Bu yılki En İyi Uyarlama Senaryo Oscar yarışında, bu işte neredeyse herkesten daha uzun süre ayakta kalan iki film yapımcısı var: Spike Lee ve Coen kardeşler. Üzgünüm, iki film yapımcısı değil; üç . Bir zamanlar 'iki başlı yönetmen' olarak anılan Coens, Joel ve Ethan'ı ayırmak bunca zaman sonra zor. Bir tanesi kısa öyküler yazıyor; diğeri Frances McDormand ile evli. Bunların dışında - ve röportajlarda birinin (Joel) diğerinden (Ethan) daha fazla konuşma eğiliminde olduğu gerçeği - aralarındaki tam farkı size söyleme konusunda zorlanıyorum. (Oh, aralarında küçük bir yaş farkı olduğundan da oldukça eminim, ama bunu doğrulamaya zahmet etmeyeceğim, çünkü gerçekten ne önemi var?)
Hem Lee hem de Coens kariyerlerine 1980'lerin ortalarında başladılar, bir süre (80'lerin sonlarından 90'ların sonlarına kadar) zirvede kaldılar, başlangıçta küçümsenen bazı orta kariyer başyapıtları yaptılar (Lee için, 25'i Saat ; Coens için Büyük Lebowski ), nadas dönemine katlandı (Lee için bu dahil İçerideki adam ; Coens için dahil Ladykillers ve Dayanılmaz Zulüm , filmler o kadar kötü görünüyordu ki, o zamanlar geri dönmeleri imkansızdı) ve sonra, Coens ’Lee’ninkinden biraz daha erken gelmesine rağmen, görkemli bir kariyer patlamasına girdi. Yaşlı insanlar için ülke yok , muhtemelen şimdiye kadar yaptıkları en iyi film (yine de bu günlerde kendimi Llewyn Davis'in içinde , başka bir geç kariyer ustası).
Coen'ların adaptasyonla her zaman biraz sinsi bir ilişkisi olmuştur, çünkü kısmen davetkar şakacılar ve metinleri toplayıcılar. Kan Basit , Miller's Crossing , ve Büyük Lebowski dedektif filmleridir (evet, Lebowski kesinlikle bir dedektif filmi), 40'lar ve 50'ler dönemi ucuz romanların uyarlamaları gibi hissettiriyor. Fargo yanlış bir şekilde gerçek bir hikayeye dayandığını iddia ediyor. Llewyn Davis'in içinde 60'ların halk müziğinin tüm dünyasından beşikler ve neredeyse bir hikayesine dayanıyor gibi görünüyor - özellikle oldu. Ciddi Bir Adam kendini bir Yahudi halk masalının yeniden anlatımı olarak konumlandırıyor. İki uygun uyarlamaları, Kardeşim nerelerdesin? (Homer, Odyssey ) ve Yaşlı insanlar için ülke yok (Cormac McCarthy), kesinlikle saygısız hissedin. İkincisinde bile, metne oldukça yakın olsalar da, kişi onlara uygunsa her an onu terk edeceklerini düşünür. Coen'lar için kaynak materyal, onu ne kadar Coen -ize edebildiklerine göre seçiliyor gibi görünüyor. Bile Yaşlı insanlar için ülke yok McCarthy’nin diyaloğunu (filmde büyük ölçüde kelimesi kelimesine kullanılmış) kardeşlerin işi gibi hissettirme hilesini çıkarırlar.
Sadece sizden alabileceğiniz kadarını alın ve fazla açgözlü olmazsanız, muhtemelen iyi olacaksınız.
Batı antoloji filmleri, The Ballad of Buster Scruggs , Jack London'ın bir kısa öyküsünden uyarlanan 'All Gold Canyon' adlı öykülerinden birinde benzer bir numara çekiyor. Londra’nın tek başına ve doğayla yüzleşen yaşlı bir altın madencisinin (ve bir kanlı düşman) anlattığı macera öyküsü, onun yüksek sesle anlatması ve avladığı yeraltı altınına 'Mr. Coen kardeşlerin diyaloğu gibi hissettiren ama aslında doğrudan Londra'dan alınan Pocket ”. Aynı şekilde, yaşlı adam bir düşmana defalarca 'cimri pislik' dediğinde. Coen'lar önemli bir değişiklik ekledi: yaşlı adamın yumurtalarını çalmaya çalışan bir baykuş tarafından yakalandığı an. Suçluluk hissederek, bir yumurta dışında hepsini geri koyar ve kendi payına düşen adil payı alır. Baykuş, bölümün geri kalanı boyunca gerçeküstü ona göz kulak olur ve yaşlı adam özenti bir hırsız tarafından vurulduğunda, kendi nispeten ılımlı hırsızlığına karşı garip bir manevi intikam gibi görünür.
Ama o kurtuldu, sadece incindi (mermi önemli hiçbir şeye çarpmıyor) ve Coen'ların filmlerinde alışılmadık olmayan bir metafizik denge kurduğunu hissediyor: sadece sizden alabileceğiniz kadarını alın ve yapmazsanız Çok açgözlü olursan, muhtemelen kendini iyi hissedersin. Dahil oldukları en büyük filmleri Fargo ve Yaşlı insanlar için ülke yok ve Llewyn Davis'in içinde adalet ve kararlılığın bir tür lütuf sağladığı böyle anlarla her zaman ilgilenmişlerdir.
En azından ben yapmıyorum düşünmek baykuş yumurtası sahnesi Londra'nın kısa öyküsünde. Seninle aynı seviyeye gelmeme izin ver: Ben gerçekten sadece bunu gözden geçirdim. Küçük bir çalışma ve onu bulabildiğim tek noktada okumak - adlı sitedeki cılız bir web sayfası Edebiyat Ağı - zevklerime göre biraz fazla üniversite öğrencisi sınıfında hissettim; en azından, bildiğim kaynak malzemeyi gözden geçirirken Ayrıca üniversite öğrencisi sınıf y, en azından Coens'in uyum sağlama değerleriyle akrabalık iddia edebilirim, ki bu da eşit derecede eksik hissettirebilir.
Doğrudan uyarlama olan bu antoloji filmindeki diğer hikaye, Stewart Edward White'ın 'The Gal Who Got Rattled' adlı hikayesinden uyarlanan 'The Gal Who Got Rattled' dir. Kız Who Got Rattled ”(sadece benim ve benimki vurgula). Bu, korkunç derecede kadın düşmanı bir kısa öykü, yerli halk hakkında aynı derecede korkunç stereotiplerle dolu ve ben bunun üstesinden gelemedim. Matthew Dessem için tebrikler Kayrak , muhtemelen üstesinden gelen ve yazan bu yararlı astar . Ama bazen hayat çok kısa geliyor.
'Sarsılan Kız / Gal', bir grup gezginle birlikte Oregon'a doğru yola çıkan bir kadının hikayesini anlatıyor. Kadın, kendisini mali yoksulluktan ve yerli kabilelerden korumak için dışarıdan erkeklere ihtiyaç duyar. Bu hikâye nihayetinde oldukça isteyerek ama gereksiz bir şekilde intihar ettiği ironik bir finalle sonuçlanır. (Sherwood Anderson en iyi hikayelerinden bazılarını da bu tür bir hareketle bitirdi, ama ben konuyu ele alıyorum…) Her neyse, geçmişin macera kurgusuna girilirse, John Buchan ve H. Rider Haggard gibi yazarları okuyarak gerçekten tavsiye etmiyorum), çok şey bulur kötü. Coen'ların bu hikayeyi nasıl alıp dönemin çakmaktaşı bir azarlamasına dönüştürebileceğini hayal edebilirsiniz, oysa orijinal biraz, iyi, salladı çağdaş izleyicilere düşüncesinde.
Şimdiye kadar tahmin etmiş olabilirsiniz: The Ballad of Buster Scruggs bu kategorideki diğer filmlerle aynı şekilde bir uyarlama değil. Tüm bildiğim, antolojideki diğer dört hikaye Coen kardeşlerin orijinal çalışmalarına dayanıyor. Bu tuhaf gelebilir, ancak bazen telif hakkı sorunları bu kategoriye girebilir. Gece yarısından önce Linklater daha önceki bir filmde de olsa yarattığı karakterlerden çalışıyor olsa da uyarlanmış bir senaryo olarak kabul edildi; aynen Whiplash . Evet, bazı adaptasyonlar var The Ballad of Buster Scruggs , ama bu daha çok teknik bir konuya girmiş görünüyor.
Coen'lar burada bazı oyunlar oynuyor.
Yine de Coens, kaçak oldukları için, tüm filmi bir kitap olarak çerçevelendirerek bu uyarlama kavramına eğiliyorlar. İlk gördüğünüz şey bir kapaktır ve ardından kapak açılır ve altı öykünün her biri bir sayfadaki metnin başlangıcı ve bitişi ile kitaplanır. Coens'in birçok filmi gibi, öyle olmasa bile edebi bir uyarlama gibi hissediyor. 'Kitap' herhangi bir başkasına verilmez; daha ziyade, macera masallarının bir özeti olarak sunulur. “Tüm Altın Kanyon” u tanıtan ve sonuçlandıran metin doğrudan Londra'dan alınmıştır, ancak ona atfedilmemiştir. 'Sarsılan Gal' etrafındaki metin Beyaz ile hiçbir benzerlik taşımıyor. Coen'lar burada bazı oyunlar oynuyor.
Burada filmin kendisi hakkında pek bir şey yazmadım - özellikle de diğer bazı Oscar parçalarımla karşılaştırıldığında - ama çoğunlukla filmin açıkça müthiş olduğunu düşündüğüm için, pek çok Coen kardeş filmini açıkça müthiş bulduğum için, ama yalnızca ikinci bir görüntülemede. Nadir film yapımcıları, birincisi sizi istemezse, filmlerine ikinci bir bakış atacağınızı varsayma hakkını kazandılar. Spike Lee onlardan biri. Barry Jenkins yolda görünüyor. (Bu yıl bu kategoride değil, ama Paul Thomas Anderson ve Lynne Ramsay'i bu listeye ekledim ve sonra orada durup böyle bir listenin ne kadar hızlı bir şekilde eksik olduğunu anladım.)
Buster Scruggs İkinci bir görüntülemede beni en çok etkileyen hikaye, beş gizemli gezgin hakkındaki son hikayesi “The Mortal Remains” idi: iki adam, metafizik ödül avcıları, üç yabancıyı garip bir yolculuğa çıkarıyorlar. Ölüm tarafından sürülebilecek bir arabaya biniyorlar. Ortada doğaüstü bir şey olduğu ve gizemli adamların yabancıları öbür dünyaya götürdüğü açık. Beş gezgin, insanlığın doğası hakkında düşündüklerini sırayla özetledikçe, hikayelerle ilgili bir hikaye haline geliyor. Dünyada iki tür insan var, hepsi aynı fikirde görünüyor, ancak bu iki türün ne olduğu konusunda anlaşamıyorlar. Bu, sinematik olarak gösterişli hiçbir şeyi olmayan, diyalog odaklı, statik bir hikaye; Tek bir görsel efekt - ortada çarpıcı bir şekilde renk değiştiren bir ortam ışığı - bile her şeyden daha teatral hissediyor.
Sonunda, adamlardan biri bir ödül avcısı olarak yaptığı işi tartışıyor. Thigpen adlı bu karakter, avını hikayelerle nasıl oyaladığını ve partneri onlara 'gürlediğini' anlatıyor. İnsanların 'biz, ama biz değil' olan insanlarla ilgili hikayeler duymaktan nasıl hoşlandığından bahsediyor ve 'anlamlandırmaya çalışırken onların gözlerine bakmayı' sevdiğini itiraf ediyor. hikaye tehlikeli, tehdit edici hale geldi. Yolculardan biri, avın hiç yapar , aslında, bunu anlamlandırın. Thigpen'in yanıtı: 'Nasıl bilebilirim? Ben sadece izliyorum. '
Yardım edemem ama adaptasyon hakkında yazma projesinin tamamının biraz böyle olduğunu düşünüyorum - bir şeyi anlamlandırmaya çalışırken başka birinin çalışmasına, başka birinin gözlerine bakmak gibi. Yoksa burada biraz esniyor muyum? Bu film yapımcılarından herhangi biri, çalışmalarını uyarladıkları sanatçıların kalbinde ne olduğunu nasıl bilebilir? Ben - ya da başka biri - bunu da bildiğini nasıl varsayabilirim? Sonuçta bu, insanların Gerçekten mi uyarlanmış olsun ya da olmasın hikayelere yanıt verin. Ve bir başkasının çalışmasını uyarlarken, doğru anladıklarını ya da anlamlandırdıklarını nasıl bilebiliriz? Ne de olsa sadece izliyoruz.