Yunanlılar ve Arnavutlar Rusya için Nasıl Mücadele Etti?
8 Nisan (28 Mart) 1775, İmparatoriçe Catherine II, bir kararname imzaladı; buna göre, o sırada Rus İmparatorluğu tarafından Küçük Rusya ve Kazak Don arasındaki topraklar, Rumların ve diğer Ortodoks Hıristiyanların Osmanlı İmparatorluğu topraklarından Novorossia'ya toplu göçüne başladı. Bu kararnamenin kabul edilmesinin önkoşulları, 1774’ta Rusya ile Osmanlı İmparatorluğu arasında yapılan Kyuchuk Kaynardzhsky barış anlaşmasının imzalanmasıyla ilgiliydi. Bu antlaşma, Kırım Hanlığı ve Kuban Tatarlarının (Nogai) bağımsızlığını ilan ederken, aynı zamanda Rusya, Hristiyan nüfusun Danuban prensliklerine (Moldova ve Wallachia) çıkarlarını koruma hakkını aldı.
Hristiyanların, Osmanlı Devleti'nden Yeni Rusya'daki Rus mallarına serbestçe taşınmasına izin verildi. Doğal olarak, Rus imparatorluğunun hamiliğini düşünen pek çok Ortodoks Rum ve Arnavut, bu fırsatı değerlendirmeyi tercih etti. Dahası, takımadalar seferinde Rus birliklerine komuta eden Kont Alexei Orlov-Chesmensky, Rusya'ya bu savaşta destek veren Yunan ve Arnavut nüfusuna sınırlarını aşmaya - Novorossiysk Bölgesi'nin verimli ancak seyrek nüfuslu topraklarına çağırdı. II. Catherine'nin kararnamesi, Hristiyanların Novorossia topraklarına görkemli bir şekilde yerleştirilmesinin başlangıcı için yasal dayanak haline geldi.
İmparatoriçe, Rum ve Arnavut sömürgecilere başta yirmi yıl boyunca tüm vergileri ödemekten muaf olmak, her yıl göçmenlere bir yıl boyunca yiyecek tedariki ve 12 ruble ve aynı zamanda evlerin, hastanelerin, kiliselerin yapımında yardım sağlamak için bir kereye mahsus yardım sağlamak gibi birçok fayda sağladı. Yunan-Arnavut göçmenlerin yerleşim bölgesinde normal bir yaşam için gerekli olan dükkanlar ve diğer tesisler. Yunanlıların ve Arnavutların yerleşmesi için Rusya'ya bağlı Kerch ve Enikale kalelerinden toprak tahsis edildi. Rus hükümeti, 1768-1774 savaşı sırasında Rus imparatorluk ordusunda görev yapan Yunanlılara ve Arnavutlara sadakat gösterdi. Savaş gazileri herhangi bir ticari görevi ödemekten muaftı. Aynı zamanda, Rus İmparatorluğu'nun yeni sınırlarında askerlik yapmak üzere davet edildiler.
Yoğun nüfuslu Kırım'da az miktarda serbest toprak bulunduğundan, Rus makamları, Taganrog bölgesindeki Ortodoks Arnavutları ve Yunanlıları yeniden yerleştirmeye karar verdi. Rus hükümetinin Rumlara ve Arnavutlara toprak sağlamaya başladığı kolaylık, ilk olarak, Novorossia'daki boş bölgeleri yerleştirme ihtiyacı ile ve ikincisi de Rumlar ve Arnavutların başkalarından daha fazla insanın görevlerini yerine getirebilmeleriyle ilişkiliydi. yeni bölgelerin gelişimi. Nitekim, Orta Rusya illerinden gelen Rus köylülerden farklı olarak, Yunanlılar ve Arnavutlar, çiftçiler, denizciler ve balıkçılar yaşamışlardı. Bunların arasında Novorossiysk Bölgesi'nin ekonomik kalkınmasına katkıda bulunacak birçok girişimci ve yetenekli usta vardı.
Rus hükümeti, Ortodoks Arnavutlarına ya da o sırada ne dendikleri hakkında, Arnautlara özellikle dikkat etti. Rus ordusunun bir parçası olmayan düzensiz bir oluşum olan Arnavut ordusu oluşturmalarına izin verildi. Arnavutlar iyi savaşçı olmalarıyla ünlüydü, bu yüzden hem Osmanlı İmparatorluğu'nda hem de Avrupa krallıklarında askerlik hizmetine istekli olarak kabul edildiler. Rusya istisna değildir. Komutanlık memurları, çoğu askerlik tecrübesi olan Arnavutlar ve Yunanlılar arasından görevlendirildi. Barış zamanında, Arnavut ordusu Azak eyaletinin valisine bağlıydı ve düşmanlıkların patlaması durumunda Askeri Kolej'in emrinde kaldı. Orduya Taganrog kalesinin garnizonunun bir parçası olarak nöbetçi görev verme görevi verildi, ancak savaş sırasında birimler diğer bölgelere devredilebilirdi. Taganrog çevresindeki “Yunan Şirketleri”, Yunanlılar ve Arnavutların Rus hizmetindeki şanlı yolu hakkında zamanımıza ulaşan hatırlatmalardan biri.
Arnavut ordusu gönüllü olarak, Arnavutluk ve Rum uyruklu insanları Rus İmparatorluğu ve Balkan illerinde - Arnavutluk'ta, Yunanistan'da, Dalmaçya'da topladı. Hizmetten kovulma durumunda sıradan Arnavut birliklerinin devlete ve faaliyet türüne bağlı olarak burghers veya tüccarlar tarafından kaydedilmesi gerekiyordu. Böylece, Morea'daki (Peloponnese) Ana bölgenin hükümdarlarının antik aristokrat ailesinin temsilcisi olan Stefan Mavromichali, Yunanistan'da Türk karşıtı mücadeleye katılan ve ardından Rus ordusunda bir albay olarak görev yapmaya devam eden Rus hizmetinde sona erdi. Mavromichali, Yunan Piyade Taburunun ilk komutanı oldu.
Kırım, 1783’te Rus İmparatorluğu’nun bir parçası haline geldikten sonra, Rus hükümeti, yarımadanın savunması ve yerel halkın merkezi hükümete düzen ve tabi tutulması konusunda şaşırmıştı. Bu sorunu çözmek için, Yunan alayının yaratıldığı Arnavut ordusunun kullanılması önerildi. 1784'ta, Yunan alayı modern Balaclava bölgesine transfer edildi. Alaymanın büyüklüğü, 1762 firmasında bir araya getirilen bir kişinin 12'inde (ecatonarchies) belirlendi. Ancak plana göre bir 1762 adamı işe almak mümkün olmadı - 1784'in kışından itibaren orduda 587 insanlar vardı. Hepsi de etnik Arnavut değildi - Yunanlılar, İtalyanlar, Gürcüler, Ermeniler, Küçük Ruslar ve hatta alayda hizmet eden Kırım Tatarları. Arnavut ordusunun bu tür etnik çeşitliliği, hükümetin içinde hizmet veren askerlere sağladığı ayrıcalıkların yalnızca Yunan ve Arnavut göçmenleri değil, aynı zamanda diğer milletlerden de insanları çektiği gerçeğiyle açıklandı.
Yunan halkının şanlı geçmişinin anısına, şirketlere Atina, Spartan, Korint, Teselya, Thebes, Makedon, Miken, Sikyon, Achaean, İyon, Epir ve Kefalonyan deniyordu. Ancak, bu iddialı isimlere rağmen, şirketin savaş birimleri oldukça zayıf birimlerdi. Orduda görev yapan Arnavut ve Rumların çoğunluğu, barışçıl ama kârlı el sanatlarıyla uğraşan askeri becerilerini geliştirmek için çok fazla şey tercih etmemişti - yetiştirme bahçeleri, balıkçılık, ticaret, çeşitli el sanatları. Bu nedenle, ordu Kırım yarımadasının savunmasına değil ekonomik kalkınmasına daha fazla katkı sağlanmadıysa, daha az değildir.
1787'de yeni bir Rus-Türk savaşı başladı. Osmanlı İmparatorluğu, kayıp bölgelerin kontrolünü yeniden kazanarak Kırım Yarımadasını Rusya'dan geri almayı umuyordu. Savaşla bağlantılı olarak, Kuzey Karadeniz bölgesindeki ilave askeri güçlere duyulan ihtiyaç ciddi şekilde arttı. Öte yandan, çok sayıda yabancı gönüllü, büyük bir maaş ve cömert faydalar ile Hıristiyan dünyası için Osmanlılara karşı savaşma genel fikrinden çok fazla etkilenmedi, Rus askerlik hizmetine ulaştı. Bu sırada, bildiğiniz gibi, Fransız genç topçu teğmen Napolyon Buonapart neredeyse bir Rus subayı oldu - genç Korsikalı, Rus ordusunda iyi para kazanma fırsatı tarafından çekildi, ancak Fransa'nın gelecekteki imparatoru asla olmadı Rus ordusunun saflarında. Ancak Güney Avrupa'nın daha az hırslı olanları isteyerek hizmete girdi, birçoğu sadece Yunan alayına değil, aynı zamanda Karadeniz gemilerine de alındı filo. Çoğunlukla Rus hizmeti için gönüllüler Yunan Takımadaları ve dağ Mora - etnik Yunanlılar ve Himara (güney Arnavutluk) - Ortodoks Arnavutlar sakinlerinden geldi.
1787'te Prens Grigory Potemkin'in girişimi ile özel Yunan serbest bölünmeleri kuruldu. Adından da anlaşılacağı gibi, çoğunlukla Balkanlar Yarımadası'ndan gelen diğer insanlar kadar Yunanlılar da bulunuyordu. Bölümler, Karadeniz’in Kırım kıyısındaki sınır servisini taşımakla suçlandı. Osmanlı filosu kıyıdaki saldırı kuvvetlerine inmeye çalıştığından ve Kırım Tatar halkının Osmanlı Türkiye’yi desteklemeye kararlı olduğu için, sınır muhafızları ve muhafız hizmetleri çok önemli bir görev olarak görülüyordu. Rum ve Arnavut gönüllülerin bununla iyi başa çıktığını söylemeliyim.
Buna ek olarak, Potemkin'in girişimi üzerine, Karadeniz'de faaliyet gösteren ve Osmanlı limanlarına baskınlar yapan ve Osmanlı gemilerini ele geçiren özel bir corsair filosu kuruldu. Korsar filosu, çoğunlukla, Yunan hizmet gemilerinin mürettebatının bir parçası olarak Rus hizmetine giren Yunanlılara ve Arnavutlara, daha çok da tüccar denizciler ve balıkçılara hizmet etti. Korsar filosunun birçok gemisinin Kırım'a Konstantinopolis'ten geldiği, aslında Türklerden “kaçan” olduğu dikkat çekmektedir. 1787’in sonunda, Rusya çoktan Karadeniz’e bir Xorsky gemisi yerleştirmişti. Filo resmen Karadeniz Filosunun bir parçası olmadığından, korsan gemilere "kruvaziyer gemileri" deniyordu. Türk ticaret filosuna saldırdılar, Rus ticaret gemilerini korudu, Osmanlı İmparatorluğu kıyılarına yakın keşif baskınlarına katıldılar.
Rusya-Türk savaşı yılları boyunca 1787-1791. Yunan alayı da kendisini ayırt edebildi - Karadeniz'de çok sayıda amfibi harekatına denizci olarak katıldı. Örneğin, 1789’te, Rum alayı birimleri, Romanya’nın Köstence limanı çevresine düştü, burada 50 Osmanlı askerlerini imha ettiler ve iki topçu silahı ele geçirdiler. Ekim ayında, 1787, biriminin başında bulunan Yunan alayından Kaptan Lambros Kaconis, modern Odessa bölgesindeki bir Osmanlı gemisine saldırdı ve ele geçirdi. Kupa gemisi korsan filosuna alındı ve "Prens Potemkin-Tavrichesky" olarak adlandırıldı. Ekibi bir 60 adamdan oluşuyordu ve Lambros Kaconis'in kendisi kaptan oldu. "Prens Potemkin-Tavrichesky" Karadeniz'deki en önemli korsan gemilerden biri oldu ve düzenli olarak Türk ticaret gemilerine saldırdı.
Rus-Türk savaşının sona ermesi, Rus İmparatorluğu'nun Kuzey Karadeniz bölgesindeki konumlarının daha da güçlendiğine neden oldu. Nisan ayında, yılın 1795'i, Yunanistan alayı ve Yunan serbest birimleri, modern Odessa bölgesine - Aleksandrovka köyüne transfer edildi. Bu zamana kadar, Yunan Alayı temelinde bir Yunan piyade taburu, Yunan Serbest Taburları'ndan da Odessa Yunan Bölümü kuruldu. İmparator Paul I uyarınca, Odessa bölünmesi dağıldı ve personeli eve gitti ve sivil el işleriyle uğraştı. Yunan piyade taburuna gelince, İmparator Alexander I altında, Balaklava bölgesindeki Kırım'a transfer edildi ve Balaklava taburunu yeniden adlandırdı.
Örgütlenmesi ile Yunan taburu, Don Kazaklarına benziyordu, çünkü askerlik hizmetini barışçıl faaliyetlerle birleştiren yerleşimcilerden de oluşuyordu. George Manastırı'ndan Theodosia'ya kadar olan bölge, 1797'teki taburun yeri olarak belirlendi. Çeşitli zamanlarda tabur Yüzbaşı Stefanos Mavromichalis, Binbaşı Konstantin Zaponis, Binbaşı Theodosius Revelioti, Binbaşı Albay Likurgos Katsonis, Albay Matvey Manto tarafından yönetildi. Yunan taburu yarımada üzerinde görev yaptı ve 1842'te iki şirket, Kırım Savaşı'nın başlangıcına kadar görev yaptıkları Kafkasya'ya transfer edildi. Yunan askerleri, taburun Albay Matthew Manto komutasının altına girdiği Kırım Savaşı’nda aktif rol aldı.
13 Eylül 14'teki 1854 gecesinde, İngiliz birlikleri, Yunanlıların Balaclava taburundan kahramanca savunduğu Balaclava'yı kuşattı. Üstün sayılara rağmen ve çok daha iyi silâhİngilizler, Yunanlıların direnişini zor tuttu. Sadece 60 askerleri, 6 subayları ve tabur komutanı Albay Manto, neredeyse tamamı şiddetli derecelerde yaraları olan İngilizler tarafından ele geçirildi. İngiliz komutası, Yunan askerlerinin direncinden etkilendi. Taburun askerlerinin bir kısmı hâlâ kuşatmadan çıkıp müdahalecilere giden yerel Tatarlarla savaşmak zorunda oldukları dağlara dağılmayı başardı. Yine de, Yunanlılar, oradaki Rus birlikleri ile birleştikleri ve sahil güvenlik hizmeti vermeye devam ettikleri Yalta bölgesine ulaştı. Kırım Savaşı sırasında Yunan askerlerinin kahramanlığı çok ilginç, ama kötü çalışılmış bir ulusal tarih sayfası.
Kırım Savaşı'nın sona ermesinden ve Karadeniz bölgesindeki değişen politik durumun ardından, Yunan taburu resmen dağıldı ve 1859’te bulunmalarına son verildi. İstifa etmek istemeyen ordusunun askerleri, Rus emperyal ordusunun düzenli alaylarına geçebildiler.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.