Eğer tarih Sverdlov tipi kruvazörler gibi kruvazörlerin tasarlanması, denizcilik tarihinin aşıklarını, olağandışı kısalıkları ve entrikalarının yokluğu için olağandışı bir şeyle şaşırtabilir. Diğer yerli gemilerin projeleri sürekli olarak en tuhaf metamorfoza maruz kalırken, nihai sonuç bazen orijinal teknik şartnameden temelde farklıydı, Sverdlov tipi kruvazörlerde her şey kısa ve net çıktı.
Önceki makalelerde belirtildiği gibi, savaş öncesi planlara göre, 68 projesinin hafif kruvazörleri Sovyet Donanması'nda bu sınıfın ana gemileri olacaktı. Maalesef, savaş başlamadan önce görevlendirilemediler ve savaşın sonunda proje bir ölçüde eskiydi. Savaştan sonra, bu kruvazörlerin, güçlü uçaksavar ve radar silahlarının kurulmasını sağlayan modernize edilmiş 68K projesi üzerine inşa edilmesine karar verildi. Sonuç olarak, gemiler çok daha güçlendi ve savaş nitelikleri bakımından diğer askeri güçlerin hafif kruvazörlerini aştılar, ancak halen yapım aşamasında olan kruvazörlerin büyüklüğü nedeniyle tespit edilemeyen bazı kusurları vardı. Gerekli nomenklatür ve silahlanma sayısının yanı sıra teknik araçların üzerine önemsiz bir şekilde yerleştirilmemişlerdi, bu nedenle bu tür 5'ten kurtulan gemilerin yapımını tamamlamaya karar verildi, ancak yeni 68K'yi rehin almadı. İşte 68-bis projesinin kruvazörlerinin tarihi başladı.
Ancak dikkate alınmadan önce, savaş sonrası yıllarda iç deniz gemi yapımında olanları hatırlayalım. Bilindiği gibi, savaş öncesi gemi inşa programı (15 proje savaş gemilerinin 23'i, 69 projesinin aynı sayıda ağır kruvazörü vs.) tamamlanmadı ve değişen koşullar nedeniyle yenilenmesi savaştan sonra bir anlam ifade etmedi.
Ocak ayında, 1945, Halk Donanması Komiseri adına, N.G. Deniz Akademisi'nin önde gelen uzmanlarının bir parçası olarak Kuznetsova komisyonu kuruldu. Onlara görev verildi: Denizdeki savaş deneyimini özetlemek ve analiz etmek ve Sovyet Donanması için gelecek vaat eden gemilerin tipleri ve performans özellikleri hakkında önerilerde bulunmak. Komisyonun çalışmalarına göre, 1945 yazında, Donanma'nın 1946-1955 için askeri gemi yapımı önerileri oluşturuldu. Sunulan plana göre, on yıl boyunca 4 savaş gemisi, 6 büyük ve çok sayıda küçük uçak gemisi, 10 mm topçu ile 220 ağır kruvazör, 30 mm topçu ile 180 kruvazör ve 54 mm topçu ile 152 kruvazörünün yapılması planlandı; 358 denizaltıları.
Çok büyük bina filo Tabii ki, ülkenin hem endüstriyel hem de mali kapasitelerinin sınırlarının ötesindeydi. Öte yandan, gemi inşa programlarını daha sonra ertelemek de imkansızdı - filo Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ateşinden çok zayıf çıktı. Örneğin, aynı Baltık Filosu'nun savaşın başında 2 zırhlı, 2 kruvazör, 19 muhrip (2 muhrip lideri dahil) ve 65 denizaltı ve yukarıdaki sınıfların toplam 88 gemisi vardı. Savaşın sonunda 1 savaş gemisi, 2 kruvazör, 13 lider ve muhrip ve 28 denizaltı vardı. sadece 44 gemi var. Savaştan önce bile, personel sorunu son derece akuttu, çünkü filo çok sayıda yeni gemi aldı, onlar için yeterli sayıda subay ve gemi ortağı hazırlamak için zaman yoktu. Savaş yıllarında, birçok denizcinin kara cephesine gitmesi de dahil olmak üzere her şey daha da kötüleşti. Tabii ki, savaş askeri komutanların üretimini “yükseltti”, ancak birkaç farklı nedenden dolayı SSCB Donanması, Baltık ve Karadeniz'in en güçlü filolarının eylemleri çok aktif değildi ve mevcut güçlerin kayıpları çok yüksekti, bu yüzden personel sorunu çözülmedi. Eksen ülkelerinin tazminat için SSCB'ye transfer edilen kupa gemilerinin kabul edilmesinin bile, Sovyet filosu için önemli bir test olduğu kanıtlandı - gemilerin kabul edilmesi ve iç limanlara transferi için mürettebat almak zordu.
Genel olarak, aşağıdakiler gerçekleşti: Savaştan önce Kızıl Ordu Donanması, uzun bir süre kıyı şeridinde savunma görevlerini çözmeye odaklanan bir sahil filosuydu, ancak 30'lerin ikinci yarısında, savaşın kesintiye uğradığı bir okyanus filosunu inşa etme girişiminde bulunuldu. Şimdi önemli kayıplara uğrayan filo “kıyı” durumuna geri döndü. Omurgası, artık modern kabul edilemeyecek ve çoğu zaman en iyi teknik durumda olmadıkları savaş öncesi projelerden oluşuyordu. Ve bunun da ötesinde, çok az kalır.
Temelde, (onuncu kez!) İç deniz kuvvetlerinin yeniden canlandırılması için bir kez gerekliydi. Ve burada I.V. Stalin oldukça beklenmedik bir şekilde filo yerine sanayinin yerini aldı. Bilindiği gibi belirleyici kelime I.V için kaldı. Stalin tarafından. Birçoğu savaş sonrası yıllarda donanmayı kurma konusundaki gönüllü yaklaşımından dolayı onu suçluyor, ancak Sovyet filosunu inşa etme planının donanmanın uzmanları tarafından geliştirilen programdan daha makul ve gerçekçi olduğu ortaya çıktı.
IV Hafif kruvazör "Molotov", 1947 üzerinde Stalin
IV Stalin, SSCB için gerekli olduğunu düşündüğü okyanus filosunun destekçisi olmaya devam etti, ancak 1946'te inşa etmeye başlamanın anlamsız olduğunu da anladı. Ne kadar kalifiye gemiye hakim olmayan sanayi ne de onları kabul edemeyen filo, bu konuda yeterli sayıda nitelikli mürettebata sahip olmayacağı için hazır değil. Böylece filonun yapısını 2 aşamalarına böldü. 1946 ve 1955 arasında Anavatan'ın savunmasına ek olarak, Sovyet Okyanusu Donanması'nın geleceği için “personel kurma” işlevine sahip, kendi yerel kıyılarında faaliyet gösterecek kadar güçlü ve sayısız bir filo inşa etmek gerekliydi. Aynı zamanda, bu on yıl boyunca, gemi yapım endüstrisi kesinlikle o kadar güçlü bir şekilde büyüyecekti ki, okyanus filosunun inşası tamamen dişlerde olacaktı ve bu nedenle ülke, 1955'tan sonra okyanusa atılmak için gerekli tüm ön koşulları yaratacaktı.
Buna göre, gemi inşa programı 1946-55. önemli ölçüde aşağı doğru ayarlandığı ortaya çıktı: savaş gemileri ve uçak gemileri ondan kayboldu, ağır kruvazörlerin sayısı 10'tan 4'e düştü (ancak ana kalibrelerinin 220'ten 305 mm'ye düşmesi gerekiyordu) ve diğer kruvazörlerin sayısı 82'tan 30'a düşmek zorunda kaldı. 358 birimleri. 188 yerine destroyerler 495'i inşa etmeye karar verdiler ancak denizaltıların bir kısmında program minimum değişikliklere uğradı - sayıları 367'ten XNUMX ünitelerine düşürüldü.
Bu nedenle, gelecek 10 yıllarında filonun, 30'in zaten stoklarda olduğu ve 5K projesine göre, denizcileri tam olarak tatmin etmeyen 68'in daha önce stoklarda olduğu 65 hafif kruvazörlerini transfer etmesi gerekiyordu. Bu nedenle, tüm yeni silahları ve diğer ekipmanları emebilecek tamamen yeni bir kruvazör türü geliştirilmesi önerildi. Bu proje 68'in sayısını aldı, ancak üzerinde yaptığı çalışmanın sadece yenilik nedeniyle geciktiği ve gemilerin dün talep edildiği açıkça belliydi. Buna göre, sınırlı sayıda "geçişli" kruvazör inşa etmeye ya da isterseniz, 68 projesinin kruvazörlerinin "ikinci serisi" oluşturulmasına karar verilmiştir. XNUMX projesinde kardinal ayarlamalar yapılmadan, hafif kruvazördeki tüm denizcilerin görmek istediklerini ancak Chapaev kruvazörüne “sığmadıklarını” sağlamak için yer değiştirmesini hafifçe arttırması gerekiyordu.
Aynı zamanda, yeni kruvazörlerin inşasını hızlandırmak için, gövdelerinin tamamen kaynaklı hale getirilmesi amaçlandı. Geniş çapta kaynak kullanımı (Chapaev'lerin yapımında da kullanıldı, ancak önemsiz miktarlarda) tek büyük ölçekli inovasyon haline gelecekti: yeni kruvazörlerin silahlanması ve teçhizatı sadece endüstriyel modeller tarafından kullanılmalıydı. Tabii ki, kurulumun reddedilmesi çok daha modern оружияGelişimin çeşitli aşamalarında olmak, kruvazörlerin savaş yeteneklerini ciddi şekilde azaltmış, ancak hizmete alımlarının zamanlamasını garanti etmiştir. 68 projesinin “ikinci serisinin” gemileri ya da daha sonra çağrıldıkları gibi, 68-bis, büyük bir seri tarafından inşa edilmeyecekti: bu tip kruvazörlerin yalnızca 7'inin inşa edileceği ve daha sonra yeni, “gelişmiş” bir 65 projesi yapacakları varsayıldı.
Bu nedenle, "ilk yinelemede", hafif kruvazör inşaat programı, 5K projesinin 68 gemilerini, 7-bis projesinin 68 gemilerini ve 18 projesinin 65 gemilerini içermelidir. Bununla birlikte, 65 projesi daha sonra terk edildi: gerçek şu ki, çok sayıda farklı seçeneğe rağmen, tasarımcıların, 68-bis hafif kruvazörlerine göre bu kadar somut bir üstünlüğe sahip bir gemi tasarlamayı başaramadıklarını, böylece kullanılanları değiştirmenin mantıklı olacağını söyledi. endüstri projesi. Böylece, programın son sürümünde 1946-55 döneminde. 5K projesinin 68 kruvazörü ve 25-bis projesinin 68 kruvazörü XNUMX filosuna transfer edildi.
İlginç bir şekilde, 30-bis projesinin savaş sonrası filo avcılarının inşası sırasında benzer bir yaklaşım benimsendi: eski, endüstride geliştirilen silahlar ve modern radar ve SLA'nın "ilavesi" olan mekanizmalar. Bu vesileyle, yine, V.I.’nin gönüllülüğü hakkında bir görüş var. Endüstriyi destekleyen ve modern silahların yok edicilerinden mahrum bırakan Stalin. Bunların ana kalibrelerinin iki evrensel olmayan 130 mm B-2LM kule savaş öncesi tasarım olduğunu söylemek yeterli!
Tabii ki, ana kalibreyi CM-2-1 gibi uçaklarda ve Sverdlov tipi hafif kruvazörlerde etkin biçimde “çalışabilen” ev avcıları ve A.B. tarafından tanımlanan evrensel 152-mm birimleri görmek güzel olurdu. "Sverdlov" gibi hafif kruvazörlerin monografisindeki Shirokorad:
“1946'e geri döndükten sonra, OKB-172 (mahkumların çalıştığı“ sharashka ”), 152 mm deniz taret tesislerinin tasarımını geliştirdi: iki tabanca BL-115 ve üç tabanca BL-118. Silahları, B-38 topunun balistik ve mühimmatına sahipti, ancak 21 km'ye kadar olan rakımlarda hava hedeflerinde etkili ateş açabildiler; HV açısı + 80 °, dikey ve yatay yönlendirme hızı 20 derece / s, ateş oranı 10 - 17 rds / dak (yükselme açısına bağlı olarak) idi. BL-11'in ağırlık ve boyut özellikleri MK-5-bis'e çok yakındı. Dolayısıyla, MK-5-bis içindeki bilyalı halkanın çapı 5500 mm'dir ve BL-118'te 5600mm'dir. Kulelerin ağırlığı sırasıyla 253 T ve 320 T'dir, ancak burada bile BL-118'un ağırlığı, daha kalın zırh (200 alın mm, 150 yan mm, 100 çatı mm) ile korunduğu için kolayca azaltılabilir.
Bunlardan biri, kruvazörlerde tam otomatik 100-mm topların kullanılmasını memnuniyetle karşılar. CM-5-1 taretleri hala ateşleme oranlarını (varil başına) 15-18 bpm / dak'ı aşmayacak şekilde elle yapılan işlemlere dahil ederken, tam otomatik CM-52 ile bu rakamın 40 b / dak olması gerekirdi. Evet, ve 37-i'deki manuel kılavuzlarıyla 11-mm B-50, özellikle daha güçlü ve çok daha sofistike 45-mm silahlarla donatmaya çalışabildiğiniz için çok garip görünüyordu. Ve Sverdlov tipi kruvazörlerin bir çift daha yüksek parametre, alternatif akım vb.
Ne yazık ki, alınmadı. Ve hepsi bir kereliğine, ulusal filonun restorasyonu doğru yoldan gitti. Gemilere “burada ve şimdi” ihtiyaç duyulduğundan, oldukça modern bir şöhret ve güvenilir “doldurma” ve aynı zamanda en modern olmasa da, iyi bir üne ve güvenilir “doldurma” ve aynı zamanda - müşterilerin içinde bulunduğu “geleceğin gemilerinin” gelişimi ile donatıldı, donatıldılar. - denizciler ve inşaatçılar-sanatçılar hiçbir şeyle sınırlı değildir. Örneğin, 41 projesinde filo tarafından yayınlanan TTZ'nin 1947 projesinin yok edicileri, gemi, 30-bis projesinin yok edicilerinde eksik olduğunu düşündüğü kadar çok sayıda analistin eksik olduğunu düşündü: evrensel topçu, 45-mm otomatik, modern elektrik santrali ... Ama işte kötü şans: 1952'ta başlayan testlerin sonuçlarına göre, destroyer başarısız oldu ve seriye girmedi. Sorun şudur: 50-bis projesi yerine, yalnızca ultra modern bir yıkıcıyla ilgileneceksek, filo 30-s'in ilk yarısında kaç gemi alırdı? Ve böylece 1949 den 1952'e kadar olan sürede. Bu dizinin 67 gemilerinden 30-bis projesinin 70 imhacıları faaliyete geçti. Aynı durum kruvazörlerle ilgili olarak da söylenebilir - elbette, Sverdlov tipi kruvazörlerin silahlanmasını radikal bir şekilde yükseltmeye çalışabilir, hatta 68-bis gemilerinin yapımını en yeni 65 projesi lehine terk edebilir. Fakat daha sonra, büyük olasılıkla, 1955 g'ye kadar filo, 5K projesinin yalnızca 68 kruvazörünü almış olacaktı - en yeni kruvazörlerin büyük olasılıkla stoklarında “sıkışıp kalması”, çünkü tüm “doldurmaları” endüstri tarafından ustalaşmayacaktı ve sadece sektörde ustalaşmayacaktı. yeni silahların geliştirilmesinde kronik gecikmeler daha iyi ve hatırlamamak için. Yalnızca fabrika testleri için aynı otomatik 100-mm CM-52 yalnızca 1957’te, yani 68-bis projesinin on dördüncü kruvazöründen iki yıl sonra!
Hafif kruvazör "Admiral Ushakov" iniş öncesi, 1952
"Dünyada benzerleri olmayan projelerin" terk edilmesinin bir sonucu olarak, savaş sonrası ilk on yıldaki filoya 80 bin ve 30 bis projesinden 30 muhrip (her filo için 20) ve 19 hafif kruvazör (5 - 68K ve 14 - 68 bis), ve Kirov ve Maxim Gorky tipinde altı gemi göz önüne alındığında, SSCB Donanması'ndaki yerli inşaatın hafif kruvazörlerinin toplam sayısı 25'e ulaştı. Denizcileri ya da sağduyuları dinlemek istemeyen Stalin, SSCB Donanması her tiyatroda kıyılarının yakınında faaliyet gösterecek kadar güçlü bir filo aldı havacılık arazi tabanlı. 70'lerde yerli bir okyanus filosu oluşturulmasının imkansız olacağı personelin dövüşü haline geldi.
Bugün ile ilginç paralellikler tutabilirsiniz, arka arkaya, yerli filonun canlandığını hatırlamak korkunç. Yirminci yüzyılda filoyu üç kez restore ettik: Rus-Japon savaşından sonra, ardından Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra ve onu takip eden iç savaştan sonra ve tabii ki, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra. İkinci durumda, “dünyadaki benzersiz” gemilere bahis yapıldı: ilk doğan gemi inşa programları, daha önce kullanılmamış yeni yüksek hızlı türbinler gibi mükemmel teknolojik ve teknik özelliklere sahip 1 proje liderleri gibi birçok teknolojik yenilik içeren URAN tipi SKR idi. ... Ve sonuç nedir? Baş kargo gemisi "Uragan", 500 tondan daha az yer değiştirme gemisi, Ağustos 1927 ile Ağustos 1930 g arasında inşa edildi ve Aralık ayında filo tarafından şartlı olarak kabul edildi 1930 g - 41, ayın düzenlendiği andan itibaren geçti! Tanımlanan olaylardan önceki 15 yıl boyunca, 23 413 t ağırlığında olan dev bir "İmparatoriçe Maria" savaş gemisi oluşturulması, inşaatın başlangıcından itibaren hizmete girmesine kadar sadece 38 aylarını aldı. Yok edicilerin lideri "Leningrad", 5 Kasım 1932'i attı. Örn. Kızıl Bayrak Baltık Filosuna resmen katıldı 5 Aralık 1936 g (49 ay), ancak aslında Temmuz 1938 yılına kadar süren inşaatı tamamladı! Şu anda, 7 türünde ilk 1935 imha edici, testlerine başladı ...
Ve donanma savaş sonrası kurtarma ile karşılaştırın. Daha önce de söylediğimiz gibi, 68K projesinin kruvazörlerinin bile modern yabancı gemiler seviyesinde oldukça iyi olduğu ve genel olarak onların karşılaştıkları görevlere tekabül ettiği, ancak Sverdlov tipi hafif kruvazörlerin 68K'lardan daha iyi olduğu ortaya çıktı. Tabii ki, 68-bis projesinin kruvazörleri Chapayev'lerle karşılaştırıldığında askeri-teknik bir devrim haline gelmedi, ancak yapım yöntemleri en devrimci olanlardan çıktı. İnşaat maliyetini önemli ölçüde azaltan düşük alaşımlı çelik SHL-4 kullanılırken, gövdelerinin tamamen kaynak yapıldığından bahsetmiştik ve testler gövdelerin dayanıklılığına zarar vermedi. Bina, atölyelerin ve vinç tesislerinin teknolojik özellikleri göz önünde bulundurularak oluşturulan düzlemsel ve volümetrik bölümlerden oluşmuştur (bu, elbette henüz bir blok yapı değildir, ama ...). İnşaat sırasında yeni, sözde kullanılır. piramidal, yöntem: tüm yapım süreci teknolojik aşamalara ve yapım kitlerine bölündü (görünüşe göre, belli bir şebeke programı analoğuydu). Sonuç - Rusya İmparatorluğu ve SSCB için ülkedeki dört tersanede benzeri görülmemiş bir seri halinde inşa edilmiş olan 13 bin tondan fazla standart yer değiştirmenin büyük gemileri ortalama olarak üç yıl inşa edildi ve bazen daha da az kaldı: örneğin, Sverdlov Ekim ayında 1949 r ve 1952 r (34 mon.) Ağustos ayında devreye alındı. Uzun vadeli inşaat kasaları oldukça nadirdi; örneğin, “Mikhail Kutuzov”, Şubat 4'ten Ocak 1951'e kadar yılın neredeyse 1955'unda yapıldı.
Yine de, 21. yüzyılda, “dünyadaki benzersiz” gemilerin oluşturulmasına dayanan savaş öncesi filo restorasyon modelini seçtik. Alt satırda: Şubat ayında 1 tarafından ortaya konan 2006, 2016'taki "on yıldan fazla bir süredir" "Sovyetler Birliği Gorshkov Filosunun Amiri" firması hala Rus Donanması'nın bir parçası değildi. Halk tarihinin en kötü savaşından sonra ilk on yılda inşa edilen Stalin döneminin on dokuz kruvazörü, sonsuza dek bugün sessiz bir şekilde suçlanacak. Son silahlara güvenmek yerine, Gorshkov'u deneysel bir gemi olarak inşa etmiş olacaktık. kitlesel inşaat ve hatta 11356 projesinin aynı fırkateynleri bile, bugün her filoda (ve sadece Karadeniz'de değil) 3'e sahip olabilirdik ve belki de 4 oldukça modern ve fırkateyn silahlarıyla donatılıyor İlk karmaşık bekliyor, inşa edilmiş ve "Gorshkov" hepsi aynı "Poliment-Redoute." Bu durumda, Suriye kıyılarına “M sınıfı” nehirlere deniz gemileri göndermek zorunda kalmayacağız, gemi endüstrisi güçlü bir ivme kazanacaktı, filo hala aynı “personel kadrosuna” sahip olacaktı ve bayrağını göstermek için yeterli gemilere sahip olacaktı… Alas. Üzücü demenin dediği gibi: "Tarihin tek dersi insanların derslerini hatırlamamasıdır."
Fakat Sverdlov tipi kruvazörlerin yaratılış tarihine geri dönelim. Yeni kruvazör, aslında, önceki 68K'nın büyütülmüş ve hafifçe düzeltilmiş bir versiyonu olduğundan, ön tasarım aşamasını doğrudan teknik tasarıma atlamak mümkün değildi. İkincisinin gelişmesi, yayınlanmasından hemen sonra ve Eylül’ün 1946’inde SSCB Bakanlar Kurulu’nca sunulan Deniz Kuvvetleri’nin görevlendirmesine dayanarak, elbette, çalışma Chapaev tipi kruvazörlerin yaratıcısı olan TsKB-17 tarafından yönetildi. 68-bis ve 68K arasında çok fazla fark yoktu.
Ama yine de öyleydi. Silahlanma açısından, ana kalibre neredeyse aynı kaldı: 4 üçlü tabanca 152-mm taret MK-5-bis, neredeyse tamamen Chapaev tipi gemilere monte edilen MK-5'e karşılık geldi. Ancak bir temel fark vardı - MK-5-bis, merkezi top direklerinden uzaktan uyarılabilir. Ek olarak, 68-bis projesinin kruvazörlerine ana kalibre "Volley" için iki radar yangın kontrol sistemi verildi ve bunlardan biri değil, 68K projesinin gemisi olarak. Sverdlovs uçaksavar topçuları, Chapaev'lerde olduğu gibi aynı eşleştirilmiş 100-mm SM-5-1 ve 37-mm B-11 otomatik tüfeklerden oluşuyordu, ancak sayıları her tipte iki kurulumla arttı.
B-11'in Amiral Ushakov hafif kruvazöre kurulması
Stabilize edilmiş direklerin sayısı aynı kaldı - 2 üniteleri, ancak Sverdlov, 500К projesinin SPN-200'i yerine daha gelişmiş SPN-68 aldı. Uçaksavar yangından PUS sorumluydu "Zenit-68-bis." İlginç bir şekilde, servis sırasında, 68-bis kruvazörü aktif olarak ana kalibre hava hedeflerine ateş etmeyi uyguladı (perde yöntemini kullanarak). 152 kbt'ye kadar ateş edebilen çok güçlü X-NUMX-mm silah B-38, 168,8-50-i'lerde toplu kendini savunma için hava savunma sisteminin yokluğuyla birlikte böyle bir karara "itti". Buna göre, projenin 60-bis kruvazörlerinin ana kalibreli silahlı silahı (tesadüfen, 68K) 68 kg patlayıcı içeren ZS-35 mesafe bombası aldı. Onaylanmamış raporlara göre, radyo patlayıcıları bulunan (yanlış) mermiler de vardı. Teorik olarak, Zenit-6,2-bis sistemi ana kalibrenin ateşini yönetmekle meşgul olabilir, ancak mevcut verilere göre, ateşleme ateşleme tablolarına göre ateşlendiği için mevcut verilere göre ateşlemeyi organize etmek neredeyse imkânsızdı.
Her iki torpido tüpü, 68-bis kruvazörüne geri döndü ve şimdi üç değil, beş tüplü olanlardı. Ancak, Sverdlovs onları hızla kaybetti. Kruvazörler torpil saldırılarına katılmak için fazla büyüktü ve her yerde radarın gelişmesi, Japonya'daki savaş öncesi imparatorluk filosunun hazırladığı savaşçılar gibi gece torpido savaşları için yer bırakmadı. Kruvazörlere yönelik uçak silahlandırması aslında amaçlanmadı. Radar silahlarına gelince, büyük ölçüde 68K projesinin gemilerine tekabül ediyordu, ancak tasarımcılar yeni bir şey icat etmedikleri için değil, aksine, Sverdlov'a kurulan yeni radar tesisleri ortaya çıktıkça, Chapaev kruvazörlerini de donattılar. .
Kruvazör Sverdlov'un işletmeye alındığı sırada, yüzey hedeflerini ve alçaktan uçan uçakları tespit etmek için bir Reef radarı, hava sahasını kontrol etmek için Huyus-2 radarı, yangın kontrolü için 2 Radar, Zalp ve 2 - Shtag-B uçak, uçaksavar silahlarının ateşini kontrol etmek için ana kalibre, 2 Radar "Çapa" ve 6 Radar "Shtag-B", 2 sorgulayıcı cihazı "Torch M3" ve aynı yanıtı içeren tanımlama ekipmanlarının yanı sıra torpido ateşlemesini kontrol etmek için "Şafak" radarı "Torch-MO" cihazları. Ek olarak, kruvazörün yanı sıra Chapaev tipi gemiler de, sadece denizaltıları değil, aynı zamanda çapa madenlerini de tespit edebilen Tamir-5H GAS ile donatılmıştı.
Gelecekte, radar ve diğer hedef tespit sistemlerinin isimlendirilmesi oldukça genişledi: kruvazör, П-8, П-10, П-12, "Kactus", "Kiel", "Klever" ve "Kactus" gibi yüzey ve hava hedeflerine genel bakış hakkında daha modern radarlar aldı. vb. Ancak, özellikle ilgilenilen, elektronik savaş araçlarıdır. Bu tesislerin kruvazörlere montajı ilk proje tarafından sağlandı, ancak işletmeye alındıklarında gemilerde yer ayrılsalar bile geliştirilemediler. İlk kopya ("Coral" radarı) 1954’te durum testlerini geçti, daha sonra "Dzerzhinsky" de 1956 g’de daha "gelişmiş" bir model "Yengeç" yaşadı, ama aynı zamanda denizcilere de uygun değildi. Sadece 1961'te, Krab-11 radarı, durum testlerinden geçti ve Dzerzhinsky kruvazörüne kuruldu ve bir süre sonra, 9-bis projesinin 68 kruvazörleri, geliştirilmiş bir Krab-12 modeli aldı. Tam CTR-12 performans özellikleri bu makalenin yazarı tarafından bilinmemektedir, ancak orijinal model olan Yengeç, Zarya radarına karşı 10 km, Çapa radarı - 25 km ve Zalp radarı - 25 km'den korunma sağlamıştır. Görünüşe göre, Crab-12, düşman topçu radarlarını uzun mesafelerde yanlış yönlendirebilir ve kruvazörlerin yalnızca 60-lerde bu tür fırsatlara sahip olduğu için pişmanlık duyabilir.
Daha az ilgisi olmayan, geceleri yatak hedeflerinin gizli tespiti, izlenmesi ve tanımlanması için tasarlanmış bir optoelektronik cihaz olan Sun-1 ısı transfer istasyonu (TPS). Bu istasyon kruvazörü 16 km, destroyer - 10 km, rulman - 0,2 deg. Elbette, “Sun-1” TPS'nin yetenekleri radar istasyonlarından çok daha düşüktü, ancak büyük bir avantajı vardı - radardan farklı olarak, istasyon aktif radyasyona sahip değildi, bu nedenle çalışma sırasında tespit etmek imkansızdı.
Kruvazör rezervasyon 68-bis neredeyse tamamen tamamen proje 68K Kruvazörünün tekrarladı.
Chapaev tipi kruvazörlerden tek farkı, yeke bölmesinin artan rezervasyonuydu - 30 mm zırh yerine, 100 mm dikey ve 50 mm yatay koruma aldı.
Santral ayrıca, 68-K projesinin kruvazörlerine de karşılık geldi. Sverdlovs daha ağırdı, bu yüzden hızları daha düşüktü, ancak sadece hafif - tam olarak 0,17 knot ve kazanları zorlarken 0,38 knot. Aynı zamanda, operasyonel ve ekonomik ilerlemenin hızı bile yarım düğüm daha yüksekti. (18,7 ve 18,2 düğümleri).
Sverdlov tipi kruvazörlerin tasarımındaki en önemli görevlerden biri, 68 insanları yerine savaş öncesi projeye 742 insanları yerleştirmek zorunda kalan 1184K kruvazörlerinde elde edilenden daha konforlu bir ekip konaklama tesisiydi. Fakat burada ne yazık ki yerli tasarımcılar yenildi. İlk olarak, 68-bis projesinin kruvazörleri, 1270 çalışanları için planlandı, ancak sonunda 1500 çalışanlarını geçen mürettebat sayısındaki artıştan da kaçınmadılar. Ne yazık ki, habitat koşulları Chapaev tipi kruvazörlerden çok farklı değildi:
Kubrick "Sverdlov" kruvazöründe görev yaptı.
Neredeyse tamamen analog olmadığından 68-bis projesinin kruvazörünün yabancı analoglarla karşılaştırılması son derece zordur. Ancak, aşağıdakilere dikkat etmek isterim: Uzun süredir yerli kruvazörlerin “Worchester” için değil, “Cleveland” tipi hafif kruvazörlere bile oldukça düşük olduğuna inanılıyordu. Muhtemelen, bu tür bir değerlendirme, “SSCB Donanması 1945 - 1991” eserinde V. Kuzin ve V. Nikolsky tarafından yapıldı.
“Yani, ABD tipi Donanma hafif kruvazörünü Cleveland türünün son 152-mm tabanca aralığında aşan 68-bis, özellikle uzun mesafelerde mücadele etmek için gerekli olan güvertede 1,5 kez daha kötü bir şekilde rezerve edildi. Gemimiz, gerekli kontrol sistemlerinin bulunmamasından dolayı etkili 152-mm silahları etkili bir şekilde ateşleyemedi ve Cleveland tipi kruvazör zaten ateş üstünlüğüne sahipti (152-mm silahlar daha hızlıydı, evrensel 127-mm sayısı daha fazla silah - 8 silahlarımıza karşı bir tarafta 6) ... "
Hiçbir durumda saygın yazarların yetersiz analiz derinliği veya Batı teknolojisine ibadet etmesi için hakaret etmeniz gerekmez. Tek sorun, Amerikan basınının Cleveland hafif kruvazörleri de dahil olmak üzere gemilerinin performans özelliklerini büyük ölçüde abartmasıydı. Böylece, koruma açısından, kalenin uzunluğunu ve yüksekliğini belirtmeksizin son derece güçlü bir 76-mm zırhlı güverte ve bir 127-mm kemeri atandı. Sahip oldukları verilere dayanarak başka ne sonuç çıkarılabilir ki, bunun dışında V. Kuzin ve V. Nikolsky tarafından: “68-bis, 1,5'ten daha kötü bir şekilde rezerve edildi mi?” Tabii ki yok.
Ancak bugün Cleveland tipi kruvazörlerin zırhlı formlarının kalınlığının 51 mm'yi aşmadığını ve bunun önemli bir bölümünün su hattının altında kaldığını ve zırh kayışının 127-mm kalınlığına ulaşmasına rağmen iki kattan daha kısa ve 1,22'ten daha düşük olduğunu çok iyi biliyoruz. Sverdlov tipi kruvazörlere göre. Ek olarak, bu bronepoyaların kalınlıkta tekdüze olup olmadığı veya "Brooklyn" tipindeki önceki hafif kruvazörlerde olduğu gibi alt kenarı incelttiği bilinmemektedir. Yukarıda belirtilenler ışığında, hafif kruvazör 68K ve 68-bis'in Amerikan kruvazörlerinden çok daha iyi ve daha rasyonel olarak korunduğu kabul edilmelidir. Bu, Amerikan Mark 152 üzerindeki ateş oranı haricindeki her şeydeki yerli 38 mm B-16 topunun üstünlüğü ile birlikte, Sverdlov projesine Sovyet kruvazörlerine savaşta bariz bir üstünlük kazandırıyor.
V. Kuzin ve V. Nikolsky'nin, aşırı mesafelerde hedeflerin imha edilmesini sağlayabilen yangın kontrol sistemlerinin bulunmadığı konusundaki açıklamaları mümkün ve doğrudur, çünkü Sovyet kruvazörlerinin deniz hedefinde 30 km üzerinde bir mesafede ateşleme örnekleri yoktur. Ancak, bildiğimiz gibi, gemiler, 130 kb'nin bulunduğu mesafelerde güvenle hedefi vurdular. Aynı zamanda, A.B. Geniş gıda:
“Geminin silahları maksimum ve etkili (yaklaşık olarak maksimum 3 / 4) atış menziline sahip. Öyleyse eğer Amerikalı kruvazörlerin azami atış menzili 6,3 km'den daha azsa, etkili atış menzili sırasıyla 4,6 km daha az olmalıdır. "
“B” ye göre hesaplanan yerli B-38’in etkin atış menzili Shirokorada ", 126 KBT'dir. Ekim 68'te düzenlenen 28 proje kruvazörlerinin pratik çekimleriyle teyit edildi: yangını sadece radar verileri ile, gece ve 1958 düğümlerinin üzerindeki hızlarda üç dakikada kontrol ederek, 28 KB'den 131 KB'ye çekim sırasında değişen bir mesafeden üç vuruşa ulaşıldı. Cleveland topunun maksimum menzilinin 117 kb'yi geçmediği göz önüne alındığında, etkin atış mesafesinin yaklaşık 129 kb olduğu, ancak bu mesafeye hala ulaşılması gerektiği ve Amerikan kruvazörünün Sovyet kruvazörünü aşmadığı gerçeği göz önüne alındığında zor olacak. Aynı şey Worcester gibi hafif kruvazörler için de geçerlidir. Tabii ki, ikincisi, Cleveland'dan daha iyi rezerve edildi, ancak burada bile performans özelliklerinin güvenilirliği hakkında bazı şüpheler var. Bununla birlikte, atış menzilindeki silahları Cleveland topunu geçmez, bu da herhangi bir Amerikan hafif kruvazörü için, 97 ile 100 kbt arasında bir mesafe olacağı anlamına gelir; “İkincisi ise böyle fırsatlara sahip olmayacak. Ve “Worchester” için durum, “Cleveland” için olduğundan daha kötü, çünkü bu hafif kruvazör, temel kalibrelerin ateşini yüzey gemileriyle mücadelede kontrol etmek için özel KDP taşımadı. Bunun yerine, diğer ABD gemilerinde 130 mm evrensel topçu kontrol edenlere benzer şekilde 68 yöneticileri kuruldu - bu çözüm hava hedeflerine ateş etme yeteneğini geliştirdi, ancak düşman gemilerini büyük mesafelerde hedef almak zordu.
Tabii ki, 100-130 KBT 152-mm merminin zırhlı güverteye veya Cleveland ya da Worchester kalesine nüfuz etmesi pek mümkün değildir, ancak bu mesafelerdeki en iyi altı inçlik sürücülerin bile olasılığı düşüktür. Ancak, bildiğimiz gibi, zaten savaşın sonunda, yangın kontrol sistemleri ateşleme doğruluğu için çok büyük öneme sahipti ve Amerikan yangın kontrol direktörlerinin radarları Sovyet 55-kg yüksek patlayıcı mermilerin parçalarına dayanamayacak ve bu nedenle uzun mesafelerde Sovyet gemilerinin üstünlüğüne büyük önem taşıyorlardı.
Tabii ki, Sovyet ve Amerikan kruvazörleri arasındaki bire bir topçu düellolarının olasılığı oldukça düşüktü. Ancak, bir savaş gemisinin değeri, amaçlandığı görevleri çözme kabiliyetiyle belirlenir. Bu nedenle, döngünün bir sonraki (ve son) makalesinde, Sovyet gemilerinin kabiliyetlerini yalnızca Batı topçu kruvazörü kruvazör binasının (İngiliz kaplanı, İsveçli Tre Krunur ve Hollandalı De Zeven Provinsen) “sonuncusu” ile karşılaştırmayacağız. Yerli topçu kruvazörlerinin SSCB Donanması kavramlarındaki yeri ve ayrıca asıl kalibre topçularının operasyonunun az bilinen detayları.
Devam edecek ...