Phillip Schmanau Schmanau itibaren Harukhedi, Madhya Pradesh 456668, Hindistan
Martha Gelhorn'un 1940'lar ile 1970'ler arasında gerçekleştirdiği bazı korku dolu yolculuklarını anlattığı bu kitapta biraz zorlandım. Bir yandan, 'dünyanın dört bir yanındaki maceralara atfedilen, sevgili ya da yabancıların ilgisini çekmemiş, iğrenç bir kadın' bana hitap ediyor. Gelhorn'un açık sözlü, saçma olmayan sesi de eğlencelidir ve onunla ilgili hiçbir duygusallığın olmadığı duygusunu seviyorum. Ben zevk için seyahat etmiyorum kendim. Farklı ülkelerde yaşadım ve çalıştım, ama bu, hayatımı kökleri ile yukarıya çekmek ve onu 'alacağı umuduyla' farklı bir iklime nakletmek meselesi. Orada olanı görmek, dünyaya çıkan Gelhorn gibi olanlar için farklı bir deneyim. Cesaretlerine ve macera duygularına hayranım. Ancak yarıma kadar kendimi ırkçılık gibi okunan şeylerle mücadele ederken buldum. Kitabın ilk üç bölümünde, Çin, kuzey-Karayip halkı ve Afrikalıları gözlemliyor ve saygısızlığı ve küçümsemesi ve doğuştan üstünlük duygusu derinlemesine sakıncalı. Erken bir yorumda, "Diğer ırklardan insanlara yönelik tutumların bazılarının üstesinden gelmek zor. Bunun 1940'lar olduğunu ve belirli bir perspektiften düşünmeye çalışıyorum, ama yine de ızgara olduğunu" yazdım. Tutumunun bir kısmı, gözlemlediği insanların (etkileşimde bulunmadıkları, karşılıklı ilişkilerin çok az olduğu) genellikle Batı standartlarına göre zayıf ve kirli olan farklı bir dil konuşmalarıyla açıklanabilir. Ancak yorumları tekrar tekrar karanlıklarını, beyazlıksızlıklarını ve ötekilerliklerinin altını çiziyor gibi görünüyor. Bu o kadar rahatsız edici oldu ki, kitabı bir süreliğine bıraktım ve bilinçaltımın üzerinde çalışmasına izin verdim. Ve beni rahatsız eden 'ötekilik' olduğu aklıma geldi. Gittiği her yere, kendisi ve ziyaret ettiği ülkenin sakinleri arasında büyük bir uçurum hissetti. Dil, sınıf, din ve kültür, etrafındaki insanlara anlaşılmaz göründüğü engeller yarattı. Ortak bir zemin bulmuş ya da çok az bulmuş. Ziyaretler ilerledikçe, bu anlama, gördüğü her şey çirkin hale gelinceye kadar düşmanlıkta sertleşecekti. Bence kendisi çok çirkin oldu. Benim daha sonraki bir yorumum: "Ve ırkçılık - gerçekte o kadar değil. İnsanları 'türler' olarak görüyor, her zaman grupları temsil ediyor; her zaman 'diğer'. Genellikle antipati / anlama." Bu “türler” kelimesini, seyahatlerinde karşılaştıkları beyaz sömürgecileri kategorilere ayırmada ve bazen de hor görmeyen, aynı zamanda anlaşılmaz olanlarda kullandı. Kitaba döndüğümde ve son denemesinde, 197 Moskova'ya yaptığı bir gezi hakkında, Gelhorn benim için çekiciliğini yitirmişti. Ama onun kişisel düşmanlığını da kaybettiğini öğrendim. Ah, başka bir korku yolculuğuydu ve Sovyet halkına karşı sıcak ve sevimli hissettiriyordu, ama düşmanlığı temel olarak baskıcı hükümetleri içindi ve daha az sarsıcı hissediyordu. (Yoksa bu benim ırkçılığım mı?) Gelhorn'un bu yolculuklarda çok şey öğrendiği hissine kapılmıyorum; Kendisi hakkında değil, tanıdığı bireyler ve gözlemlediği toplumlar hakkında değil. Ve kitabını biraz aldattığını hissediyorum, çünkü ben de pek bir şey öğrenmedim. Bunu derecelendirmek zor - belki 2 buçuk yıldız?
HARİKA KİTAP
Ortodoks Yahudi pratiği hakkında iyi bir fikir.
Bir kez daha, kahramanlarımızın üstlendiği macera için güçlü temel blokları inşa etmek için fantezi destanını kullanan Eddings'i bulduk. Bu dünyada önceliğe sahip mistisizm ve siyasetin yanı sıra yepyeni bir derinlik katan yeni karakterlerle tanışmamız için daha fazla arka plana sahibiz. Gerçekten harika!
Bu romanın hayal edebileceğim solucan şekilli uzaylı uzaylılar için en iyi isim olan Vermicious Knids olmasına rağmen, ilk roman kadar iyi değil, çünkü çoğunlukla hikayede çok daha az yapı var ve bir sevgiliyi bile kaybetmeye başlıyor noktalarda benim gibi saçmalık. Yine de, Amerikan hükümetiyle alay ediyor.
Çin yolunda ebeveynlik hakkında söylenecek bir şey var. Çocuğumun tam olarak kim olduğuna izin verdiğim için beni bir ebeveyn gibi hissettiriyor. Ebeveynler onun gibi bile olsa, bu ülkedeki çocuklar çok daha iyi öğrenciler olurdu.
Çok güzel bir kitap. Ama oldukça iç karartıcı. Gerçi gerçekten beğendim.
Sing You Home is my new favorite novel by Jodi Picoult, and as of now (mid-March, 2011) my favorite book of this year. There are so many things I wish I could say coherently about this book. I was at a loss of words when I finished it three hours ago, and I still am speechless. But I want to write this review while the emotions it evoked are still at their strongest. The writing was superb as always. Picoult doesn't use a lot of "SAT" vocabulary, or extremely complex sentence structure, but the way she engages readers with detail and finesse is extraordinary. I am always tempted to read just a single page more, then just one chapter more, until I've gone through the entire 400+ page book. I even forgot to put this on my to-read shelf on Goodreads. Picoult's characters are splendid - by the middle of the book I was immersed in Zoe's yearning for children and Max's difficulty with alcohol abuse, and I felt like they were real, breathing people. Vanessa's no-nonsense attitude I admired, and side characters like Dara and Lucy I came to love as well. The element that really made me appreciate this novel was Picoult's take on gay marriage, and homosexual inequality in contemporary society. I cannot adequately state how inspiring this book was to me in that regard. Here is one of the many powerful quotes that I had to stop and re-read (I even put this in my favorite quotes section on Facebook)... "I remember my mother telling me that, when she was a little girl in Catholic school, the nuns used to hit her left hand every time she wrote with it. Nowadays, if a teacher did that, she'd probably be arrested for child abuse. The optimist in me wants to believe sexuality will eventually become like handwriting: there's no right way or wrong way to do it. We're all just wired differently. It's also worth nothing that, when you meet someone, you never bother to ask if he's right- or left- handed. After all: Does it really matter to anyone other than the person holding the pen?" Beautiful. *cross-posted from my blog the quiet voice.
This was a great book about being a mother; all there is to be grateful for as a mom; the lessons there are to learn from motherhood and being easy on myself as a mother.