Cale’i takip eden Yardımcı Yüzbaşı Hilsman, Cale’in durup gözlerini kapadığını fark ettiğinde sessizce yanına yürüyordu.
Choi Han ve Mary yan taraftan onu izliyordular. Hilsman, Cale’in mırıldandığını duyduktan sonra irkildi.
“Genç efendi-nim, acaba başınız mı dönüyor?”
“…Hayır.”
Cale yavaşça gözlerini açtı. Hilsman’ın ona nasıl baktığını görünce sinirlendi.
Hilsman’ın yüzü şu anda Cale için endişeyle dolu bir ifadeye sahip olsa da Cale bundan hoşlanmadı.
Cale bilinçsizce içindeki düşüncelerini dışarı aktardı.
“Yaşamak neden bu kadar zor?”
‘Etrafta oynayamıyorum, rahatlayamıyorum bile.’
Bütün gün yatakta hiçbir şey yapmadan uzanmanın bu kadar zor olacağını düşünmemişti.
Cale başını salladı ve tekrar yürümeye başladı.
Hilsman tüm bunları üzgün bir ifadeyle izledi.
Pat.
O sırada biri omzuna vurdu.
“Hadi gidelim.”
Choi Han’dı. Hilsman irkilmeden önce dönüp Choi Han’a baktı.
“E, evet. Hadi gidelim.”
“Hızlı hareket etmemiz gerekiyor. Genç efendi-nim her şeyi çabucak yapar.”
Mary, Cale’e yetişmek için siyah cübbesi yerde sürüklenerek Choi Han ve Hilsman’ın yanından geçti. Hilsman, Mary’nin daha önce hiç bu kadar hızlı yürüdüğünü görmemişti.
Choi Han da onu takip etti ve Hilsman tekrar irkilmeden önce Choi Han’ın ifadesini bir kez daha hatırladı ve tekrar yürümeye başladı.
– Zayıf insan, hayat zor olmaya mahkûmdur. Bunu iki yaşında öğrendim. Elbette kötü günlerden sonra çok daha fazla iyi gün olacaktır. Bunu dört yaşında öğrendim. Zayıf insan, lezzetli yemeklerin hepsini yiyelim! Bu bizi mutlu edecek!
Cale’in zihni hâlâ Süper Kaya ve genç Ejderhanın başıboş konuşmalarıyla doluydu.
* * *
Cale’in kafasındaki sesin sorununu çözme planı, sorunun kaynağıyla iletişime geçmekti.
– Uzun zaman oldu genç efendi-nim.
Çılgın rahibe Cage’in ellerini umarsızca onlara salladığını görebiliyordu.
Süper Kaya Villası.
Raon’un villa için yarattığı ve yalnızca Cale ile iletişim kurmalarına izin veren bir video iletişim cihazı vardı.
Cage’in arkasındaki sarışın ikizleri de görebiliyordu.
Ölü mana ile zehirlenerek hayatta kalan kılıç ustası Hannah ve yarı aziz Jack. İkisi de Cale’i selamladı.
– Genç efendi-nim, harika bir şey yaptığınızı duydum. Gerçekten gerçeğin ışığını takip eden biri gibi görünüyorsunuz.
Aziz Jack’in masum ifadesi Cage, Hannah ve Cale’in kelimelerini kaybetmelerine neden oldu. Sonunda Hannah araya girdi.
– Benim için de biraz bırakmalısın.
“Senin için çok şey var. Ve İmparatorluğa gittiğimizde de, bunu zaten biliyorsun, değil mi?”
Hannah’ın siyah örümcek ağlarıyla dolu gibi görünen yüzünde bir gülümseme belirdi.
– Evet, sadece o an için antrenman yapıyorum. Sarayı kanla kırmızıya boyayacağım.
Cale’in gergin ifadesi geri döndü.
Sarayı kırmızıya boyamayı planlamamıştı, ancak Hannah, cevabını beklemeden söylemesi gereken her şeyi söylemeye devam etti.
– Mary nasıl?
“İyi gidiyor. Kara Elfleri tekrar görebildiği için mutlu görünüyor.”
Cale, kendisinin yanıtını duyduktan sonra Hannah’nın kılıcını alıp ayrıldığını fark etti. Söyleyecek başka bir şeyi yok gibiydi. Jack’in sesini tekrar duydu.
– Hannah, kötü Arm’ı yenmek ve İmparatorluğu kurtarmak için gereken gücü kazanmak adına her gün çok çalışıyor. Size yardım etmek istiyor, genç efendi-nim.
Jack’in son derece masum gülümsemesi, Cale’in kendisini biraz suçlu hissetmesine neden oldu. Ancak, yapacak bir şeyi olduğu için bunu bir kenara bıraktı.
“Leydi Cage, taş sütunun durumu nedir?”
Cage kaşlarını çatmaya başladı.
– Dün başladı.
Dün fark ettiği şeyi hatırladı.
– Biraz kötü hissederek uyandım. Sanki Ölüm Tanrısı yanımdan geçmiş gibi geldi. Her ihtimale karşı Leydi Hannah ile Karanlıklar Ormanında dolaşmaya karar verdim. Bir düşmanın gelmiş olabileceğini düşündüm.
– Ancak, kimseyi bulamadık.
Hiçbir canavar onlara yaklaşmamıştı bile çünkü Hannah’nın vücudundan hem altın aurası hem de siyah dumanlar çıkıyordu. Bu yüzden Cage bunun sadece garip bir rüya olduğunu düşünmüştü.
– Ama o yeraltı meydanına girdiğimiz anda oldu…
Baaam!
Meydanın içinden yüksek bir ses yankılanmıştı.
Cage şok içinde sesin kaynağına doğru koşmuştu ve kaynağı bulmayı başarmıştı.
– Bu patladı ve o yüksek sesi çıkardı.
Avucunda bir zincir parçası vardı. Taş sütunu kaplayan birçok zincirin sadece bir parçasıydı. Etrafındaki mührün de bir parçası patlamıştı.
– Taş sütun bu olandan sonra biraz tuhaf olmaya başladı.
Cage gergin bir ifadeyle konuşmaya devam etti.
– Yaptığı şey için zıplama demenin titreme tabirinden daha iyi bir kelime seçimi olacağını düşünüyorum.
Cale, o anda Cage ile aynı ifadeye sahipti.
“Etrafında hala zincirler var mı?”
– Evet. Zincirlerin yaklaşık beşte biri hala orada. Ölüm Tanrısının gücüyle kırık bölgelere geçici bir mühür koydum.
“Acele etmem gerekiyor gibi görünüyor.”
Cage buna gerek olmadığını söylemek için elini salladı.
– Acele etmenize gerek yok. Hemen kırılacak gibi görünmüyor. Eğer bir şey çıkarsa, Ölüm Tanrısının gücünü kullanacağım ya da Leydi Hannah aurasını onları öld- hmm, onlara karşı savunmak için kullanacak. Aforoz edilmiş olmama rağmen, eski bir rahibe olarak ‘öldürmek’ kelimesini söylemekte hala zorlanıyorum. Hahaha!
Cale elleriyle gözlerini ovarken Cage yüksek sesle güldü.
‘Yakında geri dönmem gerekiyor.’
Bu insanların ne yapacaklarını hayal edemiyordu.
Çılgın rahibe, daha da çılgın kılıç ustası Hannah ve avanak yarı Aziz. Şimdi düşününce bu grup birleşiminin korkunç olduğunu fark etti.
Herhangi bir yaralanma olmadan geri dönmek için her şeyi yok edebilir ve birbirlerini iyileştirebilirlerdi.
‘…Villamın yıkılmasına izin veremem.’
Huzurlu, tembel hayatı için ihtiyaç duyduğu birçok şeyden sadece biri olan villayı kaybedemezdi.
Bundan sonra doğu kıtasına da gideceği için, bu durumu öylece kenara itemezdi.
Doğu kıtası.
Yargı Suyunu bulmak için oraya gitmesi gerekiyordu.
‘Ve sonra tacı takabilirim.’
Vücudu dengelendiğinde Ejderha kanını seven tacı kontrol etmeyi planlıyordu.
“İnsan, insan! Eve mi gidiyoruz? Hepimiz Süper Kaya Villasında mı buluşacağız?”
Cale, Raon’un heyecanlı sesini duyduktan sonra bunu düşünmeyi bıraktı.
“Evet, hepimiz orada buluşacağız.”
– Oh, genç efendi-nim. Karanlıklar Ormanının meyveleriyle biraz alkol hazırladım. Hepiniz buraya geldiğinizde açacağım.
“…Elbette. Kulağa hoş geliyor, Leydi Cage.”
– Canım sıkıldı, ben de tahtadan birkaç bardak yaptım. Sizinki, üzerinde gümüş bir kalkan olduğu için size özel. Dört gözle beklemeyin. Gümüş kalkanlı bir bardakta alkol içmek, ahh!
“…Yakında sizinle iletişime geçeceğim.”
Cale, görüşmeyi bitirmeden önce gülen Cage’e ve Cage’in alkolü demlemesine yardım eden ve onu çabucak geri dönmesi için teşvik eden Jack’e kayıtsızca cevap verdi.
“… Aigoo, başım.”
Cale iki elini de başına koydu.
‘…Eruhaben-nim ve o deli Clopeh ile bağlantı kurmam gerekiyor.’
O sırada yatak odasının kapısı tıklatılarak açıldı. Cale, Raon’un görünmez olmadığını fark etti ve bakmadan konuşmaya başladı.
Gelenin Choi Han, Mary veya Hilsman olması gerekiyordu.
“Ne-”
Cale hareket etmeyi bıraktı. Başını çevirdi.
Sargılı Choi Han’ı ve her zamanki siyah cübbesini giyen Mary’yi görebiliyordu.
Büyük bir yemek arabası yatak odasına girerken tekerlekler dönmeye başladı. Arabada yiyecek ve şarapla dolu bir tepsi vardı.
Cale, Raon’un yanında yutkunduğunu duyabiliyordu.
Choi Han konuşmaya başlarken Ejderhanın bakışlarını fark etti.
“Acıkmış olabileceğinizi düşündüm.”
“Muhteşemsin Choi Han. Gerçekten akıllı ve harikasın.”
Cale ayağa fırladı ve yemeği bir masaya koydu. Choi Han, Mary ve Raon’un büyüsü ona yardım etti ve masayı neredeyse anında yiyecekle doldurdular.
Cale oturdu ve sordu.
“Peki ya Hilsman?”
“…Askerlerin yanında, insanlara kalkan savaşını anlatıyor ve Caro Krallığının şövalyeleriyle bazı şeyleri tartışıyor.”
‘Kalkan savaşı mı? Şövalyelerle mi tartışıyor?’
Cale’in ifadesi tuhaflaştı ama Hilsman Whipper Krallığının askerleriyle de yakınlaştığı için bunun normal olduğuna karar verdi.
Üstelik bunu düşünemeyecek kadar acıkmıştı. Hemen yemeye başladı. Diğerleri de yemeye başladılar ve çok geçmeden odadaki tek ses Raon’un heyecanının sesiydi.
“İnsan, bu çok lezzetli! Biraz daha al! Mary, bundan biraz almalısın! Choi Han, daha hızlı iyileşmek için çok yemelisin!”
Cale, Raon’a birbiri ardına yeni tabaklar verirken Raon’un bir ısırık almasını ve ardından tüm lezzetli yiyecekleri diğer insanlara dağıtmasını izleyip iç geçirdi.
Raon’un başka birinin tabağına bir parça biftek koyduğu ve Cale’in önüne de yeni bir biftek koyduğu anda…
Biiiiiiiip- Biiiiiiiiiiip-
Masanın ortasındaki video iletişim cihazı kırmızı renkte parlıyordu.
Acil bir aramaydı.
Cale, alarmı duyduktan sonra biftek tabağını fırlatmak istedi, ancak lezzetli bir et olduğu için yavaşça bıraktı. Daha sonra düşünmeye başladı.
‘Breck Krallığı mı? Belki de Lock? Yoksa yine Roan Krallığı mı?’
Raon ona kimin aradığını söylerken Cale iç çekti ve bakışlarını görüntülü iletişim cihazına çevirdi.
“Bu Goldie dede!”
‘Eruhaben mi?’
Arayan Altın Ejderhaydı.
Cale geçen sefer ona bir mesaj bıraktığında Eruhaben cevap vermemişti.
Cale ağzındaki sosu sildi ve emri verdi.
“Bağla.”
Cale’in ifadesi, Eruhaben’in neden acil arama yaptığını düşünürken sertleşti.
Raon hemen aramaya bağlandı ve ekranda beyaz altın saçlı bir adam belirdi.
– Bir süredir görüşemiyorduk.
Eruhaben, her zamanki gibi bir Ejderhanın heybetli havasına sahipti. Eruhaben ekranın diğer tarafındaki Cale, Raon, Mary ve Choi Han’a baktı ve gülümsemeye başladı.
Daha sonra Cale’in gözlerindeki bakışı fark etti.
– …Bana neden öyle bakıyorsun?
Cale açıkça sorusunu sordu.
“Oğlun var mı?”
Öhö.
Mary nazikçe elindeki çatalı bırakırken Choi Han boğuldu. Aynı zamanda Raon’un yuvarlak gözleri Cale’e bakıyordu.
Ancak Cale birini düşünüyordu.
Beyaz altın saçlı Ejderha melezi.
Ejderhaların her birinin kendine özgü renkleri olduğu söylenirdi.
Cale, Ejderha melezi hakkında hiçbir şey bilmiyordu, ancak Ejderha ve insan kanı karışımına sahip olsalardı, soylarından geldikleri Ejderhanın rengine de sahip olmazlar mıydı?
Cale’in bildiği tek beyaz altın ejderha Eruhaben’di. Cale’in sakin bakışları, kendisine bakan Eruhaben’e yöneldi.
-Evet. Sanırım savaşın kaosu bir insanı delirtebilir. Anlıyorum. O kadar zor mu oldu?
‘Seni şanssız insan, tsk tsk.’
Eruhaben, Cale’e acınası bir bakışla bakarken dilini şaklattı. Raon’un sosla kaplı pençesi de Cale’in elinin arkasını okşadı.
“Zayıf insan, daha önceki beyaz altın saçlar sihirdendi.”
“Ah.”
Choi Han ve Mary derin nefesler alırken, Cale’in ne cevap vereceğini bilemedi. Bu yüzden onun yerine Raon Ejderha melezinin hikâyesini Eruhaben’e anlattı.
Eruhaben hikâyeyi dinledikten sonra sadece bir kelime söyledi.
– …İlginç.
Cale, kadim Ejderhaya baktı.
– Normalde ölmesi gerekirdi.
“Affedersiniz?”
Cale kafası karışmış bir şekilde sordu, Eruhaben başını eğip cevap verdi.
– Ejderhaların neden eşsiz varlıklar olduğunu biliyor musunuz? Çünkü başka kimse onlarla baş edemez. Tabii ki, Ejderha Avcıları Ejderhaları yer. Ancak onları yemek ve bir Ejderha soyunu almak tamamen farklı şeylerdir.
Eruhaben’in ciddi ve aynı zamanda merak dolu bir ifadesi vardı.
– İlginç. Genellikle, Ejderhalar ve insanlar çocuk yapmazlar. Çocuk, Ejderhanın kanı ile başa çıkamaz ve bu nedenle bir süre acı çektikten sonra ölür. Ejderhalar utanmaz olsalar bile o seviyeye düşmezler.
Ejderhalar gerçekçi yaratıklardır.
Dışarıdan şiddetli ve duygusal olmalarına rağmen, bir insana âşık olsalar bile onları hamile bırakmayacak kadar mantıklıdırlar.
Bu onlar için bunun işe yaramayacağını söyleyen doğal bir içgüdüdür.
– Ama hayatta kalmayı başaran biri var mı diyorsunuz?
Eruhaben’in Ejderha melezine olan merakı artmaya devam etti.
Hayatta olduğu gerçeği şok ediciydi.
– Küçük çocuktan kurtulabilmesi ve kaçması, en azından ilk büyüme evresini geçirdiği anlamına geliyor.
“Goldie! Ejderha melezleri de büyüme evrelerinden geçer mi?”
– Elbette. İçlerinde ejderha kanı var.
“Ah, anlıyorum!”
Raon, konuşmaya devam edip her türlü soruyu sorarken, Eruhaben’i uzun zamandır ilk kez gördüğü için mutlu görünüyordu. Ancak Cale tuhaf bir şeyin farkına vardı.
Bu, onun ifadesinin de yavaş yavaş tuhaflaşmasına neden oldu.
Eruhaben’in şaşırtıcı derecede yakışıklı yüzü ve oğluyla ilgili sorusu nedeniyle fark etmemişti, ancak şimdi doğru dürüst görebiliyordu.
“…Eruhaben-nim.”
– Ne var?
Bir Ejderha ekrandan Cale’e bakarken, diğeri de ona bakmak için başını çevirdi. Cale yavaşça konuşmaya devam etti.
“Arkanızdaki manzara tanıdık geliyor.”
– Ah, evinin yanındayım.
“… Süper Kaya Villası mı?”
– Evet. Karanlıklar Ormanındayım.
‘Taş sütunu mu öğrendi?’
Cale’in ifadesi ciddileşti.
O anda oldu.
– Evim yıkıldı.
‘Hmm?’
– Bu yüzden sizi görmeye ve biraz burada kalmaya geldim.
“Affedersiniz?”
Görüntülü iletişim cihazı kırmızı renkte parlamıştı.
Cale artık bunun arkasındaki nedeni anlamıştı.
– On Parmak Dağlarını biliyorsun, değil mi? Elf Köyünün olduğu yer.
“…Evet biliyorum.”
‘İçimde kötü bir his var. Neden bilmiyorum ama içimde bu konuda gerçekten kötü bir his var.’
– Dünya Ağacının dallarını korumuştunuz.
“Doğru.”
– Birkaç gün önce soyulmuşlar.
“Ah.”
Choi Han derin bir nefes aldı.
– Bunun için Elf Köyüne gittim ve döndüğümde inim yıkılmıştı. Hoho, istediklerini yapabileceklerini sanıyorlar çünkü bir yıldan az sürede öleceğim.
“… Arm tarafından mı yapıldı?”
– Elf Köyü kesinlikle Arm tarafından soyuldu ama inimden emin olamıyorum. Bakmam gerekecek. Ancak…
‘Ancak.’
Bu kelime Cale’e neden bu kadar korkutucu gelmişti?
Cale endişelenmeye başladı. Bunun nedeni kısa sürede ortaya çıktı.
– Şu anda Caro Krallığının neresindesiniz?
Cale cevap vermekte tereddüt etti. Raon o anda mutlu bir şekilde cevap verdi.
“Leona Kalesi! Güneydeki ek binanın üçüncü katındaki en büyük oda!”
Raon, odanın koordinatlarını ve yaklaşık konumunu tarif etti. Cale, Raon’u susturmaya çalıştı ama Raon çok daha hızlıydı.
– Anlıyorum.
Çat.
Çağrı aniden kesildi.
Daha sonra odanın içinde garip bir ses duyuldu.
Pat.
Yatak odasını parlak beyaz altın bir ışık doldurdu. Işık kaybolurken bir ses duyuldu.
“Görüşmeyeli bayağı zaman geçti.”
Eruhaben’di.
“Goldie!”
Raon, Eruhaben’e doğru uçtu, ancak Eruhaben, Cale’in ifadesini görünce irkildi.
“…Yüzünde neden böyle bir ifade var?”
Eruhaben, Cale’in, onun gelmesinin külfetli veya can sıkıcı olacağını düşüneceğini ama yine de bunu belli etmemesini bekliyordu. Bu yüzden bir hediye hazırlamıştı, ancak Cale’in yüzündeki ifade beklediğinden farklıydı.
Raon da, Cale’in ifadesini tanıdı.
“İnsan! Neden yine öyle gülümsüyorsun?”
Cale, Eruhaben ile gelen diğer kişiye bakarken iki Ejderhayı görmezden geldi.
“Ah, ah ah. Çok uzun zaman oldu Raon-nim. Birbirimizi görmediğimiz zamanlarda daha da şanlı bir şekilde sevimli olmuşsunuz. Bu Elf Pendrick hayatta başka bir neşe buldu.”
Pendrick, Cale’e bakmadan önce Raon’u övdü.
“Genç efendi-nim, uzun zaman oldu.”
Cale yavaşça elini tekrar düzgün konuşan kadim Ejderha fanatiği Pendrick’e doğru uzattı.
“Uzun zamandır görüşemedik.”
Cale parlak bir şekilde gülümsedi.
Pendrick, Elementallerle baş edemeyen ama iyileştirme yetenekleri olan bir Elf’ti. Romanın başlarında ölmüştü, ancak bir süre Choi Han’ın grubunda şifacı rolünü oynayacak kadar yetenekliydi.
İlahi güç yerine doğanın gücünü kullanan şifa yetenekleri, ilk bakışta ilahi şifa yeteneklerinden çok farklı görünmüyordu.
İmparatorluk ve kilise bir bütündü.
Cale bunu unutmamıştı.
Pendrick’i gördüğü an, aklında bir şeyler yerine oturdu.
“Pendrick, seni gördüğüme çok sevindim.”
“Öyle mi? Birlikte geçirdiğimiz kısa zamandan sonra beni böyle karşıladığınızı görmekten çok mutluyum.”
“Elbette. Birlikte iyi bir şey yapalım mı?”
“…Affedersiniz?”
Cale, İmparatorluğu ve kiliseyi tepeden tırnağa yok etmeyi planlıyordu.
Bunu, tüm yeri yeniden yapılandırabilmek için orayı kendi insanlarıyla doldurarak yapması gerekiyordu.
“Sen bugünden itibaren sadece Güneş Tanrısına inanan birisin.”
“Affedersiniz?”
Pendrick kafa karışıklığı içinde iki Ejderhaya baktı. Raon bunun iyi bir şey olduğunu söyleyip kanatlarını çırparken Eruhaben bir adım geri çekildi.
Sonunda Pendrick’in Cale’e bakmaktan başka seçeneği yoktu.
“Yol boyunca insanları iyileştirme gücünü geliştirdin… Bu güçleri saf ve adil bir insan aracılığıyla geliştirdin. O kişi bir tür öncüydü.”
Bahsettiği kişi doğal olarak yarı Aziz Jack’ti.
“Pendrick!”
Cale parlak bir gülümsemeyle sordu.
“Bir süreliğine kalacak yeri senin için ben sağlayacağım. Bana bir şekilde geri ödemen gerektiğini düşünmüyor musun?”
Bana geri öde.
Bu cümle Pendrick’in irkilmesine neden oldu.