E-rehabilitasyon olarak da bilinen telerehabilitasyon, interaktif cihazlar üzerinden sağlanan modern bir rehabilitasyon hizmeti biçimidir. Küçük sağlık sorunlarından acil tıbbi durumlara kadar çok çeşitli sağlık rahatsızlıklarını ele alabilir.
COVID-19 salgını ve son küresel olaylar göz önüne alındığında, sağlık sistemi ve hizmetleri olumsuz etkilenerek kapsamlı cerrahi birikimlere katkıda bulundu. Onkolojik cerrahi adayları, bu değişikliklerden en çok etkilenenler olmuştur ve duygusal sıkıntı, hareketsiz davranış ve kötü yaşam tarzı alışkanlıklarına neden olabilecek kendi kendine izolasyon uygulamaları önerilmiştir.
Preoperatif destekleyici müdahale, önhabilitasyonun hastaların fonksiyonel durumunu ve klinik yörüngelerini iyileştirdiği kanıtlanmıştır. Hâlihazırda, uzun bekleme süreleri yaşadıkları için hasta sağlığını optimize etmek için önhabilitasyona kritik bir ihtiyaç vardır. Ancak hastanede doğum, halk sağlığı ve güvenliği önlemleri nedeniyle ideal bir yaklaşım olmayabilir. Tele-sağlık h bir araştırma ve uygulama alanıdır, son yirmi yılda önemli ölçüde büyüyüp gelişerek sağlık hizmetlerinin uzaktan sunulmasına olanak tanıyor. Bu nedenle, mevcut yorum, bilinen fizibilite ve önhabilitasyondaki potansiyel uygulama perspektifinde tele-sağlık sunumunun farklı modalitelerini ele almaktadır.
COVID-19 salgını, halk sağlığını ve dünya çapında sağlık hizmetlerinin sunumunu büyük ölçüde etkiledi. Kamu güvenliğini artırma çabasıyla hastane trafiği, zorunlu olmayan tıbbi ziyaretler ve prosedürler sınırlandırılarak kısıtlanmıştır. Sonuç olarak, elektif ameliyatların büyük bir çoğunluğu süresiz olarak ertelendi ve hem hastalara hem de sağlık bakım sistemlerine bir baskı uyguladı. Bu arada, hastalar sürekli olarak cerrahi bekleme listelerine alınır ve bu da kapsamlı ve büyüyen cerrahi birikimlere neden olur
Onkolojik cerrahi adayları yüksek önceliklidir ve sıklıkla karmaşık komorbiditeler sergilerler, bu da onları postoperatif komplikasyonlara giderek daha duyarlı hale getirir. Uzun bekleme sürelerine ek olarak, onkolojik hastalar, yaşam tarzı alışkanlıkları üzerinde ciddi yansımaları olan, fiziksel durumu, beslenmeyi ve zihinsel durumu olumsuz yönde etkileyebilen güvenlikleri için kendi kendilerini izole etmelidirler.
Tahmin edilebileceği gibi, ameliyatlar yavaşça devam etmeye başladıkça, hastalar muhtemelen kümülatif sağlık bozuklukları gösterecek, bu nedenle prognozu ve postoperatif morbidite ve mortalite riskini kötüleştirecektir. Giderek artan cerrahi birikimlerin ve izolasyonun beklenen sağlıkla ilgili sonuçlarının ışığında, ameliyat öncesi yaşam tarzı müdahaleleri şimdi her zamankinden daha önemlidir.
Hastaları büyük ameliyatlarla ilişkili fizyolojik strese hazırlamayı amaçlayan yaşam tarzı müdahaleleri olarak tanımlanan önleme, perioperatif fonksiyonu ve iyileşmeyi arttırmada klinik önemi olduğunu göstermiştir. Önleme müdahaleleri, hastaların ihtiyaçlarına göre kişiselleştirilir ve tipik olarak egzersiz, beslenme ve psikolojik desteği içerir. Ek olarak, hastaları bakım sürekliliği içinde güçlendirme ve gelecekteki bozukluklar karşısında dayanıklılıklarını artırma fırsatı sunar. Doğal olarak, önhabilitasyonun hasta sonuçları üzerindeki etkisi büyük ölçüde onların bağlılığına bağlıdır. Fonksiyonel kapasitede sürdürülen iyileşmelerle uyum üzerinde üstün bir etki ile ilişkili olduğundan, egzersiz müdahaleleri sırasında denetimin tercih edilen yaklaşım olduğu gösterilmiştir.
Şu anda bir sağlık paradigmasıyla karşı karşıyayız; Bu zorlu zamanlarda ön-stabilitasyon giderek daha uygun hale gelse de, hastane-içi denetimli programlar hastalar tarafından geniş çapta kabul görmeyebilir. Bu nedenle, birçok hasta gerekli destekleyici bakıma erişemeyebilir. Diğer yazarlar, pandemi zamanlarında hasta hizmetlerinin uzaktan sunulması için tele-sağlık h kullanma olasılığını ayrıntılı olarak ele almışlardır. Tele-sağlık h, bakım kalitesini tamamlamak ve geliştirmek için kullanılabilen, asenkron veya gerçek zamanlı uygulamalar gibi çok çeşitli müdahale modalitelerini ifade eder.
Tele-sağlık h, teknolojiler kullanılarak sunulan tüm sağlık hizmetlerini içerir ve sağlık hizmeti sağlayıcılarının hastaları aramasını sağlamak kadar basit olabilir. Anlaşılır bir şekilde, telefonla sağlanan desteğin, nesnel işlevsel değerlendirmeler ve kişiselleştirilmiş program reçeteleri uygulanabilir olmadığı için, ön stabilitasyon bağlamında sınırlamaları vardır.
Araştırmacı Cherid ve ark. yaşlı popülasyonların teknolojilerin kullanımı konusunda giderek daha bilgili hale geldiğini ve bu durum, tele-sağlık hizmetlerinin sunumunda hastalar ve klinisyenlerin önemli memnuniyetini sağladığını bildirmiştir. Eşzamansız müdahaleler ve uzaktan izleme gibi diğer tele sağlık yaklaşımları, pandeminin başlangıcından bu yana giderek daha fazla kullanılmaktadır. Bunlar, giyilebilir cihazların (örneğin ivmeölçer, adım sayacı veya kalp atış hızı monitörü) kullanımını ve İnternet platformları (örneğin, e-postalar, web siteleri veya uygulamalar) aracılığıyla video tabanlı egzersiz programlarının gönderilmesini içerir.
Ancak bu tür müdahaleler, daha fazla gözetim ve özel destek gerektirdiklerinden yüksek riskli hastalar için önerilmeyebilir. Ayrıca, sosyal etkileşimlerin zihinsel sağlık yararlarını sağlamazlar. Ayrıca, giyilebilir cihazlar, klinik ve bilimsel geçerlilikleri açısından da bazı incelemelerle karşı karşıya kalmıştır. Bunun nedeni, standartlaştırılmış metabolik değerlendirmelerle zayıf bir şekilde ilişkili olan kalori harcaması tahminleri ve yüksek modeller arası değişkenlik gibi bazı giyilebilir cihazların hatalı verileridir. Modern giyilebilir cihazlar, optik sensör tabanlı kalp atış hızı monitörleri kullanır ve bunların doğruluğunu ve geçerliliğini değerlendirmek için elektrokardiyogramlarla karşılaştırılmıştır; literatür, istirahatte artan egzersiz yoğunluğu ile azalan güçlü korelasyonlar bildirmektedir.
Dikkate değer olsa da, bu eksiklik yaşlılar ve onkolojik cerrahi adayları için geçerli değildir çünkü çoğu kişi yüksek yoğunluklu egzersizi tolere edemez. Ayrıca, giyilebilir cihazlarda bulunan ivmeölçer tabanlı adım sayaçları, daha yavaş yürüme hızlarındaki adımların sayısını büyük ölçüde hafife alabilir ve birçok model arası eşitsizliğe sahip olabilir. Daha sonra, teknolojik gelişmelerle bile, uygun ürün seçiminin yüksek kaliteli veri elde etmek için önemli olduğunu vurgulamaktadır. Ticari giyilebilir teknolojiler, kullanım kolaylığı ve izleme için verilerin uzaktan alınmasıyla ilgili çeşitli avantajlar sunar; ancak, klinisyenlerin verileri eleştirel zihinlerle yorumlamak için kullanılan teknolojilere aşina olmalarına ihtiyaç vardır.
Önceden koruma sağlamak için teknolojilerin daha iyi hedeflenmiş bir kullanımı gerçek zamanlı video konferans olabilir. Bu, diğer tele-sağlık yöntemlerinin birçok sınırlamasına hitap ederek, hastalar için görsel bilgi ve klinisyenler için karşılıklı geri bildirim sağlayarak, sosyal etkileşimlerin faydalarına ek olarak güvenlik de sağlar. Video konferansın çeşitli klinik bağlamlarda sağlık hizmetlerinin sunumunda etkili ve faydalı olduğu kanıtlanmıştır. Ancak, önhabilitasyonun zamanında doğası nedeniyle, tele-sağlık h diğer klinik müdahale bağlamlarında farklı engellere neden olabilir. Sistemin seçimi, arayüzlerin teknolojik erişilebilirliği ve sezgiselliğinin dikkate alınmasını gerektirir: önceki çalışmalarda ya eve götürülecek yenilikçi cihazlar veya teknolojiler için kurulum hizmetleri kullanılmıştır.
Hastaların günlük yaşamına yeni veya yenilikçi cihazların eklenmesi, kısa süreli önhabilitasyon sürecinde uyumu olumsuz etkileyebilecek bir öğrenme eğrisi engeli oluşturabilir. Bu nedenle, ticari cihazların (ör. Bilgisayarlar, tabletler, akıllı telefonlar) ve uygulamaların hükümet düzenlemelerine uygun olarak kullanılması avantajlı olabilir, çünkü hastalar zaten benzer teknolojilere erişebilir ve bu nedenle benimsenmelerini kolaylaştırabilir. Benzer şekilde, hastalar kendi teknolojilerini kullanabiliyorsa, ticari cihazların kullanılmasıyla telekare maliyeti düşürülebilir. Ek olarak, telehe sağlığın maliyet etkinliğiyle ilgili bir çalışma, teleprehabilitasyonun, hastalar üçüncü basamak sağlık merkezinden 30 km’den daha uzakta yaşadığında sağlık sistemi için maliyet etkin hale geldiğini göstermiştir.
Video konferans, temel hastane ziyaretlerinin yerini alamaz, yine de sağlık hizmetlerinin sunumunu tamamlayabilir ve hem cerrahi sonrası rehabilitasyon hem de prehabilitasyonun, sunumunda yüz yüze tedaviye büyük ölçüde etkili ve aşağı olmayan bir alternatif olarak kabul edilir. Beslenme ve psikolojik danışma hizmeti vermenin uygun ve etkili olduğu da kanıtlanmıştır. Özellikle, hasta perspektifinden, video konferans yoluyla terapistle olan ilişkinin bir güvenlik ve destek duygusu geliştirdiği gösterilmiştir. Hastalar tele-sağlık programlarından memnuniyetlerini dile getirmiş, bakımlarının devamlılığı ile meşgul olduklarını ve hem fiziksel hem de zihinsel olarak daha dirençli olduklarını bildirmişlerdir.
Başka bir çalışma, video konferansın görsel ipuçlarına izin verdiğini, yanlış iletişim risklerini azaltmaya yardımcı olduğunu ve hem hastaların hem de klinisyenlerin odaklanmasını artırdığını bildirmiştir. Kabul edildiklerinde, teknik sorunların sıklığını rapor ettiler, bu durumda klinisyenler telefon randevularına geri döneceklerdi, bu da güvenilir bir sistem ihtiyacını vurguluyor. Daha sonra, hastalar ve klinisyenler için kolay erişilebilen, sorunsuz görsel ve sesli iletişim ve iletişim sisteminin her iki tarafında İnternet kullanımıyla ilişkili minimum gecikme süresi olan bir sistem olarak tanımlanacaktır.
Gecikme zorluklarını çözmenin iki yolu vardır: (a) klinisyenin, WiFi’den daha kararlı ve güvenilir olduğu için bir Ethernet bağlantısı kullanmasını sağlayın ve (b) verileri içeren teknolojileri sağlayın (yani, içinde sim kart bulunan bir tablet)). Tek modlu bir video konferans sistemi kullanan programlarda, tüm değerlendirmeler uygun ve ev tabanlı ortamlarda tekrarlanamadığından, hastalar hastanede görülmezlerse fonksiyonel iyileştirmeleri ölçmek zor olabilir.
Bu, destek sağlarken, hastalar için zorlayıcı olmayacak teknolojileri kullanarak ilgili bilgilere erişmek için sistemleri birleştirme ihtiyacını ortaya koyacaktır. Video konferans, mobil ve giyilebilir cihazların entegrasyonu ile veri toplama ve klinik destek kolaylaştırılırken, yabancı teknolojileri tanıtma ihtiyacı ortadan kaldırılabilir. Teknolojik gelişmelerle birlikte eğitim saatleri, kullanıcıların yaşam tarzlarını iyileştirmek için günlük alışkanlıklarından daha fazla haberdar olmalarına yardımcı olacak birçok araç sağlar. Uykularını, gevşeme zamanlarını, fiziksel aktivitelerini veya hareketsizlik hastaların hedeflerine ulaşmalarına yardımcı olabilir. Kendi kendine bildirilen anketlere ek olarak bu tür verileri elde etmek, kişiselleştirilmiş danışmanlık, hasta motivasyonu ve katılımda gelişmelere yol açabilir.
Kombine bir tele-sağlık yaklaşımı, sağlık hizmeti sağlayıcılarının onkolojik cerrahi adaylarını uygun şekilde desteklemesi, aynı zamanda hasta güvenliğini teşvik etmesi ve mevcut ve gelecekteki pandemiler açısından hükümet kurallarına uyması için uygun bir araç seti olabilir. Bu teknolojiler daha fazla kabul gördükçe ve gelişmeye devam ettikçe, telesağlığı etkili perioperatif sağlık yönetimi stratejileriyle uyumlu hale getirmek için daha fazla araştırma yapılması çok önemlidir.
Kaynakça:
https://www.researchgate.net/publication/336617250 .
http://www.bmj.com/lookup/doi/10.1136/bmj.m1386 .
https://link.springer.com/article/10.1007/s00520-020-05768-4
Yazar: Özlem Güvenç Ağaoğlu