Aquaterra’ya Batırılmış Gizli İnsanlık Tarihinin Çalışma Noktaları
İklim değişikliği gezegeni ısıtıp Grönland ve Antarktika’daki buz tabakalarını erittiğinden, bugün deniz seviyesindeki artış insanlık için büyük bir endişe kaynağıdır. Gerçekten de, Miami ve New Orleans gibi dünyanın dört bir yanındaki büyük kıyı şehirleri bu yüzyılın sonlarında su altı olabilir.
Ancak okyanuslar binlerce yıldır yükseliyor ve insanlar ilk kez yerleştikleri toprakları ilk kez iddia etmediler. Coğrafi İnceleme’de yayınlanan yeni bir makale, Son Buzul Maksimumunda kuru yerlerde denizlerin altındaki insan tarihöncesini anlamak için hayati kanıtlar göstermektedir. Gerçekten de, bu makale bilimdeki “en sıcak gizemlerden” birini bilgilendirmektedir: ilk Asyalıların Kuzey Amerika’yı ne zaman yaşadıkları üzerine tartışma.
Jikle noktaları ile kavrama
Makalenin arkasındaki araştırmacılar “boğulma noktaları” üzerinde çalıştılar – isthmuses olarak adlandırılan ancak onları geçen kanallar veya boğazlar olarak adlandırılan daraltılmış okyanus geçitleri için daha iyi bilinen dar arazi koridorları. Tipik olarak isthmuslar düşük deniz seviyesi nedeniyle 20.000 yıl önce daha geniş olurdu ve o zamanlar bazı sıkıntılar bile yoktu.
“Dokuz küresel boğulma noktasına baktık – Bering Boğazı, Panama Isthmus, Boğaziçi ve Çanakkale Boğazı, Cebelitarık Boğazı, Sicilya ve Messina Boğazı, Süveyş Isthmus, Bab al Mandab, Hormuz Boğazı ve Malacca Boğazı – görmek için her biri 20.000 yıl önce buz tabakalarına ve buzullara daha fazla su bağlandığında neye benzediğini söyledi, “diyor Kansas Üniversitesi’nde coğrafya profesörü ve Amerikan Coğrafya Derneği başkanı emekli yazarı Jerry Dobson. “Son Buzul Maksimum sırasında, okyanus yüzeyi bugüne göre 410 fit daha düşüktü. Yani, dünya çapında buzulların erimesinden bu yana kaybedilen toprak miktarı Güney Amerika’ya eşdeğer.”
Dobson, “aquaterra” adını verdiği arkeolojik bir ilgi alanı olan bu arazinin denize kaybolması için özel bir çalışma yapılmasını istedi ve küresel boğulma noktalarının başlamak için en iyi yerler olduğunu düşünüyor.
“Bugün aynı boğulma noktalarına bakın – gece haberlerini izleyin” dedi. “Onlar süregelen çatışma merkezleridir. Hürmüz Boğazı’nın uluslararası petrol akışını nasıl kontrol ettiğine ve çatışmalara yol açtığına dikkat edin. ABD neredeyse birkaç ay önce bu boğulma noktasından nakliye konusunda İran’la yapılan bir savaşta savaşa girdi. Veya, Süveyş Kanalı’na ve 1956 Süveyş Krizinde ve 1967 Altı Gün Savaşı’nda oynadığı role bakın. Boğulma noktaları, özellikle de boğazlar çatışmalar için çok önemlidir. “
Şaşırtıcı vahiyler, dokuz bölgedeki üç yazarla yüzleşti. Örneğin Asya ve Alaska arasındaki Bering Boğazı’nda , verileri insanların Sibirya’dan Kuzey Amerika’ya nasıl göç ettikleri hakkında “tamamen yeni bir hipoteze” yol açtı. Bilim yazarı Fen Montaigne buna “zamanımızın en büyük gizemlerinden biri. … insanlar Amerika’ya ilk cesur yolculuğu yaptıkları zaman” diyor. Yeni çalışma, yolcuları doğuya çeken basamak taşları gibi davranacak olan bilinmeyen, geçici adalar buldu.
“Bering Boğazı’nda bugün sadece bir avuç ada var – ama Son Buzul Maksimum’da kelimenin tam anlamıyla puanları vardı,” dedi Dobson. “En az 30.000 yıl önce ortaya çıkmaya başlamışlardı ve Sibirya’nın muhtemelen yaklaşık 30.000 ila 40.000 yıl önce insanları vardı. Batıdan doğuya, daha sonra batıdan doğuya doğru sularlardı, bu da onları Alaska’ya kadar iterdi. Asyalıların bir kısmını kıyıdan görebilecek kadar yakın görünüyordu, insanlar onlara çekilmiş olabilirler, daha sonra adalarına daha fazla ada görünmeye devam etti, bu yüzden adım adım daha uzağa taşındılar. su baskınları – bu yüzden insanlar nihayetinde Kuzey Amerika’ya zorlandı. “
Olası Akdeniz keşif noktaları
Çalışmanın küresel boğulma noktalarından üçü Akdeniz’i çevreliyor. Burada da, okyanusun boşaltılması arkeolojik keşif için yeni olasılıkları ortaya çıkarmaktadır.
Süveyş Isthmus’ta, bugün Süveyş Kanalı’nın bulunduğu Kızıldeniz ve Akdeniz arasındaki liman, kanal inşaatından hemen önce olduğu gibi Son Buzul Maksimum’da 3.5 kat daha uzun olurdu. Geçiş, muhtemelen Foul Körfezi, Mısır’dan, Nil’in ilk kataraktına, yani Akdeniz’e inen batı yoluyla yer değiştirecekti.
Karadeniz , Boğaz ve Çanakkale Boğazı’nın altına inerken Karadeniz dünya okyanusundan kesildi. Bugünün 300 kilometrelik (186 mil) tuzlu su kanalından ziyade, üçte biri şu anda Marmara Denizi’nin altına gömülmüş derin bir göl olan 220 mil (354 mil) bir kara yolu vardı. Buna karşılık, şimdi batık yerleşimler Çanakkale Boğazı’nın şu anki ağzının batısında, Soros Körfezi’nin doğu ucuna yakın açık denizde ve Marmara Denizi’nin doğu ve batı uçlarının yanında olabilir.
Sicilya ve Messina boğazları, Akdeniz’i neredeyse 51 mil sonra 142 mil (142 km) olmak üzere iki ayrı denize ayırdı. LGM haritası, erken yerleşim için bilinen bir alanda ek adalar ve kıyı düzlükleri göstermektedir. Örneğin, sualtı arkeologlar tarafından kısa süre önce keşfedilen 40 feet (40 metre) derinlikte 39 metre uzunluğunda, oyulmuş monolit, insanların yaklaşık 10.000 yıl önce yer işgal ettiğini kanıtlıyor.
Aquaterra ülkesindeki gizli arkeoloji çalışma ipuçları
Kansas Üniversitesi araştırmacısı, Urbino Üniversitesi’nden Giorgio Spada ve Gaia Galassi, buzul izostatik ayarlama (GIA) modelleri uygulayan okyanus bilimcileri, buzul erimesi ve deniz seviyesinin neden olduğu deniz tabanındaki deformasyon ve yerçekimi değişikliklerini açıklayan yeni çalışmayı birlikte yazdı son 30.000 yıl boyunca paleo-topografyadaki değişimi yeniden yapılandırmak için yükselmiştir. Çalışmaları, Son Buzul Maksimumunda arazinin nereye maruz kaldığı konusunda çok daha doğru aralıklı ve zamansal çözünürlük sağladı.
Dobson, “Güney Amerika’ya eşit bir alanı kaybettik.” dedi. “Bu çok büyük bir arazi ve bugün ortalama olarak herhangi bir kıtadan bile daha iyi. Hepsi kıyı, tamamen düz ve çoğunlukla tropikti. Şimdi birkaç yıl önce yaptığımızdan çok daha iyi bir tahminimiz var. Aradaki fark, deniz seviyesinin hesaplanmasındaki yeni yoldan kaynaklanıyor. Yeni model, okyanus tabanının suyun ağırlığına tepki olarak nasıl değiştiğini düşünüyor. “
Son Buzul Maksimum sırasındaki kıyı bölgeleri bugün kıyı bölgeleri gibi insanları çekebilirdi. Dobson, tekneleri, limanları ve yerleşimleri aramak için arkeolojik keşiflerin gerekli olduğunu söyledi – o zamanlar insan göçü ve know-how kavramlarında devrim yaratabilecek kanıtlar.
“Ne kadar teknoloji vardı?” dedi. “Hiç tekne yoktu mu? O kadar eski bir tekne bulunamamıştı, ancak 65.000 yıl önce Güneydoğu Asya’dan Avustralya’ya insanlar yaptığını biliyoruz. Bu yüzden antropologlar tekneleri olması gerektiğini düşünüyorlar. Deniz seviyesi en düşük olsa bile, yapmak zorunda oldukları bireysel şerbetçiotu sanki tekneleri varmış gibi görünecek kadar uzundu.Yeni makalede, saygın bilimsel dergilerde yayınlanan araştırmalara dayanarak her türlü teknenin tarihini inceliyoruz. Şimdiye kadar hiç kimse bu kadar eski limanlara dair kanıt talep etmedi Tabii ki, bugün 400 metreden daha düşük kıyılarda bulunan limanları bulmak zor ve değerli küçük sualtı arkeolojisi Teknelere ve limanlara bilinmeyen muamele etmemiz ve gerçekleşip gerçekleşmediğini ilan etmek yerine kanıtları aramamız gerekiyor. “
KU araştırmacısı, boğulma noktalarının coğrafyacılara, okyanus bilimcilerine, sualtı arkeologlarına, antropologlara ve oşinograflara ilgi duyması gerektiğini, çünkü “insan yerleşiminin batık kanıtlarını nerede arayacaklarına dair stratejik bilgiler” sunduklarını söyledi.
“Bu bir verimlilik meselesi,” dedi Dobson. “Deniz yolculuğunu ve ilgili yerleşimleri uzun zaman önce anlamak için, tüm okyanusları arayabiliriz. Herhangi bir kanıt varsa, büyük ihtimalle bulacağız. “
Aslen ‘Boğulma noktalarında su altında insan göç yolları kalıntıları’ başlıklı yazı Science Daily’de yeniden yayınlandı .
Kaynak: Kansas Üniversitesi. “İnsan göç yollarının kalıntıları su altında” boğulma noktalarında “bulunur.” Günlük Bilim. ScienceDaily
Jerome E. Dobson, Giorgio Spada, Gaia Galassi. Küresel Şok Noktaları, Son Buzul Maksimumunda Deniz Seviyesini ve İnsan Yerleşimini Bağlayabilir . Coğrafi İnceleme , 2020