Bretton Woods Konferansı (1-22 Temmuz 1944), Hitler karşıtı koalisyon başkanlarının Yalta toplantısı (4 - 11 Şubat 1945) ve Potsdam Konferansı (Temmuz 17 - 2) ile İkinci Dünya Savaşı olaylarıyla aynı düzeyde. Ağustos 1945 g.). Bretton Woods ile ilgili yapılan çalışmaların çoğunda, Uluslararası Tartışmalar Bankası (BIS) 'nın sıcak tartışma konusu olan kaderi konusu hala perde arkasında kalmaktadır.
Öykü BIS oluşumu
Paris Barış Konferansı 1919'te mağlup Almanya'nın kazananlara tazminat ödemesi gerektiğine karar verildi. Tazminat miktarları ciddi ve ödemelerin zamanlaması yirminci yüzyılın sonuna kadar uzanıyordu. Başlangıçta, Versay Barış Antlaşması, 269 milyar kötülük miktarındaki tazminat miktarını belirledi. pulları (100 bin ton altın eşdeğeri). Daha sonra, tazminat komisyonu, tazminat tutarını 132 milyar kötülüğe indirgeyerek miktarı revize etti. marka. Geçen yüzyılın 20'inde, Almanya tazminat ödedi, ancak Paris Konferansı'nın kararlarının öngördüğünden çok daha küçük hacimlerde.
1924 yılında, Amerikan Başkan Yardımcısı Dawes inisiyatifinde bir yandan, Almanya’nın tazminat yükünün yumuşatıldığı, bir yandan da Anglo-Amerikan sermayesinin Almanya’nın ekonomik kalkınmasına katkıda bulunmaya başladığı bir plan kabul edildi. Dawes Planıydı. 1924-1929 içinde Dawes planına göre Almanya, ABD'den 2,5 milyar dolar tutarında, 1,5 milyar dolar tutarında ABD'den kredi aldı. Almanya ekonomisine. Jung, ek olarak, resmi açıklamalara göre, tazminat ödemelerinin Almanya'dan kazanan ülkelere transfer edilmesini sağlayacak olan Uluslararası İskanlar Bankası'nın (BIS) oluşturulmasını da öngördü. BIS, 1929 yılında doğdu. Bankanın merkezi Basel'dir.
Ancak, zaten 15 Temmuz 1931, Almanya, tek taraflı olarak ekonomik krizin patlak vermesini gerektiren tazminat ödemelerinin sona ermesini ilan etti. Anglo-Saxons, şaşırtıcı bir şekilde, Almanya'nın ifadesine "anlayışla" tepki gösterdi. BIS'in kapanabileceği görülüyor, ancak banka çalışmaya devam etti. Ancak şimdi BIS'den geçen finansal akışlar ters yönde olmuştur. Alman ekonomisine gönderilen Amerikan ve İngiliz sermayesinden (krediler ve doğrudan yatırımlar) bahsediyoruz. Dahası, bu sermayelerin tazminat ödemelerini sağlamak için Alman ekonomisini yeniden canlandırmak için sadece ve çok fazla amaçlanmadığı açıktı. Tazminat ödemelerinin ana yararlanıcısı olarak Fransa, hala kırıntıları aldı. Anglo-Sakson başkentleri şimdi, Versailles Barış Anlaşması şartlarını ihlal eden Almanya'nın silahlandırılmasını kazandı. İki dünya savaşı arasında BIS, Almanya’nın askeri ve ekonomik potansiyelini geri kazanıp SSCB’ye karşı savaşa hazırlamak için küresel Anglo-Saxon projesinin bir parçası oldu.
BIS, Avrupa’da Amerika’nın başkenti olmuş. Ticari bir kamu bankası olarak oluşturulmuş olmasına rağmen, Lahey'deki 1930'te imzalanan uluslararası bir anlaşma ile hükümet müdahalesi ve hatta vergilendirmenin dokunulmazlığı güvence altına alınmıştır. BIS'nin yaratılmasındaki ana başlatıcılar, dünya çapındaki finansal oligarşilerdi: New York Federal Rezerv Bankası Bankasının Morgan’ın iç çemberinden bankacıları, İngiltere Merkez Bankası direktörü Norman Montague, Alman finansçılar Gelmar Schacht (daha sonra Reichsbank Başkanı ve daha sonra Walli’nin güçlü Nazi Ekonomi Bakanı -street), Walter Funk (Reichsbank’ın başkanı olarak G. Mine ile değiştirildi), Emile Pull.
İngiltere, Fransa, İtalya, Almanya, Belçika ve bazı özel bankaların merkez bankaları BIS'in kurucuları oldu. BIS Amerika Birleşik Devletleri Şartı, New York Birinci Ulusal Bankası, DP Morgan ve Şirketi ve Chicago Birinci Ulusal Bankası'nın özel bankaları tarafından imzalandı. Hepsi Morgan imparatorluğuna aitti. Japonya da BIS'de özel bankalar tarafından temsil edildi. 1931-1932 içinde 19 orta Avrupa bankaları BIS'e katıldı.
BIS'nin ilk başkanı Rockefeller bankacısı Gates McGarr oldu. 1933’te bu yazıdan ayrıldı. Yerine Morgans'ın bir koruyucusu olan Amerikalı bir Leon Frazer getirildi. İkinci Dünya Savaşı sırasında, bankanın başkanı yine Amerikan Thomas Harrington McKitrick oldu.
Üçüncü Reich’in hizmetinde BIS
Amerika'nın II. Dünya Savaşı'na girmesinden önce BIS, Amerikan başkentinin Üçüncü Reich ekonomisine girdiği kanal olarak hizmet etti. Savaş yılları boyunca BIS, Almanya'nın askeri bir düşman olduğu ülkeler de dahil olmak üzere farklı ülkelerden malların tedarikine yönelik hesaplamaları yaptı. Tüm savaş yıllarında Pearl Harbor'dan sonra, BIS tüm resmi rehberlerde New York Federal Merkez Bankası'nın muhabir bankası olarak belirtildi. BIS, Almanya'nın çeşitli Avrupa ülkelerinde çaldığı altının aktığı yerdi.
Mart ayında, 1938, Naziler Viyana'ya girdikten sonra, çaldıkları Avusturya altınlarının çoğu BIS kasalarına taşındı. Aynı kader, Çek Ulusal Bankası'nın altın rezervini oluşturuyor - 48 milyon.
II. Dünya Savaşı'nın başlamasından sonra, Altın, Üçüncü Reich'in toplama kamplarında “mayınlı” olduğu ve işgal altındaki ülkelerde (mücevher, altın kronlar, sigara kutuları, bulaşıklar vb.) Sivilleri soymak için yapılan çeşitli baskınlar sonucunda BIS'e aktı. Bu sözde Nazi altını. Genellikle standart külçe olarak işlendi ve BIS'e, diğer İsviçre bankalarına veya Avrupa dışına gönderildi. Reichsbank'ın talimatı üzerine BIS, farklı ülkelerin tonozlarında külçe altının altına taşınıp metalleri satabilirdi. ABD, BIS’te savaşa girdikten sonra Naziler, 378 milyonu altın altına yatırdı, savaş sırasında BIS, Nazilerin kontrolü altındaydı ve ABD’nin başkanı Thomas Harrington McKitrick’di. Muhalif orduların askerleri ve memurları cephelerde ölürken, Almanya, Japonya, İtalya, Belçika, İngiltere ve ABD'den bankacıların katılımıyla Basel'de BIS liderliğinin dört toplantısı yapıldı. Burada karşıt ülkelerin temsilcilerinin karşılıklı anlayışı hüküm sürdü.
Çek altınının BIS'in yardımı ile Üçüncü Reich'in yakalanmasının tarihi hakkında birkaç söz söylemeye değer. Mart ayında, 1939, Nazi birlikleri Prag'ı ele geçirdi. Çek Ulusal Bankası Yönetim Kurulu üyeleri tutuklandı. Naziler tehdit ediyor silah, ulusal altın rezervleri ihraç etmek istedi. Bankanın korkmuş üyeleri, altının BIS'e devredildiğini bildirdi. Daha sonra ortaya çıktığı gibi, Basel’den gelen altın daha sonra İngiltere Merkez Bankası kasasına taşındı. Berlin komutasında altın, BIS'teki Reichsbank hesabına transfer edildi ve fiziksel olarak İngiltere Merkezinde kaldı. Ardından İngiltere Merkez Bankası, Reichsbank'tan BIS'e giden takımlarda altınla çeşitli operasyonlar yapmaya başladı. Reichsbank, BIS ve İngiltere Merkez Bankası olmak üzere üç partiden oluşan suçlu bir komplo vardı. Bu bağlamda, İngiltere’de 1939’ta bir skandal başladı, çünkü İngiltere Merkez Bankası, Çek hükümetiyle değil, Berlin ve Basel’den gelen ekipler tarafından Çek altından operasyonlar gerçekleştirdi. Özellikle, yılın Haziran 1939'inde, İngiltere ile Almanya arasındaki savaş ilanından üç ay önce, İngiltere Merkez Bankası, Almanların 440 bin sterlin üzerinden altın satmasına ve Alman altın rezervlerinin bir kısmını New York'a göndermesine yardımcı oldu.
İngiltere Merkez Bankası'nın, İngiliz hükümetinin zımni rızasıyla Çek altınıyla yasadışı işlemler gerçekleştirdiği ortaya çıktı. Başbakan Neville Chamberlain, Maliye Bakanı John Simon ve diğer üst düzey yetkililer açıkça yalan söylediler (altının hak sahibine iade edildiğini ya da Reichsbank'a devredilmediğini söylüyorlar). İngiltere Merkez Bankası ve BIS'in suçlu ortak faaliyetlerini koordine etmek, savaş boyunca Uluslararası İskanlar Bankası başkanının faşizme sempati duymadığını belirten İngiltere Merkez Bankası Başkanı Norman Montague olduğu gerçeğiyle desteklendi.
Daha da skandal, savaşın başlamasından sonra gerçekleşen Belçika altının hikayesiydi. Haziran ayında, 1940’in, BIS yönetim kurulunda Belçika’nın Bankasını temsil eden Alexander Galoping’in, 228’in milyon dolarını altına aldığını, Belçika hükümeti tarafından Fransa’ya gönderdiğini ve Dakar’dan Reichsbank’a gönderdiğini öğrendik.
Uluslararası İskân Bankası Kararı
BIS'in savaş sırasında Naziler ve Üçüncü Reich'le olan bağları o kadar açıktı ki, Almanya'ya karşı savaşan ve aynı zamanda BIS'de temsil edilen ülkelerde öfkeye yol açamıyordu. Özellikle İngiltere ve ABD hakkında konuşuyoruz. Çek altınının öyküsü, İngiliz siyasetçilere periyodik olarak BIS hissedarlarının bir parçası olarak İngiltere Merkezini daha fazla tutmanın tavsiye edilebilirliği sorununu gündeme getirdi. Mayıs ayında, İngiltere İşçi Partisi'nden 1942 J. Strauss, BIS'in faaliyetleriyle ilgili olarak Maliye Bakanına bir istekte bulundu ve 26 Mart Ayındaki 1943 Kongre Üyesi Voorhees, ABD Temsilciler Meclisine uygun bir soruşturma çağrısında bulunan bir taslak karar taslağı sundu. Ancak, kararın tanıtımı engellendi. Washington Kongre Üyesi John Coffey Ocak ayında 1944 Kongre'ye taslak bir karar verdi. Toplantıda öfkeli bir şekilde şunları söyledi: “Nazi hükümetinin BIS 85 milyon İsviçre altın frangı var. Kurul üyelerinin çoğu Naziler! Amerikan parası bu bankada nasıl kalabilir? ”Coffey, Amerikalı ve İngiliz hissedarların Almanların ve Japonların ellerinden temettü almaya devam ettiğine ve bunun karşılığında Amerika'da karlı bir şekilde bulunan sermayeden kâr elde etmelerine dikkat çekti. Ve yine de taslak karar rafa verildi. ABD Hazine Sekreteri G. Morgentau da, BIS hissedarları arasında ABD bankalarının varlığının uygunluğunu defalarca sorguladı.
Bretton Woods konferansında, Uluslararası Para Fonu oluşturma projesi tartışılırken Uluslararası İskanlar Bankası sorunu gündeme geldi. İlk başta, bazı delegeler, bazı durumlarda IMF ve BIS'in birbiriyle örtüşebileceği veya rekabet edebileceğine dikkat çekti. Daha sonra konuşma BIS'in cezai niteliği ve bankanın derhal kapatılması gereği üzerine gitti. Tartışma Norveçli ekonomist Wilhelm Keila tarafından yapıldı. Washington'un BIS ile ve dolayısıyla ülkelerinin düşmanlarıyla ilişkileri sürdürmeye devam ettiği yönündeki öfkesini dile getirdi.
Temmuz 10 konferansının bir toplantısında, 1944, Keilaw, BIS'in en kısa sürede çözülmesini sağlayan bir taslak karar taslağı hazırladı. Keilau ayrıca, savaş dönemi için BIS raporlarını ve belgelerini içeren ek bir soruşturma yürütmeyi teklif eden ikinci bir karar taslağı hazırladı. Hemen, Norveçli iktisatçı üzerinde güçlü bir baskı uygulandı ve bunun sonucunda Keilau ikinci kararın taslağını geri çekti. Keilau’nın gösterileri, endişelendikleri Washington ve Wall Street’e ulaştı.
Bankacılar Winthrop Aldrich ve Edward Brown, Chase Ulusal Bankası ve New York Birinci Ulusal Bankası'nı temsil eden Amerikan delegasyonu üyeleri, zaten Keila'ya teslim edilen projeyi reddetmeye çalıştılar. Hollanda delegasyonu ve BIS'in eski başkanı J. Beyen ve Çek altını yağma çeken Çek altını bankaya teslim etmekte olan arabulucu, New York Birinci Ulusal Bankasını temsil eden Leon Frazer tarafından desteklendiler. İngiliz delegasyonu, Anthony Eden ve Dışişleri Bakanlığı'nın desteğiyle aynı pozisyonda kaldı.
ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Dekan Acheson, Amerikan delegasyonunda Dışişleri Bakanlığını temsil etti. Standart Petrol için eski bir avukat olarak Winthrop Aldrich kampına aitti. Morgenthau’nun Edward Brown, Acheson ve Temmuz ayında 18-19’i geçen Bretton Woods’daki 1944’ten geçen XNUMX’ten geçen ve delegasyon üyeleriyle yaptığı toplantılar, Acheson’un savaşın sonuna kadar BIS’i korumak için mücadele ettiğini ve kozmopolit bankaların Savaş sonrası Almanya endüstrisini geri kazanma süreci üzerindeki ABD etkisinin uygun bir finansal kolu olarak görev yapacak. Kuşkusuz, bu açıdan, kesinlikle haklıydı.
Mount Washington’daki toplantı tutanaklarına göre karar veren New Hampshire’lı Senatör Charles Toby vatansever bir pozisyondu. Temmuz 18 toplantısında toplanan herkese öfkeyle attı: "Sessizliğin ve hareketsizliğin düşmana katkıda bulunuyor." Morgentau kabul etti. BIS'nin dağılmasının önemli bir propaganda adımı olacağına ve ABD'ye fayda sağlayacağına inanıyordu. Sinirli olan Acheson, BIS'in "dış politika aracı olarak" sürdürülmesi gerektiğini açıkladı. Tartışma çok sıcaktı, ancak sonunda Temmuz ayında Bretton Woods'ta düzenlenen konferansta 10 1944 BIS'i tasfiye etmeye karar verdi.
BIS ölüm cezasından sonra yaşam
Bununla birlikte, bu kararın uygulanması sadece BIS'in kapatılmasından korkmayan Anglo-Amerikan bankacılar tarafından da torpidolandı, aynı zamanda İkinci Dünya Savaşı için hazırlanmasında ve Nazilerle işbirliğinde görünmeyen rollerini ortaya koyacak olası bir soruşturma oldu. Ayrıca, birçok politikacı BIS'in savaş sonrası dünyadaki sahne arkası oyunları için hala faydalı olduğuna inanıyordu.
Nitekim, Banka, Marshall Plan’ın faaliyetlerine katılmış, IMF ve IBRD’ye destek vermiş ve Avrupa Ödemeler Birliği için çok taraflı bir takas gerçekleştirmiştir. BIS, Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu, Uluslararası Kızılhaç, Evrensel Posta Birliği ve diğer uluslararası kuruluşlar için finansal bir aracıydı. Dolar, 1960’e saldırı altında geldiğinde, BIS büyük para ve altın takasları düzenleyerek Amerikan para biriminin kurtarılmasına geldi.
En önemlisi, BIS merkez bankalarının kulübü haline geldi. Bazen “merkez bankalarının bankası” denir. BIS, 55 ülkelerinin merkez bankalarını ve Avrupa Merkez Bankası'nı (ECB) temsil eder. Rusya Merkez Bankası, 1996’te BIS’e üye olmuş, modern dünya para ve finans sisteminin en önemli sorunları Basel’de çözülüyor. Dahası, IMF'ye göre daha hızlı ve verimli bir şekilde çözülürler çünkü IMF, nominal olarak ulusal hükümetler tarafından kontrol edilen uluslararası bir organizasyondur. BIS, hükümetler tarafından kontrol edilmeyen ve doğrudan çok dar bir grup bankacı tarafından kontrol edilen uluslarüstü bir yapıdır.
Bugün IMF çökmesine yol açabilecek bir kriz yaşadığında, BIS XXUMX uluslararası finans kurumu haline gelebilir. Bu durumda, tarihte ilk kez küresel finansal sistem uluslarüstü bir lobinin kontrolünü ele geçirecektir.