Şanslı ABD Donanması uçak gemileri
Amerika Birleşik Devletleri ile Japonya arasındaki Pasifik'teki savaşta uçak gemisi kullanımının bazı özellikleri konusunda konuşmak istiyorum. Genel olarak, savaşın başında üç ülkede çok sayıda uçak gemisi vardı: ABD, Japonya ve İngiltere. Bu yüzden İngilizler uçak gemilerini tuhaf ya da sadece oldukça muhafazakar bir biçimde kullandılar, yani savaş gemileriyle birlikte. Ve yardımcı fonksiyonlar yaptılar. Bu nedenle, İngiliz uçak gemilerinin gerçekte nasıl savaştıkları hakkında.
Fakat Japonlar ileriye doğru büyük bir adım attılar. İlk önce gösterdiler masif düşman hava saldırısı filo (veritabanında da olsa). Bu arada, gururlu İngilizler de düşman filosunun saldırıları ile tarihsel olarak ünlüydü. bazlarda. İlginç bir hareket çünkü. Yani, Pearl Harbor'dan hemen önce (Taranto emsallerine rağmen!) Hiç kimse bunu düşünemezdi. olduğunu mümkündür. Asla kimseye olmadı.
“Perlharbor sonrası” döneminde yaşayan bizlere, “bilgiden sonra” lafını bulabilmek için virüs bulaşmış. Bize öyle geliyor ki, bir kez bu oldu, sonra bunun olması gerekirdi. Bununla birlikte, ani bir kitlesel üssünde çok uzun bir mesafeden savaş gemilerini deviren böyle bir "gösteri", o zamanlar gerçek bir atılımdı. Amerikalılar birçok yönden özür diliyor. bu basitçe kimse beklemiyordu. Mars saldırısı gibi bir şey. Hayır, elbette, her zaman ve her şey için hazır olmalısınız, ama burada “silindirlere gidebilirsiniz”.
Yani bir nevi "denizcilik sektöründe devrim" idi. Ve birçok olgunlaşmamış zihin için kalıcı bir izlenim bıraktı. Bir uçak gemisi her şeyi yapabilir! Ne yazık ki değil. İnsanlar “inceliklere dalmayı” sevmiyor ve detayları anlıyorlar. Parlak, net ve güzel bir resme ihtiyaçları var. Pearl Harbor’a yapılan saldırı böyle bir resim örneğidir. Bununla birlikte, Mercan Denizi'ndeki savaş her şeyin çok basit ve kolay olmadığını göstermiştir.
Uçak gemilerinin savaşının - bu çok, çok spesifik bir şey - ortaya çıktı, uzun mesafeler, büyük risk, durumdaki ani bir değişiklik ... ve güvertedeki büyük kayıplar havacılık. Bir şekilde herkes kibarca bir uçak gemisinin sadece bir hava grubu tarafından savaştığı basit gerçeğini unutuyor. Taşıyıcı tabanlı bir pilot “elit seçkinler” dir. Bu her durumda parça mal. Yani, bir uçak gemisinin güvertesinde kalkış / iniş (mobil ve sallanan!) Kara pilotlarının çoğunun denizaşırı seferlere katılmasını önler (modern Rusya'da kaç güverte pilotu var?).
Barış zamanında bile, deniz havacılığı "bütün bu sirk" için kan ve kazalarla öder. Başka bir şekilde - olmaz. Ancak bu hala sorunun yarısıdır ... Pasifik Okyanusu'na karşı savaşın özelliklerini dikkate almak gerekir - engin su yayılımı ve uçak gemisi de durmaz, hava bozulur ve uydular gibi uydu navigasyonu yoktur. Ve bu açık alanlarda kaybolan uçak, geminin aksine kaçınılmaz olarak yok olur.
Ve gerekli bölgeye geri dönmüş olsa bile, güneşin çoktan saklandığı ... ve gecenin düştüğü gerçeğiyle yüzleşmek mümkündü. Benzer bir durumda, Amerikan amirallerinden biri tam aydınlatmayı açtı ... ve uçak gemisi bir Noel ağacı gibi parlıyordu. Aksi takdirde hava grubunu kaybetti (Japon filosunda da benzer bir durum vardı). Bu nedenle, Pasifik Kampanyası sırasında taşıyıcıya dayalı havacılığın kullanımı bazen hayal edildiği gibi kolay, eğlenceli ve sorunsuz değildir.
Ayrıca, aynı dönemde, Pasifik Okyanusu'nun devasa bölgelerinde geniş bir gemi bileşiği arayışının bir kader hediyesi olmadığını belirtmek gerekir. Yani, aptalca uçup gidebilirsin ve geri dönemezsin, orada hiçbir düşman olmadan. Dahası, sert bir radyo sessizliği var (Japon donanmasında elbette), böylece düşman uçak gemileri bulamaz.
Midway'den sonra, Japon uçak gemisi tabanlı uçak, hiç "cringed". Sadece düşünün: insanlar ciddi bir şekilde savaşa hazırlanıyorlardı, insanlar tamamen “saldırganlaşmaya” hazırlanıyorlardı ... ama Midway'den sonra, Japon taşıyıcı tabanlı uçağın yıldızı bir şekilde sustu. Ve sadece insanlar hava gruplarıyla savaşmanın ne kadar zor ve pahalı olduğuyla karşı karşıya (bu şekilde siyah havyar nasıl yenir). Deneyimli pilotlar bitti ve Japon uçak gemisi bileşiklerinin yetenekleri çarpıcı biçimde azaldı. Pilotların Japonlar dışında herşeyi pişirmeyi öğrendiklerini söylüyorlar. Savaş sırasında öğrendim.
Peki, Amerikan muhalifleri dışında hala uçak gemileri kimdi? İngilizleri mi? Bu nedenle, Royal Air Force, 2 (İngiltere'deki Müttefik Aces) adlı kitabında İngiltere için mücadele ettiği ay boyunca 103 pilotunu kaybetti. Ve bu an tam felaketin arifesi olarak tanımlanıyor. Tahmin edelim: Avrupa yıllarca savaşa girdi (savaş aniden olmadı). Başlıca rakibi Luftwaffe'nin gücünü her geçen yıl arttırıyor olması ... üstelik bu büyüyen gücün dikkatsizce tanıtılması!
İngiltere saldırı altında, hala uçaklar var ... ama 103 (yüz üç) pilotun kaybı imparatorluk çöküşün eşiğinde. Tahmin edelim: 1940 yılında, İngiliz İmparatorluğu politik olarak gezegendeki bir numaralı ülkedir, dünyadaki finansmanı ve ticareti kontrol eden kişidir (hala). Dahası, Almanya ile yapılan savaş, İngiltere’nin hava savaşından neredeyse bir yıl önce başladı. Ve 1940 yaz / sonbaharında neler var? Pilotların korkunç bir sıkıntısı! Kelimenin her yerine tam anlamıyla kürek çekiyorlar: tek motorlu bir uçakta uçmak mı? Sen bizim adamımızsın Kanada, Avustralya ve Yeni Zelanda imparatorluğunun vatandaşlarını davet ediyor ... Zelanda, Karl, Yeni! Amerikalılar davet edildi (oh, bu Yankee'ler kaba davranışlarıyla birlikte, fakat yapılacak hiçbir şey yok - İngiltere'yi ve kralı kurtarmamız gerekiyor!).
Genel olarak, İngiltere’de savaşlar yapıldı, yani İngiliz uçak endüstrisi, kesinlikle Alman’dan daha kötü değil, kesinlikle daha güçlü. Yine de İngiltere daha 30'ler Almanya'dan daha zengindi ve Versay'ın herhangi bir kısıtlamasına maruz kalmamıştı (ve komplo nedenleriyle yurtdışındaki uçakları test etmedi). Ve İngilizlerin uçakları var, ancak pilotlarla ilgili bir sorun var ... ve savaş sırasında yüzlerce savaş pilotunun kaybı oldukça somut bir darbe.
İngilizler şanslıydı - Amerika'ya (yurtdışında!) Yardım ettiler! Ve 2 ve bir buçuk ay boyunca bütün bu sirkler sonsuza dek faaliyetlerine son verdi. Bununla birlikte, kısa bir operasyon bile, havada gerçek bir savaş için büyük bir gücün hazırlıksız olduğunu ortaya çıkardı. Ve bu Polonya'nın hava yolundan sonra! Her durumda - fazladan pilot yoktu.
Ve biz "kara" pilotlarından bahsediyoruz ... ve şimdi bu çok hava kampanyasının (şimdi sönmüş, şimdi alevler içinde) birkaç yıl sürdüğünü hayal edin. Ve yabancı havacılık uzmanlarının "yardımı" yok. Pilotlar - sadece kendileri. Ve şimdi “yığına” hepsini yedi İngiliz uçak gemisinin güvertesine yansıtacağız ... Bu arada, İngiliz İmparatorluğu'nun güverte monoplanları 1939 ya da 1941’te yoktu.
Yani, çok daha zengin (çok!) Kötü / geriye Japonya ile karşılaştırıldığında (bu şaka değil) İngiltere, uçak gemileri düellolarında Amerika Birleşik Devletleri'ne dayanamadı. Pilotların eğitimi için hiçbir uçak, konveyör yoktur ve benzer bir filo uygulaması konsepti geliştirilmemiştir. Genel olarak İngilizler, devasa güverte uçakları bir şekilde kullanmadı (Pearl Harbor / Midway türüne göre).
Ve Tokyo-Washington hattı boyunca gözlemlediğimiz “uçak gemisi savaşları” kavramı, İngilizlerin o zaman ustalaşamayacağı kadar açıktı. Yetenekleriyle İngilizler bile. Fransa'da bir uçak gemisi vardı. Almanya kendi inşa etmeye başladı, ancak terk edildi. İtalya, İtalya'nın kendisinin Akdeniz'in merkezinde “batmaz bir uçak gemisi” olduğu gerçeğinden hareket etti. Sorun, Mareşal Douai'nin anavatanında akıllı havacılık yaratmanın mümkün olmamasıydı. Ve üsler, evet, bu arada, deniz savaşlarının olduğu yerlere yakındı ... ama onlardan geri dönüş, Luftwaffe uçaklarının ortaya çıkmasından sonra ortaya çıktı.
Ancak Japonya ve İtalya'daki 40-ler'in teknik ve ekonomik olanakları gerçekten farklı değil. Fakat İtalya bir üs havacılığı bile oluşturamadı ... bir uçak gemisi onlara nasıl yardım ederdi? Ya da iki? Bu arada, Luftwaffe'nin eğitiminin gayet iyi olduğunu varsaydık. Bu tam olarak doğru değil. Kitaplarındaki Isaev yoldaşı, Alman aslarının “dev zafer puanları” sorusuyla ayrıntılı olarak ilgilendi. Her şey basit - çok az iyi pilot vardı, onlar da kendilerine bir hava savaşı yaptılar. Onlar, “savaşın en yorgun insanları” olarak adlandırıldı. Alman asları yalnızca hastanelerde bir kural olarak kaldı. Vuruluncaya kadar uçtular. Ve İngiltere Savaşı sırasında adalarda, çoğu kişinin mecbur kalmasının nadir olduğunu söylemek alışıldı. çok az ...
Kelimenin tam anlamıyla tüm evet, “sonsuz pilotların” serbest bırakılmasını ayarlayın. “Önerilen” Japon deniz savaşı kavramı, Yankees tarafından seçildi. Ve başka kimse yok. Savaş sırasında uçak gemisi akışları oluşturabilecek ve onlar için hava grupları hazırlayabileceklerdi. Fakat gezegende deniz ve İngiliz imparatorlukları da dahil başka hiç kimse yok.
Yani, fikir çok güzel - çok, çok güçlü bir hamle yapmadan birkaç yüz kilometre önce bir düşman birimine bir darbe vurmak ve bununla tartışamazsınız. Doğal olarak, hava kılıfı olmayan topçu gemileri çok zor zamanlar geçirecektir. Tüm şok fonksiyonlarını güverte uçaklarına atadığımızda sorunlar başlıyor. Daha önce de belirtildiği gibi, Japonlar savaşın başında onunla çok iyi savaştı. Özellikle benzer olaylara dönüşen Kraliyet Donanması'na karşı Hazır değildim.
İngilizler bu tür hareketlere uçak gemilerini hazırlamamışlardı ve buna bağlı olarak Japon hava saldırıları da onlar için hoş değildi. sürpriz olarak. Bu nedenle, Japon uçak gemileri tarafından Pasifik Okyanusu'ndaki ilk düşmanlık döneminde elde edilen başarıların uçak gemisi oluşumlarının eylemleri üzerine yansıtılması tam olarak doğru değildir. Gelecekte, böyle bir başarıya ulaşmak için Japon İmparatorluk filosunun uçak gemileri asla başarılı olamadı.
Amerikan hava bağlantılarının savaşın ikinci aşamasındaki başarıları oldukça basit bir şekilde açıklanmıştır: ezici sayısal ve teknik üstünlük. Japonlar basitçe tam olarak sallanıp geri dönemediler. Fakat genel olarak, kesinlikle yanlış bir fikir, uçak gemilerinin bir tür denizcilik "süper silahı" olduğunu ortaya çıkarır, ne yazık ki, öyle değil.
Yoldaş Kaptsov'un da belirttiği gibi, uçak gemileri savunma için uygun değiller. Çok hoş olmayan bir özellikleri var. Bir şey olursa, Midway'in altında Amerikalılar çok fazla temel havacılığa sahipti ve uçak gemileri çok uzun süredir tespit edilemedi ve yine de Japonya'nın uçak gemisi tabanlı uçakları daha güçlüydü. Düşmandan daha zayıfsak, aktif olarak saldırıyorsa, bir yandan uçak gemileri bir yandan kesinlikle yardımcı olurlar ... bir yandan da yüksek kırılganlıklarının tam yüksekliklerinde ortaya çıkan bir faktör (düşük savaş gücü).
Ve savunmada bile değil: aynı Midway'de, bir "esneme" Japon dört saldırı uçağı gemisine mal oldu. Japon komutanını bu durumda eleştirmek kesinlikle anlamsız. Aramızda kim hata yapmaz? Ancak bu durumda, bir (çok küçük bir hata) Japon imparatorluk filosuna oldukça pahalıya mal oldu. Şimdi, Nagumo'nun bombaları ve torpidoları yeniden silahlandırma emrini vermediğini ve Amerikan gemilerine yapılan saldırının gerçekleşeceğini ama bu kadar etkili olmayacağını hayal edin.
Ondan sonra, profesyoneller ve amatörler Japon amiralini yanlış mühimmat türü için lanetleyebilirlerdi ... Aslında, bir uçak gemisi çok özel bir silah türüdür. Savunma yetenekleri açıkça saldırmayı feda etti. Bir anlamda, bir kılıçla karşılaştırılabilir (sadece karşılaştır!). Temelde bir kılıç aynı "uzun kol" ve "mutlaktır" silâh". Kılıcı olan birini katletmek için ciddi fiziksel çaba sarf etmeniz gerekir, bir kılıç ustası için hafif bir fırça hareketi yeterlidir. Gotovenkogo'yu uzak tutun.
Tabii ki kılıcı bıçaklayabilirsin, ama böyle bir enjeksiyon asla "zarif" ve göze çarpmayacak. Deneyimli bir kılıç ustasının kılıcının enjeksiyonundan kaçmak neredeyse imkansızdır. Eğer böyle bir dövüşçüyle yalnızsanız, erişebileceği bir yerde, benzer eskrim yetenekleri ve kılıçların yokluğunda, şansınız sıfırdır. Ağır bir kılıçla, garip bir şekilde, o kadar basit değil. Silahsız bir konuda bile şanslar ortaya çıkıyor.
Yani, ilk bakışta, bir yakın dövüş kılıcı mutlak bir silahtır (çağ tozdur, zırh yoktur). Ancak, o kadar basit değil. Kılıcın çok ciddi kusurları var. Sadece bunlardan genellikle bahsedilmiyorlar. EPE güçlü bir sürpriz saldırı için iyidir. Yeterli becerisi varsa, aynı kılıca karşı kendini savunması çok uygundur (uzmanlar “tarihsel kılıçlarla savaşır ”, sinemalardan farklı olarak çok geçiciydi). Ama bir kulübün darbesinden kurtulma denemesi ... kılıcın kırılmasına yol açabilir. Bir kılıçla geniş doğrama (örneğin, savunma manevrası gibi) de amaçlandığı gibi değildir (yine kırılma mümkündür).
Böylece, tek bir kullanım vakası var: ani bir "trakkovaya" saldırısı ... ve ölüm. Katılıyorum, çok, çok özel bir silah türü. "Büyük bir stile" gibi bir şey. Yani, bir silah çok, çok tehlikelidir (bazı durumlarda), fakat hiçbir şekilde evrensel değildir. İhtiyacımız olan her zaman bir rakibin / rakiplerin hemen ölmesi değil. Her ne kadar film izleseniz de, bu ayrıntılar hakkında tahmin etmek çok zor. Bununla birlikte, kariyerinin başlangıcında, Monsieur D'Artagnan, açıkça tutuşabilir kökenli bir grup insanı dövdü. Semyon Mihayloviç Budyonny ile bu numarayı geçemezlerdi.
Bir grev uçağı taşıyıcısıyla, durum biraz benzer: böyle bir "ani grevi öldürmek için" teslim ederken çok değerliydi. Kendi uçakları nedeniyle uzaklaşıyor ve gece boyunca 300 ve daha fazlası üzerinde kilometrelerce "tarama" yapabiliyor. Güçlü ve tehlikeli silahlar ... ama durum değiştiyse, planlarımız ortaya çıkarsa ve ani bir karşı darbeyle çarpılırsak, Midway'i alırız. Tabii ki, uçak gemisinin ters tarafı.
Bir savunma savaşında, çok kullanışlı değil. Yani, düşman güçlendiğinde, havada daha fazla uçak varken ... o zaman çabucak uçak gemisinin çok savunmasız olduğu ortaya çıkıyor. Güvenliğini düşman uçaklarından ve denizaltılarından sağladıysak bu kesinlikle iyi bir silah. Böyle küçük bir durum ... Ve böylece, Amerikalılar bunu 1943 yılı boyunca kesin bir şekilde yapabilirdi. Bu nedenle, uçak gemileri Pasifik krallarına benziyordu.
"Eşit şartlarda" (ya da neredeyse) savaşı Midway'e gitti ve Mercan Denizi'ndeki neredeyse bir Muharebeden oluşuyordu (ABD ile Japonya arasında bir savaş!). Sonra Japon hava grupları çok az şey yapabilirdi (Midway'den sonra). Speak uçak gemisi - "havalı" mı? Bana başarılardan bahset Japon Büyük Pasifik Okyanusu'ndaki Amerikan filosuna karşı mücadelede hava grupları ... Ama sonuçta, teorik olarak, Japonya saldırgan. Böyle bir “beyaz olmayan ve kabarık olmayan” saldırgan. Ve bazı yoldaşlar merak etmeyi sever zaman güverte uçağı üssü kaybetti? Bu yüzden, Midway'den sonra Japon taşıyıcı uçaklarının Amerikan üssünü nasıl parçaladıklarını merak ediyorum ...
Bir kez daha: Japonya saldırgan, Japonya uçak gemilerine güveniyor. Pearl Harbor aynı şey değil (barış zamanı + üste gemiler). Sonra ne oldu? Çok Japon “güverte tabanlı” asların büyük ABD DONANMA gemilerini dövmedeki başarıları nelerdir? Sadece alay etmeden soruyorum. Ama özel bir şeyleri yok ... "Mega-kuş taşıyıcılarının" kuralları hileye gitmeli: önce Pearl Harbor, sonra Ripalz ve Galler Prensi (Kraliyet Donanması!), Sonra Nagumo'yu Hint Okyanusu'na (ve yine Kraliyet Donanması!). Uçak gemisine ve uçak gemisine karşı uçak gemisi savaşına hazırlanmayan Kraliyet Donanması, filonun ana vurucu gücü olarak düşünmedi.
Ancak Amerikan uçak gemileri ve kruvazörlü savaş gemileri (özellikle kruvazörlü savaş gemileri), Japon uçak gemisi tabanlı (ve temel) uçağın etkilerine karşı oldukça dirençli hale geldi. Kayıplar elbette ... ... ama Amerikalıların "Japon imparatorluk filosunu gemi gövdesiyle doldurduğunu" söyleyemezsin. Denizdeki Amerikan savaş gemilerinin / ağır kruvazörlerinin Japon uçaklarının saldırılarından kaybını hatırlayamıyorum ... Ve onlar? O zaman Amerikalılar hem Japonya'yı hem de Almanya'yı havadan yakacak olan “havacılık” ı “yudumlayacak”. Büyük, bu arada, teknik başarı. Ve büyük bir ekonomik başarı. Karşılık gelen eskort avcılarının kapağını alarak, aynı anda düşman şehirlerine bin ağır bombardıman uçağı göndermek oldukça iyi. Çok, çok.
Kanatta duran aynı USAF, Japon imparatorluk filosunu aktif olarak terörize etti ve destroyerden savaş gemisine kadar her şeyi boğdular. Yürüyerek kolaydır. Ve kalkışların çoğu, bariz sebeplerden dolayı, uçak gemilerinin güverteleri değil, temel hava limanlarındandı. Almanya'nın tüm bölgelerini mahveden ve Tokyo'yu yakan aynı uçak, Japon gemilerini tek bir şans bırakmadı ve hava savunmasının zayıf olması nedeniyle (Almanya, İngiltere, ABD ve SSCB'ye kıyasla) Japonlar üssünde bile gemilerini örtemedi.
Ve Amerikalılar mükemmel bir şekilde stratejik havacılık geliştirdi ... Mükemmel bir şekilde geliştirildi. Japonlar ve Almanlar aslında yoktu. Hitler, İngiltere'yi taktik bombardıman uçakları ve Me-110 tarafından savaştan çıkarmayı, bombaları asmakla hayal etti ... Saf bir Avusturya savaş başlığı ...
Fakat Deniz Kuvvetlerinin üssü ya da Japon hava üssü Amerikan bombardıman menzilinde olduğu ortaya çıktığında ... sadece sempati duyuyorlardı. Hemen "bomba konveyörü" çalışmaya başladı. Ve hepsi ... imparatora merhaba! Ancak uçak gemileri nelerdir? Hayır, Amerikalılar bir sürü uçak gemisi inşa ettiler, üstelik operasyonel birimler kurdular, aynı “mobil güverte” şok güçlerinin temelini oluşturdu. Ancak Bu, Japon havacılığının tamamen azalması koşullarında mümkün oldu. Güçlü karşı hava saldırısı altında bu aynı operasyonel bağlantılar hiçbir zaman düşmedi. Bir kere değil Karl!
Bu yüzden onların gerçek dövüş yetenekleri hakkında bir şeyler söylemek çok zor. Japon denizaltıların yetenekleri, Dönitz'dekilerin yeteneklerinden çok daha düşüktü. Amerikalıların tüm bu "mega filolarının" U-boot aksiyonu alanında okyanusta manevra yaptığını hayal ediyorum ... Komik olabilir. Alman üs havacılığı, garip bir şekilde, kutupsal konvoyların gazileri onların yalan söylemesine izin vermeyecek Japonlardan çok daha iyiydi. Japonya en güçlü rakip değildi, ne yazık ki. Her şeye rağmen, 30'lerde İngiltere'den, Almanya'dan ve ABD'den bilim ve teknolojide ciddi şekilde geride kaldı.
Almanya'da, savaşçılar havaya uçtu ve aktif olarak Amerikalıları / İngilizleri vurdu. B-29 Avrupa'da görünmedi, çünkü Alman gökyüzü jet avcıları tarafından kesildi ve Süper Kale bir servete değerdi. Şimdi “atomik” B-29'in Japonya'da ne kadar serbest bir şekilde uçtuğunu okuyun. Ve formasyonun bileşiminde bile yok ... Görünüşe göre hava savunması yok.
Japonlar büyük bir filo inşa etti ve bu bir süper güç izlenimi veriyor, ama değil. Genel olarak, ülke zengin değil, çok gelişmiş değil ve garip bir şekilde büyük ölçüde arkaik. Japon ordusu açıkça modası geçmiş silahlarla silahlanmıştı. Modern topçu mu? modern tanklar? Japonya'da ordu havacılığı, deniz kuvvetlerinden önemli ölçüde daha kötüydü.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, savaşan ülkelerin tümü, daha fazla yeni model çıkarırken, silah üretimini çarpıcı bir şekilde arttırmayı başardı. Bunu sadece İtalya ve Japonya yapamadı. Japonların askeri gücünün zirvesi, sadece 1942 yılına düşer. Bu nedenle, Amerikalıların zaferi anlaşılabilir ve mantıklı. "Uçak gemileri için bahis yapma" nın varlığı veya yokluğu burada oldukça ikincildir. Tokyo-Washington hattı boyunca güç dengesi, Amerika Birleşik Devletleri'nde ve Japonya'da, filo oluşturma stratejisiyle, samurayların kaybetme garantisi verilmiş oldu. Ezme puanı ile.
Amerikalılar başlangıçta İngiliz uçak gemisi bağlantıları kavramını seçmiş olsalar bile, bu Japonlara yardımcı olmazdı. Amerikan havacılık endüstrisinin “uzun menzilli” uçakların yaratılmasındaki dev başarılarını unutma. Hem eskort savaşçıları hem de ağır bombardıman uçakları. Ve Amerikalıların lojistik alanındaki başarıları, hava limanlarının inşası hakkında. Minimum uçak gemisi katılımıyla kazanabilirlerdi. Öyle bile.
Belki daha uzun olurdu, belki de etkileyici değil ... ama Pasifik'teki savaşın gidişatı bundan çok fazla değişmeyecekti. Amerikalıların radar ve hava taşıtı endüstrisindeki üstünlüğü, Japon taşıyıcı güçlerinin kaynağını zamana bağlı hale getirdi. ABD’nin Pasifik’teki savaş sırasında ne zaman olacağını tahmin et hiç Şok uçak gemileri yapmayın ... evet, daha kötüsü. Ama felaket değil? Mantıklı Japon deniz havacılığının Rabaul'da sona erdiğini unutmayın.
Bütün gerçek şu ki, Amerikalılar makul herhangi bir askeri eylem kavramı üzerinde kazandılar. Ve bu arada, neyin inşa edileceğini ve hangi taraftan Japonya'ya saldıracaklarını seçebildiler (belirli bir aşamada Alaska'dan saldırmak oldukça ciddi bir şekilde önerildi!). Japonlar ancak tüm güçleriyle savaşabilir ve sadece bir mucizeye güvenebilirdi. Daha yakından bakarsanız, taşıyıcı güçlerinin ABD NAVY'ye karşı savaşlarda pek başarılı olamadıklarına dikkat edin: Mercan Denizi'nde Lexington, havacılık gazyağı sızıntıları nedeniyle savaştan sonra öldü ... eh, Japon torpido bombardımanları / dalış bombardımanlarının saldırısı sonucu öldü. Fakat dolaylı olarak.
Midway ile “Yorktown” genellikle uzun ve acılı bir şekilde öldü ... Elbette, uçak gemilerinin temel kırılganlığını kanıtlayan, ancak Japon uçak gemisi uçağının gücünü kanıtlamıyor. Amerikalılar Japon uçak gemilerini paramparça ettiler. Burada, Japon uçak gemilerinin tasarımındaki nispi zayıflık (tasarruf?) Ve eski hava savunması bir rol oynadı.
Her durumda, Amerika Birleşik Devletleri'nin teknik ve ekonomik gücü Pasifik'te yoğunlaşmıştır. birçok yönden Bu uçak gemisi bağlantılarında (temel havacılık hakkında unutma!). Savaşların sonuçlarına göre, herkes cesaretle uçak gemilerinde olduğu sonucuna vardı ... Bunun gibi bir şey yok! Japonların böyle bir “masal” başarısı olmadı. Sırf Japon filosunun arkası, endüstriyel süper gücün gücünden kaynaklanmadı. İngilizler, prensipte, uçak gemisi birimlerini filonun ana vurucu gücü olarak kullanmadılar (Yapamadı mı?
Bu nedenle, Amerikan örneği benzersiz olarak kabul edilebilir. Yüzyıl Savaşları sırasında İngilizlerin, Galler okçularını aktif olarak kullanma şekli budur. Diğer tüm hükümdarların sorunu, kendi Galler'lerine sahip olmamalarıydı.
- Yazar:
- Oleg Egorov
- Kullanılan fotoğraflar:
- russiannavy.net
- Bu serideki makaleler:
- “Büyük Filo” nun arka yüzü
"Gereksiz" Yamato
Almanya'nın ablukası, Hochseeflotte ve Kaiser alternatifleri