Radical Equations (Köklü Denklemler) adlı kitapta efsanevi Robert Moses tüm ülke için matematik parmaklığını kaldırıyor, sadece zorunlu bir konu olarak değil, aynı zamanda bir sosyal adalet sorunu olarak. Ama ona göre, hesap yapamamak bir toplum için okuma yazma bilmemenin kabul edilemez olduğu kadar kabul edilebilir bir şeydir. O şöyle yazmış:
Yani cebir, bir zamanlar bir yerde yalnızca yüksek matematik için kapıcı ve ona erişimi elde eden yol gösterici iken, şimdi vatandaşlar için mi kapıcı; ve cebir bilmeyenler sanayi çağında okuyamayan ya da yazamayan insanlar gibi midir? Ama sanayi döneminde cebire — cebiri öğrenmeye — erişimin nasıl olacağı düzenlendiğinden dolayı onun toplumdaki yeri eski yargıların etkisi altında, o sadece üniversiteye girişe bir engel olmadı aynı zamanda vatandaşlığa da bir engel oldu.
Yolun Sonu Olarak Cebir 1 mi?
Amerikalıların genellikle okuldaki en önemli dersin matematik olduğuna inanmalarına rağmen, öğrenciler daha zor matematik ve fen ile tanıştırıldıklarında yüksek oranda bu dersleri bırakma eğiliminde oluyorlar. Hayalin olduğu görünüyor, ama yetenek ve anlayış orada değil. Öğrencilerin bırakması için fazlasıyla neden varken, araçlardan biri olarak matematiğin eski öğrencilerimle her zaman işe yaradığı görünüyor.
Son zamanlarda, Andrew Hacker, Grant Wiggins, ve Nicholsan Backer ileri cebirin tüm öğrenciler için zorunlu olmasına gerek olmadığını şart koşarak cebir derslerine karşı olduklarını açıkladılar. Bu iddia “Eğer öğrencilerin cebirin üstünde herhangi bir şey almaları zorunlu tutulmasaydı, genellikle olduğu gibi öğrenciler bırakmazdı” anlamını veriyor. Bu iddiaya tüm öğrencilerimin zorluk yaşamadan liseyi bitirmelerini istemem açısından katılıyorum. Tüm öğrencilerin kendi seçecekleri bir üniversitede ya da kariyerde adil bir şansa sahip olmalarını sağlamak için tamamlama ve üniversiteye hazır olma fikrini yeniden düzenlemek zorundayız.
Ama öte taraftan üst seviyede matematiği sınırlandırmanın sonuçlarını anlamak için bu açıklamalardan yeterince uzaklaşıp uzaklaşmadığımızı merak etmeme yol açıyor. konusunda endişeliyim. Bu insanların İngilizce için de benzer şekilde düşünüp düşünmediğini merak ediyorum, ve çocuklar Romeo ve Juliet ile ilgili herhangi bir şeyi okumak zorundayken, Machbet’ i, ya da Othello’ yu okumak zorunda değiller mi merak ediyorum. Ya da bunun film versiyonunda Leonardo Di Caprio’ ya verilen metni. Ya da bu filmi oynatan DVD’ nin ya da mobil cihazın kullanma klavuzunu anlayıp anlamadıklarını.
Anladığım kadarıyla, üst seviyede okuryazarlık da ortalama seviyede olan bir vatandaşa göre değil. Ya da matematikte yaptığımız gibi okuryazarlılığa da aynı sınırlamaları koymaz mıyız?
Matematiğe Erişim Bir Haktır
Cebir 2′ yi alanlar büyük bir olasılık ile üniversiteye gideceğine inanılan kişiler olacaklardır ve bu matematik dersini tamamladıkları için rozet alacak olan kişilere ayrıcalık yapan uygulamaların önünü açacaktır. Toplumun daha yüksek kademesinde bulunan kişiler, diğer matematiğin seçtikleri tekniksel kariyer ya da diğer kariyer fırsatlarını sağlamasının önemini düşünmeden Cebir 2 + dersini alacaklardır. Daha alt kademede olanlar (giderek artan bir bölümdür, lütfen unutmayın) Cebir 1′ e ve “Bir Grafik Çizmek İçin Hesap Makinesi Kullanma” ya da “Cebir 2′ yi Almalarına İzin Verilmeyenler için İstatistik” gibi derslere gönderileceklerdir.
Bu erişim ve mümkün olan en çok bilgiye ulaşmak amacıyla fırsatların tüm öğrenciler için olması konusunda son derece kararlıyım. Matematiğin bir reforma ihtiyacı olduğunu düşünüyor muyum? Kesinlikle. Gidilecek yolda köprü olan Cebir 2′ yi aradan çıkarmayı düşünüyor muyum? Kesinlikle hayır. Bu yönetim kurulu karşısında sert olabilmek için gerekli olan şeyleri yeniden gözden geçirmek amacıyla eğitimcilerin (özellikle K-12) birlikte kararlı bir şekilde çabalamalarını gerektirir. Temel Öğrenme Standartları’ nın (Common Core Learning Standards) bunu gerektirdiğini biliyorum, ama şu andan itibariyle buna inanmıyorum. Her öğrencinin matematik dersi alma şansına sahip olduğu kesinleştiğinde bir dayanak olarak eşitlik burada ortaya çıkıyor ve aldıkları matematik dersi onlara birçok kapıyı açıyor.
Eğer birisi “Haydi yarın zorunlu olan üst seviye matematiğe son verelim” deseydi ve bu ırk, cinsiyet ve ders sınırlarının ötesine geçerse, işte o zaman bunun reform yolunda bir adım olduğuna inanabilirdim. Ama bizim kültürümüzde şu anda matematik hakkında düşünülenler göz önüne alındığında, tüm okul sistemlerinin içerisinde, gelir seviyesi düşük olan okullarımızın yüksek seviyede gelir seviyesi yüksek olan okullar ile aynı bilgiye ulaşamadıkları olasılığını riske edemem.
Kaynak: http://www.edutopia.org/blog/math-as-social-justice-lever-jose-vilson