20. yüzyılın en büyük insani yardımseverlerinden biri olarak kabul edilen Rahibe Teresa, 2016 yılında Kalkütalı Aziz Teresa olarak tescil edildi. Arnavut kökenli olan Rahibe Teresa, kurduğu kliniklerle birçok hastanın yardımına koştu.
RAHİBE TERESA KİMDİR?
Katolik kilisesinde Kalkütalı Aziz Teresa olarak bilinen Rahibe Teresa, hayatını hasta ve yoksullara bakmaya adadı. Arnavut asıllı bir ailenin çocuğu olarak Makedonya'da dünyaya gelen ve 17 yıldır Hindistan'da öğretmenlik yapan Rahibe Teresa, 1946'da "bir çağrı içinde çağrıyı" yaşadı. Darülaceze kuran Rahibe Teresa, körler, yaşlılar ve engelliler için merkezler kurdu.
1979'da Rahibe Teresa insani yardım çalışmaları nedeniyle Nobel Barış Ödülü'nü aldı. Eylül 1997'de öldü ve Ekim 2003'te kutsandı. Aralık 2015'te Papa Francis , Rahibe Teresa'ya atfedilen ikinci bir mucizeyi fark etti ve 4 Eylül 2016'da kanonlaştırılmasının önünü açtı.
AİLESİ VE GENÇLİK YILLARI
Rahibe Teresa 26 Ağustos 1910'da Makedonya Cumhuriyeti'nin şu anki başkenti Üsküp'te doğdu. Ertesi gün Agnes Gonxha Bojaxhiu olarak vaftiz edildi.
Rahibe Teresa'nın anne ve babası Nikola ve Dranafile Bojaxhiu, Arnavut kökenlidir; babası inşaat müteahhidi ve ilaç ile diğer mallar tüccarı olarak çalışan bir girişimciydi. Bojaxhius dindar bir Katolik aileydi ve Nikola, Arnavut bağımsızlığının sesli bir savunucusu olarak yerel kilisenin yanı sıra şehir siyasetine de derinden dahil oldu.
1919'da Rahibe Teresa - o zamanlar Agnes - sadece sekiz yaşındayken, babası aniden hastalandı ve öldü. Ölümünün nedeni bilinmemekle birlikte, birçok kişi siyasi düşmanların onu zehirlediğini düşünüyor.
Agnes babasının ölümünün ardından, kızına hayır işlerine derin bir bağlılık aşılayan dindar ve şefkatli bir kadın olan annesine olağanüstü derecede yakınlaştı. Zengin olmamasına rağmen, Drana Bojaxhiu, şehrin yoksullarına ailesiyle yemek yemeleri için açık bir davet sundu. "Çocuğum, başkalarıyla paylaşmadığınız sürece asla tek bir lokma yemeyin," diye öğüt verdi kızına. Agnes kendileriyle yemek yiyenlerin kim olduğunu sorduğunda annesi tekdüze yanıt verdi, "Bazıları bizim akrabamız, ama hepsi bizim insanımız."
EĞİTİM HAYATI
Agnes, manastır tarafından işletilen bir ilkokula ve ardından devlet tarafından işletilen bir ortaokula gitti. Bir kız olarak yerel Sacred Heart korosunda şarkı söyledi ve sık sık solo söylemesi istendi. Cemaat, Letnice'deki Kara Madonna Kilisesi'ne her yıl ziyaret yaptı ve 12 yaşında böyle bir seyahatte ilk kez dini hayata çağrıldığını hissetti. Altı yıl sonra, 1928'de, 18 yaşındaki bir Agnes Bojaxhiu rahibe olmaya karar verdi ve İrlanda'ya Dublin'deki Loreto Kız Kardeşleri'ne katılmak için yola çıktı. Orada, Lisieux'lu Aziz Thérèse'den sonra Rahibe Mary Teresa adını aldı.
Bir yıl sonra Rahibe Mary Teresa, adaylık dönemi için Hindistan, Darjeeling'e gitti; Mayıs 1931'de İlk Yemin Mesleğini yaptı. Daha sonra, Loreto Sisters tarafından yönetilen ve şehrin en fakir Bengalli ailelerinden kızlara eğitim vermeye adanmış bir okul olan Saint Mary's Girls High School'da öğretmenlik yapmak üzere atandığı Kalküta'ya gönderildi. Rahibe Teresa, coğrafya ve tarih öğretirken akıcı bir şekilde Bengalce ve Hintçe konuşmayı öğrendi ve kendini eğitim yoluyla kızların yoksulluğunu azaltmaya adadı.
24 Mayıs 1937'de, Son Yemin Mesleği'ni yoksulluk, iffet ve itaat dolu bir hayata taşıdı. Loreto rahibelerinin geleneği gibi son yeminini verdikten sonra "Anne" unvanını aldı ve böylece Rahibe Teresa olarak tanındı. Rahibe Teresa, Saint Mary's'te öğretmenlik yapmaya devam etti ve 1944'te okulun müdürü oldu. Nezaket, cömertliği ve öğrencilerinin eğitimine olan şaşmaz bağlılığı sayesinde, onları Mesih'e bağlılık dolu bir hayata yönlendirmeye çalıştı. "Bana hayatlarının ışığı olabilmem için gereken gücü ver ki sonunda onları sana götüreyim," diye dua etti.
ÇAĞRI İÇİNDE ÇAĞRI
10 Eylül 1946'da Rahibe Teresa, hayatını sonsuza dek değiştirecek olan "bir çağrı içinde çağrı" olan ikinci bir çağrı yaşadı. Kalküta'dan Himalaya eteklerine giden bir trene, Hz. İsa’nın onunla konuştuğunu ve şehrin en fakir ve en hasta insanlarına yardım etmek için Kalküta'nın kenar mahallelerinde çalışmayı bırakmasını söylediğinde geri çekilmek için bir trene biniyordu.
Rahibe Teresa itaat yemini ettiği için, resmi izin olmadan manastırından ayrılamazdı. Yaklaşık bir buçuk yıllık lobicilikten sonra, Ocak 1948'de nihayet bu yeni çağrıyı sürdürmek için onay aldı. O ağustos ayında, hayatının geri kalanında halka takacağı mavi-beyaz sari'yi giyerek Loreto manastırından ayrıldı ve şehre gitti. Altı aylık temel tıp eğitiminin ardından, ilk kez Kalküta'nın kenar mahallelerine, "istenmeyen, sevilmeyen, bakımsızlara" yardım etmekten daha özel bir amaç olmaksızın gitti.
Rahibe Teresa, çağrısını hızla şehrin yoksullarına yardım etmek için somut eylemlere dönüştürdü. Bir açık hava okuluna başladı ve harap bir binada ölen yoksullar için bir ev kurdu ve şehir yönetimini kendi amacına bağış yapmaya ikna etti. Ekim 1950'de, çoğu eski öğretmenler veya St. Mary's School'dan öğrencilerden oluşan, yalnızca bir avuç üyeyle kurduğu Charity Missionaries of Charity adlı yeni bir cemaatin kanonik takdirini kazandı.
Cemaatinin mensupları arttıkça ve Hindistan'ın dört bir yanından ve dünyanın dört bir yanından bağışlar yağdıkça Rahibe Teresa'nın hayırsever faaliyetlerinin kapsamı katlanarak genişledi. 1950'ler ve 1960'lar boyunca, bir cüzzamlı koloni, bir yetimhane, bir huzurevi, bir aile kliniği ve bir dizi gezici sağlık kliniği kurdu.
1971'de Rahibe Teresa, Amerika merkezli ilk hayır kurumunu açmak için New York'a gitti ve 1982 yazında, çocuklara yardım etmek için Hıristiyan Doğu Beyrut ile Müslüman Batı Beyrut arasında geçtiği Lübnan, Beyrut'a gizlice gitti. 1985'te Rahibe Teresa New York'a döndü ve Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun 40. yıldönümünde konuşma yaptı. Oradayken, HIV / AIDS ile enfekte olanların bakımı için bir yuva olan Gift of Love'ı da açtı.
ÖDÜLLERİ
Şubat 1965'te Papa 6. Paul, Rahibe Teresa'nın uluslararası alanda genişlemeye başlamasına neden olan Yardım Misyonerlerine Övgü Kararnamesi verdi. 1997'de öldüğünde, Misyonerler, dünya çapında 123 ülkede 610 vakıfla birlikte - binlerce meslekten olmayan gönüllüye ek olarak - 4 binden fazla kişiye ulaştı.
Övgü Kararnamesi sadece bir başlangıçtı, çünkü Rahibe Teresa yorulmak bilmeyen ve etkili hayırseverliği nedeniyle çeşitli onurlar aldı. Hintli sivillere verilen en yüksek onur olan Hindistan Mücevheri ile şu anda feshedilmiş Sovyetler Birliği'nin Sovyet Barış Komitesi Altın Madalyası ile ödüllendirildi. 1979'da Rahibe Teresa, "acı çeken insanlığa yardım getirme" konusundaki çalışmaları nedeniyle Nobel Barış Ödülü'ne layık görüldü.
Bu yaygın övgüye rağmen, Rahibe Teresa'nın hayatı ve işi tartışmaları olmadan gitmedi. Özellikle, Katolik Kilisesi'nin doğum kontrolüne ve kürtaja muhalefet gibi daha tartışmalı doktrinlerinin bazılarını desteklediği için eleştiriler aldı. 1979 Nobel konferansında Rahibe Teresa, "Bugün barışı en büyük yok edenin kürtaj olduğunu hissediyorum" dedi.
1995 yılında, İrlanda referandumunda ülkenin boşanma ve yeniden evlenme konusundaki anayasal yasağını sona erdirmek için "hayır" oyununun alınmasını açıkça savundu. Rahibe Teresa'nın en sert eleştirisi, Christopher Hitchens'in The Missionary Position: Mother Teresa in Theory and Practice kitabında bulunabilir; burada Hitchens, Rahibe Teresa'nın yoksulluğu kendi amaçları için yücelttiğini ve kurumların ve inançların korunması için bir gerekçe sağladığını iddia etmiştir.
RAHİBE TERESA NE ZAMAN VE NASIL ÖLDÜ?
Kalp, akciğer ve böbrek sorunları da dahil olmak üzere birkaç yıl kötüleşen sağlık durumundan sonra Rahibe Teresa, 5 Eylül 1997'de 87 yaşında öldü.
MEKTUPLARI
2003 yılında Rahibe Teresa'nın özel yazışmalarının yayınlanması, hayatının son 50 yılının çoğunda çektiği inanç krizini ortaya çıkararak hayatının toptan yeniden değerlendirilmesine neden oldu.
Bir sırdaşa yazdığı umutsuz bir mektupta, "İnancım nerede - hatta derinlerde boşluk ve karanlıktan başka hiçbir şey yok - Tanrım - ne kadar acı verici bu bilinmeyen acı - İnancım yok - söylemeye cesaret edemiyorum yüreğimi dolduran sözler ve düşünceler - ve bana anlatılmamış ızdırap çekiyor Bu tür ifşaatlar, kamuoyundaki imajı göz önüne alındığında şok edici olsa da, Rahibe Teresa'yı inançlarında şüphe duyan herkes için daha sevilen ve insani bir figür haline getirdiler.
RAHİBE TERESA’NIN MUCİZELERİ VE KANONLAŞTIRMASI
2002'de Vatikan, 1998'de ölümünün birinci yıl dönümünde Rahibe Teresa'nın şefaati yoluyla bir karın tümöründen tedavi edildiğini söyleyen Monica Besra adlı Hintli bir kadının dahil olduğu bir mucizeyi fark etti. Papa II . John Paul tarafından 19 Ekim 2003'te "Kalküta'nın Kutsanmış Teresa’sı" olarak addedildi.
Papa Francis, 17 Aralık 2015'te Rahibe Teresa'ya atfedilen ikinci bir mucizeyi tanıyan ve onun Roma Katolik Kilisesi'nin bir azizi olarak kanonlaştırılmasının önünü açan bir kararname yayınladı. İkinci mucize, viral beyin enfeksiyonu teşhisi konan ve komaya giren Brezilyalı bir adam olan Marcilio Andrino'nun iyileşmesiydi. Eşi, ailesi ve arkadaşları Rahibe Teresa'ya dua etti ve adam acil ameliyat için ameliyathaneye getirildiğinde, yardımseverlerden yapılan açıklamaya göre, ağrısız uyandı ve semptomları iyileşti.
Rahibe Teresa, ölümünün 19. yıldönümünden bir gün önce 4 Eylül 2016'da bir aziz olarak kabul edildi. Papa Francis, Vatikan'daki Aziz Petrus Meydanı'nda düzenlenen kanonlaştırma ayinine önderlik etti. Yoksullarla yaptığı hayır işleri nedeniyle yaşamı boyunca "çukurların azizi" olarak anılan kadını kutlamak için dünyanın dört bir yanından on binlerce Katolik katıldı.
Papa Francis, “İlahi yardım için gereken düşünmeden ve sık sık dua ettikten ve birçok kardeş piskoposumuzun öğüdünü aradıktan sonra, Kalküta'lı Kutsal Teresa'yı bir aziz olarak ilan ediyor ve tanımlıyoruz ve onu azizler arasına kaydettiriyoruz, bütün kilise tarafından saygı gördü ”dedi.
Papa, Rahibe Teresa'nın evdeki hizmet hayatı ile ilgili, ”Rahibe Teresa, hayatının her alanında, cömert bir ilahi merhamet dağıtıcısıydı ve insan hayatını, doğmamış olanları, terkedilmiş ve atılmış olanları karşılaması ve savunmasıyla kendini herkese açık hale getirdi. Yolun kenarında ölüme terk edilenler, içlerinde Tanrı'nın verdiği haysiyetlerini gördüler. Yarattıkları yoksulluk suçundan dolayı suçlarını fark edebilsinler diye bu dünyanın güçlerinin önünde sesini duyurdu. “ ifadelerini kullandı.
Ayrıca herkese, onun örneğini takip etmelerini ve şefkat göstermelerini söyledi. Papa, “Merhamet, işine lezzet katan tuzdu, yoksullukları ve çileleri için artık gözyaşı dökmeyen pek çok kişinin karanlığında parlayan ışıktı. Kutsallık modeliniz olsun.” dedi.
Rahibe Teresa, ölümünden bu yana kamuoyunun dikkatini çekti. En çok ihtiyacı olanlara yardım etme konusundaki sarsılmaz bağlılığından dolayı Rahibe Teresa, 20. yüzyılın en büyük insani yardımseverlerinden biri olarak öne çıkıyor. Derin empatiyi ve amacına olan tutkulu bağlılığını, dünyanın dört bir yanındaki yoksul vatandaşlara yardım etmek için geniş ve etkili bir uluslararası misyonerler örgütü geliştirmesine olanak tanıyan inanılmaz organizasyonel ve yönetsel becerilerle birleştirdi.
Hayırsever faaliyetlerinin muazzam ölçeğine ve dokunduğu milyonlarca hayata rağmen, ölüm gününe kadar, yalnızca kendi başarılarının en mütevazı anlayışına sahipti. Hayatını karakteristik olarak kendini gizleyen bir tarzda özetleyen Rahibe Teresa, "Ben Arnavutum. Vatandaşlığa göre, bir Kızılderiliyim. İnançla, Katolik bir rahibeyim. Çağrıma gelince, dünyaya aitim. kalbime tamamen İsa'nın Kalbine aitim. “ dedi.