Peygamber Mescidi ve Sosyal İşlevi Efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v.), Medine'ye hicret ettiğinde ilk iş olarak burada bir mescit yaptırdı. Mescidin bir tarafına Peygamberimizin (s.a.v.) ailesi için bir ev, diğer bir tarafına da yoksul ve kimsesizlerin kalması için bir bölüm yapıldı. Bu bölüme suffe adı verildi. Mescide ise Peygamber Mescidi (Mescid-i Nebi) denildi. Suffe aynı zamanda bir yatılı okul işlevi de görüyordu. Burada kalan Müslümanlar, zamanlarını eğitim öğretim faaliyetleriyle değerlendiriyorlardı. Mescid-i Nebi’nin o dönemde pek çok işlevi vardı. Müslümanlar beş vakit namazlarını, cuma ve bayram namazlarını cemaatle burada kılmaya özen gösteriyorlardı. Peygamberimiz (s.a.v.), namazlardan önce ya da sonra onlara, burada dinî ve sosyal konularda çeşitli açıklamalarda bulunuyordu. Gelen Kur’an ayetlerini okuyordu. Eğitim öğretim etkinliklerini mescitte ve onun bitişiğindeki suffe denilen bölümde yürütüyordu. İnsanların bireysel ve toplumsal sorunlarını Mescid-i Nebi’de dinliyor ve çözüme kavuşturuyordu. Müslümanlar sık sık Mescid-i Nebi’de bir araya geliyor; birbirlerinin sıkıntılarını, sorunlarını, sevinç ve mutluluklarını paylaşıyorlardı. Birbirleriyle konuşma, görüşme fırsatı buluyorlardı. Müslümanlar, toplumu ilgilendiren konularda, Peygamberimizin (s.a.v.) önderliğinde burada toplanıp karar alıyorlardı. Örneğin Uhud ve Hendek savaşlarından önce düşman saldırılarına karşı nasıl bir taktik izleyeceklerini burada belirlemişlerdi. Ayrıca Peygamberimiz (s.a.v.), diğer ülke ve toplumlardan gelen yabancı elçilerle bu mescitte görüşüyordu. Savaşlarda yaralananların tedavisi de burada yapılıyordu. Bu yönüyle Mescid-i Nebi, o dönemde hem bir ibadet yeri hem de sosyal ve idari işlerin görüşülüp karara bağlandığı bir merkez durumundaydı.