Kerevit ve kerevit yakalama
Kanser (Astacus astacus) veya kerevit, dekapod kabuklular (Decapoda) takımına aittir. Ön uzuv çifti güçlü bir şekilde gelişmiştir ve kerevitin avını yakaladığı ve kendini savunduğu kıskaçlarla biter. Sonraki dört çift daha az gelişmiş uzuv, hareket içindir. Kuyruk kabuğunun altında beş çift daha kısa, körelmiş uzuv var. Ön çift erkeklerde uzun tübüler cinsel organlara dönüşür. Kadınlarda, ilgili uzuvlar neredeyse tamamen körelmiştir. Genç kerevitlerin cinsiyeti görsel olarak ancak tübüler genital organların varlığı veya yokluğu ile belirlenebilir. Yetişkin kerevitlerin cinsiyeti pençeleri ve kuyruklarını karşılaştırarak belirlemek daha kolaydır: erkeklerin pençeleri daha büyüktür ve dişi karşı cinsten bir bireye göre daha geniş bir kuyruğa sahiptir. Dişinin geniş kuyruğu yumurtaları korurken, kısa uzuvlara bağlı kuyruğun altında gelişir.Kadınlarda genital açıklık, üçüncü uzuv çiftinin tabanında ve erkeklerde - beşinci uzuv çiftinin tabanında bulunur.
Habitat ve yaşam tarzı
Kanserler çevreyle ilgili olarak birçok insanın düşündüğünden daha tuhaftır. Yaşadıkları su taze olmalı, kerevitler tuzlu veya tuzlu-tatlı deniz suyunda çoğalamaz. Sudaki oksijen içeriği kerevit için de alabalıklarla aynıdır. Ilık mevsimde kerevitlerin normal yaşamı için su 5 mg / l'nin üzerinde oksijen içermelidir. Kanserler, çok fazla asitliği olmadığı sürece hem açık hem de karanlık suda yaşayabilir. Kerevitlerin yaşamı için ideal olan suyun pH değeri 6.5'in üzerinde olmalıdır. Kireçten yoksun sularda kerevitin büyümesi yavaşlar. Kerevit su kirliliğine karşı çok hassastır. Yaşam koşulları uygunsa, kerevitler çok çeşitli tatlı su kütlelerinde - göller, nehirler, öküzler ve akarsularda yaşayabilir. Ancak, kerevitlerin en sevdiği yaşam alanı hala nehirler gibi görünüyor.
Kerevit habitatlarında, rezervuarın tabanı sağlam ve alüvyonsuz olmalıdır. Çamurlu dibin yanı sıra kayalık veya kumlu kıyılarda ve hatta temiz bir dipli sığ sularda kerevit bulunmaz, çünkü kendileri için barınak bulamaz veya kazamazlar. Kerevitler, kolayca barınak bulabilecekleri kayalık dipleri veya çukur kazmaya uygun bir tabanı sever. Kerevit yuvaları kıyı çukurlarında veya bankaların kıyılarında bulunur. Çoğu zaman sert ve yumuşak bir tabanın sınırında bulunurlar. Koridoru bir metreden uzun olabilen yuvadan çıkış, genellikle düşmüş bir ağacın gövdesinin, ağaç köklerinin veya taşların altına gizlenir. Kerevit deliği, sakinlerinin boyutuna göre kazılmış oldukça dardır, bu da kerevitlerin daha büyük arkadaşların saldırılarına karşı koruma sağlamasını kolaylaştırır. Kanseri delikten çıkarmak zordur; uzuvlarıyla inatla duvarlarına tutunur. Deliğin oturduğugirişte taze toprağı gösterir. Kanser 0,5 ila 3,0 m derinlikte yaşar.Yaşamak için en iyi yerler iri erkekler tarafından ele geçirilir, zayıf erkekler ve dişiler için daha az uygun yerler kalır. Yavrular kıyı şeridine yakın sığ sularda, taşların, yaprakların ve dalların altında kalırlar.
Kanser yaşam tarzıyla bir keşiştir. Her bireyin akrabalarından koruyan bir tür sığınağı vardır. Gündüz vakti, kanser bir barınakta, girişini pençelerle kapatıyor. Tehlikeyi algılayarak hızla geri çekilir ve deliğin derinliklerine iner. Yiyecek arayan kerevit alacakaranlıkta ve bulutlu havalarda - zaten öğleden sonra ortaya çıkar. Genellikle geceleri suda hareket eder, pençelerini öne doğru uzatır ve kuyruğunu düz tutar, ancak korkarsa, kuyruğunun güçlü darbeleri ile hızla geri yüzer. Genellikle kanserin tek bir yerde kaldığına inanılır. Bununla birlikte, birkaç hafta içinde, etiketli kerevitler, etiketlendikleri yerlerden yüzlerce metre ötede vitese düşer.
Büyüme
Kerevitlerin büyüme hızı öncelikle suyun sıcaklığına ve bileşimine, besinin mevcudiyetine ve rezervuardaki kerevit habitatının yoğunluğuna bağlıdır. Kerevitlerin farklı su kütlelerindeki büyüme oranları farklıdır. Ancak bir rezervuarda bile yıldan yıla yoktur, çoğu su sıcaklığına bağlıdır. Erkek ve kadınlarda yaşamın birinci ve ikinci yazında büyüme hızı aynıdır, ancak üçüncü yazın veya yaşamın ikinci yılının sonunda erkekler ortalama olarak kadınlardan daha büyüktür. Güney Finlandiya koşullarında kerevit, ilk yaz sonunda 1.4-2.2 cm, ikinci yaz sonunda 2.5-4.0 cm ve üçüncü yaz sonunda 4.5-6.0 cm uzunluğa ulaşır. balıkçılık için izin verilen boyut (10 cm), erkekler 6-7 yaşına, dişilere 1-8 yaşlarında ulaşır. Kerevit için yeterli yiyeceğe sahip sularda ve diğer uygun koşullar altında.kerevitler, belirtilen süreden iki yıl önce, ancak elverişsiz koşullar altında - birkaç yıl sonra, balık tutmak için izin verilen boyuta ulaşabilir.
Genellikle kerevitlerin ne kadar büyüyebileceği sorulur. Balıkçılık danışmanı Brofeldt, 1911'de Kangasala kasabasında 16-17 cm uzunluğunda örneklerin bulunduğunu, ancak daha sonra bu tür kerevitlerin giderek daha az sıklıkta yakalandığını belirtti. Suomalainen, 1908'de yakalanan 12.5-13 cm uzunluğundaki kerevitlerin orta büyüklükte örnekler olduğunu bildirdi. Bu tanıklıklar bize peri masalı gibi geliyor - kerevitin o kadar büyük olması gerekmiyor. 1951'de "Seura" dergisi, yazın en büyük kanseri yakalayacak olan yarışmanın düzenleyicisiydi. Kazanan, 17.5 cm uzunluğunda, pençe ucuna 28.3 cm, 165 gr ağırlığındaki kereviti yakalayan katılımcıydı.Yengeç, nispeten düşük ağırlığını açıklayan tek pençeye sahipti. Dişinin dev bir kanser olması sürpriz sayılabilir. İkinci sırada, uzunluğu 16,5 cm olan erkek vardı.ve pençelerin uçlarına kadar - 29.9 cm Bu örnek 225 gr ağırlığındaydı 17.0-17.5 cm uzunluğunda yakalanmış kerevitlerin diğer örnekleri de literatürden bilinmektedir. Estonyalı bilim adamı Järvekülgin'e göre, 16 cm'den uzun ve 150 gr ağırlığındaki erkek kerevitlerin ve 12 cm uzunluğunda ve 80-85 gr ağırlığındaki dişi kerevitlerin son derece nadir görülmesi ilginçtir. Açıkçası, 1951'de Finlandiya'da yakalanan kadın bir dev olarak kabul edilebilir.
Ve kerevitin yaşı? Kanserler ne kadar yaşar? Balıkların yaşının nasıl belirlendiğine benzer şekilde, kerevitlerin yaşını belirlemek için hala yeterince doğru bir yöntem yoktur. Kerevit bireylerinin yaşam süreleri, yaş gruplarını veya aynı uzunluktaki kerevit gruplarını karşılaştırarak belirlemeye zorlanır. Bu nedenle, tek büyük örneklerin yaşını doğru bir şekilde belirlemek imkansızdır. Literatürde 20 yaşına ulaşan kanserler ile ilgili bilgiler bulunmaktadır.
Deri değiştirme
Kanserler, kabuk değiştirildiğinde, sanki hızla büyür. Tüy dökümü kerevitlerin yaşamında önemli bir andır, bu sırada organlarında tam bir yenilenme meydana gelir. Chitinous örtüye ek olarak, hem gözlerin retinasının üst tabakası ve solungaçları hem de ağız eklerinin koruyucu üst tabakası ve sindirim organlarının kısımları yenilenir. Kerevit, küflenmeden önce birkaç gün deliğinde saklanır. Ancak tüy dökümü, yuvada değil, açık bir yerde meydana gelir. Kabuğun değiştirilmesi sadece 5-10 dakika sürer. Daha sonra savunmasız kanser bir veya iki hafta boyunca tıkanır, bu arada barınakta kabuk sertleşir. Şu anda yemek yemiyor, hareket etmiyor ve doğal olarak mücadeleye girmiyor.
Kalsiyum tuzları kandan yeni kabuğa gelir ve onu ıslatır. Küflenmeden önce midede kerevitlerde bulunan iki oval katı oluşumda birikirler. Kanser bazen yenildiğinde bulunabilir.
Tüy dökme sadece sıcak mevsimde gerçekleşir. Hayatın ilk yazında kerevit, büyüme koşullarına bağlı olarak 4-7 kez, ikinci yaz - 3-4 kez, üçüncü yaz - 3 kez ve dördüncü yaz - 2 kez erir. Yetişkin erkekler sezonda 1-2 kez deri değiştirirken ergenliğe ulaşan dişiler genellikle bir kez deri değiştirir. Kerevit dağılımının kuzey sınırına daha yakın yerlerde, bazı dişiler her iki yılda bir deri değiştiriyor.
Kuyruğunun altında yumurta bulunmayan dişilerin yanı sıra erkeklerin tüy dökülmesi Haziran sonunda gerçekleşir; yumurta taşıyan dişiler - sadece larvalar yumurtadan çıktığında ve anneden ayrıldığında. Güney Finlandiya'da, bu tür dişiler genellikle Temmuz ayı başlarında kabuklarını değiştirir ve Kuzey Finlandiya'da tüy dökümü Ağustos'ta başlar.
Yazın başlangıcı soğuksa, tüy dökümü birkaç hafta geç olabilir. Bu gibi durumlarda, balıkçılık mevsimi başladığında (21 Temmuz'dan itibaren), kabuk henüz sertleşmeyebilir ve kanser mücadeleye girmeyecektir.
Üreme
Erkek kerevitler yaklaşık 6-7 cm, dişiler 8 cm cinsel olgunluğa ulaşır. Bazen kuyruk altında yumurta taşıyan 7 cm uzunluğunda dişiler vardır. Finlandiya'da erkekler 3-4 yılda (4-5 yıllık mevsime karşılık gelir) ve dişiler 4-6 yılda (5-7 yıllık mevsimlere karşılık gelir) cinsel olgunluğa ulaşır.
Sırt kabuğu yavaşça kaldırılarak kanser ergenliği oluşturulabilir. Cinsel olgunluğa erişmiş bir erkekte, ince “deri” altında kuyrukta beyaz tübüllerden oluşan kıvrımlar görülür. Bazen parazitlerle karıştırılan tübüllerin beyaz rengi, içlerindeki sıvı tarafından verilir. Dişinin kabuğunun altında, gelişim derecesine bağlı olarak soluk turuncudan kahverengimsi kırmızıya değişen yumurtalar görülebilir. Dişinin cinsel olgunluğu, kuyruğun alt kabuğundan geçen beyaz damarlar tarafından da belirlenebilir. Bunlar, yumurtaların daha sonra kuyruk uzuvlarına tutturulduğu bir madde salgılayan mukoza bezleridir.
Kerevit çiftleşmesi sonbaharda, Eylül-Ekim aylarında gerçekleşir. Kerevitler, balıklar gibi yumurtlama alanlarında toplanmazlar, döllenmeleri olağan habitatlarında gerçekleşir. Büyük kıskaçlı erkek, dişiyi sırtına çevirir ve beyaz üçgen bir nokta şeklinde dişi genital açıklığına spermatoforlar ekler. Birkaç gün sonra, hatta haftalar sonra dişi sırt üstü yatarak yumurta bırakır. Finlandiya'da dişi genellikle 50 ila 150, bazen de 400'e kadar yumurta bırakır. Yumurtalar dişiden ayrılmaz, bezleri tarafından salgılanan jelatinimsi kütle içinde kalır.
Dişinin kuyruğunun altında yumurtalar bir sonraki yazın başına kadar gelişir. Kış aylarında mekanik kayıp ve mantar enfeksiyonu nedeniyle yumurta sayısı önemli ölçüde azalır. Güney Finlandiya'da larvalar, yazın başındaki su sıcaklığına bağlı olarak Temmuz ayının ikinci yarısında ülkenin kuzey kesiminde Temmuz ayının ilk yarısında yumurtadan çıkar. Yumurtadan çıkan larvalar zaten 9-11 mm uzunluğundadır ve küçük kerevitlere çok benzer. Ancak sırtları daha dışbükey ve nispeten geniştir ve kuyruk ve uzuvlar genç kerevitlere göre daha az gelişmiştir. Larvalar, şeffaf kırmızımsı sarısını tamamen emene kadar annenin kuyruğunun altında yaklaşık 10 gün kalır. Bundan sonra annelerinden ayrılırlar ve bağımsız bir hayata başlarlar.
Beslenme
Kanser bir omnivordur. Bitkiler, bentik organizmalarla beslenir, hatta akrabaları, özellikle de eriyen veya yeni dökülen ve bu nedenle savunmasız olanları bile yutar. Ancak ana besin hala bitkidir veya daha doğrusu yaşamın ilk yıllarında kanser, bentik organizmalarla daha fazla beslenir ve yavaş yavaş bitki besinine geçer. Ana besin böceklerin larvaları, özellikle sivrisinekler ve salyangozlardır. Birinci yaşındakiler kolayca plankton, su piresi vb. Yerler.
Kanser avını öldürmez ya da felç etmez, ancak pençeleriyle tutarak kemirir, ağzının keskin kısımlarıyla parça parça ısırır. Genç bir kanser, birkaç santimetre uzunluğundaki bir sivrisinek larvasını iki dakika boyunca yiyebilir.
Kanserin, yumurta ve balık yemenin balık endüstrisine zarar verdiğine inanılıyor. Ancak bu bilgi gerçeklerden çok varsayımlara dayanmaktadır. Bu yüzyılın başında T. Kh.Järvi, kerevitlerin salındığı rezervuarlarda balık sayısının azalmadığını, vebanın kereviti yok ettiği rezervuarlarda balık miktarının artmadığını belirtti. Araştırmada iki nehirden yakalanan 1.300 kerevitten hiçbiri balık yemedi, ancak balıkların çoğu ve en çeşitli olanları vardı. O kanser değil ama balıkları yakalayabilir. Yavaş hareketleri yanıltıcıdır, pençeleriyle avını şimşek hızında ve isabetli yakalayabilmektedir. Kerevit diyetindeki balığın önemsiz bir kısmı, görünüşe göre, balıkların kerevit habitatlarına yakın yüzmemesi gerçeğiyle açıklanmaktadır. Hareketsiz, hasta veya yaralı balık kanseri kesinliklebüyük miktarlarda yiyebilir ve ölü balık rezervuarının dibini etkin bir şekilde temizler.
Kerevit düşmanları
Kanserin balıklar ve memeliler arasında pek çok düşmanı vardır, ancak bir kabuk tarafından iyi korunmaktadır. Yılan balığı, morina balığı, levrek ve turna kerevitleri özellikle tüy dökme sırasında isteyerek yerler. Kerevit deliğinden kolaylıkla geçebilen yılan balığı, büyük bireylerin en tehlikeli düşmanıdır. Kıyı sularında yaşayan genç kabuklular için en tehlikeli avcı levrektir. Larvalar ve genç kerevitler ayrıca hamamböceği, çipura ve bentik organizmalardan beslenen diğer balıklar tarafından yenir.
Memeliler arasında kerevitlerin en ünlü düşmanları misk sıçanı ve vizondur. Bu hayvanların beslenme yerlerinde, su kütlelerinin kıyılarına yakın, yiyecek atıklarının çoğunu - kabuklu kabukları - bulabilirsiniz. Yine de kereviti en çok öldüren balıklar ve memeliler değil, kerevit vebasıdır.
Kerevit yakalamak
Kerevitlerin çok eski zamanlarda yakalandığı biliniyor. Orta Çağ'a kadar tıbbi amaçlar için kullanıldılar. Canlı canlı yakılan kerevit küllerinin kuduz bir köpek, yılan ve akrep ısırıklarından çıkan yaraların üzerine serpilmesi tavsiye edilirdi. Ayrıca tıbbi amaçlar için, örneğin yorgunluk için reçete edilen haşlanmış kerevitler de vardır.
Tarihsel literatürden, 16. yüzyılda İsveç kraliyet mahkemesinde olduğu bilinmektedir. kerevit tadına layık bir değerlendirme yaptı. Doğal olarak, Finlandiya'daki soylular kraliyet soylularını taklit etmeye başladı. Köylüler yakalar ve soylulara kerevit tedarik ettiler, ancak kendileri "zırhlı canavara" büyük bir güvensizlikle davrandılar.
Finlandiya'da kerevit avlama sezonu 21 Temmuz'da başlar ve Ekim ayının sonuna kadar sürer. Eylül ayının ikinci yarısından bu yana avlar düşüyor. Pratik olarak, kerevit avcılığı yasağın başlamasından birkaç hafta önce durdurulur, çünkü sonbaharın sonlarında kerevit eti tadı kaybeder ve kabuk gittikçe sertleşir.
Sezon başında kanser yakalanması öncelikle su sıcaklığına bağlıdır. Mayıs ve Haziran ılıksa ve su sıcaklığı yüksekse, hem erkek hem de dişilerin tüy dökümü balık tutma mevsimi başlamadan önce biter. Bu durumda, yakalamalar en baştan iyidir. Soğuk yaz aylarında tüy dökümü geç olabilir ve kerevit, kabuk yalnızca Temmuz sonunda sertleştikten sonra hareket etmeye başlar. Kural olarak, Finlandiya'nın güneyinde kerevitler, kerevitlerin daha sonra eridiği kuzeyde olduğundan her zaman mevsim başında daha iyi yakalanır.
Balıkçılık yöntemleri ve mücadele
Parmakla dokunmanın genişlemesi ile birlikte diğer kerevit avlama yöntemleri arka planda kalır veya unutulur. Yine de kerevit, o kadar kolay olmayan ancak hobiciler için heyecan verici çeşitli yollarla yakalanabilir.
Ellerinle yakalamak
Kerevitleri ellerinizle yakalamak en ilkel ve görünüşe göre en eski yoldur. Avcı suda dikkatlice hareket eder ve gündüz kerevitlerin altında saklandığı taşların, ağaç gövdelerinin, dalları kaldırmanın altına bakar. Kanseri fark ederek, bir sığınakta saklanana ya da kaçana kadar hızlı bir hareketle yakalamaya çalışır. Doğal olarak bu balık tutma yöntemi pençelerden korkanlar için uygun değildir. En büyük yakalama karanlıkta, barınaklarından çıkan kerevitlerin rezervuarın dibini bir fenerle aydınlatarak yakalanmasıdır. Eskiden kerevitleri cezbetmek için kıyıda ateş yakılırdı. Böylesine basit bir şekilde, çok sayıda kerevitin olduğu kıyıya yakın kayalık bir dipte yüzlercesini yakalayabilirsiniz.
Bir kereviti ancak su derinliği 1,5 m'den fazla değilse ellerinizle yakalayabilirsiniz.Daha derin sularda ve birkaç metre derinlikteki hafif su kütlelerinde kerevit yakalamak için Finlandiya'da kerevit akarları kullanılmıştır. Bu tahta akarları kereviti kolaylıkla sudan yakalayıp büyütebilir. Pense, bir ila birkaç metre uzunluğunda olabilir. Kenelerin kansere zarar vermesini önlemek için içi boş hale getirilebilir.
Daha basit bir cihaz, ucunda bir yarık bulunan ve küçük bir taş veya tahta çubukla genişletilen uzun bir çubuktur. Böylesi bir sopayla kereviti sudan çıkarmak imkansızdır, sadece dibe bastırılır ve sonra elle kaldırılır. Kenelerle yakalamak çok fazla beceri gerektirir, çünkü kerevit, tehlikeyi hissettiği anda çok hızlı kaçar. Finliler, kendi halsizlikleri nedeniyle keneleri bir balıkçılık aracı olarak yaygın bir şekilde kullanmadılar ve yaygınlaşmadılar. Bu balık tutma yönteminin popüler olmaması. Görünüşe göre, Fin rezervuarlarının karanlık sularında kerevitleri fark etmenin zor olduğu ve rezervuar çok sığ olandan biraz daha derinse, onu görmenin tamamen imkansız olduğu gerçeğiyle bağlantılı.
Bu kerevit yakalama yöntemi su altı balıkçılığını da içerir. Özel gözlükler ve solunum tüpü gerektirir. Yuvalardan kerevit eldivenli ellerle çıkarılabilir veya geceleri dipten toplanabilir. Gece dalış yaparken bir el fenerinizin olması veya bir partnerinizin denizin dibini kıyıdan veya tekneden aydınlatması gerekir. Dalgıç kıyıya yakın bir yerde yakalamasına rağmen, onu her zaman çeşitli tehlikeler beklemektedir. Bu nedenle, bir eşin kıyıda görevde olması ve balık avının ilerlemesini izlemesi önerilir.
Ellerinizle su altında yakalama örneği - Video
Kerevit olta balıkçılığı
Dikkate alınan balıkçılık yöntemleri ile yemler hiç kullanılmamaktadır. Yem olmadan balık tutarken yakalanmak her zaman şansa bağlıdır ve kerevit yakalayacağınızın garantisi yoktur. Yem kullanımı ile balıkçılık daha etkili hale gelir. Yem, kereviti olta takımına bağlar ve balık tutma noktalarında tutar.
Yemin etrafına toplanan kerevit, elinizle veya ağ ile alınabilir. Ancak daha "gelişmiş" bir balık tutma yöntemi olta balıkçılığıdır; burada kerevit, ipin ucuna veya sopanın tabanına bağlanan yemlere tutunur ve bir ağ tarafından yakalanana ve sudan çekilinceye kadar yemi tutar. Kerevit avı, kancaların kullanılmaması ve kerevitin her an kancadan çıkarılabilmesi açısından kerevit avcılığından farklıdır.
Bir misina 1-2 m uzunluğunda bir çubuğa bağlanır ve halata bir yem bağlanır. Çubuğun sivri ucu, kıyıya yakın bir gölün veya nehrin dibine veya bir kıyı yamacına yapıştırılır. Yem, kerevit için doğru yere yerleştirilir.
Bir avcı aynı anda birkaç hatta düzinelerce olta kullanabilir. Bunların sayısı öncelikle rezervuardaki kerevit habitatının yoğunluğuna, zhoralarının aktivitesine ve yem arzına bağlıdır. İsveçli araştırmacı S. Abrahamsson'a göre, nozul, kerevitleri yaklaşık 13 metrekarelik bir alandaki durgun suda tutuyor. Bu nedenle, vitesleri birbirinden 5 m mesafeden ve kıyı şeridinden 2,5 m'den daha yakın olmayacak şekilde yerleştirmenin bir anlamı yoktur. Genellikle oltalar birbirinden 5-10 m mesafede, daha akılda kalıcı yerlerde, daha az akılda kalıcı yerlerde daha az sıklıkta sıkışır.
Akşam ve gece, yiyecek miktarına bağlı olarak, oltalar birkaç kez, hatta bazen saatte 3-4 kez kontrol edilir. Balık tutma alanının uzunluğu 100-200 m'yi geçmemelidir, böylece kerevitlerin yemi yemeye vakti olmadan oltaları zamanında kontrol edebilirsiniz. Akşamları avlanma azalırsa, yeni bir yere taşınmanız gerekir. Oltaları kontrol ederken, çubuk dikkatlice alttan dışarı çekilir ve olta o kadar yavaş ve yumuşak bir şekilde kaldırılır ki, yemlere yapışan kerevit yerinden çıkmaz, bununla birlikte su yüzeyine daha yakın bir şekilde yükselir, burada av, aşağıdan bir ağ dikkatlice suya indirilerek alınır. Olta balıkçılığı çok etkili olabilir. Bazen 10 ila 12 kerevit bir seferde çıkarılabilir. Oltanın bağlı olduğu sopanın sallanan ucu, kanserin yemlere saldırdığını gösterir,
Zakidushka ve zherlitsa - bir olta ile aynı tür mücadele. İçlerinde, genellikle 1,5 metre uzunluğundaki bir oltaya bir yem bağlanır ve diğer uca bir şamandıra bağlanır. Yemin yanındaki levreğe bir platin bağlanır.
Sözde kabuklu sopası, bir oltadan farklıdır, çünkü kısa bir olta parçası sopaya bağlanır veya oltayı hiç kullanmaz. Bu durumda yem, doğrudan çubuğun alt ucuna tutturulur. Çubuk, balık tutma yerinde dibe yapıştırılır, böylece yem dibinde serbest kalır.
Bir zakidushka, zerlitsa ve kabuklu sopayla yakalama tekniği, olta ile balık tutmakla aynıdır. Kerevitleri balıklarla aynı şekilde avlarlar. Fener, oltayı her zaman elinde tutar ve yengecin yemi kaptığını hissederek onu yemle birlikte dikkatlice su yüzeyine, kıyıya daha yakın bir yere çeker ve diğer eliyle ağı kerevitin altına koyar. Bu şekilde, örneğin Fransa'da yakalarlar - orada, yemi içine sokmak için oltanın ucuna bir halka bağlanır.
Rachevny
Şimdi yaygın olarak kullanmaya başladılar. Rache, yuvarlak bir metal kasnak üzerine gerilmiş silindirik bir ağdır. Çemberler şu anda elektroliz telden yapılmaktadır. Daha önce, söğüt ya da kuş kirazından yapılıyorlardı ve ağın ortasına bir taş, demir parçası ya da bir kum torbası bağlanmıştı. Çemberin çapı genellikle 50 cm'dir.Ryecha'nın bozulmasını önlemek için aynı uzunlukta üç veya dört ince kordon çembere eşit mesafede bağlanır ve bunlar ortak bir düğümle bağlanır, bu kordonun içinden daha dayanıklı bir kordonun alçaltılması ve yükseltilmesi için geçirilir. Kıyıdan yakalanırsa, kordon direğe bağlanır. Yem bir ağa, çemberin çapı boyunca gerilmiş bir kordona veya yine çembere tutturulmuş ince bir çubuğa bağlanır ve tuzak dibe indirilir. Kanalı çıkarmak için kullanılan kordon bir şamandıra veya direğe bağlanır,banka yamacında sıkışmış. Balık yakalamak, bir yemi ele geçiren kerevitin sudan çıkarıldığında tuzaktan çıkamayacağı gerçeğine dayanır. Raschevnu gecikmeden kaldırılmalıdır. Aynı zamanda birbirinden 5-10 m mesafede yerleştirilmiş birkaç kabuklu ile balık tutabilirsiniz.
Kerevit nasıl ve nerede yakalanır
Kerevit avlarının iyi olması için onları nasıl ve nerede yakalayacağınızı bilmeniz gerekir. Kerevitlerin hareketliliği suyun ışığına bağlıdır. Işığı zayıf bir şekilde ileten karanlık sularda, mücadele akşamın erken saatlerinde, bazen saat 15-16'da ayarlanabilir. Bu tür sularda en zengin av akşamları olur ve gece yarısına kadar kerevit aktivitesi azaldıkça azalır. Berrak sularda, kereviti akşamdan erken yakalamaya başlamayın, av gece yarısına kadar ve hatta gece yarısından sonra büyümeye devam eder. Gece karanlığın ardından yeni bir zhor fark edilir, ancak akşamdan daha zayıftır.
Kerevit hareketinin aktivitesini başka birçok faktör de etkiler. Bulutlu havalarda balık tutmaya açık havalardan daha erken başlanabilir. Kerevitlerin en iyi yakalanması ılık, karanlık gecelerde ve yağmurlu havalarda görülür. Yakalama, soğuk, sisli ve aydınlık gecelerde ve ayın altında daha zayıftır. Fırtına balık tutmayı engeller.
Tuzaklar genellikle 1-3 m derinliğe kurulur, ancak kerevitlerin yediği bitki örtüsü ve yaşam alanlarına uygun dip daha derin yerlerde ise birkaç metre derinlikte balık tutmayı deneyebilirsiniz. Hafif suda kerevit, karanlık sudan daha derin kalır. Onları kayalık veya çakıl tabanı olan rezervuarlarda, terk edilmiş taş iskelelerde, köprülerde, takozların altında, dik kıyılarda ve bankların yamaçlarının altında çukur kazmaya uygun bir dipten yakalamak en iyisidir.
Geceleri, balık tutma sırasında kerevitler ölçülmez veya sıralanmaz, çünkü karanlıkta uzun zaman alır ve avı yavaşlatır. Kerevitleri düşük dik kenarlı ve geniş tabanlı bir kapta toplayın, böylece kalın bir tabaka halinde yer almasınlar. Bulaşıkların dibinde su olmamalıdır.
Kerevitin uzunluğunu, kerevitin arkası şeklinde bir girintiye sahip bir ölçüm çubuğu ile ölçmek çok uygundur. Çubuk 10 cm uzunluğundadır, 10 cm'den küçük genç kerevitler alınır ve tekrar suya bırakılır. Tekrar yakalanmamaları ve gereksiz yere yaralanmamaları için balık tutma yerinden uzağa suya bırakılması önerilir.
Kerevitlerin saklanması ve taşınması
Yakalanan kerevit genellikle kullanılmadan önce bir süre saklanmalıdır. Genellikle kafeslerde tutulurlar. Olası bulaşıcı hastalıkları lokalize etmek için, yakalandıkları rezervuarlarda kafeslerde kerevitlerin tutulması gerektiği unutulmamalıdır. Hepsinden iyisi, duvarlarında delikler açılmış levhalardan yapılmış alçak kutular veya yuvalı kutular kendilerini kafes olarak kanıtlamıştır. Kerevit, ahşap kalaslardan veya metal ağdan yapılmış kafeslerde iyi korunmuştur.
Kerevitleri kafeslerde tutmak, özellikle çaresiz bireyler olmak üzere birbirlerini yedikleri için olabildiğince kısa olmalıdır. Kerevitler 1-2 günden fazla kafeslerde depolandığında, daha iyi korunmaları ve birbirlerine daha az saldırmaları için beslenmeleri gerekir. Taze balık olağan besindir. Kerevit ayrıca ısırgan otu, kızılağaç yaprağı, patates, bezelye sapı ve diğer bitki besinleriyle de beslenebilir. Kerevitlerin bitki besinlerinden daha çok balık için savaştığı fark edilmiştir. Bu kavgalarda pençelerini kaybederler ve başka yaralanmalar alırlar. Bundan kaçınmak için kereviti kafeslerde bitki besinleriyle beslemek daha iyidir.
Kerevitler genellikle susuz geniş kutularda taşınır. Hasır sepetler, ahşap, karton ve plastik kutular, yeterli hava deliklerine sahip oldukları sürece özellikle pratiktir.
Kerevitler sadece bir sıra halinde yaklaşık 15 cm yüksekliğindeki kutulara yerleştirilir. Kerevitlerin yanı sıra kutuların dibine de ıslak yosun, çimen, ısırgan otu, su bitkileri vb. Daha uzun kutularda ara raflar, kerevit katmanlarının birbirine sıkıca yapışmaması için çıtalardan yapılmıştır. Sağlam ve ara bölmeler olmadan taşınabilir, nemli yosun katmanları ile kaydırılabilirler. Kerevitleri kutulara koymalı ve hareket etmeye başlamadan önce mümkün olduğunca çabuk yosunla örtmelisiniz. Kerevit aktivite göstermeye başlarsa, kutunun köşelerinde hızla yığınlar halinde birikecektir. Kerevitin kutunun dibinde toplanan suyla kaplanmasını önlemek için özen gösterilmelidir.
Kerevitleri yaz sıcağında taşırken, kutulardaki sıcaklığın çok yükselmemesini sağlamak gerekir. Bunu yapmak için kutuları doğrudan güneş ışığından kapatmanız, kutuların etrafına buz torbaları koymanız vb. Sıcakta kerevitler en iyi geceleri taşınır. İçeride istenen sıcaklığı korumak için, dış yüzey herhangi bir kuru malzeme ile kaplanabilir.
Almanların tavsiyesi üzerine kerevit, kutulara yerleştirilmeden önce yakalandıktan sonra yarım gün kurumalıdır. Kerevitlerin daha önce bir süre yiyecek almamışlarsa ulaşımı daha iyi tolere edeceği kanısındayız.
Doğal sularda kerevit bakımı için başlıca faaliyetler şunlardır:
- özellikle kerevit vebası olmak üzere kanser hastalıklarının ortadan kaldırılması;
- kerevit yakalamak için tavsiyelere uygunluk;
- kerevit nakli;
- rezervuardaki yabani ot türlerinin sayısında azalma;
- kerevit habitatının iyileştirilmesi.
Kerevit avlayan her sevgilinin görevi, salgının lokalize edilmesine yardımcı olmak, geniş yayılmasını önlemek ve bu vakalar için geliştirilen önerileri takip etmektir.
Yoğun kerevit avcılığı, bir rezervuardaki kerevit sayısını artırmak için en etkili yöntemlerden biridir. Kerevitler zaten 7-8 cm uzunluğunda cinsel olgunluğa eriştiğinden ve kerevitleri yakalamak için izin verilen minimum boyut 10 cm olduğundan, kerevitlerin toplu olarak yakalanması rezervuardaki hayvanlarına zarar vermeyecektir. Aksine, en iyi habitatları işgal eden büyük ve yavaş büyüyen bireyler rezervuardan çıkarıldığında, kerevitlerin üremesi hızlanır. Yumurtalı ve kabuklu dişiler hemen suya bırakılmalıdır.
Yerleşmeye uygun, 8-9 cm uzunluğunda, cinsel olgunluğa ulaşmış bireylerdir. Yeniden yerleşim en geç Ağustos ayında yapılmalıdır, böylelikle kerevit çiftleşmeden ve kış başlangıcından önce yeni habitata alışmak için zamana sahip olacaktır.