8 Mayıs’ta geldi ARD talk show “Anne Will” sosyolog Harald Welzer ile Ukrayna’nın Berlin büyükelçisi Andrij Melnyk arasında bir medya boktan fırtınasını tetikleyen karşılıklı darbeler. Welzer, Emma dergisindeki yazarlar ve aydınlarla birlikte Şansölye Olaf Scholz olduğu için davet edildi. açık mektup Ukrayna’ya ağır silah tedarik etmemesini istedi. Ayrıca gösteride, ağır silahların teslimi yoluyla şiddetin artması ve uzun bir yıpratma savaşı konusunda uyardı. Andrij Melnyk, Welzer’in yaklaşımını “ahlaki olarak ihmal edilmiş” olarak nitelendirdi. Welzer, ağır silah tedariki konusundaki tutumunu açıklamak için Almanların savaş zamanı deneyimlerine de atıfta bulundu. Başkalarından utanmak, utanç verici, inanılmaz derecede kibirli – program sırasında Welzer’in açıklamalarıyla ilgili olarak sosyal medyadaki heyecanlı açıklamalar böyleydi.
Anne Will’de göründüğünüzden bu yana geçen birkaç günü nasıl geçirdiniz?
Birincisi, hayatımda hiç bu kadar çok e-posta almadım. Bunu dikkate değer buluyorum çünkü inanılmaz sayıda insan e-posta adresimi bulmaya zahmet etmiş ve desteklerini ifade etme ihtiyacı hissetmiş. Bu gerçekten ezici ve hayatın her kesiminden geliyor. Bu çok dokunaklıydı ve benim açımdan dünyada yanlış bir varsayımla yalnız olmadığımı gösteriyor. Diğer duygusal deneyim, bir demokraside tehlikeli olduğunu düşündüğüm ana akım medyanın şaşırtıcı gaddarlığıyla ilgilidir. Bilerek yanlış alıntı ve manipülasyon var. Nüfusun yarısının görüşleri medyada temsil edilmiyorsa, medya ortamı için öz-yansıtma günün sırasıdır.
Bu öz-yansıtma nasıl olmalı?
Demokrasi, mümkün olan en iyi çözüm hakkında iyi niyetli bir argümandır. Mood gazeteciliği ve karalama, bu arada saldırıya uğrayanları gerçekten tehlikeye atabileceği gerçeğinin dışında, oraya ait değil. Basının, tıklama sayısına yardımcı olmasa bile, gerilimi azaltma görevi vardır.
Herhangi bir olumsuz e-posta var mıydı?
Evet, elbette, yaklaşık yüzde 20.
Ve destek neydi?
Anne Will performansı ve ayrıca açık mektup üzerine. Birçoğu, konumlarının medyada ve siyasi olarak yeterince temsil edilmediğini hissettiklerini yazıyor. Ve birçoğu, Bay Melnyk ile çeliştiğim için bana teşekkür ediyor.
Programı tekrar izledin mi?
Medya cehennemi başladığında, gerçekten yanlış bir şey mi söyledim diye kendime sordum ve şovu tekrar izledim. Ve orada söylediklerimin, tetiklediği kampanya gazeteciliğiyle hiçbir ilgisi yok. Bunu oldukça çılgın buluyorum.
Medyanın tepkisi, benim de zor bulduğum ses tonunuz tarafından ateşlendi. Melnyk’e işini bilip bilmediğini sorduğunda küçümseyici konuşuyorsun.
Bay Melnyk, hoşlanmadığı bir argüman kullandığım için kişisel olarak bana saldırdı. Birinin ahlaken yoksun olduğunu söylemekten daha büyük bir hakaret var mı? Diğer kişi, adını bile hatırlayacak kadar onu ilgilendirmiyor. Kitaplarımı oku dediğim nokta, bana tarihsel olarak ders vermesi gerektiğini hissettiği gerçeğine atıfta bulundu. Bu konular üzerinde çok uzun süre ve çok çalıştığım için bu yorumu yaptım. Şimdi özeleştirel olarak söyleyebilirim, tamam, bu küçümseyici geliyor. Gerçekleşebilir. Zaten her zaman çok küçümseyici biri gibi görünüyorum. Ve eğer saldırıya uğruyorsanız, o kadar emin olmayabilirsiniz. Kendime bu cümleyi kurabilirdim. Ama bu konuda geri alacağım bir şey yok.
Eleştiri, Almanların savaş tecrübesine dayanan argümanınıza da atıfta bulunuyor: Fail milletten gelen biri bu argümanı nasıl kurban milletten birine karşı kullanabilir. Bu gerçekten uygunsuz değil mi?
Buna başımı sallamadan duramıyorum. Ben tam tersi bir konumdayım, Yahudi olmayan Almanlara, elbette tek Almanlara, Nasyonal Sosyalist dönemde sistemle ne kadar hemfikir olduklarını ve tırmanan bir dışlama ve imha sürecinin parçası olduklarını titizlikle kanıtladım. Nasyonal Sosyalizmin ve imha savaşının Alman aile hatıraları üzerindeki devam eden etkisi sorunu, ana araştırma konularımdan biriydi. Anahtar kelime “Büyükbaba Nazi değildi”, 2002’de yayınlandı. Birisinin kurbanın mı yoksa failin mi tarafında olduğuna bakılmaksızın, savaş zamanı şiddetinin etkisinin nesiller boyunca çok ciddi olduğuna dikkat çektim. Bunlar hiçbir şekilde aynı etkiler değildir, ancak bir etkiye sahiptirler. Ve Alman nüfusunun yüzde 45’i ağır silahların teslimine karşıysa, o zaman bu, savaşın bu nesiller arası sonuçlarıyla bir ilgisi var.
Anne Frank eğitim kurumunun müdürü Meron Mendel, sizi Almanları kurbanların yanına koymakla suçluyor.
ben ılımanım Ben Bay Mendel’in yaşındayken, aynı zamanda, argümanların aşırı uzatıldığı çok inatçı metinler yazma eğilimindeydim.
Tekrar bir talk show’a çıkar mısın?
Evet tabi ki neden olmasın? Böyle bir toplumda yaşamanın inanılmaz bir ayrıcalık olduğunu düşünüyorum. Bana göre bu ayrıcalık sizin de bir vatandaş olarak sorumluluk almanız ve sorunlu gördüğünüz gelişmelerin boşa gitmesine izin vermemeniz gerektiği anlamına geliyor. Bu nedenle 2015 yılında Açık Toplum Girişimi’ni kurduk. Veya on yıl önce Futurzwei vakfı. Çoğunluk aynı fikirde olmasa bile, bir demokraside tavır almanın bir zorunluluk olduğunu hissediyorum. Ve bu hiçbir şeyle ilgili değil, gerçekten varoluşsal sorularla ilgili olduğundan, benim için sessiz kalmaktansa konumumu tartışmaya açmak daha önemli. Ağ öfkelendiğinde, ağ öfkelenir.
Açık mektubunuzun tartışmayı genişletme hedefine ulaştığına dair bir izleniminiz var mı?
İlk etapta onları başlattık. Bu yüzden bu mektubu yazdık. Hem siyasette hem de medyadaki yorumlardan sorumlu olanlar arasında, ağır silahların tedarik edilmesi gerektiği konusunda bir fikir birliği olduğu çok açık gibi görünüyordu. Ama bu doğru değil, nüfusun büyük bir kısmı hiç temsil edilmiyor. Bu arada, Anne Will gösterinin sonunda bunu söyledi. Ve bu mektubu imzalayanların şunu söylemelerinin nedeni buydu: Tartışma ve tartışma, işleyen bir demokrasinin parçasıdır. Kesinlikle çünkü burada çok önemli bir şey tehlikede. Bu bakımdan – ve şimdi imzacılar adına konuşabilirim – tamamen mutluyuz. Ayrıca kendinizin ezilmesine de izin verebilirsiniz. Sonuç, gerçekten de bir tartışmanın ortaya çıkmasıdır. Çok yoğun, bazen karalayıcı ve kişiselleştirici olsa bile, ancak bu karalayıcılığa geri dönüyor.
ne diyorsun açık çelişkiSeninkinden birkaç gün sonra çıkan mektup?
Bu harika! Tam olarak istediğimiz şey bu: insanların bir veya diğer pozisyonun lehinde olma nedenleri hakkında konuşmaları. Bu, pozisyon almaktan, bunun için herhangi bir sebep göstermemekten ve onu hafife almaktan tamamen farklı bir şey.
Anne Will’den bahsettiğinde geleceği göremediğini söylemiştin. Ama ağır silahların teslimine karşı konuşuyorsunuz çünkü onu korkuyla ilişkilendiriyorsunuz. Neyden korkuyorsun?
Bir yandan, bunun kontrolden çıkacak bir tırmanışa yol açacağı korkusuyla ilişkilendiriyorum. Ya da daha fazla malzeme gerektiren ve daha fazla zayiata mal olan, görünürde medeni bir çözüm bulunmayan uzun, uzun bir yıpratma savaşına. Ve hiçbirimizin gelecekte ne olacağını bilmediği basit gerçeğinden hareketle, gerçekten mümkün olduğunca risksiz çalışmanız gerekiyor. Her şeyin mümkün olduğu bir durumda, bir şeyin devasa ölçekte ölümcül sonuçları varsa, o zaman her zaman derim ki: Daha temkinli seçeneği seçiyoruz. Tek yaptığımız şunu söylemek: Putin hedeflerini daha fazla uzatmadan gerçekleştiremediğine göre, onu müzakere etmeye itecek ivme geldi. Şiddet mantığına ek olarak, müzakere ve diyalog mantığının güçlendirilmesi için oy veriyoruz. Bu güne kadar, birinin buna nasıl gerçekten karşı olabileceğini açıklayamam.
Bir karşı argüman, Ukrayna’nın yalnızca güçlü bir konumdan müzakere edebileceğidir. Aynı fikirde değil misiniz?
Evet, katılmıyorum. Perşembe günü diğer açık mektubu imzalayan Ahmed Mansur ile konuyu görüştüm. Ve görünüşte zıt olan pozisyonlarda fikir birliğinin gerçekte ne kadar ileri gittiğine baktık. Ve sonra çok ama çok uzağa gidiyorsunuz: yani bu savaşın mümkün olduğu kadar çabuk bitirilmesi gerekiyor. Muhalefet gerçekten sadece şu soruyu sorduğunuz zaman başlar: Bu nasıl olabilir? Ve sonra bir veya diğer pozisyon için nedenler vermeye başlayabilirsiniz. Ve aniden bu görünüşte abartılı çatışma tamamen medeni bir şekilde ele alınabilir ve tekrar bilgeliğe yer vardır. Bunu tekrar tartışmaya dahil etmeliyiz.