Burada ele almaya çalışacağım soru, önceki makaleden esinlenmiştir (“Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda Sovyet Donanmasının rolü hakkında”).
Evet, “Ve eğer” sorusunun cevabı kurgu alanında yatıyor ve çoğu zaman bilimsel bile değil. Bununla birlikte, Kızıl Ordu Donanması ve Kriegsmarine'i varsayımsal bir çatışmada düşünmek mantıklıdır. Dahası, böyle bir şey kolayca gerçekleşebilir.
Ve buradan başlayacağız. Ve gerçekten, Alman ve Sovyet gemileri kendilerini nerede ölçebilirler?
Her şeyden önce, Baltık'ta. Dahası, her iki ülkenin gemileri Baltık Denizi'ndeki savaşlarda yüzen pil olarak yer aldı. İkinci Dünya Savaşı'nın tam olarak, Poiser'de Kaiser Almanya'ya hizmet eden bir armadillo olan Schleswig-Holstein'ın çekimleriyle başladığını hatırlatalım. Ve Prens Eugen savaşı ilerleyen Sovyet birliklerine ateş ederek bitirdi.
Tabii ki, bizim de aynısını yanıtladı, savaş bize geldiğinde Wehrmacht'ın askerlerine düzenli olarak “Almanlar da dahil olmak üzere” selamlar gönderiyorlardı.
Ancak, ara sıra yaptılar. Bizimkiler Leningrad civarında ve yakınında, Almanlar Doğu Prusya'da ve daha batıda.
Neden - cevap biliniyor. Baltık Denizi, özellikle Finlandiya Körfezi, boşuna değildi, sonra "köfte çorbası" deniyordu. Bizimki, Almanlar, Finliler tarafından çıkarıldı ve bazı engeller savaştan önce kaldı ve bazıları "taze" idi. Ayrıca, Almanlar denizaltı ağı bariyerlerini de ekledi.
Genel olarak, Baltık ülkesinde maden çıkarma operasyonu filo çok başarılıydı. Bu sadece savaşın ilk günlerinde BF'deki mayınların kaybını doğruladı. Almanların özellikle saklanmadan mayın koymasına rağmen.
Ve herkes her şeyden memnun kaldı. Almanlar ve İsveçliler, Reich'in ihtiyaçlarını karşılayan demir cevherini denize sürükledi, Finler garip savaşlarını yürüttü, bizimki Kronstadt'ta oturdu ve Luftwaffe baskınlarını bekledi.
Amirallerimiz aniden Almanlara oksijeni (daha kesin olarak demir) kapatmaya karar verdiyse, bunun için hem yüzey hem de denizaltı gemilerinin operasyonel alana getirilebilmesi için bariyerleri gerçekten denemek ve temizlemek gerekiyordu.
Ve bu gerçekti. Porkkala-Udd bariyerini kaldırın - ve Baltık su birikintisinde bir şeyler yapabilirsiniz.
Savaşın başlangıcında, Baltık Filosu'nun 24 mayın tarayıcısı vardı. Genel olarak, mayın temizliği için yeterli.
Ancak mayın tarama makinelerinin hem gemi hem de hava için örtüye ihtiyacı olacaktır. Bunun için BF'de her şey vardı. Hem gemiler hem de uçaklar.
Kompozisyon: 2 zırhlı, 2 hafif kruvazör, 2 muhrip lideri, 19 muhrip (12 "yedili" ve 7 "Novikov"), 68 denizaltı ve 95 tekne.
Buna ek olarak, авиация filo da böyle bir oluşumdan oldukça emindi. 725 uçak, 188 torpido bombardıman uçağı ve bombardıman uçağı, 386 avcı uçağı ve 151 deniz uçağı.
Bu güç mü? Bu güç. Özellikle ona nasıl vurulacağını hayal edersen. Bizim durumumuzda, filo bir filo değil, "İsveç - Almanya" rotasında nakliye dağıtmak için bir filon kolayca işe. Ve sonra Almanların tam tepki vermeleri gerekecekti.
Naziler ne koyabilirdi?
Rakamlarla, her şey çok kendinden emin. Boğulanları hemen kaldırırız, yani Bismarck, Blucher, Amiral Kont Spee, Karlsruhe ve Koenigsberg, 22.06.1941 Haziran XNUMX'de bir yerde, ancak deniz seviyesinin altında paslanıyorlardı.
Ancak geriye kalanlar müdahale etmeye çalışmak için yeterli olacaktır.
3 zırhlı, 4 ağır kruvazör, 4 hafif kruvazör, 2 zırhlı, 19 muhrip, 57 denizaltı.
Tüm havacılık (deniz uçakları hariç) Goering'in yetkisi altındaydı. Alman cömert olabilir, ancak BF havacılığına karşı koymak için gereken kadar uçak veremeyebilir. Politika…
Gördüğünüz gibi, Kriegsmarine figürleri daha havalı görünüyor, ama ... Bu Alman filosunun ENTIRE kompozisyonu!
Evet, elbette, Alman filosu Baltık Filosundan daha etkileyici görünüyor. Ve Alman zırhlılarının eski "Sevastopol" BF'ye göre daha üstün olduğu açıktır. Ne yazık ki, Marat ve Ekim Devrimi, savaş öncesi inşaatın sadece eski zırhlılarıydı.
İkinci Dünya Savaşı değil, tek savaş I. Dünya Savaşı idi. Yani, kayan pillerden (ve Marat ayrıca Rudel'i ve şirketi kendinden tahrikli olarak yeniden nitelendirdi) başka bir şey değildi, doğal olarak, bir radar olmadan yetersiz hava savunması ile.
Ayrıca, Rus zırhlılarının 305 mm'lik topları, 7 mm Tirpitz ve 380 mm'lik Scharnhorst silahlarından 283 km daha yakın ateş etti.
Hız, zırh, radarlar, atış menzili - hepsi Almanların yanında mı ve umulmadıkları mı?
Devam et.
Ağır kruvazörlerimiz yoktu, Almanlar 4'e karşı 2 ve 26'ye karşı XNUMX, ama soru kimin daha kötüydü: projelerimiz XNUMX ya da Alman Köln, Leipzig ve Nürnberg. “Emden” Hemen kenara attım, bu eski oluk ancak kruvazör olarak listelenebilirdi.
Ve burada kesinlikle “Kirov” ve “Gorki” yi giyerdim, çünkü Almanlardan daha güçlü silahlandılar ve bazen Alman kruvazörleri için uyum üzücü olabilirdi.
Ne yazık ki, “Hipper”, “Sheer”, “Eugen” ve “Deutschland” şeklindeki avantaj iptal edilmedi.
Muhripler eşit olarak bölünmüş durumda, Alman “1936” nın bir avantajı vardı, fakat kritik değil.
Denizaltılar - vay canına, bu BF tarafındaki güç.
Kriegsmarine'nin tüm sorunu Almanların aynı anda üç cephede savaşmasıdır. İngilizler de çekilmeliydi ve bu temel olarak metropolün sömürgelerle ve ABD'nin bir müttefiki ile arzının ihlalidir. Hem Atlantik'te hem de başka yerlerde. Sonra Kuzey tam olarak eklendi.
Sonunda, Almanlar Baltık'ta ne sergileyebilirdi? Özellikle BF'nin geri sayımın başlangıcında tüm Kriegsmarines'den daha fazla denizaltısı olduğu düşünülüyor mu? Evet, Almanlar savaş sırasında binden fazla tekne inşa ettiler, ama hepsi bundan sonraydı. Ve teknelerin İngilizlere çelikten ete kadar her şeyi getiren gemileri batırması gerekiyordu.
Ve azar azar ne olabileceğine dair, ama gerçekleşmemiş olana dair bir resim çizilir.
Baltık Filosu, Kronstadt'ta kendisini izole etmek yerine, özellikle Tallinn kampanyası sırasında birçok mayın keşfedildiği için engelleri temizliyor.
Mayın tarayıcıları, uzaktan yok olan muhripler, kruvazörler ve zırhlılar kapsamında çalışmalarına başlarlar. Her ihtimale karşı, Almanların Polonya limanlarından hızlıca transfer edebileceği her şey Polonya limanlarında duran eski “Schlesien” ve “Schleswig-Goldstein” tekneleridir. Oktyabrina ve Marat ile aynı yaşta olan (ikincisi hala hareket halindeyken), yani 8 x 280 mm'ye karşı 24 x 305 mm çok iyi görünmüyor. Ve Alman 150 mm'lik kruvazör ve armadillo silahları, Sovyet gemilerinin 180 mm ve 130 mm'lik silahlarına karşı çok büyük bir denge değil.
Elbette, cevher gemilerini avlamak için TÜM Baltık Filosu denizaltılarının daha sonra serbest bırakılmasıyla temizlenmesi gibi gerçek bir tehdidin keşfedilmesi durumunda, Almanlar ağır bir bomba gibi hareket edecekti. Bu temiz.
Başka bir soru, böyle bir sualtı filosunu avlamanın en büyük zevk olmadığıdır. Cevher gemilerini korumak, konvoylar kurmak ve daha fazlası için çok fazla geminin gönderilmesi gerekiyordu. Yani, müttefiklerin Sovyetler Birliği için yaptıkları her şeyi yapmak.
Evet, iyi korunan bir konvoy serttir. Bu arada, komutanı JW-55 konvoyunu parçalamak için çok gayretli bir yaklaşım benimseyen aynı Scharnhorst tarafından kanıtlandı. Ancak İngiliz donanması, tamamen yok olana kadar Scharnhorst boynuzlarını kıran bir zırhlıya ve üç kruvazöre konvoya eşlik etmek gibi şeyleri karşılayabilirdi.
Almanlar bunu karşılayabilir mi?
Tamamen teorik olarak. Yeterli miktarlarda kendi havacılığı olmadan, düşmana karşı herhangi bir avantaj olmadan ve gördüğünüz gibi, en azından iki cephedeki savaşı da unutmayın.
Konvoylar o zaman Alman işi değildir. Buna göre, tomurcuktaki problemi yok etmek, yani tam tersine Moonsund'u düzenlemek gerekir. Bir uçak filosu kurun ve açıklığı durdurmaya çalışın.
Ve burada Majesteleri Havacılığı olay yerine giriyor.
Birinci Dünya Savaşı'nın topçu düelloları elbette ihtişamında büyüleyici ve güzel.
İkinci Dünya Savaşı zaten tamamen farklı bir senaryoda gerçekleşiyordu. Narvik savaşı, Savo Adası'nda Japonlar ve Amerikalılar arasındaki savaş gibi, havacılığın katılımı olmadan gerçekleştikleri gerçeğiyle birleşmiş daha olası bir istisnadır. Scharnhorst ve Gneisenau'nun alay konusu Glories üzerinden. Normal istisnalar, ancak istisnalar.
Bizim durumumuzda, her iki tarafın da bol miktarda hava sahası ve uçakları olduğunda, soru sadece hem aslarımıza hem de Almanlara gerçekten inebilecek kaprisli Baltık havasındaydı.
BF havacılığında rakamlar var, Luftwaffe'nin Doğu Cephesinde neleri vardı?
Doğu Cephesindeki Alman havacılığı, 2 bombardıman uçağı (Ju.954 - 88, He.520 - 111, Do.304 - 17), 130 dalış bombardıman uçağı Ju.312'den oluşan 87. Hava Filosu ile temsil edildi. Savaş uçakları - 920 Bf.109 tüm modifikasyonların 90'u ve 110 Bf.1100, yani XNUMX birim.
Evet, denizcilerimiz daha mütevazı hale geliyor, 725 uçak (188 torpido bombardıman uçağı ve bombardıman uçağı, 386 avcı uçağı ve 151 deniz uçağı). Ama kara havacılığının olamayacağını kim söyledi? Bu kullanılabilir, evet, kara pilotları deniz üzerinde uçan böyle bir deneyime sahip değildi, ama tüm Almanların bu konuda rıhtım olduğunu kim söyledi?
Ve sonra Almanların figürü Doğu Cephesindeki TÜM Luftwaffe havacılık. Evet, Norveç'ten 5 hava filosu eklemek mümkün oldu ve hala kuzeyde, kompozisyon olarak küçük, daha sonra mantıksal olarak Courland'ın komutasına aktarılan 1. hava filosu vardı. Ju.88'de üç ve Bf.109F'de üç filo (Green Hearts, JG54). Yani, yaklaşık 300-400 bombardıman uçağı ve 120 savaş uçağı.
Buna karşılık, Leningrad Askeri Bölgesi Hava Kuvvetleri, ilçe yakınında bulunan hava bölümleri arasında, örneğin 39 IAD (Puşkin), 54 IAD (Levashovo), 41 BAA (Gatchina), 2 BAA (Staraya Russa), 848 savaşçı ve 376 bombardıman uçağı , filoya yardım etmek için bir şeyler tahsis edilebilir.
Ve 1943'te Kuban'daki hava savaşlarının yoğunluğu ve kütlesinden daha düşük olmayan bir hava savaşı olabilirdi. Ve başarının Almanlar tarafında olacağı bir gerçek değil, sayılardaki fark açıkça Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri lehine oldu. Soru sadece yönetim ve komuta üzerindeydi.
Yani, uçan havalarda, havacılığının daha etkili bir şekilde hareket edeceği taraf gerçekten kazandı.
Bana göre Almanlar, havacılığın ön cephenin ayrı bir sektöründe avantaj yaratmada ustalardı. Ve çok güzel bir transfer yaptılar. Bizim durumumuzda böyle bir transferin bir varyantı oldukça mümkündür, ancak tüm bunlar cephenin diğer sektörleri pahasına olacaktır. Bu - bizim yararımıza.
Bununla birlikte, büyük bir filoyu kapsayacak bir grup uçak oluşturmak zahmetli bir iştir. Daha fazla gemi, daha fazla hedef. “Galler Prensi” ve “Ripals” da daha fazla varil uçaksavar topçusu da böyle düşünmediğini söyleme, ama işe yaramayacak ...
Bir diğer soru Kızıl Ordu'nun mayın torpido uçağının kalitesinin çok şüpheli olduğudur. Pratikte hiçbir uygulama yoktu, savaş torpido bombardıman uçaklarımızın açıkçası ideal olmaktan çok uzak olduğunu gösterdi. İdeal olarak, bir gemiye torpido koyabilen pilotlar demek istiyorum.
Evet, pilotlarımız savaş boyunca mütevazı bir yer değiştirmeye sahip bazı vapurlarda torpidolara çarpmaya çalıştı. Başka gol yoktu, yapılacak hiçbir şey yoktu. Yine de, savaşın başlangıcında başarılı bir torpido saldırısına güvenilmezdi.
Öte yandan, uygun kontrolle, Sovyet savaş uçakları Luftwaffe'yi itebilir ve hava sahasını Alman bombardıman uçaklarından koruyabilir. Buna göre, BF gemilerinin mayın temizleme görevini yerine getirmesini sağlamak.
Yani, Luftwaffe'nin çalışmasını dengeleyebilecek iki faktör var. Bu tuhaf Baltık havası ve kendi havacılığımız. Her iki faktör de tamamen hayal ediliyor, ben şahsen her ikisinin de en yüksek fikrine sahibim. Ve hava, en yüksek seviyede iğrençlik olan operasyon için seçilebilir ve uçak oldukça iyi çalışabilir. Teoride.
Ama burada bir nüans var.
Yağmur, sis, az bulutlu, Luftwaffe ve bizimki havaalanlarında oturuyor, gemiler benimkine gidiyor, Almanların da sürünmekten başka seçeneği yok.
Ve burada böyle bir sıkıntı çekiliyor. Evet, Luftwaffe'nin yokluğu iyidir. Özellikle 1941'de. Ancak daha hoş olmayan bir yokluk var. Sovyet gemilerindeki radardan bahsediyorum.
Peki, eğer eski Alman armadilloları eski Sovyet korkutucularından daha azıyla birleşiyorsa. Tuhaf olacak, ama çok ölümcül olmayacak. Sisin içinde “Tanrı'nın kime göndereceği” valiz atmak. Dövüştüler, örtbas ettiler, karşılık verdiler.
Peki ya Scharnhorst ve Gneisenau? Amiral Scheer? Baltık'taki Tirpitsa'ya inanmayacağım, biraz dardır ve o zaman birisi İngilizceyi diğer taraftan korkutmalı mı? Ama üçü, ruh halini bozmak için çatının üstünde beyler adlandırdı, çünkü üzerlerinde radarlar var.
Yani, iğrenç hava koşullarında, Almanlar radarlara ateş edecek, neyse ki, zaten öğrendik, ama işte buradayız ... Ve Birinci Dünya Savaşı seviyesinde, yani görsel tespit ile ateş edeceğiz.
Bu çok güçlü bir senaryo oldu. İyi hava kötü, çünkü Luftwaffe bir şeyler yapabilir. Kötü hava da çok değil, çünkü Almanların tarafında daha ağır gemiler var ve bu gemiler teknik olarak daha iyi donanımlı.
Alman 380 mm ve 283 mm toplarının geniş atış menzili genellikle tüm girişimi riske atar. Ve radarlarla ve daha da fazlası. 7 kilometrelik fark çok fazla.
Tabii ki, kahvehanelerde Alman komutanlığının böyle bir operasyona nasıl tepki vereceğini tahmin etmek zor. Böyle bir operasyonun ne kadar gerçek olacağı konusunda hayal kurmanın yanı sıra.
Aslında, Baltık Filosu Leningrad'daki üssünde tamamen izole edildi ve aslında savaşa sadece denizaltılar ve tekneler katıldı. Bu arada, Baltık'ta denizaltı kaybı önemliydi: 27 üzerinden 68. Teknelerin çoğunun mayınlarda öldüğü göz önüne alındığında, bu çok fazla.
Bir filo serbest bırakma operasyonu gerçekleştirilebilir mi? Yapabilmek. Başarılı olabilir mi? Abilir. Ama sadece iyi bir çalışma ve komuta ile. Almanlar, gemilerin şokla ayrılmasını düzenleyebilir ve operasyonu aksatabilir mi? Abilir. Ancak zeka her şeyi önceden tanımış olsaydı.
Gerçek şu ki, Alman donanması Wilhelmshaven'in ana deniz üssünden bu varsayımsal operasyonun yerine yaklaşık 2 kilometre. Özellikle dağılmayacağınız Danimarka boğazlarında.
Ve öyle bir düşünce var ki, Almanlar operasyonu başlatmak ve hatta sona ermek için zamanları olmayabilir. 2 km - neredeyse üç gün boyunca yola çıkın. Ve gitmek için yolculuk ediyor, çünkü yakıt manevra ve savaş için gerekli olacak ve yakıt ikmali ile bir şekilde dikkatiniz dağılmamalı, çünkü düşman beklemeyecek.
Kimsenin keşif uçuşlarını iptal etmediği ve Finleri de iptal etmediği açıktır. Ve büyük bir gemi müfrezesinin çıkışı fark edilmeyecekti. Ama havacılık dışında ona karşı ne olabilir?
Özel bir şey olmadığı ortaya çıktı. Alman filosunun Wilhelmshaven'da tam tank ve mahzenlerle durmadığı ve emrin doğuya gitmesini beklemediği açıktır. Bazıları kampanyalarda, bazıları onarımda vb. Alarmla kaç kişinin ve kimin bozulduğunu söylemek zordur, ancak bir grup belgeyi kazarak hesaplanabilir.
Ancak gemiler hazırlanmalı, sonuçta süvari değil. Ve yolda üç gün. Ve kelimenin tam anlamıyla bir şapka analizine yelken açmak oldukça mümkün olurdu. Ve Sovyet gemilerinin geri çekildiğini görün. Ve sadece hayalleri denizaltıları ve Baltık'ın her tarafına yayılan yüzey gemilerini hayal edin, şimdi tüm olası yöntemlerle yakalanmalı ve boğulmalıdır.
Çok ilginç bir senaryo ortaya çıkabilirdi. Fakat tarih tamamen yanlıştı ve Baltık Filosu pasif olarak 1941'den 1944'e yanaştı. Ne yazık ki.
Kendi adıma, Sovyet amirallerini mükemmel bir şekilde anlıyorum. Bu savaşın olayları, özellikle Baltık Filosu komutanlığının mutlak hazırlıksızlık derecesini gösterdi, çünkü bundan bahsediyoruz.
Filonun Tallinn'den tahliyesi sırasında tamamen keşfedilmemiş yollar boyunca geçiş, büyük kayıplar, mayın tehdidi korkusu ve Luftwaffe korkusu eşliğinde işini yaptı: filo amiraller tarafından engellendi ve üç yıl boyunca bir şekilde durumu değiştirmek için hiçbir girişimde bulunulmadı.
Bothnia Körfezi'ndeki cevher taşıyıcılarını engellemek için bir operasyon yapmak mümkün olurdu, ancak ... Tarih, boyun eğen ruh halini bilmiyor, çünkü Baltık Filosu şakalara karşı tüm savaşı sürdürdü ve Alman ve İsveç cevher taşıyıcıları düzenli olarak Kirunavara yataklarından Almanya'ya en iyi ve en zengin cevheri sürükledi.
Her ne kadar senaryo gerçek hayatta gerçekleşmiş olsa da. Ama bu zaten filonun komutası için bir soru.