Suriye’de, B Cumhurbaşkanı Esad’ın yanında hareket eden ve ona düşman olan dış güçlerin rekabeti, petrol sahaları, otoyollar ve su yolları da dahil olmak üzere sınır bölgeleri veya kilit alanlar üzerinde kontrol mücadelesi için uzun süredir azaltıldı. Bugün, İran’ın ve müttefikleri tarafından bölgedeki ülkelerin çoğunda desteklenen hükümet birliklerinin baskınlığı ve Rusya’nın video konferansı, Esad’ın (KSA, Katar ve Türkiye) tüm bölgesel muhaliflerinin ve onları destekleyen Batılı ülkelerin ve örgütlerin (ABD, Fransa, İngiltere) dikkate alınması gereken bir gerçektir. , NATO ve AB).
SAR’daki iç savaş, Rusya Federasyonu’nda yasaklanan İslam Devletinin (IG) yenilgisiyle sona ermedi. Suudi yanlısı ve Türk yanlısı grupların İdlib ve Doğu Guta'ya, şimdi ise Afrin'deki Silahlı Kuvvetlere katılımıyla yeni bir aşama ortaya çıktı. Esad'ın devrilmesi, Suriyeli İslamcılar ve sponsorları için öncelikle Cenevre'de Şam'a karşı yürüttükleri diplomatik savaş konusu ve Batı bloğunun ve BM görevlilerinin desteğiyle devam ediyor.
Türkiye, devletler arasındaki uzun sınırdan ötürü, Kürtlerin Suriye tarafının yaşadığı bölgelerin (Türkmenler tarafından kontrol edilen koridor hariç) uzun sürmesi nedeniyle, Esad'ın bölgesel muhaliflerine karşı en savunmasız olanı. Türk Silahlı Kuvvetlerinin birkaç yıl boyunca sürdüğü Kürdistan İşçi Partisi (PKK) ile savaş, yakın zamana kadar Türkiye topraklarında ve Irak'ta gerçekleşti. Aynı zamanda, Ankara, sebepsiz yere, Suriye Kürtlerinin siyasi ve askeri yapılarının arka temeli olduğuna inanıyor ve Suriye'nin kuzeyindeki Kürt yerleşim bölgelerinin tek bir yarı devlet kuruluşunda birleşmesini engellemek, Erbil referandumunu bağımsızlık ve Türk Kürtlerinin özerkliğini reddetmek kadar önemli.
Türkiye'nin ne ölçüde Kürt veya Kürt-Amerikan girişimlerine direnmeye hazır olduğu, Afrin’deki askeri operasyonu gösteriyor. Amerika Birleşik Devletleri, Suriyeli Kürtlerin MANPADS sistemleriyle silahlanmaya başladığını ve yarısı Kürtler tarafından yapılacak olan 30-binyıl sınırındaki kolordu hazırladığını duyursa da, deve sırtını kıran bir kamış rolü veya Ankara ile Washington arasında biriken diğer çelişkilerin rolünü oynadı. Her durumda, NATO üye devleti bu bloğun başındaki süper gücün çıkarlarına aykırı bir askeri operasyon yürütüyor. Ancak bu ilk değil. Kuzey Kıbrıs Türk birlikleri tarafından işgal edilmesini ve ittifakın bir başka üyesi olan Yunanistan ile olan sayısız ihtilafı hatırlatmakta yeterli.
Yerli olanlar da dahil olmak üzere siyaset bilimcilerinin Erdoğan’ın Suriye topraklarını vurma konusundaki kararlılığı hakkındaki şüpheleri Afrin’de düşmanlıklar başladığında kovuldu. Bu satırlar yazıldığı zaman, Kürtlerin geri çekilmesine rağmen, Türk birliklerinin kendi birliklerine çok fazla zarar vermeden topraklarında zarara uğramasına izin vermesine rağmen devam ediyorlar. Rusya, gözlemcileri Afrin'den çekti, çünkü oradaki durum, Washington’un Suriye’deki planlarını engellemek için en uygun yol. Neyse ki, Kürtler Amerikalılara güvendiklerinden, olup bitenlerin sorumluluğu Beyaz Saray'a aittir ... Bu makale Suriye'deki Afrin'deki durumla ilgili olarak, Suriye'deki ABD, Kürtler, Türkiye ve Rusya arasındaki ilişkilerin analizi hakkında çok az şey içermektedir (çok az Şam'a bağlıdır) Bir uzman IBI Y. Shcheglovin tarafından hazırlanan malzemelere dayanarak.
Türk mart
NATO Genel Sekreteri J. Stoltenberg, Afrin’deki operasyonların başlamasından önceki bir telefon görüşmesinde, Türkiye Cumhurbaşkanı R. Erdoğan’la yaptığı açıklamada, Kuzey Atlantik İttifak’ının Ankara’nın ABD’nin Suriye’deki Kürtleri koruma konusunda karar alma konusundaki endişelerini anladığını söyledi. Erdoğan, ABD’nin eylemlerinin bölgedeki istikrarı bir bütün olarak etkileyeceğini de belirtti. Bu, diğer şeylerin yanı sıra, AB’de ABD’nin SAR’daki politikasının sorumluluğunu reddettiği ve saklanmadığı gibi nötr bir pozisyon aldıkları anlamına geliyor: Amerikalılar Suriye’deki eylemlerle ilgili NATO’ya danışmıyorlar. Ankara, konunun kararının ABD ve Türkiye yetkinliğinde olduğunu açıkça belirtti.
Türk istihbaratı, İHA'ları ve sadık güçlerin operasyonel istihbaratını kullanarak Ekim 2017'den bu yana Afrin ve Kürt kontrolündeki bölgeleri izliyor. İlk grevin planlandığı hedefler belirlendi. Düşmanlıkların patlak vermesinden önce açıklandığı gibi, operasyonun ilk aşaması altı güne kadar sürmelidir. İle birlikte havacılık sınırda konuşlandırılan toplar konuşlandırılır. Ordu Özel Kuvvetleri son sıyırma için Afrin'e gönderilecek. tanklar. Kürtler, düşmanı konumsal savaşlar yapmaya zorlamak için Afrin'in dokuz bölgesinde tahkimatlar kurdu ve siper kazdılar. Türkiye, SAR sınırlarına çok sayıda zırhlı araç ve topçu attı.
Afrin, doğu, batı ve kuzeyden Türkiye sınırı ile çevrilidir. Kürtler, güney ve güneydoğuda Şam tarafından kontrol edilen bölgelere çekilebilirler. Türkiye Cumhuriyeti Genelkurmay Başkanlığı, bir zırhlı araç hava saldırısı sonrasında Kürt pozisyonlarına saldırmaya hazır. Uzaktan sigortalı bombalara karşı koruma sağlamak için, çoğu radyo sinyalini susturan cihazlar “sıkışma” ile geliştirilecektir. Aynı zamanda, Afrin'in önemli bir kısmı dağlarla doludur, oradaki tankların kullanımı sınırlıdır ve Türk Hava Kuvvetleri'nin yeraltı tünellerini ve bunkerleri yok etmek için bombaları yoktur. "Değirmenciler" e gelince, tel ile çalıştırılan kara mayınları var. Afrin'de kullanımı kolaydır.
Türklerin havadaki ezici üstünlüğü, Kürtlerin yaklaşan zararlar için maliyetli olan mayın tuzak önlemlerini dağıtmalarını ve aktif olarak kullanmalarını gerektiriyor. Havacılık ve topçu tarafından desteklenecek olan Türk yanlısı muhalif birimlerin operasyonuna katılmak ne anlama geliyor? Türk yanlısı güçlerin Türklerin kontrolündeki bölgeden Jarablus ve Aazaz arasındaki hareketi etkilerin yönlerinden biri. Birliklerin Türkiye’den yayılması o kadar aktif olmayacak. Aynı zamanda, Ankara, Suud yanlısı Dzhebhat an-Nusroy ile mücadele etme gereğini öne sürerek Afrin’in temizliği için Moskova’nın onayını almaya çalışıyor.
ABD'nin, Demokratik Suriye Güçleri'nin (SDS) müfrezelerinin kullanılmasıyla Idlib'de bir saldırı planladığını unutmayın. Eğitmenleri, Türkiye ve Irak sınırında görev yapacak VTS savaşçılarının askeri eğitim kamplarında ve Fırat Nehri havzasındaki hükümet birlikleriyle temas halinde eğitime başladı. 400'in milyonlarca dolara tahsis edildiği iddia ediliyor. Amerikalıların temel nedeni, Rus Hava-Uzay Kuvvetlerinin desteğiyle oradaki Suriyeli birliklerin ve İranlıların saldırısını ele geçirmektir. Aynı zamanda, VTS savaş potansiyeli Rakka'nın yakalanmasıyla gösterildiği gibi zayıf.
Idlib radikal bir Sünni Arap bölgesidir. Kürt taarruzu, geleneksel etnik düşmanlık bakış açısıyla değerlendirilecek. Tüm Arap grupları, ideolojiden ve sponsorlara sunulmasından bağımsız olarak, onlara karşı savaşacaklar. ABD bu seçeneği seçerse, Fırat'ın doğusundaki Arap Sünni kabilelerin himayesinde konsolidasyonu yavaşlatır. Araplar zaten Amerikalıların Suriye'deki Iraklı Kürt parastatal yerleşim bölgesi bir analogu oluşturmak istediğinden şüpheleniyor ve böylece Kürtlerin havasını "Büyük Kürdistan" lehine ısıtıyor.
Afrik’te Türk saldırganlığı riski altında bulunan İdlib’e saldırırken Kürt askerlerini Fırat’ın doğusunda tutmak, kaybedilen bir senaryo. Dahası, Amerikalılar Dzhebhat an-Nusru'yu etkisiz hale getirmek için acele etmiyorlar, muhalefetin silahlı kısmının sahnesini terk etmekle ilgilenmiyorlar ve İslamcıları KSA yoluyla etkilemek istiyorlar. Bu durumda, Türklerin Afrinne'ye müdahalesi her şeyi değiştirdi. Kürtleri Afrin'in dikkatini dağıtmak amacıyla Manbij yönündeki yöneltici saldırıları dışlanmadı. Ancak, Türkiye'de her iki yönde de hareket etmek için çok az güç var ve operasyonun başlatılması onlar için yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nden uzaklaşma değil, aynı zamanda önemli kayıplarla uzun süreli bir çatışma anlamına da geliyor.
Zalim İttifakı
Gerçekte, Suriye'deki PKK ve Demokrat Birliği (DS) aynı örgütün şubeleridir. DS'deki ayrıntılar, PKK'nın kurucusu A. Odzhalan'ın portrelerinin altına Rakka'ya girdi ve hala bu Arap Sünni kentinin sokaklarında asılı duruyorlar. Erdoğan, ABD’nin PKK ile DS arasındaki bağlantıyı tanımadığı ve Türk liderini aptal ilan ettiği gerçeğinden rahatsız oldu. Ancak bu, Ankara’nın Washington’a bağımlılığını iptal etmiyor. Anlaşmazlıklara rağmen, ABD Hava Kuvvetleri İncirlik'teki üsleri kullanmaya devam ediyor. Afrin’li Erdoğan, AB’de olduğu gibi ABD’yi şantaj yapmaya çalışıyor, Avrupalılardan Avrupa’ya göçmenleri önlemek için üç milyar avro tazminat alıyor. Dahası, yerli uzmanlar Afrin’de, ciddi bir şekilde savaşmaktan ziyade savaşı taklit etmek istediğine inanıyor;
Amerikalılar SAR’daki Kürt milislerin bileşiklerine MANPADS’nin bir partisi ve Afrin’in transfer edilmesiyle önleyici tedbirler aldılar. YPG halkının savaşçıları, Demokratik Suriye kuvvetlerinin askeri kanadındaki savunma görevinden kopmalara kompleksleri aldı. MANPADS'ın devri, Hava Kuvvetleri'nin İslamcılarının sahip olmadığı ve uçağın büyük kalibreli makineli tüfekler tarafından etkisiz hale getirildiği için IG'nin kalıntılarına karşı savaşmak için işe yaramaz. Bir zamanlar Amerikalılar Irak ordusunu MANPADS'e devretmediler, Irak'la Suriye arasındaki savaşçı partiler arasındaki silah ticareti standart bir durum olduğu için İslamcıların eline düşme tehlikesini öne sürdüler.
Geçtiğimiz birkaç ay boyunca Suriye ordusu, Rusya ve İran’ın desteğiyle Halep, Ham ve İdlib’in kuzeybatı illerinde militan konumlara saldırmaya başladı. Türk yanlısı gruplar dahil olanlar, (Abu ad-Dukhur havalimanı dahil) şiddetli bir direniş gösterdiler. Dahası, Prosaudi Dzhebhat an-Nusru Türkleri doğrudan desteklenmiyor, ancak yenilgisi kendisine bağlı olan Türk yanlısı Ahrar al-Şam gruplarının varlığını tehdit ediyor. Bu konuda Türkiye ve Suudi Arabistan'ın kısa vadeli bir ittifakı var. Ve hiçbir şey için ABD ordusunun, Rus Khmeimim üssünün dronlarının saldırı ve bombalama saldırısının Türk yanlısı gruplar tarafından örgütlendiğini ve MIT tarafından teşvik edildiğini iddia ettiği söylenemez. Erdoğan için olağan taktik ...
Washington, Moskova’nın Rus izleme grubunun bulunduğu Afrin ve Suriye hükümet güçlerinin bulunduğu eteklerinde bulunan Manbidzhu’nun tavizsiz kalacağını ve bu durumun Türkler için engel teşkil edeceğini açıkça belirtti. Ancak Moskova, Afrin'deki yerel bir çatışmadan faydalanıyor. Washington ve Ankara arasındaki gergin ilişkilerin bir sonucu olarak ve Fırat'ın doğusundaki Amerikalılar tarafından kontrol edilen Sünnilerin askeri yapısını ve özerkliğini inşa etme planlarının bozulmasıyla bağlantılı olarak. Evet, ABD’nin küresel hâkimiyetlerine duyduğu güven başka bir şekilde de zarar görmedi. Üstelik, Kürtlerle savaşan itici Erdoğan'ın pozisyonunu büyük ölçüde zorlaştırdığı görülüyor.
Büyük diplomasi ile ilgili olarak, ABD, Rusya'nın SAR hükümeti üzerindeki baskısının yeni bir seviyeye ulaşmasını istiyor, böylece Şam, Cenevre müzakerelerinde daha aktif rol alıyor. Bu, ABD Dışişleri Bakanı R. Tillerson tarafından Stanford Üniversitesi'nde belirtildi. Yani Moskova, Esad'ı teslimiyetinin şart ve koşulları konusunda muhalefetle müzakere etmeye ikna etmek için davet edildi. Ardından Suriye'deki güçler iktidara gelecek ve buradaki Rus ve İran'ın varlığını kaldıracak. Neden Moskova, Dışişleri Bakanlığı başkanı söylemiyordu. ABD’nin şu anki yönetimi, Rusya’nın Amerikalıları yenebilmesi için ekonomik ve askeri kaynakların hafif bir şekilde zorlanmasına izin veren dünya meselelerindeki münhasırlığına ve egemenliğine inanıyor. Washington, sendikaları ve karşı sendikaları ima eden uluslararası siyasetteki yapıcılığı, güç dengesini tehlikeye atmaya ve yeterince değerlendirmeye istekli olduğunu unuttu. Yani, gerçek olasılıklardan elde edilen zor işleri yapmak.
Başkan Trump'ın ilk yılı, ABD dış politikasının en yıkıcı krizi ile en yenisi oldu. tarih. Amerikalılar Uzak, Yakın ve Orta Doğu'da siyasi ve diplomatik ilerlemeyi mümkün olduğu kadar zorlaştırdılar ve İsrail dışındaki tüm dünya oyuncularıyla ilişkileri sınırlandırdılar. Ve Moskova adına herhangi bir çaba harcamadan. Cenevre görüşmelerine gelince, Rusya için önemi, BM’nin Suriye’de yerleşiminde bulunmasını sağlamak, Batı’nın tekelini ortadan kaldırmak ve aynı zamanda bilgi savaşında “ortakları” etkileme mekanizmasına sahip olmak.
Ek olarak, Cenevre formatının rolü, Suriye muhalefetinin Esad'a değil teslim edilmesinin orada düzeltilmesi gerektiğidir. Bunun için, su geçirmez (Suudi yanlısı “Dzhebhat an-Nusra” ve ilgili Türk yanlısı gruplar) askeri makamlara zarar vermek ve yerel tuzakları akla getirmek gerekir. Cenevre'deki ilerlemeden bahsetmek mümkün, 'Riad' grubunun Suriye'deki “yerde” etkili askeri desteğini kaybettikten sonra. Aynı zamanda, ABD'nin Fırat'ın doğusundaki Şam'daki rejime bir alternatif yaratma girişimlerini azami derecede karmaşık hale getirmesi tavsiye edilir. Kürtlerin Suriye çatışmasındaki rolü ideal olarak, yaşadıkları bölgelerdeki “sıhhi kordon” ve Ankara için tahriş edici oldukları yerlerdeki kalışlarıyla sınırlıdır. Ayrıca SAR’daki ABD’nin çıkarlarına rehberlik etmeye çalıştıkları için bunu Afrin’teki Türklerin elleriyle düzeltmek mantıklı.
Afrin kantonundaki ana şehirleri işgal etmeyi başarsalar bile, ana malzeme akışının ve teknik kaynakların yönlendirileceği bir gerilla savaşı kazanmaları garanti edilir. Şimdilik, Ankara'nın Suriye Ulusal Diyaloğu Kongresi de dahil olmak üzere Moskova'nın öne sürdüğü girişimler konusunda özel bir konum belirtmelerini sağlayan İdlib ve Doğu Guta'daki Türk yanlısı gruplara yürüyorlar. Türklerin Afrin’i temizlemesi ve orada etkilerinin bir dayanağı yaratması ve uzlaşmaz muhalefet için lojistik bir temel oluşturması tehdidi asgari düzeydedir. Ve böyle bir müdahalenin DS'nin güçlerini bu yöne yönlendireceği gerçeği de bir gerçektir. Bu yüzleşme yatağı, Türklerin ve Kürtlerin tüm olanaklarını (veya azami kısmını) geciktirirken, Ankara Suriye'nin kuzeyindeki diğer Kürt bölgelerine genişleyecek kaynaklara sahip olmayacak.
Washington, her durumda çıkarlarına varacağı yönünü açıkça belirtmek zorundadır: bir durumda Ankara ile ilişkileri karmaşıklaştırırken, diğerinde Kürtlerle olan ittifakı baltalayarak Suriye'nin kuzeyindeki Şam'a alternatif bir Sünni yerleşim bölgesi oluşturmayı zorlaştırmaktadır. Sünniler bekleyecek. Amerikalıların samimiyetine ilişkin kuşkuları ve müttefiklerinin güvenliğini sağlama yetenekleri artacaktır. Moskova, diğer şeylerin yanı sıra, hakem olarak ortaya çıkıyor: yüzleşmenin tüm tarafları buna dönüşecek.
Türk Silahlı Kuvvetleri ve Suriye Özgür Ordusu'nun (ÖSO) ayrılma birimleri, Afrin’in Kürt Ulusal Öz Savunma Kuvvetleri’nin (SNS) militan gruplarından geniş kapsamlı taktiklerini koordine etti. Ordu, şehre doğudan girmek için yedi ana koridor tespit etti. Türk ordusunun zırhlı birimleri ve SSA savaşçıları yanlarında ilerleyecek. Dört büyük savaş grubuna bölünmüş olan bu kuvvetler, Afrin'e taşınması emrini bekleyen, Türkiye sınırının yakınında pozisyon aldı.
Zırhlı araçları Afrin'e ilerletmek için Türkiye-Suriye sınırındaki beton duvarın 12 noktalarındaki bölümleri sökülmüş. Taktiksel açıdan önemli yedi alanda sınır çizgisi boyunca, Genel Merkez Genel Müdürlüğü, Afrin'deki SNA ateşleme noktalarını ve kalelerini bastırmak ve şehre ilerleyen kara kuvvetlerinin daha sonraki aşamalarını karşılamak için piller, kendinden itmeli silahlar ve çoklu roket sistemleri kullandı. Afrin-Azaz-Jarablus hattındaki hazırlıklara paralel olarak, Türkler Afrin-Idlib hattında faaliyet gösteren iki muhalif grup ile görüşüyorlar. Afrin saldırısına katkıda bulunmayı kabul ediyorlar, ancak çabaları koordine etmekte ısrar ediyorlar.
Kürtlerin desteğiyle aynı anda Sünnileri kendi taraflarına çekmek neredeyse imkansız. Birincisi sadece zor değil, aynı zamanda Washington’ın hazır olmadığı, 75’in Amerikalıların Rakki’nin restorasyonu için tahsis ettiği milyonlarca dolar hakkında konuştuğu fonları da gerektiriyor. İkincisi, Erdoğan’a göre ABD’nin Kürtler için Suriye’ye 4900 kamyon gönderdiği ve silah. Pentagon’un, DS partisinin destekçilerinden Kürtlere dayanan yeni bir silahlı kuvvet oluşturma planları hakkındaki kamuoyu açıklamaları, Washington ile Ankara arasında uzlaşmayı imkansız hale getirdi.
Türklerin çok sınırlı bir manevra alanı var. Rusya ve İran'ın ısrar ettiği Idlib'de Dzhebhat an-Nusra'yı tasfiye etmeyi kabul etmeli ve Astana'nın ve Soçi'deki Suriye Ulusal Diyalog Kongresi'ndeki müzakerelerinde Moskova'nın önerdiği barış sürecinde ya da Moskova ve Washington'a muhalefet etmelidirler. Aynı zamanda, Suriye’de nüfuzdan tasarruf etmek için kesinlikle taviz vermeyen ve Erdoğan’ın her zaman kaçınmaya çalıştığı bir güç kutupundan diğerine manevra yapmak. ABD'nin daha az kaldıracı var. Bir NATO ülkesi olan Rusya, İran veya Türkiye ile savaşma riskini almayacaklar. Sonuç olarak, Pentagon’un ilan ettiği yeni silahlı Suriye muhalefetinin eğitim programı tehlikeye girdi.