İşin şakası bir yana, fonograf(gramofon) ile yakaladığı büyük başarından sonra Edison, 1887'de iki iş ortağı ile 'Edison Fonograf Oyuncak Üretim Şirketi'ni kurdu. Şirketin en büyük amacı içinde fonografın minyatür bir versiyonunun bulunduğu küçük, konuşabilen oyuncak bebekler üretmekti.
Şirket hedefine ulaştı, bebeklerin üretimi başarıyla gerçekleşti. Ancak oyuncaklarda balmumu bir silindirin içinde bulunan kayıtların olduğu cihaz, taşıma (nakliye) sırasında hasar gördü ve o dönem New York Times'ın yaptığı habere göre çocuklar oyuncakları oldukça korkutucu buldu.
Şimdi çoğunuz ''sevimli, küçük bir bebek ne kadar korkutucu olabilir?'' diye düşünüyorsunuz değil mi? Biz cevabı vermeden önce gidin biraz okunmuş pirinç yutun, abdest alın, sonra da konuşan bebeklere ait şu ses kayıtlarını dinleyin:
Evet ''tövbe bismillah'' ya da ''hoşt .....'' dediğinizi duyar gibiyim. Haklısınız da. Çocuğa verilir mi la böyle oyuncak?
Nakliye aşamasında sıkıntı yaşayan, hasar gören oyuncakların büyük bir kısmı çalışmadı, kalanların da içlerine şeytan girdi herhalde. Sanırım... Yine de bu durum, Edison'un konuşan bebeklerle 1890 yılbaşında iyi bir başarı yakalamasını engellememişti (o zamanlar yok ki Webtekno, alıp bebeği incelesin, milleti uyarsın).
Bebekler her ne kadar ürkütücü olsada tarihçiler, bu bebeklerin eğlence amaçlı yapılan ilk ses kaydı olduğunda hem fikirler. Bu da demek oluyor ki, son 100 yıldaki müzikal eğlence bağlamında yapılan çoğu girişimin temeli, bu sayko bebeklere dayanmakta.