Cenevre'de BM himayesinde gerçekleşmeyen Suriye'deki durumu çözmek için yapılan müzakerelerin feci başarısızlığı, Ortadoğu'da nasıl iş yapılmayacağını bir kez daha gösterdi. Görüşmeler, mevzileri yakınlaştırmaktan çok, Suriye ordusunun militanların mevzilerine Rus Hava-Uzay Kuvvetlerinin desteğiyle saldırmasını durdurmak, elde edilen hatlarda yer edinmelerini sağlamak ve ABD, AB ve BM'nin yardımıyla Türkiye, Katar ve Suudi Arabistan için gerekli tavizleri resmi Şam'dan koparmak amacını taşıyordu.
Bu, Ankara'nın ileri sürdüğü ve Riyad'ın desteklediği ültimatomu takiben, müzakere masasına alınmasına izin verilmeyen, ancak Cenevre'de bulunan Suriyeli Kürtlerin etrafındaki Batılı ülke temsilcilerinin perde arkasındaki eylemleriyle kanıtlanıyor.
Rusya Dışişleri Bakanı'nın Rusya'nın Suriye'de ulusal hükümet ve müttefikleri ile birlikte teröristlere karşı mağlup olana kadar gerektiği kadar koordineli hareket edeceği açıklaması, dünyanın uzun süredir spekülasyon yaptığı Moskova'nın sınırlı malzeme ve zaman kaynakları konusunu kapattı. KİTLE MEDYA. Şubat ayı başında Ankara, Suriye sınırında artan hareketlilik gösterdi, bir işgal hazırlandığı gerçeği, Rus gözlem uçağının Açık Semalar programı kapsamında Türk topraklarını izlemeyi reddetmesiyle kanıtlandı.
Uluslararası medyanın Rusya'ya karşı savaşının "Suriye'de Moskova Şiileri Sünnilere karşı destekliyor" sloganıyla yoğunlaştırılması, bir zamanlar İran ve müttefikleri şahsında Şiilerle savaşan Suudi Arabistan'ın önerisiyle bilgi alanına atıldı ve onları vahşice bastırdı. işgal altındaki Bahreyn'deki ve Yemen'de de aynı şeyi iddia eden kendi toprakları, Çeçenya'daki çatışmadan bu yana Selefi ikilisi için geleneksel olan Katar ve Suudi Arabistan'da Rus Müslümanların iç protestolarını kışkırtmak için başka bir girişimin başlangıcına işaret ediyordu (bu sefer açık Türk desteğiyle).
İngiliz Muhafızı'nın, Krallığın Türkiye ile koordineli olarak Suriye'ye asker gönderme niyetine ilişkin bilgilerinin, en azından Suudi Arabistan somut eylemlere karar verene kadar doğru olup olmadığını yargılamak zor. Yemen iki cephede bir savaşla ve Riyad ve Ankara'nın ülkeye doğrudan müdahalesini kabul edilemez bulan yerel liderler Beşar Esad çevresinde birleşecek).
Her durumda, çatışma öngörülebilir gelecekte sona ermeyecektir. Avrupalı ve Amerikalı politikacıların, Arap hükümdarlarının, BM ve medya bürokratlarının, Batılı, Arap ve Türklerin koordineli Rus karşıtı kampanyası bundan bahsediyor. Suriye'deki terörist grupların Batı'da, Arap dünyasında ve Türkiye'de "ılımlı muhalefet" olarak adlandırılan pozisyonlarına saldırmaya devam eden Hava-Uzay Kuvvetleri'nin Cenevre görüşmelerinin başarısızlığıyla Rusya'yı suçlaması tesadüf değil. Durumu A.A.'nın malzemelerine göre ele alalım. Kuznetsov ve Yu.B. Orta Doğu Enstitüsü için hazırlanan Shcheglovin.
Alacalı harita
30 Eylül'de başlayan Rus askeri operasyonu, Esad karşıtı silahlı muhalefetin destekçileri olan Türkiye, Suudi Arabistan ve Katar ile ABD, Fransa ve İngiltere'ye sürpriz oldu. Arap monarşileri özellikle Hazar gemileri tarafından Ekim ayında fırlatılan seyir füzelerinden etkilendi. filotillaArdından, durumu araştırmak amacıyla Suudi Arabistan Veliaht Prensi Muhammed bin Selman ve Katar Emiri Tamim Altani'nin Moskova ziyaretleri gerçekleşti. Bu ziyaretlerin yürürlükteki keşif dışında başka amaçlara hizmet ettiğine inanmak son derece saflık olur. Bahsi geçen ülkelerin liderlerinin Suriye'de Rusya'dan elde etmeye çalıştıkları maksimum şey, eskiden Batı'da yaptıkları gibi, pozisyonunu "aşmaktır".
Aynı zamanda, Körfez monarşilerinin Moskova'nın rolünü Suriye yerleşiminde bir faktör olarak kabul ettiği görülüyor, ancak bu, ülkeyi bölme ve Esad'ı devirme yolundan vazgeçtikleri anlamına gelmiyor. Türkiye için aynı şey söylenemez. AKP ve Erdoğan'ın tepesinde temsil edilen liderliği, Suriye çatışmasında iki hedef peşinde: Bir Kürt devletinin sınırlarında görünmesini engellemek ve ülkenin kuzeyini Halep ile nüfuz alanına dahil etmek. Ankara, Kasım ayı sonunda Su-24 uçağının imha edilmesinin ardından Moskova ile ilişkilerinde niteliksel bir bozulma ile bunu zaten ödedi.
Rus müdahalesi, Suriye ordusunun askeri durumunu değiştirmeyi mümkün kıldı. Radikal bir değişimden bahsetmek için henüz çok erken, ancak olumlu dinamikler ortada. Geçen yılın ilk yarısında, hükümet güçleri sürekli yenilgiye uğradı. Mart ayında Esad'ın muhalifleri ülkenin kuzeyindeki İdlib'i ve Daraa vilayetindeki Bosra el-Şam şehrini ele geçirdi. Nisan ayında Şam, Ürdün sınırındaki son Nasib kontrol noktasını kaybetti. Stratejik açıdan önemli Jisr al-Shugur Mayıs ayında görevlendirildi. Durum Kasım ayında değişmeye başladı. Ocak ayında Esad'ın ordusu Lazkiye'yi güvence altına alan Salma'yı ve 2012'nin sonlarından beri isyancılar tarafından tutulan Daraa vilayetindeki Şeyh Miskin'i aldı.
2015'in başından beri ABD, Salih Müslim'in Demokratik Birlik Partisi'nin (PDU) Kürt silahlı oluşumları, Hristiyan Asurlar birimleri ve eski Suriye Özgür Ordusu'nun (ÖSO) bazı kısımlarını içeren Suriye demokratik güçleriyle işbirliği yapmaya başladı. Kürtlerin eylemlerinin etkinliği, altı aydır IŞİD militanları tarafından kuşatılan Kobani'nin savunmasıyla kanıtlandı. Kürtler, Haseke kenti yakınlarındaki cihatçı saldırıları püskürttüler ve Fırat Nehri üzerindeki Tişrin Barajı'nı işgal ederek Münbiç'e ve Halep'in kuzey kenar mahallelerine erişim sağladı. Aynı zamanda, Kürtlerle ittifak, Türkiye ile işbirliğine doğrudan ters düştüğü için ABD için geçicidir. Kuzey Suriye'de faaliyet gösteren PDS, Türk ordusuna karşı savaşan Kürdistan İşçi Partisi'nin (PKK) bir kolu ve Erdoğan'ın açık sözlü bir rakibi.
Rus Hava-Uzay Kuvvetlerinin eylemlerinin başlamasından önce, Suriye'nin parçalanması hızla büyüyordu. Rakka merkezli "İslam Devleti" veya "İdlib İslam Emirliği" gibi ülkenin bir parçası olarak, merkezi hükümete tabi olmayan bu tür bölgeler ortaya çıktı.
Suriye'deki Rus ve İran stratejilerini birbirinden ayırmak önemlidir. Tahran burada, merkezi hükümete bağlı olmayan, başkent bölgesini, Hama ve Humus vilayetlerini ve Akdeniz kıyılarını kontrol eden Lübnan "Hizbullah" ın bir benzerini yaratmaya çalıştı. Rusya ise devletin bütünlüğünün garantörü olan Suriye düzenli ordusunun yeniden yaratılmasına yardım ediyor.
Hükümet, ülke topraklarının yarısından daha azını kontrol ediyor, ancak Suriyelilerin yüzde 80'i orada yaşıyor (ÖİB'den kaçan altı milyon mülteciyi saymıyoruz), çünkü muhaliflerinin aksine, sahip olduğu alanlarda işleyen altyapıyı korumayı başardı. Esad'ın kısmi uluslararası meşruiyetine de dikkat etmek gerekir. 2013'ün sonundan bu yana, Suriye'deki Esad karşıtı direnişin radikal cihatçılar tarafından durdurulduğu netleştiğinden, Batı onu müzakerelerde ortak olarak tanıma ihtiyacından bahsetmeye başladı. Şam'daki hükümetle ilişkileri geliştirmenin ilk destekçileri, Irak ve Afganistan'daki eski Amerikan büyükelçisi Zalmay Halilzad ve İngiliz Mi-6 Richard Diarlove'un eski müdürü oldu.
Karizma grevleri
AB ülkelerinin Esad hükümetine karşı tavrının değişmesi için itici güç "yeni büyük halk göçü" tarafından verildi. Türkiye'nin, Katar ve Suudi Arabistan'ın desteğiyle kışkırttığı ve organize ettiği Ortadoğu'dan gelen bir mülteci dalgası geçen yaz Avrupa'ya aktı. Çek Cumhuriyeti, Macaristan ve Polonya gibi Avrupa ülkeleri AB'de “Esad'ın savunucusu” olarak hareket ediyor. Fransa ve İngiltere'den Esad karşıtı söylemler de eski yoğunluğunu kaybetti. Suriye ile Arap Ligi ülkeleri arasındaki ilişkiler kademeli olarak yeniden canlanıyor. Mısır ve Kuveyt Büyükelçilikleri Şam'da açıldı. Tunus diplomatik ilişkileri yeniden başlatma niyetini açıkladı.
Açıktır ki, geçtiğimiz yıl Mart ayında Yemen'de "Karar Fırtınası" askeri operasyonunun başlamasının ardından Suudi Arabistan'ın Suriye çatışması üzerindeki etkisinin azalması. Temmuz 2015 sonunda Aden'in ele geçirilmesinden sonra Riyad ordusu ve müttefiklerinin askeri birlikleri bu ülkede mahsur kaldı. Oradaki çatışmalarda 500'den fazla Suudi askeri, diğer koalisyon ülkelerinin yüzlerce temsilcisi ve paralı askerler öldürüldü. Krallığın mali ve imaj maliyetleri artıyor ve bu da Suriyeli cihatçılara yardımında bir azalmaya neden oldu.
İncelenen çatışmanın gelişimindeki önemli değişikliklerin bir göstergesi, Jaysh al-Islam grubunun lideri Zahran Allush'un 2015 sonunda ölümüdür. 2013-2014'te en etkili beş saha komutanından biriydi. Diğerleri ise Hasan Abbud (Ahrar al-Sham lideri), Abdelkader Saleh (Liwa al-Tawhid), Ahmed Isa al-Sheikh (Sukur al-Sham) ve Bashar al-Zueibi (Liwa al-Yarmuk) ).
Allusha dahil üç kişi artık hayatta değil. Salih, Kasım 2013'te bir roketle öldürüldü, ardından Müslüman Kardeşler'in bir müfrezesi olan ve o sırada Halep'te en etkili olan grubu parçalanmaya başladı. Abboud, diğer 20 saha komutanıyla birlikte, Eylül 2014'ün başlarında Ahrar El Şam'ın liderliğinde bir değişikliğe yol açan bir patlamada imha edildi. Onunla Mart 2015'te Ahmed İsa el-Şeyh grubunu birleştirdi. Beşar el-Zueybi, Liva el-Yermuk'un komutasını Ebu Keenan el-Şerif'e vererek Güney Cephesinde siyasi çalışmaya geçti.
Uygulama, Suriye'deki militan oluşumların karizmatik liderlerin yokluğunda dağıldığını veya konumlarını kaybettiğini göstermektedir. Bu bağlamda Doğu Guta'daki teröristlerin zayıflamasını ve Şam'a yönelik tehdidin ortadan kalkacağını tahmin etmek mümkündür. Aynı zamanda, Suudi Arabistan'ın Suriye müzakerelerindeki payı azalıyor: Allush Riyad tarafından “ılımlı”, “demokratik” bir lider olarak konumlandırıldı ve krallık, Esad'ı devirme planlarında büyük ölçüde ona güvendi.
Yarı arkadaşlığın kurbanları
Türkiye'ye geri dönelim. Diplomatik alanda, öncelikli olarak Suriyeli Kürtlerin, Suriye çözümü için müzakerelerde meşru ve tam teşekküllü bir katılımcıya dönüşmesini engelleme girişimlerine odaklandı. İkincisi, Ankara ile Kürtler arasındaki çatışmada yeni bir aşamanın başlangıcı olacak. Batı, Cerablus'tan Azzaz'a kadar bölgede Türklerin kulis yaptığı bir "güvenlik bölgesi" oluşturulmasına katılmayı reddederse, Suriye-Türkiye sınırının tamamı boyunca bir Kürt köprübaşı tehdidi ağırlaşır.
Şu anki çatışmalar aşamasında Şam ordusunun Lazkiye vilayetinden Türkmen gruplarını kovduğu unutulmamalıdır. Türk özel servislerinin dayandığı bu oluşumlar artık sadece aynı Cerablus-Azzaz bölgesinde yoğunlaşmıştır. Suriyeli Kürtlerin Fırat üzerinden geçişi, bölgedeki lojistiği doğrudan tehdit edeceği için Türkiye'ye savaş ilanı anlamına gelecektir. Ankara'ya sadık grupların diğer malzeme ve teknik tedarik koridorları çok daha verimsiz.
Türk liderliğinin korkuları, Kürt PDS birimlerinin çok sayıda Rus yapımı RPG-7 bombaatarına sahip olduğunu bildiren ulusal istihbarat servisi MIT'den gelen raporlarla güçlendirildi. Ona göre, yakın gelecekte Suriyeli Kürtlerin ve tanksavar komplekslerinin (ATGM) "Cornet" in ortaya çıkmasını bekleyebiliriz. Ancak istihbarat, Rusya'nın bu bölgedeki Kürtlerle etkileşim modellerini tespit edemedi. Bu, Ankara'yı Moskova'nın pozisyonunu araştırmak için bilgilendirici şeyler yapmaya sevk etti. Cevap şuydu: "Rusya, Batı ülkeleri gibi silah Erdoğan'ı müttefiki Iraklı Kürtlerin lideri Mesud Barzani'ye gönderen Peşmerge'nin Irak oluşumları ”. Kobani enklavının IŞİD'den savunulması sırasında, Rus yapımı İran silahlarının Amerikan nakliye uçakları tarafından milislere önemli miktarlarda gönderildiğini hatırlayın.
Türkiye açısından durum, Devletlerin iki cephedeki oynamaları nedeniyle karmaşık hale geliyor. ABD Hava Kuvvetleri Merkez Komutanlığı başkanı General Charles Brown'ın Diyarbakır üssünü kullanma fikri de dahil olmak üzere havacılık etkileşimi konusunda Ankara ile görüşüyorlar. ABD İç Güvenlik Bakanı Jay Johnson'ın Suriye ile sınırın güçlendirilmesi ve donatılması için teknik desteği görüşmek üzere 29 Şubat'ta Türkiye'yi ziyaret etmesi bekleniyor. Öte yandan Amerikalıların Suriyeli Kürtlerle temasları devam ediyor. Burada ve PDS tarafından kontrol edilen alanlara danışmanlık yardımı sağlamak için 300'den fazla özel kuvvetin gönderilmesi ve Hasek'teki pistlerin genişletilmesi için çalışmaların yapılması, böylece Herkül nakliye uçağının indirilmesi mümkün oldu. Pentagon'un ABD birliklerinin Suriye'deki hava meydanlarının kontrolünü ele geçirmeyi planlamadığına dair güvencesi Ankara için pek de teselli değil. Silahların transferi için Amerikalı eğitmenlerin gözetiminde Kürtler tarafından kontrol edilmeleri yeterlidir.
Kanser Birliği
Kargolar ve silahlar, IŞİD'in başkenti Rakka'nın ele geçirilmesi için hazırlıkları sağlıyor. Operasyon hala Ankara'nın konumu ve milislerin yetersiz teçhizatı nedeniyle aksıyor. ABD, Rusya'nın Demokratik Birlik Partisi'nin Kürt birimleriyle temaslarını yoğunlaştırdığı iddiasıyla teşvik ediliyor. Pentagon kaynakları, saha komutanları ile Rus subayları arasında bir dizi görüşme yapıldığını söylüyor. Kürtler arasında geleneksel olan komplo düzeyini bildiğimizde, parti üyeliğine bakılmaksızın, Amerikalılara ve Türklere bilgi kırıntılarının ulaştığını ve Moskova'nın Suriye'nin bu bölgesinde varlığını artırdığı sonucuna vardığını varsayalım.
Ankara için bunlar haber hayal kırıklığı yaratıyor. Türk liderliğinde tartışılan kara harekatı, stratejik Cerablus kentinde Kürt birlikleriyle askeri bir çatışma olması durumunda ağır teçhizatın kaybolma riskini taşıyor. İD taraftarlarının kontrolü altında. İslamcılar için teslim olması, Türkiye'den maddi ve teknik destek elde etmek için önemli bir kanalın kaybedilmesi anlamına geliyor ve Ankara için daha fazla eylem için seçenekler sorusunu daha da alevlendiriyor. Neyse ki, Rus temsilcilerinin Haseke vilayetindeki Asur milisleri ve diğer etnik gruplarla temasları kaydedildi.
Amerikalılar zor durumda. Bir yandan Kürtler ve Rusya arasındaki yakınlaşmayı önlemeli, diğer yandan PDS ile açık etkileşim kanalları Türkiye ile ilişkilerin keskin bir şekilde kötüleşmesiyle doludur. Pentagon düzenli olarak Beyaz Saray'a Kürt ve Arap oluşumlarına verdiği "eleştirel destek" hakkında raporlar gönderiyor. Bu doğrultuda Rusya Federasyonu'na göre bir avantaj olarak ortaklarla yapılan "yakın görüşmeler" sayesinde Türk güvenlik güçlerinin muhalefet birimlerine zarar verme olasılığını en aza indirmenin mümkün olduğu belirtiliyor.
ABD liderliğinin gönül rahatlığı için kullanılan bir başka geleneksel argümanı: "ABD Hava Kuvvetlerinin desteği, Rusya Hava-Uzay Kuvvetlerinin aksine, yüksek hassasiyetli mühimmat kullandıkları için birçok kez daha etkilidir." Ancak Washington'da, kural olarak, bombaların tam olarak nereye düştüğünü ve ABD Hava Kuvvetlerinin muhalif birimlerle savaş koordinasyonunun nasıl sürdüğünden bahsetmeyi unutuyorlar. Amerikalıların Rakka'yı alma sorununu çözmek için bile etkili bir şey yapamadıklarını unutmayın.
Washington'daki bir avantaj, Ankara ile Moskova arasındaki ilişkilerde arabulucunun rolüdür. Ona göre, Türkiye'nin komşu Suriye topraklarına yönelik aktif topçu bombardımanı, Ankara'nın Halep vilayetinin kuzeyine ulaşma umuduyla Cerablus-Azzaz bölgesinde aktif bir kara harekatı aşamasına hazırlandığını gösteriyor. Ancak bu bölgede hükümet güçleri Buk hava savunma sistemlerinden destek alıyor ve hiç kimse Başkan Putin'in Rus birliğinin güvenliğini tehdit eden herhangi bir nesnenin yoldan çıkacağına dair uyarılarını iptal etmedi.
Türk ordusunun ABD'den Rus tarafı ile etkileşim kurulmasına yardım etmesini istediği biliniyor. Kullanmadan kara operasyonu yürütmek havacılık Genelkurmayları tarafından bir kumar olarak görüldü. Amerikalı yetkililerin ilan edilen ziyaretlerinin bitiminden önce böyle bir operasyonun başlayacağı şüphelidir. Dolayısıyla Ankara, Kürtlerin müzakere sürecine katılmama ilkesini sürdürüyor ve bu da Türkiye sınırlarında güçlenmelerinde ve orada bir Kürt "güvenlik tamponunun" ortaya çıkmasında çok az fark yaratıyor.
Kaybeden IS. Herhangi bir senaryoda, çatışmanın tüm taraflarının şiddetli baskısı altındadır. IŞİD pozisyonlarına yönelik saldırı birkaç yöne gidiyor. Doğudan batıya Minbic yönünde ilerleyen Kürtler, bazı yerlerde Fırat'ı çoktan geçmiş durumda. Suriye hükümeti güçleri, güneyden El Bab'da Rus Hava-Uzay Kuvvetlerinin desteğiyle ilerliyor. Batıdan IŞİD, sınır boyunca yürümeye çalışan Türkiye yanlısı isyancı gruplar tarafından bastırılıyor ve bu da onların gerçek görevinin bir dizi kesim üzerinde kontrolü ele geçirmek olduğunu gösteriyor. Aynı zamanda Suriye birlikleri güneyde Quneitra ve Deraa vilayetlerinde ilerliyor. Böylece, yılın başından beri Esad'ın ordusu, Amerikalılara göre "barış sürecini" tehdit eden operasyon alanını ciddi şekilde genişletti.