Donald Glover Show’un Filmden Farkı – The Hollywood Reporter
Sette yıldızlar arasındaki aşktan ilham alan tabloid çılgınlığıyla en çok hatırlanan 2005 yapımı bir aksiyon filmini güncellemek, Francesca Sloane’un yapılacaklar listesinde yoktu. Ancak Donald Glover birkaç yıl önce tam da bu teklifle onu aradı.
Sloane, dizinin son iki sezonunda yazıp yapımcılık yapıyordu. Atlanta’nınTV’nin sanat evine üyeliğini güçlendiren bir iş ve bir sonraki projesinin de benzer şekilde daha az ana akım olacağını tahmin ediyordu – bu konuda animatronik köpek kuklalarının yer aldığı erotik bir komedi. Ancak Glover’ın konuşması ikna ediciydi. “Güldüm ve sonra neden harika olacağını açıkladı” diyor. “İlgilendim, sonra heyecanlandım ve sonra bu inkar edilemez bir ‘evet’e dönüştü.”
Nerede onların Bay ve Bayan Smith Landed, evli casusluk kibirinin daha incelikli bir versiyonu; ilişki dinamiklerine öncelik veren ve casusluk ve suikastlarda absürd ve çoğu zaman gerçeküstü paralellikler bulan bir şey. Tekrar ediyorum, Sloane’un planladığı şey bu değildi. Ancak başlangıçta bunların hiçbirini kendisi için görmedi. TV için yazmadan önce avangart video sanatı yapıyordu – “tröst fonu olmayan bir çocuğun peşinde koşması gerçekten kazançlı” – ve bu geçici bir senaryoydu, başlangıçta sadece yüksek öğrenimdeki kariyer için bir arka kapı oyunuydu. bu onu ortama dönüştürdü. Şimdi geriye dönüp baktığında, yazmanın muhtemelen her zaman gündemde olduğunu fark ediyor.
Sloane, “El Salvadorlu olan büyükannem ve büyükbabamın ikisi de yazardı” diyor. Her ne kadar kesinlikle farklı yollarda olsalar da – gazetecilik yapan büyükbabası bilim kurgu yazarken, şair olan büyükannesi Sloane’un “çok seksi İsa şiirleri” dediği şeyleri kaleme aldı.
“Ailemin bir parçası, yani genlerimiz hikayeler anlatmak ve trajedilere gülmek” diye açıklıyor. “Bunun Latin Amerika’nın başa çıkma yöntemi olup olmadığını bilmiyorum ama bunu bir milyon yıl geçse de bir kariyer için yapmayı hayal etmedim.”
Bu kariyer gelişti. Şimdi 36 yaşında olan Sloane, özgeçmişine çok hızlı bir şekilde bazı etkileyici girişler kaydetti. Ek olarak Atlanta’nınNoah Hawley ile birlikte yazdı Fargo ve Veena Sud Yedi Saniye. Ancak ortak yaratıcı ve tek dizi sorumlusu olarak Bay ve Bayan SmithSekiz bölümün tamamı Cuma günü Prime Video’da yayınlanacak olan Sloane, alışılmadık bir platforma adım atıyor. Bu onun ilk kez gösteride yer alması ve ilk kez herhangi bir yeniden yapımdan gelen beklentilere yanıt vermesi… ne kadar gevşek olursa olsun.
İle konuşmak Hollywood Muhabiri Ocak ayının başlarında Zoom’da Sloane, ilk yıldız ve yardımcı yazar Phoebe Waller-Bridge ile olan işbirliğinden yola çıkarak kendisinin (ve dizinin) en güzel tonunu bulduğunu ve şovunun seyahat bütçesinin neden Como Gölü olduğunu anlattı! Dolomitler! – bir nevi bankayı kırmak zorunda kaldım.
***
TV’de komedi ve dram arasındaki çizgilerin bulanıklaşması açısından büyük bir değişim yaşandı. Atlanta’nın bunda elbette büyük rol oynadı. Bu tonu erkenden en tatlı noktanız olarak belirlediniz mi?
Muhtemelen bir evrime ulaştı. Başladığınızda ve kendinizi ciddiye almaya başladığınızda çok dramatik olma eğiliminde olursunuz. Neredeyse ergenliğe giren bir ortaokul öğrencisi gibi. Birdenbire her şey gerçekten çok zormuş gibi geliyor. Yazımın çok dramatik başladığını hissediyorum çünkü ciddiye alınmak istiyordum. Sonra bunun gerekli olmadığı gerçeğiyle rahat olmaya başladım. Başkalarını rahatsız eden şeylere gülerek gülebilen biriyim. İnsani anları yakalamaktan, onlarla oturmaktan ve daha sonra neden komik olduklarını bulmaktan hoşlanıyorum. Donald ve arkadaşlarımızla yazmak Atlanta’nın, şunu fark ettim: “Ah, aslında sesimin en doğal olduğu yer burası.” Bu tür çok organik bir şekilde ses tonuna sızdı Bay ve Bayan Smith.
IP yazarları ve film yapımcılarını farklı kanallardan buluyor gibi görünüyor. Bu size ve Donald’a teklif edilen bir şey miydi yoksa sizin aradığınız bir şey miydi?
Kesinlikle bunu aramaya gitmedik. [Laughs] O zamanlar New Regency için çalışan Michael Schaefer bir yapımcı ve Donald’ın iyi arkadaşlarından biri. Projeyle Donald’a geldi. Donald ve ben birlikte bir şeyler yapmak istediğimizi biliyorduk. Ne olduğu hakkında hiçbir fikrimiz yoktu. Donald arayıp “Hey, yapmak ister misin?” Bay ve Bayan Smith?” Gerçekten şaka yaptığını düşünmüştüm.
Stüdyolar yeniden yapımları ve yeniden yapımları seviyor ancak izleyiciler giderek daha şüpheci oluyor. Aynı gün konuşuyoruz Ortalama kızlar bir kişisel gelişim kitabının galalarından uyarlanan bir filmden uyarlanan bir Broadway şovuna dayanan müzikal film. Bunlar çılgın zamanlar. Bilinen bir önermeyle çalışmak şu anda daha büyük bir yardım mı yoksa engel mi?
Bunu bu şekilde tanımladığınızda, sanki bir simülasyonun simülasyonunda yaşıyormuşuz gibi geliyor kulağa. Bence bu karışık bir çanta. Bu konuda bizi heyecanlandıran şeylerden biri de kafa karışıklığını, trollemeyi ve nefreti üstlenmekti. Donald adına konuşmak istemiyorum – ama kendi adıma, içimde her zaman o punk çocuktan bir parça olacak… büyük tepkiyi almaktan heyecan duyan o yaramaz yanım. Aynı zamanda, harika bir saflıkla, büyüklüğü tam olarak anladığımı sanmıyorum. Böyle bir şeyi üstlenip insanları şaşırtmak istediğinizde, baskı o zaman gerçekten başarılı olma yönündedir. Bu sözü gerçekten tutacağımızı umuyorum. İster sevin ister nefret edin, gerçekten büyük bir hamle yapıyoruz.
Bu gerçekten yeni bir ilişki hakkında bir dizi – hatta bölümlerin başlıkları “İlk Buluşma”, “İlk Tatil” ve “Çocuk İstiyor musun?” – ve casusluk olayı aslında bir teslimat aracı mı? Sürecin hangi noktasında daha temelli bir yaklaşım benimsemek istediğinizi belirlediniz?
Çok erken günler. İlk olarak aksiyon hikayesine yönelme açısından biraz daha geleneksel görünen bir yola gittik. O kadar doğal değildi ki. Ve eğer bir şey işe yaramıyormuş gibi geliyorsa, başınızı duvara vuruyormuş gibi hissediyorsanız, daha kolay gelmeye başlayana kadar kendi ekseni etrafında dönün. Hiro Murai ve Donald’ın kardeşi Stephen Glover ile konuşurken hepimiz bu ilişkinin mihenk taşı olan dönüm noktalarına geri dönüyorduk. Casusluk görevlerinin bu iki kişinin yakınlaşmasına ve finale yaklaşmasına doğrudan hitap ettiğinden emin olduğumuz sürece, iyi durumda olacağımızı hissettik. Ne zaman casusluk işlerine bulaşsak, dizinin ilişkiyle ilgili olduğunu kendimize hatırlatıyorduk.
Bu ilk duyurulduğunda Phoebe Waller-Bridge eklenmişti. Aynı zamanda bir yazar olarak mı yoksa sadece bir yıldız olarak mı bağlıydı?
Aynı zamanda bir yazar olarak da bağlıydı. Donald ve ben bu konuyu ilk tartıştığımızda ona şunu söylediğimi hatırlıyorum: “Bayan Smith her kimse, kesinlikle sizinle birlikte rol alma konusunda neredeyse meta hisseden birini bulmalıyız.” Phoebe’nin ne için yaptığı Pire torbası Donald’ın bunun için yaptığı şey Atlanta’nın. Bunun çok anlamlı olduğunu hissettim. Oyuncu olarak gelecekti ve sonra bize şunu sordu: “Bunu benim yazmam hakkında ne düşünürdünüz?” Ve bugüne kadar dünyadaki en büyük Phoebe Waller-Bridge hayranı olarak neredeyse heyecandan yere düşecektim. Ama Donald ve benim bunun için böyle bir vizyonumuz vardı. Sonuçta hepimiz çok dostane bir şekilde farklı yönlere gittik. Phoebe buna gerçekten saygı duyuyordu. Gösterinin bugünkü vizyonuyla yola çıkmamız için bize onay verdi.
Başlangıçta Phoebe için yazmaya başlamıştın ama onun yerine Maya Erskine’i seçtiğinde bu durum nasıl değişti?
Başlangıçta Maya’yı sırf Maya’yı istediğimiz için istiyorduk. Bu, Maya’nın mazlumları savunmak için doğuştan gelen bir yeteneğe sahip olmasının ötesinde bir şey değildi. Çok cömert bir kırılganlığa sahip. O çok komik ve biz de onun şaşırtıcı bir seçim olduğunu düşündük. Onunla birlikte ilerlemeye devam ettiğimizde devreye başka şeyler girdi. Kimlik, başlangıçtaki niyet bu olmasa da, kumaşın bir parçası haline geldi. Dolayısıyla seyirciye “İşte başkaları ve toplum hakkındaki sebzeleriniz” gibi bir sabun kutusu vermeden, bu ikisinin geleneksel casuslar olmadığı güçlü bir his gibi geldi.
Dizinin en çok kahkaha attıran komik sahnelerinden biri, Maya karakterinin sorgulamadan hemen önce banyoda olduğu ve kendini sinirlendirmek için aynada en absürt surat ifadesini yaptığı bu an. Böyle anlar senaryolu mu yoksa doğaçlama mı?
O kısmı senaryolaştırdık çünkü o anla gerçekten bağ kurabiliyorum. Hepimiz ölüyorduk! Donald’la tanıştıktan sonra Zoom’da onunla buluştuğumda, ona bu programın aslında arada kalan anlarla ilgili olduğunu söyledim. Mesela casuslar ne zaman tuvaleti kullanmak zorundadır? Belki içlerinden birinin IBS’ye sahip olduğu bir an vardır? Ve Maya, “Aman Tanrım, eğer Jane’i oynayacaksam, lütfen IBS’li Jane olsun” dedi. İşte o zaman düşündüm ki, ah, bu rolü oynamamız gereken kişi tam olarak bu; IBS ile kamera karşısına geçmek isteyen kişi.
Avrupa çapında pek çok destansı mekân çekimi yapılıyor. Bunu senaryolaştırırken, küçük bir parçanız bile Amazon’un uluslararası seyahat için ne kadar para ödeyeceğini görmek için çabalıyor muydunuz?
Keşke bu kadar havalı olsaydım. İleriye dönük olarak, bu üzerinde düşünmeye başlayacağım bir şey, ama dürüst olmak gerekirse, bu casusluk kinayelerini nasıl yerine getirebileceğimizle daha uyumluydu. Benim için en önemli şey – benim nasıl bir yazar olduğum, Donald’ın nasıl bir yazar olduğu – ilişki ve karakter çalışmasıdır. Bununla birlikte, yine de bu gösterinin vaadini yerine getirdiğinizden emin olmak istiyorsunuz. O kadar farklı bir yöne gittik ki seyirciye casusluk eğlencesini borçlu olduğumuzu hissettim. İlk günlerde kendimize bu kinayelerin coğrafyayı nasıl etkilediğini sorduk. Kayak açısından Hitchcock’u düşündük. Açıkçası, bir noktada muhteşem bir tekne kovalamacası istiyoruz. Ve Avrupa’nın herhangi bir yerindeki muhteşem bir araba kovalamacasına ihtiyacınız var. Bu bize, o hızlı orman anı da dahil olmak üzere seyahat açısından kontrol etmemiz gereken bu kutuları verdi.
Bana Donald’la aranızdaki dinamikten bahsedebilir misiniz? Tek başına dizinin sorumlusu sizsiniz ama aynı zamanda yıldız olan ortak yaratıcınızla da çalışıyorsunuz.
Bu kadar zor bir şey üzerinde çalıştığınızda umarım bu sizi daha da yakınlaştırır; bence bu bizde de oldu. Ortalıkta büyük bir güven vardı. Gerçekten yönetmeme izin verdi. Bana bu şekilde güvendiği için sonsuza kadar minnettar kalacağım. Gerçekten başka bir yöne gidebilirdi. Çünkü Donald harika bir insan. Bu düşünceye sahip kimseyi tanımıyorum. Bu yüzden ona yaslanmak ve mümkün olduğu kadar işbirliği yapmak istedim. Programda çalışan tüm insanlar, tüm konuk yönetmenlerimiz projeye “Nereden gelirse gelsin en iyi fikir kazansın” felsefesiyle yaklaştı.
Amazon, bir şovun haftalık olarak, birkaç bölümün aynı anda veya tamamının ne zaman yayınlanacağını gerçekten seçiyor ve seçiyor. Bu bir anda ortaya çıkıyor. Nasıl izleneceği konusunda bir tercihiniz var mı, yoksa bunu yazarlar odasında mı konuştunuz?
Birlikte yarattığım kişinin küçük odasının dışında düşündüğüm an, nevrotik bir psikopata dönüşüyorum. Dolayısıyla bu konuları varoluşsal bir krizin sahaya girmesine izin vermeden düşünemiyorum. Bununla birlikte… Sanırım ben daha gençken hikaye anlatımı konusunda çok fazla alaycılık vardı ve bir şeyi sadece eğlenceli olarak düşünmek zorunda değildim. Yaşım ilerledikçe, hikayeyi anlatmanın ve o dünyada oturup vakit geçirmek istediğinizi hissettiğinizde hikayeyi izlemenin gerçekten canlandırıcı bir yanı var. Bu şekilde, doğal olarak art arda izlenmeye uygun olduğunu düşünüyorum. Sadece eğlenceli bir yolculuk olmasını istiyorum.
Sırada ne var?
Olası bir ikinci sezon dışında arkadaşlarımla hâlâ işbirliği yaptığımdan emin olmak için. Yvonne Hana Yi şunları yazdı: Bay ve Bayan Smith aynı zamanda harika bir yazar ve iyi bir arkadaştır. Onun yarattığı bu gösteriyi bir araya getirmeye çalışıyoruz. Bu, bir bakıma Tanrı’yı kaybeden ve onu animatronik konuşan köpek kuklaları sayesinde yeniden bulan bir kadının hikayesini anlatan erotik bir komedi. Çok düzgün oynanıyor ama aslında uzun zamandır okuduğum en etkileyici şey. Bu konuda takıntılıyım. Bu, dünyanın bir gün göreceğini umduğum bir şey.
Bay ve Bayan Smith şu anda sekiz bölümün tamamını Prime Video’da yayınlıyor.