Bir dizi yenilikçi çözümü birleştiren “Korkusuz”, adını verdiği yeni bir savaş gemisi sınıfının atası oldu. Bu, savaş gemilerinin yaratılmasında atılan son adımdı - denize açılan en büyük ve en güçlü topçu gemileri.
Bununla birlikte, “Korkusuzluk” benzersiz değildi - devrimci gemi, savaş gemilerinin uzun bir evriminin ürünü idi. Muadilleri zaten ABD ve Japonya'da inşa edilecekti; üstelik Amerikalılar, İngilizlerden önce bile kendi korkularını geliştirmeye başladılar. Fakat İngiltere ilk oldu.
Kartvizit "Korkusuz" - ana kalibre on silahtan oluşan topçu (305 milimetre). Birçok küçük 76-milimetre topuyla tamamlandılar, ancak yeni gemideki ara kalibre tamamen kayıptı.
Bu tür silahlar, önceki tüm savaş gemilerinden çarpıcı bir şekilde "Korkusuz" seçildi. Kural olarak, yalnızca dört 305-milimetre tabancası taşıyordu, ancak katı bir orta kalibre pille (genellikle 152 milimetre) verildi.
12'e kadar ve hatta 16'e kadar orta kalibreli silahlara kadar çok sayıda savaş gemisi sağlama alışkanlığı kolayca açıklandı: 305 milimetre tabancaları uzun süredir yeniden dolduruldu ve o zaman 152 milimetre, düşmanı bir kabuk dolu yağdırmak zorunda kaldı. Bu konsept, 1898’ta ABD ile İspanya arasındaki savaşta değerini kanıtladı - Santiago de Cuba Muharebesinde, Amerikan gemileri asıl kalibre ile hayal kırıklığı yaratan az sayıda isabet elde etti, ancak kelimenin tam anlamıyla orta kalibreli tüfeğiyle düşmana saldırdı.
Ancak, 1904-1905 Rus-Japon Savaşı, başka bir şey daha gösterdi. İspanyol gemilerinden çok daha büyük olan Rus savaş gemileri, 152-milimetre toplarından büyük miktarda isabet aldı - yalnızca ana kalibre onlara ciddi hasar verdi. Ayrıca, Japon denizciler, Amerikan denizcilerinden daha kesindi.
HMS Korkusundaki 12 inç silahlar
© Bain Kütüphanesi Kütüphanesi koleksiyonu
© Bain Kütüphanesi Kütüphanesi koleksiyonu
Fikrin yazarı
Son derece ağır toplarla donatılmış savaş gemisi kavramı, geleneksel olarak İtalyan askeri mühendis Vittorio Cuniberti olarak kabul edilir. İtalyan Donanması için güçlü bir zırh ve sıvı yakıt kullanan bir türbin santrali olan 12 305-mm silahlarla bir savaş gemisi inşa etmeyi önerdi. İtalyan amiraller, Kuniberti fikrini uygulamayı reddetti, ancak yayınlanmasına izin verdi.
Jane'in Dövüş Gemileri'nde, 1903'in kısa bir yılı vardı - sadece üç sayfa - Kuniberti'nin "İngiliz Donanması için Mükemmel Savaş Gemisi" adlı bir makalesi. İçinde, İtalyan, 17 12-milimetre top ve son derece güçlü bir zırhla donatılmış, ancak 305 düğümünde hız kazandırabilen (herhangi bir savaş gemisinden üçte bir hız kazandıran) bir 24 bin tonluk devasa bir savaş gemisini tanımladı.
Bu “ideal gemilerden” sadece altı kişi, Kuniberti olarak kabul edilen herhangi bir düşmanı yenmek için yeterli olacaktır. Ateş gücünden dolayı, savaş gemisinin düşman savaş gemisini bir voleybolla batırması gerekiyordu ve yüksek hız nedeniyle - hemen diğerine geçildi.
Yazar kesin hesaplamalar yapmadan soyut bir kavram olarak görüyordu. Her durumda, tüm Kuniberti'nin önerilerini 17 bin tonluk bir yer değiştirmeyle gemiye sığdırmak neredeyse imkansız olurdu. Gerçek "Korkusuzluk" un tam yer değiştirmesi çok daha fazla olduğu ortaya çıktı - yaklaşık 21 bin ton.
Öyleyse, Kuniberti'nin Korkusuyla teklifinin benzerliğine rağmen, İtalyanların yeni sınıfın ilk gemisinin inşası üzerinde büyük bir etkisi olması muhtemel değildir. Kuniberti'nin makalesi, Korkusuz Savaş'ın "babası" Amiral John "Jackie" Fisher'in zaten benzer sonuçlara vardığı, ancak tamamen farklı bir zamanda yayınlandığı bir zamanda yayınlandı.
Kulenin çatısına silahlar. HMS Korkusuz, 1906 yılı
© ABD Kongre Kütüphanesi Bain koleksiyonu
© ABD Kongre Kütüphanesi Bain koleksiyonu
"Baba" "Korkusuz"
İngiliz Amiralliği aracılığıyla Korkusuzluk projesini zorlayan Amiral Fisher, teorik değil pratik düşüncelerle yönlendirildi.
Akdeniz’de İngiliz deniz kuvvetlerine hâlâ komuta ederken, Fischer ampirik olarak karışık silahlardan ateş etmenin hedefi zorlaştırdığını keşfetti. Topları hedef alan hedef alan o top topçuları, suya düşen mermilerden çıkan patlamalarla yönlendirildi. Ve uzun bir mesafeden milimetre 152 kalibreli mermilerden ve 305 mermilerden ayrılmak neredeyse imkansızdır.
Ek olarak, mevcut telemetreler ve yangın kontrol sistemleri son derece kusurluydu. Silahların tüm yeteneklerini anlamalarına izin vermediler - İngiliz savaş gemileri 5,5 kilometrede ateş edebilirdi, ancak gerçek testlerin sonuçlarına göre, hedeflenen yangınların hedeflenen ateşi sadece 2,7 kilometre idi.
Bu arada, savaşın etkin mesafesini artırmak gerekliydi: Torpidolar savaş gemilerinin ciddi bir rakibi haline geldi, o zaman da torpidoların menzili 2,5 kilometre civarındaydı. Mantıklı bir sonuca varıldı: uzak mesafelerde savaşmanın en iyi yolu, en fazla ana kalibre silah sayısına sahip bir gemi olacaktır.
USS Tex, ABD'nin korkusundan kurtulma
© EPA / LARRY W. SMITH
© EPA / LARRY W. SMITH
Bir noktada, gelecekteki "Korkusuz" gemiye alternatif olarak, çeşitli 234-milimetre silahlarıyla donatılmış ve daha sonra İngilizler tarafından savaş gemilerinde orta topçu olarak kullanıldı. Böyle bir gemi, ateş oranını dev bir ateş gücüyle birleştirirdi, ancak Fisher'ın gerçekten "büyük silahlara" ihtiyacı vardı.
Fisher ayrıca Savaş Gemisini saatte 21 düğümünden daha fazla geliştirmesine izin veren en yeni buhar türbinleriyle donatmakta ısrar ederken 18 düğümleri savaş gemileri için yeterli kabul edildi. Amiral, hızdaki avantajın düşmana olumlu bir savaş mesafesini dayatmayı mümkün kıldığının farkındaydı. Ağır topçulardaki Savaş Gemisinin olağanüstü üstünlüğü göz önüne alındığında, bu tür birkaç geminin düşman filosunu ezebildiği ve silahlarının çoğu için neredeyse erişilmez kaldığı anlamına geliyordu.
© H. M Kırtasiye Ofisi
Bir atış olmadan
Korkusuz rekor sürede inşa edildi. Kural olarak, etkileyici bir yıl ve bir gün diyorlar: gemi, yılın Ekim 2'inde 1905'e ve gemi, yılın ilk 3'unun 1906'inde koyuldu ve savaş ilk deniz denemelerine girdi. Bu tamamen doğru değildir - geleneksel olarak, inşaat süresinden filo savaşına dahil edilme süresine kadar sayılır. "Korkusuz" inşaatın başlamasından bir yıl ve iki ay sonra, Aralık 11 1906'te görevlendirildi.
Eşi benzeri görülmemiş çalışma hızı ters taraftaydı. Portsmouth'un fotoğrafları her zaman gövdenin yüksek kaliteli bir montajını göstermiyor - diğer zırh plakaları çarpık ve onları bağlayan cıvatalar farklı boyutlarda. Hiç şüphe yok - 3 bin işçinin kelimenin tam anlamıyla 11 üzerindeki tersanede "yandığı" bir günde yarım saat ve haftada 6 gün.
Geminin projesiyle ilgili bazı kusurlar. Operasyon, o sırada en büyüğü olan en yeni Korkusuz yangın kontrol sistemlerinin ve menzillerinin yetersiz verimliliğini gösterdi. Telemetreler, silah salvolarının şok dalgası tarafından zarar görmemeleri için dayanmak zorunda kaldılar.
Dönemin en güçlü gemisi bir zamanlar ana kalibreden düşmana ateş etmedi. Dreadnought, Dreadnoughts'tan oluşan en büyük filo çatışması olan 1916'teki Jutland Muharebesinde yoktu, tamir edildi.
Fakat “Korkusuz” saflarda olsa bile, ikinci sırada kalması gerekiyordu - birkaç yıl içinde umutsuzca modası geçmiş oldu. Hem İngiltere'de hem de Almanya'da daha büyük, daha hızlı ve daha güçlü savaş gemileriyle değiştirildi.
Bu nedenle, 1914-1915 yıllarında hizmete giren "Kraliçe Elizabeth" tipinin temsilcileri, zaten 381 milimetre kalibreli silahlarını taşıyordu. Bu kalibrenin mermisinin kütlesi, Korkusuz merminin ağırlığını iki katına çıkardı ve bu silahlar bir buçuk kat daha ateş etti.
Bununla birlikte, Korkusuz sınıfının diğer üyelerinden farklı olarak, düşman gemisi karşısında zafer kazanmayı hala başardı. Kurbanı bir Alman denizaltısıydı. İronik olarak, güçlü Dreadnought, topçu ateşi ile ve bir torpido ile bile yok etmedi - İngiliz gemi yapımcıları Dreadnou'yu özel bir ram ile donatmamasına rağmen, sadece denizaltıyı çarptı.
Ancak, Korkusuzluğa batırılan denizaltı sıradan değildi ve kaptanı yüceltilmiş bir deniz kurdu idi. Ama zaten tamamen farklı. tarih.