Neredeyse 20 yıl boyunca teşhisimi kayınlardan, arkadaşlarımdan, iş arkadaşlarından, patronlardan sakladım.
Yemek sırasının karşısında duruyorum ve insanlara bir fincan kahve isteyip istemediklerini soruyorum.
Benden sıcak içeceği alan insanların çoğu sokaklarda yaşıyor. Sunduğum küçük beyaz bardağı almak için birden fazla el uzanıyor ve yıpranmış tenlerini, tırnaklarının altındaki siyah kabuğunu ve bazen bir kol, el veya dirsekte açık bir yara görüyorum.
Fark ettiğim ayrıntılar beni derinden rahatsız ediyor – insanların gün be gün ellerini yıkayacakları, giysilerini temizleyebilecekleri veya enfeksiyon kapacak bir yaranın üzerine merhem ve bandaj koyacakları bir yere erişmeden gitmeleri gerektiğini kabul etmek zor. .
Yine de gönüllülüğümü sona erdiren bu zorluklarla iyi başa çıkamama durumum değil. Seslerdir. Sadece kendilerinin duyabileceği biriyle konuşan insanlar.
“Bunu yapma!” bir adam çizginin ortasından bağırır. Onunla kimse etkileşime girmiyor.
Başka bir kişi, yalnızca kendisinin bildiği bir şakaya yüksek sesle gülmeye başlar ve ağzı tamamen açıkken birkaç diş eksikliğini gösterir.
Kendi kendime “Bu ben olabilirim” diyorum çünkü aynı hastalıkla yaşıyorum, bu insanların da şizofreni olduğunu tahmin ediyorum.
Onlarınkine kıyasla benim hayatım bir koza.
Semptomları herkesin görmesi, korkması, yargılaması ve muhtemelen kaçınması için sergileniyor.
Semptomatik olduğumda, kocam beni evde barındırıyor ya da gerekirse, ben sanrı ile gerçeği ayırt edebilene ve sesler beynimi taleplerle ve bitmeyen gevezeliklerle doldurmayı bırakana kadar beni psikiyatri biriminin bulunduğu bir hastaneye götürüyor.
Neredeyse 20 yıldır teşhisimi kayınlardan, arkadaşlarımdan, iş arkadaşlarından ve patronlardan sakladım. Kendi evimin sınırları içinde, eşimin ve birkaç aile ferdinin bilinci ile mücadele ederdim.
Bu kadar uzun süredir yaşadığım gizli yaşam, gönüllü işimi bırakmama neden oluyor.
Korkudur. Kahveyi sunduğum insanlar gibi görüneceğim ve tedavi edileceğim korkusu.
Bazen yapabileceğimden ve her zaman bir şekilde benzer bir ayakkabı giyeceğimden korkuyorum. Mutlu bir şekilde attığım bir ayakkabı ve ayağıma koymak zorunda kaldığım için yıllarca utanç duydum.
Sırada duran hiçbir insanla, benim özel deneyimim olduğunu düşündüğüm şeye ihanet edip konuşarak yer değiştirmek istemiyorum; Kimin, ne zaman ve nerede paylaşmak istediğimi seçebileceğim bir deneyim.
Teşhisimin – çok damgalanmış – görünmemesini istiyorum.
İnsanların göz temasından kaçınmasına, birini görmemiş gibi yapmasına veya karşıdan karşıya geçmesine neden olan hastalığa sahip olduğumu kabul etmekten kaçınmak istiyorum.
Bu benim bir parçamla ilgili içselleştirilmiş bir damgalanma çünkü toplumun bana şizofreni hakkında söylediği şeyler – bizler canavarlar, dahiler, mutlu aptallar, kitlesel nişancılar, folyo şapka takanlar, hayali arkadaşları olan insanlar ve filmlerin yarattığı diğer klişeleriz. geri dönmeme ve nazikçe “Bir fincan kahve ister misin?” diye sormamı engelleyen
Ciddi bir akıl hastalığınız olduğunda klişelerin, cehaletin ve güçsüzlüğün neden olabileceği kişisel zarar önemlidir.
Size en çok benzeyenlerden kaçınmanızı sağlayabilir çünkü onların acıları ve semptomlarıyla özdeşleşmek istemezsiniz.
Bir insan ağına ve tedaviye erişime sahip olacak kadar şanslı bir bireyim. Ama bunun değişemeyeceği yanılsamalarına da kapılmıyorum.
Karşılaştığım pek çok insan aynı şansı hiç yaşamadı – ve beni bu kadar rahatsız eden şey şans, karakter, dürüstlük ya da sıkı çalışma değil.
Çünkü kumar oynayan biri olarak, şansın bir anda değişebileceğini biliyorum ve bugün ikramiyeyi kazanmak, şansınızı koruyacağınızı garanti etmez.
Rebecca Chamaa, Golden State’te yaşayan serbest bir yazardır. Köpek fotoğrafları için sosyal medyayı kaydırmayı seviyor.