Yunanistan muhtemelen emeklileriyle sürekli ilgilenen tek ülkedir. Bu tek sorun sistemin dikkatini çekiyor gibi görünüyor – yani politik sınıf, medya, yargı (büyük ölçüde), tüm siyasi tonların sendikacıları, uzmanlar ve uzmanlar, kamu ve özel sektördeki binlerce temsilci ve tabii ki emeklilerin kendileri.
Başka bir deyişle, Yunan toplumu bütünüyle bu meseleyle meşgul.
Elbette, bu özelliğin arkasında Yunanistan’ın istisnasını besleyen birkaç açıklama var. Emeklileri nüfusun çok büyük bir bölümünü oluşturuyor, emeklilik sistemi her zaman kaotik ve tutarsızdı ve hepsinden öte, sisteme izin veren yasalar (çoğu Yunan mevzuatı gibi) çoğunlukla belirsiz ve sonuç olarak gerektiriyor çağrılan yorumlayıcı genelgeler.
Aşırı sayıda yasa, gezinmesi son derece zor olan bir labirent manzarası yaratır.
Bu arada, seçmenlerin büyük bir bölümünü oluşturan emeklilerin siyasi partiler üzerinde baskı kurabildikleri ve aynı zamanda onlar tarafından sömürüldükleri de belirtilmelidir. Medya, kendinden tayin edilmiş vasiler olarak çalışır (ve aslında birbirleriyle rekabet eder) ve genel olarak, emekliler adına her türlü talep veya talebin meşru olup olmadığına bakılmaksızın adil olduğu düşünülür.
Dilencilik ve yağma mükemmel bir alışkanlıktır. Son yıllarda, emekli maaşlarının cömert olması gerektiği düşünülüyor, böylece alıcılar maddi sıkıntılı çocuklarını ve torunlarını da destekleyebiliyorlar.
Emin olmak için, emeklilerin iyi bir yaşam sürme hakları vardır. Yunan refah devleti neyse ki emeklilerine nispeten iyi bakıyor. Bununla birlikte, bir ülkenin münhasır endişesinin emeklilerin ödemeleri ve geriye dönük talepleri olması tamamen düzensizdir. Ne de olsa, ulusal nüfusun 2050’ye kadar 2 milyon ve 2080’e kadar 5-6 milyon arasında düşmesi beklenen korkunç demografik eğilimlere sahip bir ülke.
Ne çocuklarımızın ne de torunlarımızın yaşlılarının emekli maaşlarına güvenmesine gerek kalmaması için önceliklerimizi değiştirmemiz bir hayatta kalma meselesidir.