İnsan ticareti bugünlerde haberlerde çokça yer alıyor. İster yetkililer kaçakçılıkla suçlansın, ister (ve daha neyse ki) aşağı indirilen büyük ölçekli kaçakçılık çemberleri olsun, insan ticaretinin her yerde devam ettiği aşikardır.
Bu sorun ne kadar büyük? Neden gelişiyor? Bununla mücadelede gerçek bir fark yaratabilir miyiz?
İlk soruları yanıtlamak için, kaçakçılık yılda 150 milyar dolarlık bir endüstri haline geldi. Organize edilenler için ikinci en büyük gelir kaynağıdır suç, sadece yasadışı uyuşturucu ticaretiyle aşıldı. Birleşmiş Milletler’e göre şu anda dünya çapında 40 milyondan fazla insan ticareti yapılıyor.
Bununla ilgili neler yapılabileceğine girmeden önce, insan ticaretinin neden daha önce hiç olmadığı kadar geliştiğini anlamak önemlidir. Neyse ki, insan ticaretini yönlendiren güçler aynı zamanda endüstrinin zayıf noktasıdır.
Sektörü Yönlendiren Nedir?
İnsan kaçakçılığı her şeyden önce oldukça karlı bir iştir. Sadece bir örnek olarak, Manhattan’da dört kız satan bir kaçakçı vergisiz yıllık 1.000.000 dolarlık gelire sahip olabilir. Kurbanları sömürmeye yönelik ekonomik teşvik çok büyük.
İkincisi, bu bir suç eylemi olmasına rağmen, bunun bedelini ödemenin olasılığı genellikle 100’de birden azdır. Bu kötü bir denklemdir: tacir için çok az dezavantajı olan olağanüstü kârlar, insan kaçakçılığı suçunun artmaya devam ettiği anlamına gelir.
Neden Bu Kadar Az Caydırıcılık Var?
Tacirlerin nadiren suçları için ödeme yapmalarının nedeni, öncelikle kurbanlarını tanıklık edemeyecek kadar korkutmayı bilmeleridir.
New York Polis Departmanından Teğmen Christopher Sharpe, “Pezevenk kurbanını tehdit veya kişisel fiziksel zarar gerçeğiyle kontrol edebilir.”
Sharpe, pezevenkleri olan kadınlarla tanışarak onları konuşmamak için şunları yapar:
- Kollarını kır
- Onları ile yakın sigara
- Onları dövmelerle markalayın
- Biçimlerini bozmak için kırık cam bira şişelerini kullanarak onları kesin
Fiziksel tehditler kurbanın ifade vermesini engellemeye yetmiyorsa, mağdurun mahkemede ifade vermesini engelleyebilecek duygusal zorluklar vardır.
Saygın ve etkili insan ticareti ile mücadele örgütü Polaris’ten Sara Crowe’ye göre, mağdurların tacirlerine karşı ifade vermek istememelerinin ikna edici nedenleri var. İnsan ticareti mağduru bir kadın şunları yapabilir:
- Polisten korkun. “Bazı ülkelerde, polisle etkileşimlere birçok korku, ”Crowe’a işaret ediyor.
- Bir kovuşturma sürdüğünde, hatta bazen yıllarca, cesaretiniz kırılır.
- Öyküsünü görünüşte sayısız kez tekrarlamak zorunda kaldığı için motivasyonunu yitir, her seferinde kendisinin travma geçirdiğini hissediyor. hafıza çektiği acının.
- Tanıklık etmek için işinden ayrı kalmanın zor olduğu bir işte çalışın.
- Onu istismar eden kişiyle yüzleşme ihtimalinden korkun.
- Savunma avukatının ifadesini baltalamaya ve itibarını sarsmaya çalışacağını bilerek cesaretinizi kırın.
Bugün pek çok durumda durum bu. İnsan ticareti mağdurları genellikle ifade vermeye isteksizdir ve bunun sonucunda tacirler hapis cezasından kaçarlar.
Yeni ve Umut Veren Bir Yaklaşım
Tekrarlamak gerekirse, insan ticareti gelişebilir çünkü son derece kârlıdır ve failler, suç faaliyetlerinin bedelini nadiren öderler. İyi haber, bu değişiyor olabilir.
Polaris, Crowe’un dediği gibi, “Al Capone yaklaşımı” üzerinde çalışıyor.
Al Capone birçok ciddi suç işledi, ancak onu hapse atan mali suçlardı. Federallerin korkmuş tanıklara güvenmesine gerek yoktu. Kolluk kuvvetlerinin onu vergi kaçırmaktan mahkum etmesini sağlayan para iziydi.
İnsan tacirleri söz konusu olduğunda, bir mali suç yaklaşımı benimsemek, kanun yaptırımının mahkumiyet sağlamak için yalnızca hayatta kalanların ifadesine bağlı kalmasına gerek olmadığı anlamına gelir.
Crowe, “Vakayı banka kayıtlarına veya diğer kurumların kayıtlarına dayandırabiliriz ve bu bilgiler tartışmaya açık olmayacak” diyor.
Crowe için, işinin tatmin edici yönlerinden biri, insan ticaretiyle mücadele için çalışan başkalarıyla işbirliği yapmaktır. Örneğin, belirli bir şehirdeki kolluk kuvvetlerinin bir insan ticareti çetesinin faaliyet gösterdiğine inandığını varsayalım.
Kolluk kuvvetlerinin insan ticareti mağdurlarının ifade vermesini sağlayamadığı durumlarda, çeteye karşı güçlü bir dava açılması normalde sorunlu olabilir. Ancak, kolluk kuvvetleri, Crowe ve Polaris’teki Mali Suçlar Birimindeki meslektaşları ile birlikte çalışabildiğinde, kolluk kuvvetleri, iş birliği yapan tanıklara bağlı olmayan yeni bir harekete geçme aracına sahip olur.
İnsan ticareti, insanlığın en karanlık suçları arasındadır. Polaris Mali Suçlar Birimi etkisini genişletirken ve kaçakçıları yargılamak için “Al Capone yaklaşımını” benimserken, belki bununla mücadelede daha büyük bir fark yaratabiliriz.
Sara Crowe bunun doğru olduğuna inanıyor: “Çok umut ve ilerleme görüyorum” diye özetliyor.
Kaynak Linki