[Bu konuda konunun devamı Cemaatte Kadınların Rolü.]
Bu makale, Eleasar'ın düşündürücü, iyi araştırılmış yanıtına cevaben bir yorum olarak başladı. yorum Yap anlamı üzerine kephale 1 Corinthians'daki 11: 3.
"Ama her erkeğin başı Mesih, kadının başı da erkek ve Mesih’in başı da Tanrı olduğunu anlamanızı istiyorum." (1 Co 11: 3 BSB)
Onu bir makaleye dönüştürmeye karar vermemin nedeni, Eleasar'ın vardığı sonuçların bir dizi başka kişi tarafından paylaşıldığını fark etmemdi. Bu akademik bir mesele olmaktan çok daha fazlası haline geldiğinden ve şimdi yeni oluşan cemaatimizi bölme potansiyeline sahip olduğundan, bunu bir makale olarak ele almanın daha iyi olacağını hissettim. Herkes yorumları okumaz, bu nedenle burada yazılanlar gözden kaçabilir. Bunu aklımda tutarak, herkesi Eleasar'ın kitabını okumaya davet ediyorum. yorum Yap Bu yazı ile devam etmeden önce.
Cemaatten önceki asıl mesele, kadınların erkeklerin bulunduğu bir cemaat toplantısında kadınların yüksek sesle dua edip etmemeleri gerektiğidir. 1 Corinthians 11: 4, 5'ten Hristiyan kadınların ilk yüzyılda cemaatle dua ettikleri çok açık olduğu için bu sorun gibi görünmeyebilir. Onları, ilk cemaatte, böyle bir karara izin vermek için Kutsal Yazıda çok özel bir şey olmadan kurulmuş bir hakkı inkar edemeyiz.
Bu nedenle, - gördüğüm ve duyduğum çeşitli yorumları, e-postaları ve toplantı konuşmalarını doğru okursam - bazı ikilemlerin otorite meselesiyle ilgili olduğu anlaşılıyor. Cemaatte dua etmenin grup üzerinde bir yetki seviyesi anlamına geldiğini düşünüyorlar. Duyduğum bir itiraz, bir kadının dua etmesinin yanlış olacağı yönünde erkekler adına. Bu fikri destekleyenler, açılış ve kapanış namazlarının cemaat adına ibadet kategorisine girdiğini hissederler. Bu bireyler, bu iki duayı, bir toplantı bağlamında özel durumlar için - örneğin hastalar için dua etme - sunulabilecek dualardan ayırıyor görünmektedir. Yine, yazılan ve söylenen çeşitli şeylerden tüm bunları bir araya getiriyorum, ancak kimse cemaat toplantısı düzenlemesi içinde kadınların dua etmesine izin verme konusundaki suskunluklarının kutsal nedenlerini tam olarak dile getirmedi.
Örneğin, Eleasar'ın yorum YapPavlus'un Yunanca sözcüğü kullandığı inancı hakkında çok şey yapıldı. kephale (baş) 1 Korintliler 11: 3'te "kaynak" yerine "otorite" ile ilgilidir. Ancak, bu anlayış ile sonraki ayetlerde açıkça belirtilen (4 ve 5'e karşı) kadınların cemaatte gerçekten dua ettiği gerçeği arasındaki yorumda hiçbir bağlantı kurulmamaktadır. Onların dua ettikleri gerçeğini inkar edemeyeceğimiz için, o zaman şu soru ortaya çıkıyor: Pavlus, reisliğe atıfta bulunarak bir kadının duaya katılımını (ve peygamberlik etmeyi unutmayalım) bir şekilde sınırlıyor muydu? Öyleyse, neden bu sınırlamanın ne olduğunu açıkça belirtmiyor? İbadetin böylesine önemli bir yönünü yalnızca çıkarıma dayalı olarak sınırlamak haksızlık olur.
kephale: Kaynak veya Otorite?
Eleasar'ın yorumuna göre İncil bilginlerinin üstünlüğünün bakış açısı kephale “otoriteye” atıfta bulunur, “kaynak” a değil. Elbette, çoğunluğun bir şeye inanması, bunun doğru olduğunu varsaymanın temeli değildir. Bilim adamlarının çoğunun evrime inandığını söyleyebiliriz ve Hıristiyanların çoğunluğunun Teslis'e inandıklarına dair çok az şüphe vardır. Ancak ikisinin de doğru olmadığına ikna oldum.
Öte yandan, çoğunluğun buna inanması nedeniyle bir şeyi iskonto etmemiz gerektiğini söylemiyorum.
Ayrıca, birisinin bizden daha fazla öğrenilen birinin söylediklerini kabul etme eğilimimiz de var. Ortalama “sokaktaki insanın” evrimi gerçek olarak kabul etmesinin nedeni bu değil mi?
Eski İsraillilerin peygamberlerine, Tanrı'nın havarilerini oluşturan balıkçılarla birlikte bakarsanız, Yehova'nın, bilge adamları utandırmak için en acımasız, alçakça ve umutsuz olanları seçtiğini görüyorsunuz. (Luke 10: 21; 1 Korintliler 1: 27)
Bunu göz önünde bulundurarak, Kutsal Yazılara kendimiz bakmamız, kendi araştırmamızı yapmamız ve ruhun bize rehberlik etmesine izin vermemiz iyi olur. Sonuçta, ister erkek ister kadın olsun, bizi neyin motive ettiğini fark etmemizin tek yolu budur.
Mesela, İncil tercümesi yapan hemen hemen her bilim adamı İbraniler 13: 17 "Liderlerinize itaat edin" veya bu etkiye yönelik sözler olarak - NIV dikkate değer bir istisnadır. Bu ayette "itaat" olarak tercüme edilen Yunanca kelime Peithove “ikna etmek, güven duymak, teşvik etmek” olarak tanımlanmaktadır. Öyleyse neden bu Mukaddes Kitap bilginleri bunu böyle ifade etmiyor? Neden her yerde "itaat et" olarak tercüme ediliyor? Hıristiyan Kutsal Yazılarında bununla iyi bir iş çıkarıyorlar, öyleyse neden burada olmasın? Bir yönetici sınıfın önyargısı burada iş başında olabilir ve Tanrı'nın sürüsü üzerinde kullanmayı düşündükleri otorite için Kutsal Yazılara dayanan bir destek arıyor olabilir mi?
Önyargı ile ilgili sorun, ince doğasıdır. Genellikle farkında olmadan önyargılıyız. Oh, bunu başkalarında yeterince kolay görebiliriz, ama çoğu zaman kendimiz için kör oluruz.
Yani, bilginlerin çoğunluğunun anlamı reddettiği zaman kephale “kaynak / orijin” olarak değil, “otoriteyi” tercih etmenin nedeni budur, çünkü kutsal metinlerin önderlik ettiği yer mi, yoksa liderlik yapmak istedikleri yer burası mı?
Bu adamların araştırmalarını sadece erkek önyargısının bir sonucu olarak reddetmek haksızlık olur. Aynı şekilde, bu tür bir önyargının olmadığı varsayımı üzerine yaptıkları araştırmayı kabul etmek akıllıca olmaz. Böyle bir önyargı gerçek ve doğuştan doğmuştur.
Genesis 3:16, bir kadının özleminin erkek için olacağını belirtir. Bu orantısız özlem, günahtan kaynaklanan dengesizliğin bir sonucudur. Erkekler olarak bu gerçeği kabul ediyoruz. Bununla birlikte, içimizde, erkek cinsiyetin, kadına hükmetmemize neden olan başka bir dengesizliğin var olduğunu da kabul ediyor muyuz? Sırf kendimize Hıristiyan dediğimiz için, bu dengesizliğin tüm kalıntılarından kurtulduğumuzu mu düşünüyoruz? Bir zaafın kurbanı olmanın en kolay yolu, onu tamamen fethettiğimize inanmak olduğundan, bunu yapmak çok tehlikeli bir varsayım olurdu. (1 Korintliler 10:12)
Şeytanın Avukatı'nı oynamak
Bir argümanı test etmenin en iyi yolunun öncülünü kabul etmek ve daha sonra hala su tutup tutmayacağını veya geniş açılıp açılmayacağını görmek için onu en uç noktaya götürmektir.
Bu nedenle, bize bu pozisyonu alalım kephale (kafa) 1'te Korintliler 11: 3, aslında her bir başın sahip olduğu otoriteyi ifade eder.
İlki Yehova'dır. Tüm yetkiye sahip. Yetkisi sınırsızdır. Bu tartışılmaz.
Yehova İsa'ya “gökte ve yerde tüm yetkiyi” verdi. Yehova'nın aksine yetkisi sınırlıdır. Sınırlı bir süre için tam yetki verildi. Bu dirilişle başladı ve görevini yerine getirdiğinde biter. (Matta 28:18; 1 Korintliler 15: 24-28)
Ancak Pavlus, bu ayette bu yetki düzeyini kabul etmemektedir. İsa'nın tüm yaratılışın başı, tüm meleklerin başı, cemaatin başı, hem erkeklerin hem de kadınların başı olduğunu söylemiyor. Sadece adamın başı olduğunu söylüyor. Bu bağlamda İsa'nın otoritesini erkekler üzerinde sahip olduğu otoriteyle sınırlar. İsa'dan kadınların başı olarak söz edilmiyor, sadece erkek olarak bahsediliyor.
Görünüşe göre Paul özel bir otorite kanalından ya da bir emir komuta zincirinden bahsediyor. İsa onlar üzerinde yetki sahibi olmasına rağmen, melekler buna dahil değildir. Görünüşe göre bu farklı bir yetki dalı. Erkeklerin melekler üzerinde yetkisi yoktur ve meleklerin erkekler üzerinde yetkisi yoktur. Yine de İsa her ikisi üzerinde de yetkiye sahiptir.
Bu otoritenin doğası nedir?
Yuhanna 5: 19'da İsa, “Gerçekten, size söylüyorum, Oğul kendi isteğiyle hiçbir şey yapamaz, sadece Baba'nın yaptığını gördüğü şeyi yapabilir. Çünkü Baba ne yaparsa, Oğul da aynı şekilde yapar. " Şimdi, eğer İsa kendi inisiyatifiyle ilgili hiçbir şey yapmıyorsa, sadece Baba'nın yaptığını gördüğü şeyi yapmıyorsa, bu, erkeklerin reislik yetkisini, tünekleri olduğu gibi yönettikleri anlamına gelecek şekilde almamaları gerektiği anlamına gelir. Bunun yerine onların işi - bizim işimiz - Tanrı'nın istediği şeyin yapılmasını görmek olan İsa'nınki gibidir. Emir zinciri Tanrı ile başlar ve bizden geçer. Bizimle başlamaz.
Şimdi, Paul’ün kullandığını varsayarsak kephale kaynak değil otorite anlamına gelirse, bu kadınların cemaatte dua edip edemeyeceği sorusunu nasıl etkiler? (Dikkatimizin dağılmasına izin vermeyelim. Burada cevaplamaya çalıştığımız tek soru budur.) Cemaatte dua etmek, dua eden kişinin diğerleri üzerinde bir yetki seviyesine sahip olmasını gerektirir mi? Öyleyse, "baş" ı "otorite" ile eşleştirmemiz, kadınları dua etmekten alıkoyacaktır. Ama sorun şu: Bu aynı zamanda erkekleri dua etmekten de alıkoyacaktır.
“Kardeşler, sizlerden biri benim kafam değil, o halde herhangi biriniz beni dua ile temsil etmeyi nasıl kabul edebilir?”
Cemaat adına dua etmek - dua ile açıp kapadığımızda geçerli olduğunu iddia ettiğimiz bir şey - otorite anlamına geliyorsa, insanlar bunu yapamaz. Kutsal Yazılar'da İsa'nın bile bunu yaptığı bir fırsat bulamadım, ancak bunu yalnızca başımız yapabilir. Öyle olsa bile, birinci yüzyıldaki Hıristiyanların cemaat adına ayakta durması ve dua etmesi için bir kardeş atadıklarına dair hiçbir gösterge yoktur. (Bu jetonu kullanarak kendiniz için bir arama yapın - dua edin * - Watchtower Library programında.)
Erkeklerin dua ettiğini kanıtladık. in ilk yüzyılda cemaat. Kadınların dua ettiğini kanıtladık. in ilk yüzyılda cemaat. Sahibiz yok hayır erkek ya da kadın, herkesin dua ettiğini ispatlamak adına ilk yüzyılda cemaat.
Görünüşe göre eski dinimizden miras aldığımız ve dolayısıyla onu Hıristiyan âleminden miras alan bir gelenek hakkında endişeliyiz. Cemaat adına dua etmek, "kafa" nın "yetki" anlamına geldiğini varsayarak sahip olmadığım bir yetki düzeyini ima eder. Hiçbir erkeğin başı olmadığıma göre, diğer adamları temsil etmeyi ve onların yerine Tanrı'ya dua etmeyi nasıl varsayabilirim?
Bazıları cemaat adına dua etmenin namaz kılan erkeğin cemaat üzerinde ve diğer erkekler üzerinde yetki (reislik) uyguladığı anlamına gelmediğini iddia ederse, namaz kılan bir kadın ise nasıl olur diyebilirler? Kaz için sos, kaz için sos.
Paul’ün kullandığını kabul edersek kephale (baş) bir otorite hiyerarşisine atıfta bulunmak ve cemaat adına dua etmek reisliği içerdiğinde, bir kadının cemaat adına Tanrı'ya dua etmemesi gerektiğini kabul ediyorum. Kabul ediyorum. Bu noktayı savunan erkeklerin haklı olduğunu şimdi anlıyorum. Ancak, yeterince ileri gitmediler. Yeterince uzağa gitmedik. Artık bir erkeğin cemaat adına dua etmemesinin de farkındayım.
Hiçbir erkek benim değil kephale (kafam). Öyleyse herhangi bir erkek benim için hangi hakla dua etmeyi düşünür?
Eğer Tanrı fiziksel olarak mevcut olsaydı ve hepimiz onun önünde çocuk, erkek ve kadın, erkek kardeşi ve kız kardeşi olarak oturuyor olsaydık, herhangi biri bizim adımıza Baba ile konuşacağını mı düşünecekti, yoksa hepimiz onunla doğrudan konuşmak ister miydi?
Sonuç
Cevher yalnızca ateş sayesinde rafine edilir ve içinde hapsolmuş değerli mineraller dışarı çıkabilir. Bu soru bizim için bir deneme oldu, ama bence ondan büyük bir iyilik çıktı. Son derece denetleyici, erkek egemen bir dini geride bırakmış olan amacımız, Rabbimiz tarafından kurulan ve ilk cemaatte uygulanan orijinal inanca geri dönmektir.
Görünüşe göre Korinth cemaatinde pek çok kişi konuştu ve Pavlus bundan vazgeçmiyor. Tek tavsiyesi, bunu düzenli bir şekilde yapmaktı. Kimsenin sesi susturulmayacaktı, ama her şey Mesih'in bedenini oluşturmak için yapılacaktı. (1 Korintliler 14: 20-33)
Hıristiyan lemi modelini takip etmek ve olgun, önde gelen bir kardeşin dua ile açılmasını ya da dua ile kapanmasını istemek yerine, neden dua etmek isteyip istemediğinizi sorarak toplantıya başlamayasınız? Ve dua ederek ruhunu taşıdıktan sonra, başka birinin dua etmek isteyip istemediğini sorabiliriz. Ve ondan sonra dua ettikten sonra, isteyen herkes söz sahibi olana kadar sormaya devam edebiliriz. Her biri cemaat adına dua etmeyecek, herkesin duyması için kendi duygularını yüksek sesle ifade edecek. "Amin" dersek, sadece söylenenlere katıldığımızı söylemektir.
İlk yüzyılda, bize söylendi:
“Ve kendilerini havarilere öğretmeye, bir araya gelmeye, yemek yemeye ve dua etmeye adamaya devam ettiler.” (Elçilerin 2: 42)
Rab'bin akşam yemeğini anmak da dahil, birlikte yemek yediler, arkadaş oldular, öğrendiler ve dua ettiler. Bütün bunlar ibadet toplantılarının bir parçasıydı.
Son derece resmileştirilmiş bir ibadet biçiminden geldiğimiz için bunun tuhaf görünebileceğini biliyorum. Köklü geleneklerden kopmak zordur. Ama bu gelenekleri kimin kurduğunu hatırlamalıyız. Allah'tan gelmemişlerse ve daha da kötüsü, Rabbimizin bize niyet ettiği ibadete giriyorlarsa, onlardan kurtulmalıyız.
Birini, bunu okuduktan sonra, kadınların cemaatle dua etmelerine izin verilmemesi gerektiğine inanmaya devam ederse, lütfen Kutsal Yazılarda devam etmek için bize somut bir şey verin, çünkü şimdiye kadar, hala 1 Korintliler 11'te kurulan gerçeği geride bıraktık. : 5, birinci yüzyıl cemaatinde kadınların hem dua ettiğini hem de kehaneti yaptığını söyledi.
Tanrı'nın huzuru hepimizle olsun.