Büyükdere'de Paskalya günlerinde Rum çocukları ellerinde fenerlerle kapı kapı dolaşır,"Yağ parası, mum parası." diye dini şarkılar söyleyerek bahşiş toplarken aralarına komşu Müslüman çocukları da katılırdı.Ramazan Bayramı'nda da Müslüman çocukları tanıdık evleri dolaşıp mendil içinde bayramlıklarını alırken,aralarında komşu Rum çocukları da olurdu.Kimse ayırt etmeden hepsine aynı davranırdı,çocukların da arasında hoş bir dayanışma vardı.Osmanlı'da Bir İngiliz Gelin, Tülin Yalçın (Sayfa 111)
...konağın selamlık girişinde güzel bir çerçeve içindeki bir hat yazısı aklıma geldi.O kadar gösterişli hat yazıları arasında onun kısalığı,sadeliği dikkatimi çekmişti.mehmet Ali'ye "Burada ne yazıyor?" diye sordum. "HİÇ" dedi. Sufilikte çok derin bir manası varmış."Sadece hiç mi? Yani nothing?" diyerek gülüp geçmiştim. Şimdi bende anladım.Herşeyi içine alan,saklayan,yok eden anlam yüklü bir şeymiş HİÇ.Osmanlı'da Bir İngiliz Gelin, Tülin Yalçın (Sayfa 245)
Bu sene iftar için gelenler artmıştı,daha fazla yemek hazırlamak mecburiyetinde kaldık. Bunların çoğu Balkan Savaşı'nda yaralanıp hastane yetersizliğinden ayaküstü tedavi edilip evlerine dönmesi için bırakılan yaralı askerlerdi.Hasta,yorgun,aç biilaç,perişan,buralara kadar gelebilmişler.Kimisinin yürümeye mecali kalmamış,geceleri arabalığın sundurmasının altında yatıyorlarmış.Osmanlı'da Bir İngiliz Gelin, Tülin Yalçın (Sayfa 128)
...Çoğunun şarapnel yarası iltihaplanmış,gazlı bezleri yaralarına yapışmıştı.O durumda günlerce yürüyerek buralara gelmişlerdi,ateş içinde yanıyorlardı.