Moskova uzun yıllar bu Ukraynalı politikacıları etkilemiyor
Rusların çoğu, 90'in "Kırım savaşı" nın ilk yarısında ne kadar şiddetli olduğunu unutmuşlardır. Yarımadanın nüfusunun çoğu, Sovyet standartlarına göre bile, yasadışı olarak 1954'taki Ukrayna SSR'sine teslim oldu, Rusya'nın bir parçası olma arzusunu gizlemedi. Kiev'de, bu sorunu çok ciddiye aldılar ve Kırım'lara açık güç uyguladılar. Moskova açıkça yarımadanın almak için cazip oldu. Ancak hiçbir şey olmadı. Bugün Ukrayna’nın entegrasyon planları ile işler nasıl gidiyor?
Kırım'ın geri dönüşünün imkansızlığının birkaç nedeni vardı.
Birincisi, Abhaz ya da Güney Osetlilerden farklı olarak yarımadanın sakinleri kendi kendini özgürleştirmeye cesaret edemedi. Bu, Rusya'nın doğrudan bir saldırganlık rolü olmadan Silahlı Kuvvetleri ele geçirmesini engelledi.
İkincisi, o zaman herkes Yugoslavya’da kanlı bir iç savaş örneğine sahipti. Hiç kimsenin bunu büyük ölçüde tekrarlama arzusu yoktu.
Üçüncüsü, Rusya, Çeçenistan'da komşularına baskı yapma kabiliyetini önemli ölçüde kısıtlayan en sert savaşı sürdürdü.
Dördüncüsü, Moskova zaten Kaliningrad bölgesi ile çok acı çekti, başka bir tane almak istemedi.
“Rus yanlısı Rus yanlısı duyguların pratikte hiçbir siyasi sözcüsü yok”
Beşinci olarak, Kiev dikkat çekici bir şekilde Moskova'ya karşı "Tatar kartı" oynadı. Çeçenya’da bir savaş ve son zamanlarda “satın almak” ile evcilleştirilen Tatar ayrılıkçılığı, kesinlikle Kırım Tatarları’na açıkça saldırmak istemedi. Ne yazık ki, Rusya'da hala bu düşmanlığın bir efsane olduğunu anlamıyorlar. Talihsiz insanlar sürgünde sürgüne gitme konusunu sömüren “liderleri” Mustafa Dzhemilev'i rehin aldı. Genel olarak Batı'ya hitap ederek, bütün suçlamaları Stalinist SSCB'ye değil Rusya'ya yapıyor. Dzhemilev'in “Rus emperyalizmine” karşı mücadelesi ne kadar fazlaysa, o kadar açık bir saçmalık gibi görünüyor. Rusya Devlet Duma'sında Tataristan geleneksel olarak 15 - 16’in 450’in milletvekilleri varsa, Ukrayna’nın Verkhovna Rada’sı içerisinde Kırım Tatar halkı her zaman sadece Dzhemilev tarafından temsil edilir. Kırım Tatarları Yüksek Kurulu'nda yüz milletvekilinden en fazla bir veya iki kişi. Tatarların büyük çoğunluğu, Ukrayna'daki gerçek haklarından mahrum, asla “emperyalizm” ile savaşmayacaklar ve olmayacaklar.
Ve elbette, Karadeniz'deki durumun Kırım'ın kaderi üzerinde belirleyici olmasa da büyük bir etkisi oldu. filo.
Tanımsız durum nedeniyle
11 Aralık 1991, Ukrayna Devlet Başkanı Leonid Kravchuk, dağınık SSCB'nin topraklarındaki tüm silahlı kuvvetlerinin başkomutanı olduğunu açıkladı. Itaatkar bir şekilde, Ukrayna, üç askeri bölgenin (Prikarpatsky, Odessa ve Kiev) birliklerinin yanı sıra Balaklava ve Odessa Tugaylarının sınır muhafız denizcileri tarafından yemin edildi. Novorossiysk sınır tugay, sırayla, Rusya'ya verildi. Ancak şu anda Ukrayna Sevastopol merkezli Karadeniz Filosu, yemin etmeyi Ukrayna'ya götürmeyi reddetti. Bu, Kiev'in güçlü baskısına rağmen, sadece bir keresinde donanmalarda dışa dönüşen bireysel memurlar ve denizciler tarafından yapıldı. Görünüşe göre Moskova, Karadeniz halkının bu tür vatanseverliğini beklemiyordu, ancak durum böyle olduğu için filonun verilmemesi gerektiğine karar verildi. Sonuç olarak, Karadeniz Filosu son derece belirsiz ve yasal olarak belirsiz bir pozisyondaydı.
Ukrayna, bireysel gemileri ele geçirmek için oldukça tehlikeli girişimlerde bulundu. 13 Mart Filodaki en modern denizaltı B-1992'in mürettebatının bir parçası olan 871, komutan yardımcısı liderliğinde Ukrayna yemin etti. Bununla birlikte, denizciler Marat Abdullin ve Alexander Zayats kendilerini batarya bölmesine kilitlediler ve komutanla temasa geçmezlerse tekneyi patlatacaklarını söylediler. Sonuç olarak, en iyi denizaltı filosunun "özelleştirilmesi" etkinliği başarısız olmuş, denizcilere Ushakov Madalyası verilmiştir.
21 Temmuz 1992, Donuzlav'dan Odessa'ya kadar, SKR-112 muhafızlarından kaçtı, ardından dört Karadeniz Filosu gemisinin takibi düzenlendi. Çekimden önce gelmedi. Filo komutanlığı resmen Nisan 5'te kurulan Ukrayna Donanması'nın bir parçası olan kaçakları serbest bıraktı. En yeni B-871'in aksine, eski TFR-112 herhangi bir savaş değerini temsil etmedi ve yakında iptal edildi. Ukraynalılar için nöbetçi eskortu, Karadeniz halkı için kahkaha sembolü oldu - gülüyor.
Temmuz ayında, Kuzey, Baltık, Pasifik Filosu ve Hazar Filosu gemileri olan 1992, St. Andrew bayrağını kaldırdı. Karadeniz Filosu SSCB'nin donanma bayrağı altında yelken açmaya devam etti. Daha doğrusu, yürümeyin ama çoğunlukla rıhtımda durun. Hem Rusya hem de Ukrayna'nın Silahlı Kuvvetleri fazla para çekmedi. Ek olarak, hiç kimse tam olarak durum belirsizliği nedeniyle Karadeniz Filosuna yatırım yapmak istememiştir. 3 Ağustos 1992, Rusya ve Ukrayna cumhurbaşkanları 1995'tan önceki dönem için baz sisteminin ve lojistiğin ortak kullanımı konusunda bir anlaşma imzaladı. Gemiler "paylaşıldı" kaldı.
Karadeniz Filosu hızla hem Moskova'da hem de Kiev'de siyasi spekülasyonlara konu oldu. Ukrayna radikalleri filosunun tamamını almak istedi. Rus "yurtsever halk", tek bir filonun fikirleri, Slav kardeşliği, ortak sınırların savunması, Sevastopol'u bir Rus ihtişamı kenti olarak söyleyen ve Karadeniz Filosunun ebedi üssü olarak giyildi. Bu konuda politik kariyer yapıldı, hiç kimse fikirlerin kendisi hakkında hiçbir şey düşünmedi.
Neyse ki, Moskova'nın ortak bir filo fikrinden vazgeçmek için yeterli nedeni vardı. 9 Haziran 1995, kendi tarafında bir anlaşma imzaladı ve bireysel gemilerin kademeli olarak Ukrayna Donanmasına devredilmesine başlandı. Ancak çatışma orada bitmedi. Ekim ayında, Rusya Federasyonu 1996-Devlet Duma filosunun bölünmesini yasakladı. Elbette, Kremlin bu kararı görmezden geldi, çünkü filoya zarar vermekten başka bir şey getirmeyecekti. Nihai anlaşma, yılın 28 Mayıs 1997'inde imzalandı ve Karadeniz Filosu gemilerindeki 12 June, St. Andrew'un bayrağını kaldırdı.
Filonun bölünme şekli asla özel olarak tartışılmadı. Ukrayna tarafı için bu durum açıkça olumsuz bir konu olarak ortaya çıktı, o sırada Rus makamları başarılarının reklamını yapmamayı tercih ettiler. Medya ve halk, öncelikle “Yeltsin’in halk karşıtı rejiminin” yalnızca ve yalnızca ulusal çıkarlara ihanet edebileceğinden harekete geçti. Bu arada, bölümün doğası çok meşguldü.
Ulusal bölünmenin incelikleri
Bölünme zamanında, Karadeniz Filosu üç denizaltıdan oluşuyordu: bir tanesi oldukça yeni bir 877 projesi (aynı B-871), bir tanesi oldukça eski bir 641B projesi ve bir tane çok eski 641 projesi. Ukrayna sadece sonuncusunu aldı, operasyona sokma girişimlerini sürdürdü, bugüne kadar devam etti - açık bir saçmalık. Rus Karadeniz Filosunda B-871 "Alrosa" hala hizmette kalıyor, ikinci denizaltının kapatılması bekleniyor.
Daha ilginç olan, kruvazörlerin kaderidir. 1997'te Karadeniz Filosunda dördü vardı: 1164 projelerinden biri (“Moskova”) ve 1134B projesinin üç BOD'u (Batı sınıflamasına göre kruvazör olarak kabul edildi). Oldukça adil bir şekilde bölündüler: herkes Rusya'ya gitti. Bugün kruvazör “Moskova” ve BPC “Kerç” hizmette kalıyor.
Devriye gemileri (üç proje 1135 ve iki proje 1135М) Ukrayna lehine olduğu gibi bölündü: iki proje 1135 ve iki proje 1135М'a sahip oldu. İşin püf noktası, bu üçlülüğün tamamen yeteneksiz bir durumda olduğu ve asla denize girmediğidir. 2001 - 2004 'de yazılmıştır. Rusya, ikisi de hala hizmette olan en yeni ve savaşa hazır gemilerden ikisini (Ladny ve Pytlivny) aldı. Ukrayna'da SSCB'de kurulmuş, ancak Ukrayna'da tamamlanmış bir gemi projesi olan 1135P (amiral gemisi Donanma "Hetman Sagaidachny") vardır. “Mücadele” kardeşlerine karşı potansiyel olarak daha düşük olduğu için bir sınır olarak tasarlandı.
IPC (beş eski proje 1124 ve beş yeni proje 1124М) da oldukça iyi bir şekilde bölündü: Ukrayna, 1124 projesinin en eski gemilerinden sadece ikisini aldı. Bu hurda derhal kapatıldı. 1124М projesinin beş IPC'sinin ve bir 1124 projesinin tümü halen Karadeniz Filosu oluşumunda kalmaktadır. Doğru, Ukrayna kendi tersanelerinde, SSCB'ye geri inşa edilen 1124M projesinin iki IPC'sini inşa etti ve bu çok küçük gemilerden biri 15 yıllarında yapıldı. Karadeniz Filosuna hiç kaydolmadıkları için bölünmeye tabi değillerdi.
Karadeniz Filosunun 1997'teki ana şok kuvveti dört ISC'den oluşuyordu: en yeni bir 1239 projesi (“Bora”) ve üçü çok yeni değil, ancak savaşa hazır 1234 projeleri. Hepsi Rusya'ya gitti ve bunun yerine ikinci bir 1234 projesi (“Samum”) eklenmiş olan 1239 projesinin bir IRC'si dışında kalıyor.
Roket teknelerinin kaderi daha az ilginç değil. Ukrayna, böylelikle 13'ten yedi tekne alan kendi bölümünden kazandı. Aslında, devriyeyle aynı şekilde ortaya çıktı. Antik subsonik CRT "Termit" ile silahlı olan 206MR projesinin altı eski teknesinden Rusya sadece bir tane aldı, fakat deneysel amaçlı yeni CRP "Uran" ile yeniden donatılanlardan biriydi. Aynı "Termitler" ile donanmış 1241T projesinin üç teknesinden Rusya, aynı zamanda sadece bir tane aldı, ancak bir tanesi (12417 projesinin), yine deneysel amaçlarla Kortik CRAFT'ın kurulu olduğu bir tane aldı. Rusya, dünyada hala analogları olmayan süpersonik Moskit gemi füzelerini içeren 12411 projesinin dört yeni açılışını yaptı. Bugün, 12417 projesinin lansmanı gibi, Karadeniz Filosunun bir parçası olarak kalıyorlar. Ukrayna Deniz Kuvvetleri'nde şimdi 206MR ve 1241Т projeleri için sadece bir tekne kaldı.
14 mayın tarlalarından Rusya, 12660 projesinin en yeni Zheleznyakov'su da dahil olmak üzere dokuz kişiyi aldı. Bugün Karadeniz Filosunda 11 mayın mayınları, Ukrayna'da dört tane kaldı. Dokuz BDK'dan Rusya yedi tane aldı (hepsi aynı kaldı), Ukrayna'da bir BDK var.
Böyle eşitsiz bir bölünme üç nedenden ötürü açıklanabilir. Her iki yolsuzluk bileşeni de bir rol oynadı ve Moskova, Kiev'den birisini satın aldı. Her ikisini de Karadeniz Filosunu kontrol eden Rusya, “Size, sevgili, layık olmadığımız” ilkesini emri olmadan uygulamaya karar verdi ve Ukrayna bunu savunamadı. Ya Moskova ile Kiev arasında gizli bir anlaşma vardı: Rusya filoyu faydalanacak şekilde ayırıyor, ancak artık Kırım'a ait olduğunu iddia etmiyor.
Filonun bölünmesinden sonra, Kırım'ın statüsü konusu çok çabuk bitti. Onun hakkında "sıfır" da neredeyse hatırlamadım. Karadeniz Filosunun üssünün konusu Yuşçenko'nun altında ağırlaştı, ancak Sevastopol deniz üssünün kiralamasının 2042'e uzatılmasını içeren Kharkiv anlaşmalarının ardından sustu. Aynı zamanda, Rusya Novorossiysk’te deniz üssünü inşa etmeye devam ediyor ve bu da tüm Karadeniz Filosuna ev sahipliği yapması için yeterli. Zaten IPC, RTO ve mayın tarlalarının çoğu burada bulunuyor. Karadeniz Filosunun kendisi dört Rus filosunun en eskisi olarak kalmaya devam ediyor, ancak operasyon tiyatrosunda sadece Türk Donanması için ikinci sırada yer alıyor. Ukrayna Donanması esasen sona ermiştir; bugün 14 savaş gemileri ve gemileri, içinde en azından yarısı en az bir savaş yeteneğine sahip. Yalnızca Gürcistan, Ağustos 2008’ta filosu tahrip olan Karadeniz’deki Ukrayna’dan daha zayıf. Ancak, Ukrayna Silahlı Kuvvetleri genel durumuna uyuyor.
Sahte Rus yanlısı
Kırım'da yaşayanların çoğu, yarımadanın, özellikle Ukrayna ve Rusların yaşam standartlarındaki boşluk Ukrayna'nın lehine olmadığı için sürekli genişlediğinden, yarımadanın Rusya'nın bir bölümünü görmeyi tercih edecektir. Ama şimdi kimse Moskova ya da Kiev'de umursamıyor. Kremlin, Ukrayna'yı CU / CES - Avrasya Birliği'ne sürükleme konusundaki kısır çizgisini, gaz fiyatları üzerinde baskı yaparak bükmeye devam ediyor. Bu çizgi en az iki nedenden dolayı hatalı.
İlk olarak, Galiçya hiçbir zaman Rusya’nın esas olduğu yapılara gitmeyecek. Bu gerçek sonunda gerçekleşmeli. Bu nedenle, Ukrayna'nın kollarını şimdiki haliyle bükmek kesinlikle anlamsız.
İkincisi ve daha da önemlisi, uzun yıllar boyunca Moskova, Rusya yanlısı Bölgeler Partisi'ne inanmaya devam ederek Ukrayna'da “yanlış at” koyuyor. Bu arada, bu partinin liderliğinin kendine özgü çıkarları var - Ukrayna nüfusunun en iyi taraflarının yaşam standartlarını kendileri karşılıyorlar. Bu amaca ancak ülkenin bütün bölgesini kontrol ederek ulaşılabilir. Bu nedenle, Ukrayna'nın bağımsızlığının ve toprak bütünlüğünün ana garantörü olan Bölgeler Partisi'dir ve iddiaya göre Rus yanlısı doğası sadece pratik bir oyundur. Parti, bu duyguların kesinlikle egemen olduğu Donbass'ta bulunuyor. Buna ek olarak, Ukrayna’daki “Doğu’lar”, her ne kadar olmasalar da “Batılılar” dan daha fazla olsalar da, “bölgeselleri” iktidarda tutma bakış açısına göre, “doğu” seçmenlerine itiraz etmek daha karlı. Dahası, Rus yanlısı konusunda çok kârlı bir tekel ve Bendera'yı işgal etmeleri için “Doğu'luların” en fazla korkutulması. Öte yandan, “bölge halkı” acilen Galiçya'ya ihtiyaç duyuyorlar. Bölgeler Partisi tarafından korunan Ukrayna bağımsızlığını ideolojik olarak besleyen kişidir. Anlaşılması kolay olduğu için, Ukrayna devleti yalnızca bir fikir üzerine kurulabilir - Rusya'nın kendisine karşı olması, aksi halde bağımsızlık anlamını hemen kaybeder. 80'in sonunda Galiçya, Leonid Kravchuk'a nasıl büyük bir Avrupa devletinin cumhurbaşkanı olunacağını söyledi. Dahası, SSCB'yi öldüren Galiçya idi, çünkü Belovezhskaya Pushcha, Ukrayna referandumunun Aralık 1'in 1991'in bağımsızlığı üzerindeki tek olası sonucuydu.
2012'un Aralık ayının sonundaki yeni toplantıya ilişkin Verkhovna Rada'nın çalışmalarının son derece neşeli başlangıcı (konferans odasında kavgaları, çiti ve bir sonraki antikaları keserek) Özünde, Bölgeler Partisi’nin Komünistlerle (bu oldukça beklenen bir şey) sıkı bir koalisyonu ve Özgürlük Partisi’nden radikal milliyetçiler vardı. “Doğuluların” başındaki korkuluk olan lideri Oleg Tyagnibok, İsrail vatandaşlığı olan ve “Bölgeler” ile yakından ilişkili olan bir Ukrayna milyarder tarafından finanse edilen çok daimi söylentilere göre. Ukraynalı Nazilerin aslında Rus yanlısı güçler tarafından kontrol edilmeleri ve kendi projeleri olmaları konusunda kuvvetli bir kuşku var.
Memeler için avcılık
Aslında, Rus yanlısı güçler bölünmüş ve tamamen marjinalleşmiştir. Buna önemli çabalar hem "turuncu" hem de "bölgesel" tarafından yapıldı. Turuncu Devrim günlerinde, Rus yanlısı güçlerin gerçekten umut vaat eden bir lideri var - Yevgeny Kushnarev. Güneydoğu Cumhuriyeti'nin yaratılması için mücadeleye öncülük edebilirdi. Ne de olsa, yapay bir ülkenin iki parçasını birbirinden kurtarmanın tek yolu meşru bölümleri. SSCB'de yaşamayan bütün bir Ukraynalı nesli zaten büyümüş olsa da, bu kısımlar zorla “birlikte yaşama” ile sınırsızca işkence görüyorlar. Fakat ne “doğu” ne de “batı” seçkinleri tamamen birbirinden ayrılmaz. Ocak ayında 2007, Kushnarev Bölgeler Partisi'nde "yoldaş" biri tarafından avlanırken yanlışlıkla "vuruldu".
Ukrayna halkının güçlü Rus yanlısı duyguları, yaşam alanı aynı Kırım'la sınırlı olan mikroskobik “Rus bloğu” dışında, pratik olarak hiçbir siyasi sözcüye sahip değil. Parlamentoya yapılan son seçimlerde oyların yüzde X'ünü (neredeyse tekrar Kırım'da) aldı. Yukarıda belirtildiği gibi, Bölgeler Partisi, Ukrayna'nın bağımsızlığı ve toprak bütünlüğü konusunda koruma sağlar; bu bakımdan "turuncu" ("Anavatan") 'dan farklı değildir. Motivasyon ve söylem farklı, amaç aynı.
Böyle bir durumun tam olarak bir ülkenin meşru bölünmesi için bir emsal ortaya çıkınca, böyle bir bölünmenin sağlanamadığı anayasada ortaya çıkması son derece hayal kırıklığı yaratıyor. Bu Sudan'la ilgili. "MIC", "Two Sudans - One Oil" (No. 36, 2012) makalesinde bu konuda yazdı. Bununla birlikte, Sivastopol’da Karadeniz Filosu biçiminde memeler ve gaz ihracat gelirleri alan Rusya, vinci kaçırdı - ve bu sadece Kırım değil. Moskova'da, retorik ve mitlere çok fazla inanıyorlar, tapu ve gerçekleri görmüyorlar ve aynı zamanda hedefleri doğru formüle edemiyorlardı, yine de Ukrayna'yı bütünüyle “bütünleştirmeyi” umut ediyorlardı.
Durumu değiştirmek artık çok zor. Anlaşılan, Rusya'nın Ukrayna'yı nasıl etkileyeceği ya da bunun için kaynakları anlamadığı anlaşılıyor. Ne yazık ki, gaz fiyatlarının işlenmesi işe yaramaz. Ne de olsa, Azarov'u değil, parasını ödeyen “aile” ile Yanukoviç değil.
Anlaşılan, destanı “Rus ihtişam kenti” ile bitirme zamanı geldi. Boğaz ve Çanakkale Boğazı'na yapılan saldırı artık bizim için tamamen alakasız olduğu için Novorossiysk, Karadeniz Filosunu temel almamız için yeterli. Ukrayna'nın ortak bir savunmaya ihtiyacı yok, özellikle de nesnel olarak kimseden savunacak kimsesi olmadığından. Ukrayna devlet ideolojisi Rus karşıtı olamayacağı için asla askeri müttefik olamayacağız. Ancak Karadeniz Filosu Sevastopol'u terk ettiğinde, Kiev sonunda Moskova'ya şantaj yapamayacak. Ek olarak, Ukrayna’nın Moskova’nın potansiyel bir beşinci sütunu olarak Ukrayna Rus ve Rus Doğu Rusyalılarını düşünmeyi bırakmak gerekiyor. Bu kavramın işe yaramadığı zaten belli. Ek olarak, diğer dördün yokluğunda beşinci sütuna ihtiyaç duyulmaz. Durum tamamen vahşi ve gerçeküstü: Ukrayna vatandaşı, Doğu Avrupa’nın birçok ülkesinin vatandaşlığını iki ya da üç yıl içinde, Kanada’nın ve ABD’nin üç ya da dördünde alabilir. Rus vatandaşlığı için yedi yıl beklemesi gerekecek! Ayrıca, bir Kırgızistan vatandaşı üç ay içinde Rus vatandaşlığını alabilir. Muhtemelen, Ukraynalıları Kırgızlarla eşitlemek ve daha da iyisi - yerlerini değiştirmek mantıklı. Bu, ülke nüfusunu, akıcı bir şekilde Rusça konuşan, Rus kültürünün taşıyıcıları olan ve bir kural olarak, çeşitli alanlarda çok iyi uzmanlar olan birkaç milyon insanın arttırması için son fırsattır. Bu arada, bunun için Kiev'de kimse bize küfür edilmeyecek: ne “bölgesel” ne de “turuncu” insanların bu insanlara ihtiyacı yok.
Kırım, duman ve Kremlin'in beşinci sütunu
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter