Avustralya Çin Seddi
Açıkçası, Avustralya'da üç "duvar" var. Bunlardan ilki tavşanlarla savaşmak için yaratıldı. İngiltere'den 1859'te Avustralya'ya yirmi dört tavşan bulunan bir gemi geldi. Serbest bırakıldı (bu düşüncesiz davranışı yapan kişinin adı - Tom Austin biliniyor), 30 yıllarından sonra görünüşte zararsız olan hayvanlar, tüm çiftçiler için gerçek bir felakete dönüştü. Tavşanların nüfusu katlanarak arttı, onlarla mücadele etkisizdi, Yeşil kıtanın tarlaları ve otlakları hızla bir çöle dönüşüyordu. Yıkımdan kaçınmak için, başlangıçta farklı ahşap türlerinden, çeşitli malzemelerden oluşturulan çiftliklerin etrafına birçok kilometrelik çitler dikilmeye başladı. Riskten korunma koşulunun geçen yüzyılın başlarında incelenmesi bisiklet üzerinde yapıldı ve baş denetçinin konumuna “tavşanların müfettişi” adı verildi. Tavşanların yanında beklenmedik bir şekilde, çitler çok kısa süren çabaları ile ortaya çıkan termitler ortaya çıktı. Yabani deve ve yerel kanguru tavşanların diğer "müttefikleri" oldu. Şu anda, bu çit kıtayı kuzeyden güneye ikiye engellemektedir, uzunluğu 3253 km'dir. Bu “duvar”, 400 çalışanlarından 1901'ten 1907'e kadar inşa edildi. Tüm çabalara rağmen, uzmanlar şu anda tavşanların yıllık olarak 25 milyon koyun beslemek için yeterli miktarda ot yediklerini varsayıyorlar. Güçsüz bile "biyolojik silâh»: 1950'te yakalanan bireyleri enfekte eden Myxomatosis virüsü ve 1990'lerde popülasyonlarına eklenen kalsivirüs. İlk (ve çok etkileyici) başarıdan sonra, bu virüslere dirençli bireyler ortaya çıktı ve sonuç olarak tavşanların sayısı oldukça hızlı bir şekilde düzeldi.
Sürülerine vahşi dingo köpekleri tarafından saldırıya uğrayan Avustralya koyun yetiştiricileri, çiftliklerinin etrafındaki çitler ve daha da çaresiz olanlar hakkında ciddi düşünmek zorunda kaldı.
İlginç bir şekilde, bir dingo görülebilir, ancak yalnızca Avustralya'da, aynı zamanda Tayland'da, Çin'in güneydoğu bölgesi, Laos, Endonezya, Yeni Gine ve Filipinler adalarında. Dahası, bir bilim dingo köpeğinin bilinen en eski kalıntıları Vietnam'da bulundu: yaşlarının yaklaşık 5,5 olarak hesaplandığı binlerce yıl. Ancak Asyalı dingolar Avustralya akrabalarından daha küçüktür. Öldürmeyen bu yırtıcı hayvanların, küçük bir kurtun büyüklüğünün, Güneydoğu Asya'nın (muhtemelen Sulawesi ve Kalimantan) adalarından gelen insanlar tarafından üç buçuk bin yıl önce Asya kıtasına getirilen yabani köpeklerden kaynaklandığı sanılmaktadır. Yani, dingolar ikincil olarak vahşi hayvanlardır. Avustralya'da bulunan bu köpeklerin en eski kalıntıları, yaklaşık 3400 yaşındadır.
Bu avcıların olağan rengi kırmızı ya da gri-kırmızıdır, ancak gri ya da hatta siyah renkli olan gruplar vardır. Bunun, dingoların göçmenlerin evcil köpekleriyle karıştırılmasının bir sonucu olduğuna inanılmaktadır. Dingolar çok az sayıda yerel keseli avcıyı (keseli kurt, kısa bir süre için ana rakipleriydi) hızla destekledi ve kanguru, kuşlar ve sürüngenler için avcılık yaşamaya başladı. Daha sonra diyetlerine tavşan ve koyunları dahil ettiler, ancak aynı zamanda dana danaları yiyebiliyorlardı.
Dahası, koyunlar en kolay ve en çok arzu edilen dingo avı oldu. Sürüye saldırarak, avcılık heyecanı içinde köpekler yiyebileceklerinden çok daha fazla koyun keser. Geceleri bir dingo ailesi bir düzine koyunu kesebilir. Dingo provokasyonu olmayan insanlar genellikle saldırıya uğramazlar, ancak Avustralya çiftçileri için bu kötü bir teselliydi. Dingo ile mücadele, ilk koyunların kıtaya getirildiği 1788'ta başladı. Köpeklerin yıkılması dingo gece hayatıyla karmaşıktı: gün boyunca tenha yerlere gizlenip sadece karanlıkta avlanmaya başlandı. Avcılara tuzaklar ve tuzak ağları konmuş, vurulmuş ve zehirlenmişti. 19. yüzyılın sonunda, sadece Yeni Güney Galler eyaletinde, çiftçiler her yıl vahşi köpeklerle savaşmak için birkaç ton striknini harcadılar. Öldürülen her hayvan için, 2 Shilling'de bir bonus ödenmiştir. (Artık bir çit içinde öldürülen bir köpeğin ödemeleri 100 Avustralya dolarına ulaşabilir). Avrupa'dan getirilen büyük çoban köpekleri, vahşi akrabalarıyla başarılı bir şekilde savaşmışlardır. Bununla birlikte, "Avustralya’nın kırmızı talihsizliği" ile mücadele için alınan tüm bu önlemler yeterince etkili değildi. Kısa sürede, dingo popülasyonu yüzlerce kez artmıştır ve tüm hayvanların tahrip edilme tehlikesi vardır. 1880'te Güney Queensland'de büyük bir ağ çitinin inşaatına başlandı. Diğer devletler komşularının örneğini takip etti ve 1901 tarafından Avustralya'nın güneybatı bölgesinin tamamı bir tel ağ tarafından aşağı ve yukarı çekildi. Yirminci yüzyılın ortalarında, çiftçiler ve yerel makamlar, avcılarla daha etkin bir şekilde mücadele etmek için, düzensizce farklı büyüklükteki çitlerden oluşan bir ağın, çiftçilerin kârından elde edilen kesintilerle desteklenecek tek bir çitle değiştirilmesi gerektiği sonucuna vardı.
Sonuç olarak, 1960’te, üç koyun devleti - Queensland, Güney Avustralya ve Yeni Güney Galler - koruyucu çitlerini, tek bir tel örgü çeperinde topladılar ve 30 derinliğine kadar zemin üzerine kazılmış, şu anda bu çitin uzunluğu 5 323 km, yükseklik - 180 bkz. Kıyıdan neredeyse tamamen geçiyor, anakara'nın batı kıyısına ulaşmıyor, sadece 180 km.
Tabii ki mesele, Avustralyalıların tembelliği değil, fon eksikliği değil, kapalı alanların tamamen tarımsal uzmanlaşması: Dingolar oraya gitmiyor. Sitelerinin bazıları yüz yıldan daha eski. Diğerleri yakın zamanda inşa edilmiş ve güneş panelleri tarafından üretilen itici akım tellerinden geçirilmiştir. Çok sayıda tilki bulunan bölgelerde, kazmayı önlemek için çit çimentolanır. Kütle yoğunluğunun olduğu yerlerde kanguru kazıkların yüksekliğini arttırır. Çiti iyi durumda tutmak ucuz değil: Queensland Yeni Güney Galler ve Güney Avustralya bu amaçlar için yıllık yaklaşık 15 milyon Avustralya doları harcıyorlar. Şebekenin bütünlüğünü oldukça sık yenilemek gerekir - taşkınlar ve yağmur yağmuru destekleri yıkar ve pas ızgarayı inceltir ve tahrip eder. Ayrıca, vahşi develer, kanguru, emus, tilki tilkileri, karınca yiyenler ve yaban domuzu, onu yırtıyor. Yılların verdiği tecrübe, dingoların fileyi kıramayacağını göstermiştir, ancak kendileri için yasak bölgeye girmek için herhangi bir ihlali kullanma fırsatını kaçırmamaktadırlar. Bu nedenle, özel bakıcılar her gün kilometrenin her kilometresini denetler, tavşan veya wombats tarafından yapılan ızgara ve yeraltı deliklerinde hasar arar ve çite giren dingoları tahrip eder. Önceleri deve ile seyahat ediyorlardı, şimdi ellerinde güçlü cipler var.
Üçüncü Avustralya duvarı o kadar büyük değil, tüm 44 km uzunluğunda değil, oldukça yüksek - 3 metre. Ulusal rezerv Newhaven'i kuşatır ve sakinlerini ... vahşi kedilerden korur.
Avustralya'da yaklaşık 20 milyon vardır ve bu arada, tüm 200 kedilerinin yıllık olarak yaklaşık 100 binlerce tavşan, kuş ve küçük hayvanı tükettiği tahmin edilmektedir. Yabani kedilerin her gün 3 milyondan fazla kuş, sürüngen ve memeliyi öldürmesi gerekiyor - dakikada yaklaşık 2! Avustralya makamları, yaklaşık 9400 hektarlık avcıdan uzak bir alan yaratmayı planlıyor.
Şimdi Avustralya aceleyle başka bir bariyer inşa edecek, bu kez saz kurbağalarına karşı korunmak için. Avrupa'da, bu amfibilerin kendileri yıkımın eşiğinde, ancak dikkatsizce Avustralya'ya getirildi ve orada doğal düşmanları olmayanlar hızla Queensland eyaletini “kolonileştirdi” ve şimdi kuzey-batıya doğru ilerliyorlar. Asıl tehlike Coburg yarımadasındaki milli parkı tehdit ediyor. Bilim adamları, kurbağa ordularının yolunu tıkamadıkları takdirde birçok böcek türünün ve küçük hayvanların tahrip edileceğinden korkuyorlar. Kurbağaları durdurmak için isthmus geçen 9 kilometre çit gerekir. Baston kurbağaları nasıl atlayacaklarını bilmiyorlar, ancak yeterince derin kazıyorlar ve bu nedenle yarım metrenin hemen üzerindeki beton duvarlar neredeyse derin olmalı.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.