Ich führe meinen Kampf von hier aus weiter. Das Friedensforum Europa, welches aus Journalist*innen, Politiker*innen, Akademiker*innen, Jurist*innen und Künstler*innen im Exil besteht, hat bereits mit den Vorbereitungen für eine große Friedenskonferenz Naher Osten begonnen. Außerdem haben wir vor, in Berlin ein Partei-Büro der HDP zu eröffnen, der Partei, in der sich linke und progressive Gruppierungen in der Türkei gebündelt haben. Daran arbeiten wir gemeinsam mit den Abgeordneten, die ihrer politischen Ämter enthoben wurden, wie auch mit den solidarischen deutschen Parlamentarier*innen und Freund*innen in Deutschland. Und ich werde mehr denn je hoffen, in naher Zukunft als freier Mensch in mein Land zurückkehren zu können. Und ich bin überzeugt, dass dies keine vergebliche Hoffnung oder nur ein Traum ist. Denn es gibt in der Türkei Millionen Menschen, die an Demokratie und Freiheit glauben.
"Az" la yaşayarak, "ağır" geçen bir yıl
Geçtiğimiz yıl bugünlerde Baden-Württemberg'deydim.
Bilinmez bir yolculuğa çıkarken, bana yardım edenler "nereye gitmek istersin" diye sorduklarında hiç düşünmeden "Stuttgart" dedim. Avrupa'nın pek çok ülkesinde, pek çok kentinde arkadaşlarım var ama ben Türkiye dışında yaşayan tek akrabamın yaşadığı kente gelmek istedim.
Ama gelemedim. Yol beni Türkiye'nin karanlığından Belçika'ya savurdu. Havaalanında bana ait olmayan bir pasaportla (yurt dışına çıkma yasağım vardı, daha da kötüsü tutuklanmak üzere aranıyordum) polisin karşısında dururken yine "Stuttgart'a gitmek istiyorum" dedim.
Olmazmış. Sürgün ilk önce hangi ülkeye ayak basarsa, o ülkede yaşamak zorunda kalırmış.
İltica başvurusunu Belçika'da yapıp, ilk işlemlerimi bitirir bitirmez, Baden-Württemberg'e doğru yola çıktım.
Aslında elimdeki kağıtla Belçika dışına çıkmam yasaktı ama Belçika'dan Almanya'ya "kaçak" geçmek, Türkiye'den Belçika'ya "kaçak" gelmekten çok daha kolay ve sonuçları çok daha az riskliydi.
Birkaç ay, turistik gezideymiş gibi, İsviçre, İtalya, Belçika, Almanya gidip geldim.
Sonrası ise benim için az"la yaşadığım ve "ağır" geçen bir yıl oldu.
"Az" görece bir kavram. Sanki hemen ülkeme geri dönecekmiş gibi "az" öğrenmeye çalıştım. Kaldığım evlerdeki kahve makinesi nasıl çalışır, en yakın market nerede, öğrenmemek için adeta direndim. Otobüs, tren saatlerini günlük takip ettim, ezberlememek için uğraştım.
Az tanıdık, az arkadaş, az sinema, az konser, az muhabbet, az eğlence, az uyku.
Türkiye'deki yaşamıma göre, az yazdım, az konuştum, az para harcadım, az çalıştım.
Çok bekledim. Yeni bir kimlik için, oturum için, kendime ait bir ev için. Bekledim, bekledim.
Zaman çok ağır geçti.
"Ağır"ın Türkçe'de birden fazla anlamı var. Bazen "hızlı"nın karşıtı olarak, yavaş yerine kullanılır, daha sıklıkla ise "hafif"in karşıtı olarak kullanılır.
Bir durumun zorluğundan söz ederken de, "ağır" deriz.
İşte benim geride bıraktığım yıl, her anlamda "ağır" geçen bir yıldı.
Benim için en "ağır"ı annemi kaybetmek oldu. Vedalaşamadan ayrılmak zorunda kalmıştım, son bir kez sarılamadan onu yitirdim. Cenazesine katılamadım tabii.
Şimdi zaman çok hızlı geçiyor. Artık arkadaşlarımın evinde değil, Brüksel'de kendi dairemde yaşıyorum. Kendi kimliğim, pasaportum var.
Stuttgart ve Eslingen'e yine çok sık geliyorum. Özgürce.
Kişisel yaşamımda pürüzler bir bir ortadan kalkarken, ne yazık ki ülkem için aynı şey geçerli değil.
Türkiye'deki siyasi koşullar bıraktığımdan daha ağır. Tutuklamalar, işkenceler, bilimden uzak eğitim, iktidarın sosyal yaşamı dine göre şekillendirme çabası, Batı'dan uzaklaşma politikası, Ortadoğu'da Kürt karşıtlığı, insan hakları ihlalleri, ifade özgürlüğünün kısıtlanması, protesto hakkınının yasaklanması, yargının baskı altında tutulması. Azalmıyor, artıyor.
Henüz ülkeme dönemiyorum. Davam sürüyor ve pekçok gazeteci meslekdaşım gibi benim hakkımda da ömür boyu hapis cezası isteniyor.
Ben de mücadeleme burada devam ediyorum. Sürgündeki gazeteciler, siyasetçiler, akademisyenler, hukukçular, sanatçılar olarak oluşturduğumuz Avrupa Barış Forumu, büyük bir "Ortadoğu Barış Konferansı" için hazırlıklara başladık.
Ayrıca vekillikleri düşürülen ve Almanya'da yaşayan milletvekili arkadaşlarım ve Alman dostlarımızla Berlin'de HDP bürosu açacağız.
Ve ben her zamankinden daha fazla özgürce ülkeme dönmeyi umut edeceğim. Bu, boş bir hayal değil. Çünkü Türkiye'de demokrasi ve özgürlüğe inanmış milyonlar var.