İkinci Dünya Savaşı’ndan 15 yıl sonra, 1960’lı yılların başında, Soğuk Savaş tüm hararetiyle devam ediyordu. Berlin 4’e bölünmüştü ancak görünürde 2 blok-Batı ve Doğu- çatışma içerisindeydi. Batı hızla ekonomik büyümesine ve modernleşmeye devam ediyordu fakat, Doğu Almanya’da yaşam şartları gün geçtikçe kötüye gidiyordu. Bölgeyi yöneten Sovyetler Birliği ise Doğu’dan Batı’ya göç eden halkın önünü kesme çabası içerisindeydi.
Bu kanamanın her ne olursa olsun durdurulması gerekiyordu ki nihayet çare bulundu: Kimileri bu çarenin adını ‘Utanç Duvarı’ kimileriyse ‘Anti-Faşist Sur’ olarak nitelendirdi.
Büyük bir gizlilikle yürütülen proje, açığa çıktığı 13 Ağustos 1961 günü Berlin halkına soğuk bir duş etkisi yaşattı.
Doğu Almanya silahlı kuvvetleri, jandarma, işçi milisleri sokaklardan geçişi engellemek ve Batı Berlin güzergahındaki demiryolunu kapatmak için görev başındaydı. Savaşmaya hazır Sovyet birlikleri müttefiklerin sınırına yığılmıştı.
Bir gecede, dikenli tellerle donatılan sokaklar acımasızca aileleri ve yakınlarını birbirinden ayırdı. Binlerce Berlinli işlerinden oldu. Kısa sürede dikenli teller yerini kalın bir duvara bıraktı: Utanç Duvarı’na…
Berlin Duvarı 3,6 metrelik yükseklikten oluşan, birbirinden 5 ila 200 metre aralıklarda bulunan iki duvardan oluşuyordu. Bu iki duvarın arasında ise evlerinden edilen yüzlerce ailenin binaları, kapı ve pencereleri ve bahçelerinin bir kısmı kalmıştı.
Almanya’yı ikiye ayıran bu sınırda 302 gözetleme kulesi ve alarm cihazı bulunuyordu. Duvar 14 bin muhafız ve 600 köpekle korunuyordu.
Bu duvarı aşabilme hayaliyle 136 kişi hayatını kaybetti. 97 kişi de Doğu Almanya askerleri tarafından vurularak öldürüldü. Yaşadığı bina Berlin Duvarı’na bitişik olan İda Siekman ise 22 Ağustos’da kaldığı binadan atlayarak Utanç Duvarı’nı aşmaya çalıştı. Ancak İda aldığı ağır yaralar sonucu hayata gözlerini yumdu. 8 Mart 1989 tarihinde bir balonla duvarı aşmaya çalışan Winfried Freudenberg ise Utanç Duvarı yıkılmadan hayata veda eden son kişi oldu.