Tana Toraja , Torajanlar olarak bilinen yerli bir gruba ev sahipliği yapan pitoresk bir dağlık bölge olan Endonezya’daki Güney Sulawesi’nin bir bölgesidir.
Torajanlar için yaşamla ilgili en önemli şey ölümdür; ve bu nedenle, bugün uygulanmaya devam eden dünyanın en eşsiz ve karmaşık cenaze törenlerinden bazılarını oluşturmuşlardır. Ancak endişelenmeyin, bu makale – bazı insanlar için biraz karanlık (ve potansiyel olarak ürkütücü ve/veya şok edici) görünse de, bu Toraja Ölüm Ritüelleri hayatınızın en büyük kutlamalarından biri olduğundan , hiç de hastalıklı değildir. hakkında hiç okuyacak.
Mağara Definleri, Heykeller ve Yürüyen Ölüler
Torajanlar, topluluk içindeki ve dışındakiler için zenginlik ve refahın nihai sembolü olarak görülen ayrıntılı cenaze törenleriyle, ölümleri için servet biriktirmek için hayatta çok çalışırlar.
En büyük ve en cömert şenlikler, National Geographic tarafından belgelenen bir olay olan 1972’de gömülen son “saf kanlı Torajan soylusu” ile topluluk içinde asil duruşa sahip olanlar için ayrılmıştır .
Bir Torajan Öldüğünde Ne Olur?
Vücut Bakımı
Torajanlar ölümün anlık olmadığına inanırlar; fakat bir kişinin tamamen Puya’ya ( öte dünya ) geçmesi aylar hatta yıllar alabilir . Bu ancak ceset gömüldükten sonra olabilir.
Cenaze defnedilene kadar aile evinde tutulur ve Makula (hasta kişi) olarak düşünülür.
Vücudun çürümesini ve çürümesini önlemek için geleneksel olarak battaniyelere sarılır ve bitkisel iksirler ve için için yanan ateşlerle korunur. Bu büyük ölçüde ortadan kalktı ve cesetler artık formalin (formaldehit ve su) enjeksiyonları ile korunuyor ve bu da sonunda mumyalaşmaya neden oluyor.
Ceset, aile evinin arka tarafında – Torajanların cennetin bulunduğuna inandıkları güneye bakan – bir odada tutuluyor ve aile üyeleri tarafından cenazeye maddi ve duygusal olarak hazırlanırken aylar veya yıllar boyunca neredeyse 24 saat boyunca bakılıyor.
Aile üyeleri her gün vücudu ziyaret eder, onunla konuşur ve günde 4 defaya kadar yiyecek ve içecek getirir. Torajanlar bunu, ölen kişiye büyük saygı duydukları için, kişinin “ Makula ” olmasına rağmen, ruhunun evde kaldığı varsayımıyla yaparlar. Ayrıca evde oldukları sürece ailenin bir parçası olarak kalmaya devam ederler. Evin ziyaretçileri ölen kişiyle tanıştırılacak ve onların ev yaşamına dahil edilmesine büyük özen gösterilecektir.
Tau Tau
Tau Tau , genellikle bir kişinin ölümü üzerine görevlendirilen, ölen kişinin oymalı ahşap veya bambu heykelidir. “Tau”, “insan” olarak tercüme edilir ve bu nedenle Tau Tau, “erkekler” veya “heykel” anlamına gelir.
Geleneksel olarak, yalnızca konularının cinsiyetini ortaya çıkarmak için oyulmuştur; ama giderek daha fazla abartılı hale geldiler ve daha önce merhumun sahip olduğu bir kıyafetin giyilmesi gibi, şimdi merhumun bir benzerliği bekleniyor.
1.500 doların üzerinde bir maliyetle, genellikle daha yüksek toplumsal statüye sahip olanlar için ayrılmış bir savurganlıktır.
Tau Tau bir kez yaratıldıktan sonra bedenle birlikte kalır ve gömülme anında mağara mezar girişinin üzerindeki bir gözetleme yerine aktarılır. Tau Tau’nun ölenleri koruduğu ve yaşayanlara göz kulak olduğu düşünülmektedir.
Cenaze
kurbanlık hayvanlar
Cenaze töreninin savurganlığını ölen kişinin serveti belirleyecektir ve ailelerin gerekli serveti ve kurbanlık hayvanlarını toplaması yıllar alabilir. Her biri 100 Milyon Rupiah’ın üzerinde (~7,000 USD) en az altı manda Torajan cenazesinde kurban edilir. Bununla birlikte, toplumda yüksek itibara sahip asil insanlar olarak düşünülenler için 100 manda kadar olabilir.
Torajanlar, bufaloların merhumu Puya’ya götürmeye yardım ettiğine inanıyor. Ne kadar çok bufalo, o kadar hızlı yolculuk. Ruhu serbest bırakmak için boğazları kesilerek katledilirler ve ölen ailenin evinin önünü süslemek için boynuzları çıkarılır.
Cenazeye gelen konuklar genellikle ölen akrabalarına hediye olarak kurban edilmek üzere bir domuz veya bufalo ile gelirler. Bu bağışlar, daha sonra o aileden biri öldüğünde geri ödenmek üzere titizlikle kayıt altına alınır. O zamana kadar aileler arasında kopmaz bir bağ vardır.
Horoz dövüşü veya bulangan londong da törenin ayrılmaz bir parçasıdır. Bufalo ve domuzların kurban edilmesinde olduğu gibi, horoz dövüşü de yeryüzüne kan dökülmesini içerdiğinden kutsal kabul edilir. Resmi olarak gelenek, en az üç tavuğun kurban edilmesini gerektirir, ancak törenin bir parçası olarak 25 çift tavuğun birbirine karşı karşıya getirilmesi yaygındır.
Rambu Solo ( Cenaze Töreni)
Rambu Solo , cenaze töreninin resmi adıdır (Ölüm Mükemmelliği Töreni olarak da bilinir). Tipik olarak, her yıl Haziran ve Eylül ayları arasındaki kurak mevsimde gerçekleşir.
Ya köydeki Tongkoran’ın (geleneksel ev) dışında ya da arkadaşların ve ailenin şenlikleri izlemesi için bambu yapıların dikildiği bir alanda (tören alanı rante olarak bilinir ) yapılır. İnlemelerin, ağlamaların, dansların ve şarkıların bol olduğu, hayvanların ayinsel olarak kurban edildiği ve horoz dövüşlerinin olduğu bu dönemdir.
Hayvanlardan elde edilen et, ölüm şöleninin bir parçası olarak yenir ve ekstra et, eve götürülmek üzere katılan aileler arasında bölünür.
Ataların yolu olan aluk dini, ölüm şöleni ile sadece asil bir kişinin kutlanması gerektiğini belirtse de, çocuklar ve düşük statülü yetişkinler için yapılan törenler hariç tüm cenaze törenlerinin ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir.
Bu şenlikler, ölen kişinin durumuna bağlı olarak iki günden iki haftaya kadar sürebilir.
Bundan sonra, ceset törensel palaquin’e (geleneksel bir ev olan Tongkoran’ın şeklidir ) yerleştirilir ve birçok erkek tarafından – köyün üyeleri eşliğinde – Ma’Palao / Ma’ olarak bilinen bir alayı arkasındaki mezar alanına taşınır. Pasonglo.
Mağara Definleri
Ölenler geleneksel olarak, bazen yerden 30 metreye (100 fit) kadar yüksek olan oyuk bir uçurum kenarındaki mezara gömülür. Bu mağaralar, çok az bir ücret veya bazen bir çift bufalo karşılığında, koşum takımı veya güvenlik ağı kullanmadan işi yapan uzmanlar tarafından oyulmuştur.
Genel olarak, ceset ne kadar yüksekte gömülürse, toplumdaki ölü statüsü o kadar yüksek olur. Mezar soyguncularını caydırmak için altın gibi zenginliklerinin sembolleriyle gömülen insanları da bulabilirsiniz.
Bu bazen tabutu uçurumun kenarından asmayı içerir, burada halatlar kopana veya tabut parçalanana ve kalıntılar yere düşene kadar kalır.
Genel olarak konuşursak, ailedeki statünüz ne kadar düşükse, gömülü olduğunuz mağarada o kadar düşük olur; ama her zaman yerin üstündedir. Bunun nedeni, Torajanların, toprağın, toprak aracılığıyla hayat veren anneyi temsil ettiğine ve bedenleri toprağa gömmenin özünde bu saflığı kirleteceğine inanmalarıdır.
Tana Toraja ziyaretimizde Londa olarak bilinen bu mağara mezarlık alanlarından birini ziyaret ettik .
Bir mağarada iki mezar yeri olması ve turistler tarafından girilebilmesi bakımından benzersizdir.
Mağara girişinin dışında, sizi mağaraya götürebilecek ve sakinlerin tarihini anlatabilecek bir lambalı yerel rehber kiralayabilirsiniz. Kesinlikle büyüleyici; ama raflarda ve çıkıntılarda tabutlar, kafatasları ve kemikler olduğu için ellerinizi kendinize saklamayı unutmayın.
Çocukların Ölümü
Henüz dişleri çıkmamış olan bebekler ve küçük çocuklar, yukarıda anlatıldığı şekilde gömülmezler. Bunun yerine, kumaşa sarılırlar ve içi boş bir ağaç gövdesine yerleştirilirler ve ardından palmiye lifi bir kapıyla kapatılırlar. Torajanlar, ağaç iyileşmeye başladığında çocuğun özünün ağaçla bir olacağına inanırlar.
Ma’nene: Cesetlerin Törensel Temizlenmesi
Ma’Nene Festivali Ağustos ayında yapılır ve “Cesetlerin Törensel Temizlenmesi” olarak tercüme edilir. Genellikle “ikinci cenaze” olarak anılır ve ölenlerin akrabalarının, vücutlarını temizlemek ve onlara yeni giysiler giydirmek için sevdiklerini son istirahat yerlerinden çıkarmalarıdır.
Bu tören sırasında, cesetler genellikle köyde sergilenir ve sokaklarda dolaştırılır; “yürüyen ölüler” referanslarının nereden geldiği buradan kaynaklanmaktadır.
Bunu ölülere büyük saygı duydukları için yaparlar ve genellikle ölümden sonraki yaşamda ihtiyaç duyacakları para, sigara, giysi ve diğer hazinelerle onları yeniden gömerler.
Bu Kültürel Olguyu Kendiniz Nasıl Deneyimlersiniz?
Toraja’yı yılın herhangi bir zamanında ziyaret etmek mümkün olsa da, Toraja ölüm ritüellerini deneyimlemek ve bir Rambu Solo veya Ma’Nene Kutlaması’na tanık olmak istiyorsanız, ziyaretinizi Ağustos ve Eylül ayları arasında yapmak en iyisidir. Torajanlar, uluslararası ziyaretçilerin katılımının toplumdaki statülerini artırdığına inandıkları için şenliklere gelen ziyaretçileri ağırlamaktan mutluluk duyarlar.
Ziyaretinizden önce Torajan Turizm Kurulu ile iletişime geçin , bölgede devam eden çeşitli kutlamalar konusunda sizi doğru yöne yönlendirmeye yardımcı olacaklardır.