Japon komutasının planı, savaşın başlaması için Uzak Doğu'daki mevcut Rus kuvvetlerinin göreceli zayıflığına ve Asya-Pasifik tiyatrolarında savaş için Rus İmparatorluğu'nun hazırlıksızlığına dayanıyordu. Japon istihbaratına göre, Rusya'nın Uzak Doğu'da yaklaşık 75 bin askeri vardı ve Rusya'nın Urallar dışında (Sibirya'da) önemli askeri birlikleri olmadığı için Rus kuvvetlerinin Mançurya'da daha fazla birikmesi çok yavaş olmalıydı. Askerlerin transferi için sadece bir demiryolu hattı vardı, Krutobaikalsky demiryolu hattı hazır değildi. Bu nedenle, Rusya hızla büyük bir orduyu konsantre edemedi. Ayrıca, saha ordusunu zayıflatan Port Arthur ve Vladivostok'un savunması için önemli kuvvetler ayırmak gerekiyordu.
Japonların emri, Rus Pasifik filosunun savaşın başlangıcında yok ederek veya ciddi şekilde zayıflatarak denizde hızlı bir şekilde üstünlüğü sağlamayı umuyordu. Böylece Japonya, askerleri anakaraya serbestçe dağıtabilir ve deniz iletişimi için endişe duymaz. Japonlar, Japonların aksine, Rus deniz kuvvetlerinin tek bir yumrukta toplanmadığını da hesaba kattı. Rus filosu, Port Arthur, Vladivostok ve Sakhalin'i koruma ihtiyacına bağlı olarak püskürtülerek zayıfladı. Ek olarak, Japonlar Port Arthur'un tersane, liman, gerekli yedek parçalara sahip olmadığını göz önüne aldı. Bu nedenle, birkaç gemiye ciddi hasar verilmesi durumunda, Rus Pasifik filosu uzun süre aktif düşmanlık yapma yeteneğini kaybetmiş olmalıydı.
Tüm bu faktörler göz önüne alındığında, Japon komutanlığı bu durumda mümkün olan tek aktif saldırı stratejisini seçti. Japonlar hemen Chemulpo Limanı'nı ve Kore'nin başkenti Seul'ü ele geçirmeye karar verdiler, saldırının sonuçlarını beklemeden kara kuvvetlerinin bir kısmını indi filo Arthur Arthur'daki Rus filosuna. Japon komutasının hesaplamalarına göre, denizdeki üstünlük ve anakaradaki kuvvetlerde üstünlük savaşta başarılarını sağlayacaktı.
Japon savaş planı, ordularının, 1894-1895'ta Çin ile savaş sırasında incelenen operasyon tiyatrosuna aşina olduğunu da göz önüne aldı. ve 1900'taki Ihietuan isyanının bastırılması sırasında. Japonlar, özellikle Rusya ile savaşın hazırlanmasında Mançurya'yı inceledi. Rus ordusu, tanıdık olmayan bir tiyatroda, alışılmadık koşullarda, dağlık bir alanda, belirli bir birlik eğitimi olmadığında hareket etmek zorunda kaldı. Japonların emri, Rusya'daki iç politik durumu da dikkate aldı. Japon istihbarat Rusya'daki devrimci hareketi desteklemeye hazırdı. Devrim, Rusya'yı zayıflatmak ve hükümeti düzeni sağlamak için ülkenin Avrupa kesiminde en savaşa hazır birimleri tutmaya zorlamak zorunda kaldı.
Rus-Rus savaşı döneminin Rus posterleri, Rus toplumunun "ruhsal ruh hali" derecesini gösteriyor
Japonlar, Port Arthur’daki Pasifik filosunu yok etmeyi ya da engellemeyi, Kore’yi ele geçirmeyi ve ardından hızla Arthur Limanı’nı ele geçirmeyi ve Güney Mançurya’da Rus ordusunu yenmeyi planladı. Japon askerleri kışın Kore Körfezi'nin donmuş kıyılarından karaya çıkabilirler. Kore’de birliklerin inişinin aynı anda birçok nedenden dolayı çok karlı olduğu kabul edildi:
- Japon filosu denize egemen olduğu için birliklerin inişi nispeten güvenliydi ve Rus tarla birliklerinin yerleştirildiği demiryolu uzaktı. Bu nedenle, Rus emri, Japon ordusunun inişini engelleyemeyen küçük bir mühimmat gönderebildi;
- Kore, Japon ordusunun orta üssü oldu;
- Kore’nin ele geçirilmesi, savaş yapmak için gerekli olan Japonya’nın maddi kaynaklarını önemli ölçüde artırdı. Özellikle Japonlar, Kore'nin emek kaynaklarını kullanabildiler. Japon bölümleri, Yalu Nehri'nin batısındaki alan yolsuz ve dağlık olduğu için, malzemelerin el ile aktarılması için binlerce hamal'a ihtiyaç duyuyordu;
- Savaş sırasındaki başarısızlık durumunda, Kore Yarımadası, Japon birliklerinin toplanması için daha sonraki saldırgan operasyonlar için yeniden toplanabilecek veya tahliye edilebilecek oldukça uygun bir sıçrama tahtasıydı.
Japonlar, yarımadanın kuzeybatı kıyısındaki birliklere, orduyu Mançurya'nın derinliklerine saldıran bir saldırı için orduyu önemli ölçüde daha yakına çeken Chemulpo (bir tugay) ve Cinampo (ana kuvvetler) limanlarına indirmeyi emretti. Japonya'daki savaşın başlamasından iki ay önce, Tammoto Kuroki'nin 1-I ordusu, Muhafızların, 2 ve 12 bölümlerinin ve iki rezerv teçhizatının (yaklaşık 45 bin kişi) bir parçası olarak seferber edildi. 1 Ordusu, kalan orduların Liaodong Yarımadası kıyılarında karaya inmesini sağlamak için Fynhuangchen bölgesine ilerlemek ve Güney Mançurya Demiryoluyla ilgili olarak bir yan pozisyon almak zorunda kaldı.
2, 1 ve 3 bölümlerinin bir parçası olarak Yasukat Oka'nın komutasındaki 4 Ordusu (yaklaşık 40 bin kişi) Port Arthur'un mesajlarını Mançurya ile kısa sürede kesmek için Liaodong Yarımadası'nın kıyılarına inecekti. Oku'nun ordusu Jinzhou İsthmus'u yakalamaktı. Bundan sonra, bir bölüm Port Arthur'u kuşatmak üzere olan 3 Marasuke Legs Ordusunu (90 bin kişi) güçlendirmek için kaldı. 2 Ordusunun geri kalan askerleri, 1 Ordusunun kuvvetleriyle etkileşime giren Liaoyang yönünde hareket etmekti. Gelecekte, Nozu Mititsuru komutasındaki 4 Ordusunu kurmayı planladılar.
Ana görevlerin başarılı bir şekilde uygulanması durumunda Vladivostok ve Sakhalin'e karşı eylemlerin mümkün olduğu düşünülüyordu. Vladivostok'un Japon adalarına iniş tehdidi durumunda, milis kuvvetlerinin seferber edilmesi gerçekleştirildi. Savaş planının ana hedeflerinin başarılı bir şekilde uygulanmasıyla, Japonlar barış müzakerelerinde önemli bir koz kartı olacak Vladivostok'u işgal etmeyi planladı.
Togo, Heyhatiro ve Uriu Sotokichi amirallerinin filolarına deniz harekatları verildi. Xogox'taki Togo, Japonya Birleşik Filosunun komutanı olarak atandı ve Rus Pasifik filosunun yıkılması sorununu çözmek zorunda kaldı. Arka Amiral Urio, 1903 Ordusunun birliklerine eşlik eden ve teslim olmayı zorlamak ya da Chemulpo'daki Rus gemilerini imha etmek zorunda kalan dekolmanı emretti. Sol deniz kanadında Japonlar sakindi, sert buzlanmıştı. Kış aylarında Rus Vladivostok kruvaziyer ekibi, Kore’deki Japon birliklerinin inişini engelleyemedi.
Japon İmparatorluğu savaşı olumsuz bir dönüş yaparsa, Japon komutanlığı İngiliz İmparatorluğu ve ABD'nin müdahalesine güveniyordu. Anglo-Saxons, savaş öncesi statükoyu koruyarak Rusya'yı dünyaya gitmeye zorladı. Rusya’nın savaştaki başarısı bölgede ciddi bir güçlenmeye yol açacak ve bu İngiltere ve ABD’ye uygun değildi. Ayrıca, Japonya, İngiltere ve ABD’nin mali desteğine güveniyordu. Bu beklentiler tamamen doğrulandı. İngiltere ve ABD, Japonya’ya Japonya’nın savaşamayacağı mali ve siyasi-diplomatik destek sağladı.
Japon komutası, savaşa hazırlık aşamasında uzun yıllar süren çalışmalara rağmen, çok sayıda ciddi hata yaptı:
- Denizde egemenlik sağlayan Japon filosunun hızlı bir zafer kazanması ve orduyu karaya sakince karaya çıkarma fırsatı, bir maceraperestlik duygusu. Rus Pasifik filosu Japon filosunu yenebilirse, savaş tamamen farklı bir senaryo olabilirdi. Böyle bir sonuç için şans vardı;
- Sibirya Demiryolunun taşıma kapasitesini küçümsemiştir. Bu nedenle, Rus ordusu Japonya'da beklenenden daha erken aktif saldırı eylemlerine geçme fırsatını buldu;
- hesaplama, Rus ordusunun daha büyük gruplarının Port Arthur ve Vladivostok'un savunması için tahsis edilmesinde haklı değildi. Sonuç olarak, Rus alan ordusu planlanan Japon komutasından daha fazla güce sahipti. Ve Japonlar başlangıçta Rus ordusuna karşı gerekenden daha küçük kuvvetler tahsis etti ve böylece ilk saldırı patladı;
- Port Arthur'un ilk güçlü saldırısına el konulması üzerine yapılan bir açıklama değildi. Kalenin kuşatması sürükledi, Japon ordusunun büyük güçlerini bağladı ve büyük kayıplara neden oldu.
Genel olarak, Çin ile olan savaşın deneyimini göz önünde bulundurarak, yılların gelişiminin meyvesi olan Japon savaş planı iyi düşünülmüş. Bununla birlikte, Japonlar büyük ölçüde yanıldı ve Rus ordusunu küçümsendiler. Bir çatışma sıkıldığında, Japonya'yı yenmek kaçınılmaz olacaktır. Japon İmparatorluğu'nun ne uzun bir savaş için askeri materyali, ne insanı ne de mali rezervi vardı. Aslında Rusya, ancak barış sağlandığında ciddi bir şekilde savaşmaya başladı. Bu noktada Japonya zaten tamamen tükenmişti. Savaş ordu tarafından kaybolmadı, politikacılar tarafından kaybedildi.
Rus emrinin planları
Daha önce belirtildiği gibi (Rusya'yı savaşa hazırlama), St Petersburg’da Japonya’yı küçümseyen ve Mançurya tiyatrosu’nun ikincil olduğu düşünülüyor. Askeri stratejistlerin ve bakanların bütün temel düşünceleri, Avrupa meseleleri, Balkanlar, Boğaz ve Çanakkale sorunlarıyla ilgiliydi. Gerçekte, Japonya ile savaşın son planı, Japonlar Port Arthur'a saldırdıklarında silahların çarpması altında ortaya çıktılar.
Çoğu askeri ve siyasi şahsiyet, "zayıf" Japon imparatorluğuna karşı kazanılan zaferin, Batı'da savaşa hazırlık sürecini aksatmadan küçük çabalarla gerçekleştirilmesi gerektiğine inanıyordu. Petersburg'da “küçük ve muzaffer” bir kampanya düşündü. Vali Alekseev'in merkezindeki 1903'in sonunda geliştirilen Japonya ile savaş planı, Rus filosunun Pasifik'teki Japonlar üzerindeki üstünlüğü ve ana Japon kuvvetlerinin gelmesinden önce Mukden - Liaoyang bölgesindeki Rus birliklerinin toplanma olasılığı hakkında iyimser varsayımlar yaptı. Japon ordusu hem güç açısından hem de mücadele kabiliyeti açısından küçümsendi.
İmparator II. Nicholas’a yapılan bir mutabakatta bulunan Kuropatkin, ordunun en önemli görevinin "birliklerimizin yoğunlaşması" olduğuna inanıyordu. Bu amaca ulaşmak için, "Düşmanlara dağılmış birliklerimizi yenmek için fırsat vermemek için, asıl şeyi göz önünde bulundurarak hiçbir yerel noktaya önem vermemeliyiz, stratejik düşüncelerimiz olmamalı." Sadece tüm olası kuvvetleri yoğunlaştırarak ve bir saldırıya hazırlanarak karşı saldırıya geçilip zafer kazanılabilir.
Japon İmparatorluğu'nun 200 bin kişiyi 684 topuyla Mançurya'ya transfer edebileceğine inanılıyordu. Yeni seferberlikler pahasına Japon ordusunun büyümesi olasılığı ve Mançurya'ya yeniden yerleştirme olasılığı pek olası değildi. Japonya'nın Mançurya'daki bu tür güçlerine dayanarak, Japon ordusunun taarruzu yalnızca bir ana yönde geliştirebileceğini öne sürdüler: Vladivostok, Mukden veya Port Arthur. Japon ordusunun eşzamanlı aktif saldırı eylemlerinin iki yönde yapılması ve Rus filosunun yenilgisi olasılığı dikkate alınmadı. Zaten savaş sırasında, Japon ordusunun saldırgan operasyonlarını aynı anda iki yönde geliştirmek için öngörülemeyen bir fırsat, bir kerede Rus komutasını yakaladı ve Alekseev ile Kuropatkin arasında ordunun ilerleyişi ve merkezin müdahalesinin doğası üzerine dalgalanmalara ve anlaşmazlıklara neden oldu.
Zaten Mançurya yolunda olan Kuropatkin, plana yönelik bir dizi açıklama ve değişiklik yaptı; Japon ordusunun ilk olarak Port Arthur'a saldıracağını ve aynı zamanda Kore askerlerinin başlangıcını beklediğini belirtti. Rus ordusu, savaşın başlamasından en geç altı ay önce aktif saldırı eylemlerine devam edebilirdi. Zaman içindeki kazanç, Yalu Nehri, Fenshuily Sırtı, vb. Gibi birçok savunma hattında savunma eylemleriyle planlandı. Savaşın ilk aşamasında, düşmanın kendisini kırmasını ve "Japon ordusunun ve tüm Japon halkının ruhunu" yükseltmesini engellemek için mümkün olduğunca dikkatli davranması amaçlandı. daha fazla yükseklik. "
Rota üzerinde hızlı trenler Haritası Moskova - Dalniy (1903 yıl). Seyahat süresi - 12 gün
Yeterli güçlerin yoğunlaştırılmasının ardından Savaş Bakanı Kuropatkin, taarruza devam etmeyi, düşmanı Mançurya ve Kore'den uzaklaştırmayı ve gerekirse Japon adalarına iniş operasyonu yürütmeyi planladı. Rus taarruzunun başlangıç alanı Liaoyang-Haichen bölgesi olarak kabul edildi. Buradan Port Arthur'a zamanında yardım sağlamak mümkündü. Rus ordusunun tam bir avantaja sahip olduğu süvarilere büyük umutlar verildi. Süvarilerin akınlarıyla Japon piyadelerini taciz etmesi gerekiyordu. Ek olarak, Japonların arkaları, cephanelerin, yiyeceklerin tedarikini organize edemeyeceği ve bunun Japon ordusunun “belirleyici grevler için kullanılması gereken ahlaki ve maddi düzensizliğe” yol açabileceğine inanılıyordu. Ancak savaşın gösterdiği gibi, Japonlar savaş öncesi dönemde askeri harekat tiyatrosu üzerinde iyi çalışarak arka tarafı Rus ordusundan daha iyi örgütlemeyi başardılar.
Genel olarak, Kuropatkin’in Uzak Doğu’daki başlangıçta daha zayıf olan Rus güçleriyle yaptığı plan başarıya yol açabilir, ancak iki temel şart altında. Öncelikle, yüksek komuta ait kayda değer bir kısmın kalitesinin düşük olması zor bir iştir. Personel sorunu en iyi fikirleri mahvetti. İkincisi, St. Petersburg'da (Rusya) siyasi desteğe ihtiyaç vardı. Rus halkı, yavaşça geri çekileceği ve pozisyonun arkasındaki konumunu kaybettiği zaman, Rus ordusunun yoğunlaşma dönemine sakince cevap vermek zorunda kaldı. Ancak savaşın gösterdiği gibi, halk savaşın ilk aşamasında Rus ordusunun geri çekilmesine hazır değildi. Petersburg'da yenilgiye uğratan düşünceler ve dünya topluluğunun baskısı, Rus ordusunun Kuropatkin’in stratejik planını yerine getirmesini ve bitkin Japon ordusuna karşı saldırı, ikinci aşamaya geçmesini engelledi. Rus ordusu kazanmak için zaman vermedi.
Aralık 1903'te onaylanan Pasifik Filosu için kullanım planı istenenleri aldı. Deniz komutası, Çin-Japon savaşından sonra Japon filosunun gelişimini pratik olarak kaçırdı, ancak savaş planının yaratıcıları Japon sahilinden uzak durmadı - Vladivostok ve Port Arthur'da. Filo, Sarı Deniz'de üstünlük sağlamak ve Japon birliklerinin üssüne inmesini engellemek içindi.
Aynı zamanda, Vladivostok'a dayanan küçük bir kruvazör müfrezesinin düşmanın deniz şeridinde hareket etmesi gerekiyordu. Savaştan önce, Vladivostok kruvazörlerin çıkarılması ciddi bir artışa uğramadı, bunun için mükemmel fırsatlar vardı. Bu tür sorunları çözmek için henüz yaratılmış olan Gönüllü Filosunun gemilerini kullanmak mümkündü. Pasifik'teki seyir savaşının savaş öncesi dönemde düzenlenmesi bir başarısızlıktı.
Port Arthur'da 59 gemileri ve çeşitli sınıflardaki gemiler kaldı. 7 filo savaş gemileri dahil - "Tsesarevich", "Retvizan", "Poltava", "Sevastopol", "Petropavlovsk", "Zafer" ve "Peresvet", zırhlı kruvazör "Bayan", zırhlı savaşçılar "Askold", "Diana" , "Pallada" ve "Variag". Bir kruvazör ve bir liman-arthur filosunun bir silahlı botu Chemulpo baskınındaydı.
Eylül ayında 1903, Arka Amiral Ewald Shtakelberg, Arthur Limanı'ndan Vladivostok'a dekolte edildi. Dekolman, zırhlı kruvazör "Rusya", "Gromoboy" ve "Rurik", zırhlı kruvazör Bogatyr'dan oluşuyordu. Vladivostok'un savunma ekibinde ayrıca "Koreyets", "Mançurya", "Kunduz" ve "Sivuch", çeşitli yok ediciler ve yok ediciler, ulaştırmalar bulunuyor. Doğru, yelkenli tekneler Vladivostok müfrezesini güçlendiremedi: "Koreliler" Chemulpo'da öldü; Rus-Japon savaşının başlangıcında “Mançurya”, staj yaptığı Şangay'daydı; Savaşın başındaki “Sivuch”, Rus ordusu Yingkou'dan geri çekildiğinde Yingkou'da tamir ediliyordu, vapur Liaohe Nehri'ne yükseldi ve havaya uçtu; Beaver, Port Arthur'da bulunuyordu, tüfek, Japon topçularının kuşatması sonucu ağır hasar gördü ve battı.
Amiral Shtakelberg, hemen Hokkaido kıyılarına gitmek için bir savaş başlatmak için talimatlar alınması ve adanın batı sahilinde ilerleyerek, kıyı nüfusuna panik yapan balıkçı tekneleri de dahil olmak üzere tüm gemileri yok etme emri aldı.
Savaş planı, savaşın ilanından sonra normal düşmanlık başlangıcını hesaba kattı, ancak filo, Japon gemilerinin saldırılarını engellemeye hazır değildi. Makarov, Japonların Rus filosuna sürpriz bir saldırı olasılığı Ana Donanma Karargahında ve savaş oyunlarında öngörülmesine rağmen, bunun hakkında uyardı. Sonuç olarak, Rus filosunun denize hakim olacağı ve dolayısıyla Japonların Kore'nin kuzeybatı kıyılarında ve Liaodong Yarımadası kıyılarında karaya çıkamayacağına dair Rus komutanlığının hesaplanması gerekmedi.
Vladivostok'taki 1904'teki Thunderer (sağda: Rusya)
Genel olarak, Rusya’nın askeri-politik liderliğinin bir kerede birçok büyük hatalar yaptığı söylenebilir:
- güçlü bir düşmana küstahça tepki gösterdi, Japonya'da meydana gelen derin siyasi ve ekonomik değişiklikleri göz önünde bulundurmadı. Bu, Japonya'nın askeri gücünün küçümsenmesine yol açtı. Japon ordusu, Japonya'nın az gelişmiş ve mağlup ettiği Çin'i mağlup ettiği yılın 1895 koşulları açısından incelendi. 1895 - 1904 Japonya ısrarla savaşa hazır, ekonomiyi, silahlı kuvvetleri ve toplumu bir amaç uğruna bölgeye tahakküm ettirmek için harekete geçirdi. Rusya'da, çoğu askeri ve siyasi lider bunu fark etmedi. Azınlıkta da dikkatini çeken ve tehlike konusunda uyaranlar;
- Rus filosunun yeteneklerinin gereğinden fazla ve Japon filosunun yeteneklerinin yetersiz olduğuna. Bu, deniz emirlerinin belirli bir rahatlamasını ve Japon Deniz Kuvvetlerinin eylemlerine yeterince cevap vermeyi istememesiyle sonuçlandı;
- Kara kuvvetlerinin bir gecikmeyle Rusya’nın Avrupa bölgesinden Uzak Doğu’ya devri. Petersburg, Uzak Doğu’daki orduyu Japon ordusuyla karşılaştırılabilir bir sayıya getirmek için birkaç yıl aldı;
- Japon ordusunun iki tarafa yönelik saldırı operasyonlarını geliştirme olasılığı sağlanmadı;
- Yıllarca süren sıkı çalışmaların iyi bir casus ağı yarattığı Japon istihbaratının küçümsemesi.
Liaoyang Savaşı sırasında Kuropatkin
Devam edecek ...