Bu uçağın kaderi bir nevi ünlü "Mauser" K-96'in kaderine benziyor - ne biri ne de diğeri resmen ...
Ve yine de, Mauser düzenli olarak bu güne hizmet ediyor ve konuşmak istediğimiz uçak, SSCB ve Varşova Paktı ülkelerinin hava sınırlarını, Tu-128 ve hatta MiG-31 ile değiştirmeye kadar korudu. Bunu başlat tarih Soğuk Savaş sırasında bu cihaza olan neredeyse dedektif bir hikaye istiyoruz.
6 Nisan 1966, Berlin'deki Gatow banliyösünde bulunan İngiliz Hava Kuvvetleri Üssü'nün radyo operatörleri, Sovyet memurlarının uçağı Havelsie Gölü'nün suyuna çıkarma girişiminde bulundu, ancak yalnızca Sovyet sektöründe. Pilotlar, hayatlarının pahasına, mümkün olan her şeyi yapmaya çalıştı, ancak umutsuz girişimlere rağmen, uçak İngiliz bölgesindeki bir gölün sularına düştü. Her iki pilot da öldü.
İngiliz askeri polisi derhal gölden kordon altına girdi, Almanya'daki İngiliz askeri istihbaratının tercümanı (Brixmis) karaya gönderildi, General V. Bulanov'un komutasındaki Sovyet askerlerinin acelesi vardı. En şaşırtıcı casus operasyonlarından birinin liderliği Brixmis'in başkanlığını devraldı - Tugay Donald Wilson.
İngilizler derhal bir kurtarma operasyonu düzenledi ve uçağın ve pilotların cesetlerinin Ruslara geri dönmesini vaat etti, bir mavna ve yüzer bir vinç kaza yerine yaklaştı ve suya sıkı bir çalışma başladı - her şeyden önce, İngilizler motorlara ve bir antenli bir radarla ilgileniyorlardı. Dalgıçları ve ders çalışmaya başladı.
Bu arada, çevirmenlere Zaman kazanmak için Bulanov'u sakinleştirme talimatı verildi. İngilizleri sahtekârlıkla suçlayan Bulanov, birkaç askerin göle gitmesini denediğinde, iki ok aniden karanlıktan fırladı. Durumu etkisiz hale getirmek isteyen tercüman, askerden generali özleme hakkına sahip olduğunu doğrulamasını istedi. İngilizlerin geçilmezliği ile cevap verdi: “Sadece bu lanet hayatta değil efendim!”
Pilotların gövdeleri Bulanov'a taşınırken, motorlar ve antenli radar zaten İngiltere'ye koşuşturuyordu. 48 saat sonra, motorlar ve radar sahaya geri döndü, ancak uçağın enkazı, nisan nisan ayında 13'ta Ruslara iade edildiğinde, anten yoktu. İngilizler, eğer bir şey eksikse her şeyi iade ettiklerini iddia ettiler, yani gölün dibinde yatıyor. Deneyin, bunun doğru olmadığını kanıtlayın ...
Bu şaşırtıcı hikayenin yaşandığı uçak, İngilizler daha sonra Yak-28P (NATO sınıflamasına göre "Firebar") olarak tanıdı. Seleflerinin Yak-26 ve Yak-27Р olduğuna inanılıyor, ama bence, bu tamamen doğru değil. Bana geri sayımın hala 1952'te test edilmek üzere çıkan Yak-120 (serideki - Yak-25) ile başlaması gerektiğini düşünüyorum, sadece fotoğraflarına bakmak zorundasınız. Bu, ortak bir programla birleştirilmiş, ancak farklı amaçlarla bütün bir uçak ailesinin atası olarak kabul edilebilir.
Böylece, 1969 yılında çift süpersonik önleyici Yak-28P oluşturuldu. Temel amacı, düşük ve orta irtifalardaki hava hedeflerini geniş bir hız aralığında ve tüm hava koşullarında engellemektir. Doğal olarak, düzen Yak-25'ten bu yana aynı kalsa da, tasarım önemli ölçüde değişti.
Her şeyden önce, silah sistemlerine dokundu - Yak-25 “taban” uzun menzilli devriye önleyici silahının iki NA-37 37 mm kalibreli silahla silahlandırılması durumunda, silahların yeni durdurucuya bırakılması kararlaştırıldı, bunun yerine iki K-8M füzesi yerleştirildi -30). Biri bir radar ışını tarafından yönlendirildi, ikincisi bir termal hedefleme kafası ile donatıldı. Hedefin yakalanması ve füzelerin fırlatılması Orel-D radarı tarafından sağlandı. Buna ek olarak, ek bir istasyon "Azure" radyo komutu rehberliği kurdu.
Değişiklikler aynı zamanda tahrik sistemlerini de etkiledi - Р-11АФ-300, yerini yuvarlak bir girişe sahip uzun gondollara yerleştirmiş olan Р-11АФ2-300 ile değiştirildi. Yeni motorlarla Yak-28P, özellikle durdurucu için önemli olan bir başka avantaj elde etti - kısa bir çalışma (motorun ön ucunda - sadece 400 metre) ve hedefe ulaşma süresini azaltan yüksek bir tırmanma oranı. Ayrıca kalkıştan sonra boşaltılan toz başlangıç hızlandırıcılarının süspansiyonu sağlanmıştır. Fren paraşütlerinin montajı için sağlanan mesafeyi azaltmak. Tüm bunlar, “normal” hava limanlarının inşasının belirli zorluklarla dolu olduğu Uzak Kuzey bölgelerinde, pistlerin kısaldığı hava limanları inşa etmeyi mümkün kıldı.
Yak-28P'in 12-13 bin metre yükseklikte maksimum hızı 2 060 km / s, çalışma - 1 840 km / s, pratik tavan - 16 000 metredir.
Seri yapım sırasında, Yak-28P tasarımında bazı değişiklikler yapıldı: iki R-3С yakın dövüş füzesi eklenerek füzelerin sayısı dörte düşürüldü, rady tasarımcılarının istasyonun performansının bozulmasından korkan bazı endişeleri doğuran burun radyosu şeffaf kaporta uzatıldı. Yine de bir uzlaşma sağlandı ve ardından mevcut onarımlar sırasında, eski makinelere doğrudan parçalara yeni koniler yerleştirildi. Bu makine Yak-28PM ismini aldı.
Ve kuşkusuz bu ilginç araba ile ilgili tüm hikayemizden uzak durduktan sonra, sadece Yak-28'in yirmi yıldan fazla bir süredir faaliyette olduğunu ve Yak-28'in çok uzun süre boyunca hizmet verdiği hava savunma sistemindeki parçaları ekledik. 174-th GvIAP, sadece 31’te MiG-1983’e geçti, daha uzun süre Yeni Dünya’da kaldılar - 641’in alay, yalnızca 27 yılında Su-1988’e yeniden uygulandı.