

Sevgili Nar,
Evdeyim, Korona virüsü olması nedeniyle dışarıya çıkmıyorum.
Yan tarafları kuru sütlü kahve, üzeri yamalı gibi parça parça karelerden oluşan biri gri, biri piti kare,biri çiçek, biri boş, biri çizgi çizgilerden oluşan ama hepsinin rengi paster bir yatak örtüsünün üzerinde oturuyorum. Sanki geçmişte kalmış eskitilmiş kocaman bir piknik alanı örtüsü gibi.
Günlerdir ilgisizlikten muzdarip olan pencereyi açtım. Üzerindeki perdenin bir tane düğmesi çıkmş. Boynu bükük bakıyor. Pencereyi açınca içeriye kuş sesleri girdi önce, sonra hafif bir rüzgar. Perdeler kapalı ancak ortalık aydınlık.
Başımda bana yarenlik eden bir su var. Arada bir nasılsın diyor.
Burada sık sık anons yapılıyor. Lütfen evden çıkmayın diye.
Nar, sen çoğu zaman ışıldayan gözlerle bakarsın. dağ senin gözlerinden görkemini alır, deniz tuzunu seçer alır, sokaklar sesini bulur. Serçeler cıvıltısını.
Bazen odalara sığamıyoruz. Doğrudur. Büyük odalara da sığamadığımız doğrudur. Küçük odalara da sığamadığımız doğrudur. Hiçbir yerde hayat bulamadığımız da doğrudur.
Arada kırmızı bir gelincik oluyor, dokuyor işte o kadar.
Hayat mı? Hayat sensin Nar.