Simya pratiği eski zamanlara kadar uzanır, ancak kelimenin kendisi yalnızca 17. yüzyılın başlarından kalmadır. Arapça kimiya ve daha önceki bir Farsça deyim olan al-kimia'dan gelir. “metalleri dönüştürme sanatı”-başka bir deyişle, bir metali diğerine dönüştürmek.
Simyasal düşüncede metaller, tüm maddelerin temel özelliklerini temsil eden mükemmel arketiplerdi. Ayrıca yararlıydılar; simyacılar, demir veya kurşun gibi adi metalleri, diğer maddelerle karıştırıp ateşle ısıtarak altın, gümüş veya bakıra dönüştürebilirdi.
Simyacılar, bu süreçlerin maddenin doğası hakkında bir şeyler açığa çıkardığına inanıyorlardı: Kurşunun Satürn'ün belirsiz bir versiyonu olduğu düşünülüyordu; Demir, Mars; Bakır, Venüs; ve benzeri. Hücrelerin ve organizmaların nasıl yaşlandığını anlamaya çalışan biyologlar ve biyoteknologlar arasında bir “yaşam iksiri” arayışı günümüzde de devam etmektedir.
Bir zamanlar, Homunculus adını verdiği yapay olarak yaratılmış bir "akılcı hayvan" ya da insan yaratmanın mümkün olduğuna inanan Paracelsus adında bir ortaçağ simyacısı vardı. Paracelsus'a göre, "Homunculus, çok daha küçük olanlar hariç, bir kadından doğan bir çocuğun tüm uzuvlarına ve özelliklerine sahiptir."
Simya, Helenistik dönemde Mısır'a göç eden Çin'den Antik Yunanistan'a kadar Antik Çağ'ın çeşitli uygarlıkları tarafından uygulandı. Daha sonra, 12. yüzyılın ortalarında, Arapça metinlerin Latince tercümeleriyle Avrupa'ya geri getirildi.
Simyada dört ana hedef vardır. Bunlardan biri, düşük değerli metallerin altına “dönüşümü” olacaktır; diğeri, tüm hastalıkları, hatta en kötüsünü (ölüm) iyileştirecek ve onu yutanlara uzun ömür verecek bir ilaç olan “Uzun Ömür İksiri”ni elde etmekti.
Her iki amaca da mistik bir madde olan Felsefe Taşı'nı elde ederek ulaşılabilirdi. Üçüncü amaç, yapay insan yaşamı, homunculus yaratmaktı.
Uzun Ömür İksirini insan vücudunun kendisi tarafından üretilen bir madde olarak tanımlayan araştırmacılar var. Adrenokrom adı verilen bu bilinmeyen maddenin kaynağı, canlı bir insan vücudundaki adrenalin bezleridir. Bu gizemli maddeye Tai Chi Chuan geleneğinde de göndermeler vardır.
Ünlü Kan Kontesi Elizabeth Bathory, sayısız genç hizmetçiyi (tüm hesaplara göre 17), yalnızca onlara işkence ederek değil, aynı zamanda gençliğini korumak için tüketim ve banyo için kanlarını alarak sistematik olarak öldüren 600. yüzyıldan kalma bir Macar soylu kadındı.
Homunculus terimi ilk olarak, zamanının bir devrimcisi olan İsviçreli-Alman bir doktor ve filozof olan Paracelsus'a (1493-1541) atfedilen simya yazılarında görülür. İşinde “Doğal tekrar” (1537), bir homunculus yaratma yönteminin bir taslağını yazdı:
“Bir adamın spermi, en yüksek oranda çürüyen venter equinus [at gübresi] ile mühürlü bir kabakgil içinde kırk gün boyunca veya en sonunda yaşamaya, hareket etmeye ve heyecanlanmaya başlayıncaya kadar kendiliğinden çürüsün. …Şimdi, bundan sonra, her gün ihtiyatlı ve ihtiyatlı bir şekilde insan kanının bir sırrıyla beslenir ve beslenirse… o andan itibaren, bir kadından doğan bir çocuğun tüm üyelerine sahip, gerçek ve yaşayan bir bebek olur, ama çok daha küçük."
Hatta bir homunculus yaratmak için gerekli malzemeleri içeren, günümüze ulaşan ortaçağ yazılarının kalıntıları bile var ve bu oldukça tuhaf.
Bir homunculus yapmanın başka yolları da vardır, ancak hiçbiri bunlar kadar şaşırtıcı veya kaba değildir. Tasavvufta daha derinlere inildiğinde, bu canavarların oluşumu çok daha ezoterik ve esrarengiz hale gelir, öyle ki söylenenleri yalnızca inisiyeler gerçekten anlar.
Paracelsus zamanından sonra, homunculus simya yazılarında görünmeye devam etti. Christian Rosenkreutz'un "Kimyasal Evlilik" (1616), örneğin, bir çift Homunculus olarak bilinen bir erkek ve dişi formunun yaratılmasıyla sona erer.
Alegorik metin, okuyucuya simyanın nihai amacının krizop değil, daha çok insan formlarının yapay nesli olduğunu önerir.
1775 yılında, Kont Johann Ferdinand von Kufstein, bir İtalyan din adamı olan Abbé Geloni ile birlikte, von Kufstein'ın Viyana'daki Mason locasında cam kaplarda sakladığı, geleceği öngörme yeteneğine sahip on homunculi yarattığı bilinmektedir.
Homunculus, yalnızca fiziksel şiddete değil, aynı zamanda birçok büyülü yeteneğe de sahip olan çok yararlı hizmetkarlardır.
Çoğu durumda, homunculi çok sadık hizmetkarlardır, hatta simyacı emrettiği takdirde emir üzerine öldürürler. Ancak, yaratılışlarına pervasızca davranan, homunculus'un en uygun anda efendisine dönüp onları öldürdüğü veya hayatlarına büyük bir trajedi getirdiği noktaya kadar pek çok simyacı hikayesi vardır.
Bugün hiç kimse Homunculus'un var olup olmadığından emin değil. Bazıları bunların bir büyücü ya da büyücü tarafından yaratıldığına inanırken, diğerleri bunların çılgın bir bilim adamının yanlış giden deneyinin ürünü olduğunu iddia ediyor.
Homunculus'un yıllar boyunca, hatta modern günlerde bile pek çok manzarası olmuştur. Bazıları minyatür insanlara benzediklerini söylerken, diğerleri onları hayvanlara ve hatta canavarlara benzediğini söylüyor. Çok hızlı ve çevik oldukları ve duvarlara ve tavanlara kolaylıkla tırmanabildikleri söylenir.
Homunculus'un çok zeki olduğu ve insanlarla iletişim kurabildiği söylenir. Ayrıca çok yaramaz oldukları ve insanlara oyun oynamaktan hoşlandıkları söylenir.
Hikayenin sonunda, Homunculus'un var olup olmadığını kesin olarak bilmenin bir yolu yok. Varlığı hala bir sır. Ancak bir insanı yapay olarak yaratma fikri yüzyıllardır insanları büyülemiş ve hatta bazı bilim adamlarına böyle bir canlıyı yaratmaya çalışmaları için ilham vermiştir.
Yani, Homunculus gerçekten var olsun ya da olmasın, fikir kesinlikle ilginç ve böyle bir yaratığın dünyanın herhangi bir yerinde var olması kesinlikle mümkün; ve onların hikayeleri ve yıllar boyunca gördükleri her şeye rağmen gerçek olabilir.