Mezarlıktan korkanın sevdiği ölmemiştir.
Ruhumun sokaklarında ayak izlerin var. Ruhum iyi hatırlamayacak seni.
Bana çok geç kaldın. Bir yol kadar değil, bir dağ, bir ülke kadar değil. Bana bir ölüm kadar geç kaldın. Şimdi istediğin yere sür atları. Ben toprağına çiçek bırakılacak kadın değilim.
Öyle sessizce öldüm ki defalarca, hiçbir zaman anlaşılmadı yokluğum.
Bir el var inanın bana uykumda gelen, üzerimi örten biri var... Hiç üşüyerek uyanmadım ben.
Eğer başkasının avuç içlerini öpersen, dudakların kanasın.
Hava soğuk diye değil,
Yalnızlığına üşür insan,
Yokluğuna,
Dokunamadığına üşür.
Yalnızlığına üşür insan,
Yokluğuna,
Dokunamadığına üşür.
Alba.
Bir şeyin anısı,
Bir tamın yarısı,
Asla tamamlanmayanı.
Bir tamın yarısı,
Asla tamamlanmayanı.
"Eğer saçların omuzlarıma dökülüyorsa dünya hâlâ iyi bir yerdir." diye fısıldamıştın son gece. Kısacıkta olsa dünya iyi bir yerdi.
Adal.
Sen benim yansımamsın. Aynım olduğun kadar tersimsin..
Yoksun, yağmıyorsun artık bu şehre.
Düşüncelerimi anlatmaya kelime bulamıyorum. Bir yazı okudum onu paylaşmak istiyorum. "Keşke ömürde bağışlanabilen bir şey olsaydı diye yazıyordu ve herkes gönlünden koptuğu kadar yaşamının birkaç gününü, birkaç saatini, saniyesini sana bağışlasaydı ve yeniden aramıza dönseydin." Mekânın cennet olsun.
Adımı söyleyin diye değil. Acım hafiflesin diye de değil. Ben öksüremediğim için buradayım. İçimde parçalanan şehirler, etrafa saçılmış insanlar biriktirdiğim için buradayım. Tanrı'ya bakıyorum taşıyorum, Tanrı'ya bakıyorum kayboluyorum..