ABDULLAH B. Cüdan, Cahiliye devrinin en önemli isimleri arasındaydı. Güçlülerin güçsüzleri ezdiği o dönemde, Abdullah b. Cüdan, insanların hakkına riayet etmesi, köleleri özgürlüğüne kavuşturması, misafire ikramda bulunması ile şöhret bulmuştu. Kendisi, Hz. Peygamberin gençliğinde kurulan, içinde Hz. Peygamberin de olduğu ve güçlülere karşı zayıfları, zalimlere karşı mazlumları, haksızlara karşı haklıları korumak üzere oluşturulan Hılful-Fudûle önayak olanlar arasındaydı. Öyle ki, Hılfül-Fudûl onun evindeki bir toplantıyla kurulmuştu.
Gelin görün ki, bu iyi insan, gençliğinde kendisiyle Hılful-Fudûlü oluşturdukları Muhammedin Resûlullah olarak davet ettiği hak dine tâbi olmakta ayak diremiş, putperestlik ve şirkten yüz çevirmemiş ve o şekilde ölüp gitmişti.
Günlerden bir gün, Hz. Âişe, Abdullah b. Cüdanla ilgili bir merakını Resûlullaha açıp:
Yâ Rasûlallah! Abdullah b. Cüdan Cahiliye devrinde misafirleri ağırlar, köle azad eder, akrabalık haklarını yerine getirir, komşularına iyilik ederdi! diyerek sordu:
Bunların ona ahirette bir yararı olacak mı?
Peygamberimiz Aleyhisselam, cevaben:
Hayır! Bunların ona ahirette bir yararı olmayacaktır! dedi ve sebebini açıkladı:
Çünkü o bir gün bile Allahım! Kıyamet günü beni bağışla! dememiştir. O, yaptığı bu iyilikleri övülmek için yapmıştır. Övülmüştür de!
Efendimiz, daha sonra şöyle buyuracaktı:
Kim Allaha kavuşmayı isterse, Allah da ona kavuşmayı ister! Kim de Allaha kavuşmayı istemezse, Allah da ona kavuşmayı istemez!