Percy Bysshe Shelley Kimdir,İngiliz şairi (Field Place, Horsham yakınları, Susses 1792 -La Spezia körfezi 1822). Zengin bir barcnet’in oğluydu.
On sekiz yaşında Eton kolejinden çıktıktan sonra Oxford üniversi tesine girdi. Orada Eflatun’u, Locke’u, Hume’u ve özellikle üstat saydığı Godwin’i okudu.
1811’de The Necessity of Atheism (Tanrıtanımazlığın Gerekliliği) adlı küçük bir kitap yayımladı, bu yüzden üniversiteden kovuldu. Shelley, bu kitabında Hume’un ve maddecilerin, Tanrı’nın varlığına karşı ileri sürdükleri başlıca kanıtları ele alıyordu.
Oxford’dan atılan ve babası tarafından reddedilen Shelley tek başına yaşamak için Londra’ya gitti, orada yatılı okuldaki kızkardeşlerinin gizlice verdiği para ile geçindi. Kardeşlerinin arkadaşı Harriet Westbrook’u kaçırdı, onunla Edin burgh’da evlendi.
Karı koca sırasıyla göller bölgesinde, York’ta, İrlanda’da ve Gal’de oturdular. Shelley, Gal’de ilk büyük şiiri Queen Mab’ı (Kraliçe Mab) [1813] yazdı, fakat eser ilgi görmedi.
Bu sırada, Londra’da kızı lanthe doğdu. Basit ve uçan bir kadın olan Harriet’ten hayal kırıklığına uğrayan şair, ünlü yazar Godwin’in kızı Mary’ye aşık oldu. Evliler uzun kavgalardan sonra 1814’te ayndılar.
Shelley, Mary ile Avrupa’ya gitti. İsviçre’de, Leman gö lü kıyılarında Byron ile tanıştı. Kısa sürede dost oldular. Byron henüz tanınmayan genç şairin dingin ve verimli panteizminden çabucak etkilendi.
Shelley, 1816’da Londra’ya dönünce Harriet’in intihar ettiğini öğrendi; üstelik mahkeme bu evlilikten doğan iki çocuğun bakımını Shelley’ye vermedi. İngiliz toplumundan iyiden iyiye tiksinen şair, Mary’yi alıp bir daha dönmemek üzere yurdundan ayrıldı (1818).
Evlenen iki sevgili bundan böyle İtalya’da oturacaklardı. Shelley vereme yakalandı, doktorları akdeniz iklimini salık veriyorlardı. Sırasıyla Milano’da, Lucca’da, Venedik’te, Napoli’de, Floransa’da yaşadı.
Percy Bysshe Shelley Eserleri
1816’da Alastor or The Spirit of Solitude (Alastor veya Yalnızlık Ruhu) başlıklı şiirini yayımlamıştı, ama en başarılı şiirlerini İtalya’da kaleme aldı: hürriyet teması üstüne bir çeşit alegorik trajedi olan Prometheus Unbound (Zincirleri Çözülmüş Prometheus) [1819]; Ceıjci (1819) adlı beş perdelik bir dram; İngiliz edebiyatının en değerli eserlerinden sayılan, şairin hem kötümserliğini hem umudunu dile getiren lirik şiiri Ode to the W es t Wind (Batı Rüzgârına Od); hürriyet ve güzellik idealini dile getiren Ode to a Skylark (Tarlakuşuna Od) ve The Sensiti ve Plant (Küstümotu) adlı şiiri.
1821’de ingiliz şairi Keats’in Roma’da ölmesi, Shelley’e güzel bir ağıt ilhâm etti: Adonais. Sheley’ler ilk iki çocuklarını kaybetmenin açısını duydular, ama 1819’da Roma’da bir çocukları daha oldu: Percy Florence.
1820’ de, Shelley, Pisa’da Byron ile yeniden kar şılaştı, onun İtalyan ve İngiliz dostlan arasına katıldı. Ertesi yıl önemli bir inceleme yazdı: Def ense of Poetry (Şiirin Savunması).
Sheley’ler nisan 1822’de La Spezia kör fezinde Lerici’de yerleştiler. Şair orada küçük bir yat yaptırdı, adını Ariel koydu. Ağustos başlarında arkadaşlarından biriyle Livomo’ya doğru yelken açtı, fakat fırtınaya yakalandı; birkaç gün sonra cesedi karaya vurdu. Byron’ın ve Leigh-Hunt’un gözü önünde ceset kumsalda yakıldı.
Shelley’nin şiirinde büyük bir idealizm vardır. Bu idealizm insanı, toplumun ve hıristiyan dininin bağlarından kopmuş görmeyi amaçlar. Onun şiiri basitlikler ve hayatın mutsuzlukları karşısında derin bir karamsarlığı duyurur.
Hayat kötü bir rüyadan başka bir şey değildir; insan katıksız mutluluğa ancak ölümden sonra, dünyanın ruhuyla toptan bir birleşme içinde ulaşabilir.
Bizim sıkıntı çığlığımızı ancak, güzellikten ve sevinçten başka bir şey olmayan, Tabiat anlar; Evren ruhu ve sonsuz güzellik ile biz bu dünyada onun sayesinde ilişki kurabiliriz. Shelley romantizminin derin ilhamı budur.