Tüm fantastik yazarların hazırda dev kılıçlara ihtiyacı varmış gibi hissediyorum. Bu bir iş masrafı, değil mi? Araştırma? Matthew Newman'ın fantezi yazmaya yaklaşımı, kendi hayatı için bir tür hayran kurgusu. Hikaye anlatıcılığına yaklaşmanın ne harika bir yolu.
Benim adım Matthew Newman, gündüzleri iş geliştirme ve pazarlama uzmanı ve geceleri fantezi yazarı. New York'ta yaşıyorum.
Yazımın, yaşına, eğitim seviyesine veya odaklanma becerisine bakılmaksızın, herhangi bir kişinin anlayabileceği ve keyif alabileceği türden bir yazı olduğunu düşünmek isterim. Kalabalık bir metroda evde şöminenin önünde kıvrılıp kıvrılacağınız kadar kolay okuyabileceğiniz tarzdır. Küçükken içime aldığım hikayeler yüzünden bu tarzda yazmaya başladım, okumaktan ve izlemekten zevk aldığım içerik türlerini yazmaktan zevk aldığımı fark ettiğimde. Yazdığım ilk gerçek hikaye, anime dizisi Yu-Gi-Oh! , beni oyuncu kadrosunun önemli bir parçası olarak arsaya yerleştirdiğimi gören biri. Eğlenceliydi, basitti ama aynı zamanda etrafındaki dünyayı düşünmeye yetecek kadar derinliğe sahipti (en azından sekiz yaşındaki benim düşündüğüm buydu).
Nefret ettiğimde bile varlığımın her bir parçasıyla yaptığım şeyi seviyorum ( bakınız: yazarın tıkanıklığı, karakterleri öldürmekten suçluluk duygusu, arsa boşluklarını doldurma vb. ). Benim için yazmak, evreni anlamanın ve kendi hayatıma bir fantezi ve sihir unsuru eklemeye yardımcı olmanın bir yolu. Yaklaşan romanım Mürekkep ve Kâğıt Krallığı, kendi lise deneyimimin bir hayran kurgusu olarak başladı ve romanın pek çok olayı, gerçekten başıma gelen şeylerden sonra modelleniyor (tabii ki sihir ve kılıçlar olmadan). Yazmak bana en büyük hayallerimi ve fantezilerimi yaşama fırsatı veriyor. Yazımda (ve açıkçası herhangi bir hikayede), istediğim kişi olabilirim veya her şeyi yapabilirim. Yazılı kelimelerde çok fazla güç var ve bence bu gerçekten inanılmaz bir şey.
Yazdığım iki birincil yerim var. İlham almak istersem, oturma odamda yazıyorum, burada Manhattan'ın Finans Bölgesi'ne ve Dünya Ticaret Merkezi'ne bakan büyük bir pencerem var. Üretken olmaya ve bir şeyi açığa çıkarmaya çalışıyorsam (ihmal ettiğim bir bölüm, bir makale veya odaklanma gerektiren herhangi bir şey), çalışma odamda masamdaki büyük bir monitörde görüntülenirken yazacağım. Sanırım oradan da ilham aldığımı hissediyorum, çünkü yanında asılı bir ortaçağ silah koleksiyonum var. Her iki durumda da, genellikle televizyonumda veya odamdaki bir hoparlörde çalışan bir Spotify çalma listem var. Gidilecek çalma listeleri ya "Ambient Piano" ya da genel bir film müziğidir.
Her zaman yanımda bulundurduğum iki defterim var: ikisi de suni deriden, biri açık diğeri koyu. Hafif defter, tanıtım, sosyal medya veya diğer teknik yapılacaklar gibi iş notlarını tuttuğum yerdir. Karanlık defter olay örgüsü hakkında notlar aldığım yerdir: hikaye yayları, ana hatlar, karakter açıklamaları, adını siz koyun. Ne yaparsam yapayım o defteri her zaman yakınınızda bulundurmaya çalışırım, ancak özellikle bir şey üzerinde çalışırken yanımda olmasına ihtiyacım var. Ayrıca kullandığım kalemler konusunda inanılmaz derecede titizim. Jel olmaları gerekir, ideal olarak daha kalın uçlar, çünkü bir sayfada mürekkebin akışını görmenin inanılmaz derecede tatmin edici bir yanı vardır. Ve kalemler? Unut gitsin. Dairemden yasaklandılar.
Tipik bir yazma seansı, ister kanepem, ister bir kafe, bir park bankı olsun, günün ortamında oturduğumu görecektir. Park bankı nadirdir - Ben bir gece kuşuyum ve en iyi fikirlerim 21: 00'dan sonra gelir. Yanımda kahve veya çayım olacak, kulaklıklarım takılacak ve arsa defterim yanımda açılacak. Daha sonra üzerinde çalıştığım son şeyi açtım ve çatlamaya başladım.
Kronolojik olarak yazıyorum. Herkesin farklı bir tarzı ve hızı var ve hikayenin gerçekleştiği sırayla yazmam gerekiyor. Olay örgüsünde farklı dönemlere atlamaktan ve sonra onları bir araya getirmekten hiç zevk almadım. Durum böyle olmayan tek zaman tamamen yeni bir projeye başladığım zamandır; Genelde ilk bölümü yazmayı birkaç düzine sayfa içinde olduğum zamanlar için yazıyorum, bu yüzden hikayenin denizcilik ve canlanma zamanı oldu.
Her gün biraz da olsa yazmaya çalışıyorum. Sadece projelerimde sürekli ilerleme kaydettiğimden emin olmak benim için önemli değil, aynı zamanda kendi içimde dengeyi sağlamak benim için de önemli. Nefes alma ihtiyacı hissettiğim için yazma ihtiyacı duyuyorum ve sonuç olarak, yazmadan geçen bir gün, susuz bir gün kadar zehirli.
Bununla birlikte, günlük seanslar için hedefler koymamaya çalışıyorum. Beni yolda tutmak için aylar önceden belirlediğim genel ilerleme hedeflerim var, ama benim için hiçbir şey ilham yokken kelimeleri zorlamaya çalışmaktan daha kötü olamaz. Ben bir hikaye anlatıcısıyım ve bunun benim gücümün nesirimin gücünden daha fazla olduğunu biliyorum. Ben Faulkner değilim ve sorun değil. Tek bir virgülün nereye gittiğini belirlemeye çalışmak ya da doğru tonu elde etmek için belirli bir paragraf yazmak için bütün bir günü geçirecek bir insan değilim. Elimde kahve ve defterlerle çevremde oturuyorum ve sonra fikirleri ortaya çıkarmaya çalışıyorum. Bu odağı kaybetmeye başladığımı hissettiğimde, günü toparlama zamanının geldiğini anladım.
Thomas Wolfe bir keresinde şöyle demişti: "Yalnızlık her erkeğin merkezi ve kaçınılmaz deneyimidir ve her zaman olmuştur." Kısacası, bir fanteziyi özümsemek için yalnız olanlara, kaybolanlara ve günlük hayatın tuzaklarından bir süreliğine kaçması gerekenlere rahatlık sağlayabilen bir hikaye anlatıcısı olmak istiyorum.
Bu, elbette, kendim de gençken yaşadığım bir deneyimden kaynaklanıyor. On yaşımdayken, oldukça agresif bir şekilde zorbalığa uğradım ve beşinci sınıf öğretmenim bana bir kitap hediye edene kadar nasıl başa çıkacağımdan emin değildim. Roman, MarlfoxRedwall serisinin 11. romanı Brian Jacques, bana daha önce hiç olmadığı kadar rahatlık veren bir hikayeydi ve hayatımı geri dönülmez bir şekilde değiştirdi. Okuduktan sonra, Jacques'ın canlı dünyasına aşık oldum, o kadar muhteşem anlatılan bir yer ki, kendimi maceranın bir parçasıymışım gibi hissettim. Karakterler sayfalardan uçup gitti, sanki kendi hayatımın bir parçasıymış gibi biliyormuşum gibi hissettiğim varlıklar oldular. Kitap beni o kadar derinden etkiledi ki, beni o kadar temelden değiştirdi ki, o andan itibaren yazar olmak istediğimi anladım. Daha kolay arkadaş edinebildim, zorbalığın üstesinden gelebildim ve kendime güvenip gurur duyduğum bir kişi oldum.
Bununla birlikte, kitapların ve yazarlarının okuyucuların bile farkında olmadığı uzun süreli etkileri olabilir. 2011'de Brian Jacques beklenmedik bir şekilde vefat etti. Buradayken, ben gençken, ailemin ikramiye odasında otururken, kendimi hiç tanışmadığım bir adamın ölümü üzerine hıçkıra ağlarken buldum. Sadece bir sayfadaki mürekkeple tanıdığım bir kişi üzerinden bu kadar çok duygu gösterebilmem nasıl mümkün oldu?
Yazmak - cevap buydu. İşte bu yüzden yazıyorum. Kelimelerin ne kadar güçlü olabileceğini ve sadece anlatmak istediğim hikayelerle dünya üzerinde ne kadar olumlu bir etki yaratabileceğimi o anda anladım. Hayatımla ilgili herhangi bir şey yapma arzusu, düşüncesi veya düşüncesi hemen silindi ve ileriye yönelik yolum açıktı. Brian Jacques o kadar ilgi çekici, büyüleyici ve ilham verici hikayeler yazabildi ki, beni sadece yazar olmam için motive etti, aynı zamanda tüm bir yaşam yoluna motive etti. Zorbalığa uğrayan beşinci sınıf öğrencisi için yazıyorum; İlhama ihtiyacı olan genç sanatçı için yazıyorum; Kaçışa ihtiyacı olan ve iyi bir hikaye aşkının gerçekte neler yapabileceğini deneyimlemesi gereken kişi için yazıyorum.
Altıncı sınıftayken, bir ortaçağ fantastik öyküsü olan ilk romanımı yazmanın ilk aşamalarındaydım. Kitabın birkaç bölümü, bir düşman ordusu onu kuşatırken kahramanın bir mağarada mahsur kaldığını gördü. Hikayeyi bu noktaya getirmiştim ve hüsrana uğramıştım çünkü uzun vadede ne olmasını istediğime dair belirsiz bir fikrim varken, bu sahneden nasıl ilerleyeceğime emin değildim.
Yazarımın çocukluğumdaki en iyi arkadaşıma engel olmasından şikayet ediyor, hikayenin nereye gideceği ya da James Draven'a ne olacağı hakkında hiçbir fikrim olmadığından şikayet ediyordum. Bitirdiğimde arkadaşım bana çok önemli bir soru sordu:
"Kitabın geri kalanını mağarada mı harcıyorlar?"
"Hayır, elbette hayır," diye cevapladım şaşkınlıkla. Ana karakteri bütün bir roman boyunca eski pis bir mağarada tutsaydım ne tür bir yazar olurdum?
"Öyleyse onları mağaradan çıkarmalısın."
Onları mağaradan çıkarın. Ne inanılmaz bir kavram, çok açık ve parlak bir şey. Benim için yazarımın tıkanıklığı, zamanın nasıl geçtiğini ve karakterlerin bu pasaja nasıl tepki verdiğini düşünerek iyileştiriliyor. Bundan sonra ne yapacaklar? Bir yerde kapana kısılmışlar mı? Bir problem üzerinde mi düşünüyorlar? Yazarların kendileri gibi, tüm karakterlerin onları seçim yapmaya yönlendirecek motivasyonları ve kişilikleri vardır. Kendimi karakterin beynine koyuyorum ve onların yerinde olsaydım daha sonra ne yapacağımı düşünüyorum ve bu genellikle bana hikayenin sonraki adımlarını veriyor. O zaman bu adımları takip etmek ve beni nereye götürdüklerini görmek bana kalıyor.
Bu işe yaramazsa, yazarın tıkanıklığını iyileştirmek için bazı geleneksel yolları izlerim: Meditasyon yaparım. Dairemde dolaşıyorum, genellikle bir film veya televizyon şovu müziği dinliyorum. İlham almak istersem, yaratıcılığımın akışını sağlamaya yardımcı olması için Harry Potter'dan birkaç seçim paragrafını tekrar okuyacağım veya en sevdiğim televizyon şovunun bir bölümünü izleyeceğim. Ama kendime sorduğum ilk soru her zaman, "Onları mağaradan nasıl çıkarırım?"
Dışarıyı seviyorum, bu yüzden beni dışarı çıkaran her şey harika bir dikkat dağıtıcıdır. İster uzun bir yürüyüşe çıkmak, ister batıda sırt çantalı bir geziye çıkmak, ister sadece piknik battaniyesi alıp Central Park'ta yaymak olsun, temiz havada olmak gençleştirici ve ferahlatıcıdır. Bununla birlikte, asla kaçırmayacağım bazı iç mekan etkinlikleri var (en azından salgın öncesi bir dönemde): müzeler benim büyük bir aşkım ve özellikle Doğa Tarihi Müzesi ve The Met için enayi . Konserler de. Ben büyük bir müzik insanıyım (saksafonu yazdığımdan daha uzun süre çaldım) ve ister duvardaki delikli bir caz kulübünde ister Barclays'te büyük bir isim olsun, sanatçıları canlı görmeyi çok seviyorum. .
Write Now , Justin Cox tarafından oluşturulan haftalık bir röportaj dizisidir . Daha fazla yazma tavsiyesi mi istiyorsunuz? Justin'in haber bülteni olan Eat Your Words'e bugün kaydolun!
Bunlar, ilginç bulduğum fikirler ve kavramlarla ilgili notlarım - kitabın kapsamlı bir özeti değil. Lütfen bağlı kuruluş bağlantılarının dahil olmadığını unutmayın, Yalnızca kişisel olarak kullandığım ürün ve hizmetleri önerdiğimi ve arkasında durduğumu bilin.
İyi ve harika kitaplar arasındaki farkın ne olduğunu biliyor musunuz? İkincisi, bir zaman makinesine sahip olmayı dilemenizi sağlar - böylece zamanda geriye gidebilir ve onları ilk kez tekrar okuyabilirsiniz. Tabii ki, favori bir kitabı tekrar ziyaret etmenin kendi büyüsü vardır, ancak dürüst olmak gerekirse, akıllara durgunluk veren bir olay örgüsüne ilk kez şaşırdığınız ve kitabın nasıl biteceği hakkında hiçbir fikriniz olmadığı zaman hiçbir şey karşılaştırılamaz.
Kedi Felix'in 9. doğum gününde, yetişkin hayatımın en büyük kayıplarından birini hatırlıyorum - 2013'teki Sophie'm. Bu makaleyi yazdım ve 2013'te bu platformda kısaca paylaştım.
Sathya Krishnan Suresh, Shunmupapriya P Bu yazıda, stili ve içeriği iki ayrı görüntüden gelen yeni görüntüler oluşturmak için kullanılabilecek bir yöntem olan “Nöral Stil Transferi” adlı ilginç bir konuyu tartışacağız. Bu makale Leon A Gatys ve arkadaşlarının A Neural Algorithm of Artistic Style (Sanatsal Stilin Sinirsel Algoritması) temel alınarak hazırlanmıştır; burada yazar, Evrişimsel Sinir Ağı (CNN) katmanlarını kullanarak yeni bir görüntünün oluşturulması hakkında ayrıntılı bir açıklama sunar.
"Bozulma" terimi, nedensel mekanizma bilinmediğinde kullanılır ve bireyin altta yatan bilişinde ve nörobiyolojisinde bir işlev bozukluğunu ima eder. 1952'de, DSM 1, klinik kullanım için zihinsel bozuklukları kategorize eden APA Adlandırma ve İstatistik Komitesi tarafından yayınlandı.
Amerikalı koşucu Athing Mu, profesyonel kariyerinde ilk kez 800 metrelik bir yarışı kaybedebilirmiş gibi görünüyordu. Mu, tipik olarak, az kol hareketi ve görünüşte az enerji içeren benzersiz ve zahmetsiz bir adımla yarışlarına hükmeder.