grenada", faşist ölüm kampı Mauthazene'de tutsakların marşı oldu ...
Mihail Arkadeviç'in kendisi savaştaydı ve Berlin'e ulaştı. Doğru, bu konuda çok az şey söylenir ve az miktarda edebi kaynaklar tarafından yazılır.
Ve Lipetsk bölgesinde, bir savaş muhabiri, Yurtseverlik Savaşı’nın bir centilmeni, beş ciltli "Belgesel ve Fotoğraflarda Büyük Vatanseverlik Savaşı" nın yazarı olan Svetloviç ile birlikte hizmet veren Ivan Alexandrovich Narcissus’un yazarı vardı. İşte şairin anıları, umarım sizi ilgilendirir ...
“Mihail Arkadyevich Svetlov adına, sadece tanınmış Grenada'sını, İtalyanca'yı, Kakhovka Şarkısını ve diğer şiirlerini hatırlamıyorum, aynı zamanda onu savaşta da hatırlıyorum.
Svetlov'u yakından tanıdım: 1944-45'te, “Zafer İçin!” Adlı ayrı tank kolordu 9 gazetesinde birlikte görev yaptık. Bir şairle arkadaşlığımızla birleştik: aynı tencereden yedik, saman üzerinde yan yana yattılar ve birlikte parçaları ve bölümleri ziyaret ettiler.
Bugün Svetlov'un şiir koleksiyonuna dönersek, birkaç ön çalışma var. Belki de bu şairin büyük titizliğinden kaynaklanmaktadır: koleksiyonlar için sadece en iyisini seçti. Ayrıca, Svetlov, askerlerin gazetelerinde yayınlanan şiirleri toplamadı, onunla birlikte ön caddelerde edebiyat arşivleri almadı. Mikhail Arkadyevich, şiirlerinin her birinin görevinin, savaşçıların ruhlarını yükseltmelerine veya onları askeri deneyimlerden ve düşüncelerden uzaklaştırmaya yardımcı olmak olduğuna inanıyordu. Ve bu şiirlerin diğer nesiller için ilginç olacağı ya da birçoğunun tavsiye ettiği gibi, yeni bir koleksiyon oluşturarak para kazanmak mümkündü, Svetlov o zamanlar hakkında düşünmedi. Cömert bir adamdı, çalışmalarını umursamazca verdi.
Bu arada, Svetlov’un her zaman bir askerin gazetesinde yayınlanan şiirleri, askerlerin de kabul ettiği gibi, faşistlerle savaşmalarına güç kattılar. Şunu söylemeliyim ki, şair savaştan kaçmadı ve ilerledi. Editörde kesinlikle yasak olmasına rağmen birçok savaşa katıldı. Gözlerimin önünde, Mikhail bir zamanlar savaş alanından beş ya da altı yaşındaki bir çocuğu çıkardı (Belarus'ta küçük bir köyün yanındaydı). Korku yüzünden çocuk hiçbir şey anlamadı, uzun süre tek bir soruya cevap veremedi. Kollarında bulunan Svetlov onu yazı işleri ofisine getirdi, aşçıya koştu, çocuğu borsch ile besledi, şarkılarını söyledi. Sonra, çocuk korkudan kurtularak kendi başına geldiğini fark ettiğinde, faşistlerin annemi öldürdüğünü, şimdi yalnız olduğunu söyledi. Çocuğu (bence adı Yura idi) bir yetimhaneye gönderdik, ancak Svetlov köylüleri sorguladı, çocuğun adını ve ailesinin adlarını öğrendi. Komşulardan biri, Yura'nın babasından bir mektup aldığı tahrip edilmiş evde bulundu. Svetlov bu bölüme kendisi yazdı, çocuğun nerede olduğunu söyledi. Savaştan sonra, Kudinov'un şairi ve babası Belorussia'dan şaire geldi - Svetlov'dan gelen mektup birbirlerini bulmalarına yardımcı oldu.
Genel olarak, Mikhail Arkadyevich her insanın kaderine çok özen gösterdi. Editöre, eşlerini ve oğullarını arayan eşlerden ve annelerden gelen mektupların arkadan geldi. Svetlov, bu mektupları bir arada yayınlamaya çalıştı, ancak birçok konuda, genellikle görev için ayrılırken, onunla birlikte gazeteleri aldı ve askerlere gösterdi. Bir keresinde, hatırladım, kocasını kaybeden bir kadından bir mektup geldi. Bazı işaretler için, 9 tank kolordumızda savaştığına inanıyordu. Ne yazık ki, bu savaşçıları bilmiyorduk. Koşullar, Svetlov'un bırakmak zorunda olduğu, yani gazeteyi askerlere gösteremediği şekildedi. Sonra gece bütün baskısını sığınağına götürdü, bu mektubu kırmızı kalemle işaretleyerek şöyle yazdı: “Yoldaş! Reklamı okuduğunuzdan ve gazeteyi başka bir dövüşçüye verdiğinizden emin olun! ”
Ancak "Zafer İçin!" Gazetesinde yayınlanan "Siparişten Önce" adlı şiir, 21 Mayıs 1944.
Silahlar başarısız olmadan yendi!
Toprak titreme ham!
Ve siparişten önce ordu,
Bir fırtına öncesi bir bulut gibi!
O üçlü ile vuracak -
Silahlarda gök gürültüsü gizlenmiş,
Ve yakın savaşın yansımaları
Deri miğferinde.
Savaşın hayatını biliyoruz.
silâh Rus onuru.
Her zaman, Komiser'e cevap vererek,
Sinekler raporu: "Evet!"
Var - savunma derinliklerinde
Bizden Haberler tanklar zırh!
Zafer var! Var - bizim pankartlar!
Ateşle tanışmak için bir kalp var! ..
2 Mayıs 1945, Berlin teslim oldu. Düşmüş şehir kalıntıları içinde yatıyordu. Reichstag'ın kubbesi üzerinde Zafer Afişi ile uçuyordu.
Mayıs 5 Gazetemiz Romanyuk ve benim gazetecimizin edebi bir çalışanı olan Mikhail Svetlov, bir grup subay grubunun bir parçası olarak Reichstag bölgesine geldi. Brandenburg Kapısı, kabuk parçaları ve bombalar tarafından tamamen tahrip edildi. Gri büyük bina - Reichstag - da hasar gördü.
Bütün pencerelerin açıklıkları örtüldü, sadece küçük delikler kaldı - Naziler onları savaşlar sırasında kabartma olarak kullandılar. Metal makasların üzerindeki kubbe camsızdı.
İçeri girerken, hemen boş bir sessizliğe rastladık. Bir taslak yürüdü, kırtasiye kasırgalarını yükseltti, başka bir şey yandı, tütsüledi, duman kokuyordu. Svetlov ve ben zemini kırık merdivenlere çıktık.
Reichstag'ı ziyaret eden herkes dış duvarlara ve sütunlara imza attı. Halkımız düşmanlarına karşı nefret dolu, anavatanlarına olan sevgi dolu yazıtları bıraktı. Ne imzalandı? Elinde kim vardı: tebeşir, süngü, bıçak, kömür, kabuk kıymık ile ... Her şey yükseltilmiş elin üstünde yazılmıştır. İmzalamak için duvarın kenarında durduk. Ve sonra, farklı birimlerden gelen savaşçılar daha fazla ve daha yukarı, daha çok da saçaklara imza attılar ...
... sabahın erken saatlerinde 1945. General'den bir haberci, Zafer Bayramı'na adanmış bir gazetenin acil durum baskısını yayınlamakla meşgul olmayanlar için memurlar toplantısında görünme davetiyle yazı işleri ofisine geldi. Ciddi toplantıda sadece iki gidebiliriz: Svetlov ve ben. Herkesin bir tatili, neşesi vardır. Svetlov'un o sırada ne düşündüğünü bilmiyordum. Belki de bütün basılan kelimenin savaş sırasında çok önemli olduğunu hatırladı? Sıcak dairelerde oturup, savaşa girdik ne? Kabuklar ve mayınlar altında bir kereden fazla ölebilirdi, her çizgi ve fotoğrafın parmağından emilmediği, ancak ölüm hakkında düşünmeden çıkarıldığı. O gün herkes zafer kazanmasına kişisel katılımını hatırlama hakkına sahipti. Ve Svetlov, kesinlikle karakterinde olmayan bir şey söyledi:
“Yerlerimiz, yaşlı adam, orası,” ve ilk sandalye sırasına işaret etti ... ”