Conume (2021) adlı belgesel, metabolizmanın altında yatan fiziğe, yani vücudumuzun enerji yakma sürecine ışık tutuyor. Akılda kalıcı fikirler ve bilgilerle dolu ve ilgi çekici bir anlatı oluşturmak için en son metabolik araştırmalara ve insan vücudunun evrimsel tarihine dayanıyor.
Yakma kitabını okuyan kim?
- Spor salonundaki üyeler neden daha fazla kilo veremediklerini merak ediyor.
- Hangi diyet planına bağlı kalacağı konusunda kararsız olan müstakbel bir diyetisyen
- Doğa tarihiyle ilgilenen doğacılar
Herman Pontzer kimdir ve geçmişi nedir?
Duke Küresel Sağlık Enstitüsü, Duke Üniversitesi'nde Evrimsel Antropoloji Doçenti ve Duke Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde Küresel Sağlık Araştırma Doçenti olan Herman Pontzer'e ev sahipliği yapmaktadır.
Benim için tam olarak ne var? İnsan vücudunun en temel haliyle nasıl çalıştığını öğrenin.
İnsan vücudu yaklaşık 37 trilyon hücreden oluşur. Her biri, enzimlerden nörotransmitterlere, hormonlara ve aradaki her şeye kadar bizi hayatta tutan her şeyi çalkalayan bir mini fabrika gibi çalışır. Yediğimiz kaloriler, görevlerimizi yerine getirmemizi sağlayan enerjiyi verir. Vücudumuzda her gün kaynama noktasına gelmek için sekiz litre soğuk su gerekir ve hücrelerimiz bunu yapmak için yeterli enerjiyi tüketir. Sonuç olarak, enerji hayatın para birimidir. Bununla birlikte, enerji kullanımını düzenleyen mekanizma olan metabolizma genellikle yanlış anlaşılır. Fark yaratmanın zamanı geldi. Bu notlarda ele alınan konular arasında Tanzanyalı avcı-toplayıcıların insanın evrimi hakkında bize öğretebilecekleri, yiyecek paylaşmanın insanları maymunlardan nasıl ayırdığı ve neden şekerden başka bir şey yiyip buna rağmen kilo veremediğiniz yer alıyor.
Çok basit bir şekilde tükettiğiniz şeysiniz.
1859'da Fransız bilim adamı Louis Pasteur, tarihin akışını değiştiren devrim niteliğinde bir çorba yarattı. Onu bu kadar özel yapan neydi? Her şeyden önce, Pasteur çorbayı kaynatmanın sıvıda bulunabilecek mikropları yok ettiğini keşfetti. İkincisi, onu hava geçirmez bir şişede saklamanın, böceklerin ve kirlerin şişeye girmesini önlediğini keşfetti. Bu iki aşamalı yöntem, buluşu sırasında çığır açan bir bulgu olan çorbanın bozulmasını engelledi. Pastörizasyon, adını Pasteur'ün kendisinden alan bu işlemi tanımlamak için kullanılan terimdir. Ancak proje, pratiklik açısından sadece büyük bir başarı değildi. Aynı zamanda, Aristoteles'ten beri var olan bir teorinin - kendiliğinden oluşum fikrinin - tabutuna son çivi görevi gördü.
Kendiliğinden oluşum teorisi, beklenmedik bir zamanda çürüyen et üzerinde kurtçukların ortaya çıkması gibi olayları açıklamaya çalışır. Bütün bu kurtçukların nereden geldiğini bilmiyoruz. Güçlü mikroskopların ortaya çıkmasından önce, bu konuya tatmin edici bir yanıt vermek zordu. Antik çağlardan Orta Çağ'a ve günümüze kadar herkes, onların birden bire ortaya çıktıklarını, yani et gibi cansız şeylerden kendiliğinden ortaya çıktıklarını söyledi. Metabolizmanın gerçekliği yüzyılı aşkın bir çalışmayla ortaya çıktı ve başladığımızda hayal edebileceğimizden çok daha tuhaf. Bu mektuptaki en önemli ders, yediğin şey olduğundur - kelimenin tam anlamıyla.
Bugün, kurtçukların daha önce inanıldığı gibi hareketsiz maddelerden gelişmediğini biliyoruz. Öte yandan kurtçuk yumurtlayan bir sineğe daha yakından bakın.Bu tam olarak ne yapıyor? Bu küçücük makine, en temel haliyle, çürüyen proteinin yavru sineklere dönüşmesinden sorumludur. Başka bir deyişle, hem kendisinin hem de soyunun vücudunu sudan, havadan ve üzerinde yediği yiyeceklerden oluşturur. Kendi inisiyatif. İnsanlar, sinekler gibi, kendi başlarına fikirler üreten kendiliğinden oluşan makinelerdir. Her ons kemik ve pint kanın yanı sıra her tırnak, kirpik ve saç teli tamamen diyetimizde tükettiğimiz maddelerden oluşur. Cansız maddelerin hayat üretebildiği keşfedildi. Bu garip değişimin gerçekleşmesine ne sebep oldu? Çözüm, vücudumuzun enerji yaktığı süreç olan metabolizmadır. Adım adım gidelim.
İnsan vücudu birbiriyle etkileşime giren yüzlerce farklı molekülden oluşur. Enzimler, hormonlar, nörotransmiterler, DNA ve çeşitli diğer maddeler bu kategoriye girer. Ancak bunların sadece küçük bir yüzdesi, yemeklerimiz yoluyla kullanılabilir bir biçimde vücuda emilir. İyi bir kullanıma bile konmadan önce onları dönüştürmek gerekir. Bu, hücrelerin çalışmasının sonucudur. Hücreler, zarları aracılığıyla dolaşıma akan yardımcı kimyasalları çekmek ve bu molekülleri başka bir şeye dönüştürmekle yükümlüdür. Örneğin yumurtalık hücrelerini ele alalım. Bu süreçte kolesterol moleküllerini vücuda çekerler, dönüştürürler ve nihai sonucu vücutta etkileri olan bir hormon olan östrojen olarak dolaşıma geri gönderirler.
Hayatta kalmamızı sağlayan bu hücrelerin işidir. Bununla birlikte, önemli miktarda enerji gerektirir. Metabolizma olarak da bilinen metilasyon, vücudun yaşamı sürdüren fırınıdır, bu nedenle yiyeceğimizi "yakarak" enerjisini serbest bırakır.
Metabolizma hızı, vücudun enerji harcamasının bir ölçüsüdür.
Hücreler etkindir ve düzgün çalışması için enerjiye ihtiyaç duyar. Ama daha da önemlisi, bu terimleri nasıl tanımlıyoruz? İki fikri birbirinin yerine kullanmak gerçekten mümkün. İş, fizik alanında teknik bir kelimedir. Ayrıca, emek ve enerjinin her ikisi de aynı birimlerde ölçüldüğü için, bunları birbirinin yerine kullanabiliriz. Başka bir deyişle, emek enerjidir. Örneğin, bir beyzbol topu attığınızda, çaba sarf ediyorsunuz, bu da topun hızlanmasına neden oluyor. Top elinizden çıktığında, onu fırlatırken kullandığınız enerji, topun havada hareket ederken harcadığı enerji olan kinetik enerjiye dönüşür. Isı, günlük olarak karşılaştığımız bir başka enerji türüdür. Örnek olarak, sütü mikrodalgada tekrar ısıttığınızda sıcaklık yükselir ve sütün ne kadar elektromanyetik enerji emdiğini gösterir.
Kullanılan enerji miktarı her zaman yapılan iş miktarına ve üretilen ısı miktarına eşittir. Bu, fiziğin temel bir kuralı olduğundan, mantıksal olarak insan vücudunu da kontrol ettiği sonucu çıkar. Bu sözden çıkarılması gereken asıl nokta, metabolizmanın vücudun enerji harcamasının bir ölçüsü olduğudur. İş yapma veya ısı üretme kabiliyetine sahip nesneler söz konusu olduğunda, enerji depolanabilir. Bir yakıt tankında depolanan benzin buna iyi bir örnektir. Aynı şey, "gerilme enerjisi" olarak bilinen bir tür potansiyel enerji içeren gerilmiş bir lastik bant için de söylenebilir. Bu arada, bir pencere pervazında tehlikeli şekilde dengede duran ve her an devrilme potansiyeline sahip büyük bir bitki saksısı kinetik enerjiye sahiptir.
Moleküler seviyede, molekülleri bir arada tutan bağlar enerji depolama cihazları olarak hizmet eder. Bu enerji başka bir şeye dönüşebilir. Ancak, geri dönüşü olmayan bir şekilde gitti. Gerilmiş bir lastik bandın serbest bırakılması sırasında, moleküler bağlantılar kopar ve lastik bantta depolanan enerjiyi çevreleyen ortama bırakır. Enerjinin asla kaybolmaması, sadece dönüştürülebileceği doğal bir kuraldır.
Patlamalar, bu kuralın uygulamadaki muhteşem bir örneğidir. Nitrogliserini belirtilen şekilde alın. Bu uçucu sıvının kimyasal bağlantıları patlatıldığında bozularak nitrojen, karbon monoksit, oksijen ve su şeklinde enerji açığa çıkar. Tam olarak ne kadar? Bir pound nitrogliserinde bulunan enerji, ısıya dönüştürülürse, bir insanı tamamen yok etme potansiyeline sahiptir - bu tam olarak güçlü bombaların yapabildiği şeydir. Bununla birlikte, kinetik enerjiye dönüştürülürse, 165 kiloluk bir yetişkini iki buçuk milden fazla atmosfere fırlatma kabiliyetine sahiptir. Bunun metabolizmayla nasıl bir ilişkisi olduğunu merak ediyor olabilirsiniz.
Sonuçta, eğer enerji ve iş birbirinin yerine geçebilirse, o zaman hücrelerimizin yaptığı iş ve tükettiği enerji aynı şeyin iki farklı ölçüsüdür. "Metabolizma" terimi, gıdayı enerjiye dönüştürme sürecini ifade eder. Hangi kelimeyi seçersek seçelim, vücudun en temel hareketini arıyoruz. Hızı denkleme dahil ettiğimizde, vücudun metabolizma hızını, yani vücudun hücrelerini çalıştırmak için dakikada harcadığı enerji miktarını hesaplayabiliriz.
Konu enerji tüketimi olduğunda atomları saymaya bağlıdır.
Enerji harcamanızı hesaplamak için hangi yöntemi kullanıyorsunuz? Prensip olarak, basittir: CO2'yi takip etmeniz yeterlidir. Hangi yakıt kullanılırsa kullanılsın, ister kömür ister karbonhidrat olsun, yakıtın yanması bir yan ürün üretir: karbondioksit. Vücut enerji tükettiğinde, atmosfere CO2 salınır. Nefes aldığınızda, çoğunlukla bu maddeyi verirsiniz. Vücudun ne kadar CO2 ürettiğini anladığınız anda, vücudun ne kadar enerji kullandığına dair kesin bir değerlendirmeye sahip olacaksınız. CO2 seviyelerini izlemek için bir yöntem, bir kişiyi oksijen ve karbondioksit seviyelerini ölçen sensörlerle donatılmış kapalı bir oda olan metabolik bir odaya koymaktır. Kontrollü bir ortamda güvenilir bulgular elde edilebilse de, aslında bilmek istediğimiz şey, bireylerin günlük aktiviteleri için ne kadar enerji harcadıkları. Bu mektupta yer alan en önemli mesajlar arasında şunlar yer almaktadır: Enerji tüketimini takip etmek tamamen atomları saymakla ilgilidir.
Günlük yaşamlarını sürdüren bireylerde CO2 üretimini izlemek için göze çarpmayan bir teknik, 1950'lerde Minnesota Üniversitesi'nde biyoloji alanında yardımcı doçent olarak çalışan bir fizyolog olan Nathan Lifson tarafından geliştirildi. Lifson'un keşfi, çoğunlukla sudan (yüzde 65) oluşan insan vücudunun esasen geniş bir sıvı havuzu olduğu gözlemiyle başladı. Bir bilgi akışı ve bir bilgi çıkışı var. Hidrojen ve oksijen atomları vücuda yiyecek ve içecek yoluyla girer ve idrar, dışkı, ter ve nefes alırken vücudumuzun verdiği buhar yoluyla çıkar. Hidrojen atomları genellikle su şeklinde vücudu terk ederken, oksijen atomlarının ikinci bir ayrılma yöntemi vardır. Karbon bazlı bileşiklerin metabolize edilmesi sürecinde CO2 üretilir. Bu yeni oluşan CO2 molekülünde oksijen atomu vücudun kendi suyundan gelir. Bu atom daha sonra soluduğumuz nefeste CO2 olarak atmosfere atılır.
Lifson, hidrojen ve oksijen atomlarının vücuttan ayrılma hızını izlemenin, CO2'nin üretildiği hızı hesaplamasını sağladığını ve bunun da ne kadar enerji kullanıldığını belirlemesini sağladığını keşfetti. Bu atomların izini sürmek için biraz karmaşık kimya yapmak gerekir, ancak temel kavram onları "etiketlemektir". Spesifik olarak, bunu yapmak için vücuda hidrojen ve oksijenin daha ağır versiyonları olan hidrojen ve oksijen izotoplarını enjekte edersiniz. İzotoplar vücudu terk ettikten sonra, çeşitli zamanlarda alınan idrar örneklerini inceleyerek bunları sayabilirsiniz.Döteryum bir hidrojen izotopudur ve Pazartesi günü bir denek vücudundaki hidrojenin yüzde 10'u döteryum, ancak Çarşamba günü yalnızca yüzde 5'i döteryum ise, vücudun suyunun yarısının boşaltıldığı ve normal H2O ile değiştirildiği açıktır. oksijenin izotopu olan oksijen-18 ile aynıdır.
Atmosferden hidrojen ve oksijen atomlarının kaybolma hızının hesaplanması, bu verilere dayanarak CO2 üretim hızını belirlemenize olanak tanır. Bu da vücudun ne kadar enerji harcadığının – veya daha spesifik olarak, kaç kalori – harcadığının bir göstergesi olarak hizmet eder.
Mecazi anlamda atalarımızdan farkımız yok.
Batılıları bu kadar şişman yapan nedir? Popüler bir fikre göre, böyle gider. En erken Homo sapiens, şimdi Afrika dediğimiz habitatta yaşadığında, insan vücudu, özellikle de metabolik sistemi, bu ortamla başa çıkabilecek şekilde gelişti. Yiyecek sınırlıydı ve bu avcı-toplayıcılar, mevcut olan az şeyi bulmak için çok büyük miktarda enerji harcamak zorunda kaldılar. Bu fikir, bize otomobiller, ofis işleri ve süpermarketler sağlayan sanayileşmenin mevcut obezite salgınımızın suçlusu olduğunu savunuyor. Atalarımız ve atalarımız kadar fiziksel olarak aktif değiliz, bu da vücudumuzdan amaçlandığı şekilde en iyi şekilde yararlanmadığımız anlamına gelir. Metabolik problemlerimiz olması sürpriz değil! Zorlayıcı bir hipotez olmasına rağmen, yeni veriler bunun yanlış olduğunu gösteriyor. Bu mektuptaki en önemli ders, birçok yönden atalarımızdan farklı olmadığımızdır.
Batı dünyasının obezite salgınının, eski atalarımıza göre günde daha az kalori yakmamızdan kaynaklandığına inanıyorsanız, bu iddiayı nasıl doğrulayabilir veya çürütebilirsiniz? Tipik bir Amerikalı veya İtalyan'ın günlük olarak ne kadar enerji harcadığını belirlemek kolay olsa da, erken insanların metabolik sistemlerini incelemek için zamanda geriye gitmemiz mümkün değildir. Ancak bir sonraki en iyi şeyi yapabiliriz, o da bizim gibi yaşayan çağdaş bireylerin enerji tüketimine bakmaktır.
Örneğin, dünyanın birkaç hayatta kalan avcı-toplayıcı grubundan birini oluşturan kuzey Tanzanya'nın Hadza halkını ele alalım. Yaşam tarzları vücut üzerinde yorucudur. Hadza kadınları günlerinin çoğunu kayalık topraktan yumruları kazarak ve ormandan yabani meyve toplayarak geçirirler. Öte yandan erkekler, güneşte kavrulmuş savan boyunca yaklaşık on iki kilometre gider, hayvanları arar ve yabani bal elde etmek için 40 metrelik ağaçlara tırmanır. Akşamları, Hadza halkı, çalışmalarının ürünlerinin tadını çıkarmak ve yaşamları hakkında hikayeler anlatmak için kamp ateşlerinin etrafında toplanır. Ne tür enerji tüketiyorlar? Yazar ve meslektaşları, öğrenmek için Hadza idrar örneklerini analiz için Teksas'taki özel bir tesise gönderdi. Popüler inanışa göre, Hadza erkekleri ve kadınları, hayatta kalabilmek için yerleşik Batılı meslektaşlarından çok daha fazla enerji harcamalıdır. Ancak sonuç beklentileri karşılamadı.
Hadza erkekleri günde yaklaşık 2.600 kalori tüketir ve harcarken, Hadza kadınları günde yaklaşık 1.900 kalori tüketir ve harcar. Bu, sırasıyla Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde erkeklerin ve kadınların ortalama olarak yaktığı kalori miktarıyla tam olarak aynı. New York veya Napoli'de bir ofis işine gidip gelen biriyle karşılaştırıldığında, bir Hadza avcı-toplayıcısının yaşam tarzında önemli farklılıkları vardır. Ancak enerji tüketimi açısından tamamen yoklar.
İnsanların sınırlı veya sabit bir metabolizması vardır.
Hadza bulgularının garip bir anormallik olması mümkün mü? Hayır, hiç de değil. Loyola Üniversitesi Chicago'da araştırmacı olan Amy Luke tarafından yürütülen 2008 tarihli bir araştırmanın bulgularını düşünün.Nijerya'nın kırsalında yaşayan kadınlar, Luke'un enerji tüketimlerini ve fiziksel aktivitelerini belirlemek için kullandığı Lifson tekniği kullanılarak Chicago'da yaşayan Afrikalı Amerikalı kadınlarla karşılaştırıldı. günlük olarak enerji. Sonra, bahsetmeye değer başka bir Loyola bilgini olan Lara Dugas var. Tüm dünyada yürütülen 98 farklı araştırmanın verilerini karşılaştırdı. Onun sonucu neydi? Sanayileşmiş dünyada yerleşik yaşam tarzlarına sahip bireyler, gelişmekte olan dünyada fiziksel olarak çok daha zorlu yaşamlar süren insanlarla yaklaşık aynı miktarda enerji harcarlar. Enerji kullanımı söz konusu olduğunda, nereye giderseniz gidin insanların birbirine çok benzediği ortaya çıktı.
Bu nottaki en önemli ders, insanların sınırlı veya belirlenmiş bir metabolizma hızına sahip olduğudur. Nasıl oluyor da Hadza, yerleşik Batılı şehirlilerin bizim için bir sır olarak kalmasından daha fazla kalori harcamadan günlerini dışarıda toplayarak, avlayarak ve ağaç tırmanarak geçiriyor? Büyük olasılıkla, bu durumda bir dizi değişken söz konusudur. Açıklamanın bir unsuru, Hadza gibi çok aktif olan bireylerin, enerji tasarrufu yapmak için davranışlarını kademeli olarak değiştirmeleridir. Bu, ayakta durmak yerine oturmayı veya daha uzun süre uyumayı içerebilir. Çok fazla fiziksel aktiviteye katıldığımızda vücudumuz da enerji tüketimini farklı bir şekilde "bütçeye ayırır".
Tipik olarak, harcadığımız kalorilerin çoğu, hücrelerimizin faaliyetini beslemek ve günlük faaliyetlerle vücudumuza verilen hasarı onarmayı içeren hücresel "temizlik" yapmak için kullanılır. Görünüşe göre, bu faaliyetlere harcanan süreyi azaltarak, vücut diğer faaliyetler için daha fazla enerjiyi serbest bırakabiliyor. Kanıtlar, egzersizin diğer şeylerin yanı sıra bağışıklık sisteminin inflamatuar yanıtını ve östrojen gibi hormonların sentezini azaltabileceğini göstermektedir.
Ayrıca, daha yüksek egzersiz seviyelerinde enerji tüketiminin bir platoya ulaştığını biliyoruz. Örneğin, yazar ve Amy Luke tarafından işbirliği içinde gerçekleştirilen araştırmayı ele alalım. 300 kişiye Lifson testi uyguladılar ve yedi gün boyunca aktivite seviyelerini ölçmek için kondisyon izleyicileri kullandılar. Sonuç olarak, ne oldu? Herkes, hatta en aktif günlük yaşamları olanlar bile, her gün orta derecede aktif olanlarla aynı miktarda kalori yaktı. Tüm bu verileri göz önünde bulundurarak ilginç bir sonuca varabiliriz: türümüz günlük enerji tüketimimizi kontrol altında tutmak için yöntemler geliştirmiştir. Bunun halk sağlığı için geniş kapsamlı sonuçları vardır. Günlük enerji tüketimimizin insanlık tarihi boyunca sabit olması, obezitenin suçlanamayacağımız anlamına gelir. Başka bir deyişle, obezitemizin sorumlusu tembellikten ziyade oburluktur.
Evrimsel geçmişimiz, insanların neden şişman olmaya bu kadar yatkın olduğunu açıklamaya yardımcı olur.
Charles Darwin'e göre doğal tarih, çevredeki kaynaklar için verilen mücadeleden oluşur. Türlerin evrimi, hepsi için hiçbir zaman yeterli gıda olmadığı için kıtlık koşulları altında gerçekleşir. Bu nedenle takaslar çok önemlidir. Her şeye sahip olamazsın çünkü yeterli enerjin yok. Evrimsel özellikler söz konusu olduğunda, bu tür sınırlar kolaylıkla belirgindir. Belki evrim bir türe jilet gibi keskin dişler verir, ama aynı zamanda türe küçük, narin kollar sağlar. Tyrannosaurus rex iskeletini bu şekilde elde edersiniz. Darwin'in Türlerin Kökeni'nde ifade ettiği gibi, "doğa, madalyonun diğer tarafında harcamak için madalyonun diğer tarafında tasarruf etmeye mecburdur." Ancak bu ilkeye uymayan bir tür var: bizimki.Bu not boyunca ana nokta, evrimsel geçmişimizin insanların neden yağa bu kadar yatkın olduğunu açıklamaya yardımcı olmasıdır
Konu enerji kullanımı olduğunda, insanlar aşırı hoşgörülüdür. Örneğin, kendimizle en yakın kuzenlerimiz olan şempanzeler arasındaki farkları ele alalım. Vücut büyüklüğü ve aktivite düzeyi gibi faktörleri göz önünde bulundurduğunuzda, insanlar şempanzelerden ve bonobolardan günde yaklaşık 400 kalori daha fazla yer. Tüm bu ek kalorilerle ne yapacağız? Sonuçta, sadece kişinin fiziksel sağlığını korumak maliyetli bir çabadır. Örneğin beyni ele alalım. O kadar çok enerji tüketir ki, aldığımız her dört nefesten biri bu üç kiloluk organa besin sağlamaya adanır. Maymunlara kıyasla biz de daha sık üreriz, daha büyük çocuklara sahibiz, daha uzun yaşarız ve daha çok seyahat ederiz. Yapılması gereken takaslar var mı? Elbette, insan sindirim sistemi, maymunların çoğundan daha küçük ve daha ucuzdur, ancak hepsi bu kadar.
Biyolojik olarak, vücudumuz hücresel düzeyde daha fazla enerji yakmak üzere evrimleşmiştir. Bu metabolik bir devrimden başka bir şey değildi, ancak dezavantajları da yoktu. Atalarımızın metabolizmaları daha hızlı hale geldikçe, açlıktan ölme ihtimalleri de arttı. Sonuçta, çalıştırmak için ne kadar fazla enerjiye ihtiyaç duyarsanız, yiyecek kaynağınız tükendiğinde durum o kadar kötü olur. Bu konuya verilen evrimsel yanıt, bugüne kadar bizi büyüledi.
İnsan vücudu gibi enerji tüketen bir makineyi, kıtlıkla karakterize edilen bir ortamda yakıtla beslemek, çalışmaya devam etmesini sağlamanın en basit yöntemidir. Yağ hücresi vücudun birincil yakıt depolama sistemi olarak hizmet eder. Bu, insanları maymunlardan da ayırır. Bir şempanzeyi bol miktarda yiyecek bulunan bir hayvanat bahçesinde beslerseniz, vahşi kuzenlerinden daha büyük olacak şekilde büyüyecek, ancak ince görünümünü koruyacaktır. Ekstra kaloriler, yağ birikiminden ziyade daha büyük kasların ve organların gelişmesine yol açar. İnsanlar benzer koşullar altında kilo alırlar - ve bu hiç de şaşırtıcı değil! Yiyecek kıtlığına tepki olarak insanlar evrim geçirdi, ancak artık kalori bolluğu olan bir dünyada yaşıyoruz ve buna uyum sağlamamız gerekiyor. Fiziksel bedenlerimiz ve sosyal çevremiz arasındaki gerçek uyumsuzluk budur.
Metabolik devrim, paylaşma eylemiyle ateşlendi.
İnsanlar ve maymunlar, her ikisinin de sosyal yaratıklar olmaları da dahil olmak üzere bir dizi özelliğe sahiptir. Tabii ki, bizi farklı kılan çeşitli başka özellikler de var. Metabolizma gibi şeyler akla geliyor. Bu farklılığın temel nedeni nedir? Ve nasıl oluyor da insan metabolizma sistemi maymunlarınkinden daha iyi performans gösteriyor?!!Basit açıklama, insanların yiyeceklerini paylaşmaları — maymunlar yiyeceklerini paylaşmazken. Daha detaylı cevap aşağıdaki gibidir. Maymunlar karmaşık ve hatta yaşam boyu süren sosyal bağlantılar kurma yeteneğine sahip olmalarına rağmen, gıda tüketimi söz konusu olduğunda katı bireycidirler.
Bu, insanların kalori sayma görevine yaklaşma şeklini etkiler. Varlıkları buna bağlı olduğundan ve başka kimse onlara yardım etmeye istekli olmadığından, hem kelimenin tam anlamıyla hem de mecazi olarak, düşük asılı meyveden yararlanırlar. Paylaşmaya istekli değilseniz, büyük hayvanları avlamak veya bir hafta boyunca yeterli meyve toplamak için başkalarıyla işbirliği yapmak pek mantıklı değil. Sonunda maymunlar için tökezleyen blok buydu. Paylaşılan kaynaklar, bu notun ana temasına göre metabolik devrimi yönlendirdi. Atalarımız ve atalarımız gruplar halinde yaşayan toplayıcılardı. Doyduklarında, kalori aramayı bırakmadılar, bunun yerine grubun geri kalanının yemesi için yiyecek getirdiler.
Paylaşılan sorumluluk bir güvenlik ağı sağlar. Birinden ne kadar yiyecek alırsanız alın, kampınıza eli boş dönerseniz, yine de kendinizi ve ailenizi besleyebileceksiniz.Bu güvenlik ağının bir sonucu olarak insan davranışı değişir. On kişiden dokuzunda başarısız olacaklarını bilerek insanları hayvanları avlamaya göndermek gibi hesaplanmış riskler almanıza olanak tanır. Hanımlar ise son birkaç saattir yumru ve böğürtlen toplamakla meşguller, yani herkese yetecek kadar yiyecek var. Ve çocuklar bir antilopu eve getirmede başarılı olduklarında bir kutlama olacak.
Yaklaşık iki buçuk milyon yıl önce, Doğu Afrika'da yaşayan maymun beyinli homininler, mevcut teorilere göre bu sosyal yapıyı geliştirdi. Paylaşımın başlangıcı hakkında pek bir şey bilmiyoruz, ancak daha yakın geçmişte bunun yaygın olduğunu gösteren çok sayıda kanıt var. Örneğin, kesik işaretli zebra kemikleri mükemmel bir örnektir. Zebra gibi büyük, hızlı bir hayvanı alt etmek için bir ekip gerekir ve işbirliği ancak herkes ödüllere katıldığında anlamlı olur.
Sosyal yiyecek arama, insanlığın evrimsel tarihinin gidişatını değiştirdi. Paylaşmak, yaşamın önemli faaliyetleri için daha fazla enerjinin mevcut olduğu anlamına geliyordu. Artan hayatta kalma ve doğum zamanı ve aynı zamanda ilkel teknolojilerle deney yapmak için harcanan zamanın arttığı bir dönemdi. kaynaklarını paylaşanlar, paylaşmayanlardan daha iyi performans gösterdi. Uzun bir süre sonra insan vücudu bildiğimiz şekliyle şekillenmeye başlar. Metabolizma hızı arttı ve sonuçta bizi bir tür olarak ayıran enerji tüketen organ olan beyni destekleyecek ekipmanın geliştirilmesiyle sonuçlandı.
Kilo vermek için tükettiğinizden daha fazla kalori yaktığınız sürece herhangi bir yiyecek yeterli olacaktır.
Şimdiye kadar öğrendiklerimizi gözden geçirelim. Metabolik araştırmalara göre, otomobil kullanan ve rahat ofis koltuklarında oturan çağdaş kentliler, avcı-toplayıcılar kadar kalori harcarlar. Başka bir deyişle, Paleolitik evrim dönemi boyunca günlük enerji tüketiminin sabit olması muhtemeldir. Daha önce de söylediğimiz gibi, günlük enerji harcamamızın sınırlı olduğunu biliyoruz, bu da yaptığımız aktivite miktarını artırmanın harcadığımız kalori miktarı üzerinde minimum etkiye sahip olduğu anlamına geliyor. Bu bulgular ışığında seçeneklerimiz nelerdir? Çocukluk çağı obezitesiyle mücadele yaklaşımımızı yeniden gözden geçirmenin zamanının geldiğini iddia ediyorlar. Çoğunlukla, egzersizin kilomuz üzerinde çok az etkisi vardır, ancak öğünlerimizi yönetmenin önemli bir etkisi vardır. Her şeyi yiyebilir ve tükettiğinizden daha fazla kalori yaktığınız sürece kilo verebilirsiniz, bu mektubun ana noktası budur.
Düzenli egzersiz, daha iyi kalp sağlığı ve bağışıklık sistemi gücünden gelişmiş beyin işlevine ve daha uzun yaşam beklentisine kadar, iyi belgelenmiş bir dizi avantaj sunar. Aynı zamanda, hem kardiyovasküler hastalık hem de otoimmün hastalıklarla ilişkili olan kronik inflamasyonu baskılamanın ek faydasını da sunar. Öte yandan egzersiz, kilo kontrolü söz konusu olduğunda çok yardımcı bir strateji değildir. Kötü bir diyet, eskilerin dediği gibi, kaçamayacağınız bir şeydir. Bu bizi diyetler konusuna götürür. Bu konuyla ilgili çok fazla konuşulduğunu göz önünde bulundurarak, doğrudan konuya gelelim: kilo vermek istiyorsanız, günlük olarak aldığınızdan daha fazla kalori yakmanız gerekir. Bu sadece fiziğin temel bir kuralıdır.
İyi haber şu ki, artık ihtiyaçlarınıza en uygun diyeti seçme özgürlüğüne sahipsiniz. Şu anda Boston, Massachusetts'teki Tufts Tıp Merkezi'nde Diyabet Tersine Çevirme Programının yöneticisi olan Michael Dansinger tarafından yürütülen 2005 araştırmasının bulgularını düşünün. Ekibi, on iki aylık bir süre boyunca Boston'dan 160 kişiyi rastgele dört popüler diyetten birine randomize etti. Bunlar çeşitli beslenme "felsefeleri"ne dayanıyordu. Örneğin, Atkins düşük karbonhidratlı bir diyettir, Ornish ise düşük yağlı bir diyettir.Diğer iki program, Weight Watchers ve Zone, hedeflerine ulaşmak için bir yöntem kombinasyonu kullanıyor Sonuç olarak ne oldu? Diyete bağlı kalan katılımcılar hangisini seçerse seçsin kilo verdi; bir kilo bile kaybetmeyenler.
Sonuç, fizik yasalarına uygun oldukları sürece tüm diyetlerin etkili olduğudur. Kansas Eyalet Üniversitesi'nde insan beslenmesi profesörü olan Mark Haub'un bazı bilge sözleri var. Haub, pek çok diyeti çevreleyen sözde bilimsel çemberden bıkmıştı, bu yüzden sadece abur cuburdan oluşan kendi diyetini yarattı. 10 hafta boyunca su dışında tatlılar, mısır gevreği, cips ve kurabiyelerden başka bir şey yemedi. Unutulmaması gereken en önemli şey, hiçbir zaman bir günde 1.800'den fazla kalori almamış olmasıdır. İki buçuk aylık yoğun çalışmanın ardından 27 kilo vermişti. Şimdi, hiç kimse, hatta Haub bile, kişinin sağlığına açıkça zararlı olduğu için bu tür bir diyet için baskı yapmıyor. Bununla birlikte, bir dahaki sefere en yeni mucize diyeti teşvik eden biriyle karşılaştığınızda, argümanını dikkate almaya değer. Ancak genel olarak konsept aynı kalır: Kalori yakabilirseniz kilo verebilirsiniz.
Bu notlardaki en önemli ders, insan varlığının vücudumuzu oluşturan milyarlarca hücreye bağlı olduğudur. Enzimlerin, nörotransmiterlerin ve DNA'nın üretimini içeren bu hücrelerin yaptığı iş için enerji gereklidir. Kalorilerden enerji alırız ve metabolizma ne kadar enerji "yaktığımızın" ölçüsüdür. Metabolizmamızın Paleolitik çağdan bu yana çoğunlukla değişmediğini söylemek güvenlidir. İster yerleşik şehirliler isterse enerjik avcı-toplayıcılar olalım, hepimiz aynı şeyi yaptığımız için yaklaşık olarak aynı miktarda kalori yakarız. Sonuç nedir? Fiziksel aktivite artan kalori harcamasıyla sonuçlanmıyorsa, obezite tembellikten ziyade oburluğun bir sonucu olmalıdır.
BrookPad Ekibi tarafından, Burn by Herman Pontzer'e dayalı olarak yazıldı
.