Evrim, nesiller boyunca organizma popülasyonlarında genetik temelli değişikliklere işaret eder. Biyolojide evrim, bir türün karakterinin birkaç kuşak boyunca değişmesidir ve doğal seçilim sürecine dayanır. Evrim teknik olarak şöyle tanımlanır: “bir şeyin farklı ve genellikle daha karmaşık veya daha iyi bir forma dönüştüğü kademeli bir süreç.” En çok kullanılan şekliyle “evrim”, bir organizmanın zaman içinde ve çevreye karşı daha karmaşık hale geldiği süreçtir. Evrim Teorisi şu anda hayatın mevcut durumuna nasıl ulaştığıyla ilgili en popüler kavramdır. Biyolojik bir mekanizma olarak evrim, doğal seçilim tarafından yönlendirilir. Bu teori, pek çok bilim insanı tarafından doğadaki fenomenleri açıklamak için tercih edilir, öyle ki, çoğu çalışmalarda genellikle olgusal olarak kabul edilir.
Gerçekte, evrim tartışmalı değildir. Dinsel itirazlar bir yana, evrimin derinlemesine analizi, bilimsel topluluğun cevap vermek için zorlandığı şüphelerini ortaya çıkarmaktadır. Evrim hiç bir zaman temel olarak kanıtlanmamıştır ve çoğu bilim adamı bunu kabul etmektedir. İronik bir şekilde, birçok evrimci, “en mantıklı olanı” ve “ona inanmayı tercih ettiğim için” veya “tersine inanmayı reddettiğimden” gibi, köktendinci Hıristiyanlara atfedilen argümanları kullanarak teoriyi savunur. Bu bilim adamları, evrimsel modeldeki boşlukları, makul olmayan varsayımlarla doldurmakta, evrimcilerin çoğu kez eleştirdikleri bir şeydir.
Evrimin bazı önemli bileşenleri vardır: Doğal Seleksiyon, Makro evrim ve Mikro evrim. Bir teori olarak evrim, bileşenleri için herhangi bir kanıt kaydedilmeden çok önce vardı. Bilimsel çalışmalar sonunda, verileri evrimsel bir bakış açısıyla yorumlayabilmiş ve bu temel kavramları modern evrim teorisine bağlayabilmiştir.
Doğal seleksiyon, evrimi tahrik eden makinedir. Bu mekanizma, “anormal” olan ve çevresel değişimlere dayanan organizmalara “yeni normal” olmalarını sağlar. Zamanla, Evrim Teorisine göre, bu bir organizmanın tamamen farklı bir yaşam biçimine dönüşmesine neden olabilir. Doğal seleksiyona dair bazı kanıtlar doğada görülmüştür, ancak bir türün anlamlı bir şekilde değiştirileceği bir ölçüde değil. Bilimin bir organizmanın şeklini veya işlevini değiştirdiğini gözlemlediği her genetik mutasyon, handikap veya ölümle sonuçlanmıştır. Bununla birlikte, bir ekosistemin hızlı değişime karşı savunmasız olduğu anlamına gelir, çünkü uyum sağlayamayan organizmalar genellikle ölecektir.
Kimse Mikro Evrim konusunda anlaşmaz. Kurtlar, çakallar, dingolar, çakallar, tilkiler ve yüzlerce farklı evcil köpek ırkının muhtemelen hepsinin orijinal bir “köpek” çiftinden geldiği evrensel olarak kabul edilir. Bu, bir çeşitlilik içinde, Darwinizm Evrim Teorisi’nin iddia ettiği gibi basitlikten karmaşıklığa doğru yukarı doğru bir evrimi DEĞİL. Varyasyonlar her zaman düşüş eğilimindedir ve genetik kod tarafından sınırlandırılmıştır (köpekler kanatları büyütmez ve uçmayı öğrenmez). Yeni bir genetik bilgi eklenmez, genetik bilgi her zaman kaybolur: Orijinal “köpek” çifti, çeşitli soyunun tüm potansiyel özelliklerine sahip olurken, torunların kendileri de aynı potansiyeli kaybetmiş olurlar. Dog Kind, izole edilmiş gen havuzları haline gelen birçok türe doğmuştur. Orijinal ebeveynler, çeşitli yavrularının hepsinde ifade edilen potansiyel özelliklerin hepsine sahip olurdu. Bu bilimin hiç gözlemledi. Genetik bilginin eklenebileceği bilinen bir süreç yoktur.
Mikro Evrim (Bir Türdeki Çeşitlemeler) gözlemlenirken ve iyi bir şekilde belgelenirken, Makro-Evrim çok fazla tartışılmaz değildir. Makro-Evrim, bir tür bitkinin veya hayvanın bir diğerine geçişidir. Makro-evrim, bir organizmanın temel işlevindeki büyük veya önemli değişiklikleri içerir. Bu, tek bir organizmanın yaşamı boyunca gerçekleşemez, bu nedenle sadece bir dizi genetik mutasyonun sonucu olabilir. Laboratuarlarda gözlemlenen form veya işlev içeren her genetik mutasyon, ölümcül, sakat veya kendi kendine tersine döndü. Örneğin, genetik sapmalara sahip bazı bakteriler antibiyotikleri olmayanlara göre daha iyi hayatta kalmayı başardılar, ancak antibiyotikler gittikten sonra hızla yok oldular. Makro-evrim, evrimcilerin yeryüzündeki milyarlarca farklı türün nasıl ortaya çıktığına dair açıklamalarıdır – Bir türden diğerine çeşitlenme.
Yukarıda gösterildiği gibi, biyolojinin çekirdek mekanizması olarak evrim, bazı ciddi dezavantajlara sahiptir. Mutasyondan faydalanmak yerine, organizmaların acı çekmeye eğilimli bir eğilimi vardır. Dünyanın ekosistemlerinin dengesi, türler arasındaki ilişkiler de dahil olmak üzere, evrimin sürekli değişen görünümü altında açıklamak neredeyse imkansızdır. Gerçekte, evrim, yaşamın kökenleri hakkındaki diğer felsefi ve dini görüşlerden gerçekten farklı değildir. Bazı gerçekler tarafından destekleniyor gibi görünüyor ve diğerleri tarafından çürütülen gibi görünüyor. Teoride “şüphe yararı” ile doldurulması gereken boşluklar var. Dini çevrelerde buna “inanç” denir.
Doğal seçilim
Şimdi 150 yıldan uzun bir süredir, soylardaki organizmaların zamanla değiştiğini (yani, evrimin gerçekleştiğini) ve tüm bu organizmaların ortak ataları paylaştığını kanıtlamıştır. Ancak, evrimin nasıl gerçekleştiğinin ayrıntılarını anlamak, evrim mekanizmalarını anlayarak, biyolojide heyecan verici bir araştırma alanı olmaya devam etmektedir. Keşfi doğal seleksiyon tarafından Charles Darwin ve Alfred Russel Wallace 19. yüzyılda insan tarihinin ileriye büyük entelektüel sıçramalar arasında yer aldı. Doğal seçilim, güçlü bir evrimsel güçtür ve adaptasyonu sağlayan mekanizmadır.. Adaptasyon, organizmaların popülasyonlarının, nesiller boyunca, çevrelerinde hayatta kalma ve çoğalmada daha etkili olmaları için değiştiği süreçtir. Eğer belli kalıtsal özelliklere sahip olan yavruların hayatta kalması ve çoğalması daha olasıysa (örneğin, uzun bacaklı ceylanların daha hızlı koşabilmeleri ve bu nedenle aslanların yenmesi daha az olasıysa)), bu özelliklerin bir sonucu olarak, gelecek nesillerde daha yaygın olacaktır, çünkü başarılı ebeveynlerin genleri yavrularına aktarılacaktır. Diğer şeyler eşit olmakla birlikte, toplumdaki ortalama özellikler zaman içinde nüfus içindeki bireylerin hayatta kalmasına ve çoğalmasına yardımcı olanlara kaymaktadır. Örneğin, ceylanların popülasyonları, yırtıcıları çekmelerine yardım etmek için zamanla daha uzun bacaklara evrimleşebilir. Ya da, böcek popülasyonları vücut şekillerini veya renklerini zaman içinde arka plana karışmasına izin vererek, potansiyel avcılara veya avlara daha az görünür kılarlar. Yırtıcı popülasyonlar daha etkili avlanma stratejileri geliştirebilir ve sıcak ve kuru habitatlardaki bitki popülasyonları, bu koşullar altında fotosentez gerçekleştirmelerine izin veren biyokimyasal yolları geliştirebilir. Uyarlamalar insanlar tarafından da şekillendirilebilir.yapay seçim . Yapay seleksiyonda damızlık , hangi özelliklerin tercih edilmesini seçer (örneğin, kolayca çürümeyen domatesler, ekilen dönüm başına daha fazla tane tane veren buğday; daha fazla süt üreten inekler, kısa bacaklı köpekler veya olağandışı tüyleri olan ” fantezi güvercinler “, vücut formu veya davranış). Bu insan ıslahı uygulaması, doğada her zaman benzer bir fenomenin meydana geldiğini fark etmeye başladığında Darwin için çok önemli bir ilham kaynağı oldu. Bununla birlikte, doğal seçilim durumunda, prosese rehberlik edecek bir yetiştiriciye ya da herhangi bir düşünceye ihtiyaç yoktur. Bunun nedeni, hayatta kalma ve üreme başarısına yol açan özelliklerin, gelecek nesillere daha fazla temsil edilen özellikler olmasıdır.
Genetik sürüklenme
Bir zamanlar, pek çok insan dikkate değer uyarlamaların , bir tür yaratıcının “tasarımına” dair kanıt olduğuna inanıyordu . Artık doğal seleksiyonun, karmaşık insan gözü gibi en dikkat çekici uyarlamalarda bile sorumlu mekanizma olduğunu biliyoruz. Bununla birlikte, doğal seçilim, evrimsel yolları şekillendiren tek faktör değildir. Doğal seçilime ek olarak, rastlantısal faktörler, bir soyun evrimi sırasında meydana gelenlerin çoğunu etkileyebilir. Genetik mutasyonlar(DNA dizisinde veya organizasyonunda kendiliğinden değişiklikler) bir organizmanın hayatı boyunca rastgele meydana gelir. Bu mutasyonlar, organizmanın hayatta kalma şansını artırmaz veya azaltmazsa, popülasyonun geleceği üzerinde dikkate değer bir etkiye sahip olmayacaktır. Gelecek nesillere aktarılan mutasyonlar sadece doğal seçilime değil, aynı zamanda rastgele olaylara da bağlıdır. Bu rastgele olayların etkileri genetik sürüklenme olarak bilinir . Örneğin, bazı fenotipler ve genotiplerbir okyanus adasında daha yaygın olabilir çünkü onlar, tesadüfen (belirli özelliklerinden dolayı değil), adanın sömürgeleştirilmesi ya da çok yıkıcı bir fırtınadan kurtulmak için olanlardır. Pek çok durumda, genetik sürüklenmenin etkileri doğal seçilimi altüst edebilir. Bu, çok küçük popülasyonlarda ya da doğal seleksiyonun diğerlerine göre belirli özelliklerin sadece hafifçe arttığı durumlarda daha fazla olabilir. Darwin ve Wallace döneminden bu yana evrimsel süreçler hakkında muazzam bir miktar öğrenildi, ancak birçok heyecan verici soru araştırılmaya devam ediyor.