Ne "Zombilerin İntikamı" gibi korkunç değil ne de "İneklerin İntikamı" gibi komik. Ama "Ücretini Alamayan Stajyerlerin İntikamı" bir gerçek.
Ne "Zombilerin İntikamı" gibi korkunç değil ne de "İneklerin İntikamı" gibi komik. Ama "Ücretini Alamayan Stajyerlerin İntikamı" bir gerçek.
Filme çekilmeyen bu gerçek size yakın bir işverenin de başına gelebilir. Bu intikam son aylarda, önce ABD'de başlayıp şimdi Avrupa'da yayılarak, onlarca dava ile tecelli ediyor. İddia, hevesli genç çalışanlara düşük ücretli veya ücretsiz stajyerlik imkânı sunan bazı şirketlerin eğitim vermekten çok sömürme amacı güttükleri. Yaygınlaşan davalar ücretsiz çalışma dünyasını sarsıyor. Film stüdyosu Fox Searchlight, Haziran'da, "Siyah Kuğu" filminde çalışan stajyerlere asgari ücretin altında ödeme yapmaktan suçlu bulundu. Geçen ay sonunda da medya kuruluşu Condé Nast, iki eski stajyer tarafından dava edildikten sonra, popüler stajyerlik programını sonlandırdığını açıkladı.
ABD kanunlarına göre, karşılığında bir "eğitim ortamı" sunulduğu sürece şirketlerde ücretsiz stajyerlik yasal. Düşük ücretle veya ücretsiz çalıştıkları şirketleri dava eden eski stajyerler, bazılarına göre, bunu iyi niyetle yapmıyor. Gerçi işverenler kendi davalarını savunuyor elbette. Ancak Bank of America'nın 21 yaşındaki bir stajyeri bu yaz Londra'da, üç gün üst üste çok az uykuyla çalıştıktan sonra saradan ölünce, durumları zorlaştı. "Stajyer Dünyası" kitabını yazan Ross Perlin gibi kimselere göre şirketler için stajyerlik, işten çıkarılmış binlerce çalışanın yapması gereken işleri yaptırmanın bedava bir yolu. Perlin, The New York Times'ta, "Birçok insanın gözünde stajyerlik, ayak işlerini, acemiliği, aileye bağımlılığı ve çaresizliği çağrıştırdığı için biraz da utanç verici şey haline geldi" diye yazıyor. "Mevcut sistem değişmediği sürece stajyer isyanının da bitmesini beklemeyin". Bazılarıysa ücretsiz çalışmaya karşı stajyerliğin çok ötesinde bir isyan çağrısı yapıyor.
Mizah yazarı Tim Kreider'e göre adaletsizlik, bugün "içerik" olarak bilinen sanat ve yazının dijital çağda değersizleşmesi şeklinde somutlaşıyor. The New York Times'ta, "Birinden bedava saç tıraşı veya gazoz istemeyi tuhaflık ve görgüsüzlük olarak kabul edenler, gözünüzün içine baka baka ve aklı başında olarak, sizden karşılıksız bir yazı yazmanızı veya bir çizim yapmanızı isteyebiliyorlar" diye yazıyor Kreider. "Bunu yaparken de sık sık, çalışmalarınızı ne kadar beğendiklerini anlatarak söze başlıyorlar. O kadar beğeniyorlar ki, bir kuruş bile ödemiyorlar". Kreider artık zamanın değiştiği sonucuna varıyor. "Bu biraz da bilgi ekonomisinin bir yan etkisi; orada nedense 'bir şeyin parasını ödemenin', biriyle çıktıktan sonra onu aramak gibi, 20'nci yüzyıla ait antika bir âdet olduğu kabul ediliyor". Fakat emeklerini bedava dağıtmamaları için okuyucularını yine de direnmeye çağırıyor Kreider.
"İnsanların bize durmadan mesleğimizin para etmediğini söylemesi hem mesleki, hem de sosyal olarak kabul edilemez". Öte yandan, kıran kırana bir ekonominin ahlak anlayışını dert etmeyen müstakbel üniversite öğrencileri, tamamen sonuca odaklanıp PayScale.com'a bakabilirler.
Üniversiteleri, mezunlarının kariyer ortasındaki ortalama maaşlarına göre sıralayan bir site bu. Siteye göre en iyi tercih Yale (12) veya Columbia Üniversitesi (54) değil, daha az bilinen Harvey Mudd Üniversitesi (1). Harvey Mudd, California'da binden daha az öğrencisi olan küçük, özel bir kurum. Rektör Maria Klawe'un The New York Times'ta dediğine göre, geçen yıl işe başlayan yeni mezunların ortalama yıllık maaşı 77 bin doların üstünde. Yirminin üstünde mezun 100 bin doların üstünde yıllık maaşla işe girerken bir kişi de 280 bin dolar maaşla işe başladı. Bunu nasıl yaptılar? Yaz stajında yüksek hızlı borsa işlemleri için algoritma tasarlayarak.
THE NEW YORK TIMES