Kalbi yumuşak olan insan, sevgisini kaybetmez. Merhametlidir, affeder, kendisiyle ilgisi olmasa da etrafında olan bitene üzülür, ağlayabilir de.
Evet, daha melankoliktir, daha kırılgandır ama insandır. Acımasız olmamaya, anlamaya çalışır. Metroda kulağında kulaklık, müzik dinlerken, yanında duran ve ona bakan işitme engelli bir kızın gözlerindeki acıyı görüp, kulaklıklarını çıkarır. Belki o kız, müzik dinleyemediği için öyle hüzünle bakmamıştır ona, bambaşka bir şey hissetmiştir belki de. Ama o ince ruhuyla bunu düşünür. Hatta bunu anlatırken gözleri dolar. Gencecik bir erkek de olsa; erkekler ağlamaz yalanına inanmamışlardandır o.
Biraz şefkat lazım, herkese.
Sevgiyle bakabilmek lazım.
Sen sevgini göster ve cimrilik etmeden vermeye açık ol yeter.
İntikam, hırs ve öfke, sevginin sağlam durduğu yerde saklanmaya mahkumlar.
Üstelik bir adım atmak kadar kolay, kendinden vazgeçmeden hem de.
Ama bunlar boş sözler değil mi?
Müzik: Patrick'ten : Bulutsuzluk Özlemi - Yaşamaya Mecbursun