We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Hathway ve Shapiro'dan (2017):
Müttefikler, Mihver devletlerinin her biri için yeni anayasaların hazırlanmasını denetlediler ve savaş yasağını her bir devletin kendi yönetim belgelerine yerleştirdiler. Almanya Anayasası'nın 26. Maddesi, “Uluslar arasındaki barışçıl ilişkileri bozmaya yönelik ve bu niyetle girişilen eylemler, özellikle bir saldırı savaşına hazırlanmak için anayasaya aykırı olacaktır. Bunlar suç olarak kabul edilecektir.” Japonya'nın yeni anayasasının 9. Maddesi, “Japon halkı, ulusun egemen bir hakkı olarak savaşı ve uluslararası anlaşmazlıkları çözmenin bir yolu olarak tehdit veya güç kullanımını sonsuza dek terk etmeyi” öngörüyordu. İtalyan anayasasının 11. maddesi, İtalya'nın “diğer halkların özgürlüğüne karşı bir saldırı aracı ve uluslararası anlaşmazlıkları çözme aracı olarak savaşı reddetmesini” sağladı.
Japonya'nın anayasasındaki ifadeler neden Almanya'nın veya İtalya'nınkinden çok daha güçlü ve daha az belirsizdi?
Kolaylık sağlamak için, blok tırnak içinde üç ifade çıkarıldı:
- Almanya, Sanat. 26.1 GG
Uluslar arasındaki barışçıl ilişkileri bozmaya yönelik ve bu amaçla girişilen eylemler, özellikle bir saldırı savaşına hazırlanmak için anayasaya aykırı olacaktır. Bunlar suç olarak kabul edilecektir.
- Japonya:
Japon halkı, ulusun egemen bir hakkı olarak savaşı ve uluslararası anlaşmazlıkları çözmenin bir aracı olarak güç tehdidini veya kullanımını sonsuza dek reddeder.
- İtalya:
Savaşı, diğer halkların özgürlüğüne karşı bir saldırı aracı ve uluslararası anlaşmazlıkları çözmenin bir aracı olarak reddeder.
Yukarıdaki Olumsuz Bu sorunun gövdesinde kalması gerektiğine kesinlikle inandığım Hathaway ve Shapiro'dan tam alıntının yerine geçmesi amaçlanmıştır.
SSCB
Batılı Müttefikler (özellikle ABD, 2. Dünya Savaşı'ndan sonra İngiltere ve Fransa'nın etkisi hızla azaldığından) kesinlikle eski Mihver güçlerini yeniden büyük yapmak istemediler :) , savaştan birkaç yıl sonra SSCB ve genel olarak komünizmin olduğu yerde yeni bir gerçeklik ortaya çıktı. ana rakipler. Böylece bu ülkelerin her birine karşı tutum bu yeni gerçeklik tarafından şekillendirildi. Duruma göre inceleyelim.
Japonya : Japonya neredeyse tüm 2. Dünya Savaşı'nı SSCB'ye değil Batılı Müttefiklere karşı savaşarak geçirdi. Gerçekten de, SSCB savaşın sadece son günlerinde işgal etti ve Japonlar kesinlikle onlarla savaşmak istemedi. Japonya ve SSCB (Kuril Adaları) arasında bir çekişme noktası var, ancak aksi takdirde herhangi bir Japon askeri güçlendirmesi öncelikle deniz ve havadan olmak zorunda kalacaktı ve ancak bundan sonra kara kuvvetleri geldi. Japon anayasasının kabul edildiği zamanda (1947), Çin'de komünistler henüz kazanmamıştı ve Kore Savaşı henüz başlamamıştı. Bu nedenle Amerikalılar, sadece birkaç yıl önce kendilerine bu kadar sorun çıkaran IJN'yi yeniden yaratmak için herhangi bir neden görmediler. Ancak Çin ve Kore'deki olaylardan sonra Amerikalılar, öncelikle Sovyetlere ve sonraki Çinlilere karşı bir denizaltı karşıtı güç olarak JMSDF'ye ihtiyaç duyacaklarını yavaş yavaş fark ederken, Amerikalılar uçak gemisi gruplarıyla saldırı gücü sağlayacaklardı. Japon hava kuvvetleri ve ordusu, olası bir Sovyet işgali durumunda öncelikle Japonya'nın (ve çevresindeki hava sahasının) savunmasıyla görevlendirildi. Bu güçleri Kore ve Tayvan'daki varsayımsal savaşta kullanma fikri ortaya atıldı, ancak tarihsel nedenlerden dolayı çoğunlukla reddedildi (Japon işgaline her iki yerde de içerlendi).
Batı Almanya : Almanlar 2. Dünya Savaşı'nda Batılı müttefiklere karşı savaşırken, savaşlarının büyük kısmı SSCB'ye karşıydı. Savaştan sonra Almanlar, kendilerini Sovyet karşıtı uzman savaşçılar olarak tanıtmakta ve kayıpları yalnızca Hitler'e yüklemekte genellikle başarılıydılar. Amerikalılar çoğunlukla onlara inanıyordu, aslında eski Wehrmacht subayları Bundeswehr'e geri kabul edildi ve bazıları NATO'da üst düzey yetkililer oldu. Elbette tüm bunların jeostratejik nedenleri vardı. Batı Avrupa'nın herhangi bir Sovyet işgali Batı Almanya'dan geçmek zorunda kalacaktı. Aynı şekilde, Doğu Avrupa'ya yapılacak herhangi bir NATO saldırısı Batı Almanya'dan başlamak zorunda kalacaktı. Bu nedenle, nispeten güçlü Batı Alman ordusu yaratmak ABD'nin çıkarınaydı. Alman anayasası (Temel Kanun) 1949'da, Soğuk Savaş'ın başlamasıyla yürürlüğe girdi ve belirsiz terimlerle Doğu Almanya'yı geçici olarak işgal edilmiş ancak yine de Almanya'nın bir parçası olarak kabul etti. Saldırgan savaşı yasakladı, ancak savunma savaşına izin verildi. Elbette, savunma savaşını neyin oluşturduğu tartışmalıdır. Her halükarda Batı Almanya tek taraflı hareket etmeyecek ve ABD'nin talimatlarını bekleyecekti.
İtalya: İtalya biraz tuhaf bir durum ve Japonya ile Almanya arasına düşüyor. İkinci Dünya Savaşı sırasında, savaşlarının çoğu Batılı Müttefiklere karşıydı ve bazı birlikler Sovyetler Birliği'ndeki Almanlara yardım etmek için gönderildi. Genellikle zorlu rakipler olarak görülmediler (birkaç istisna dışında), 1943'te teslim oldular ve kuvvetlerinin bir kısmı taraf değiştirdi ve Müttefikleri destekledi. İtalya, Sovyetler Birliği'ne (Doğu Avrupa) yönelik Sovyet işgali veya işgalinin ana rotası üzerinde değildi, ancak Akdeniz'de, özellikle bazı Arap ülkelerinin (örneğin Mısır) bir süredir Sovyetlerle iyi ilişkiler. Ayrıca, İtalyan komünistlerinin ülkede makul bir etkiye sahip olduğu ve bu nedenle İtalyan ordusunun ayaklanmalarına karşı potansiyel bir araç olarak kullanılabileceği belirtilmelidir. Genel olarak, İtalyanların çoğunlukla denizaltı karşıtı bir kuvvet olarak (Japonya'ya benzer) oldukça güçlü bir donanmaya sahip olmalarına izin verildi, çünkü bu çok agresif değildi. Ana saldırı gücü yine ABD havayollarından geldi. İtalyan ordusu ve hava kuvvetleri ılımlıydı, Japonya ile arasındaki temel fark, Avrupa'da 3. Dünya Savaşı'na bir düzeyde kesinlikle katılacak olmalarıydı. İtalya'nın konumu, Batı Almanya ve Japonya ile karşılaştırıldığında, aralarında bir şey olduğu için, anayasalarındaki ifadeler de öyle. İtalya, (Japonya'ya benzer şekilde) uluslararası anlaşmazlıkları çözmenin bir aracı olarak savaşı reddediyor, ancak aynı zamanda genel olarak savaşı değil (Almanya gibi) yalnızca saldırgan savaşı yasaklıyor.
Bunun nedeni, üç ülkenin hükümetlerinin doğalarındaki farklılık gibi görünüyor.
İki Avrupa ülkesi söz konusu olduğunda, hükümetlerin sırasıyla Hitler'in Nazileri ve Mussolini'nin Faşistleri tarafından "kaçırıldığına" inanılıyordu. Özellikle Almanca versiyonun bu görüşü yansıttığı görülüyor: "Eğilimli ve üstlenilen eylemler milletler arasındaki barışçıl ilişkileri bozma niyetiyle, özellikle bir saldırı savaşına hazırlanmak, anayasaya aykırı olacaktır. Cezai bir suç haline getirilecekler." Temel olarak, yasak, Naziler gibi davranmaya karşıydı ve bu, "anayasaya aykırı… cezai bir suç" olacaktı.
Japonya örneğinde, ülke Tojo'da benzer bir liderliğe sahipken, İmparator'da güç ve otoritenin merkezileşmesi, tüm ülke sadece Tojo'nun takipçilerine değil, savaşçı bir şekilde davrandı. Bu nedenle gerekliydi"Japon halkı sonsuza dek ulusun egemen hakkı olarak savaştan vazgeç."
Vurgu (italik olarak) tarafımdan eklenmiştir.
Japonya örneğinde, ABD Japonya'yı savunma sorumluluğunu üstlenirken, BRD (Bundesrepublik Deutschland) orduyu (Bundeswehr) yeniden inşa etme arayışı içinde İngiltere, ABD ve (kısmen?) Fransa tarafından teşvik edildi ve desteklendi.
Almanya (Prusya çünkü bu zihniyetle ilgili) ve Japonya farklı ve aynı zamanda eşit. Japonya aşırı milliyetçiydi, Nazi-Almanya ise her ikisi de militaristken (Almanya'daki Prusya etkisi) daha azdı.
Japonya aşırı milliyetçiydi, çünkü gençleri imparatorun eşsizliğine inanmanın, orduda ve donanmada hizmet etmenin kutsal bir görev olduğu konusunda cesaretlendirildi ve eğitildi.