Turşu. İlk aklıma gelen buydu evet; bir de onu çağrıştıran suratın.
Oysa ne de güzel gülümsüyordun, hatta bazen abartıp gevrek gevrek gülüyordun. Sonra ne oldu bilmiyorum ama gülümserken gamzelerinden biri kayboldu. Orada olduğundan emindim oysa. Ya da emin değildim, var mıydı, yoksa ben mi kondurmuştum yanaklarına o küçük çukurları?
Ne yalan söyleyeyim, uzun zamandır gözlerinden başka bir yerine baktığım yoktu ki benim. Gözlerini gözlerimden kaçırmaya başladığında fark ettim hafif şehla olduğunu. Şehla değilmişsin halbuki; karşılıklı iki pencereyi aynı anda görebildiğine göre enikonu şaşıymışsın aslında!
Hani sormuştun ya geçen gün, “Ayağına ne oldu, aksamaya başlamışsın,” diye.
Bir ayağımın kısa olduğunu bunca zaman sonra anlaman pek hayra alamet değil. ‘Sevmemeye başladın,’ demek bile üzüyor beni; nefret ettiğini bile bile, içinde ‘sevgi’ geçen bir cümle kurduğum için.
(Bu metin, yazarın Düş Vadisi isimli kitabından alınmıştır.)