İlk buhar makinesi 1705. yüzyılda Hollandalı fizikçi Denny Papen tarafından icat edildi. Bu, buhar etkisi altında yükselen ve zaten atmosferik basınç altında düşen pistonlu bir silindir olan en basit mekanizmadır. Başlangıçta yeni buhar motorlarının kullanımı sivildi. Madenlerden su pompalamak için XNUMX yılında İngiliz mucitler Thomas Newman ve Thomas Siveri tarafından üretilen vakumlu buhar motorları kullanıldı. Zamanla, buhar motorları farklı ülkelerde gelişti ve bu da kullanımları için yeni seçeneklerin ortaya çıkmasına katkıda bulundu.
Örneğin, 1769'da Fransız mühendis ve tasarımcı Nicolas Joseph Cunho, tüm arabaların atalarını tasarladı. O yıllarda buhar arabası Kunho olarak adlandırılan bir buhar arabasıydı. Aslında, gelecekteki tüm otomobillerin ve buharlı lokomotiflerin bir prototipiydi. Kundağı motorlu araba hızla dünyanın dört bir yanından ordunun dikkatini çekti. Askeri işlerde ilk kez kitlesel olarak, buhar motorları karada değil, donanmailk savaş vapurlarının göründüğü yer. Kara buharı taşımacılığı da yavaş yavaş geliştirildi. Özellikle, XNUMX. yüzyılın ikinci yarısında, Büyük Britanya ve Rus İmparatorluğu'nun ordularında kullanılan oldukça başarılı birkaç buhar traktör modeli ortaya çıktı.
Kyuno kendi yürür vagonu
Buhar motorunun icadı, daha sonra tüm dünyayı değiştiren yeni teknolojinin ortaya çıkmasına yönelik ilk adımdı. Her şeyden önce, buharlı lokomotifler ve buharlı teknelerden bahsediyoruz. Dahası, XVIII yüzyılda, gelecekteki otomobillerin ilk prototipleri, bir buhar motoru ile ortaya çıktı. Ve daha sonra bile, sivil hayatta ve askeri işlerde de uygulama bulabilecek bir buhar motorlu ilk traktör görünecek. Aynı zamanda, kendinden tahrikli bir vagon yaratmayı başaran ilk kişi, 1769'da ilk buhar otomobilini tasarlayan ve tanıtan Fransız mühendis Nicolas Joseph Kunho sonsuza dek kalacak.
Araba çok kusurluydu ve bugün sadece bir gülümsemeye neden olurdu. Yenilik, modern bir arabadan çok bir arabadan daha fazlaydı, ama yine de bir atılımdı. Yeni teknolojinin ilk modeli girdi tarih "küçük araba Kunho" gibi. Zaten önümüzdeki 1770'de “Büyük Karto Kunyo” da piyasaya sürüldü. Aynı zamanda, mühendis kendisi de beynini "Ateşli Araba" dan başka bir şey olarak adlandırmadı. İlk buhar motorunun toplam uzunluğu 7,25 metre, genişlik - 2,3 metreye kadar, dingil mesafesi - 3,08 metre idi.
Kunho kendi yürür arabasının tabanı, yaysız üç tekerlek üzerinde büyük bir ahşap meşe çerçevesiydi. Ön tekerlek bir kılavuzdu. Üzerine büyük boyutlu bir buhar kazanı kuruldu. Bazı raporlara göre, kazanın çapı bir buçuk metreye ulaştı. Toplam ağırlığı 2,8 ton olan Big Kunyo Sepeti yaklaşık 5 ton taşıma kapasitesine sahipti ve maksimum hız 3-4 km / s idi, yani buhar motoru düzenli bir yaya hızında hareket ediyordu.
Proje zamanına göre geliştirildi, ancak 12. yüzyılın ikinci yarısındaki düşük teknoloji geliştirme nedeniyle, çok fazla sorunu vardı. Örneğin, kazandaki buhar basıncı sadece XNUMX dakikalık hareket için yeterliydi, bundan sonra buhar kazanı tekrar su ile doldurulmalı ve altında bir ateş yakılmalıdır. Aslında Kunho, şimdi söyledikleri gibi bir teknoloji göstericisi yarattı. Gerçek yol koşullarında kullanılamayan deneysel bir modeldi.
İlk buhar motorunun ordunun emriyle ve çok özel bir amaç için yaratıldığı, daha sonra birçok buhar traktörünün ana motoru olacağı dikkat çekicidir. Yeni arabada, Fransız ordusu ağır topçu sistemlerini taşımak için bir buharlı traktör gördü. Böylece, "ateşli araba" Kunho aslında topçu parçaları çekmek için tasarlanmıştır.
Boydel ve Burell buharlı traktörler
Bir buhar topçu traktörü oluşturma fikrinden pratikte uygulanmasına neredeyse 100 yıl geçti. Cunho projesinin ortaya çıkmasından yarım yüzyıl sonra 1822 kadar erken bir tarihte olmasına rağmen, bir buhar traktörünün buluşu için bir patent David Gordon tarafından sunuldu. Gordon'un önerdiği proje tekerlekli buharlı traktörün ilk projesiydi, ancak pratikte pek çok icatta olduğu gibi sonsuza kadar kağıt kalmadı. Bu nedenle ordudaki buharlı traktörlerin tam teşekküllü tanıtımı sadece 1856'da Kırım Savaşı sırasında gerçekleşti.
Savaş sırasında İngiliz ordusu Kırım'da Boydel buhar traktörlerini kullandı. Bu gelişme, yüksek kros kabiliyeti olan orduyu cezbetti. Açıklığı artırmak için traktör tekerlekleri, geniş yüzey alanı nedeniyle zemindeki basıncı azaltan özel geniş plakalarla donatılmıştır. Aynı zamanda, çatışmalar sona erdikten sonra bile İngilizler bu tür traktörlere olan ilgisini kaybetmedi. Boydel'in traktörleriyle yapılan deneylere devam edildi ve basının sayfalarına ulaştı. Yeni Boydel buhar traktörlerinin Hyde Park'ta bile test edildiği ve halka açık olduğu bilinmektedir. Aynı zamanda, bu yılların İngiliz basını, otomobilin iyi hareket kabiliyeti ve manevra kabiliyeti nedeniyle dikkate değer olduğunu vurguladı, bir ülke yolunda saatte 4 mil hıza çıkabileceğini ve 60 ila 70 ton ağırlığında yük taşıyabileceğini vurguladı. Kargo, büyük vagonları test etmek için özel olarak inşa edilmiş beş tanede taşındı.
Muhabire göre, traktör, geçici arabalarda tam ekipmanla 160 adede kadar asker taşıyabilir ve parkın çimenli çimleri boyunca saatte 6 mil hıza çıkabilir. Testler, böyle bir tekniğin Hindistan'da ve İngiliz İmparatorluğu'nun diğer uzak mülklerinde yararlı olacağına inanan orduyu tatmin etti. Ordudaki buharlı traktörlerin temel amacı silah ve mühimmat taşımaktı.
Zaten 1871'de İngiltere'de başka bir buharlı traktör inşa edildi. Bu kez, makinesini başlangıçta bir omnibus için bir buhar motoru traktörü olarak tasarlayan Burell. Ana amacı yolcu taşımacılığı olmaktı. Burella traktörleri, zamanları için yeterince büyük miktarlarda üretildi ve ihracat için aktif olarak satıldı. İnşa edilen örneklerin bir kısmı Rus İmparatorluğu ve Türkiye'de olduğu ortaya çıktı. Burell tarafından oluşturulan traktör, ağırlığı 37 ton olan 10,5 tona kadar olan bir römork yükünü çekebildi. Kentsel koşullarda, böyle bir traktör saatte 8 mil (neredeyse 13 km / s) hızlanabilir. Ama bu bile bir hız rekoru değildi. Ekim 1871'de oluşturulan ve test edilen Ransoma traktörü kısa bir mesafede 32 km / s hız gösterdi, bu da o yılların kendinden tahrikli taşıma araçları için mükemmel bir sonuçtu.
Rus ordusunda buhar traktör
İlk kez 1877-1878 Türkiye savaşında Rus ordusunda buhar traktörleri kullanıldı. Taşıma görevi öncelikli ve ana görevken, silah taşımak ve çeşitli askeri yükleri taşımak için kullanıldı. Buharlı traktör, ortaya çıktığı gibi, atları iyi bir şekilde değiştirdi ve daha uygun maliyetli bir araç olduğu ortaya çıktı. Ayrıca, askeri işlerde yaratılan tüm buharlı traktörler sadece araç olarak kabul edildi. Mucitlerin buharlı savaş araçları yaratmak için kendi projelerini önermesine rağmen, ordunun onları savaş koşullarında kullanma arzusu yoktu. Bu projelerin çoğu geleceğin prototipleriydi tanklarancak metalde fark edilmedi.
Rus İmparatorluk Ordusu'na dönersek, Türklerle yapılan savaşta ağırlıklı olarak İngiliz üretimi olan buharlı traktörlerin kullanıldığı belirtilebilir. Birleşik Krallık'ta birçok yüksek teknoloji ürünü gibi buharlı traktörler veya aynı zamanda adıyla anılan yol lokomotifleri satın alındı. 1876-1877 kışında Rusya, altısı Aveling & Porter'dan, üçü Clayton & Shuttleworth'tan ve biri Fowler'dan olmak üzere çeşitli modellerde 10 traktör satın aldı.
Tüm bu traktörler “Yol Buharlı Lokomotifler Özel Ekibi” olarak birleştirildi. Aslında, ordu motorlu askeri taşıma birimimizin tarihinde ilkti. Tüm askeri sefer boyunca, buhar motorları cepheye savaş için gerekli ekipmanı sağlamak için kullanıldı ve toplamda yaklaşık 9 bin ton çeşitli kargo taşıdı. Savaştan sonra ekipman, yol lokomotiflerinin 1881 yılına kadar hizmet ettiği Türkistan'a transfer edildi ve sonunda kaynaklar tükendikten sonra hizmet dışı bırakıldı.
Aynı zamanda, buhar traktörleri orduda hiç yaygın olarak kullanılmamıştır. XNUMX. yüzyılın başında, hızlı bir şekilde, buhar motorlarının rekabet edemediği içten yanmalı motorlarla donatılmış daha verimli bir tasarıma sahip yeni makineler aldı. Son olarak, yine de birçok ülkede ulusal ekonomide kullanılan bu tür ekipmanlara, II. Dünya Savaşı'nın bitiminden sonra kurulan düşük yakıt fiyatları ile ulaşılmıştır.