Bugünkü Fildişi Kule bir skandalla kuşatılmış durumda. En göze çarpan skandallar arasında cinsel taciz, taciz ve suistimal, kabullerde rüşvet ve adam kayırma, kardeşlik bezdirme, akademik dürüstlüğün ağır ihlalleri, intihal konuşmaları ve halka açık sunumlar, büyük bağışçı veya kayyum etkisi ve üst düzey yöneticilerin harekete geçmemesi yer alır. Yardımcı öğretim üyelerinin, öğretim ve laboratuvar asistanlarının, öğrenci sporcuların, uluslararası öğrencilerin ve öğretim görevlisi olmayan profesyonel personelin sömürülmesini ve spor kumar firmaları ve meşrubat ve alkollü ile ticari ortaklıkları içeren günlük skandallar daha az görünür, ancak daha az önemli değildir. içecek firmaları. Ayrıca, alkol ve uyuşturucu kullanımı, düzensiz davranış ve vandalizmi içeren skandal tartışmalarında genellikle kaçınılan sorunlar vardır.
Skandalın finansal maliyeti olağanüstü olabilir – Penn State’de en az 237 milyon dolar, Michigan Üniversitesi’nde 490 milyon dolar, Michigan State’te 500 milyon dolar, UCLA’da 700 milyon dolar, USC’de 852 milyon dolar. Ancak kampüs morali, itibar, kötü basın ve zarar gören hayatlar açısından görünmeyen maliyetler en az zarar vericidir.
Skandalların yankıları da çabuk bitmiyor. Kolejler ve üniversiteler, yeni önleme programları, eğitim prosedürleri ve bürokratik gözetim, raporlama ve uygulama sistemlerini büyük masraflar pahasına uygulayarak yanıt vermelidir. Bu tepkiler, sırayla, kampüs kültürlerini daha düşmanca, sorgulayıcı ve idari olarak aşırı ağır hale getirme eğilimindedir.
Bu skandalları sapkınlıklar, münferit, ancak son derece üzücü ve korkunç olaylardan oluşan anormal bir dizi olarak mı düşünmeliyiz? Başka bir deyişle, skandallar, içler acısı da olsa, bu ülkeninki kadar büyük ve merkezi olmayan bir yüksek öğretim sisteminin kaçınılmaz bir ürünü mü? Yoksa kolejlerin ve üniversitelerin misyonlarını, önceliklerini, kampüs kültürlerini ve yönetişim yapılarını radikal bir şekilde yeniden düşünmelerini gerektirecek daha derin bir şeyler mi oluyor?
Yeni bir deneme koleksiyonu, Etik Üniversitesiikinci argümanı öne sürüyor: Önemli yapısal reformlar olmaksızın, haberlerde düzenli olarak okuduğumuz türden skandallar kesinlikle tekrarlanacak.
Mount Saint Mary’s Üniversitesi’nde fahri felsefe profesörü olan Wanda Teays ve USC’de siyaset bilimi, antropoloji, hukuk ve kamu politikası profesörü olan Alison Dundes Renteln tarafından düzenlenen bu cilt, son dönemdeki idari, akademik, mali ve cinsel skandallar. Bu kitap, uzun süredir yüksek düzeyde toplumsal saygı ve hürmet gösteren kurumların neden etik ve yasal sorumluluklarını yerine getirmekte çoğu zaman başarısız olduklarını soruyor. Ayrıca, kolejlerimizin ve üniversitelerimizin ahlaki eksikliklerinin ve ihmallerinin üstesinden gelmeleri ve güvenli, ilkeli bir kampüs sağlamaları için yapılması gerekenler hakkında pratik tavsiyeler sunar.
Bu ciltte ele alınan alışılmadık konular arasında kampüs polisliği, not verme politikaları ve eski öğretim üyelerinin sözde emekli olma zorunluluğu yer alır. Ancak odak noktası cinsiyet ve ırk ayrımcılığı, cinsel suçlar, akademik dürüstlük, yardımcılara ve sporculara yönelik muamele ve akademik özgürlüktür.
Özellikle emekli olmaya yönelik ahlaki yükümlülük tartışmasını özellikle aydınlatıcı buldum. Bu katkının yazarı Rosemary Tong, satın almalar, aşamalı emeklilik programları, kurumsal hayattaki fahri öğretim üyeleri de dahil olmak üzere görev süresi sonrası incelemeler ve dikkatlice oluşturulmuş görevden alma planlarını içeren olası kurumsal stratejileri tartışıyor ve değerlendiriyor.
Yardımcı oyunculara, öğrenci atletlere ve uluslararası öğrencilere daha adil davranılması tartışması da son derece düşündürücüdür. Michael Boylan, kurumları, her bir rütbe için belirlenmiş belirli haklara (örneğin, işe alma süreleri, öğretim yükü ve yeniden işe alma dahil) ve avantajlara (araştırma desteğine erişim gibi) sahip yardımcılar için bir terfi merdiveni oluşturmaya çağırıyor ve tüm eğitmenler, yalnızca iftira ve iftira kanunlarıyla sınırlı olmak üzere, sözleşmeli olarak akademik özgürlüğü garanti altına aldı.
Biraz benzer şekilde Jonathan Lilibelad, tüm öğrenci sporcuların burslar, antrenör-sporcu ilişkileri, antrenman, sağlık hizmetleri, zaman taahhütleri, tazminat, şikayet prosedürleri, bir takımdan ihraç edilmenin sonuçları ve diğer konularda yazılı olarak bilgilendirilmeleri gerektiğini tartışıyor. önemli. Cher Weixia Chen ise uluslararası öğrencileri önyargıdan, ücret ve iş suiistimallerinden korumanın ve kendilerini kabul eden üniversitede gelişmek için ihtiyaç duydukları hizmetleri almalarının sağlanmasının önemini vurguluyor.
Bu cilde katkıda bulunanlar, ayrıntılandırdıkları skandalları başka türlü iyi işleyen bir yüksek öğretim ekosistemindeki anormallikler olarak değil, hiyerarşi, statü, münhasırlık, prestij, rekabet ve gelir yaratmayı vurgulayan oldukça merkezi olmayan bir sistemin öngörülebilir bir sonucu olarak görüyorlar. . Skandalları bireysel kötü aktörlerin ürünü olarak görmek yerine uygunsuzluklar sistemiktir. Bazı durumlarda, gözetim eksikliği, açık kurallar ve raporlama kanalları, hesap verebilirlik veya tanıklar veya mağdurlar veya onların destekçileri arasında bir yetkilendirme duygusu eksikliği nedeniyle suiistimal meydana gelir. Ancak diğer durumlarda, kötü davranış teşvik edilir; aslında mevcut sistemin içine yerleştirilmiştir.
Yanlış davranışın teşvik edildiğini söylediğimde, dekanların, bölüm başkanlarının, laboratuvar müdürlerinin ve diğerlerinin maliyetleri kısmak, öğrenci kredisi saatleri oluşturmak, marjı en üst düzeye çıkarmak ve sözleşmeli araştırmayı artırmak için yoğun bir baskı altında olduklarını kastediyorum. Bu baskılar, karşılık olarak, örneğin net bir yatırım getirisi olmayan profesyonel yüksek lisans programları başlatarak, bu aktörlerin skandala veya tacize yol açabilecek adımlar atmasını daha olası hale getirir.
Ayrıca, akademideki aşırı statü hiyerarşileri, istismarcı öğretim üyelerinin, özellikle hibe toplayıcı olarak başarılı olanların hesap vermesini zorlaştırıyor. Bu arada, bir doktora öğrencisinin tamamen tek bir profesörün savunuculuğuna bağımlı olduğu lisansüstü öğrenci danışmanlığının tipik koşulları, kötü muameleyi veya sömürüyü teşvik edebilir.
Peki ne yapılması gerekiyor?
Bazı cevaplar bana basit geliyor. Lisansüstü öğrencilerinin birden fazla mentor veya danışmana erişimi olduğundan emin olun. Yardımcı öğretim üyelerinin akademik özgürlüklerini korumaları ve uygunsuz fesihleri önlemeleri için kolayca erişilebilir kanuni süreç prosedürlerini yürürlüğe koyun.
Ancak diğer zorluklar daha sistematik bir yanıt gerektirir.
1. Suistimal hakkında kampüs konuşmaları yapın.
Bu, yöneticiler, öğretim üyeleri, personel veya öğrencilerle ilgili olsun, her türlü suiistimali içermelidir. Konular arasında akademik sahtekârlık, önyargı ve ayrımcılık, değerlendirme ve not vermede adalet, ifade özgürlüğü ve akademik özgürlük, ebeveyn yerine sorumluluklar, bilgi gizliliği, kişilerarası ilişkiler, intihal ve diğer etik dışı davranış biçimleri. Bu konular baş hukuk müşavirine bırakılamayacak kadar önemlidir.
2. Yöneticilerin ayrımcılık, suistimal veya sömürü tehlike işaretlerini fark ettiğinden ve bunlara yanıt verdiğinden emin olun.
Bu, her düzeydeki yöneticilerin işe alma uygulamalarını, maaş artışlarını ve terfi ve görev süresi kararlarını yakından izlemesini gerektirecektir. Sadece bir DEI ofisi değil, herkesin hesap verebilir olması gerekir.
3. Ayrımcılık ve istismarın yaygın olduğu alanlarda politikalar oluşturun ve uygulayın.
Bir örnek vermek gerekirse, maaşları düzenli olarak gözden geçirin ve eşitsizlikler tespit edildiğinde ayarlamalar yapın.
4. Şikayet süreçlerinin akademik özgürlüğü baltalayabilecek şekilde kötüye kullanılmasını önlemek için adımlar atın.
Araştırma veya öğretimin zararlı olduğu iddialarına ilişkin soruşturmalar için çıtayı yüksek tutun.
Tek ve en önemli değişiklik, Paylaşılan yönetişim ilkesini yeniden teyit etmek ve yeniden savunmak gözetim ve karar vermede.
Fakülte, skandalsız bir kampüs sağlama konusunda özel bir paya sahiptir. Bu nedenle, profesörler, herhangi bir profesörlük veya idari suistimal suçlamasını denetlemeli ve mütevelli heyetinde temsil edilmelidir. Bana öyle geliyor ki, öğrenci temsilcilerinin yanlış davranışlarla ilgili konularda bir rolü olmalıdır (yasa veya hükümet düzenlemeleri tarafından aksi belirtilmedikçe).
Şimdiye kadar, eğitim oturumları, Başlık IX ofisleri, onur kuralları, akademik dürüstlük komiteleri ve öğrenci dürüstlüğü kurulları ve zorunlu raporlama gereklilikleri, kurumsal hesap verebilirliği sağlamak için yeterli olmadı. Öz düzenlemenin üniversite kampüslerinde kiliseler, gençlik örgütleri veya şirketlerden daha etkili olmadığı kanıtlanmıştır.
Aynı zamanda, kamuoyuna geniş çapta duyurulan bazı olaylarda, mevcut şikayet prosedürleri, akademik özgürlüğü ve ifade özgürlüğünü ihlal edecek ve öğretim üyelerini araştırma ve öğretim üzerinde caydırıcı bir etkiye sahip gibi görünen soruşturmalara tabi tutacak şekilde kötüye kullanılmıştır.
Akademisyenler, pazarlama, ticarileştirme, kayıt yönetimi, meslek edinme, sözleşmeli araştırma ve gelir yaratma konularına yapılan neoliberal vurgunun, çıkar gözetmeyen bilim ve liberal eğitimin kalesi olan bir kolej veya üniversite fikrini nasıl aşındırdığı konusunda oldukça endişeli. Birçoğu, haklı olarak, yüksek derecede gözetlemenin olduğu, giderek daha ihtilaflı, düşmanca, suçlayıcı bir kampüs kültürünün meslektaşlık ve topluluğun akademik idealleriyle çeliştiğinden endişe ediyor.
Hepimiz, kurumlarımızda skandalların çok sık görüldüğünden ve dikkatli bir şekilde tasarlanmış reformlar olmaksızın, kurumlarımızın kampüs maliyesine ve itibarına yıkıcı zararlar verirken, bir girişim olarak yüksek öğrenime yönelik kamu desteğini baltalayacağından endişe duymalıyız – tıpkı bir çocuk gibi. taciz skandalları Katolik Kilisesi’ne ciddi şekilde zarar verdi.
Skandala karşı önlem almak gerçekten kolektif bir sorumluluktur, ancak hesap verebilirliği sağlamak için bireysel ve özellikle fakülte gözetimini gerektiren bir sorumluluktur.
Steven Mintz, Austin’deki Texas Üniversitesi’nde tarih profesörüdür.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/higher-ed-gamma/scandals-ivory-tower