Faşizmin 1920'lerdeki yayılması, liberallerin ve ana akım muhafazakarların onu ciddiye almadıkları gerçeğine büyük ölçüde yardımcı oldu. Bunun yerine, yerleştirdiler ve normalleştirdiler.
Merkez sağ bugün aynı şeyi yapıyor. Brexit, Trump ve Avrupa’daki en yüksek hakimler, sağ devrimci an abartılı değil. Ve Fransa cumhurbaşkanlığı seçimleri takvime gelecek.
Statüko liberallerin ve solda yaşanan sıkıntıların hissettiği şok, yalnızca aşırı sağdakilerin kazandıklarının memnuniyeti ile eşleşir. Sözde “olgun” liberal demokrasiler uzun zamandan beri onları marjinalleştirmeyi başardılar. Uzun zamandır kendilerini ortak adamın hoş olmayan gerçeklerini değersiz elitlere söylemekten mahkum olduklarını gördüler. Şimdi şampiyonları siyasi ana akımları fırtınaya maruz bırakıyorlar.
Ve inançsızlık, yüreksizlik ve protestoların ortasında, merkez sağ politikacılar ve yorumcular normalleşmeye ve güven vermeye çalışıyorlar. Kovuyorlar “Whingers” ve “inilti”. Bize “üstesinden gelmem” gerektiğini ve temelsiz bir korkaklık olarak yeni bir faşizmden söz etmemelerini söylediler.
Tarihçiler arasında bile, görünüşe göre - muhafazakar İngiliz yazar olarak Niall Ferguson Yunanistanlı ekonomist Yanis Varoufakis'e söylemek üzere kanaat getirdi - 1930'lerle analojiler sadece kolayca karıştıranlar tarafından yapıldı.
Toplumun koşulları, ekonomi ve jeopolitik o kadar farklıdır ki, bugünün sağcı popülizmine faşist bir canlanma denemez. Ana merkez sağ hakkı, Trump'ın seçilmesinin ardından herkesin iyi olacağını garanti ediyor. İngiltere’nin AB referandumundan sonra, nefret suçu rakamlarında bile aynı şeyi yaptı. fırlamıştır. Muhafazakar politikacılar, gerçek haberin gelecekteki harika fırsatlarla ilgili olduğu konusunda ısrar etmeye devam ediyor.
Ancak, tam olarak, 1920 ve 1930'lerde Avrupa ile gerçek analojinin yattığı yerdir. 2016'in koşulları, militarize parti şok birliklerinin sokak savaşları ile mücadele ettiği durumlardan gerçekten çok farklı ve monarşistler popüler şikayetleri yakalamak ve onları Bolşevik devriminden kurtarmak için güçlü bir adam aradılar.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Ancak, bireyler gibi tarihsel koşullar her zaman benzersiz ve tekrar edilemez. Karşılaştırma noktamız, 1930'lerin redux olmasına rağmen yaşadığımızı söylemek değildir. Bugün 20. Yüzyılın başlarında ve bugünkü durumlarını taklit eden fikirlerde ailedeki benzerliklerin çok güçlü olduğunu fark etmektir.
Faşizmin tartışılması çok fazla tanımdan muzdariptir. Bu genellikle, ironik bir şekilde, aşırı sağ grupların ve özürlülerin, eksik oldukları söylenebilecek bazı onay kutusu özellikleri nedeniyle etiketi reddetmelerine izin veriyor. Ancak, 1840'lerden bu yana tüm sosyalizmlerin bir kalıptan kesildiğini varsaymadan, sosyalizm hakkında tanınabilir bir siyasi gelenek olarak yararlı bir şekilde konuşabileceğimiz gibi, Avrupa, ABD, Rusya ve diğer ülkelerdeki tanınabilir bir faşist siyaset tarzından bahsedebiliriz. Bir dizi temel fikri benimsemesi ile birleşmiştir.
Teatral machismo, “halkın erkekleri veya kadınları” imajı ve rasyonel, kanıta dayalı argümanları ve farklı bakış açılarının kurallara bağlı müzakerelerini sabırsız bir şekilde bir kenara sürükleyen, kasıtlı olarak kışkırtıcı, demagojik bir slogan. - sadece bu politika tarzının aldığı dışa dönük formdur.
Daha önemlisi, karakteristik memleridir. Faşizm, “insanları ilk önce koyduğunu” iddia ederken, birbirlerine karşı döndüklerini iddia eden, erkeksi, yabancı düşmanı milliyetçiliği getiriyor. Bu kozmopolitizm ve entelektüelcilik karşıtıdır. Küresel kapitalizmi kınamakta, sıradan insanların yabancı bir “plütokrasi” üzerindeki sıkıntılarını hem dolaylı olarak hem de anti-Semitik ve açıkça göçmen karşıtı olan bir dilde suçluyorlar. ABD’de, bu Trump’ın kapanış kampanyası reklamında mükemmel bir şekilde örneklendi.
Beyazların “aşağılık” halkları, azınlıklar ve göçmenler tarafından demografik olarak bastırıldığı “ulusal intihar” ve medeniyetlerdeki gerileme korkuları üzerine odaklanan bir dünya görüşü sunulmaktadır. Bugün, bu Fransız aşırı sağının paranoyak fantezisidir. büyük yer değiştirme. Jeopolitik gizli din-ırksal savaşla tanımlanır. 1930'lerde bu, komünizm ile bir ölüm mücadelesi anlamına geliyordu. Bugün, çok bakıyor ve bolca besleniyor İslamcı aşırılıkçılık ve bir bütün olarak “İslam” ile istismar olarak özdeşleşmiş İslam Devleti.
Bu, yeni bir faşizmdir, ya da en azından faşizme yakındır ve merkez hakkı, tam olarak 80'teki yıllar önce olduğu gibi potansiyelini küçümsüyor. O zaman, aşırılık yanlılarını saçma ve kontrol edebildiklerine inanan muhafazakar anti-komünistlerdi. Şimdi, ana akım muhafazakarlar, soldan gelen bir seçim kargaşasına karşı çok az seçim mücadelesiyle karşı karşıya. Seçmenlerinin sağdaki daha kaslı, göçmen karşıtı demagoglara sürüklenmesinden korkuyorlar. Buna göre hakkın önceliklerini benimsiyorlar ve nefret söylemine uyuyorlar. Herkese Soğuk Savaş sonrası neoliberal düzenin, geçen yüzyılın savaşın yaşadığı burjuva altın çağındaki gibi altüst battıklarında bile kontrol altında olan şeyleri güvence altına alıyorlar.
En azından Batı için risk, yeni bir dünya savaşı değil, yalnızca zehirli bir kamusal yaşam, dar seçtikleri liderleri sıyrılarak şiddetli, kırgın bir retorikte duygusal tatmini bulan küçük çoğunluk tiranlığına indirgeyen bir demokrasidir. hakları ve komşularına zulmetmek. Bu yeterince kötü olabilir.
Yazar hakkında
James McDougall, Modern Tarih Doçenti, Oxford Üniversitesi
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = amerikan faşizmi; maxresults = 3}