Rusya, azalan sığır sayısı nedeniyle yerli üretimi azaltan et tedarik kriziyle karşı karşıya ve hükümetin düşük maliyetli ithalatı azaltmaya yönelik hamleleri, tedarikte ciddi bir eksiklik yaratıyor. Ancak bir Rus et grubuna göre, yetkililerin bunu uygulayacak kadar cesur olması şartıyla sorunun bir çözümü var, diye yazıyor Angela Drujinina .
Rusya hükümeti Eylül 2004’ün sonunda Brezilya ve Çin’den et ithalatını görünürde sağlık ve güvenlik gerekçeleriyle yasakladığında, bu hareket yaygın olarak yerli işleyicilerin fiyatlandırdığı düşük maliyetli ithalat seviyelerini durdurmaya yönelik ince örtülü bir girişim olarak görüldü. Market.
Ancak yetkililerin, uzun boynuzlu sığır ve domuz sayısındaki azalmanın, Rusya’nın yerel tedarikçilerinin, en azından Rus tüketicilerin çoğunluğu için kabul edilebilir bir fiyatla talebi karşılayamayacağı anlamına geldiği gerçeğini hesaba katmadığı görülüyor. Çoğu işleme tesisi kapasitenin çok altında çalışıyor ve bu da şirketleri yüksek üretim maliyetlerini dengelemek için fiyatlarını artırmaya zorluyor.
İthalat yasağının sunduğu potansiyel büyüme fırsatlarına rağmen, Rusya’da et üretimi yüzde 2’den fazla artmadı, büyükbaş hayvan sayısı ise yüzde 10 civarında azaldı. Aynı zamanda domuz eti ve sığır eti fiyatları da yüzde 50’den fazla arttı.
Satışlarını yüzde 16 artırarak diğer et ürünlerindeki açığın bir kısmını kapatmayı başaran kümes hayvanı işleyicileri için bazı iyi haberler var, ancak buna rağmen birçok kümes hayvanı işleyicisi işletme maliyetlerini zar zor karşılıyor.
Son verilere göre Rusya’da toplam et tüketimi yılda 7,3 milyon ton, yani kişi başına 50 kg civarında. Bunun yaklaşık 1,9 milyon tonu, yani yüzde 26,8’i ithal edildi.
Arz ve talep arasındaki giderek artan uçurumun temel nedeni, Rusya’nın et ithalatına yönelik acımasız kota sistemidir. Mevcut kotalar (kümes hayvanları için 1,05 milyon ton, domuz eti için 450.000 ton ve sığır eti için 447.500 ton) kendi başlarına yeterince kısıtlayıcıdır, ancak belirli ülkelere tahsis edilen soğutulmuş ve dondurulmuş sığır eti ürünleri kotaları nedeniyle Rusya’nın talebini karşılamak için yeterli esneklik yoktur. .
İthalat, ülkeye özgü kotalar nedeniyle kota seviyelerinin yaklaşık yüzde 10-30 altında kaldı ve bu durum yalnızca Rus tüketicilere değil aynı zamanda işleyicilere de zarar verdi: kota açığı nedeniyle 180 milyon Euro’ya varan ithalat vergileri kaybedildi – et sektörüne yeniden yatırılabilecek para.
Uzmanlar artık etkisiz ve ayrımcı kota sisteminde değişiklik yapılması çağrısında bulunuyor. Urallar Et Birliği (UMS) başkanı Vadim Medovikov, CEE-foodindutry.com’a “Yarı tedbirlerin durumu iyileştirmeye yardımcı olmayacağı açık” dedi. “Sorunların çoğunu tek seferde çözecek bir çözüm bulmamız gerekiyor. Devletin hem Rus halkına hem de Rus et işleyicilerine uygun fiyatlarla yüksek kaliteli et sağlamak için doğru koşulları yaratması gerekiyor.”
UMS, bunun nasıl gerçekleştirilebileceğine dair bir teklif listesini Rusya Tarım Bakanlığı ve Ekonomi Bakanlığı’na gönderdi.
Bunlar arasında değişken piyasa fiyatlandırma mekanizmalarının getirilmesi (üretim ve nakliye maliyetlerindeki eşitsizlik dikkate alınarak etin bölgeden bölgeye farklı fiyatlarda satılmasına izin verilmesi), hem yerli hem de yabancı kaynaklara eşit erişime izin verecek şekilde piyasanın liberalleştirilmesi yer alıyor. ve bir hayvancılık programının geliştirilmesi.
UMS aynı zamanda et işleme sektöründeki tüm küçük ve orta ölçekli şirketler için et işleyicilerine daha fazla hükümet desteği sağlanması ve çiğ et ve et ürünlerinin güvenliği ve kalitesinin sağlanması için merkezi bir veterinerlik ve sıhhi kontrol mekanizması kurulması çağrısında bulunuyor. .
UMS koordinatörü Ivan Blinov, “Bu sistemin işlemesi için, ithalat vergilerinden elde edilen paranın, her bölgenin nüfusuyla orantılı olarak, Rusya bölgelerindeki yeni hayvan yetiştirme programlarının teşvik edilmesine doğrudan yatırılması gerekiyor” dedi. UMS, tekliflerinin yerli et üreticilerine 32 milyar RUR civarında yardım sağlayacağına inanıyor: et ithalatındaki artış daha fazla gümrük vergisi oluşturacak, yerli işleyicilere daha fazla nakit sağlayacak ve bunun sonucunda da daha fazla yerli üretimi teşvik edecek. Dahası, yerli işleyicilerin ithal ete erişiminin serbestleştirilmesi daha fazla ithalata yol açacak ve sektördeki yatırımlar için daha fazla verginin artırılmasına yardımcı olacaktır.
Kaynak: Gıda Gezgini