6 Ağustos 1945’te, 78 yıl önce, Başkan Harry Truman tarafından görevini yerine getirmesi emredilen bir ABD B-29 Superfortress bombardıman uçağı, Japonya’nın Hiroşima kentine “Little Boy” lakaplı bir atom bombası attı.
Ulusal İkinci Dünya Savaşı Müzesi, bombanın “şehri kör edici bir ısı ve ışık parlamasıyla yuttu. Yer seviyesindeki sıcaklık bir saniyeden daha kısa sürede 7.000 Fahrenheit dereceye ulaştı. Bomba, insanları sıfır noktasından yarım mil ötede buharlaştırdı. Bronz heykeller eridi, çatı kiremitleri birbirine kaynaştı ve kilometrelerce ötedeki insanların açıkta kalan derileri, salınan yoğun kızılötesi enerjiden yandı. En az 80.000 kişi anında öldü.” Bomba Hiroşima’daki tüm binaların yüzde 70’ini yok etti ve 1945’in sonunda tahminen 140.000 kişi öldü. Hayatta kalanlar artan kanser ve kronik hastalık oranlarından muzdaripti.
Ulusal Nükleer Bilim ve Tarih Müzesi, “patlamanın merkez üssüne yakın olanların, ısının yoğunluğuyla basitçe buharlaştığını” açıklıyor. Bir adam otururken bir bankanın basamaklarında sadece karanlık bir gölge bıraktı. … Hiroşima’da, Little Boy’un merkez üssünden daha uzaktaki pek çok kişi ilk patlamadan sağ kurtuldu, ancak vücutlarının çoğundaki yaralanmalar ve yanıklar da dahil olmak üzere ciddi şekilde yaralandı. Yiyecek ve su, tıbbi yardım, arkadaş ve akraba bulmak ve birçok yerleşim bölgesini saran yangın fırtınalarından kaçmak için mücadele eden bu insanlar arasında panik ve kaos çok yaygındı.”
Bir tanık: “İnsanların görünüşü… eh, hepsinin derileri yanıklardan kararmıştı. … Saçları yandığı için saçları yoktu ve bir bakışta onlara önden mi yoksa arkadan mı baktığınızı anlayamıyordunuz. … Birçoğu yol boyunca öldü – onları hala aklımda canlandırabiliyorum – yürüyen hayaletler gibi. … Bu dünyanın insanlarına benzemiyorlardı.”
Üç gün sonra, Japon yetkililer durumu değerlendirme fırsatı bile bulamadan, Truman ikinci, biraz daha büyük bir bomba olan “Şişman Adam”ın Nagazaki şehrinde patlatılmasına izin verdi. “Atomik patlamanın hemen ardından [Nagasaki’de] 40.000 ila 75.000 kişinin öldüğü, 60.000 kişinin de ciddi şekilde yaralandığı tahmin ediliyor. 1945’in sonunda toplam ölüm sayısı 80.000’e ulaşmış olabilir.” (Ulusal Nükleer Bilim ve Tarih Müzesi) İki şehirde yaklaşık 200.000 ila 250.000 kişi doğrudan ABD eylemi nedeniyle öldü ve önümüzdeki yıllarda sayısız kişi daha öldü.
Bu bombalamalar, şimdiye kadar işlenmiş en korkunç savaş suçlarından birini oluşturuyor. Bugüne kadar yalnızca ABD hükümeti ve ordusu, “özgür dünya”nın kendi kendini liderliği ilan eden ordusu nükleer silah kullandı.
Fizikçi Leo Szilard daha sonra, Nazi Almanyası’nın iki ABD kentine atom bombası atması, ancak savaşı kaybetmeye devam etmesi durumunda, “O zaman şehirlere atom bombası atmayı bir savaş suçu olarak tanımlayacağımızdan şüphe duyan var mı? Bu suçu işleyen Almanları Nürnberg’de idama mahkum edip astılar mı?”
Her tarafsız gözlemcinin işaret ettiği gibi, geleneksel burjuva terimleriyle hiçbir askeri gereklilik, Hiroşima ve Nagazaki’nin ve nüfuslarının yok edilmesini haklı çıkarmaz. Japonya bu zamana kadar mağlup bir düşmandı. Savaş kışkırtıcısı General Douglas MacArthur bile daha sonra gazeteci ve yazar Norman Cousins’e “bombanın atılması için askeri bir gerekçe görmediğini” açıkladı. [MacArthur], Amerika Birleşik Devletleri’nin, daha sonra zaten yaptığı gibi, imparatorun kurumunu elinde tutmayı kabul etmiş olsaydı, savaşın haftalar önce sona erebileceğini söyledi.WSWS 25 Yıllık Fonuna bağışta bulununDünya çapındaki işçilerin videosunu izleyin ve neden WSWS’ye bağış yapmanız gerektiğini açıklayın.BUGÜN BAĞIŞ YAPIN
Dwight D. Eisenhower anılarında “ciddi şüpheleri” hakkında yazdı. “Japonya zaten yenildi ve … bombayı atmak tamamen gereksizdi … Ülkemizin, Amerikalıların hayatını kurtarmak için kullanılması artık zorunlu olmayan bir silah kullanarak dünya kamuoyunu şok etmekten kaçınması gerektiğini düşündüm.”
ABD medyasının hâlâ yaydığı, bombalamanın “Amerikalıların hayatını” kurtardığına ilişkin ikinci iddia, korkunç, kanlı eylemi mazur göstermek için üretilmiş bir ex post facto kurguydu.
Bombalamaların ardındaki daha derin güdüler, Amerikan emperyalizminin zaten gelişmekte olan Soğuk Savaş’ın bir parçası olarak Sovyetler Birliği’ni terörize etme hedefini içeriyordu. Oppenheimer’ın son filminde açıkça belirttiği gibi, bir nükleer silahın ilk testinin kod adı olan “Trinity”, 16 Temmuz 1945’te planlandı, böylece Truman bombanın varlığını Stalin ve Sovyet’in kafasına koyabilirdi. ertesi gün açılan Potsdam Konferansı’nda heyet. Bu düşünce tarzına göre, ABD taviz vermeye ihtiyaç duymaz ve Sovyet liderliğini kendi taleplerine boyun eğmeye zorlayabilir.
Bomba Manhattan Projesi’nin bir parçası olarak geliştirildiğinde, Truman yönetimi sözde nükleer tekelinin ABD’nin önümüzdeki yıllarda hegemonik rolünü güvence altına alacağını hayal etti. Bu fikir, SSCB’nin bombayı geliştirmesinin an meselesi olduğunu anlayan bilim adamları tarafından hayal ürünü olarak kabul edildi. Aslında Truman, (Sovyetler Birliği’ndeki) “Asyalıların” asla bu kadar karmaşık bir silah yapamayacaklarını iddia edecek kadar cahildi.
SSCB, Ağustos 1949’da ilk başarılı nükleer silah denemesini tamamladığında, olay, o zamana kadar çoktan başlamış olan bir sürecin parçası olarak, antikomünizm nöbetlerini körükledi.
Bundan kısa bir süre sonra, ABD Hava Kuvvetleri Savaş Planları Bölümü, General Curtis LeMay gibi faşist figürlerle koordinasyon halinde , 1995’te New Yorker dergisindeki bir LeMay profiline göre, “otuz gün içinde yetmiş Sovyet şehrini yok etmeyi gerektiren” bir teklif geliştirdi. yüz otuz üç atom bombasıyla 2,7 milyon ölüme ve dört milyon can kaybına neden oldu. Amerikalı hava gücü stratejistleri böyle bir saldırı için LeMay’in önerdiği gibi bir isim bulmuşlardı: ‘bir ulusu öldürmek’.”
Le May, Nisan 1956’da Ulusal Savaş Koleji’nde verdiği bir konferansta, “bu gece gün batımı ile yarın sabah gün doğumu arasında Sovyetler Birliği’nin muhtemelen büyük bir askeri güç olmaktan çıkacağını ve hatta Sovyetler Birliği’ne yönelik saldırıları savundu. büyük bir ulus. … Şafak, Çin’den çok daha fakir – ABD’den daha az nüfuslu ve belki de gelecek nesiller boyunca tarımsal bir varoluşa mahkum edilmiş bir ulusun üzerine çökebilir.
Ağustos 1945 bombalamalarının ardından nükleer bombaların aslında ABD tarafından kullanılmadığını belirleyen ana faktör, Sovyetler Birliği’nden misilleme korkusuydu, ancak LeMay gibi figürler, SSCB hava savunmasını geliştirmeden önce “önleyici” saldırılar yapılmasını savundu. Sovyetlerin misilleme korkusu bir yana, ABD yönetici elitinin sahip olduğu son derece sınırlı vicdan azabı ne olursa olsun, 1945’te olduğu gibi aynı soğuk kayıtsızlıkla geçersiz kılınacağı kesin görünüyor.
Soğuk Savaş yıllarında, ne ABD ne de SSCB, MAD veya “karşılıklı garantili imha” olarak bilinen bir ilişki içinde bu yıkıcı silahları kullanmadı. Ancak bilim adamları, sürekli olarak nükleer silahların varlığının kaçınılmaz olarak bunların çoğalmasına yol açacağı konusunda uyardılar.
Resmi olarak toplam 13.000 nükleer silah bugün ABD, Rusya, Çin, Fransa, Birleşik Krallık, Pakistan, Hindistan, İsrail ve Kuzey Kore ile bunlara ev sahipliği yaptığı bilinen diğer altı ülke arasında paylaşılıyor: İtalya, Türkiye, Belçika, Almanya , Hollanda ve Beyaz Rusya.
Bu kitle imha silahlarının varlığı, bir noktada, yoğun bir kriz anında, bunların yabancı düşmanlara ve hatta iç muhalefete karşı kullanılması gibi ciddi bir tehlike oluşturdu.
Hiroşima bombalamasının yıldönümü ve izleyicilerde rahatsız edici bir etki yarattığı açık olan Oppenheimer’ın vizyona girmesi (film dünya çapında gişede 550 milyon doları geçti), günümüz gelişmeleri bağlamında görülmelidir.
Biden yönetimi ve NATO müttefikleri, defalarca nükleer savaş tehlikesiyle “caydırılmayacaklarını” savunarak MAD doktrinini neredeyse açıkça reddettiler. Bu, ABD ve Avrupa medyası tarafından tartışılmaz, hatta alkışlanır. Bu tür açıklamalar, ABD Hava Kuvvetleri’nden emekli dört yıldızlı general Philip Breedlove’un sözleriyle, ABD’nin “nükleer silahlar ve III. Avrupa’daki ABD kuvvetleri ve 2013’ten 2016’ya kadar NATO’nun en yüksek müttefik komutanı olarak görev yaptı.
ABD’nin artık “nükleer silahlar ve III. Nükleer imhanın yalnızca olasılığı değil, kaçınılmazlığı da ABD hükümetinin veya Fransa, İngiltere ve NATO güçlerinin hükümetlerinin önüne geçmeyecek.
Yönetici çevrelerde artık tam bir pervasızlık hakim.
Hiroşima felaketinden 78 yıl sonra geldiğimiz yer burası. Burjuva toplumu açısından, geniş bir sosyal, politik ve ahlaki gerileme var. Bugün alternatifler sosyalizm ya da barbarlık, işçi sınıfının iktidarı alması ya da kapitalizmin insan varlığına son vermesidir.
wsws.org