İlknur Altıntaş'ın okuduğum ilk romanı. Kitabın adına aldanıp aldım. Öncelikle "Dai" davet eden anlamında kullanılmış bu kitapta. Dai'nin bir anlamı da Karmatilerin liderlerine verilen isimmiş. Yazar, Hallac-ı Mansur'un Karmatilere verdiği destekten yola çıkarak yazmış bu kitabı. Ama sorun şu; Hallac-ı Mansur adı pazarlama aracı olarak kullanılmış resmen. Kitabın adı Abbasiler ve Karmatiler olsaymış daha iyi olurmuş. Bu kadar sayfalık kitapta Hallac-ı Mansur' a ayrılan sayfa sayısı 150 bilemediniz 200 sayfadır. Gerisi hep karakter kalabalığı. Sanki yazar ne kadar çok karakter olursa o kadar iyi diye düşünmüş ve bir yığın isim eklemiş romana.
Bir diğer değinmek istediğim konuysa Türkçe'nin üstünkörü kullanılması. Sanki hiç düzenlemeden geçmemiş kitap. Çok fazla yazım yanlışı var. Gramer hataları var. Ve tüm bunlara rağmen yine de okurum diyorsanız, okuyun. Çok da kötü bir kitap değil. Abbasiler'in yıkılış dönemi ve Karmati ayaklanmalarını okursunuz bol bol. Bu da genel kültür demek :) Ama Hallac-ı Mansur'la ilgili beklentilerinizi minimum düzeye indirin. Yoksa benim gibi hayal kırıklığına uğrarsınız.