1939'dan beri, İtalya'daki Donanma Günü, Birinci Dünya Savaşı sırasında Avusturya savaş gemisi Szent István'ın batışının yıldönümü olan 10 Haziran'da kutlandı. Avusturyalıların komutasını zorlayan bu olay filo planlanan büyük ölçekli operasyonu iptal edip üsse dönün, bu makale ayrılmıştır.
Kasım - Aralık 1915'te işletmeye alındıktan sonra, Szent István zırhlısı ateş eğitimi ve deniz denemeleri için tekrar tekrar denize gitti. İkincisi sırasında, direksiyon simidinin nötr pozisyondan 35 derece keskin bir şekilde kaymasından sonra maksimum hızda (yirmi knottan az) gitmek, korkutucu 19 dereceden fazla toplandı. Aynı koşullar altında, aynı tipteki üç geminin rulosu 8 derece ile 20 dakika ila 11 derece ve 20 dakika arasında maksimum değerlere ulaştı. Kasatlardaki orta kalibreli silahların kalkanları henüz kurulmamış olduğundan, su gemiye serbestçe fışkırdı. Geminin ilk komutanı Yüzbaşı 1. Derece E. Grassberger, böyle önemli bir yuvarlanmanın, spot ışıkları için platformun başarısız şeklinden kaynaklandığına inanıyordu, ancak bu platformun boyutu azaltıldıktan sonra, savaş gemisinin metacentrik yüksekliğinin sadece 18 milimetre arttığı bulundu. Açıkçası, bu durumda, pervane şaftı braketlerinin başarısız şeklinin etkisi de etkilenmiştir, bu nedenle, direksiyon simidinin yüksek hızda 10 dereceden daha büyük bir açıyla kaydırılması yasaklanmıştır. Antrenman ateşi sırasında, hem inşaat sırasındaki acele hem de Szent István'ın Fiume'de inşa edildiği tersanede Ganz-Danubius şirketinde büyük savaş gemileri inşa etme deneyiminin bir sonucu olan perçinli eklemlerin yetersiz gerginliği keşfedildi. Viribus Unitis tipinin dört zırhlısının da geminin tasarımının orijinal tasarımdan sapması nedeniyle yetersiz stabiliteye sahip olduğu ve tam yer değiştirmeyle Avusturyalı korkutucuların 24 cm'lik bir yay süslemesi vardı. 23 Aralık'ta gemi resmen 1. filoya (1. Geschwader) girdi.
15 Mart 1916 "Szent István" ilk kez Paula su alanının sınırlarının ötesine geçti ve üç muhrip eşliğinde Pago adası yakınlarında eğitim ateşi yapması gereken orta Adriyatik'e doğru yola çıktı. Gemiler 12 knot hızda gitti ve periyodik olarak hızı 16 knot'a çıkardı. Kötü hava koşulları nedeniyle, eğitim ateşlemesi yapılmadı ve sadece ertesi gün ana kalibre topçu ve uçaksavar topçuları ateş edebildi.
Ağustos 1916'nın sonunda, Szent István torpido yangınları yapmak için Sülün Kanalı'na girdi ve bir ay sonra iniş topu ile donatılmış geminin motorlu teknesi İtalyan denizaltısı Gialito Pullino'yu karaya atmaya katıldı. 23 Kasım 1916'da, zırhlı mürettebatı yeni İmparator I. Charles'ın taç giyme törenine katıldı. 1917'de Szent István, aynı tipteki gemilerle birlikte egzersizler için Sülün Kanalı'na birkaç kısa süreli çıkış alarak bir dizi hava alarmına eşlik etti. Neredeyse bir gün süren en güçlü hava saldırısı, 12 Aralık 1917'de Alman imparatoru II. Wilhelm'in Sahadaki Alman denizaltılarının üssünü ziyaret ettiği zaman gerçekleşti.
Ocak ve Şubat 1918'de Paula ve Cattaro cephaneliklerinde, bastırmaya nispeten küçük kurbanlar eşlik eden denizcilerin ayaklanmaları ve ayaklanmaları vardı. Protestoları bastırmak için, Erzherzog Karl tipi bir zırhlı bölümü Cattaro'ya gönderildi, çünkü korkusuz protestoları bastırmak için kullanılmadı.
937 gün hizmette olan Szent István, denizde 54 gün geçirdi ve gemi sadece bir kez iki gün süren bir seyir operasyonuna katıldı. Denize diğer çıkışlarla, korkusuz Paula'dan çok uzağa gitmedi. Szent István, hizmete girmesinden bu yana hiç yerleştirilmedi ve pervane braketlerinin daha önce bahsedilen dezavantajları nedeniyle, asla tam bir çalışma yapmadı.
Cattaro'daki isyanlardan sonra, Gäa yüzer üssünün kırmızı filosu ve zırhlı kruvazörler Sankt Georg ve Kaiser Karl VI tüm filo yönetiminin yerini aldı ve daha fazla değere sahip olmayan gemiler filodan çekildi. Ayrıca, filo komutanı Amiral Maximilian Nyegovan da dahil olmak üzere eski amirallerin neredeyse tamamı emekliye ayrıldı. 27 Şubat 1918'de komutanın yerine, filodaki üst düzey birçok subayı atlayarak, Açık Denizlerin Alman filosu komutanı Amiral Reinhard Scheer'in iyimserliğini kışkırtan genç bir dinamik arka amiral Miklos Horthy atandı. Mürettebatın moralini arttırmak için, yeni filo yönetimi, Güney Adriyatik Denizi'nde, İtilaf ülkelerinin gemilerinin Otran bariyer hattını kurduğu, Avusturya-Macaristan ve Almanya denizaltılarının Akdeniz'e girmesini zorlaştıran büyük bir deniz operasyonuna başlamaya karar verdi. Bir yıl önce, Mayıs 1917'de, üç İngiliz hafif kruvazörü Novara, Saida ve Helgoland, Horthy komutası altında büyük İngiliz muhripleri olarak gizlenmiş, düşman drifters'a saldırdı, kırk yediden on dörtünü batırdı ya da ciddi şekilde yaraladı.
Şimdi yeni başkomutan eylemini tekrarlamak istedi, ancak bu kez Otransky barajını örtmek için müttefik kuvvetlerin üzerine düşmesi gereken korkutucuların desteğiyle. Deniz mayınları ve ağları iki grev grubunun ana hedefi idi, çünkü bu engeldeki kayıpları nispeten küçük olmasına rağmen, Avusturya ve Alman denizaltılarının Akdeniz'e girişini ciddi şekilde engelledi.
Otransky sınır hattına kombine saldırı fikri, Amiral Horthy'ye değil, 1. ağır bölümün komutanına (Erzherzog Karl tipi armadillolar) kaptanı 11. sırada E. Heisler'e aitti. İkincisi, bölünmesini kullanarak Otransky bariyer hattına saldırmayı önerdi. Aynı zamanda, yüksek hızlı kruvazörler (Rapidkreuzer) çitin kendisine saldırmak zorunda kaldı. Eski zırhlılar, Brindisi merkezli Entente kruvazörlerinin olası karşı saldırılarını püskürtecek kadar güçlüydü. Amiral Horthy bu öneriyi görmezden geldi çünkü deneyimsiz korkusuz mürettebatı “uyuşuk rüyadan” çıkarmak istedi. Bu operasyona 1918 Haziran 15'de başlaması planlanan Avusturya-Macaristan kara kuvvetlerinin İtalya cephesindeki ilerlemesi eşlik edecekti. Ordu birimlerinin yetersiz kaynağı ve yorgunluğu nedeniyle, saldırının başlaması XNUMX Haziran'a ertelendi. Ancak, deniz operasyonunun değişmeden kalması planlanan tarih. Avusturyalılar tarafından saldırıya uğrayan düşman gemilerinin İngiliz savaş gemileri tarafından desteklenmesi durumunda, amiral onlara korkunç korkularına karşı çıkmak üzereydi. Nihai haliyle, birkaç hedefe eşzamanlı olarak ulaşılması için sağlanan plan, bu nedenle, operasyon için yer alan güçler, aşağıdaki gemileri içeren ayrı gruplara ayrıldı.
Saldırgan gruplar (Angriffsgruppe “a” - “b”):
"A". Hafif kruvazörler Novara ve Helgoland, savaşçılar Tátra, Csepel ve Triglav.
"B". Hafif kruvazörler Amiral Spaun ve Saida, 84, 92, 98 ve 99 muhripleri.
Aşağıdaki taktik destek gruplarından (Rückhaltgruppe “a” - “g”) oluşan kapak kuvvetleri:
"A". "Viribus Unitis" savaş gemisi, "Balaton" ve "Orjen" savaşçıları, 86, 90, 96 ve 97 muhripleri;
"B". “Prinz Eugen” savaş gemisi, “Dukla” ve “Uzsok” savaşçıları, 82, 89, 91 ve 95 muhripleri;
"C". Turul savaşçısı Erzherzog Ferdinand Max zırhlısı 61, 66, 52, 56 ve 50 muhripleri;
"D". Erzherzog Karl, Huszár ve Pandúr savaşçıları, 75, 94 ve 57 muhripleri;
"E". Erzherzog Friedrich zırhlısı, Csikós ve Uskoke savaşçıları, 53, 58 muhripleri ve bir Kaiman tipi muhrip:
"F". Tegetthoff zırhlısı, Velebit avcı uçağı, 81 numaralı muhrip ve Kaiman tipi üç muhrip.
"G". Szent István zırhlısı 76, 77, 78 ve 80 muhripleri.
Tegetthoff tipi zırhlıların Paula'dan denize, üssü terk ederek güneye doğru ilerleyen iki grubun bir parçası olarak gönderilmesine karar verildi. Hayaletleri olan ilk grup Viribus Unitis (Filo Komutanı Amiral Horthy'nin bayrağı) ve yedi gemi tarafından eşlik edilen Prinz Eugen, 2 Haziran'da Dubrovnik'in kuzeyinde yer alan Slano'ya doğru yola çıktı.
Komutanı 1. rütbe kaptanı H. von Treffen de korkunç gemilerin başka bir grubunun da tüm gemi grubunun komutanı olduğu 9 Haziran akşamı Paula'yı terk edip 15 deniz mili yönünde gitmesi gerekiyordu. Thayer Koyu. Onlara Velebit avcı uçağı ve Tb 76, 77, 78, 79, 81 ve 87 muhripleri eşlik etti. Plana göre, bu gemi grubu 10 Haziran akşamı Thayer Koyu'na ulaştıktan sonra, Slano'ya böylece 11 Haziran'da diğer gemi gruplarıyla birlikte eyleme katılın.
Operasyon şanssız bir yıldız altında başladı: direklerin her ikisinin de gemi direğinin yarısına indirildiği zaman, buhar kazanlarını ısıttığında, Velebit avcı uçağı üzerinde bir kabuk patladı ve birkaç mürettebat üyesinin ölümüne neden oldu ve daha önce ölümcül bir organizasyon hatası yapıldı. Gizlilik nedenleriyle, bom personeline bağlantının kesilmesinden önce haber verilmemiş, bunun sonucunda sözlü bir emir verdikten sonra boomların boşanmasını bekleyen gemiler 21:00 yerine sadece 22: 15'te denize açılmıştır. Önce Velebit avcı uçağı, ardından da Szent István ve Tegetthoff geldi.
Destroyer'lar bileşiği iki taraftan da korudu: Tb 79, 87 ve 78 solda, Tb 77, 76 ve 81 sağda.
Bağlantı hızını 17,5 knot'a çıkararak Pula'dan ayrıldıktan sonra kaybedilen zamanı telafi etmeye karar verdiler. Gece yarısından kısa bir süre sonra, amiral gemisi sancak türbin yatağının aşırı ısınmasından dolayı bağlantı hızı bir süre 12 deniz miline düşürüldü, ancak Premuda'nın yaklaşık dokuz mil güneybatısındaki 03: 30'a kadar zaten 14 deniz milindeydi. Artan hız ile, kömürün kalitesinin düşük olması ve birçoğu ilk kez denize giden stokerler arasında deneyim eksikliği nedeniyle, hem dehşet ve kıvılcım bacalarından kalın dumanlar uçtu.
Kampanya emri (Tegetthoff zırhlısının komutanının raporundan resim)
Aynı zamanda, bir çift İtalyan torpido botu, MAS torpido teknelerinin Ancon IV tabanlı bir filosuna komuta eden ve gemide bir “Wien” savaş gemisine sahip olan, 3. sırada yer alan kaptan L. Rizzo'nun genel komutası altında denizdeydi. trieste. Her iki tekne de MAS 9 ve MAS 15, bir gün önce 21 OS ve 18 OS İtalyan muhripleri tarafından Dalmaçya adalarına çekildi.
Teknelerin görevleri arasında, güneye giden Avusturyalı vapurların aranması ve Avusturya-Macaristan filosu tarafından sergilenen denizaltı karşıtı mayın tarlaları vardı. Herhangi bir düşman mayını bulunmamasına ve herhangi bir düşman gemisine rastlanmamasına rağmen, takım lideri, 02:05'te muhripleriyle belirlenen toplantı yerine dönmeye karar verdi, ancak bundan önce yarım saat daha beklemeye ve devriye bölgesinden ayrılmaya karar verdi. 03: 15'te sancak tarafındaki İtalyanlar kuzeyden yaklaşan kalın bir duman bulutu fark ettiler. Minimum hızda torpido botları düşmanın oluşumuna doğru yöneldi, hem kurşun gemileri (Velebit avcı uçağı ve Tb 77 muhripi) kaçırdı, sonra Tb 77 ve Tb 76 muhripleri arasında geçtiler ve daha sonra hızı dokuzdan on iki deniz miline çıkardılar, ateşli torpidolar (muhtemelen A115 / 450, savaş başlığının ağırlığı 115 kg veya A145'tir).
Tegetthoff'ta 21-450 metre mesafeden başlatılan MAS 500'in torpidoları başarısız oldu. İçlerinden birinin izi (görünüşte boğuldu) beş yüz metre korkusuzluğa tespit edildi ve geminin komutanının gemiden yaklaşık yüz elli metre uzağına göre kayboldu. Korkunç ve eskort gemilerinde, bir İtalyan denizaltısı tarafından saldırıya uğradığı, ardından gözlemci tarafından periskop olarak alınan şüpheli bir eşyaya ateş açıldığı düşünülüyordu.
Szent István'da, MAS 15 ile her iki torpido da yaklaşık 600 metre mesafeden ateşlendi (raporda Rizzo, yaklaşık 300 metre mesafeden ateş edildiğini belirtti). Fırlatma, imha edici Tb 76'dan görüldü, ardından ikincisi 100-150 metre mesafeden ateş eden bir torpido botu peşinde koşmaya başladı. Kısa bir süre için muhrip Tb 81, teknelerin peşine düştü, ancak daha sonra İtalyanları görmeyi kaybettikten sonra, emri geri döndü. Kovalamacadan kurtulmak için, MAS 15 teknesi iki derinlik yükünü uyandırdı, ikincisi patladı, sonra İtalyanlar 90 derecelik birkaç keskin dönüş yaptı, ardından Avusturyalı muhrip gözden kayboldu.
Szent István bileşiğinin amiral gemisi, ana zırh kemerinin alt kenarında çift torpido vuruşu aldı.
Avusturya raporlarına göre, neredeyse eşzamanlı torpido saldırısı için belirlenen süre 03:30 ya da öylesine. İtalyan verilerine göre, torpidolar (saniyede 20 metre hız) MAS 15, 03: 25'te serbest bırakıldı, kurs 220 derecedir.
İlk patlama, midship bölgesinde, 1 ve 2 numaralı kazan daireleri arasındaki enine su geçirmez perdenin hemen yakınında meydana geldi ve ciddi şekilde zarar gördü. İkinci patlamanın merkez üssü, motor odasının ön kısmında kıç tarafına daha yakın savundu.
Oluşan deliklerden büyük miktarda su akmaya başladı, arka kazan dairesi yakında sular altında kaldı ve kısa sürede sancak tarafındaki rulo 10 dereceye ulaştı.
Korku, etkilenen sancak tarafındaki olası torpido vuruşlarından kaçınmak için sol tarafa dönmeyi başardı. Üretilen buharın drenaj tesislerinin ihtiyaçlarına yönlendirilebilmesi için tekerlek yuvasından Makineyi Durdur komutu alındı. Liman tarafındaki bölmelerin ve 152 mm'lik silahların mahzenlerinin karşı akışı ruloyu 7 dereceye düşürdü, ön kazan bölmesindeki altı kazandan buhar sağlanan pompalar başlatıldı.
Yakında türbinler başlatıldı ve dört buçuk deniz mili hızda 100 derecelik korkusuz bir seyir, Molat adasında yakındaki Brgulie Körfezi'ne gitti ve düz bir sahil şeridinde karaya atlamayı umuyordu.
Szent István'ın hala kurtarılabileceğine dair umut vardı, ancak patlamadan zarar gören ön ve arka kazan odaları arasındaki bölme dönmeye başladı. Perçin başlıkları arka arkaya fırladı ve ön kazan bölmesine arkadan yuvalardan ve boru hatlarının, kanalların ve elektrik kablolarının geçmesine izin vermek için tasarlanmış çok sayıda delikten daha fazla su geldi. Su, ana kalibreli silahların kıç mahzenlerine sağ pervanenin şaft contalarından nüfuz etti ve birçok perçin suyu gövdenin içindeki komşu bölmelere geçirdi. Geminin hayatta kalabilmesi için umutsuz bir mücadelede, acil durum ekipleri boşlukları katranlı kablo demetleriyle kapatmaya ve patlama deforme olmuş perdeyi kiriş ve kirişlerle güçlendirmeye çalıştı.
Türbinler tekrar durdurulmalıydı, çünkü hala çalışan dört kazan tarafından üretilen buhar, suyu pompalayan pompalar için gerekliydi.
04:15'te ışık büyümeye başladı, branda sıvaları (dört x dört metre) alma girişimi, hem geminin önemli rulosu hem de sıvaların sıkışmış kabloları tarafından büyük ölçüde engellendi.
04:45 te Tegetthoff sıkıntılı amiral gemisi karşıtı denizaltı zikzakına yaklaştı. Torpidoların vurulmasından on dakika sonra “Çekilmeye hazır olun” sinyali ona Szent István tarafından verildi, daha sonra “Acil” eklendi, ancak uzun mesafe nedeniyle sinyaller anlaşılmadı. Yardım talebi, İtalyanların torpido saldırısından 04 dakika sonra sadece 20: 55'de çözüldü, dehşetin yardım için gelmesi 25 dakika daha sürdü.
Ön kazan dairesinde 05:00 civarında ışıklar söndü ve el lambalarının loş aydınlatması altında çalışmalar devam etti. Bu arada, ana kalibreli kuleler (silah ve zırh ile ağırlık 652,9 ton), namluyu karşı ağırlık olarak kullanmak için varilleri sola döndürüldü (iş 20 dakika sürdü) ve mühimmatları denize atıldı.
Tegetthoff, batan Szent István'ı yedekte çekmeye çalıştı, ancak sadece 05:45'te, rulo yaklaşık 18 dereceye ulaştığında, Tegetthoff çekme halatı teslim etmeyi başardı, ancak devrilme tehlikesi nedeniyle, babaların sonu yakında geri çevrilmek zorunda kaldı .
Bu arada, son iki işletme buhar kazanındaki basınç azaldı, bunun sonucunda pompalar ve elektrik jeneratörleri durdu. Su türbinlerle birlikte bölmelere akmaya başladı ve orada bulunan mürettebat üyelerine üst güverteye tırmanmaları emredildi. Güvertenin sağ tarafı su altına girmeye başladığında, Teğmen Reich aracılığıyla geminin komutanı gemiden ayrılma emrini verdi. Mürettebatın büyük kısmı gemiden ayrılır ayrılmaz, 6:05'te yaklaşık 36 derecelik bir ruloya sahip olan zırhlı, sancak tarafına yavaşça yuvarlanmaya başladı ve rulo 53,5 dereceye ulaştığında alabora oldu. Geminin komutanı ve personel memurları (1. rütbe kaptanı Masyon, Teğmen Niemann), birkaç dümenci ve projektör köprü üzerine atıldı. 06:12'de Szent István suyun altına saklandı.
Kurtarma operasyonlarına başlayan eskort ve Tegetthoff gemileri 1 kişiyi topladı. Ölü gemi mürettebatının kaybı 005 subay (bir ölü ve üç kayıp) ve 4 alt rütbe (85 ölü, 13 kayıp), 72 kişi yaralandı.
Dört korkusundan birinin kaybedilmesinden sonra, ani faktör faktörü göz önüne alındığında filo komutanı operasyonu kısma emri verdi.
Послесловие
Luigi Rizzo, “Szent István” zırhlısının “Medaglia d'oro al valor militare” altın madalyasına batması ve “Medaglia d'argento al valor” zırhlısının batması için zaten altın madalyaya sahip olması için sunuldu. militare ”, Şövalye'nin Askeri Düzen Haçını (Croce di Cavaliere Ordine militare di Savoia) aldı, çünkü 753 Mayıs 25 sayılı 1915 sayılı Kanuna göre aynı kişiye üçten fazla altın ve / veya gümüş madalya verilmesi yasaklandı. Luigi, ikinci altın madalyasını, yukarıdaki kanunun 27 Haziran 1923'de yürürlükten kaldırılmasından sonra 15 Mayıs 1922'te aldı.
Geminin havaya uçmasından kısa bir süre sonra verilen Szent István zırhlı komutanının emriyle, Tb 78 muhrip, torpido patlamasından hemen sonra paniğe kapılan ve denize atlayan korkusuz mürettebat üyelerine katıldı. Daha sonra yargılanacaklar.
“Tegetthoff” zırhlısının komutanı 1. Sınıf Kaptan H. von Perglas görevinden alındı.
Birinci Dünya Savaşı sırasında, mühimmat içine girdikleri gemilerle birlikte 97 İtalyan torpido kayboldu, eğitim ateşinde kırk beş, çeşitli nedenlerle yedisi kayboldu, başarısız muharebe saldırılarında elli altı kullanıldı, on iki ateşlemenin kesin sonuçları bilinmiyor, kırk dört vuruldu hedefte.
2003 yılında, 98 metrelik bir derinlikte toplam 67 saat su altında kalan oniki IANTD eğitmeni ve dalgıçları içeren ilk (üç) resmi İtalyan seferi gerçekleştirildi. Diğer şeylerin yanı sıra, yaygın inanışının aksine, “omuz kayışlarında yerçekimi tutan üç silahlı kulelerin hemen gemiden düştüğü ve dibine indiği” bulundu (S. Vinogradov Linkori tipi “Viribus Unitis” tipi) ana kalibreli kuleler dehşet, onların yerinde kaldı.
Szent István'ın kalıntıları üzerinde yapılan bir araştırmanın sonuçları, bu korkusuzluğun MAS 21 teknesi tarafından da saldırıya uğradığına dair iyi kurulmuş bir varsayım ortaya koymak için sebep verdi.
kaynaklar
Marine-Arsenal dergisinin 8 numaralı özel sayısı (meslektaş NF68 tarafından Almanca'dan tercüme edilmiştir).
Savaş gemisi "Szent István" kaptanı komutanı raporu 1. rütbe H. von Treffen.
Savaş gemisi "Szent István" kaptanı komutanı raporu 1. rütbe H. von Perglas.
3. rütbe L. Rizzo kaptanı raporu.
Bir dizi çevrimiçi kaynak.