Şırınga, silindirik bir tüpe sıkıca oturan bir pistondan oluşan basit bir pompadır. Piston, tüpün içinde çekilebilir ve itilebilir, böylece şırınga, tüpün sonundaki açıklıktan bir sıvı veya gazı içeri çekebilir veya itebilir. Bu açık uca, akışın tüpe girip çıkmasına yardımcı olmak için bir derialtı iğnesi, bir meme ya da tüp takılabilir.
“Şırınga” kelimesi Yunanca “tüp” anlamına gelen syrinx kelimesinden türetilmiştir.
İlk şırıngalar MS 1. yüzyılda Roma döneminde kullanılmıştır. De Medicina adlı bir dergide tıbbi komplikasyonları tedavi etmek için kullanıldığından bahsedilmektedir. Daha sonra, MS 9. yüzyılda, bir Mısırlı cerrah içi boş bir cam tüp ve emme kullanarak bir şırınga yarattı.
1650'de Blaise Pascal
, şimdi Pascal yasası olarak adlandırılan akışkanlar mekaniğinin bir uygulaması olarak bir şırınga icat etti. Teorisini test ederken, sınırlı bir sıvıda herhangi bir yere uygulanan basıncın her yöne eşit olarak iletildiğini ve basınç değişikliklerinin aynı kaldığını test etti.
Francis Rynd adlı İrlandalı bir doktor, içi boş iğneyi icat etti ve 1844'te ilk kaydedilen deri altı enjeksiyonlarını yapmak için kullandı. Daha sonra 1853'te Charles Pravaz ve Alexander Wood, cildi delecek kadar ince bir iğne ile tıbbi bir hipodermik şırınga geliştirdi. Alexander Wood sinir koşullarını tedavi etmek için enjekte edilen morfin denedi. O ve eşi daha sonra morfine bağımlı hale geldi ve karısı, aşırı dozda enjekte edilen bir ilaçtan ölen ilk kadın olarak kaydedildi.
1899'da New York'tan Letitia Mumford Geer'e, bir şırınga tasarımı için kullanıcının patentini tek elle kullanmasına izin veren bir patent verildi.
Bununla birlikte, 1946'da İngiltere'deki Chance Brothers, değiştirilebilir namlu ve pistonlu ilk tamamen cam şırıngayı ürettiklerinde işler daha ilginç ve ilerledi. Bu devrim niteliğindeydi çünkü tek tek parçaları eşleştirmeye gerek kalmadan farklı bileşenlerin kitlesel sterilizasyonuna izin verdi.
Kısa süre sonra Avustralyalı mucit Charles Rothauser, 1949'da Adelaide fabrikasında polietilenden yapılmış ilk plastik, tek kullanımlık hipodermik şırıngayı yarattı. Bununla birlikte, polietilen ısıyla yumuşadığından, şırıngalar ambalajlanmadan önce kimyasal olarak sterilize edildiler ve bu da onları pahalı hale getirdi. İki yıl sonra, ısıyla sterilize edilebilen bir plastik olan polipropilenden yapılmış ilk enjeksiyonla kalıplanmış şırıngaları üretti. Avustralya ve ihracat pazarları için milyonlar yapıldı.
Daha sonra 1956'da Yeni Zelandalı bir eczacı ve mucit Colin Murdoch'a tek kullanımlık plastik bir şırınga için patent verildi. Bunu, 1961'de Becton Dickinson tarafından sunulan plastik tek kullanımlık bir şırınga olan Plastipak izledi. 1974'te Afrikalı Amerikalı mucit Phil Brooks, “Tek Kullanımlık Şırınga” için ABD patenti aldı.
Bu günlerde şırıngalar sadece tıp ve sağlık endüstrisinde değil, diğer çeşitli alanlarda da kullanılmaktadır. Belirli yiyeceklere sıvı enjekte etmek için belirli pişirme formlarında kullanılabilirler. Ayrıca, yazıcılar için mürekkep kartuşlarını doldurmak, ulaşılması zor yerlere tutkal veya yağlayıcılar enjekte etmek, sıvıları karıştırırken hassas ölçüm yapmak ve hatta elle yetiştirilen küçük hayvanları beslemek için yaygın olarak kullanılırlar.
Gerçekten de, plastik tek kullanımlık şırınga kadar yaygın ve yine de vazgeçilmez olan birkaç tıbbi araç vardır.