Fay, o sırada Utah’ta bir Cumhuriyetçi olan Senatör Mike Lee’ye karşı bağımsız bir kampanya yürüten eski istihbarat görevlisi Evan McMullin’e işaret etti. McMullin’in imza sorunu, aşırı sağa karşı demokrasiyi savunmaktı; Demokratlar, kendi adaylarını sahaya çıkarmayı reddederek onun adaylığına yol açmışlardı. Gezegenin hayatta kalması için bir Evan McMullin olamaz mı?
Kışkırtıcı, hatta tuhaf bir fikirdi. Yakın Amerikan tarihinde hiçbir şey, böyle bir planın adil bir şekilde çalışma şansına sahip olacağını göstermez.
Avustralya siyaseti farklı bir hikaye anlatıyor.
Fay’in anavatanında bu strateji çoktan başarılı oldu. Geçen Mayıs ayında Avustralya’da yapılan seçimlerde, bir dizi bağımsız aday, iktidardaki muhafazakarlara seçim kalelerinin bazılarında meydan okumak için öne çıktı. Kampanya materyallerinin renginden dolayı deniz mavisi lakaplı bu yeni başlayanlar, iklim eylemine direndiği için görevdeki hükümeti hırpaladılar ve dönemin başbakanı olan Scott Morrison’ın iktidardan uzaklaştırılmasına yardımcı oldular.
Deniz mavisine yardım eden, seçimlerde milyonlar harcayan, büyük ölçüde finanse edilen bir çevre grubu olan Climate 200’dü. Açık sözlü bir yatırımcı olan Simon Holmes à Court tarafından desteklenmektedir ve Fay, icra direktörüdür.
Eylül toplantısı, iklim siyasetinde çok az haberle gelen yeni bir aşamanın işaretlenmesine yardımcı oldu. Hafızalarda ilk kez, farklı ülkelerdeki yeşil güçlerin, soylu başarısızlıklarını incelemekten öğrendikleri kadar, birbirlerinin ayrılıkçı başarılarından da öğrenecek çok şeyi var. Artık seçmenlerin küresel ısınmayı önemsemesi için uzun ve yorucu bir mücadele içinde değiller. Birçok kıtada, Washington’dan Warringah’a kadar uzanan seçim sonuçlarında kendini gösteren gerçek bir ivmeye sahipler.
Şimdiki görevleri, gezegenin temiz enerji geçişini daha hızlı ve daha hızlı ilerletmektir. Bu, bir deneme ruhu ve evde seçim siyasetinin varsayılan sınırlarını test etme isteği uyandıran bir andır.
Bazı çevrelerde bu süreç zaten devam ediyor. Amerika Birleşik Devletleri ve Avustralya ile Birleşik Krallık’taki çevreciler arasında iklim kampanyacıları için bir tür resmi olmayan uzaktan eğitim programı olan bir siyasi geri bildirim döngüsü gelişiyor.
Joe Biden’ın 2020 kampanyasını izleyen Avustralya İşçi Partisi liderleri, Biden’ın iklim değişikliğinden sadece çevresel bir kriz olarak değil, aynı zamanda ekonomik bir fırsat olarak da bahsetmesini özümsedi. Avustralya’nın bir sonraki seçimlerinde İşçi Partisi lideri Anthony Albanese, ülkesini “temiz enerji süper gücü” yapma sözü verdi ve sağcı Liberal Parti’yi eski düşünceye bağlı kalmak ve müreffeh bir geleceği israf etmekle suçladı. Mesaj, deniz mavisi bağımsızların kampanyada dramatik bir destekleyici rol oynamasıyla Arnavutluk’un başbakan olmasına yardımcı oldu.
Geçen Ekim ayında, Fay’in Washington’daki toplantısından haftalar sonra, aralarında ulusal sekreter Paul Erickson ve eski bir başbakan yardımcısı olan Wayne Swan’ın da bulunduğu Albanese İşçi Partisi’nin üst düzey yetkilileri, İngiliz İşçi Partisi’nin yıllık konferansı için Liverpool’u ziyaret etti. İngiltere’nin muhalefet partisi lideri Keir Starmer’ın danışmanlarıyla bir araya gelen Avustralyalılar, muhafazakarları savunmaya sokan ve ilericilerin ağaçları kurtarmak için Avustralya’nın maden ekonomisini sindirmek istediklerine dair olağan iddiaları körelten bir iklim mesajı da dahil olmak üzere kazanan planlarını özetlediler.
Çevreci grup İklim Kabini’nin San Francisco merkezli direktörü Caroline Spears, Avustralya’nın sağcı grupların iklim bilimini reddettiği diğer demokrasiler için dersler sunduğunu söyledi.
Medya imparatorluğu çevreciliği şeytanlaştıran Avustralya doğumlu, ABD vatandaşı Rupert Murdoch’a atıfta bulunarak, “İklim inkarı ve Murdoch medyası konusunda Avustralya ile çok şey paylaşıyoruz” dedi.
Avustralya ile paylaşmadığımız şey, seçimlerimizin mimarisidir. Avustralya’da seçmenlerin yasa gereği seçimlere katılmaları zorunludur ve bu da yüksek katılımı garanti eder. Dereceli seçimli oylama sistemi, bağımsız ve küçük parti adaylarının destekçilerinin, ilk tercihleri başarısız olursa oylarının yeniden tahsis edilmesini sağlar. Bu, onu deniz mavisi tarzı kampanyalar için, bağımsız adaylar için kullanılan oyların neredeyse tanımı gereği boşa harcandığı ABD’den daha misafirperver bir ortam haline getiriyor.
Deniz mavisi kampanyalarına derinden dahil olan Avustralyalı bir stratejist olan Ed Coper, “Amerika Birleşik Devletleri’nde çok daha riskli bir teklif” dedi. Avustralya’nın politikacıları “iklimi bir kültür savaşı sorunu olarak ele aldıkları” için nasıl cezalandıracaklarını göstermeye yardımcı olduğunu söyledi. Ancak bağımsız modelin nakledilmesi zor olabilir.
Sonra kampanya finansmanı meselesi var. İklim 200, Avustralya seçimlerinde patlayıcı bir etki yaratmak için 13 milyon dolar harcadı. Amerika’da bu meblağ, bir Senato yarışının maliyetini karşılamaz. Sosyal ayrımlar da farklıdır. Avustralya’nın deniz mavisi artışına güç veren seçmenlerin çoğu, kültürel ve çevresel konularda sol eğilimli, ancak vergi ve harcama konularında daha az sol eğilimli, şehirlerin ve banliyölerin lüks sakinleriydi. Amerika Birleşik Devletleri’nde bu insanlara merkezci Demokratlar denir.
Eylül ayında Fay’in fikri, Amerikalı çevrecilerden şüpheci bir tepki aldı. 36 yaşındaki Avustralyalı yılmadı; Amerikan seçimlerinin acımasız mekanizmasında sertleşmiş insanlara neden abartılı gelebileceğini anladı. Amerikalılardan birkaçı, seçim sistemimizin ne kadar katı bir partizan olduğunu kavrayıp kavramadığını merak etti. Ayrıca, her zamanki Demokratları destekleme yöntemleriyle iklim politikasında nesiller boyu süren bir zafer kazanmışlardı. Kurnazca yeni bir yaklaşıma duyulan ihtiyaç hemen belli olmadı.
Yine de, kurumları bizimkini yansıtmadığı için gelişmiş bir demokraside bir siyasi yeniliği görmezden gelmek kötü bir refleks olabilir.
Geçenlerde Fay ile konuştuğumda, Avustralya ve Amerikan siyaseti arasında muazzam yapısal farklılıklar olduğunu kabul etti. Gerçekten de, Zoom görüşmemize, farklı durumlarımızın altını çizen bir yerden katıldı: O, New South Wales sahilinde ürkütücü bir mavi gökyüzünün altındayken, ben Amerika’nın soğuk başkentinde evimdeydim. Daha sonra bana sörf yapmaya gittiğini söyledi.
Fay, Avustralya ve Amerikan siyasetinin ayrıntılı asimetrilerinin büyük, tematik benzerlikleri gizlememesi gerektiğinde ısrar etti. Fay deniz mavisi modelinin özünde, iklim mücadelesini bazı siyasi huzursuzluk belirtileri gösteren muhafazakar bölgelere taşımak olduğunu söyledi. Sağ eğilimli seçmenlerin sadakatini test etmenin ve iklimi önemseyen ancak kendilerini ilerici olarak tanımlamayan seçmenlere yeni bir seçenek sunmanın bir yolu.
Tabii ki, dedi, Demokratların bir bağımsızın şansı olması için muhtemelen bu yarışları terk etmesi gerekecek.
Fay, “Bunun işe yarayabileceği iki eyalet ve 20 Meclis yarışı bulabilirseniz, ülkeyi değiştirirsiniz,” dedi. “Demokrat bir stratejist olsaydım, şöyle düşünürdüm: On yıl sonra bizim için potansiyel nerede? Ve belki şimdi bir bağımsız için rekabetçi olabilir.”
İlgilenmeye değer bir soru. Deniz mavisi stratejisinin en gerçekçi versiyonu Amerikan seçimleriyle uyuşmuyorsa, iz bırakabilecek daha gevşek bir uyarlama var mı?
Şunu deneyin: Ya iklim konusunda duyarlı bir Amerikalı milyarder, kırsal kesimdeki bağımsızları ortak bir temiz enerji devrimini serbest bırakmak, federal yasa koyuculara görev süresi sınırlamaları getirmek ve yasadışı göçü sona erdirmek?
Bu profile sahip bağımsız adaylar, Utah, Idaho veya Alaska gibi bir yerde tipik bir Demokrattan daha mı iyi yoksa daha mı kötü olur? İklim konusunda gerici görüşlere sahip bir görevliye siyasi acı çektirmek için kim daha fazlasını yapabilir?
Geçen sonbahardaki McMullin kampanyası bir cevap ipucu verdi. Utah bağımsız, Lee’ye yüzde on puan kaybetti. Ancak bu, 2016’da Cumhuriyetçinin Demokrat rakibini 41 puanla yendiği Lee’ye karşı son meydan okumada sıçrayan bir gelişmeydi. Ara seçimlerde, kürtaj haklarını destekleyen bir mesajla Kuzey Dakota’da Kongre’ye aday olan bir başka siyasi bağımsız Cara Mund, geniş bir farkla kaybetti, ancak koltuk için önceki Demokrat adaydan 10 puan daha iyi yaptı. Bir parti etiketinden kurtulmanın ve sol ve sağın yerleşik tanımlarını karıştıran bir davayı sallamanın bir değeri var gibi görünüyor.
Bu şekilde siyaset yapmak ABD’ye yabancı. Ancak iklim krizi gibi tüketici bir sorun söz konusu olduğunda, en zekice siyasi çözümlerin Amerika’da yapılmasını beklemek için hiçbir neden yok.