John Jantsch harika bir soru soruyor, Rekabet Etmeyen bir Sosyal Medyanız var mı?
Başka bir soru şu olabilir, "Bir şirket sosyal medyayı rekabet etmemeyi uygulayabilir mi?“Mahkemeler, geleneksel olarak, işverenlerin çalışanlarının iş bulma ve geçimini sağlama haklarına getirdiği kısıtlamalara karşı çıktılar. Giderek daha fazla şirket sosyal medyayı kullanmaya ve çalışanlarını katılmaya teşvik etmeye zorlandığına göre, eski çalışanların yapmamasını nasıl bekleyebiliriz?
Bu şirketler için bir muamma, ancak dürüst olmak gerekirse, şirketlerin bu zor zorluklardan bazılarıyla yüzleşmek zorunda kalmalarına sevindim. Çalışanlar daha sık döndükçe altın saatler giderek daha az yaygın hale geliyor.
Artık şirketlerde sadakat diye bir şey yok… Hisse senedi fiyatlarının biraz yükselmesine yardımcı olacaksa, birkaç yüz çalışanı gözlerini kırpmadan terk edecekler. Çalışanlar, bir sonraki büyük zamlarının muhtemelen bir sonraki işverenlerine geçtiklerinde geleceğini kabul ederek, işverenlerine sadık olmaya direnç gösterdiler.
Sonuç olarak, artık hiç kimse çalışan değişim hızının müşteri hizmetleri, kalite ve hatta bir şirketin başarısı üzerindeki etkisini bile ölçemez. Sosyal medya bunu değiştiriyor olabilir. Sosyal medya, çalışanın yüzünü öne ve merkeze koyuyor… Şirketler, yüzü olmayan logolar ve sloganlar olmak yerine çalışanları ile tanınıyor.
Uzun bir süredir insan kaynakları, şirketin başarısını ve büyümesini sağlamak için yaptıkları fedakarlıkların değeri değil, yalnızca bir şirketin en büyük gideri olarak görülüyordu. Bu kredi her zaman yönetim kurulu odasına verildi.
Tüketiciler, şirketlerin performans göstermesi ve dinlemesi için sosyal medya tarafından güçlendirildiği gibi, artık çalışanlar da hem çalıştıkları şirketleri temsil etmeleri hem de güçlendiriliyor. Bu, şirketlerin kimi işe aldıklarını, çalışanlarına ne kadar iyi davrandıklarını ve spot ışığında çalışanları nasıl idare edeceklerini yeniden düşünmelerini gerektiriyor.
Belki altın saatler ve çalışanların yıl dönümleri günleri geri dönecek!