Üçüncü partinin lideri şunu ilan etti: “Halkın Hükümet Başkanını ayaklarından asmak isteyeceği bir zaman gelecek.” Bu, 1945’te İtalya’da Mussolini’yle oldu. Buraya nasıl geldik? Ne hukukun üstünlüğü, ne de ölüm cezasının kaldırılması. Hiç bir şey.
Nedeni ise iki blok. Bırakın Sánchez konuşsun PP veya Vox’a oy veren ortalama İspanya’nın önünde bir duvar oluşturmak. Ya da sağ konusunda oldukça bilgili bir gazete olan ‘ABC’nin, PP’nin yasama meclisini “nefessiz” hale getireceği yönünde manşetler atması. Iglesias’ın saldırısına uğrayan Geçiş’in anahtarıyla pek alakası yok. Demokrasiyi inşa etmek için geniş bir anlaşmaya varmak.
İspanya, Avrupa’nın bir anomalisi olmayı bırakmak istiyordu ve tek yol, rejimin siyasi sınıfı ile muhalefet arasında bir anlaşma yapmaktı. Ve maçlar bile anlaşmaydı. UCD, ‘mavileri’ (Suárez), liberalleri (Garrigues), Hıristiyan Demokratları (Óscar Alzaga) ve sosyal demokratları (Fernández Ordóñez) birleştirdi. Felipe’nin PSOE’si PSC’ye, Sosyalist Partiler Federasyonu’na ve hatta Tierno Galván’ın PSP’sine katıldı. Ve AP’de Franco döneminde çatışan politikacılar bir arada vardı (Fraga, Silva ve López Rodó). VE PCE’yi yasallaştırmayı ve Ulusal Hareketi gömmeyi kabul ettiler. Anlaşmalar olmadan gelecek olmazdı.
Alakalı haberler
Şimdi elimizde Sonuçları olan ama çatlak bir demokrasi Çünkü iki büyük parti sadece iktidara talip, diğerini görmezden geliyor. Yaklaşık 130 sandalyeye sahip bir parti (ister PSOE ister PP olsun) Alfonso Guerra’nın emrettiği şeyi istiyor: “Kim hareket ederse fotoğrafta görünmez.” 78 Anayasası’na oy vermeyen Aznar ise yıllardır anayasayı okumayı bilen kişinin kendisi olduğuna inanıyordu. Onun lehine.
Nefes almak ve düşmanlarla bir arada yaşamak için gerekli havayı öngören anlaşmadan çıktık. Tek amaç ipoteklerle de olsa Moncloa’yı fethetmektir.. Ve büyük partiler arasında bir anlaşma arzusu olmadan, demokrasinin bunu başarması çok zordur. güçlü bir fikir birliği gerektirir (parlamentoda beşte üç çoğunluk) yargıyı seçmek. Böylece yönetmek cehennem olacaktır.