halil cibran
dan...
özenle besledim onu..
ve hüznüm doğduğunda hüzünle besledim onu,
gece gündüz üstüne titredim sevecenliğimle..
ve hüznüm büyüdü zamanla, serpilip güçlendi,
tüm canlı varlıklar gibi olağanüstü güzelleşti.
ve hüznümle ben, hep sevdik birbirimizi, ve dünyayı
kaynaştık güzel ruhlarımızla birbirimize ve dünyaya..
ve hüznümle ben, söyleştikçe günlerimiz kanatlanır,
konuşkan düşlerimizle seçkinleşirdi gecemlerimiz.
ve hüzünmle ben, şarkılar söylerdik, komşular dinlerdi;
çünkü deniz gibi derindi, anılarla dopdoluduydu ezgilerimiz.
ve hüznümle ben gururla yürürdük, saygılı gözler önünde;
düşmanca bakanlarda olurudu, çünkü soyluydu hüznüm.
ve hüznüm her canlı gibi öldü bir gün, yanlız kaldım;
kendimden geçtim, düşüncelere daldım, bunaldım.
ve konuştuğumda duymuyorum şimdi kendimi,
ve komşularım gelmiyor artk şarkılarımı dinlemeye.
ve düşlerimde dost sesler bana bakıp fısıldıyor şimdi:
"işte bakın, burda yatıyor hüznüyle birlikte ölen adam."