Bazen her zaman beyazlıkla çevrelenmiş gibi hissediyorum.
Annemin ebeveynleri, Massachusetts banliyösümüzü 1940'ların sonlarına entegre etti ve annesi büyükannem, 1910'larda Portsmouth, New Hampshire - sürekli olarak ulusun en beyaz devletlerinden biri olan Siyah topluluğunun bir üyesiydi. Büyükannem bu varoluş için bir cümle vardı: "Pound pastasındaki tek kuru üzüm", yalnızca Black New Englander olarak statüsünü güçlendiren bir mutfak referansı.
Gençken, siyahlık bu yerlerden ayrı bir millet değildi. Kara Tarih Ayı kutlamaları sırasında oturma odalarımızda ve arka bahçelerimizde ve Black öğrenci grubu toplantıları ile Kwanzaa partilerinde ve NAACP toplantılarında büyükbabalarımın evlerinde düzenlediği toplantılar açık bir şekilde tanımlandı. kök almak ve gelişmek için boşluk. Evimiz, beyazlığın belki ziyaret edebileceğini, ekmeğini kırabildiğini, ama asla tahrip etmeyeceğini anladığım bir ülkeydi.
ABD'den ne zaman ayrılsanız, tarihin önemli olduğunu başkalarının ne kadar anladığını anlamak için bu bir şoktur.
Bu benim için lisede değişti. Sınıfımdaki tek Siyah kız ve sınıftaki iki Siyah öğrenciden biriydim. Orada beyazlıkta nasıl hareket ettiğini hissetmeye başladım. Bütün gözlemleri susturmalısın. Siyahlığı ve direnişi başka yollarla onaylamayı ve onurlandırmayı öğreniyorsun: sokaktaki başka bir Siyah kişiyi gördüğünüzde ünlü “başını”; bankalara ve iş yerlerine girdiğinizde benimsemiş olduğunuz çok dikkatli duruş; şehre taşınan yeni Siyah insana özgürce verdiğin kucak ve beyaz komşularınızla vücudunuzda sakladığınız özen.
Şu an yaşadığım Brooklyn'de bile sakladığım bir poz. Hafifçe dağılır, ancak geceyi Williamsburg'un bazı bölümlerinde geçirdiğimde ya da seyahat ettiğim araba Connecticut eyalet hattını geçtikten hemen sonra tekrar yerime oturmaya hazırdır.
Geçen yaz Anguilla'ya gittim. İlk kez ağırlıklı olarak siyah bir ülkeye gittim ve ilk defa Karayipler'e gittim. Varış neredeyse dayanılmaz romantikti. Gezi, St. Kitts'ten, etrafımızdaki yükselen adalar tarafından çerçevelenmiş, imkansız bir şekilde mavi renkte geniş bir su yolculuğu yapmayı gerektirir.
Anguilla, herkesin size söyleyeceği gibi, meşhur bir direniş alanı. Konuştuğum herkes çoğu bundan bahsetti. Oradaki ilk gecemde katılacağım Anguilla Edebiyat Festivali organizatörleri bize köleleşenlerin direnişini anlattı; Anguillan halkının yarısı St. Kitts'ten işgalci bir gücü yarım yüzyıl önce dövdüler; adanın çok coğrafyası Karayip ekimi ekonomilerini süren mahsuller için sakıncalı. Bu bir gurur meselesi. İnsanlar Anguilla'nın her zaman diğer Karayip adalarından daha az gelişmiş olduğunu, kölelerin torunlarının orada yaşadıklarını ve kendi topraklarına sahip olduklarını, plajlarını lüks otellere veya diğer adalar gibi geliştiricilere satmadıklarını söyler. Bu, otel odanızı temizleyen kadının sık sık birkaç mil ötede kendi sahil evinin sahibi olduğu anlamına gelir.
Anguilla, herkesin size söyleyeceği gibi, meşhur bir direniş alanı.
Bir gece, bana ilk nasıl Anguilla'ya geldiğini söyleyen festival organizatörlerinden biri olan bir Kara Amerikalı ile oturdum. 1970'lerde yapıldı ve bir noktada Avrupa'da sürgüne giren New York City'de örgütlenme ve hareketlerle ilgili bir devrimciydi. Sürgünden sonra, hapsedildikten sonra, birçok diğer Amerikan Amerikalı devrimci gibi, Anguilla'da sığınakta gözetleme ve siyasi zulüm gördü. Bir sabah, plaj okumasının yanında otururken, yirmili yaşlarında, birkaç çocukta ve bazı turistlerde genç erkeklere karşı eğlenceli bir yarış içinde yüzerken onu görmeye başladım. Bu bir pratik yarıştı, bu yüzden kimin kazanıp kazandığı önemli değildi, sonunda herkes sudan, nefes nefese düştü, gülüyordu. Anguilla'da özgürlüğü buldu.
ABD'den ne zaman ayrılsanız, tarihin ne kadar önemli olduğunu anladığının farkına varmak, bu anlayışın konuşmalarında, hayatlarından ve dünyadan nasıl bahsettiklerinde kendini gösterdiğine tanık olmak için bir şoktur. Farklı hareket ederler, farklı dünyaya yürürler. ABD'de insanlar sık sık bir tür hapishane olarak tarihten bahseder. Bunu bilmek ve hatırlamak, özellikle baskının tarihi, eski kinlere kilitli kaldığın, ileri gidemeyeceğin anlamına gelir. James Baldwin'in beyaz insanlara nasıl acıttığına dair alıntı yapması gibi çünkü anlayamadıkları bir tarihe hapsoluyorlar, hatta kelimeleri bile yok.
Ancak, bu sözlere sahip olmanın, kendin için bir hikayenin olmasının, “Hayatım bu yüzden böyle işte. Bu şekilde buraya geldim. ”
Anguilla'da her sabah uyandım ve yolun aşağısında, otelimin yakınındaki küçük bir kumsala doğru yürüdüm. Yürürken, yolun geçen kelebekler ile nasıl dolduğunu ve küçük kertenkelelerin nasıl etrafta dolaştığını fark ettim, New York City kaldırımlarının sıçanlarının yerini aldı. Plaja vardığımda genelde orada olan tek kişi bendim. İlk sabahtan sonra, başlangıçta, kendime ait bir sahil şeridine sahip olduğumda ilk deneyimim olduğunu fark ettim. Beyaz kumun üzerine oturdum ve kıyıya doğru su boyunca ters yönde dolanan bebek köpekbalıklarını izledim. Önümdeki suya baktım ve başka bir ülkeyi sisin arasından kırarak gördüm.
Kara Zamandayken Seyahat Etme: Jamilah Lemieux tarafından Birinci Sınıfta Siyah Olma, Randy Winston tarafından Yalnız Bir Siyah Gezgin Olarak Bırakma, Florence Askaripour tarafından Floransa'da Siyah iken Seyahat Etme ve Nneka M. Okona