West Point, New York, 1830 Gelişmekte olan bir askeri akademiden bir öğrenci kalbi çıkarılmış halde asılı halde bulunduğunda, eski NYC polisi August Landor (Bale) üst yönetim tarafından soruşturma için çağrılır. Bu korkunç gizemi çözmeye çalışan inatçı dedektif, yardım için öğrencilerden birine başvurur: Edgar Allan Poe (Melling) adında tuhaf ama parlak bir genç adam…
Beğeniler arasından geri gelmekten zevk alan bir dedektifle cam yay, Nasıl koştuklarını görün ve Nil’de Ölüm, türün mucidinin yer aldığı bir cinayet gizemi filmi için zaman kesinlikle olgunlaştı. Ancak ne Louis Bayard’ın orijinal 2006 romanı Soluk mavi göz ne de bu asık suratlı Scott Cooper uyarlamasıdeli Yürek, düşmanlar) Edgar Allan Poe’yu baş dedektif yapacak kadar ileri gitti. Daha da ilginç olanı, işe alınmış bir asistan: yarı asistan, yarı gözlemci, yarı olası şüpheli.
Bu, Cooper’a (ve Bayard’a) anlatının etrafına Poe-esque Paskalya yumurtaları yerleştirme fırsatı veriyor, özellikle de onunla ürkütücüyü şekillendirmeye mahkum olan (eski Dudley Dursley, Harry Melling tarafından canlandırılan) genç bir adam olarak tanıştığımız için West Point’te geçirdiği süre boyunca meydana gelen olaylar. Bununla birlikte, Christian Bale, August Landor rolünde: New York polis memuru olarak sağlam bir üne sahip, şimdi emekli ve bir West Point yerlisi olan sert bir adam. Sarhoşluğa yatkın, yakın zamanda dul kalmış ve kayıp bir kızı var, tüm bunlar onun ruh halini kışlık gotik çevresinden daha karanlık ve soğuk yapıyor.
Orası asıl vaadin olduğu yer Soluk mavi göz akmaya başlar. Bale, Cooper ile daha önce harika bir iş çıkarmıştı. fırından ve düşmanlar, ancak Landor çok ilginç bir kahraman değil. Benoit Blanc veya Bran’ın Poirot’sunun aksine, yeteneği, çekiciliği, büyüleyici tuhaflıkları veya keşif tarzı yok. Kaşlarını çatıyor, homurdanıyor ve kolalı işverenlerini (sadık ama yanlış yere sahip İngilizler Timothy Spall ve Simon McBurney) yanlış şekilde ovuşturuyor. İncelik eksikliği, kişilikle karıştırılamaz.
Çok ihtiyaç duyulan bazı yetenekleri getiren Melling biçiminde önemli bir telafi var; hatta kavrulmuş Kentucky gibi aşırı bir Benoit Blanc aksanı var (Poe Boston’lu olmasına rağmen). bir söz verdikten sonra Buster Scruggs Baladı ve Şeytan her zamangenç Poe’yu kendine has olduğu kadar çekici, kibirli olduğu kadar sevimli yapan kurnaz, döngüsel bir eylemde bulunması Melling’in gerçek atılımıdır.
Ancak o bile filmi bir arada tutamaz, çünkü hikaye sonunda gizemli bir bölgeye sapar; burada, dişleri çıkıntılı bir şapka takan Gillian Anderson, Coen kardeşlerin bir Batı’nın üzgün annesi olarak uzun süredir kayıp olan performansından paraşütle atlamış gibi görünüyor. Nokta çocuk. Doruk, gülünç olduğu kadar kanlı, son açıklama ise tam olarak tıklamıyor; Bu polisiye hikâyede “kim”, “neden” ve “nasıl” açısından ikna edemez. Dikkatli bir gözden geçirme size yardımcı olabilir, ancak denemek için ilham alma olasılığınız düşüktür.
Zarif bir edebi bükülme ve Harry Melling’den etkileyici bir bükülme ile güzel bir cinayet gizemi, ancak kahramanın kasvetliliği ve açıklamalarının mantıksızlığı tarafından gölgede bırakılıyor.