Feragatname: Burada bir arkadaşın kaybından bahsediyorum, ancak keder kendini birçok biçimde gösterebilir. Aile, arkadaşlar, evcil hayvanlar, bir ilişki, bir ev, bir iş kaybı. Sadece bunu kabul etmek istedim. Ayrıca uzman değilim. Sizin (veya iş arkadaşınızın) ihtiyacı varsa profesyonel yardıma ulaşın.
Hayatımızın çoğunu işte geçiriyoruz - bazen özel hayatlarımızla iş hayatlarımız kesişmiyormuş gibi davranmak tamamen saflık olur.
Bu, özellikle keder gibi büyük yaşam olayları söz konusu olduğunda geçerlidir. Biri öldüğünde, bunun hakkında nasıl konuşacağımızı gerçekten bilmiyoruz. İş arkadaşlarınız etkilendiğinde daha da zor olması şaşırtıcı değil. İş yerinde kişisel şeylerle nasıl başa çıkacağımız bize gerçekten söylenmiyor, ancak bazen işin kendisinden daha önemli.
Bunu yazıyorum çünkü yakın zamanda bir arkadaşımı kaybettim. Bunun benimle ilgili olmasını istemiyorum, ama kişisel deneyimlerimden yararlanacağım. Gerçek hayat her zaman varsayımı yener.
Bu, mücadele eden herkes içindir. Yakın zamanda birini kaybetmiş olsanız da ya da işte olan birini tanıyor olsanız da (ve ne söyleyeceğinizi veya ne yapacağınızı bilmiyorsunuz).
Elbette, herhangi bir büyük travma veya yaşam olayından sonraki ilk dönem önemli olacaktır. İş arkadaşınız muhtemelen şokla karşı karşıyadır, bu nedenle kastetmedikleri şeyleri söyleyebilir veya karakterine aykırı davranabilir.
Buradaki en iyi şey, onları işten izin almaya teşvik etmek olabilir. Benim gibilerse, bununla mücadele edecekler.
İlk haftam korkunçtu. İşimin tamamen anlamsız olduğunu hissettim, toplantılar sırasında hiçbir şeyin önemi yokmuş gibi göründüğü için sinirleniyordum. Dizüstü bilgisayarımı kapatmalı, pijamalarımla kalmalı ve Netflix'te akıllara durgunluk veren bir şey izlemeliydim. Bunun yerine devam etmeye çalıştım.
“Aklını başından al” yardımcı olmuyor. Hele hele o şok döneminde değil. Bu duyguları bastırmak sadece acıyı uzatacaktır. Kişinin hissetmesine izin verin, ağlamasına izin verin, izin verin ve onlara karşı nazik olun.
İdeal değil, ama gerçek. Bu, işyerinde başa çıkması zor bir sorundur çünkü 9–5 yaşam olayları için durmaz. Ama keder devam eden bir şeydir. Arkadaşım hayata geri dönmeyecek. Kaybı asla atlatamayacağım. Neden isteyeyim?
Onun yerine onunla yaşamayı öğreneceğim. Hepimiz yapacağız. Ve iş arkadaşlarımızın bunu anlamasını istiyoruz.
Haberlerini ilk duyduğunuzda iş arkadaşınızı kontrol etmek güzel, ama lütfen bunu yapmayı bırakmayın. Bu ileride uzun bir yol olacak. Nasıl olduklarını sorun. Sadece ilk haftada değil, ikinci, üçüncü ve dördüncü haftada da. Acı gitmiyor.
Rahatsız olduğunu biliyorum. Ama sana söz veriyorum, iş arkadaşın bir şey söylemeni istiyor. Ne yazık ki, hayatım boyunca, ilk kez henüz 15 yaşındayken beklenmedik bir keder yaşadım.
Hepimiz bununla farklı şekillerde başa çıksak da, bulduğum birleştirici gerçeklerden biri, insanların bize sessiz kalmalarını istemememiz. İnsanların soru sormasını istiyoruz - her zaman hayır diyebiliriz. Her zaman “şimdi değil ama lütfen sormaya devam edin” diyebiliriz. Bir noktada açılmak isteyeceğim”.
Hiçbir şey söylememek daha kötü çünkü kimsenin umurunda değilmiş gibi geliyor. Ve gerçek olalım, yas tutarken aklındaki tek şey kaybettiğin kişidir. Yanlış bir şey söylersen, endişelenme. Öğrenmek için bir fırsat.
Ama güven bana, isimlerini söylemeni istiyoruz. Hayatlarını sorun. Nasıl olduğumuzu sor. Neye ihtiyacımız olduğunu sorun.
"Bugün nasıl hissediyorsun? Dürüst ol, umurumda değil.”
“[kişinin adını girin] hakkında konuşmak ister misiniz?”
"Buradayım."
“Ekranınızdan biraz uzaklaşın. [Toplantı veya proje ekleyin] ile ilgilenebilirim”
“Sarılmaya ihtiyacın var mı? Yürüyüşe çıkmak ister misin?"
Bunların hepsinin ya açık uçlu sorular ya da söylenecek pratik şeyler olduğunu fark edeceksiniz. “Her şey geçecek” ve “başaracaksın” gibi şeyler söylemekten kaçının. Biri öldü, gerçekten atlatmayı düşünmek istemiyoruz. Acımasız hissettiriyor.
Geçenlerde ofiste gerçekten zor bir gün geçirdim. Ağladım. Biraz utandım. İş arkadaşlarımdan biri geldi ve tam zamanında bana sarıldı. Hemen yardımcı oldu. Açıkçası herkes buna dahil değil, bu yüzden önce kontrol edin.
Beni yürüyüşe çıkardı ve bana taze meyve suyu aldı ve nasıl hissettiğim hakkında konuşmama izin verdi. Duygularımı reddetmeden beni sakinleştirdi.
Küçük şeyler gerçekten yardımcı olur. Birine kahve yap, atıştırmalık al, yürüyüşe çıkar. Uzaktan çalışıyorsanız: Ellerinden bir görevi alıp alamayacağınızı sorun, onlara bir şarkı, hatta kanlı bir GIF gönderin. Onlar için orada olduğunuzu gösterecek küçük şeyler.
Yapabiliyorsanız, diğer meslektaşlarınıza bildirin. Önce kişiyle görüşün, ama benim için insanların bilmesi gerçekten yardımcı oldu. Bir toplantıyı kaçırmam gerektiğinde bunu yeniden yaşamak ve herkese baştan anlatmak zorunda kalmak istemedim.
İş arkadaşınızın sessiz ve ağlamaklı olduğu günler olacak. Mutlu göründükleri ve 'normale döndükleri' günleri olacak. Ama hala üzülüyorlar.
Bir sunumu kesinlikle parçalasalar veya harika bir atölye çalışması yürütseler bile, hala yas tutuyorlar.
Garip bir durum. Bazı günler bunu pek düşünmüyorum. Diğer günler tek düşünebildiğim bu. Bazı günler kendimi dünyanın en iyi içerik tasarımcısı gibi hissediyorum. Bazı günler içerik tasarımı umurumda değil. Dediğim gibi, bunların hiçbiri lineer değil. Bunu ne kadar çok insan anlarsa o kadar iyi.
Zaman bir şifacıdır. Bunu hepimiz biliyoruz. Ancak iş yerindeki biri bu süreçten geçerken, bunun hatırlatılmasına gerek yoktur. İyileşme süreçlerinin neresinde olurlarsa olsunlar, onları destekleyeceğinizi bilmeleri yeterlidir.
Ben sadece bir kişiyim, bir avuç deneyimim var. İş arkadaşınız benim için tamamen farklı olabilir ve sorun değil. Onları en iyi sen tanırsın. Gerçekten sıkışıp kaldıysanız, onlara bu makaleyi gönderebilir ve ne düşündüklerini görebilirsiniz.
Bir şey olursa, orada olduğunuzu gösterecektir. Ve bu en önemli şey.
"Tren kazası" kelimesinden nefret ediyorum. İnsanlar kendi ahlaki pusulalarında teselli bulur ve bunu yaparken kendilerini yargıda bulunurken bulurlar.
İster NFT'lerde yeni olun, ister sahnenin emektarı olun, burada anlattıklarımın faydalı olabileceğini umuyorum. Bu seri, "projelerin" herkesi kendilerine bir miktar para kazandırmak için manipüle etmek için kullandıkları özenle tasarlanmış yöntemleri ortaya çıkarmayı amaçlıyor.
1949 Amerika'da bir dizi olay oldu; Los Angeles ilk kar yağışını kaydetti, 1.200 kiloluk bir inek Oklahoma'da bir siloya sıkıştı ve ABD'de hiçbir Afrikalı-Amerikalının linç edilmediği ilk yıldı. Aynı zamanda FBI'ın En Çok Arananlar listesi fikrinin ortaya çıktığı zamandı.
Angular uygulamanızın bazı bölümlerinin neden hala yavaş olduğunu merak ediyor musunuz? Bu makale, uygulama performansınızı nasıl artırabileceğinizi size gösterecek. Angular uygulamalarınızı gecikmeli ve yavaş buluyor ancak bunları nasıl geliştireceğiniz konusunda hiçbir fikriniz yok mu? Uygulamanızın performansını artırmanın yaklaşık 5 yolunu öğrenmek için doğrudan bu makaleye dalalım.
Amerikalı koşucu Athing Mu, profesyonel kariyerinde ilk kez 800 metrelik bir yarışı kaybedebilirmiş gibi görünüyordu. Mu, tipik olarak, az kol hareketi ve görünüşte az enerji içeren benzersiz ve zahmetsiz bir adımla yarışlarına hükmeder.
Bazen, Morgan Stanley'de çalışırken, bir çarşamba günü en iyi arkadaşınla yatmak isteyen Dalton adında bir adamla sarhoş olursun. Continental'den çıkıp St.