Ön yargılar, ön yargılarımız. Kendimizden bile büyük ön yargılarımız. Peki, bu ön yargılarımız neden var, neden her şeye karşı ön yargılı davranıyoruz?
Ön yargı, insanların bir konu veya bir kişi hakkında yeterince bilgi edinmeden direkt olarak verdiği karara denir. Bir nevi düşüncesizlik diyebilirim.
Onlar olmasa hayat ne güzel olurdu, değil mi? Kavgalar olmazdı, tartışmalar oluşmazdı; aileler, arkadaşlar, dostlar, birbirini seven insanlar küsmezdi, herkes daha mutlu olabilirdi belki de.
Ön yargının sınırı yoktur, her şeye karşı ön yargılıyız. Bir hayvana, hatta bir kitaba karşı bile… Peki, buna karşı koyabilir miyiz? Tamamıyla yok edebileceğimizi pek düşünmüyorum. Ama bunu en aza indirebiliriz. Öncelikle insanlara karşı ön yargılı olmamayı deneyebiliriz. En azından bununla başlayalım.
Büyüdükçe, yani yaşım ilerledikçe her şeyi daha net anlayabiliyorum. Her şeyi daha net görebiliyorum. İnsanları tanımaya çalışmaktan bahsediyorum. Çevremizdeki insanları bir anda tanımak, onları keşfetmek çok zor. Hatta üzerinden yeterince zaman geçse bile onları hala tanımadığımı düşündüğüm zamanlar oluyor. Bu hissi geçtiğimiz günlerde tekrar yaşadım.
Ön yargı çok kötü bir düşüncesizlik. Kimse ön yargılı davranmamalı. Tanımaya çalışmalı. Kimse kimseyi üzmemeli..