INDIAANAPOLIS – Sadie Smith, yatakta o hafta sonu sabahlarını hatırladığında, gülümsemeden edemiyor.
Kocası Chase Smith, onu uyandırması için dürterek, “Bebeğim, gidip bana donut alır mısın?” derdi.
Elbette yapardı, dedi Sadie, “çünkü değerli kocamla böyle güzel bir anı kaçıramazdım.”
Sadie arabasına biner ve evlerinden üç mil uzaktaki Speedway benzin istasyonuna koşar, bir kutu altılı çörek ve birkaç Nestle çilekli süt alırdı.
Sadie, “Sarılırdık ve yatak pikniği yapardık” dedi. Bu piknik, bir sürü talk show, yüzme ve futbol videoları izlemek anlamına geliyordu. “Yeterince doyduğumuzda birbirimize sarılır ve hemen şekerlememize giderdik.”
Bunlar, sonsuza kadar yaşayacak olan değerli anlardı.
Chase’in ölümünün birinci yıl dönümünden önceki gece Pazar günü Sadie, “Dokunuşunu özlüyorum. Sesini özlüyorum. Sürekli sevgisini özlüyorum” dedi. “O adamla ilgili her şeyi özlüyorum. O benim için mükemmeldi. Onu sonsuza kadar seveceğim.”
Chase, lise aşkı Sadie’ye aşık olduğunda Olimpiyatlara giden seçkin bir genç yüzücüydü. 2020’de terminal teşhisi konduğunda Ewing sarkomundan 6 yıllık bir kanserden sağ kurtulmuştu.
Aylarca yaşayacağını öğrendikten dört gün sonra Chase, bir ulusu büyüleyen bir düğünde Sadie ile evlendi. İkisi de lise son sınıf öğrencisiydi ve çiftin hikayesi viral oldu. Birbirine aşık iki genç, daha fazla zaman için savaşıyor.
IndyStar, Chase ve Sadie’nin aşk hikayesini kronikleştirdi. 4 Nisan 2021’de öldüğünde Sadie ve ailesinin kalbi kırılmıştı.
Bir yıl sonra, Chase’in en çok özlediklerini ve en sevdikleri anlarını onunla paylaşırlar.
Sadie, “Chase ile en sevdiğim anılarım yatakta yatıp bitmeyen sohbetler yapmaktır” dedi. “Geceleri uyuduğumuzda onu ve onun beni tutmasını özledim.”
Chase mücadele ettiğinde veya acı çektiğinde, “başını göğsüme yaslar ve kafasını ovmama izin verirdi.”
Sadece seni sevdiğimi hatırla
Kelli Smith, yakışıklı, komik oğlunun en sevdiği anılarından birini asla seçemezdi. Sadece çok fazla var, dedi.
Ama Chase doğduktan kısa bir süre sonra, hala hastanede, Kelli ve Chase’in yalnız birbirlerini tanımaya başladıkları bir gün vardı.
Kelli, “Yepyeni oğlum ve ben kendi başımızaydık” dedi. “Chase küçük mavi bir uyku elbisesi giyiyordu ve ben ona bakarken onu hastane yatağında yatırdım. Hemen kalbimi aldı.”
Ve geçen yıl Kelli’nin kanseri ilerledikçe Chase ile birlikte olduğu bir olay vardı. Chase o zaman 19 yaşındaydı. Kelli, “Onunla yapmak istediğim bir konuşma olduğunu biliyordum ve bazı soruları yanıtladım” dedi.
İkisi bir gün Kelli’nin yatağında otururken, o gittiğinde Chase’e işaretinin ne olacağını sordu.
Kelli, “Bir dakika düşündü ve ‘kelebek’ dedi” dedi. “Ne zaman bir kelebek görsem beni sevdiğini hatırla” dedi.
Kelli, Chase’in kelebeği yüzerken izlemeyi her zaman sevmişti. Bu konuşmadan kısa bir süre sonra ve o ölmeden aylar önce Chase, Kelli’ye her gün taktığı bir kelebek kolye olan erken bir Noel hediyesi verdi.
“O küçük kelebeği besliyorum,” dedi.
Kelli’nin Chase’le ilgili en çok özlediği şey, çoğu insanın hafife aldığı günlük şeylerdir – sadece onun etrafta olması.
“Bir annenin oğlunun annesi olmak ne büyük bir onur” dedi.
Chase ve Kelli’nin birbirlerini okumanın bir yolu vardı. Belki de, dedi Kelli, kanserle savaşırken birbirlerine sıkıca tutundukları içindi.
Chase 12 yaşına geldiğinde, ulusal düzeyde bir yüzücüydü, 100 metre kelebekte ülke ikincisi, 6 kez eyalet şampiyonu ve 100 metre bireysel karışık, 100 metre serbest stil ve üç bayrak yarışı rekortmeniydi. Hint Creek Ortaokulu. Gözlerini olimpiyatlara dikmişti.
Ancak 2014’te ulusal bir eğitim kampında Chase’in sol uyluğuna kramplar girdi. Kramplar ağrıya dönüştü ve sonra basit bir bacak kaldırma yapamadı. Smiths, sol uyluğunda şişlik fark etti.
Doktora yapılan bir ziyaret, Chase’in kemiklerde veya kemiklerin etrafındaki yumuşak dokuda meydana gelen nadir bir kanser türü olan Ewing sarkomu olduğunu ortaya çıkardı. Chase, hastalık tüm vücuduna yayılana kadar altı yıl boyunca savaştı.
Kelli, Chase ile olan o son anları asla unutmayacak, o hala herkesin işini kolaylaştırmaya çalışıyor.
“Sakinleştirici sözlerini ve endişelerimi nasıl temellendirdiğini özlüyorum” dedi. “Yapmayı seçtiği herhangi bir şeyde olabileceğinin en iyisi olma kararlılığını özlüyorum. Hayatındaki pek çok şeye olan tutkusunu özlüyorum. Oğlumu özlüyorum.”
Baba, bana biraz erişte hazırlar mısın?
Brad Smith, “En çok özlediğim şeyden başlayacağım” dedi. “Gece takılma zamanımızı özlüyorum.”
Chase, birçok genç gibi bir gece kuşuydu. Ancak kanser tedavisi gördüğü, acıya ve yorgunluğa katlandığı için saati daha da ileri gitti.
O zamanlar bir öğretmen ve yüzme antrenörü olan Brad için zor saatler olan 23:00 ile 01:00 arasında prime time’da olacaktı.
Brad, “Ama o zaman yüzme, spor ve yaşam hakkında konuşmak için zamanımız oldu” dedi.
Mesaj genellikle gece yarısına doğru, Brad zaten yattıktan sonra gelirdi. “Pops, bana biraz erişte hazırlar mısın?”
Brad, “Uykudan uyandırıldığım için hiç bu kadar mutlu olmamıştım. Ona tereyağlı erişte hazırlardım ve sohbet ederdik” dedi. “Kendisini iyi hissetmediği bir zaman vardı ve bunu anlayabiliyordum. Yatağa dönmesi için ona yalvardım.”
Chase reddetti. “Ve asla unutmayacağım. ‘Üzgünüm baba, bazen içimden konuşmak gelmiyor ama burada seninle oturmak hoşuma gidiyor. Bu senin için uygun mu?’ dedi.” “Sorun değil dostum, sorun değil. Arkadaşımla tereyağlı erişte yemeyi özledim.”
Brad’in Chase hakkında özlediği çok şey var. Onu vaftiz etmek, ilk eyalet unvanını kazanmasını izlemek, onu ulusal sıralamaya taşıyan yüzmesini izlemek, kulağına Sadie için bir yüzük almasına yardım edeceğini fısıldamak.
Ancak en değerli anısı, Chase ve Sadie’nin Babalar Günü için kilisede bir vaaz için röportaj yaptıkları sırada geldi.
Brad, “Röportajı izlerken donup kaldığımı hatırlıyorum. Bu çocuk (her ne kadar genç bir adam olsa da) birlikte hareket etti. Her cevap küçük bir vaazdı. Söylediği her kelime güçlüydü” dedi. “Bu benim oğlumdu. Babası olmaktan büyük onur duyduğumu hatırladım.”
Röportajın sonuna doğru Chase, Brad’e inancını pekiştirdiği için teşekkür etti.
Brad, “Bu benim için bir mikrofon düşüşüydü. Böyle hissettiğini hiç bilmiyordum. Öğretmeye çalıştığım şeyleri fark ettiğini hiç bilmiyordum” dedi. “Bütün yüzme onurları o zaman önemli değildi. Paylaştığı tanıklık çok anlamlıydı. Açık ara en gururlu babam anım.”
Gözleri ruhunun kapısıydı
Kaitlin Smith, başıboş bir erkek kardeşin ablası olarak büyüdü. O her zaman Chase’in ikinci annesiydi.
İkisi çıplak ayakla dışarı çıkar ve futbolu ileri geri fırlatırdı. Konuşurlardı ve çok gülerlerdi.
Kaitlin ehliyetini aldığında, Chase arabasına atlamayı ve bir çeşme içeceği ya da tatlı bir ikram almak için araba yolculukları için müziği açmayı severdi.
Kaitlin, “En zor, en derin, en hayat veren konuşmalarımız o araba yolculuklarında oldu” dedi. “Donmuş kolalarımızı içerken koltuklarımızda müzik dinler ve dans ederdik. O anları kalbime çok yakın tutuyor ve sadece biz olduğumuz o basit anları özlüyorum.”
Ve Chase’in gözleri. Kaitlin, onun ruhunun kapısı olduklarını söyledi.
“Onun büyük kahverengi gözlerini özlüyorum” dedi. “Cheheing ederken gözlerini kısması gereken küçük çocuk versiyonunu özlüyorum. Bir hedefe ulaştığında gerçekten büyüyen gözleri özlüyorum.”
Onu bir anda sakinleştirebilecek gözlerini özlüyordu çünkü Chase ona her şeyin yoluna gireceğini haber vermenin bir yolunu bulmuştu.
Kaitlin, “Telefonumu çaldığında onun şımarık gözlerini özlüyorum ve çok komik olduğunu düşünüyorum. Gördüğün anda seni büyüleyebilecek gözleri özlüyorum” dedi. “Hayat veren, büyük kahverengi gözlerini özlüyorum.”
Chase’in anısını onurlandırmaya yardım edin
Kendra Scott, Chase Smith’in yaşamını ve mirasını 4 Nisan’da saat 17:00 ile 19:00 arasında Keystone, 8701 Keystone Crossing Blvd., Indianapolis’teki The Fashion Mall’daki Kendra Scott mağazasında onurlandıracak.
Alışveriş yapanlar, Chase ve Sadie’nin imza koleksiyonundan satın alabilecek ve tüm satışların %20’si Dr. Jacob Scott, Chase’in anısına Cleveland Clinic’te.
Şahsen yapamayanlar, 4-6 Nisan tarihlerinde kendrascott.com’daki ödeme sırasında çevrimiçi alışveriş yapabilir ve GIVEBACK-BSDAY web kodunu kullanabilir.