Polis, şiddete maruz kalmış dünya ülkelerinde uygulanan "eurozaschennye" yazarlarını ikna etti. Örneğin bazı yazarlar, Lutsk'lu, Kievli dragangidli vladmich, beni suçlulara karşı böyle bir şiddet ölçüsü tanımlamak için “alaycı” bir yaklaşımla suçladı. Ayrıca, “Berkut” un Kiev'deki “Maidan çocukları” nı dağıttığı “kanunları uygulayan kurumlar tarafından güç kullanımının yetersizliğini” kınadılar.
Güç kullanımının yeterliliği kavramının toplumda farklı bir yorumu olduğu ve oldukça özgürce yorumlandığı ortaya çıktı. Özellikle şimdi, "turuncu" medya ve muhalefet (ve birçok "egemen" insan!), Timsahları dökmeye başladıklarında, "devrimin masum kurbanları" üzerinde gözyaşı dökmeye başladılar. Ve bana "kanlı" "Berkut'a öfkeli Filipiklerle bir mesaj gönderen Drohobych'den okur P. Petrik, dövülmüş göstericileri" koltuk değneği kahramanları "olarak nitelendirdi ve hatta şiddet uyguladı.
Maidan göstericilerin dağılması sırasında güvenlik güçlerimiz tarafından güç kullanımının yeterliliği ya da yetersizliğinin yasal inceliklerini incelemeye başlamayacağım, tüm bunlar ilgili devlet organlarının sorumluluğundadır. Kendi hayatımdan doğrudan tanık olmak zorunda olduğum iki davadan bahsedeceğim. “Yeterli” meselesinde, özellikle de toplumun yaşamında hümanizm ve hoşgörü gibi kavramların tam bir izin verilebilirlik ve anarşi ile iyi bir şekilde birleştiği vatandaşlar kategorisi için netleşmelidir.
İlk vaka, polis ve futbol holiganları arasındaki yüzleşmeye tanık olmak zorunda kaldığım, Kiev'deki 1994'in uzak bir sonbaharından kaynaklanıyor. Şampiyonlar Ligi maçında Dynamo, maçın sonunda Avrupa takımlarından birine yenildi ve maçın sonunda, Cumhuriyet Stadyumu'ndan uzak olan öfkeli futbol taraftarları kalabalığı (şimdi Olimpiyat) metroyla gelen her şeyi yok etmeye başladı.
Vahşiler azaldı gibi göründüğünde, aniden genç insanlar (200 - 300 kişi), en sevdikleri takımın yenilgisinin acılıkını bir troleybüsle yenmeye başladı. Bir holigan kalabalığı, kenara vurmak için arabayı sallamaya başladı, kadın sürücü korkusuyla taksiden ayrıldı ve sokakta olanları izledi. Bir megafondaki polis, kalabalığı utandırmayı durdurmaya çağırırken, polis huzursuzluğu durdurmak için gerçek bir eylemde bulunmadı.
Polis şefinin futbol taraftarlarının kalabalığına temyiz edilmesi göze çarpmayan bir baba talebine benziyordu, ancak devam eden barbarlığın sorumluluğuna dair bir uyarı değildi. Kamu düzenini kurma yetkisi verilmiş polis teğmen albay şeklinde bir adam bir megafonda kabadayılara döndü: “Hloptsi, çığlık at! Bir süre tramvay otobüsünü izleyeceksiniz ve yarın robota gidemezsiniz. Lütfen, müstehcenlik! ”
Polisin öfkeli taraftarlara yönelik istekleri devam ederken, otomobilin tüm camları parçalara bölündü, koltuklar bıçaklarla kesildi, ardından çılgınca bir cızırtılı mızrakçıların her yöne dağıldı. Aslında milisler olağanüstü bir olaydı ve hukukun üstünlüğünü ve şehir mülkünün güvenliğini korumak için herhangi bir önlem almadılar ve böylece holiganları daha fazla utandırmaya teşvik etti.
Olanlardan sonra, yorgun ve açıkça iyi huylu bir teğmen albay'ın üniforma kapağını çıkardığını, alnını bir mendille sildiğini ve resmi arabasına nasıl çekildiğini hatırlıyorum.
İkinci durumda, futbol holiganlığı, Kiev'e benzer şekilde, bir yıl sonra, ancak Alman Dortmund'da gözlemlemek zorunda kaldım. Yerel Borussia, Alman Bundesliga futbol şampiyonasını Berlin Hertha'nın evinde büyük bir skorla kaybetti, ardından futbol taraftarları meydan okurcasına davranmaya başladı ve şehirdeki davranışları kontrol edilemez hale geldi.
O gün Dortmund’a gittim ve stadyumdan birkaç blok ötede polis beni durdurdu. Polis, yalnızca bana değil, aynı zamanda diğer sürücülerin de durmasına neden olan beklenmedik durumlara atıfta bulunurken bir yana hareket etmeyi istedi.
Ne tür şartlar olduğu sorusu üzerine, polis buraya ateşli bir yerel taraftar kalabalığının gönderildiğini ve holigan aşırılıklarının dışlanmadığını, yani futbol holiganlarının overclock yapabileceğini bildirdi. Korkacak bir şey olmadığı konusunda uyardı, ancak durmanın uzun sürmeyeceğinden emin olarak kendi arabasında kalmasını önerdi.
“Borussia” futbol taraftarlarının bira ile kızardığı kalabalık sokakta göründüğünde, dürüst olmak gerekirse, endişe duydum. Bunların sayısı, elliden fazla olmayan futbol holiganlarının dağılması için özel kuvvetlerden gelen “dişlere” polis memuru olarak adlandırılan kara silahlı ve silahlı silah sayısından onlarca kez daha büyüktü. Dortmund taraftarları, henüz hiçbir şeye vurmadılar, ancak tam olarak Kiev akıl arkadaşları gibi davrandılar.
Arabada kalma önerisini göz ardı ederek, yakındaki polis kordonunun asgari izin verdiği bir mesafeden neler olduğunu gözlemlemeye karar verdim. Yakında yüksek bir polis memuru vardı, Kiev mevkidaşı gibi az sayıda personele komuta etti ve uygun emirler verdi. Başını geriye attığında, görünüşte havada devriye gezen bir polis helikopterinden, radyodan yukarıdan bilgi aldı.
Çatlak camın sesi, futbol taraftarlarının ilk kırılan penceresinden çıktığında, Alman şef yüksek sesle birkaç sarsıntılı takım verdi ve özel kuvvetler, caddeyi taraftar kalabalığından temizlemeye başladı. Sadece iki takım duydum: “Kampfbereitschaft!” (“Savaşmaya hazır!”) Ve “Ahtung! Antshtifterin bağlantıları! ”(“ Dikkat! Soldaki kışkırtıcı! ”) Özel kuvvetler futbol taraftarlarının kalabalığını anında birkaç parçaya böldü ve onları dövmeye başladı, görsel olarak polis başına düzinelerce taraftar vardı.
Devasa bir sürü sürüsü için mevsimsel bir deniz katil balina avına benzeyen insan karmaşasında, özel kuvvetlerin yine de seçici bir şekilde dövüldüğünü ve darbelerin daha agresif hayranları olduğunu vurguladı. Birkaç saniye sonra sokaktaki asfalt, şemsiye, yırtık ceket, gözlük, sırt çantası, bira kutusu, ayakkabı ve spor ayakkabısı, beyzbol şapkası, kanlı mendil ve binlerce eşya ile kaplıydı.
Her saniyenin dağılmış bir yüzünün olduğu taraftarlar hiçbir yerden kaçamazlardı, yakındaki tüm sokaklara ve sokaklara girişler polis tarafından ihtiyatla engellendi. Polis bariyerleri, sinemayı Gleb Zheglov'un dediği gibi "iyi tanıdığı" özel kuvvetler saldırısı altında sokağın açık alanlarına itti.
Agresif holiganlar polis tarafından kalabalıktan çıkarıldı, ellerine plastik "bilezikler" kondu ve birbirlerine bağlandılar. Ardından, özel kuvvetler davasını tamamlayan güçlü bir polis su topu ortaya çıktı. Saldırgan kalabalık birkaç dakika içinde polis tarafından dağıldı, “dolu” saldırgan taraftarlar dışarıda bırakıldı, arabalarıyla arabalarına sürüldü, tekmelerle salona sürüldü ve gözaltındakilerle dolu araba süpürme alanını hızla terk etti. Kamu hizmetinde çalışanlar turuncu yeleklerle sokağı sıralamaya başladı.
Beni durduran polis, tutuklanan sürücülere bırakma zamanı geldiğine dair bir jest yaptı. Onu geçtikten sonra şunu sordum: “Çatışmalarda gözaltına alındıktan sonra polis tarafından götürülenlere ne olacak? Ne ceza verecekler? ”Diye cevapladı, kesinlikle ciddi bir sorundan başka hiçbir şeyden başka bir şey değil - holiganlar şehir hazinesini sağlam bir şekilde tazeler, kırık camlar için maddi zararı tazmin eder ve kamu düzenini bozmak için ciddi bir para cezası öderdi. Alman özel kuvvetlerinin kendi kendine yeterliliğinin profesyonellik seviyesi kadar yüksek olduğunu anladım.
Belki de, tanık olduğum bu iki özel durum, isyancılara karşı güç kullanımının, vatandaşlarımız ve yetkililerimize Nazilerimizle ilgili olarak hala doyurucu olan doygun güç yapılarının yeterliliğinin belirlenmesine yardımcı olacaktır. Bu, Kiev'i patlak veren ikna eden 1994 modelinin “insancıl” milisleri teğmen albay değil, gelecekteki sokak “turuncu” rezillerinin ön saflarında yer alan “Kurochiti” troleybüsünü değil.
Eğer pogrom-tacirlere karşı güç kullanımının yeterliliği konusu muhalefetin ve yetkililerin bazı yetkilileri tarafından anlaşıldığı gibi kalıyorsa, “Yenmek veya dövmemek” sorusu Ukrayna'yı çok çabuk bildiği gibi Hamlet'e çevirebilir mi - bildiğimiz gibi farklı geliyor - "Olmak ya da olmamak?" Sadece devletimiz nasıl olunur olunur olunmasın.