Anket, en genç evli kadınların çoğunun -18-34 yaş arası- bile bunu yapmayı seçtiğini ortaya koydu. Bazı kadınlar, yanlış bir şekilde, bunun yasal bir gereklilik olduğunu düşünüyor. Batı Avrupa ve ABD'deki çoğu ülke aynı modeli izlemektedir.
Kadın kimliğindeki bu değişim, bir kocanın ismini alarak, ataerkil tarih eşlerin “X'in karısı” dışında soyadı yoktu. Eş, kocanın mülkiyetiydi ve 19. yüzyılın sonlarına kadar, İngiltere'deki kadınlar evlilikle ilgili kocaların tüm mülkiyet ve ebeveyn haklarını onayladılar.
Peki kadınların erkeklere itaatinden doğan bir uygulama nasıl doğdu? o kadar sağlam kalmış Kadınların kurtuluşu çağında mı?
Bunu anlamak için, araştırmamızda İngiltere ve Norveç'te erkek ve kadınlarla görüşmek üzere yakında görüştük. Norveç, dünyanın en iyi dört ülkesi arasında düzenli olarak yer almasına rağmen ilginç bir karşılaştırma yapıyor. cinsiyet eşitliği, çoğu Norveçli eş hala kocalarının ismini alıyor.
Ataerkillik ve direniş
Ataerkil gücün gitmediğini gördük. Örneğin, İngiltere'de bazı kocalar evliliklerini eşlerini isimlerini alarak şartlı hale getirdi. Mandy çarpıcı bir örnek veriyor:
Aslında ismimi değiştirmek istemedim ama… eğer bu değişmeseydi evlenmenin bir anlamı olmayacağını söyledi… düğünün hiçbir anlamı olmayacağını söyledi.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Daha sık, isimlerde erkek üstünlüğü sadece kabul edildi. İngiliz kadınları sık sık geleneğe başvurdu: “geleneksel ve geleneksel” (Eleanor) ya da isim değişikliğinin “yapılacak doğru şey” olduğunu düşündü (Lucy). Jess için düğünün anlamı “eşimin soyadını alıp yeminlerimin yanında olacağım” idi.
Yine de, bu tür görüşlerin, çoğu kadının kendi kimliğini korumak için ikincil, orta, soyadı olarak kendi adını koruduğu Norveç'te çok daha az yaygın olduğunu bulduk.
Bazı İngiliz kadınlar için, kocanın ismini almak sadece sorgulanmak ve sorgulanmakla kalmadı, hevesle beklendi. Abigail'in söylediği gibi, “Eş olmayı ve soyadımı değiştirmeyi dört gözle bekliyorum”. Adele, “kocası” söyleyip başka birinin ismini alıp kendinize 'Bayan' diyebilmek güzel ”diye düşündü.
Ataerkil gücün arka yüzü, bazı kadınların kimliklerini kaybetmeye karşı dirençli olmalarıydı. Rebecca'nın açıkladığı gibi:
Kendi adımı korumak istiyorum… Ben olmalıyım ve kim olduğumu kaybetmek istemem.
Norveç'te Caroline de aynı şeyi hissetti:
Ben kimim, bu yüzden ismimi değiştirmeye gerek yok.
Konuştuğumuz iki Norveçli kadın da açık feminist itirazları gündeme getirdi. Anna bu isim değişikliğinin “ataerkil kültür hakkında çok şey söylediğini” hissetti. Oda kadınları bir ismin ne anlama geldiğini düşünmediği için eleştirirken, erkekleri isimlerini diğer insanlara dayatmanın “garip” uygulaması için eleştirdi.
'İyi aile'
Birçok isim değiştirici bu iki erkek gücü kutbu ile kadınların direnişi arasında hareket etti. Ama kocanın ismini almak başkalarına bunu göstermenin iyi bir yolu olarak görülüyor.iyi aile”. Claire'in dediği gibi “[başkalarının] bir aile olduğumuzu bilmelerini istiyorum ve bence isimler bunu yapmanın oldukça iyi bir yolu”.
Her iki ülkede, aileyi bir birim olarak simgeleyen ortak bir soyadı bulduk, öncelikle çocuk sahibi olmakla ilişkili. Norveç'teki Eirin, “feminist ben” ve adını almasını isteyen kocası arasında mücadele ediyordu - bunun “acil değil, en azından çocuk sahibi oluncaya kadar” olduğunu düşünüyordu.
Sözde, farklı ebeveyn isimleri kafa karıştırıcı olurdu. Konuştuğumuz bir kadın, “çocuklar gelip gelmeyeceklerini bilemeyeceklerini” hissetti. Her ne kadar kanıtlar çocukların ailelerinde kim olduğu konusunda şaşkın olmadığını gösteriyor olsa da, soyadı ne olursa olsun. Aksine, uygunsuzluk yetişkin rahatsızlığı yaratır.
Bazı İngiliz kadınlar da, isminizi değiştirmemenin evlilik için daha az bağlılık gösterdiğini hissetti - Zoe açıkladığı gibi:
Sanırım isminizi tuttuysanız, aslında size bağlı olmadığımı söylemek gibi bir şey.
Bu duygu doğrudan Norveçli çiftler tarafından ifade edilmedi - muhtemelen eşinin soyadını ikincil, orta, aile adı olarak kullanmanın yaygın uygulaması nedeniyle.
Norm değil
Açıkçası, başkalarına “iyi bir aile” olduğunuzu göstermek kesintisiz, tartışmasız bir süreç değildir. Ekranın başkaları tarafından onaylanması gerekiyor - ve bu da kocanın adını benimsemeyi daha olası hale getiriyor.
Aslında, çalışmamız ortak bir isim veya kadın ismini kullanma olasılığını İngiliz çiftleri arasında nadiren ele aldı. Bu nedenle, bazı kadınlar evlilik adlarını seçmede aktif olarak yer alabilse de, adamın adını almak hala normdur.
- İsimler değiştirildi
Yazar hakkında
Simon Duncan, Sosyal Politikada Emeritus Profesörü, University of Bradford
Tavsiye edilen kitap:
Büyük Evliliğin Sırları: Kalıcı Aşk Hakkında Gerçek Çiftlerden Gerçek Hakikat
Charlie Bloom ve Linda Bloom tarafından.
Bloomlar, gerçek dünyadaki bilgeliği 27 olağanüstü çiftlerinden, sadece iyi bir evlilik değil, aynı zamanda iyi bir evlilik elde etmek ya da yeniden kazanmak için her bir çiftin yapabileceği olumlu eylemlere damıtır.
Daha fazla bilgi için veya bu kitabı sipariş etmek için.