Daniel Martin Serrano romanda zifiri siyah bir başlıkla prömiyeri yapıldı, insomnio. Ama bu Medreseli'nin zaten uzun bir geçmişi var. dizi senaristi aralarında televizyon Hastane Merkezi, Kadife, Randevulara kör, Prens, Vatana ihanet y Açık denizler. Ayrıca Madrid Film Okulu'nda Televizyon Senaryosu profesörüdür. Bunda röportaj Bize romanını ve çok daha fazlasını anlatıyor. Nezaket ve zamanı çok takdir ediyorum bana adadı.
Daniel Martín Serrano - Röportaj
- BUGÜN EDEBİYAT: Çok soğuk, ritim ve senaryo tekniği mi yoksa yeni ritim ve teknik mi, yoksa neden tercih?
DANIEL MARTÍN SERRANO: Sonunda hepsi bir hikaye anlatmakla ilgili. Teknikler farklı, evet, ama en çok ne fark eder bir roman için bir senaryo çalışma şekli. Senaryo yazmak, birkaç kişinin katıldığı ve yapımcıların, ağların ve platformların fikirlerine sahip olduğunuz bir ekip çalışmasıdır, pek çok karar birlikte alınır. Bir romanla karşı karşıya kaldığımda, bu kararları veren tek kişi benim, ne olacağına ve nasıl olacağına karar veren benim. Ve bir senaryo üzerinde çalışmanın aksine, bazen romanın bana verdiği özgürlük takdir ediliyor.
Ama senaryo ya da romanı tercih etmiyorum ya da en azından birini ya da diğerini seçmek benim için zor. Çoğu durumda nasıl anlatılmak istediğine karar veren anlatmak istediğiniz hikayeeğer senaryo, roman, hikaye ve hatta oyun biçimindeyse.
- AL: Senarist olarak uzun bir kariyere sahip olarak, şimdi zifiri karanlıkta bir romanla saf ve basit edebiyatta çıkış yapıyorsunuz insomnio. Neden ve içinde ne buluyoruz?
DMS: Hemen hemen her meslekte olduğu gibi önerilmektedir yeni zorluklar ve bu romanı benim için yazmaktı. Senelerce senaryo yazdıktan ve bazı romanlara başladıktan sonra birini bitirmem gerektiğine karar verdim. bana yetenekli olduğunu göster böyle yaparak. Bu benim ilk motivasyonumdu. Yayınlayabilmem, ilk beklentilerimin çok ötesine geçti.
En insomnio okuyucu bulacak siyah roman, çok karanlık, iki olay örgüsü, sayılan geçmişte ve diğer şu anda. İlkinde, kahraman, Thomas Abadmüfettiş polis bulmaktan sorumlu katil çeşitli kadınların. Dava ilerledikçe bunu keşfedeceksiniz onun kardeşi bir şekilde dahil. Sizi korumaya çalışmak işinizi kaybetmenize neden olacaktır.
Tomás şu anki bölümde geceleri güvenlik görevlisi mezarlıktan ve orada, gölgelerde saklanan biri tarafından taciz edildiğinde, davanın henüz kapanmadığını fark eder.
insomnio ile bir roman gitgide daha çok çengelleyen arsa ve bu okuyucuya bir süre tanımaz. Çok var İyi atmosfer, ruhuna girenlerin baş karakteri ve bunu söylemek benim için yanlış, ama öyle çok iyi yazılmış. Şimdi onu yargılaması gereken okuyucular olacak.
- AL: Zamanda geriye gidersek, okuduğunuz ilk kitabı hatırlıyor musunuz? Ve yazdığın ilk hikaye?
DMS: Benim kuşağımın çoğunda olduğu gibi ilk okumalarım B koleksiyonundaki kitaplardı.Buhar yayı, Beş, Jules Verne, Agatha Christie...
Yazdığım ilk şeye gelince, net bir hafızam yok, biliyorum okulda biraz yazı yazman gerektiğinde göze çarpmak için eskiden. Yavaş yavaş, evet bir hikaye yazmaya başladım ve böylece yaratıyordum bir çeşit ihtiyaç bu beni daha çok yazmaya yöneltti. Pessoa, onun için yazmanın yalnız kalma yolu olduğunu söyledi ve bu ifadeye oldukça katılıyorum.
- AL: Ruhuna dokunan o kitap ...
DMS: Çok. Ben birini seçemedim. Arkasındaki yazarın çalışmalarından haberdar olduğum o kitaplar beni damgaladı. Sana isim verebilirim Arı kovanı, Cela'dan, Gece yumuşakFitzgerald tarafından, Şehir ve KöpeklerVargas Llosa tarafından, Baykuşun ağlaması Highsmtih, Nefando, Mónica Ojeda, Marías'ın romanlarının çoğu ...
- AL: Peki o favori referans veya ilham yazarı? Birden fazla ve tüm dönemlerden seçim yapabilirsiniz.
DMS: Belki Javier Marias yazar beni en çok etkileyen şeyi söyleyebilirim. Kendimi yazmaya adadığım netleşmeye başladığında o yaşta okumaya başladım. Stili, anlatım tarzı, kafamda çok şey var. Ama daha birçokları var: Vargas Llosa, Garcia Marquez, Lobo Antunes, Richard Ford, Patricia yüksek usta, Joyce Carol Oates, Sofi Oksanen, Martin Gaite, Dostoyevski, Kişi...
- AL: Hangi edebi karakterle tanışmak ve yaratmak isterdin?
DMS: Genellikle çok tekrar okuduğum bir roman Muhteşem Gatsby ve edebiyatta en çok sevdiğim karakterlerden biri. Fitzgerald'ın tüm çalışmaları, her yeni okumada keşfettiğiniz birçok katmana sahip karakterlerle doludur. Ve Gatsby en sevdiğim karakterlerden biridir.
- AL: Yazma veya okuma söz konusu olduğunda herhangi bir özel alışkanlık veya alışkanlık var mı?
DMS: Yazmaya gelince çok kayda değer bir çılgınlığım yok. Söyleyebileceğim şey şu Oldukça vicdanlıyım, çok yazıyorum ve yeniden yazıyorum sonuçtan memnun kalana kadar. Hızlı bir yazar değilim, hem romanda hem de senaryoda atılması gereken adımlar hakkında çok düşünüyor ve meditasyon yapıyorum çünkü iyi çalışmanın iyi sonuçlar verdiğine inanıyorum.
Ve yazma mesleği hala bir iştir ve bu nedenle, Her gün yazmaya çalışıyorum, Programım var, ilhamla taşınanlardan değilim, çok az sürüyor. ayrıca Aynı anda elimde birkaç proje olmasını seviyorumYani biriyle sıkışıp kaldığımda, başka birini alıp ilerlemeye devam edebilirim. Tıkanıklıkların üstesinden gelmenin, hikayelerin bir süre dinlenmesine izin vermenin en iyi yolu budur.
Y okuma anında belki sahip olabileceğim tek hobi budur sessizliğe ihtiyacım var, dikkatimi dağıtacak hiçbir şey yok.
- AL: Peki bunu yapmak için tercih ettiğiniz yer ve zaman?
DMS: Genelde yazarım evde, ancak zaman zaman bir cafeteríabir kütüphane. Bu manzara değişikliği, tabiri caizse, Havalandırmama yardım ediyor ve her zaman aynı yerde çalışma rutin hissine sahip olmamak. Pandeminin benim için bu alışkanlığı değiştirdiği doğru, ancak bir noktada devam edebilmeyi umuyorum.
- AL: Size hitap eden daha fazla edebi tür mü?
DMS: İlk romanımın bir suç ya da suç türünde olması, en sevdiğim tür olduğu anlamına gelmez, aslında, polisiye kurgu konusunda iyi bir okuyucu değilim. Aslında ne severimgerçek gibi görünse de, iyi kitaplar. Ve benim için iyi bir kitap nedir? Okumayı bitirdiğinde hayatın boyunca sana eşlik edeceğini bildiğin kişi, arkasında iyi bir yazar olduğunu fark ettiğim ve romanın sahip olduğu, beni düşündüren, beni geride bırakan eserini görüyorum. Ve iyi bir kitap, bir gün böyle bir şey yazıp yazamayacağımı bilmediğim için içimde belli bir kıskançlık, sağlıklı kıskançlık üreten bir kitaptır.
- AL: Şu anki okumanız mı? Ve bize ne yazdığını söyleyebilir misin?
mesaj: Okumalar birikiyor, Okumak için zamanımdan fazlasını satın alıyorum. Haberlere geç kalma eğilimindeyim, bu yüzden şu anda okuyorum Berta Adası, Javier Marías tarafından, ve masada sıralarını bekleyen daha pek çok kişi var.
Ve yazdığım şeye gelince, şu anda ben Hala hakkında pek bir şey söyleyemediğim bir dizi üzerinde çalışıyorum ama bu gelecek yıl ışığı görecek ve şekillendirmeye çalıştı ne olmasını isterdim ikinci romanım. Kayıt değişikliği, aşktan bahseden daha samimi ve kişisel bir roman, bir aşk romanı değil, bir roman aşk ve onu nasıl algıladığımız veya yaşadığımız hakkında yıllar boyunca, ergenlikten orta yaş dediğimiz döneme kadar.
- AL: Yayın sahnesinin, olduğu kadar ya da yayınlamak istedikleri kadar yazar için nasıl olduğunu düşünüyorsunuz?
mesaj: Karmaşık. Bir çeşit olduğunu düşünüyorum bazen bunu yayınlamayı istemenin aciliyeti olduğundan daha önemli bir şey yazmak istemek. İster roman, ister deneme veya başka bir tür olsun, herhangi bir kitap, bir çalışma süresi, çok fazla yazma ve yeniden yazma gerektirir ve bana yeterince çalışılmayan romanların yayınlandığını ve hepsinden önemlisi kendi kendine yayınlandığı hissini veriyor.
Yazanların amacı elbette yayınlamaktır, ancak bir yazarın kendisi için çok talepkar olması gerekir, ne kadar isterse istesin, sadece herhangi bir şeyin basılması yararlı değildir, yazarken egoyu maksimuma indirmelisin. Şu anda yayınlandığı kadar olumsuz bir başka nokta da, çok iyi romanların ne kadar gözden kaçtığını ve o kadar da parlak olmayanların ne kadar başarılı olduğunu görmek. Bazen sosyal ağlardaki tanıtım, romanın kendisinin kalitesinden daha fazla işe yarar. Umarım bu değişir.
- AL: Yaşadığımız hayati an için bir senaryo hayal eder miydin? Gelecekteki hikayeler için olumlu veya faydalı bir şeye bağlı kalabilir misin?
DMS: Bu covid ile onlara en yakın olduğumuz kıyamet tipi hikayeler her zaman olmuştur. İlk kişide yaşamanın farklı olduğu doğru, ancak olumlu bir şeyle kalmam gerekirse, Hepimizin geliştirmeyi öğrendiği zihinsel dayanıklılık kapasitesi. İnsanın zaman zaman izolasyon, can sıkıntısı ve bu kabusun sonunu görmeme sınırına ulaştığı doğrudur. Ancak genel anlamda, bununla en iyi şekilde nasıl başa çıkılacağını en az bilen başka kim olduğunu düşünüyorum.