İkinci Fransız İmparatorluğu: Köken, Özellikleri, Sonuçları
İkinci Fransız İmparatorluğu, Napolyon I'nin erkek kardeşi Louis Bonaparte'nin üçüncü oğlu olan İmparator III. Napolyon'un gücüyle Fransa'nın 1852'den 1870'e kadar olan hükümeti dönemidir. Hükümetin ilk aşamasında, 1852-1859 arasında, otoriter siyasi eğilimi ve önemli bir ekonomik büyümesiyle nitelendirildi.
Dış politikası sayesinde, Napolyon III, Fransız İmparatorluğu'nun büyüklüğünü yeniden düzenlemek istedi. Carlos Luis Napoleón Bonaparte, 20 Nisan 1808'de Paris'te doğdu ve 9 Ocak 1873'te Londra'da öldü. İkinci Fransız Cumhuriyeti'ne sahip olan tek cumhurbaşkanı oldu ve daha sonra kendisini Fransa imparatoru ilan etti.
İmparatorluk, 1870 yılında cumhuriyeti yeniden kuran bir Anayasa'nın onaylanmasıyla sona erdi. Düşüşün sebepleri arasında Sedan Savaşı'ndaki Fransız yenilgisi (Franco-Prusya Savaşı), Paris'teki ayaklanma ve 4 Eylül 1870'te hükümetin devrilmesi; bu da Napolyon III’ün işten çıkarılmasına ve imparatorluğun sona ermesine yol açtı.
kaynak
Luis Bonaparte'nin oğlu ve ilk Fransız imparator Napoleón Bonaparte'nin yeğeni olan Carlos Luis Napoleón Bonaparte, 1848'de Fransa'nın cumhurbaşkanlığı seçimlerine aday görünüyordu.
Son zamanlarda DNA testleriyle Napolyon'un yeğeni olmadığını, en azından babasından olmadığını kanıtladığını belirtmekte fayda var.
Bu ilk seçim, genel erkek oy hakkı ile Carlos Bonaparte tarafından ezici bir şekilde kazanıldı. Katolik nüfusun desteğiyle, böylece İkinci Fransız Cumhuriyeti'nin ilk ve tek başkanı oldu.
Görevdeki üç yıl boyunca aşırılık yanlısı Katolikleri memnun eden eğitim özgürlüğü gibi liberal yasaları onayladı. Sebep, bu kanunun devlet üniversitesine unvanların verilmesi için münhasırlık kazandırmasıydı.
Yürütülen diğer iki yasa, genel oy kullanma ilkesini ihlal etmese de işçilere zarar veren seçim yasasıydı.
Bir belediyede oy kullanmak için seçmen, üç yıl boyunca ikamet etmek zorunda kaldı. Ayrıca ifade özgürlüğüne sınırlar getiren basın yasasını da onayladı.
Görev süresinin sonunda yeniden seçilemediği gerçeği göz önüne alındığında, 2 Aralık 1851'de bir darbeyle darbe verdi. Darbe, İkinci Fransız İmparatorluğu'nu kurmak amacıyla Fransızlar tarafından desteklendi.
Millet Meclisi üyeleri arasında çok az direniş vardı; En büyük direniş odağı Paris ve çevresinde bulundu.
Politik, sosyal ve ekonomik özellikler
politikaları
Fransız İmparatorluğu'nu geri yüklerken, yeni imparator Napoleón III'ün adını aldı çünkü Napoleón II'nin adı 21 yaşında ölen Napoleón'un oğlu için ayrıldı. Siyasi olarak, Napolyon İmparatorluğu II aşağıdaki özelliklere sahipti:
- Yeni bir sömürge imparatorluğunun kurulmasının temellerini attı. Fransız dış politikası, Avrupa, Afrika, Doğu ve Amerika'daki bir ittifaklar sistemi yoluyla politik, dini ve ekonomik etkisini güçlendirmeye odaklandı.
- Genişleyici politika aynı zamanda dünyadaki Katolik misyonlarını desteklemeye ve gelişen Fransız endüstrisi için fırsatlar yaratmaya çalıştı.
- Başından itibaren, İkinci Fransız İmparatorluğu ifade özgürlüğünü susturan diktatörce bir rejim olarak nitelendirildi. Bununla birlikte, zamanla ve şartlara göre zorla rejimin vermesi gerekiyordu. Yavaş yavaş parlamenter rejime yakın, daha hoşgörülü bir hükümet biçimine doğru gelişti.
- 1869 yasama seçimlerinin sonuçlarının muhalefet lehine oyların% 45'ini vermesinin ardından liberalizme yönelmek. İmparator, hükümeti ılımlı Cumhuriyetçileri ve Orleancıları bir araya getiren "üçüncü parti" Emile Ollivier'in lideri olarak nitelendirdi.
sosyal
- Fransa, bu yirmi yıl boyunca, emperyal devletin gözetimi altında yaşadığı ve siyasi muhaliflerin hapishanede ya da sürgünde olmasına rağmen, tarihindeki herhangi bir zamandan daha hızlı bir şekilde değiştirildi.
- 1860’tan itibaren, İmparator III. Napolyon, siyasi özgürlükleri genişletmek zorunda kaldı. Hükümeti desteklemek için sessiz kalan milletvekilleri eleştirmeye başladı. Basın biraz daha özgürlük kazanmaya başladı.
- Emperyalist mahkeme, entelektüelleri ağırlarken Fransız burjuvazisine sınıf ruhu olmadan açıktı. İmparator, hükümetin sosyal ve ekonomik politikasını devraldı.
- Başbakanı Víctor Duruy, Napoleón III ile imparator, halk eğitimini yeniden canlandırdı.
ekonomik
- İkinci İmparatorluk, ekonomik hedefleri destekleyen ilk Fransız hükümet rejimi idi. İmparator Napolyon III, diğer ekonomik sektörlerin katılımı olarak modern kapitalizmin ve ticari değişimin sadık bir destekleyicisiydi.
- Bu dönemde, hükümet kendisini sardı ve Prospero Enfantin, Michel Chevalier ve Emile ve Isaac Pereira gibi en iyi Fransız iktisatçıları ve Sansimonyalı ve liberal hareketin teknisyenleriyle tavsiyelerde bulundu. Ekonominin politikaya göre önceliği olduğunu iddia eden Saint-Simon doktrinini uyguladı.
- 1852'de emperyalist hükümetin başlangıcından itibaren, ipotek bankacılığının ( Crédit Foncier ) kurulmasıyla Fransız finansına güçlü bir destek verildi. Daha sonra, 1859'da General Industrial and Commercial Credit Corporation'ı ( Société Générale ) ve Credit Lyonnais'i 1863'te yarattı.
- Demiryolu endüstrisi, mevcut ağın 1852 ve 1856 arasında yapıldığı noktaya kadar Fransa'dan büyüdü ve yayıldı. Demiryolları, yeni bankacılık organizasyonunun mimarıydı. Küçük şirketlerin birleşmesiyle altı büyük demiryolu örgütü kuruldu.
- Endüstri Devrimi'ni coşkuyla karşıladı ve ülkeye daha fazla altyapı ve şehircilik sağladı.
darbe
Bu süre zarfında Fransa her yönüyle modernleştirildi. Paris hijyen ve sağlık koşullarını iyileştirmek için büyük altyapı çalışmaları aldı. Kente içme suyu sağlamak için geniş bir kanalizasyon şebekesi ve su kemeri inşa edildi.
Pazarlar yeniden inşa edildi ve sokaklar gaz lambalarıyla aydınlatıldı. Şehirdeki ve çevre alandaki parklarda kentsel mobilyalar ve yeşil alanlar iyileştirildi.
İkinci Fransız İmparatorluğu, Fransa'nın Üçüncü Cumhuriyetine yol açtı. Bununla birlikte, tüm Fransız toplumunun taarruz ettiği ve Komün'ün kurulmasıyla kısa bir iç siyasi türbülanstan sonra bir dizi sosyal reform başlattığı yeni bir ülke doğdu.
Fransa-Prusya Savaşı'ndan sonra Avrupa kıtası bir barış dönemi ve nispi sakinleşme yaşadı. Bu, Fransa, İngiltere, Almanya, Avusturya-Macaristan, Rusya ve İtalya ile birlikte ekonomik, sosyal ve bilimsel ilerlemeleri destekledi.
Güz ve son
1870’te Napoleón III, rekabet gücü yüksek bir temsile dayanan Yasama Gücüne istifa etti. Fransız halkı bu kararı çoğunlukla onayladı.
Ancak, 19 Temmuz 1870'de Fransa, diğer Alman devletlerine katılan Prusya'ya savaş ilan etti. Napolyon III Sedan Muharebesinde yenildi ve esir alındı. Bu savaş tahtına mal oldu. Son olarak, 4 Eylül 1870’de, Cumhuriyetçiler Meclisi aldı ve Paris’te Üçüncü Fransız Cumhuriyeti’ni ilan etti.
1865 yılından bu yana Napolyon III dış politikasında birçok başarısızlığa neden oldu. 1867-1869 yılları arasında Fransa köylülerin tüketimini azaltan kötü hasat nedeniyle ağır bir ekonomik kriz yaşadı.
Endüstriyel yatırım azaldı ve bununla birlikte istihdam ve üretim. Sonra, Napolyon III, yeni siyasi tavizler vermek veya radikalleştirmek arasında karar vermek zorunda kaldı.
Fabrika işçileri, özgürlük eksikliğini ve daimi orduyu örgütlemeye ve eleştirmeye başladı. Bu bağlam, Fransa'nın İkinci İmparatorluğu'nun yıkılmasını destekledi.