“Bu çılgınca.”
Cale, genç adamdan büyük şarap kadehini aldı.
Şu anda Umutsuzluk Gölü’ne en yakın köydeydi.
Bu köydeki tek küçük han ve restoran burasıydı. Sahibinin torunu, Rosalyn’in Umutsuzluk Gölü’nü sorduğunu duyduktan sonra çılgınca elini sıktı.
“Başka bir sezonda sorun olmayabilir ama Ocak’ta oraya gideceğini söylemek ölmeyi istemekten başka bir şey değildir.”
“Öyle mi? Sanırım insanlar diğer mevsimlerde de gidiyorlar?”
Cale hızla durmadan önce alkolden bir yudum aldı.
Alkol sıcaktı. Ayrıca oldukça güçlüydü.
“Açık alkol istemiştim.”
Bu içlerindeki en zayıf alkoldü ama şimdiden boynu ve midesi yanıyormuş gibi hissediyordu.
– İnsan, alkol lezzetli midir? Kaşlarını çattığın halde neden içmeye devam ediyorsun?
Cale bakışlarını boş sandalyeye çevirdi. Boş görünmesine rağmen görünmez Raon şu anda orada oturuyordu. Cale sertçe konuşmaya başlamadan önce etrafına bakındı.
“HAYIR.”
Altı yaşında alkol alan bir çocuk mu? O bir Ejderha olsa bile buna izin verilmezdi.
Ya Raon sarhoş olup bir dağı havaya uçurursa? Bu çok büyük bir felaket olurdu.
-…Peki.
Cale, Raon’un hayal kırıklığına uğramış sesini görmezden geldi. Daha sonra onun yerine Rosalyn’in adamla yaptığı konuşmaya odaklandı.
Şu anda, Cale’in grubunun tamamı saçlarını sihirle ortak kahverengi renge boyamıştı. Elbette Balinalar Paseton ve Archie, çarpıcı görünümlerinden dolayı cüppe giyiyorlardı.
“Mm, baharda ya da yazın gitmeye çalışan insanlar var.”
Ev sahibinin torunu hafifçe omuzlarını salladı.
Burası Beş Yasak Bölgeden biriydi.
Cesur insanlar oraya gitmeye çalıştı.
Ancak sonuçlar hiçbir zaman iyi olmadı. Adam konuşmaya devam etmeden önce şöminenin yanında oturan büyükannesine baktı.
“Kar fırtınasını görünce kaçanlar hayatta kalmayı başardı, ancak kar fırtınasına girenlerin sadece yarısı hayatta kalmayı başardı.”
“Ama o grubun yarısı hayatta kaldı.”
Choi Han konuşmaya müdahale etti.
Adam başını salladı.
“Canlı dönenlerin hepsi ciddi şekilde zehirlendi. Döndükten kısa süre sonra kör oldular.”
Körlük.
Cale, kar fırtınasındaki zehrin insanları zayıflatarak körleştirdiğini ve yön duygularını yitirdiğini duymuştu.
Cale bu gerçeği düşündü ve düşünmeye başladı.
“Düşünürseniz, bu aslında acımasız bir dünya.”
Ölüm Çölü ölü mana kusarken, Çaresizlik Gölü zehirli bir kar fırtınasına sahipti.
Bu dünyada, güç için insanlar arasındaki kargaşanın dışında da birçok korkutucu varlık vardı. Bu dünyada Canavar insanlar veya karanlığa yakınlığı olan ırklar gibi birçok güçlü ve acımasız varlık vardı.
“Ama bu yüzden canavarlar hiçbir şey yapamıyor.”
Hepsi canavarların çılgınca koşmasını engelledi. Bu, canavarların bulunduğu bölgelerin çok küçük olmasına yol açtı. Elbette Cale, canavarlarla karşılaşma planı olmadığı için umursamadı.
Ev sahibinin torunu, bir süredir ilk misafirleri için endişeleniyormuş gibi onları ihtiyatlı bir şekilde uyardı.
“Her neyse, oraya gitmeyi planlıyorsan lütfen iyice düşün. Orası çok korkunç bir yer.”
“Sully.”
Torun, şimdiye kadar hiçbir şey söylememiş olan babaannesinin adını seslenmesiyle sustu. Han sahibi ateşe doğru baktı ve konuşmaya başladı.
“Umutsuzluk Gölü’ne giden insanları izlerken hissettiğim bir şey var.”
Yaşlı kadının gölgesi, kendisi kadar eski görünen duvarları dolduruyor gibiydi.
Küçüklüğünden beri burada yaşıyordu. Sonunda maceracı bir adamla evlendi ve ikisi bu hanı birlikte inşa etmişti.
Daha sonra bir kızları oldu ve onun evlenip torununu doğurmasını izlediler.
Yaşlı kadın başını çevirdi.
Cale ile göz teması kurdu.
“Hiçbiri dinlemiyor.”
Göle gidenlerin hiçbiri dinlemedi.
“Kızım ve damadım da aynı durumdaydı.”
Birkaç yıl önce ölen kocası, kendilerinden önce ayrılan kızını ve damadını görmeye gideceğini ve onlara katılmadan önce acele etmesini söylemiş. Torunları büyüyüp evlenene kadar kalmasını söylemişti.
Yaşlı kadın ona bunu yapacağını söylemişti.
Cale’in gözlerini gözlemleyen yaşlı kadın başını çevirdi.
“…Dinliyor gibisin ama yine de gitmeyi planlıyorsun.”
Yaşlı kadın, Cale’in cevabını duydu.
“Canlı döneceğim ve tüm alkolünüzü içeceğim.”
Yaşlı kadın konuşmaya başlamadan önce ısınmak için elini ateşe doğru uzattı.
“Sully.”
“Evet, büyükanne.”
“Onlardan alkol için ücret almayın.”
Cale, şarap kadehini beceriksizce gülümseyen torunu Sully’ye doğru salladı ve kalanını dev bir yudumda içti. Cale o anda zihninde bir ses duydu.
– …İnsan, hadi şu kar fırtınasını yok edelim!
Cale bunu görmezden geldi.
On ve Hong masaya vururken miyavlıyorlardı. Cale bunu da görmezden geldi. Eruhaben’in ona söylediklerini hatırladı.
“Kar fırtınasından kurtulmak için Dünya Ağacını yok etmeniz gerekiyor.”
“Ama Dünya Ağacı kar fırtınasını kontrol ediyor, yani benim jetonumu kullanırsan sana bir yol açacak.”
Eruhaben, Cale’i herhangi bir konuda nadiren uyardı ama bu sefer söyleyecek bir şeyi vardı.
“Kar fırtınasını gördüğünüzde Dünya Ağacı’nın acımasız olduğunu düşünebilirsiniz. Ancak Dünya Ağacı, on bin yılı aşkın bir süredir birçok kez yaşamış, ölmüş ve dirilmiş bir varlıktır.’
‘Dünya Ağacı doğaya en yakın şeydir. Yaşamak ve ölmek doğaldır. Bu kelimeleri hatırla.’
Dünya Ağacı, kar fırtınasının kendisini tehlikeden korumasına neden olmuştu.
Kar fırtınasında pek çok insan ölmüş olsa da bu, Dünya Ağacı’nın diğer yaşam formlarının açgözlülüğünden korunmasını sağladı.
Cale şarap kadehini bıraktı ve odasına gitmek için ayağa kalktı.
On ve Hong onu takip etti.
O da ayağa kalkan Choi Han’a sessizce emir verdi.
“Göl kenarında gördüğün tüm kalıntıları topla. Herkese anlat.”
Choi Han onu takip etmeyi bıraktı ve başını salladı. Choi Han masaya dönmeden önce gülümserken, Cale odasına yöneldi.
Cale, Hong yatağına uzanır uzanmaz sorusuyla ilgilenmek zorunda kaldı.
“Bu zehri yersem insanları kör edebileceğimi mi sanıyorsun?”
“Muhtemelen?”
“Ohhhhhh.”
Hong, yatmaya hazırlanmak için hızla kız kardeşinin yanına giderken heyecanlı görünüyordu. Hong, uykuya dalmadan önce kar fırtınasının çoğunu nasıl yiyebileceğini düşünüyordu.
* * *
Ertesi sabah, Hong ağzını sonuna kadar açtığında şiddetli kar fırtınasından biraz uzaktaydı.
“Ahhhhhhhhh.”
Açık ağzına kar taneleri düşmeye başladı. Bu karıncalanma hissi, daha önce yediği diğer zehirlerden farklıydı.
“Daha fazla!”
Hong’un heyecanlı sesi, Cale’in kollarındaki Hong’u kar fırtınasına doğru itmesine neden oldu. Katil Balina Archie bunu şok içinde izliyordu.
“Bir yavru kediyi kar fırtınasına doğru itiyor!”
Archie kaba olabilir ama yine de bir ahlak anlayışı vardı. Archie elini Paseton’ın omzuna koymadan önce hiçbir şey söylemeden ağzını defalarca açıp kapadı.
“O şapka-“
“Onu durdurmamız gerekmez mi?”
Hong’un sesini duyduğunda söylemek üzere olduğu şey buydu.
“Çok lezzetli!”
Daha sonra Cale’in sesini de duydu.
“Çok yersen karın ağrın olur.”
Yanındaki On cevap verdi.
“Kar o kadar küçüktür ki asla doyamazsınız.”
Cale başını salladı.
“Çok soğuk şeyler yersen miden ağrır.”
Başını sallamadan önce bir ‘ah’ deyince. Sonra başını yan tarafa çevirdi. Kürk manto giyen ve kendisine termal büyü uygulayan Raon, onun yanında burnunu çekiyordu.
“Haklısın! Soğuk algınlığına karşı dikkatli olmalısın. Harika varlıkların bile burunları tıkanabilir.”
On, Raon’un ifadesine başını salladı. Daha sonra bir sis oluşturmaya başladı.
swooooooosh-
Cale, bacağının yanında bir şey duyduktan sonra yere baktı. On, yanında sis yaratıyordu.
“Ne yapıyorsun?”
“Sisimi bu kar fırtınası gibi yapmak istiyorum.”
On cevap verdi ve dürüst duygularını paylaşan Cale’e baktı.
“Görkemli.”
On, sisini döndürmeye devam etmeden önce sakince gülümsedi. Kara Ejderha, daha güçlü bir sis kasırgası yaratmasına yardımcı olmak için yanında dururken ona bazı tavsiyeler verdi.
Paseton tüm bunları yüzünde tuhaf bir ifadeyle izliyordu.
“W, ne oluyor!”
Melez Balina Paseton, Archie’nin kekelediğini görmemiş gibi yaptı. Bakışları ileriye odaklanmıştı.
Geçen sefer Cale ile Karanlık Orman’da gördükleri Kara Bataklık’tan çok daha geniş bir göl gördü.
Dürüst olmak gerekirse, Paseton önlerindeki donmuş ağaçların ötesinde olması gereken donmuş gölü net olarak göremiyordu. Sadece kar fırtınasının büyüklüğüne göre gölün büyüklüğünü varsayıyordu.
Paseton hızla etrafına bakındı.
Kara Ejder, göl çevresinde başka yaşam formu olmadığını söylemişti. Bu yüzden herkes rahattı.
Ama bu başlı başına şaşırtıcıydı.
“Herhangi bir sorun olmadan bu rüzgarın geçmesine izin verebilirler.”
Kar fırtınası şiddetli rüzgarlar yaratıyordu.
Bu kar fırtınasını gördükten sonra birçok insanın neden geri döndüğünü anlamıştı. Rüzgar o kadar güçlüydü ki insanları geri itebilirdi.
Ayrıca, üzerinize düşen her kar zerresi derinize batacak ve kar fırtınasında daha da ileri gitmeye devam ederseniz ciddi şekilde zehirleneceğinize dair korku uyandıracaktır.
Bu alanda ağaçlar, çimenler ve hatta yer tamamen donmuştu. Bu onu daha da korkutucu yaptı.
Ancak, Paseton çevresindeki insanların hepsi sakindi.
Katil Balina Archie, Choi Han, Rosalyn, Raon, On ve Hong her zamanki halleriydi.
Cale bile aynıydı.
“Beklendiği gibi, genç efendi Cale normalde görülmeyen bir güce sahip.”
Cale’in baskıcı aurası karşısında şoke olduğu birçok durum vardı. Paseton, bu rüzgara karşı dimdik duran Cale’e baktı.
Cale’in rüzgarı uzaklaştırmak için Rüzgarın Sesi’ni kullandığını bilmiyordu. Kalbin Canlılığı, üzerine her zehirli kar tanesi düştüğünde onu da iyileştiriyordu.
Ancak yine de her seferinde sızlayan bir acı hissetti, bu yüzden Hong’u yere bıraktı.
“Hadi gidelim.”
Bu acıyı daha fazla hissetmek zorunda kalmamak için hızla kar fırtınasında bir yol oluşturmak istedi.
Rosalyn, Hong’u aldı ve Cale’e yaklaştı. Etrafta kimsenin olmadığını gördükten sonra saçlarını normal rengine döndürdüler, bu da Hong, Rosalyn ve Cale’in saçlarının karın aksine çok canlı bir şekilde kırmızı görünmesine neden oldu.
“Genç efendi Cale, Eruhaben-nim’in jetonunu hemen kullanmayı planlıyor musun?”
“Plan bu.”
Cale, Rosalyn’in gözlerindeki merakı fark etti.
Kadim bir Ejderhadan bir simge. Rosalyn gibi bir büyücünün bunu merak etmesi mantıklıydı. Cale İmparatorlukta olduğu süre boyunca laboratuvarındaydı.
Eruhaben, başarılarını değerlendirmek için tek bir şey söylemişti.
“Sorularınız varsa bana sorun.”
Rosalyn, Eruhaben Raon’a ders verirken pek çok şey öğrenmişti. Eruhaben fark etmemiş gibi davransa da bu zamana kadar ona sorusu olup olmadığını sormasını hiç söylememişti.
Ona herhangi bir sorusu olup olmadığını sormasını söylemesi, Rosalyn’in geliştiğini kanıtladı.
Cale bu kısma odaklandı.
“Eruhaben-nim ona jetonu daha sonra sorarsan sana öğretecektir.”
“Haklısın. Döndüğümüzde ona kesinlikle soracağım.”
Rosalyn enerjik bir şekilde başını salladı. Cale, Rosalyn’in Raon’a ders verirken Eruhaben’in onu dinlediğini görmemiş gibi yaptığı için ne kadar heyecanlandığını hatırladı.
Kararlılığı inanılmazdı.
Rosalyn, Cale’in sesini duymadan önce, Cale’in elindeki mavi parıldayan jetona sanki onu inceliyormuş gibi baktı.
“Bayan Rosalyn, bir Büyü Kulesi yaratmaya ne dersiniz?”
“Evet. Pardon?”
Cale, Rosalyn’in sorusuna gelişigüzel bir şekilde yanıt verdi.
“Bunu yapacak kadar nitelikli olduğunu düşünmüyor musun?”
Rosalyn yüzünde sakin bir ifadeyle karşılık verdi.
“Haklısın. Ben nitelikliyim.”
Cale, Rosalyn’e baktı. Yüzünde her zamanki mantıklı ama kendinden emin bakış vardı. Rosalyn, durumu ve yetenekleri konusunda çok netti.
Ayrıca hayallerinden ve özlemlerinden de emindi.
Cale karşılık verirken bunların hepsini biliyordu.
“Paraya veya sihirli taşlara ihtiyacın olursa lütfen bana haber ver.”
“Çok teşekkür ederim.”
Rosalyn onun teklifini reddetmedi. Cale, elinde jetonla kar fırtınasına doğru yürümeye başlamadan önce gülümseyerek karşılık verdi.
“Bu biraz zor.”
Kar fırtınası o kadar güçlüydü ki, Rüzgarın Sesi ile rüzgarı uzaklaştırdıktan sonra bile hâlâ baskı hissediyordu.
Cale ormandan çıkıp göle doğru yürüdü.
“Umutsuzluk Gölü eski zamanlardan beri Yasak Bölge olmuştur.”
Eruhaben’in söylediklerini hatırladı.
‘Dünya Ağacı herhangi biriyle buluşmuyor. Kar, Dünya Ağacı’nın isteğine göre hareket eder.’
“Dünya Ağacı, kar fırtınasını atlatanlara cenneti hediye eder.”
Cennet.
Cale aniden yürümeyi bırakırken ‘cennet’ kelimesini düşündü.
Kar fırtınasının kapladığı gölün tam önündeydi.
Gölün kenarında durmak için sadece bir adım daha ihtiyacı vardı.
Cale öne doğru bir adım atarken elinde jetonla uğraştı.
Tıklamak.
Jeton, içinden ışık sızmaya başladığında küçük bir ses çıkardı.
Cale buza bastı.
O anda oldu.
“Hmm?”
Cale yürümeyi bıraktı.
çatırtı.
Jetonu tutmayan sol eline baktı.
Avucunda kırmızı elektrik akımları çıtırdıyordu.
Bu, Yıkım Ateşiydi.
Eruhaben’in söylediği başka bir şey Cale’in aklından geçti.
“Bir zamanlar Dünya Ağacı çılgına döndü ve kar fırtınası tüm kuzeyi kapladı ve her şeyi dondurdu. Benim zamanımdan önce olduğu için ben bile sadece duydum, ama çok korkutucu olduğu söylendi.’
‘Ah! Efsane, tüm bu buzlardan kurtulan bir insan kahraman olduğunu söylüyordu.’
Cale aniden On Parmak Dağları’nda tanıştığı Elf Şefini hatırladı. Bir şeyler söylerken ona Super Rock efsanesinin olduğu kitabı vermişti.
“Oldukça komik bir efsane. Güçlü bir yıkıcı güce sahip bir kahramanın para için son derece açgözlü olduğu söylenir. O kahraman öldüğünde, bu efsanedeki kahramanın arkadaşının servetini bulduğu ve onu güvende tuttuğu söylenirdi.’
Bir kahraman para için açgözlü olur mu? Özellikle dünyayı donmaktan kurtardığı varsayılan ama herhangi bir güç, nüfuz veya şöhret peşinde koşmayan bir kahraman? Böyle biri para için nasıl açgözlü olabilir? İnanılmaz değil mi?’
Cale, Eruhaben’in efsane hakkında söylediklerine geri döndü.
“Efsanede, kahramanın Dünya Ağacını nasıl yakmaya çalıştığına dair bazı saçmalıklar da var. Bu nasıl doğru olabilir? Geçmişte sorduğumda Dünya Ağacı yanıt vermedi. Bu yanıt, yanlış olduğu anlamına gelmez mi?’
‘…Belki?’
Cale, başını kaldırırken avucunda ateşli şimşekleri hissetti.
Swooooooosh-
Kar fırtınası, mavi ışığın yönünü takip eden şeffaf bir mağara gibi görünen bir yol oluşturdu.
“Genç efendi Cale, jetonu kullandınız mı?”
“İnsan! Ateşli şimşeğinizi neden söndürüyorsunuz?”
Rosalyn’in sesini ve Raon’un telaşlı sesini duydu.
Ancak Cale aynı anda farklı bir ses de duydu.
Super Rock her zamankinden farklı bir şey söylüyordu.
– Onu yok etmeyi mi planlıyorsunuz?
“Bu farklı bir model.”