Geçit töreni boyunca Jagei, bir sürü şeytan gülü yükseldi,
Siyah genç bir geyik gibi uçtu, ama kısrak güderi gibi sürdü.
Karga ağızlık dişleriyle ısırıldı, karga sertleşti
Ama kısrak eldiveni ile bir güzellik gibi bir at başlığıyla oynadı.
(Rudyard Kipling "Batı ve Doğu Ballad")
Siyah genç bir geyik gibi uçtu, ama kısrak güderi gibi sürdü.
Karga ağızlık dişleriyle ısırıldı, karga sertleşti
Ama kısrak eldiveni ile bir güzellik gibi bir at başlığıyla oynadı.
(Rudyard Kipling "Batı ve Doğu Ballad")
Daha az keskin ok uçları, Doğu’nun diğer halkları, örneğin Kırgızlar arasında değildi. Yıllık annelerindeki demirin demir olduğuna dikkat çekti silâh Kırgızlar o kadar keskindir ki bir gergedanın derisini bile delebilirler! Ancak Kırgızların savunma silahlandırması oldukça ilkeldi. Zincir posta kullanmamışlar, ancak 9. - 10. yüzyıllarda bile korudukları ahşap - omuz pedleri, kaşlı ayraçlar ve tozluklardan gelen savunma ayrıntılarını destekleyen lamel kabukları içeriyorlardı.
Eski Türk kabilesi Kaimak (Kimak) VIII - XIX. Yüzyılların Kırgız ve Kaimak savaşçıları. Şek. Angus McBride
Ancak, Asya halklarının birçoğunun silah atma sadece keskinlikleri nedeniyle etkili değildi. Çinliler, Çin Seddi'nin kuzeydoğusunda bulunan modern Primorye topraklarında yaşayan Ylou kabilesini biliyorlardı. Yilo savaşçıları çok güçlü yaylara sahipti, ancak “yaralı adamın hemen öldüğü” zehirle bulaşan kırılgan “kara taştan” ipuçları kullandı. Bu savaş yöntemiyle metal uçların basitçe bir pisliğe ihtiyaç duymadığı açıktır. Düşmanı vurup yaralamak yeterliydi.
Dövüş ok. Khanty-Mansiysk'te "Doğa ve İnsan Müzesi".
Yaylar ve oklar gibi bu ölümcül silahların göçebeler tarafından imha edilmesi ve ibadet ettikleri birçok tanrının zorunlu bir niteliği olması şaşırtıcı değildir. Hem bir okla hem de yıldırımı sembolize eden ya da dünyayı dölleyen yağmurla ilişkilendirilen oklarla dolu bir titreme ile tasvir edilen tanrılar vardır. Doğurganlık kültüyle ilişkilendirilen ok, Moğolistan düğün törenlerinin sabit bir niteliğidir.
Batı Sibirya'dan avcılık ok ucu. Khanty-Mansiysk'te "Doğa ve İnsan Müzesi".
Kafkas halklarının “Kabah” halkının eski bayramı, günümüzde, genellikle eski zamanlarda bir düğünde veya bir anma töreninde gerçekleşmiştir. Sitenin merkezinde, 10 yüksekliğinde ve metreden fazla metre yüksekliğinde bir sütun kazılmış, üstüne çeşitli değerli eşyalar ya da başka bir hedef takviye edilmiş. Yay ve okla donanmış olan sürücü, tam dörtnala bu hedefe düştü ve düşürülmüş bir ödül aldı. Aynı derecede popüler olan Orta Asya'da "Mayıs'ta Jamba" yarışmasıydı ve halkları eskiden beri müfettiş atıcılar olarak biliniyordu. Başka bir “baba hikayeler»Herodot, beş yaşından başlayarak, çocuklara sadece üç ders verildiğini bildirdi: ata binme, okçuluk ve doğruluk.
Batı Sibirya halklarının okları. Khanty-Mansiysk'te "Doğa ve İnsan Müzesi".
Hayvancılığın bolluğu (örneğin, Kırgızlardan birinin mezar taşı üzerinde, ölen kişinin “6000 atlarından ayrılmış” olduğu), göçebelere kement kementleri gibi bir el verdikleri de yazılmıştır. Onlara Amerikan kovboylarından daha kötüsü yoktu, bu da onu en basit cihaza aşina olmayan herhangi bir sürücüye atabilecekleri anlamına geliyordu. Kisten - Tahta sapına tutturulmuş uzun bir dokuma kayışın sonunda bir otla savaş belası da göçebeler arasında oldukça yaygındı. Herkese ulaşılabilir (oldukça sık, metal ağırlıklar yerine, büyük, öğütülmüş bir kemik bile kullanıyorlardı), bu silah hem geçici bir at savaşı için, hem de bozkırdaki çobanlar için büyük bir tehlike olan kurtlarla savaşmaya elverişliydi.
Cetvel teklifleri kabul eder. Rashid-ad-din Fazlullah Hamadani tarafından “Jami at tavarikh” (“Chronicles of Collection”). XIV yüzyılın ilk çeyreği. Berlin Devlet Kütüphanesi.
Çok önemli bir başka göçebe silah türü de yine ikili amaçlı olan küçük eksenlerdir. Avrupa'dakiler gibi ağır baltalar atlılar için elverişsizdi, ancak küçük baltalar hem savaşta hem de günlük hayatta eşit başarı ile kullanılabiliyordu. Daha özel silahlar, MÖ binyılın ikinci yarısından beri Asya'da bilinen koruyucu zırhı delmek için kullanıldı. Volga'dan Çin Seddi'ne kadar bölgedeki eşit kadro, bir metre uzunluğunda ve daha uzun olan düz kılıçlardır. Kazılan göçebe kurganlar arasındaki kılıç çok nadirdir, bu da değer verildiklerini gösterir - bu, ilk olarak ve ikinci olarak, uzun bir süre, en az 8. ve 11. yüzyıllardan çok azının olduğu anlamına gelir. Bilinen göçebe halklar ve makamlardı. Çoğu zaman bronz bir topdu, daha fazla ağırlık için kurşun içine döküldü ve dışarıdan piramit biçimli bir çıkıntı vardı, ortada bir delik vardı. Minyatür resimlerdeki görüntülere bakılarak oldukça uzun bir tahta sapı koydu. Bir top yerine, topuzun ucunun kenarlara ayrılan altı plakadan (veya “tüylerden”) oluştuğu durumlarda, buna kesen denirdi, ancak bu tür plakalar varsa, birincisi. Bununla birlikte, birçok sıradan savaşçı, örneğin, Moğollar, popo kısmında kalınlaşan en sıradan kulüplere sahipti.
Sargat kültür zırhının kemik plakaları, Yazevo-3 mezar zeminden. Şek. A. Shepsa.
Tahta, kemik ve boynuzlara ek olarak, cilt göçebe kabilelerin yaşamında da büyük rol oynamıştır. Giyim ve ayakkabı, tabak ve at malzemeleri deriden yapılmıştır. Koruyucu zırh da sıklıkla deriden yapılır. Zırh metalden yapılmış olsa bile kurcalama olarak deri kullanılmıştır.
Zaten bizim zamanımızda, İngiliz deneyci John Coles, göçebelerin arasında olabilen deri kalkanı test etti. Dart onu zorlukla yumrukladı ve kılıçla yapılan on beş güçlü darbeden sonra dış yüzeyinde sadece hafif kesikler çıktı.
15. yüzyılın sonundaki Türk veya Memlük kalkanı, çap 46,7, bkz. Ağırlık 1546, Metropolitan Müzesi, New York.
19. yüzyılda, Büyük Ovaların genişliğinde dolaşan Amerika yerlileri de kendileri için deri kalkanlar yaptılar. Bunu yapmak için, bir bizonun ham derisi sıcak taşlarla bir çukurun üzerine atıldı ve üzerine su döküldü. Aynı zamanda cilt buruşmuş ve kalınlaşmış ve daha da güçlenmiştir. Daha sonra yün deriden çıkarıldı ve gelecek kalkan için yuvarlak bir boşluk kesildi. Genelde yarım metreden az olmayan, üzerinde tüm kırışıklıklar ve düzensizliklerin taşların yardımıyla düzelttiği bir çemberdi. Sonra, daha ince bir ciltle kaplıydı ve lastik ile kalkan arasındaki boşluk, bizon veya antilop kılları, şahin tüyleri ve koruyucu özelliklerini daha da arttıran bir kartalla doluydu. Böyle kalın ve ağır bir kalkan, oklardan güvenilir bir şekilde korunuyordu. Onu belli bir açıyla tutan yetenekli bir savaşçı, yüzeyinden zıplayan mermilerden bile kurtarabilirdi, ancak elbette, bu yalnızca pürüzsüz delikli bir silahtan ateşlenen mermilerden.
Metal plakalar ve umbronlar ile deri kalkan. Moğol sultan Ekberine aittir. Aurangezeba kılıcına yakın. Bangalore, Hindistan Müzesi.
Hiç şüphe yok ki, Orta Çağ göçebelerinin, deri kalkanları Hintlilerden daha kötü bir hale getirmediği ve çok sayıda sığır olması durumunda, bu alanda herhangi bir deney yapabileceği kuşkusuz. Söğüt dallarının hafif bir kalkanını örmek (bozkır nehirleri boyunca söğüt çalılıkları da bulunabilir) ve onu deri ile kaplamak onlar için zor değildi. Savaşçı için koruma oldukça güvenilir ve aynı zamanda çok külfetli olmamıştır. Deriye ek olarak, çeşitli malzemelerin lamel zırhları, göçebe savaşçıların koruyucu teçhizatında önemli rol oynamıştır. Zaten Orta Asya ve Sibirya'da yaşayan eski halk, deri kayışlarla birbirine bağlanmış kemik veya boynuz plakalarından zırh üretebildi. Plakalar genellikle süs eşyaları ile dekore edilmiştir. Konik kasklar daha geniş üçgen biçimli plakalardan yapılmıştır. MÖ son yüzyıllarda, burada demir kaskları çoktan ortaya çıkmıştı.
Batı Sibirya'dan demir plakalar. Şek. A. Shepsa.
Bu tür bir lamel zırhı yayılımı esas olarak Doğu’da göründükleri ve eski Sümer, Mısır’da, Babilliler arasında ve Asur’da yaygın olarak kullanılmasından kaynaklanmaktadır. Kuzey ve güneyden gelen göçebe halkların baskın yaptıkları Çin ve Persia'da biliniyorlardı. Örneğin İskitler, kampanyalarında Mısır'a ulaştılar ve bu nedenle, savaş için bir şekilde uygun olan her şeyi kolayca benimseyebildiler (ve kabul ettiler!).
Ok uçları Selkup. Şek. A. Shepsa.
Tabii ki, bu halkların dolaşması gereken koşullar birbirinden farklıydı. Bunlardan biri, Moğol bozkırlarının, Karadeniz Sahili'nin veya sert Tayga'nın sınırına yakın Priurals'ın bölgeleri ve bir diğeri ise, nadir vahalardaki kumları ve palmiye ağaçları ile güneşte boğulmuş Arabistan. Bununla birlikte, gelenekler gelenekler olarak kaldı ve beceri ne olursa olsun nesilden nesile aktarıldı. Ve böylece Eski Doğu ve onun uygarlıklarının askeri teknolojileri hiç ölmedi, ama yavaş yavaş birbirlerini duymayan, ancak göçebe yaşamın doğduğu yeni halklar arasında yayıldı. Bu nedenle, hakkında daha önce konuştuğumuz tüm militanlıklar ve yaşam alanlarıyla ayrı ayrı bağlanan çok benzer silahlar.
Şek. V. Korolkova
Devam edecek ...