Aleksandr Soljenitsin'in, 1962 yılında yayımlanan eseri, İvan Denisoviç'in Hayatında Bir Gün. Aynı zamanda beni yazarla tanıştıran bir eser oldu.
2.Dünya Savaşı sırasında, ölmemek için arkadaşlarıyla beraber Alman kuvvetlerinden kaçmak zorunda kalan ve arkadaşlarının ölümüyle yalnız başına kalan İvan Denisoviç'in, kendi ordusunun kuvvetlerince bulunup casus diye damgalanması sonucu on yıllık bir sürgün cezasına çarptırılması sonrası gelişecek olan olayları konu ediniyor, İvan Denisoviç'in Hayatından Bir Gün.
Mahkumlar arasında bile hiyerarşi olması, paranın gücünün sınır tanımaması, insanın ne kadar kötü koşullar içinde olsa da yaşama mücadelesi vermesi, gerçekliğin sınırlarını bir kez daha hatırlattı bana.
Kitabı beğenmedim çünkü bir bütün olarak hissedemedim, duygusal yoğunluk yaşamadım, olayları içselleştiremedim. Yazın dili çok daha etkileyici olabilecekken yazarın üslubu bana sıradan geldi. Etkileyici olan olaylar çok daha etkileyici olarak anlatılabilirdi. Yazarın bu eseri duygusuz yazdığını düşünüyorum kısacası ve açıkçası.
Dostoyevski'nin, Ölüler Evinden Anılar'ı olmasaydı belki de gayet başarılı bulacağım bir eser olurdu...