Yaşlı bir kadın olan Olga Savina, Zaporozhye yetkilileri tarafından boşaltılan beyaz bir şehir otobüsünden inerken, “İki buçuk ay boyunca Azovstal’daydım ve her taraftan dövüldük” dedi.
Konuşurken, defalarca kaldırıma baktı ve güneşin bunca gün sonra yeraltında gözlerini yaktığını açıkladı.
Tahliye edilenlerden Azovstal’da bir yaşam resmi ortaya çıkmaya başladı. Çelik fabrikası küçük bir kasabayı andırıyordu, yolları ve binaları II.
Tahliye edilenlerin çoğu, 30-50 kişinin yaşadığı mutfaklı, banyolu ve yataklı sığınakları tanımladı. Sığınaklar kompleksin etrafına dağılmıştı, bu nedenle farklı yerlerde saklanan gruplar arasında çok az temas vardı.
Orada, karanlıkta günlük yaşamın bir resmi oluştu.
“Sadece o zaman dikkatimize geldi. Yiyecekten tasarruf etmek zorunda kaldık, “dedi Dasha Papush. “Askerler bize getirebildiklerini getirdiler: su, yiyecek, yulaf ezmesi.”
“Evde yemek yemedik” dedi.
Savaşın ilk günlerinden tahliye edilenlerin çoğu yeraltındaydı. Bu, en küçük oğlu Ivan’ı bir lolipopun içine koyan 29 yaşındaki Anna için 57 gündü. Oradayken, bir Ulusal Muhafız savaşçısı olan kocasından fabrika harabelerinde 15 dakikalık hızlı bir yürüyüşle ayrıldı, ancak topçu ateşi ve sürekli çatışmalar nedeniyle ziyaretler nadirdi.
Yeraltı sığınağının güvenliğini terk etmek tehlikeliydi ama hayatta kalmak için gerekliydi.
“Yanımızdaki çocuklar ateş altında kaldı ve bize bir jeneratör ve yakıt bulmaya çalıştı, böylece el fenerlerimizi şarj etmek için elektriğe sahip olabiliriz” dedi. “Elbette su aramak zorunda kaldık.”