İlk otobüsler 54. yıldan itibaren üretildi: Tasarımları o kadar basitti ki, onlara isim veya dizin verilmedi. 50'li yılların sonlarında fabrika şanslıydı - ZIL-157 için KUNG'lerin ve MAZ-200 için özel minibüslerin üretimi için bir sipariş alındı. O zaman, işletme iyi ekipman ve kalifiye uzmanlar edinmeyi başardı.
Tesis için KUNG üretimi karlı bir işti, ancak kısa sürdü. Fotoğraf: YouTube.com
65. yılda ekonomik konseyler kaldırıldı ve SSCB Savunma Bakanlığı tesisin hizmetlerini reddetti. O yok olacaktı! Ancak Kültür Bakanlığı, serbest girişimi "keşfetti" ve departman için otobüs üretmeyi teklif etti. Tesisin yönetimi kabul etti: nereye gitmeli? Kaput modeli, umutsuzca modası geçmiş olduğu için hemen reddedildi ve yenisi "oluşturulmaya" başlandı.
"Uralet-66"
Deneysel (ve sonraki tüm) modellerin dışı açısaldı ve ana rakibi olan Kuban otobüsünü anımsatıyordu. "Uraletlerin" kalbinde, üzerine çelik saclarla kaplanmış ahşap bir çerçevenin sabitlendiği bir şasi bulunur. Her iki tarafta 3 büyük pencere ve birkaç tane daha terlettiler. En azından bir tür görünüm vermek için yanlara pervazlar yapıştırıldı, bir radyatör ızgarası tasarlandı ve üzerine bir “şirket” tabelası yerleştirildi.
İlk prototiplerden biri. Fotoğraf: YouTube.com
Güvenlik açısından bir tampon vardı. Ön cam sileceği - sürücü için yalnızca bir tane. Piyasaya sürüldüğünde, otobüs zaten modası geçmişti, bu nedenle 1967'de "66B" endeksi verilen tamamen metal gövdeli bir versiyon yaptılar. Bu atama altında otobüs üretime alındı. "Yeni", deneysel 66. modelden bir dizi farklılığa sahipti:
✅ ön camın üzerindeki vizörün yapılandırması değiştirildi
✅ tekerlek davlumbazlarına farklı bir şekil verildi
✅Gövdenin sertliğini arttırmak için panellerinde oluklar yapılmıştır.
✅ arka cam ikiye bölünmüştü: tamamının üretimde zahmetli olduğu ortaya çıktı
Kabin yirmi bir yolcu için tasarlandı, "paket" bir radyo içeriyordu. 69'da otobüs tamamlandı: ikinci bir "silecek" takıldı, oluklar kaldırıldı, arka cam yamuk yerine dikdörtgen oldu. Araba, yılda 200 ila 300 adet arasında miktarlarda damgalandı. 72'de 66B modeli başka bir modelle değiştirildi.
"Uralet-67"
Kulüp çalışması, kampanya için tasarlanan otobüs, seleflerinden, çatıdaki hoparlörlerle dışa doğru farklıydı. Amplifikatöre güç sağlamak için bir benzinli elektrik santrali gerekiyordu.
Hoparlörlü otobüs uzaktan görülebiliyordu. Fotoğraf: YouTube.com
Ayrıca bir film seti de vardı. Yolcu kapısının yanına özel bir kapı yaptılar (tam içinden filmler gösteriliyordu).
Yeni "pazar" nişi
Bununla birlikte, 70'lerin başında netleşti: "Uralets", Krasnodar Bölgesi'ndeki rakibi "Kuban" otobüsüne açıkça kaybediyor. Bir şey bulmak gerekiyordu - ve bir çözüm bulundu! Fabrika işçileri, zorlu kuzey koşullarına özel olarak uyarlanmış, değiştirilmiş modeller üretmeye başladı. Ve oldukça mantıklıydı: Kuban esas olarak ülkenin orta bölgelerini dolaştıysa, Uraletler Uzak Doğu'da, Sibirya'da işletiliyordu.
"66C" ve "66CM" Modelleri
Temel aynı GAZ-51A'dır. Gövde yalıtıldı, pencere delikleri yerine çatıya üç kapak yerleştirildi. 1971'de, 44 otobüslük deneysel bir parti fabrika kapılarından çıktı. Testlerin ardından 72'nci yılın sonunda seri üretim organize edildi. 1974 yılında, otomobilin tasarımında GAZ-52-04'ün şasisi kullanılmaya başlandı.
Kuzey koşulları için Modifikasyon 66C. Fotoğraf: YouTube.com
"SM"nin bir sonraki versiyonu 1976'da çıktı. önemli bir gelişme olmadı: bazı dış unsurların biraz değişmesi dışında.
Diğer modeller
67'de GAZ-69A'ya dayalı Uralets-53 otobüsünün üretiminde ustalaşma girişimi oldu. Prototiplerde gövde uzatıldı, yolcu sayısı 24'e ulaştı. Ancak, testler vücudun yetersiz gücünü ortaya çıkardı. Bu dikkate alındı ve yeni bir model "Uralets-70S" yapıldı. Otobüs yeni bir dış cephe aldı, ancak 500 adet olarak serbest bırakıldı.
Avrupa ve Asya sınırında "Uralets-70S". Fotoğraf: YouTube.com
Ve şirket zaten bir sonraki model olan "Uralets-70AC" ile uğraşıyordu. Ayrıca GAZ-53A şasisinde yapılmıştır. Fabrika, otomobilin toplu yolcu versiyonuna geçiş modeli olacağını umuyordu. Ön uç yeniden tasarlandı, sürücü artık "elli üçte" bir gösterge panosuna sahipti, motor kapağı değiştirildi. Otobüsün zorlu kış şartlarında kullanılacağı göz önünde bulundurularak ısıcam uygulaması yapılmış, dış paneller ile iç duvar arasına ısıtıcı yerleştirilmiş ve iç ısıtma sistemi iyileştirilmiştir.
gün batımı
1978'de "aniden", otobüslerin GOST uyarınca yolcu taşımacılığı için güvenlik gerekliliklerini karşılamadığı ve bu nedenle üretilemeyeceği ortaya çıktı. Fren sisteminin bitmemiş olduğu ortaya çıktı. Tesisin modernize edilmesine neden izin verilmediği açık değil. Bununla birlikte, otobüs üretimi durduruldu ve barışçıl bir şekilde cazibe merkezlerinin üretimine geçildi. Böylece Uralların hikayesi sona erdi.