ABD ve NATO’nun katılımıyla XX - XXI. Yüzyılın başlarında askeri çatışmaların sonucunun analizi, hava kuvvetleri ve donanmalarının çok az zarar gördüğünü gösteriyor. Uçakların ve helikopterlerin kayıpları, grubun orijinal kompozisyonunun yüzde dörtünü asla geçmedi.
Bu göstergelere dayanarak, bir dizi askeri uzman, çok az sayıda silah modeliyle donatılmış hava savunma ve deniz kuvvetlerine sahip ülkelerin bu kadar yüksek teknolojili ve güçlü bir düşmana dayanamadıklarını savunuyor.
Çok pürüzsüz değil
Bununla birlikte, Irak'taki (1991 ve 2003), Yugoslavya (1999) ve Libya'daki (2011) düşmanlıkların seyrinin daha ayrıntılı bir değerlendirmesi, Amerika Birleşik Devletleri, NATO ve müttefikleri olan Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetleri gruplarının küçük ve teknik olarak yetersiz donanımlı düşmanları üzerindeki mutlak üstünlüğüne rağmen Zaten ilk günlerde belirlenmiş tüm görevleri başarıyla çözmek her zaman mümkün değildi.
Bu, komutu birkaç hava operasyonundan ve sistematik düşmanlıklardan oluşan hava kampanyalarının yürütülmesine zorladı. Ancak bu her zaman yardımcı olmadı.
Örneğin, Yugoslavya ve Libya'da, kombine havacılık ve filo grupları hava savunma sistemini tamamen bastırmayı başaramadılar, bu da hava üstünlüğü kazanma görevinin başarıyla gerçekleştirilemediği anlamına geliyor.
Yer eylemlerini etkili bir şekilde destekleyemediler. Bu nedenle, sistematik saldırılara rağmen, Yugoslavya Halk Ordusunun Kosova'daki kara kuvvetlerinin gruplandırılması, pratik olarak savaşma kabiliyetini etkilemeyen önemsiz kayıplara maruz kaldı.
NATO uçağı Libya’daki hükümet güçlerini demoralize etmedi ve yenemedi, bu da Kadhafi rejiminin ortadan kaldırılması olasılığını tehdit etti ve ABD’nin, bazı Kuzey Atlantik ittifaklarının ve müttefikleri arasında yeteri kadar büyük özel kuvvetlerin ve denizcilerinin bulunduğu büyük bir uçak operasyonunu zorunlu kıldı. Arap dünyasından.
Aynı zamanda, hava savaşı maliyetinden, siyasi ve ahlaki psikolojik kayıplardan kaynaklanan doğrudan ekonomik kayıplar muazzamdı, büyük ölçüde kritik bir eşiğe yaklaşıyordu, muhtemelen daha fazla saldırganlıktan vazgeçmeye zorlanacakları ve uzlaşma şartlarında barış görüşmelerine gidecekti. .
Bu bağlamda, hangi eylemlerin havacılık gruplarının yeteneklerinde bu kadar ciddi bir azalmaya yol açtığını tam olarak analiz etmek son derece ilginçtir ve filo ABD ve NATO. Bu, hava güçlerine etkili bir şekilde karşı koyacak bir dizi önlem geliştirmeye yardımcı olacak ve uygun koşullar altında saldırganı askeri çatışmaya devam etmeyi reddetmeye zorlayacaktır.
Değerlendirme kriterleri
Öncelikle, ABD ve Kuzey Atlantik İttifakı'nın hava kuvvetlerine ve filo gruplarına karşı, kuvvetlerin ve Deniz Kuvvetleri, Hava Kuvvetleri ve Hava Savunma araçlarının etkinliğini değerlendirme kriterlerine bakmalıyız.
Yıkılan uçak ve helikopterlerin, İHA'ların ve seyir füzelerinin sayısı gibi bir faktörün, önemli olmasına rağmen, düşmanlıkların gerçek sonucunu tam olarak yansıtmadığından açıkça yetersiz olduğu açıktır.
Modern teoriye göre, gizlenmiş nesnelere yönelik saldırıları geri çekme eylemlerinin değerlendirilmesi, önlenen hasar ölçütlerine dayanmalıdır, yani savunma gücü ve savunması, düşman saldırılarının etkinliğini ne ölçüde azaltabilir.
Buna karşılık, hava kuvvetlerinin saldırı gruplarının ve deniz kuvvetlerinin belirli hedefleri aşma yetenekleri, kullanılan hava saldırısı silahlarının miktarı, düşman üzerindeki etkinin derinliği ve belirlenen hedefler üzerindeki etkisinin etkinliği ile karakterize edilebilir. Bu göstergeler hem mutlak hem de göreceli olabilir.
Muhtemel yanıtın etkisiyle mücadele
Son yirmi yılda hava denizcilik alanındaki askeri operasyonların seyri için belirlenmiş kriterler açısından yapılan çalışma, hava kuvvetlerinin ve donanma gruplarının kullanımının savaş etkinliğini azaltma konusunda, kilit rolün, ateş tahribatı ile değil de düşmanlık tehdidi ile oynadığını göstermektedir.
Büyük ölçekli operasyonel kamuflaj önlemleri, Irak birliklerinin (yedi bine kadar savaş ekipmanı modeli) hava kuvvetlerinin yenilgisini önleme ve ilk hava saldırısı operasyonu sırasında mobil hava savunma sistemleri ve zırhlı araçların çoğunu elinde tutmalarına izin verdi.
Yugoslav Halk Ordusu'nun bu tür eylemleri, karmaşık bir sıkışma ortamının yaratılması ve uçaksavar füze sistemlerinin (SAM) kullanılması için yeni yöntemlerin kullanılmasıyla birlikte - hava savunma pusu ve oluşumların ve birimlerin manevrası, saldırganın ilk hedeflerine ulaşılmasını gerçekten engelledi. Neredeyse askeri harekatların sonuna kadar kalan hava savunma uçakları olan orta menzilli ve kısa menzilli hava savunma sistemlerinden gelen tehdit, ittifakın uçağının uçuşların yüksekliğini orta ve yüksek irtifalarla sınırlandırmasına neden oldu. Bu, Hava Kuvvetlerinin mobil cisimleri yenme kabiliyetini ciddi biçimde düşürdü ve ayrıca saldırı gruplarını tespit edilmemiş hava savunma sistemlerinin olası etkisinden korumak için önemli destek kuvvetleri tahsis etmek zorunda kaldı. Sonuç olarak, şok görevlerini çözmek için tahsis edilen havacılık kaynağı önemli ölçüde azaltıldı.
Benzer bir durum Libya'da da var. Burada, hükümet uçaksavar savunma kuvvetleri, NATO Hava Kuvvetleri Komutanlığı'nı, 60 - 70'a kadar destek görevlerinde kullanılan kaynağın yüzde birine kadar harcamaya zorladı. Tiyatronun özellikleri ve savaşın doğası gereği diğer kısıtlamalarla bir araya getirilen bu gerçek, Kaddafi rejimini yalnızca hava-deniz gruplandırmasına ve isyancılara güvenerek, kara kuvvetlerini operasyona zorlayan - özel harekat kuvvetleri ve denizcilere dayanarak devirme görevini çözmedi.
Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetleri gruplarının grevlerini yansıtma deneyimlerinin bu açıdan değerlendirilmesi, eylemlerinin etkinliğini önemli ölçüde azaltan en etkili yöntemlerden bazılarının ortaya çıkarılmasını mümkün kılmaktadır.
Havacılık için mikrodalga
Bunlardan biri, orta ve uzun menzilli hava savunma sistemlerinden ve savaş uçaklarından hava kuvvetlerinin tehdidini desteklemektir. Eski savaşlarda ve silahlı çatışmalarda, bu yöntemin kullanımı özel olarak planlanmadı. Hava savunma varlıklarını derhal imha etmekten korumak için güçlü havacılık grupları tarafından yoğun grevlere maruz kalan ülkelerin komutasındaki isteklerinin bir sonucu olarak kendiliğinden ortaya çıktı.
Bu tür bir tehdit, uçaksavar füze sistemlerinin bir kısmının kullanımının sınırlandırılması, düşman grevlerinden çekilmeleri için manevralar yapılması, sınırlı bir savaş uçağı kompozisyonu ile mücadele etmeleri, iyi korunaklı barınaklardaki uçaklar üzerindeki uçakların yerleştirilmesi ve savaş uçağı hava alanlarının operasyonel maskelenmesinin yaygın olarak kullanılması ile yaratılabilir. havacılık, bunun için önemli sayıda küçük saha hava limanını ve karayolunun bölümlerini kullanarak dağıtılmış bir sistem oluşturmak.
Bu tür bir tehlikenin varlığı saldırganı, havacılık grev gruplarına, saldırı kuvvetlerinin eylemlerini engelleyebilecek ve olası savaş uçağı saldırılarını engelleyebilecek hava savunma sistemini baskılamak için yeterli sayıda destek uçağı dahil etmeye zorlayacaktır.
Ek olarak tahsis edilmiş destek uçaklarının grev gruplarındaki payının yüzde 10 - 15 - 25 - 30 arasında veya daha fazla olacağı varsayılabilir. Yani, destek uçağı sayısı 25 - 30'ten 50 - 60 yüzde veya daha fazla artabilir.
Ayrıca, savaş etkinliğini koruyan mobil hava savunma füze sistemlerinin ve avcı havacılığının varlığı, saldırgan grubun komutasını, onları bulmak ve yok etmek için ek önlemler almaya zorlayacaktır.
Sonuç olarak, savaş destek görevlerini çözmek için tahsis edilmesi gereken toplam havacılık kaynağı, 35 - 40'ten 60 - 80'a yüzde veya daha fazla artabilir ve bu da Hava Kuvvetlerinin kara hedeflerini çözme olasılığını önemli ölçüde azaltacaktır.
Bu tür tehditlerin bir havacılık grubuna korunması, yeterli sayıda mobil hava savunma sisteminin mevcudiyetine, faaliyetlerini taklit etmenin etkin araçlarına ve dağıtılmış havacılık tabanının sağlanmasına bağlı olarak mümkündür.
Bu amaçla, saldırganlığa maruz kalabilecek ülkelerin askeri-teknik politikaları çerçevesinde, hava savunma füzesi sisteminin gruplandırılmasında bir mobil bileşenin geliştirilmesinin sağlanması ve bunun yanı sıra kara tabanlı hava savunma sistemlerinin işleyişini simüle etmenin etkin araçlarını simüle etmek için yeterli bir stok stoku oluşturulmasının sağlanması tavsiye edilir.
Gruplama havacılık olasılığını önemli ölçüde azaltmanın bir başka yolu, simülasyon araçlarının ve diğer operasyonel kamuflaj önlemlerinin büyük çapta kullanılmasıdır. Elektronik hava savunma sistemlerinin çalışmasının en basit taklitçilerinin kullanılması bile - mikrodalga fırınlar (1999'taki Sırplar tarafından kullanılır) Yugoslavya Halk Ordusu'nun hava savunma sistemini baskılamak için kullanılan kuvvetlerin bir kısmını ve kuvvetlerini yönlendirmek için kullanılıyordu.
Bu tür araçların geniş çaplı kullanımı, hava düşmanını, özellikle radar karşıtı füzeler ve yüksek hassasiyetli gruplandırmanın önemli bir kaynağını tüketmeye zorlayacaktır. silâh, onların imhası üzerine ve ayrıca ZRK'dan sürekli bir uçak tehdidi durumunun korunmasını sağlayacaktır.
Diğer askeri teçhizat ve silah türlerini, askeri ve devlet kontrol sistemlerinin nesnelerini gizlemek ve taklit etmek için etkili araçların kullanılması, yüksek hassasiyetli mühimmat ve havacılık grubu kaynağının verimsiz kullanımına yol açacaktır.
Örneğin, köşe reflektörleri gibi arazi radar haritasının bir güncellemesinin kullanılması, uzun mesafeli seyir füzelerinin "Tomahawk" ve hedefe yönelik korelasyon yöntemlerini kullanan diğer imha araçlarının yön değiştirmesinde artışa yol açacaktır.
Nesnenin bulunduğu yerdeki duman alanı, kontrastlı görüntüsünü optik aralıkta çarpıtmanın yaratılması, büyük özlüyor ve televizyon rehberlik kanallarını kullanan hassas silah sistemlerinin kullanılmasını yasaklıyor.
Bu tür eylemler, askeri ihtilafların deneyimlerine göre, planlanan kompozisyonun yüzde 150 - 200’ine kadar çıkabilecek olan, hassas silah israflarına yol açacaktır. Etkili operasyonel kamuflaj önlemlerinin, özellikle de taklit araçlarının karmaşık kullanımı, düşmanın hassas silah tüketimini artırmasına izin verecek 2,5 - 3 ve daha fazlası.
Bu, yalnızca bu tür silahların önemli maliyeti göz önüne alındığında birkaç milyar dolara ulaşabilecek büyük ek harcamalar değil, aynı zamanda tüm operasyonun başarısızlığı tehdidi anlamına da geliyor. Yüksek hassasiyetli silah stoklarını hızla yenilemek mümkün olmadığından, daha fazla askeri operasyon için yeterli olmadığında, maliyet aşımları durumunda bir durum ortaya çıkacaktır.
Tereddüt et
Deniz kuvvetleri gruplamasının savaş kabiliyetlerini önemli ölçüde azaltmak için, her şeyden önce, düşmanın taşıyıcı kuvvetlerine karşı sürekli bir hava ve su altı tehdidi sağlanmalıdır. Bu, önemli bir taşıyıcı tabanlı havacılık kaynağı gerektiren tam teşekküllü bir uçaksavar ve denizaltı savunma sistemi kurmaya zorlayacaktır.
Taktik havacılık ve kendi gemideki uçaksavar itfaiye silahlarına ek olarak, havadaki en az iki ila dört savaşçı ve en az bir adet radar devriyesi uçağından oluşan savaş hava devriyesinin yanı sıra güverte üzerinde görev yapan pozisyondaki savaşçı bağlantısına da, taşıyıcı grev grubunun hava savunma görevlerini yerine getirmek için kullanılır. Ve denizaltı karşıtı savunma sağlamak için en az bir veya iki tane daha güverte tabanlı denizaltı karşıtı uçağa sahip olmanız gerekecektir.
Böyle bir havacılık grubunu desteklemek için, günlük olarak 20 - 30 - 45 - 60 arası sıralama yapmanız gerekir. Normal savaş modunda, uçak gemisi günde 100 - 150 sıralamalarının yürütülmesini sağlayabilir. Kısa süreli (en fazla iki gün süreyle) yoğun bir modda, 250 türüne kadar gerçekleştirebiliyor. Bu nedenle, yalnızca bir taşıyıcı gruba olası bir hava ya da su altı saldırısı olması, 10 - 15 - 20 - 25 arasında kaynağın yüzde ile sınırlandırılmasını veya 15 - 30 - 40 - 60 - XNUMX ile normal güdümlü hava taşıtı kullanımında tahsis edilmesini gerekli kılar.
Filo birimlerine yönelik hava tehdidi, düşmanın hava kuvvetlerinde düşmanın uçakları tarafından yaratılmış, gemi karşıtı füzelere çarpma, düşmanlıkların patlak vermelerinden tahrip olmalarını önleme, savaşa hazır birimlerin varlığını göstermek için periyodik uçak veya uçak gruplarının uçuşlarını engelleme yeteneğine sahiptir.
Sualtı tehdidi, ülkenin filosundaki varlığı ile - modern denizaltı türlerinin saldırganlığı mağduru, tembelliklerin başlamasıyla üslerde yıkılmalarını önleme ve çeşitli taklit araçlarının kullanılabildiği denizde bulunmalarını gösterme gibi.
Buna göre, etkili bir hava ve su altı tehdidi oluşturmak için, Hava Kuvvetleri'nde en az 20 - 30 uçağının, gemi karşıtı füzeler, iki ila dört modern denizaltı kullanabilecek kapasitede ve çeşitli fiziksel alanların yeterli sayıda simülatörüne sahip olması önerilir.
Aynı zamanda, askeri harekatların başlamasıyla birlikte, sualtı ve hava kuvvetleri, zorunlu olarak deniz yönündeki eylemlerle ilgili olmayan doğal görevlerini çözebilirler. Varlıkları gerçeğiyle, filo oluşumları için bir tehdit oluşturacaklar.
Diğer bir önemli önlem, kıyı bölgesindeki düşman deniz grupları için sürekli bir füze ve mayın tehdidinin sürdürülmesidir.
Yeterli sayıda kıyı tabanlı gemi karşıtı füze sisteminin varlığı, Donanma komutunu, tehdit ortadan kaldırılıncaya ya da etkisiz hale getirilene kadar gemilerinin ulaşamayacağı bir yerde tutmaya zorlar. 300 kilometreden daha fazla olabilen atış menziline bağlı olarak, taşıyıcıya dayalı havacılığın kıyı cisimleri üzerindeki etkisinin derinliği, 25 - 35 yüzde veya daha fazla azaltılabilir.
Mayın tehdidi aynı zamanda gemi gruplarını en azından belirli bölgelerde yok edilmeden önce kıyı bölgelerini terk etmeye zorlayacaktır. Sınırlı sayıda savaş misyonu alanında deniz oluşumlarının uzun manevraları, önemsiz maden yoğunluğu yoğunluklarında bile böyle bir tehlike yaratılmasını mümkün kılar.
Kıyı bölgelerinde kullanılan mayın silahlarının ve su altı alanlarının özelliklerine bağlı olarak, kıyı şeridinin orta uzunlukta bir devlet tarafından oluşturulan bu tehdit, neredeyse tüm kıyı bölgesine birkaç kilometreden bir buçuk kilometreye kadar genişleyebilir.
Dikkate alınan yöntemlere ek olarak, durumun şartlarına bağlı olarak başkalarını belirli bir askeri çatışmada kullanmalarına izin verilir. Hepsi geleneksel saldırganlığı engelleme yöntemlerini iptal etmiyor, sadece tamamlıyor ve onları daha etkili hale getiriyor.
Amerika Birleşik Devletleri ve NATO'nun deniz gücü ile mücadele etmek için tüm yöntemlerin kapsamlı bir şekilde kullanılması, savaşı veya silahlı çatışmayı önemli ölçüde uzatacak ve ortak bir havacılık grubu kaynağı olan pahalı, pahalı, yüksek hassasiyetli ve radar karşıtı silahlar biçiminde düşmana ciddi maddi zarar verecek. Sonuç olarak, düşmanlıkların (maddi, siyasi, ahlaki ve psikolojik ve diğerleri) davranışlarından kaynaklanan zararlar potansiyel kazancı aştığında ve saldırgan barış görüşmelerine geçtiğinde bir durum ortaya çıkabilir. Bu bir kereden fazla oldu. Mağdur ülke, izin verilen zararların eşiğini azaltmak için etkili önlemler alabilir. Ancak bu başka bir makale için bir konudur.