Madame de Lafayette, 17'nci yüzyılda 'La Princesse de Cleves'i kaleme alırken, üç yüz yıl sonra kitabının hatırlanacağını tahmin edebilir miydi acaba? Roman yalnızca hatırlanmakla kalmadı, üç kez beyazperdeye uyarlandı. 1960 tarihli ilk uyarlama'Princesse de Cleves', Jean Delannoy'un imzasını taşıyor. Cannes jüri özel ödüllü Manoel de Oliveira uyarlaması 'Mektup'u (A Carta, 1999) ise geçen yıl Festival'de izlemiştik. İki yıl sonra Andrzej Zulawski uyarlaması 'Özgür Duygular' (La Fidélité) karşımızda. Yetenekli Kanadalı fotoğrafçı Clélia (Sophie Marceau), Paris'te 'La Verite' adlı sansasyon gazetesinde iş bulur. Annesinin (Magali Noël) vaktiyle tanıdığını itiraf ettiği gazete sahibi MacRoi (Michel Subor), sefihin biridir. Yakın çevresi ve ailesi de ondan pek farklı sayılmaz. Clélia, ilk gün işe giderken çiçekçide karşılaşıp kısa süre sonra halvet olduğu orta yaşlı Clève'la (Pascal Greggory) evlenir. Oysa adam daha önce MacRoi'nın kardeşi Genièvre'la (Julie Brochen) nişanlıdır. Clélia, kocasına âşık olmasa da, sadık kalmaya kararlıdır. Ne var ki, birden ortaya çıkan genç meslektaşı Nemo'nun (Guillaume Canet) fiziksel cazibesine kapılan genç kadın, kocasına sadık kalmakta zorluk çeker.'Özgür Duygular', senaryoyu da yazan yönetmeninin en iyi filmlerinden biri olmasa da, tipik bir Andrzej Zulawski filmi. Tekrarlardan ve seyircisini tedirgin etmekten hoşlanan yönetmen, aynı alışkanlıklarını sürdürüyor. Buna karşılık filmini çıplak buz hokeycileri, motosiklet yarışları, köpek dövüşleri ve çok ustaca çekilmiş sevişme sahneleriyle süslemiş. Patrick Blossier'nin billur gibi görüntüleri de 'Özgür Duygular'a artı bir seyir zevki katıyor. Gene de, dedik ya, söz konusu olan bir Zulawski filmi, hayal dünyası geniş yönetmene alışkın olmayanları sıkabilir. Ne var ki, oyuncuları, özellikle Greggory ve Canet ('Tüm Masumiyetiyle') çok başarılı. Yönetmenin on beş yıllık hayat arkadaşı Sophie de eskisi kadar güzel.
Sadakat ve ihtiras hattı
24/05/2001 02:00