Doğal seleksiyon, aynı zamanda “en sağlam olanın hayatta kalması” olarak da bilinen bir süreçtir.
Ne zaman bir bitki veya bir hayvan türü ortaya çıksa; genlerdeki küçük değişiklikler, yavruyu, ebeveyninden biraz daha farklı bir hâle getirir. Bazen bu değişiklikler yavruyu, ebeveyninden daha başarılı yapar.
Örneğin, daha uzun boylu bir zürafa diğer zürafalardan daha yükseklerde ot bulabilir, böylece daha çok yiyecek elde edebilir. Sonuç olarak daha sağlıklı ve güçlü hâle gelir. Muhtemelen daha başarılı bir şekilde ürer ve uzun boynunun genlerini yavrusuna da taşır. Diğer genler zararlı olabilir; bu genleri taşıyan hayvanlar daha başaırsızdır ve sonunda ölürler.
Doğal seleksiyon teorisi, birbiriyle çok yakından akraba olan bireylerin arasındaki geniş çeşitliliği temel almaktadır. Genellikle, hiçbir türün iki üyesi birbirine tamamen benzemez. Her birinin, büyüklük, görüntü, soğuğa veya diğer sert koşullara dayanıklılık gösterme gibi özellikleri, kendine has kombinasyonlardan oluşmaktadır.
1858 yılında Charles Darwin ve bir diğer doğa bilimci Alfred R. Wallace, insanlığa benzer doğal seleksiyon teorileri sunmuşlardır. Birçok biyolog bu fikirlere başta karşı çıkmıştır.