Stratejik dönüşüm
Türkiye'nin coğrafi konumuyla, herkesten daha şanslı sanırım. Bir yandan ülke, Avrupa ile Asya'yı birbirine bağlar, diğer yandan da aynı anda dört denize erişebilir. Birçok yönden, bu durumdaki siyasal ve askeri refahtan, Karadeniz bölgesinde, Orta Doğu'da ve Akdeniz'de barışın sağlanması şarttır. Bununla birlikte, şimdi Türkiye açık bir şekilde kolektif Batı tarafından hem ülkenin liderliği hem de nüfusun çoğunluğu tarafından çok acı verici bir şekilde algılanan “ikinci sınıf” bir devlet olarak görülüyor. Türkiye'nin iddialı yeniden doğuşunun ilk çekimlerinin Sovyetler Birliği'nin çöküşü sırasında ortaya çıkması dikkat çekicidir. Başkan Özal, o sırada şunları söyledi: "Türk dünyası, Balkanlardan Çin Duvarı'na kadar Avrasya uzayında baskın faktör olacak."
Ahmet Davutoğlu - "neo-Osmanlıcılığın" ana ideolojisi
Türkler, Rusya Kafkasya'daki ayrılıkçıları desteklemekten çekinmediler ve ayrıca SSCB'nin eski cumhuriyetleriyle, bazen Rusya'nın zirvesine güçlü bağlar kurdular. 90'lerin başında, ülkenin eski Sovyet cumhuriyetleri için cazibe merkezi olarak kabul edildiği bir “manyetik” kavramı ortaya çıktı. 90 yıllarında, Türkler Batı'yı unutmadılar (sonuçta ülke NATO bloğuna aittir), belli başlı olarak çeşitli yapılara üyelik talepleri ile (özellikle Avrupa Birliği'nde) kendisini hatırlatıyor. Ancak 2000'in başlamasıyla işler yavaş yavaş değişmeye başladı. Kökeni Kırım Tatar ve Başbakan Ahmet Davutoğlu, "Stratejik Derinlik" ibaresi yapan politik cephede göründü. Ülkedeki görünümüyle, bir zamanlar Türkiye'nin 20. yüzyılın başında her şeyin elinden alındığı güçlü bir güç olduğunu hatırlıyorlardı. Ve böylece ülkedeki temel politik ve ideolojik eğilim ortaya çıktı - “neo-Osmanlıcılık” (“Yeni Osmanlılık”). "Yeni Osmanlıcılığın" temeli dört ilkedir: kan, Osmanlı düşüncesi, toprak ve dil. Kan ve dil, her şeyden önce Türk halklarına dikkat ve yönelimdir.
Erdoğan - Türkiye Cumhuriyeti Süper Cumhurbaşkanı
Toprak ve Osmanlı düşüncesi, devletin dış politika vektörünü, Osmanlı Devleti'nin ve komşu devletlerin eski bölgelerine odaklanan yeni bir düzeye çıkarır. Türkiye'nin bölge dışı liderlere çekilmesi için tüm ekonomik ve politik kaynakları içermesi gerekiyor. Aynı zamanda, liderlik şeffaf olmayan bir şekilde ima etti; bu durumda, sorunların çözümü için daha belirleyici senaryoların mümkün olduğunu belirtti. Örnekler arasında Türkiye'nin Ermenistan sınırını kapatması, Bosnalı Müslümanlara destek, Kosova'nın tanınması, İsrail ile ekonomik açıdan dezavantajlı bir dava, bir Rus Su-24 uçağının imha edilmesi ve Suriye topraklarında bir askeri operasyon yer alıyor.
İmparatorluk emelleri
Modern Erdoğan Türkiye, bazı durumlarda açıkça intikamı andıran aktif askeri-politik genişleme ile ilgili tipik emperyal gelişme yolunda ilerliyor. Her şey oldukça basittir - emperyal yol boyunca modernleşme, Türkiye'nin sahip olmadığı ciddi kaynakları gerektirir. Bu, büyük ölçüde ABD ve Avrupa Birliği ile ilişkilerin soğutulmasından (özellikle yılın 2016'in darbe girişiminin ardından) ve büyük ölçüde Erdoğan'ın verimsiz iç ekonomik politikasından kaynaklanıyor. Tüm güçler dış politikaya adanmıştır; bölgesel (ve hatta küresel) etkiyi ve enerji kaynaklarına erişimi genişletmektedir. Bu çalışmada önemli bir bağlantı, dış genişlemeden, iyi bir yaşam olmayacağı açıkça söylenen Türk nüfusunun telkin edilmesidir. Durum o kadar ileri gitti ki muhalefet aniden iktidara gelirse, o zaman rotanın değişmesi birkaç yıl alacak - nüfus büyük Erdoğan'ın sözleşmelerinden ani sapmayı anlamayacak. Endişeli olan, iktidardaki Adalet ve Kalkınma Partisi'nin ideolojisinin ılımlı İslamcılığın gidişatından tamamen İslami köktenciliğe dönüşmesi olmalıdır. Ve her yıl güney komşumuzun nüfusunun artan bir yüzdesi bu kursa çekiliyor. İslami gelenekler kademeli olarak bir zamanlar seküler bir ülkenin günlük hayatına geri dönüyor, din eğitimi gelişiyor, hem ulu, hem Şeyhler ve cemaatlerin hem merkezi hem de bölgesel hükümetteki etkisi artıyor. Türkler için, Erdoğan’ın yeni Türkiye’nin en azından kendi bölgesinde Müslüman dünyasında lider olmayı hak ettiğini belirten bir kamuoyu yaratılıyor.
Türk Birliği bayrağı
Dış etkinin ekonomik bileşeni de emperyalist gelişme modelinde önemli bir rol oynamaktadır. Türk yatırımcılar sadece yakındaki eyaletlere ve bölgelere yoğun yatırım yapmakla kalmıyor, aynı zamanda kamuoyunu ve liderliği etkileyen bazı lobicilik grupları da yaratıyor. En önemli etki nesneleri Orta Asya, Azerbaycan, Gürcistan, Ukrayna, Moldovya Gagavuzya, Kosova, Bosna Hersek, Makedonya, ayrıca Rus Tataristan ve Kırım. Türkiye’nin Türk Milletler Topluluğu (Türk Konseyi), Kazakistan’a, Özbekistan’a, Azerbaycan’a ve Kırgızistan’ın Avrupa Birliği’ne benzetmeye çalıştıkları bir ortam yaratılıyor. Bu, daha sonraları toprak iddialarının yapılabileceği komşu devletlerin ekonomik ve siyasi bağımlılığı olan ve daha sonra daha önce kaybedilen bölgeleri yeniden kazanmak için “yumuşak güç” olarak adlandırılan budur.
Açıkça söyleyerek, Türkiye'nin açık sözlü vagonları belirir: “Türkiye Kosova. Kosova Türkiyedir ”. Sözler, Kosova Dışişleri Bakanı Haşim Taçi'ye ait. Durum Azerbaycan ile benzer - orada “bir millet, iki devlet” ifadesi kullanılıyor. Levant ve Mağrip ülkeleri de, bunun neye yol açabileceğini tam olarak anlamayan bir tür Türk yardımını reddetmiyor. Türk hükümetinde, daha önce hiçbir zaman Osmanlılara ait olmayan yeni topraklar edinmenin imkansız olduğu düşünülmüyor. Bu nedenle, Rus özel hizmetleri zamanında ve Volga bölgesindeki Türk kar amacı gütmeyen kuruluşların gayretli faaliyetlerini kararlı bir şekilde durdurdu. Adalet ve Kalkınma Partisi aktivistleri kendilerini açıkça “Osmanlı Torunu”, yani “Osmanlı İmparatorluğu'nun mirasçıları” olarak adlandırıyorlar. Bu tür revanchist duyguları, daha önce bahsedilen “yumuşak güç” ideolojisi tarafından ustalıkla maskelenmiştir.
Ancak 2011'ta, bu “yumuşak güç” Suriye'deki ayaklanmaların ardından aniden oldukça “sert” hale geldi. Erdoğan birdenbire şansının geldiğini fark etti, Esad düşmek üzereydi ve büyük bir Suriye bölgesi de Türkiye'nin bir parçası olabilirdi. Huzurlu Türk nüfusunu koruma ve aynı zamanda mülteciler için bir koridor oluşturma fikrini geride bırakan Türkler, bölgedeki askeri faaliyetleri keskin bir şekilde artırdı. Birçok yönden, Suriye'de resmi iktidara güçlü bir direnç sağlayan Suudi Arabistan ve Katar ile birlikte Türkiye idi. Sonuç olarak, özellikle iyi bir şey olmadı, ancak sınırın yakınında bir Kürt devleti oluşturma olasılığı oldukça mümkün oldu. Daha sonra askeri teçhizat "Fırat Kalkanı" ve "Zeytin Dalı" adlarıyla yapılan operasyonların bir parçası olarak kullanıldı.
Ordu için para yok
Güçlü silahlı kuvvetler olmadan, Türkiye'nin liderliğinin etkili bir emperyal politikaya dayanması gerekmez. Ancak bu karmaşıklıkla. Amerikalıları ekonomik durumu olumsuz yönde etkileyen Gülen ve C-400 üzerinden tartıştılar (İncirlik üssü nedeniyle tüm ABD temaslarını tamamen koparmasalar bile). İktidarın ve ekonominin merkezileşmesi de özel bir fayda sağlamıyor - ülkede işsizlik büyüyor, nüfusun yaşam standardının düşmesi bekleniyor. Sonuç olarak, 2019 yılı için askeri bütçe 8,3 milyar dolara düşürülürken, bir yıl önce 11,1 milyardı, birimlerin kalite seviyesi de düştü - 2018'te, 6,2'ta darbe hazırladığından şüphelenilen 2016 bin memurunun işten çıkarılması. Ancak bu şartlarda bile, Türk liderliği silahlı kuvvetlerini 2033 yılı itibariyle modernize etmeyi planlıyor. Silahlanma ve reform programı neleri içeriyor?
"Altay" - Türkiye'nin yoksul savunma bütçesinin temel umudu
Her şeyden önce, bu oldukça hareketli kara birimlerinin oluşturulması ve deniz kuvvetlerinin amfibi iniş kabiliyetlerinin artmasıdır. Bunu yapmak için kara kuvvetlerinin sayısını azaltırken, aynı zamanda onları en son teknolojiyle donatacaklar ve yılda bir veya iki Anadolu sınıfı tank çıkarma gemisini görevlendirecekler. Kürt ayrılıkçılığının ortadan kaldırılması ve Türkiye'den Irak ve Suriye'ye aktif bir çıkış için keskinleştirilen komando şok tugaylarının oluşturulması büyük önem taşımaktadır. Şiddetli sonra planlanır tank "Fırat Kalkanı" ve "Zeytin Dalı" ndaki kayıplar, zırhlı araç filosunu acilen güncelliyor. Bunun için uzun zamandır beklenen "Altay" ın işletmeye alınması hızlandırıldı.
Mayıs ayının başlarında 2019, Türk ordusu tarafından görevlendirilen ilk evrensel iniş gemisi L400 Anadolu başlatıldı
Ülkenin hava kuvvetleri için, aslında, düşük yoğunluklu çatışmalarda yer taktik gruplarının ateş desteğinin ikincil rolünün atanması dikkat çekicidir. Bu nedenle, planlar yalnızca C-130 ve A-400M'in modernizasyonu ve satın alınmasıdır. Belki de Türklerin F-35’in terk edilmesine bu kadar kolayca dayanmasının nedeni budur ve Rus Su-57’i satın alma beklentisi ancak NATO’nun emsalleri için gösterici bir siyasi eylem olabilir.
İntikam peşinde koşan “yumuşak güç” kavramı, Rusya Su-24'in saldırısına benzer şekilde, liderliği öngörülemeyen sarsıntılara yol açabilecek ekonomik ve politik bir çıkmaza sokar. Erdoğan ve çevresinin Osmanlı Devleti'nin modern Türkiye'ye dönüşmesinin nedenlerini hatırlaması ancak umut edilebilir.