Image cocoparisienne
Dünyalar arasındaki bu geçiş korkutucu, ama aynı zamanda çekici. Hiç doom ve kasvetli web sitelerine bağımlı oldunuz mu, her gün çöküşün yakında çıkacağına dair en son kanıtları okumak için giriş yaparak, Peak Oil'in 2005'te başlamadığı veya finansal sistemin çökmediği zaman neredeyse hayal kırıklığına uğradığını hissettiniz. 2008 içinde? (Hala kendim Y2K için endişeleniyorum.)
Geleceğe korku, evet, aynı zamanda bir tür olumlu beklenti karışımıyla mı bakıyorsunuz? Büyük bir kriz ortaya çıktığında, bir süper fırtına ya da finansal kriz, kimseye hizmet etmeyen (elitleri bile değil) bir sistemdeki ortak tuzaklarımızdan kurtulabileceğini umarak “Getirin!” Diyen bir parçanız var mı?
En Çok Arzu Edileninden Korkmak
En çok istediği şeyden korkmak oldukça normaldir. Bizi köleleştiren Dünya Hikayesini aşmak, gerçekten de gezegeni öldürmek istiyoruz. Bu hikayenin sonunun ne olacağından korkuyoruz: Tanıdık olan çok şeylerin ölümü.
Korkun ya da değil, zaten oluyor. 1970'teki çocukluğumdan beri, Halk Hikayemiz hızlanan bir oranda erimiş durumda. Batı'da giderek daha fazla insan medeniyetin temelde doğru yolda olduğuna inanmıyor. Temel mülkünü henüz açık bir şekilde sorgulamayanlar bile, benden bıkmış görünmektedir. Bir sinizm katmanı, yenilikçi bir öz farkındalık ciddiyetimizi susturdu.
Bir zamanlar bu kadar gerçek olan, bir parti platformunda bir tahta olduğunu söyleyin, bugün görüntü ve mesaj açısından onu ayrıştırmak için birkaç "meta" filtre seviyesi görüldü. Bizler bir zamanlar bizi büyüleyen bir hikayeden büyümüş, şimdi bunun sadece bir hikaye olduğunun farkındayız.
Hikaye Dıştan Kesildi
Aynı zamanda, bir dizi yeni veri noktası hikayeyi dışarıdan bozdu. Fosil yakıtların harmanlanması, tarımı dönüştürmek için kimyasalların mucizesi, sosyal mühendislik ve siyaset biliminin daha rasyonel ve adil bir toplum yaratma yöntemleri - her biri vaatlerinin çok ötesine düşmüş ve birlikte medeniyeti tehdit eden beklenmedik sonuçlar doğurmuştur. . Artık bilim adamlarının elindeki herşeyin iyi olduğuna inanamıyoruz. Bundan sonraki akıl yürütmenin sosyal Ütopya'yı getireceğine inanamayız.
Bugün, biyosferde yoğunlaşan bozulmayı, ekonomik sistemin bozulmasını, insan sağlığındaki düşüşü, ya da küresel yoksulluk ve eşitsizliğin ısrarını ve gerçekten büyümesini görmezden gelemeyiz. Ekonomistlerin yoksulluğu gidereceklerini düşündük, siyaset bilimciler sosyal adaletsizliği giderecek, kimyagerler ve biyologlar çevre sorunlarını çözecek, aklın gücüne hakim olacak ve aklı başında politikalar benimseyecektik.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
National Geographic'in ilk 1980'lerinde yağmur ormanlarının düşüş haritalarına baktığımı ve hem alarm hem de rahatlama hissettiğimi hatırlıyorum - rahatlama çünkü en azından National Geographic'i okuyan bilim adamları ve herkes şimdi sorunun farkındalar, bu yüzden kesinlikle bir şeyler yapılacak.
Hiçbir şey yapılmadı. Rainforest düşüşü, 1980'te bildiğimiz neredeyse tüm çevresel tehditlerle birlikte hızlandı. İnsanların Öyküsü, yüzyıllar boyunca ilerledi, ancak her on yılda bir, belki de I. Dünya Savaşı'nın endüstriyel ölçekte katliamıyla başlayan çekirdeğinin boşalması daha da arttı.
Ben çocukken, ideolojik sistemlerimiz ve kitle iletişim araçlarımız hala bu hikayeyi koruyordu, ancak son otuz yılda gerçekliğin saldırıları koruyucu kabuğunu deldi ve temel altyapısını aşındırdı. Artık hikaye anlatıcılarımıza, seçkinlerimize inanmıyoruz.
Geleceğin Vizyonunu Kaybettik mi?
Bir zamanlar sahip olduğumuz geleceğin vizyonunu kaybettik; çoğu insan geleceğe dair hiçbir fikre sahip değildir. Bu toplumumuz için yeni. Elli veya yüz yıl önce, çoğu insan geleceğin genel hatlarıyla ilgili fikir birliğine vardı. Toplumun nereye gittiğini bildiğimizi sandık. Marksistler ve kapitalistler bile temel ana hatları üzerinde hemfikirdiler: mekanize bir eğlence cenneti ve bilimsel olarak tasarlanmış sosyal uyum, maneviyat ya tamamen kaldırıldı ya da çoğunlukla Pazar günleri gerçekleşen maddi açıdan eşitsiz bir yaşam köşesine düştü. Elbette bu vizyondan muhalifler vardı, ama bu genel bir fikir birliği idi.
Bir hayvan gibi, bir hikaye sonuna yaklaştığında ölüm boğazı, yaşamın abartılı bir semblance geçirir. Bugün bugün egemenlik, fetih, şiddet ve ayrılık görüyoruz, bir zamanlar gizlenmiş ve dağınık olanı yansıtan saçma uçları ele alıyoruz. İşte birkaç örnek:
İnsanların yarısının sadece bir böbreğinin bulunduğu Bangladeş'teki köyler, diğerini karaborsa ticaretinde sattı. Genellikle bu, borçları ödemek için yapılır. Burada, ekonomik sistemimizi harekete geçiren hayatın paraya dönüştürülmesinin gerçek anlamıyla gerçekleştiğini görüyoruz.
Çin'deki cezaevleri, mahk tomların, karakter deneyimi puanları oluşturmak için çevrimiçi video oyunları oynayarak günde on dört saat harcaması gerektiği anlamına gelir. Cezaevi yetkilileri daha sonra bu karakterleri Batı'daki gençlere satar. Burada, aşırı formda, fiziksel ve sanal dünyalar arasındaki bağlantının, fantezilerimizin kurulduğu acı ve sömürünün kopukluğunu görüyoruz.
Japonya'da akrabaları onları görmeye vakti olmayan yaşlı insanlar, bu nedenle aile üyesi gibi davranan profesyonel “akrabalar” dan ziyaret alırlar. İşte topluluk ve aile bağlarının çözülmesinin, para ile yer değiştirmesinin bir aynası.
Saçma yüksekliği
Tabii ki, bunların hepsi, tarihi delip geçen ve endemik bir şekilde devam eden korku likidisine kıyasla solgun. Savaşlar, soykırım, toplu tecavüzler, terlikler, mayınlar, kölelik.
Gezegenin böyle bir tehlikede olduğu bir zamanda hala hidrojen bombası üretip uranyum mühimmatı tükettiğimiz saçmalıkların doruk noktasıdır ve hepimiz uygarlığın ayakta durma umuduna sahip olacağız. Savaşın saçmalıkları, aramızdaki en algılayıcı olandan asla kaçamadı, ancak genel olarak bu saçmalığı gizleyen veya normalleştiren ve böylece Dünya Hikayesini kesintiye uğratan koruyan hikayelerimiz oldu.
Bazen, çok saçma, çok korkunç veya açıkça adaletsiz olan ve bu savunmalara nüfuz edecek ve insanların aldıkları şeylerin çoğunu sorgulamalarına neden olacak bir şey olur. Bu tür olaylar kültürel bir kriz sunar. Bununla birlikte, tipik olarak, baskın mitoloji kısa sürede toparlanır ve olayı kendi anlatılarına dahil eder.
Etiyopyalı kıtlık, o zavallı siyah çocuklara hâlâ sahip olduğumuz gibi “gelişmemiş” bir ülkede yaşamaya yetecek kadar talihsiz olmalarına yardımcı oldu. Ruanda soykırımı, Afrika vahşeti ve insani müdahaleye duyulan ihtiyaçtan kaynaklanıyordu. Nazi Holokostu kötülük devralma ve onu durdurma zorunluluğu hakkında oldu.
Bu yorumların tümü, çeşitli şekillerde, halkın eski hikayesine katkıda bulunur: biz gelişiyoruz, medeniyet doğru yolda, iyilik kontrolden geçiyor. Hiçbiri incelemeye dayanamaz; Eski iki örnekte, halen sürmekte olan kıtlık ve soykırımın sömürgeci ve ekonomik nedenlerini gizlemişlerdir. Holokost örneğinde kötülüğün açıklaması sıradan insanların kitlesel katılımını engelliyor - sizin ve benim gibi insanlar. Anlatıların altında bir huzursuzluk devam ediyor, bir şeylerin dünyada yanlış olduğu hissi devam ediyor.
Dünyanın Temelde Tamam Olduğu Kurguunu Korumak
2012 yılı küçük ama güçlü bir hikaye delici etkinlikle sona erdi: Sandy Hook katliamı. Rakamlarla, küçük bir trajediydi: Çok daha fazla ve eşit derecede masum olan çocuklar, o yıl ABD drone grevlerinde Sandy Hook'ta öldüklerinden daha fazla ve açlıktan öldüler. Ancak Sandy Hook, dünyanın temelde tamam olduğu kurgusunu korumak için kullandığımız savunma mekanizmalarına nüfuz etti. Hiçbir anlatı, tamamen anlamsızlığını içeremez ve derin ve berbat bir yanlışlığın farkına varmaz.
Öldürülen masumları tanıdığımız genç yüzler ve ebeveynlerinin acılarını kendimize eşleştirerek yardım edemedik. Bir an için hepimizin aynı şeyi hissettiğini hayal ediyorum. Hikaye dışında bir gerçek olan sevgi ve kederin sadeliği ile temas halindeydik.
O andan sonra, insanlar olayı anlamak için acele ettiler, silah kontrolü, zihinsel sağlık ya da okul binalarının güvenliği hakkındaki bir anlatı içinde yer aldı. Hiç kimse bu tepkilerin meselenin özüne dokunduğuna inanmıyor. Sandy Hook, tüm anlatıyı çözen anormal bir veri noktasıdır - dünya artık mantıklı değil.
Ne anlama geldiğini açıklamakta zorlanıyoruz, ancak açıklama yeterli değil. Normalin hala normal olduğunu iddia ederek devam edebiliriz, ancak bu, kültürümüzün mitolojisini parçalayan bir dizi “bitiş zamanı” olayından biridir.
Dünyanın İyileşmesi Gerekiyordu
İki kuşak önce, ilerleme öyküsünün güçlü olduğu, yirmi birinci yüzyılın, okul katliamları, yaygın obezite, artan borçluluk, yaygın güvensizlik, yoğunlaşan zenginlik konsantrasyonları, engelsiz dünyadaki açlık ve medeniyeti tehdit eden çevresel bozulma? Dünyanın daha iyi olması gerekiyordu. Daha zengin, daha aydınlanmış olmamız gerekiyordu. Toplumun ilerlemesi gerekiyordu.
Artırılmış güvenlik, arzu edebileceğimiz en iyisi midir? Kilitsiz, yoksulluksuz, savaşsız bir toplumun vizyonlarına ne oldu? Bunlar bizim teknolojik kapasitemizin ötesinde mi? Neden yirminci yüzyılın ortalarında bu kadar yakın görünen daha güzel bir dünyanın vizyonları şimdi o kadar ulaşılmaz görünüyor ki, umabileceğimiz tek şey, daha rekabetçi, daha aşağılanmış bir dünyada hayatta kalmaktır. Gerçekten, hikayelerimiz bizi başarısızlığa uğrattı.
İnsan hediyelerimizin herkesin yararına olduğu bir dünyada yaşamak istemek çok mu fazla? Günlük faaliyetlerimiz biyosferin iyileşmesine ve diğer insanların iyiliğine katkıda bulunuyor mu? Daha güzel bir dünyanın bir kez daha mümkün olduğu gerçek bir hayal gibi hissetmeyen, gerçek bir hikaye olan İnsan Hikayesine ihtiyacımız var.
Çeşitli vizyon sahibi düşünürler böyle bir hikayenin versiyonlarını sunmuşlardır, ancak hiçbiri henüz dünyaya anlam kazandıran ve insan aktivitesini gerçekleştirmeye koordine eden geniş çapta kabul edilmiş bir anlaşma ve anlatı dizisi olan Gerçek İnsanların Hikayesi haline gelmemiştir.
Böyle bir hikaye için henüz hazır değiliz, çünkü eski olan, ustalarda olsa da, hala kumaşının büyük bir kısmı bozulmamış durumda. Ve bunlar çözüldüğü zaman bile, yine de hikayeler arasındaki boşluğu geçip geçmeliyiz. Önümüzdeki çalkantılı zamanlarda, tanıdık davranma, düşünme ve olma yollarımız artık anlam ifade etmeyecek. Ne olduğunu, ne anlama geldiğini ve bazen gerçek olanı bile bilmiyoruz. Bazı insanlar o zamana zaten girdi.
İnsanların Yeni Bir Hikayesine Hazır Mısın?
Keşke size yeni bir Halk Hikayesi için hazır olduğumu söyleyebilseydim, ancak birçok dokumacı arasında olsam da, yeni kıyafetleri henüz tam olarak yaşayamam. Olabilecek dünyayı tarif ettiğimde, içimdeki bir şey şüphelenir ve reddeder ve şüphenin altında da acı verici bir şey olur.
Eski hikayenin çöküşü, dokusunun altına gizlenmiş eski yaraları çözen ve onları farkındalığın iyileştirici ışığına maruz bırakan bir tür iyileştirme sürecidir. Bunu okuyan birçok insanın, gizleme illüzyonlarının düştüğü zamanlar böyle bir zaman geçtiğinden eminim: tüm eski gerekçeler ve rasyonelleşmeler, tüm eski hikayeler. Sandy Hook gibi olaylar aynı süreci kollektif bir seviyede başlatmaya yardımcı olur. Bu yüzden de süper fırtınalar, ekonomik krizler, politik erimeler… bir şekilde veya başka bir şekilde, eski mitolojimizin eskimişliği çıplak bırakılıyor.
Maneviyat ve Aktivizmin Konularını Yeniden Birleştirmek
Sinizm, çaresizlik veya nefret biçimini alan bu acı veren şey nedir? İyileşmemiş halde bıraktığımız herhangi bir geleceğin o yarayı bize yansımayacağını ümit edebilir miyiz? Kaç tane devrimci, kendi örgütlerinde ve ülkelerinde, yıkılmak istedikleri baskı kurumlarını yeniden yarattı? Sadece Ayırma Hikayesinde dışardan içeriden yalıtabiliriz. Bu hikaye bozulurken, her birinin mutlaka diğerini yansıttığını görüyoruz. Uzun zamandır çeşitlendirilmiş maneviyat ve aktivizm ipliğini yeniden bir araya getirmenin gerekliliğini görüyoruz.
Bugün bulunduğumuz yerden yeni bir Halk Hikayesi almak için hareket etmek için engebeli bir bölgeye sahip olduğumuzu unutmayın. Bir İnterbeing Hikayesi tanımlamam, insanlığın ve doğanın yeniden birleşmesi, ben ve diğer, iş ve oyun, disiplin ve arzu, madde ve ruh, erkek ve kadın, para ve armağan, adalet ve şefkat ve diğer birçok kutupluluk gibi görünüyorsa idealist ya da saf, eğer sinizm, sabırsızlık ya da çaresizlik uyandırırsa, lütfen bu duyguları bir kenara itmeyin. Onlar aşılması gereken engeller değillerdir (eski Kontrol Hikayesinin bir parçası). Tamamen yeni bir hikayeye yerleşmemize ve getirdiği değişime hizmet etmek için oldukça genişletilmiş gücümüze açılan kapılardır.
Henüz yeni bir hikayemiz yok. Her birimiz bazı konuların farkındayız, örneğin bugün alternatif, bütünsel veya ekolojik dediğimiz şeylerin çoğunda. Burada ve orada kalıpları, tasarımları, kumaşın ortaya çıkan kısımlarını görüyoruz. Ancak yeni mitos henüz oluşmadı.
Bu Anlarda Uyuyan İnsanlığımız Uyanıyor
“Hikayeler arasındaki boşluğa” bir süre bağlı kalacağız. Bu çok kıymetli - bazıları kutsal diyebilir - zaman. O zaman gerçek ile temasa geçiyoruz. Her felaket, hikayelerimizin altındaki gerçekliği çıplak bırakıyor. Bir çocuğun dehşeti, bir annenin kederi, nedenini bilmeme dürüstlüğü.
Bu gibi anlarda, hareketsiz insanlığımız, birbirimizin yardımına, insana insana gelip kim olduğumuzu öğrenirken uyanır. Eski inançlar, ideolojiler ve politika tekrar ele geçirilmeden önce, her zaman bir felaket yaşanmaya devam eden şey budur. Şimdi felaketler ve çelişkiler o kadar hızlı geliyor ki, hikaye iyileşmeye yetmiyor. Yeni bir hikaye içine doğum süreci böyle.
İzni ile alıntı Bölüm 2:
Kalplerimizin Tanıdığı Daha Güzel Bir Dünya Mümkün.
Makale Kaynağı
Kalplerimizin Tanıdığı Daha Güzel Bir Dünya Mümkün
Charles Eisenstein tarafından
Sosyal ve ekolojik bir kriz zamanında, dünyayı daha iyi bir yer yapmak için bireyler olarak ne yapabiliriz? Bu ilham verici ve düşündürücü kitap, sinizme, hayal kırıklığına, felce ve bunalmaya karşı güçlü bir panzehir görevi görüyor, bu nedenle çoğumuz hissettiğimiz, onu neyin doğru olduğuna dair bir toprak hatırlatmasıyla değiştiriyoruz: hepimiz birbirimize bağlıyız ve küçük, kişisel seçimlerimiz beklenmedik dönüşüm gücü taşır. Birbirine bağlı olarak adlandırılan bu birbirine bağlılık ilkesini tam olarak benimseyerek ve uygulayarak değişim için daha etkili bir ajan haline gelir ve dünya üzerinde daha güçlü bir pozitif etkiye sahibiz.
Yazar Hakkında
Charles Eisenstein, medeniyet, bilinç, para ve insani kültürel evrim temalarına odaklanan bir konuşmacı ve yazardır. Viral kısa filmleri ve çevrimiçi makaleleri onu türlere meydan okuyan bir sosyal filozof ve kültürlerarası entelektüel olarak kanıtladı. Charles, Yale Üniversitesi'nden 1989'ta Matematik ve Felsefe derecesi ile mezun oldu ve önümüzdeki on yılını Çince-İngilizce çevirmen olarak geçirdi. O da dahil olmak üzere çeşitli kitapların yazarıdır. Kutsal İktisat ve İnsanlığın Yükselişi. Adresindeki web sitesini ziyaret edin charleseisenstein.net
Charles Eisenstein tarafından daha fazla makale okuyun. Onun ziyaret yazar sayfası.