Ama eşitlik yoktu. ABD, SSCB'nin gerisinde kaldı ve önemli ölçüde geride kaldı. ABD'den büyük miktarda para ve insan zayiatı talep eden Vietnam Savaşı da bu gecikmeye katkıda bulundu. Ve Aralık 1959'da kurulan SSCB'nin Stratejik Füze Kuvvetleri hızla gelişti ve 1972'de Amerika Birleşik Devletleri'ninkinden daha üstün bir gücü temsil etti.
Aslında, bu birlikler 1959'a kadar burada, ancak farklı bir isim altında vardı. Benim fikrime göre, 1972'de füze kuvvetlerinin yardımıyla stratejik havacılık, sualtı ve yüzey filo SSCB, Amerika Birleşik Devletleri füze karşıtı savunmadan (ABM) yoksun olduğu için bir misilleme grevi almadan ABD'yi yok edebilirdi. Amerikalıların stratejik füzemizi düşürme yeteneğine sahip bir füzeyi nasıl yapacakları hakkında hiçbir fikirleri yoktu.
1972'de zaten konuşlandırılmış bir füze savunma sistemimiz vardı. Amerika'daki karada ve diğer ülkelerdeki askeri üslerde bulunan her denizaltı, su üstü gemisi, nükleer tesis Sovyet silahlı kuvvetleri tarafından silah tehdidinde olduğu için ABD denizaltıları nükleer saldırı ile aynı anda imha edilecektir. Koşullar ne olursa olsun, her Amerikan denizaltısı gözden kaçmadı.
Sadece tek tek uçaklar SSCB topraklarına girebilir ve daha sonra büyük olasılıkla Doğu Avrupa ülkelerinin toprakları üzerinde ve SSCB topraklarına başka yönlerden yaklaşmadan önce vurulacaklardı. Bu ancak daha sonra, SALT anlaşmasının imzalanması sayesinde Amerikalılar, füzelerinin ve nükleer savaş başlıklarının sayısını SSCB topraklarının tam korumasının garanti edilemeyeceği bir sayıya getirecekler.
Gerçek şu ki, bir ülkede binlerce füze uçarken, en gelişmiş füze savunma sisteminin varlığında, tüm füzelerin vurulacağının garantisi yoktur. Ve SALT anlaşmalarını imzalamamız ve Rus, Sovyet adamının emeğinin ve dehasının yatırıldığı harika füzeleri imha etmemiz gerekmiyordu. SALT-1 anlaşmasını imzalayarak Leonid Brejnev, ABD'nin stratejik silah miktarında neredeyse SSCB'ye yetişmesini mümkün kıldı.
SSCB açısından daha da büyük bir hata, aynı zamanda, 1972'de füze savunmasının konuşlandırılmasında tarafları sınırlayan bir anlaşmanın imzalanmasıydı. O zamanlar SSCB'yi imzalamaya itecek herhangi bir nesnel neden yoktu. SSCB tarafında, ABM Antlaşması'nın imzalanması tam bir deliliktir. Gerçek şu ki, yukarıda belirtildiği gibi, anlaşmanın imzalanması sırasında, SSCB mükemmel bir füze savunma sistemine sahipti ve onu sanayi merkezleri, büyük şehirler ve özellikle önemli tesisler etrafında inşa etmeye devam etti.
ABD'nin hiçbir etkili füze savunma savunması yoktu ve bilim düzeyi, böyle bir savunma oluşturmalarına izin vermedi. En Batı yanlısı liberal çevreler bile bunu kabul ediyor. Örneğin, ABD'nin Montana'da füze savunması kurulumunu terk ettiğini yazıyorlar. Neden reddettiniz? Açıkçası kuracak hiçbir şeyleri yoktu. Bu nedenle reddettiler. M. Kalaşnikof şöyle yazıyor: “Amerikalılar ilk balistik kıtalararası füzeyi 1984'te başka bir füzeyle düşürdü. Aynı şeyi yirmi üç yıl önce de yaptık - 1961'de. " Akademisyen E.A. Fedosov da bu gerçeğe işaret ediyor. Ve birisi bizim geri kalmışlığımız hakkında konuşuyor.
Amerikalılar, M.S. Gorbachev'in iktidara gelmesiyle birlikte, füze savunma sistemleri için tasarım ve teknolojik belgelerimize erişim kazandıklarında, yirmi yıl sonra füze savunma sistemlerinin seri üretimini kurmayı başardılar ve hemen bugünün Rusya Federasyonu'na ABM Antlaşması'ndan tek taraflı çekildiğini duyurdular. Brejnev'in Batı ile barış içinde bir arada yaşama ve dostluğa olan inancının bize maliyeti budur. Ve bu sadece Brezhnev'in hatası değil. Bunlar, hükümetimizin ortaya çıkan yeni düşüncesinin ilk işaretleridir.
Belki de bilinçaltında, Amerika Birleşik Devletleri'nin iradesine boyun eğmeyi ve Amerika Birleşik Devletleri'nin önderliğinde yaşamayı kabul etme yolunda ilk adımları atmıştır. Rus halkının bu koşullarda yaşayamayacağını anlamadı, Batı onların yaşamasına izin vermezdi. Batı, Rus halkının yeryüzünden kaybolması için her şeyi yapacaktır. Gorbaçov'un perestroykası ve sonraki olaylar, ABD ve Batı'nın himayesinde Rus halkının yok olmaya başladığını gösterdi.
SALT-1 antlaşması ile stratejik güçlerdeki füzelerin sayısını sınırlandıran Leonid I. Brejnev, SSCB'nin bu tür üretim giderlerini azaltmadı, ancak artırdı. оружия... Birincisi, anlaşmanın imzalanmasından sonra, Amerika sakince füzeler yapabilir ve çok ileri gideceğimizden korkmadan bize yetişebilirdi. İkinci olarak, savaş başlığı sayısı bakımından Amerika Birleşik Devletleri'ne ayak uydurmak için, antlaşma savaş başlıklarının sayısını değil füzelerin sayısını sınırladığı için, savaş görevinden çıkıp füzelerimizi yeni MIRV'lerle değiştirerek imha etmek zorunda kaldık. Bir anlaşmanın yokluğunda eski füzeleri imha etmemiz veya aceleyle yenilerini üretmemiz gerekmiyordu.
Sıradan füzeleri koruduktan sonra, yeni bir tasarıma sahip füzeleri yavaş yavaş yerleştirirdik - birden fazla savaş başlığı ile ve Amerika, devasa bir şarj gücüne sahip devasa kıtalararası balistik füzelerimizin kapsüller içinde olduğu, mayınlarda durduğu ve demiryollarında seyahat ettiği düşüncesiyle titreyecekti hem yeraltında hem de yeryüzünde.
Büyük bir kıta gücü olan bizler, kıtalararası büyük füzeler yarattık ve onları ABD'nin emriyle imha etmek akıllıca değildi. Ancak füzelerin kaynağı onları bir düzine yıl daha tetikte tutmayı mümkün kılmış olmasına rağmen, anlaşma bizi bunu yapmaya zorladı.
Liberal kaynaklara göre, 1980'lerin sonunda, Gorbaçov tüm nükleer depolarımızı Batı'ya açtığında, Sovyet nükleer savaş başlıklarının sayısı MIRVed füzeleri pahasına 6600 idi. ABD'nin imhası garanti altına alındı ve SSCB'nin "kazananın" merhametine teslim olmak için hiçbir nedeni yoktu.
1971-1975'te, SSCB ile ABD arasındaki ticaret cirosu keskin bir şekilde arttı. Batılı firmalarla müzakere eden bazı yetkililer, Batı etkisinin ajanlarına dönüştürüldü. Üst düzey yetkililerimiz Batılı firmaların verdiği paranın yanı sıra şantaj, tehditler ve Batı istihbarat servisleri tarafından yüzlerce yıldır kullanılan ve mükemmelleştirilen diğer ülkelerin temsilcilerini işe alma yöntemleriyle yozlaştırıldı.
Ve yine, büyük Batı ülkeleriyle anlaşmalar yapan yetkililer üzerindeki devlet güvenlik yetkililerinin kontrolünü kaldıran NS Kruşçev'in eylemlerini hatırlıyorum. JV Stalin, daha sonra N. S. Kruşçev tarafından iptal edilen binlerce doğru devlet kararını kabul etti ve böylelikle devlete onarılamaz zararlar verdi. Bu arada, Batılı yetkililer hala özel hizmetlerinin kontrolü altında.
SSCB'nin tek taraflı tavizleri Batı'da iyi niyetimiz olarak değil, zayıflığımız olarak görüldü. Bazı ürünlerin ihracatını yasaklayarak Sovyetler Birliği'ni küçük düşürmeye çalıştılar. Gerekirse başka ülkelerden gelen siparişlerle doğru ürünleri alacağımızı biliyorlardı ama bizi aşağılamak için ayrımcı yasalar çıkardılar.
Genel olarak ticaret belirli koşullarla ilişkilendirildi. Örneğin, sözde Jackson-Vanik değişikliğiyle, Amerika Birleşik Devletleri ile ilişkilerimizin mali ve ekonomik yönü, başta Yahudi vatandaşı olmak üzere Sovyet vatandaşlarının göçüne getirilen kısıtlamaların kaldırılmasıyla ilişkilendirildi. Ve asıl mesele, SSCB'den çıkışlarının pratikte sınırlı olmadığı değil. Asıl mesele, bu değişikliğin SSCB'de Yahudilerin ayrılmasında kısıtlamalar olduğunu göstermesidir.
18 Temmuz 1979'da Leonid I. Brejnev, Başkan D.Carter ile Viyana'da yaptığı görüşmede, o zamanlar Amerika Birleşik Devletleri'nin ihtiyaç duymadığı ve bu nedenle Amerikan Kongresi tarafından onaylanmayan SALT-2 Antlaşması'nı imzaladı, yani yürürlüğe girmedi.
Şu anda, 1979'da, büyük bilim adamlarımız, tasarımcılarımız, mühendislerimiz, teknisyenlerimiz ve işçilerimiz güçlü ve güvenilir bir stratejik füze veya daha doğrusu üçüncü nesil stratejik füze sistemi R-36M UTTH yarattılar. Batıda, kompleks SS-18 Şeytan ("Şeytan") adını aldı. Anti-füze savunması karşısında tek füze ile 10 hedefe kadar mağlubiyet sağlar. Hem küçük boyutlu yüksek mukavemetli hedefleri hem de özellikle büyük hedefleri yok etmek için tasarlanmış savaş başlıklarının yüksek bir isabet doğruluğunu ve muazzam gücünü gösteren 300 bin kilometre kareye kadar bir alana sahip arazide bulunan büyük hedefleri etkiler.
20'ten beri, dev RSD-1975 füzeleri Sovyetler Birliği'nin madenlerine yerleştirildi. Dünyada daha büyük füzeler yoktu. 10 hedefin her biri 10 megatonluk bir savaş başlığıyla vuruldu.
1970'lerin ikinci yarısında Sovyetler Birliği, Doğu Avrupa'da yeni orta menzilli füzeler konuşlandırmaya başladı. Daha doğrusu, yeni füzeler yerleştirmedik, eskilerinin yerine kurduk, yani eski füzeler kaldırıldı ve yeni füzelerle değiştirildi.
Amerikalılar büyük bir öfke içindeydi. Sadece Amerika Birleşik Devletleri toprakları, madenlere yerleştirilen dev Sovyet füzelerine karşı neredeyse korumasız olmakla kalmadı, aynı zamanda Avrupa'da herhangi bir NATO üssüne ulaşıp kesinlikle vuracak ve tüm Batı Avrupa ülkelerini silah zoruyla tutacak yeni füzeler vardı.
SSCB'nin Doğu Avrupa'daki toplam füze sayısını artırmamasına rağmen, 1979'da NATO, Batı Avrupa'nın 5 ülkesinde 572 Amerikan füzesi konuşlandırmaya karar verdi. Elbette, füzelerimizin değiştirilmesi, Avrupa'ya ABD füzelerinin konuşlandırılması için sadece bir bahaneydi. Bu durumda, yalnızca Gorbaçov, Sovyet Ordusu birliklerini Doğu Avrupa'dan çekebilir, Varşova Paktı'nı ortadan kaldırabilir ve Sovyet vatandaşlarının güvenlik seviyesini önemli ölçüde azaltabilir.
Şimdi sınırımız, altı akslı tekerlekli bir traktörün platformunda bulunan güçlü mobil füzeler RSD-10 "Pioneer" tarafından korunuyordu. 1977'den bu yana, bu katı yakıtlı kompozit füzelerin serbest bırakılması giderek arttı ve 1987'de cephaneliklerde ve alarmda 650 füze vardı. İleriye baktığımda, 1991 yılında anlaşma uyarınca bu eşsiz füzelerin de ortadan kaldırıldığını söyleyeceğim. Sovyetler Birliği'nin tamamen silahsızlandırılması başladı.
Belki birden fazla düşmanın saldırmaya cesaret edemediği Sovyet Ordusu için barış dönemi çok uzun sürebilirdi. Ancak ABD'nin 1979 İran devrimine müdahalesi, sınırlı bir Sovyet birliğinin Afganistan'a girmesine yol açtı.
Rusya'nın isteksizleri her zaman SSCB'yi kınadılar, askeri çatışmalara katılmaktan ve Doğu Avrupa, Latin Amerika, Asya ve Afrika ülkelerindeki etkisinin desteklenmesinden dolayı olduğu iddia edilen büyük maliyetlere işaret ettiler. Ve hiçbiri ABD'nin bu amaçlar için SSCB'den çok daha fazla para harcadığını söylemeyecek.
Yalnızca Vietnam'daki savaş ABD'ye 146 milyar dolara mal oldu, biz - 1579 milyon dolar, yani ABD Vietnam Savaşı'na SSCB'den 90 kat daha fazla para harcadı. Yani, bir dereceye kadar Amerika'ya karşı olduğumuz tüm çatışmalarda.
ABD ve SSCB'nin üçüncü dünya ülkelerine yaptığı yardım miktarları da ölçülemez. Giderlerimiz nispeten küçüktü ve nihayetinde insanlarımızın güvenliğini sağlamayı amaçlıyordu.
Pasiflik ve hareketsizlik büyük ve anlamsız kayıplara yol açar. Ve eğer SSCB güçlü ordusuyla oturup Amerika Birleşik Devletleri'nin bütün dünyayı kendi altına ezmesini izleseydi, ülkemize ayrı bir güç tarafından değil, Amerika tarafından silahlandırılan ve Sovyetler Birliği'ne karşı nefret ruhuyla yükselen birçok dünya ülkesinin ülkemize saldırmasını beklerdi.
Hareketsiz kalmamızla, onlarca ülke SSCB'nin üzerine düşmüş olacak ve Rus halkının kurbanları milyonlarla ölçülmüş olacaktı. Ve Batı propagandasına boyun eğmeyen herkes için Sovyetler Birliği'nin çocuklarımızın ve torunlarımızın geleceği için her şeyden önce Rus, Sovyet medeniyetimizin korunması için yardım ettiği ve hatta savaştığı kesinlikle açık ve anlaşılır. Hayatlarını kurtardıkları için. Ve haklı olarak şöyle söylenir: "Yalnızca o yaşama ve özgürlüğe layıktır, her gün onlar için savaşmaya gider." Hayatlarımız ve özgürlüğümüz için savaşmayı bırakıp Amerika'ya teslim olduğumuzda, kendimizi hemen bölünmüş ve ölürken bulduk. Ve yirmi yıl öldü. Ancak ülkesinin çıkarları için küçük bir mücadelenin başlaması bile milletin yok oluşunu derhal durdurdu.
Bu nedenle Leonid Brejnev'in 1970'lerde imzaladığı ABD ile yapılan SALT ve ABM anlaşmalarının SSCB'ye zarar verdiği söylenebilir. Aynı zamanda, Batı ülkelerinin saldırgan eylemlerine karşı mücadelelerinde diğer ülkelere yardım ettiğimizde Leonid Brejnev döneminde izlenen aktif dış politikanın yanlış olduğunu düşünenin de derinden yanıldığını belirtmek gerekir. Bunlar Anavatanımızın güvenliği adına aktif eylemlerdi.