Enver abim buyurdular ki;
Mübarekler buyurdular ki; İnsan, dinine zarar gelmediği müddetçe hiç kimseye laf söylemeye hakkı yoktur. Mübarekler birgün Fatih'te çok hastaydı, kanepede yatıyorlardı. Ben de Mübareklerin karşısında oturuyordum ve okuyorduk. Derken, pencerenin önüne bir kamyon geldi. Çok gürültü çıkarıyordu. Hanımanne bana; bunu susturamaz mısın diye işaret etti. Ben yerimden yavaşça kıpırdıyordum ki, Mübarekler, oturun yerinize buyurdular. Biz de oturduk. Bu kamyonun gürültüsüün dinimize bir zararı yok. Nefsimize zararı var. Ama dinimize zararı yok. Dinimize zararı olmadığı müddetçe şoföre bir şey söyleyemeyiz, onun kalbini kıramayız, buyurdular.
Mübarekler buyurdular ki; Kardeşim, size bir şey soracağım. Siz İmam-ı Rabbani hazretlerinin, Muhammed Ma'sum hazretlerinin, Seyfeddin hazretlerinin huzurunda ne dua ettiniz, cenab-ı Haktan ne talep ettiniz? Efendim, hiçbir şey demedim, Peki ne yaptınız, buyurdular. Efendim, size amin dedim. Böyle bir temiz ağız dua edecek, Enver abi arkasından başka dua edecek, böyle şey var mı?
ali zeki osmanağaoğlu