"Babanız içerde şiir yazıyor diye çocuklarımı sessiz ağlattım." diyor Hatice Erbaş. Sonra vefat ediyor. Ardından gelen dizeler: "Ömür Hanım, Şahgülüm, Köroğlu'm... sana bir nefes olamayan şiirden de geçtim."
Zaman sayılmıyor sevgilim Hayat Kaf dağının ardına çekildi Çiy taneleri kumlarda birer Leyla masalı Yıldızlar başka avuçlarda terliyor Kimse kendinden bir yere gitmiyor Yaşıyoruz sessizce yaramızı severek.