Sputnik, 27 Eylül Dünya Turizm Günü dolayısıyla Rusya’nın
mutlaka görülmesi gereken en güzel yerlerinin fotoğraflarını derledi.
Listede, Baykal ve Kamçatka gibi dünyaca ünlü yerlerin yanı
sıra, daha az tanınan ama bir o kadar etkileyici olan çeşitli bölgeler
de bulunuyor.
Avrupa'nın en yüksek dağı, Rusya Federasyonu’na bağlı
Kabarda-Balkar ve Karaçay-Çerkez cumhuriyetlerinin sınırında yer alıyor.
Yüksekliği 5642 metre olan Elbrus, dünyanın en yüksek 7 dağı arasında
gösteriliyor.
Rusya'nın coğrafi büyüklüğü, doğal zenginlikleri, silahlı
gücünün muazzam çapı, kadın-erkek dengesizliği, içki düşkünlüğü, McDonalds
tutkusu... Birbiriyle alakasız gibi duran alakalı "ilginç
veriler"...Çünkü Rusya, kendisiyle en içli dışlı olanları dahi
şaşırtacak hikayelere, gerçeklere sahip.
Slavorum sitesinin bunlardan 25'ini sıralıyor. Siz de
listeye göz atıp Rusya bilginizi test edebilirsiniz.
1. Bir zamanlar Rusya'ya ait olan Alaska 1867'de 7,2 milyon
dolara ABD'ye satılmıştı.
2. Batılılaşma yanlısı çar Petro sakal kesimini teşvik
etmek için bir "sakal vergisi" çıkarmıştı.
3. 2013'e kadar Rusya'da bira alkollü içki sayılmıyordu.
4. Rusya'nın yüz ölçümü Pluto'dan daha büyüktür.
5. Rusya sahip olduğu 8400 nükleer silahla bu alanda
dünyanın 1 numarası.
6. Rus bilim insanları 1959'da tilkileri evcilleştirmeyi
başardı.
7. Rusya'nın en zengin 20 insanının toplam 227 milyar
dolarlık serveti Pakistan'ın GSMH'sinden daha büyük.
8. Rusya'nın yüzde 70'i Sibirya'dır.
9. Kuril Adaları üzerindeki karşılıklı hak iddiası
nedeniyle Rusya ve Japonya 2. Dünya Savaşı'ndan bu yana teknik olarak savaş
halinde.
10. Dünya tatlı su rezervinin yüzde 20'si tek başına Baykal
Gölü'nde.
11. Moskova metrosunu günde 9 milyon insan kullanıyor. Bu
Londra ve New York metrolarını kullananların toplamından daha büyük bir sayı.
12. Rusya'da yılda kişi başı bira tüketimi 18 litredir.
13. Rusya'da kadın sayısı erkeklerden 9 milyon daha fazla.
14. Rusya'nın boru hatlarının toplam uzunluğu dünyanın
çevresini altı kereden fazla dolanabilir.
15. Uzaya ilk uydu gönderen ülke 1957'de Sovyetler Birliği
olmuştu.
16. Rusya'da erkekler ortalama 59, kadınlar 73 yıl yaşar.
17. Stalin'in ana dili Gürcüce idi. Komünist lider Rusçayı
8 yaşında öğrenmişti.
18. Rusyalılar Amerikalılardan 6 kat daha fazla çay içer.
19. Rusya'nın adları dahi bilinmeyen en az 15 gizli
şehrinin bulunduğu tahmin edilmektedir.
20. ABD ve Rusya'nın birbirilerine en yakın oldukları
noktada aralarındaki mesafe 4 kilometrenin altındadır.
21. Rusya dünyanın en büyük ikinci petrol üreticisidir.
22. Dünyadaki en büyük McDonalds restoranı Moskova'dadır.
23. Rusya'da bazı ayılar jet yakıtına bağımlıdır. Bu
hayvanlar yakıtı koklayıp "kafa bulmayı", ardından da bayılmayı
sever.
24. Ruslar kışın yüzmeye bayılır.
25. En popüler bilgisayar oyunlarından Tetris Rus programcı
Aleksey Pajitnov tarafından yazılmıştır.
Ruslara dillerinin olanaklarını ortaya çıkartan şair, yoksul
bir hayat sürdükten sonra erken ölen, şu aylaklar sınıfının güzel gençlerinden
biri olan, Puşkin’di. O aristokrat bir ailenin oğluydu; birçok şairler gibi
umutlarla dolu yirmi yaşında bir ülkücüydü; hürriyet üzerine bir manzume
yazarak sürgüne gönderildi. Ailesi çardan bağışlanmasını istedi. Ve bunda
başarı kazanılıncaya kadar orada çingeneler arasında taşkın bir hayat sürdü.
Sonra, saraya dönüp küçük bir memuriyet elde ederek bilgisiz, sıkıntılı, özel
deyimiyle «seçkinler» arasında yaşamaya başladı; onlarsa şairin yeteneği
hakkında bir fikre sahip değildiler. Güzel aristokrat bir bayanla
evlendirilerek aldatıldı ve kalbi kırıldı.
Puşkin halk masalları ve Byron üslûbunda bir sürü aşk şiirleri
yazdı. Ülkücülüğü ölmüştü, bir saray uşağı olmuş, hattâ Polonya’nın alınmasını
bile övmüştü.
Bir aristokrat delikanlının trajik aşk acılarını hayatından
alınma bütün ayrıntılarıyla birlikte anlatan «Eugen Onegin» adında uzun bir
hikâyeli şiir» yazdı: Sabahleyin nasıl kalkar, çikolatasını nasıl yer ve balo
ve çay ziyafetlerine çağrılan okur. Böyle bir hikâyenin belki büyük bir edebiyat
olamayacağı sanılır; fakat Puşkin burada Rus hayatını ve Rus realitesini
anlatıyor. Onu ilginç yapmayı biliyor, beyitlerinin büyüsüyle aydınlatıyor ve
böylece Rusya’daki klâsik geleneğe ölüm darbesini indiriyordu. Yunan perileriyle
Fransız çoban kızları modadan düşüyor ve halka söyleyecek şeyleri bulunan Rus
yazarlarına yol açılıyordu.
Ondan sonra Gogol geldi. O «küçük Rus» tu, yani güneyde
bulunan ve bütün güney memleketleri gibi sıcakkanlı ve romantik olmak ününe
sahip olan Ukrayna’dan çıkmıştı. Gogol bir hademenin züğürt oğluydu; içinde
ağlamakla gülmek birbirine karışan mizahi hikâyeleriyle ün kazandı. Eserlerinde
apaçık görünen hiçbir propaganda yapmıyordu; biliyordu ki bu onun hürriyetini
götürür. O devirde eğer siyaset sorunlarına dokunmak istenirse ılımlı ya da sol
Hegelci adı alınırdı. Yani Hegel’in felsefî fikirleriyle, şu halde metafizik
örümcek ağlarıyla ilgilenildiği, memleketin ve halkın gerçek sorunlarına
ilgilenilmediği izlenimi verilirdi.
Gogol «Müfettiş» adında bir tiyatro eseri yazdı. Bunda bir
küçük şehirde nasıl bir hükümet üyesi beklendiğini ve küçük, büyük
hırsızlıkların ortaya çıkmasından korkan muhtelif memurların nasıl
titreştiklerini anlatır. Memurlar biliyorlar ki müfettiş belirsiz bir giyinekle
görünecektir; onun için masum bir genç gezginciyi o tehlikeli adam sanırlar.
Onun büyük şaşkınlığı ortasında sonu gelmeyen saygı gösterisinde bulunurlar.
Sonunda posta müdürü, adeti olduğu gibi, genç adamın bir dostuna yazdığı
mektubu açar ve ondan adamın serüvenini ve şehir halkıyla nasıl eğlendiğini
öğrenir. Şehir memurlarının önünde onları dehşete düşürerek, mektubu yüksek
sesle okur.
Birisi parçayı Çara okuduğu zaman majeste hayran olup
oynanmasını emretti. «Büyük Monar» Fransa kıralı Lui’nin, Moliere’in saray
adamlarıyla nasıl eğlenişinden 'hoşlandığı hatırlansın ve birbirleriyle
karşılaştırılsın! Bir kral bu gibi şeyler üzerine gülmek zevkini kendine adayabilir
- ya da hiç değilse adayabileceğim sanır - fakat gülmenin yıkıcı gücünü ancak,
resmi makamlar bilir.
Gogol «ölü Ruhlar» adlı bir roman da yazdı. Orada genç bir
adam tanıyoruz ki Amerika’nın binlerce «satış tekniği» okul ve
üniversitelerinden birinde de pekâlâ öğrenci olabilirdi.. Bu satış psikolojisi
uzmanı ileri gitmek için, gerçek bir Yankee fikri buldu.(1) O günlerde Rus
köylüleri üstünde bulundukları toprakla birlikte alınıp satılırdı; mal sahibi
bütün köleleri için vergi ödemek zorundaydı. Zaman zaman sayım oluyordu; fakat
iki sayım arasında ölenler için de mal sahibi vergi vermekte devama mecburdu.
Yetenekli delikanlımıza parlak bir fikir doğdu: Her mal sahibi hoşnutlukla bu
«ölü ruhlar»ı bana satacaktır, diye düşündü. Büyük bir sayı elde ettim mi,
biraz toprak satın alıp «ölü ruhlar»ını oraya yerleştirir ve onların ölü
olduklarından habersiz olan bir bankadan bol borç para alırım.
Rusya içinde dolaşma ve mal sahipleriyle konuşma bile
başlıbaşına (bir komedidir. Gogol bizi çiftlikten çiftliğe dolaştırarak
kölelerin yoksulluğunu, bilgisizlikleri içinde kaba ve brutal olanlar kadar
zararlı olan iyi kalbli mal sahiplerinin kıyafetsizlik ve çaresizliklerini
gösterir. Böyle bir durumu yorumlamaya yazarın ihtiyacı yoktur, onu sadece
tanımak, mâhkum etmek için yeterlidir. Hükümet işe karışıp eserin ikinci kere
basılışını yasakladı. Böylece Gogol’un romanı ihtilâlci bir vesika haline
gelerek genç ihtilâlcilerce el yazısıyla kopya edilip yayıldı. Sonraları
zavallı Gogol bir çeşit dinî cinnete tutuldu; eserlerini yazmış olmaktan
duyduğu pişmanlıkla birçok müsvettelerini ve bu arada «ölü Ruhlar» m son
bölümünü ateşe attı. Bu gerçek bile «Rus ruhu»na esaslı bir bakış sağlar ye
halkın doğu barbarlığından modem individüalizme ulaşması için ne kadar uzun bir
yol yürümesi gerektiğini takdir ettirir.
1)Birleşik Amerikanın lakabı (Çev.)
Upton
Sinclair, Altın Zincir isimli kitabı’ndan, May yayınları
Çeviren-
Emin Türk Eliçin
YOKSULLUK
İÇİNDE, YOKSULLUKLA SAVAŞAN YAZAR
Necati
Doğru
1878 - 1968 yılları arasında yaşadı.
ABD'li bir yazar olmasına karşın daha çok Rusya ve
Alamanya'da okunurdu.
Almanya'da iki milyon, Rusya'da üç milyon satmıştı
yapıtları. Kitaplarının ilk sırasında elbette "The Jungle" yer
alıyordu.
Türkçeye "Şikago Mezbahaları" adıyla çevrilen yapıt,
altmışlı ve yetmişli yıllarda çok okunan bir romandı. (Bir Amerikan yazarının
iddiasına göre, Sovyet Devrimi'nin gerçekleşmesinde katkısı olmuş kitaplardandır.)
Çocukluğu zor koşullarda geçmişti. Babası viski satıcısıydı. Hem satar hem
içerdi. Küçük Upton, kimi akşamlar meyhaneleri dolaşarak babasını arar, bulursa
eve taşırdı. Kötü evlerde yarı aç yarı tok yaşarlardı. Büyüdüğünde bir içki
düşmanı olacaktı.
En yakın arkadaşlarından biri Jack London'dı.
On yaşına kadar okula gitmemiş, ama kendi kendine okuma
yazma öğrenerek çok sayıda kitap devirmişti. Okula başladığının ikinci yılında,
öğretmenleri, onun yüksekokula hazır olduğunu gördüler.
Hem okula gider, hem sokaklarda tanesi bir dolardan oyuncak
satar, hem de önemsiz dergilere küçük hikâyeler yazarak para kazanmaya, annesine
bakmaya çalışırdı.
Üniversiteye giderken her gece sekiz yüz sözcüklü hikâyeler
yazardı. Bu da her ay iki koca cilt kitap yazıyor demekti. Hikâyeden, haftada
yetmiş dolar kazandığı oluyordu.
Çok fakirlik çektiği için, fakirliğin ortadan kalkması bilincine varmıştı.
Yoksulluğa karşı savaşmak için beş yüzden fazla broşür yazdığı bilinir. Broşür
yazarlığından para kazanmadığı için yine geçim sıkıntısına düşmüştü. Neyse ki
tam o günlerde "The Jungle" romanını yazıp yayımladı. Bununla çok
satan yazarlar katına erişti: Tam otuz bin dolar telif ücreti geçti
eline.
Bu parayla Utopian Colony'yi kurdu. Yoksul yazar ve
sanatçılar için bir barınak tasarlamıştı bununla. Ancak bir yangın sonunda
barınaklar yandı kül oldu; hayali de suya düşmüş oldu!
Yarım yüzyıl boyunca ABD'deki sosyalist partinin
liderliğini üstlendi.
Derken bir gün kendini keman öğrenmeye adadı. Yıllarca
sürdü öğrenmesi. Komşuları şikâyet edince kırlara açılıp kuşlara, sincaplara
çalıyordu.
Sputnik,
‘Poyehali!’ (Gidelim!) sözüyle 12 Nisan 1961’de uzay çağını başlatan Rus
kozmonot Yuri Gagarin hakkında bilinmeyen ilginç gerçeklerden bir seçki sundu.
Gagarin, uçuş öncesinde eşi ve kızlarına bir veda mektubu
yazdı. Gagarin’in eşi Valentina, uçuşun başarıyla tamamlanması nedeniyle açmadığı
bu mektubu, Rus kozmonotun 27 Mart 1968 tarihinde MiG-15 uçağıyla
gerçekleştirdiği bir deneme sürüşünde hayatını kaybetmesinin ardından okudu.
Başarılı uçuşunun ardından SSCB'deki en yüksek dereceli
ödülü olan ‘Sovyetler Birliği Kahramanı’ nişanı başta olmak üzere çok sayıda
madalya ile ödüllendirilen Gagarin’e başka hediyeler de sunuldu. Sovyet
hükümeti tarafından Gagarin’e verilen hediyeler arasında bir ev ve apartmanın
yanı sıra altı ipek iç çamaşırı ile altı çift ipek çorap da vardı.
Gagarin’in kaşının üstündeki yara izi aşk, şiddet, cesaret
gibi nice efsanelerin doğmasına neden oldu. Ancak bu yaranın, Eylül 1961’de
Gagarin’in Anna isimli bir kadınla birlikte olduğu sırada eşine yakalanması ve
kaçmak için bulundukları binanın penceresinden atladığında başını bir kaldırım
taşına vurmasından kaynaklandığı biliniyor.
Uzayı dolaşıp gelen Gagarin, ne yazık ki uçuşundan yedi yıl
sonra uçuş eğitmeni Vladimir Seryogin’le birlikte gerçekleştirdiği bir deneme
uçuşunda hayatını kaybetti. İkilinin külleri Moskova’daki Kremlin’in duvarı
içinde saklanıyor.
Uzaya ilk çıkan ve Dünya'nın yörüngesinde tur atan ilk
insan olan Gagarin, uçuşun ardından hem Rusya hem de dünya kamuoyu tarafından
sıradışı bir insan olarak görülmeye başlanmıştı. Ancak Gagarin dönemin lideri
Nikita Kruşçev’le görüşmek için Moskova’ya geldiği sırada bir ayrıntı tüm basın
mensupları ve yetkilileri şaşkına çevirdi. Zira, Gagarin’in üzerinde sıradan
bir insan olduğunu yeniden hatırlatan bir ayrıntı vardı: Ayakkabı bağcıkları
açıktı.
Gagarin’in çocukluğu bugün Ukrayna topraklarındaki
Gjatsk’ta bulunan Kluşino köyünde geçti. Ölümünden sonra Gagarin’in
çocukluğunun geçtiği Gjatsk’ın adı Gagarin olarak değiştirildi.
Gagarin’in uzaya gittiği Vostok 1 uzay aracının
beraberindeki Vostok 3KA kapsülü 12 Nisan 2011’de bir açık arttırmayla 2 milyon
882 bin 500 dolara satıldı. Bu uzay kapsülü, Rusya dışındaki tek Vostok aracı.
Gagarin’in iki kızından biri olan Yelena Valentin 2001
yılından bu yana tarihçi olarak Kremlin müzelerinin genel müdürlüğü görevini
yürütüyor. Küçük kızı Galina Gagarina ise Moskova’daki Plekhanov Üniversitesi’nde
ekonomi profesörü ve bölüm başkanı.
Dünya’nın
yörüngesinde tur atan ilk insan olan Rus kozmonot Yuri Gagarin’e ödül olarak
beyaz eşya, mobilya, yatak çarşafı ve kap çanak verilmişti.
Sputnik,
Rus kozmonotlarla ilgili bu gibi ilginç bilgilerden bir seçki hazırladı.
Günümüz Rus kozmonotları nasıl yaşıyor, ne kadar maaş alıyor, neler yiyor?
Uzaya çıkan ilk insan olan Yuri Gagarin, hem askeri pilot
hem de kozmonot olarak iki maaş alıyordu. Gagarin, uzay yolculuğu nedeniyle bir
daire, Volga otomobili, giysiler, halı ve benzeri ev eşyaları ile
ödüllendirilmişti.
Uzaydaki ilk kadın Valentina Tereşkova’ya da ödül olarak
bir daire, elbiseler, çantalar, aksesuarlar ve ayakkabılar verilmişti.
Rusya’da ‘gökyüzü’ ve ‘uzay’ görevleri için ayrı maaş ödeme
geleneği ise devam ediyor. Genellikle birinci sınıf pilot olan Rus kozmonotlar
ayda 1500 ilâ 2500 dolar arasında değişen maaşlar alıyor. Kozmonotlara ayrıca
görev yılı ve test uçuşları üzerinden ekstra ücret veriliyor. Uzayda
geçirdikleri süreye bağlı olarak aldıkları maaş 25000 dolara çıkabilir. Bir
NASA astronotunun maaşı ise 170.000 dolara ulaşabiliyor.
Kozmonotlar seçilirken fiziksel dayanıklılıkları ve boyları
değerlendiriliyor. Genelde de kısa boylu olmaları tercih ediliyor. Zira daha az
ağırlık daha az yakıt demek. Sovyet kozmonot Musa Manarov’a göre, bir
kozmonotun uzay yolculuğuna hazırlanması da birkaç ay alabilir.
Rusya Uçuş İdare merkezinden uzmanlar, uzaya gönderilecek
kozmonot için tercihleri doğrultusunda dengeli bir menü hazırlıyor ve
hazırladıkları listeyi aşçılara iletiyor. Menüde borş çorbasından ızgara ete
kadar birçok şey olabiliyor. Ancak vitamin ve mineral dengesini korumak için
zorunlu yiyecekler var.
Dünya’nın yörüngesinde güneş her 90 dakikada bir doğup
batıyor. Yani her bir kozmonot günde güneşin doğuşuna 16 kez tanık oluyor.
Ancak biyolojik saatlerini korumak için Dünya saatine göre yaşıyorlar. Ayrıca
kozmonotlar uzayda yer çekimi olmaması nedeniyle horlamıyor.
Yörüngeye birkaç kez giden çok az kozmonot var, çoğunun
uçuş sayısı bir ya da iki defayla kısıtlı. Bir kozmonotun uzaya uçması için
ideal yaş ise 32-38. Ancak çok daha büyük yaşta uzaya uçuş gerçekleştiren
kozmonotlar da var. 2013 yılında Pavel Vinogradov 60. doğumgününü uzayda
kutlamıştı. ABD’li astronot John Glenn ise uzaya son uçuşunu 77 yaşında
yapmıştı.
Çölün orta yerinde paslanmış gemiler görmek şaşırtıcı
olabilir. Ancak bu çölün kısa bir süre öncesine kadar deniz olduğunu bilenler
için bu o kadar da büyük bir sürpriz değil.
Bir zamanlar dünyanın en büyük 4’üncü gölü olan Aral
Göl, oldukça dramatik bir değişim geçirdi.
Kazakistan ile Özbekistan arasında kalan Aral
Denizi'nin çevresi, bir zamanlar geçimini balıkçılık ve deniz ticaretinden
sağlayan hareketli bir bölgeydi. Sonra birkaç yıl içinde gölün büyük bir kısmı
kurudu, balıklar öldü ve geriye de bu paslı gemilerden başka bir şey kalmadı.
Sovyetler Birliği hükümetinin hatalı sulama
faaliyetleri sonucu yok olan Aral Denizi, geçmişte yaklaşık 70 bin
kilometrekarelik yüzölçümüyle dünya üzerindeki en büyük göllerden biriydi.
Hatta bu yüzden "deniz" olarak nitelendiriliyordu. Ancak bugün
geriye sadece dört gölcüğe bölünmüş 5 bin kilometrekarelik bir su alanı kaldı.
SULAR BOŞA GİTTİ
Suların pamuk gibi tarım ürünleri yetiştirmek amacıyla sulamada kullanılmasıyla
göl küçülmeye başladı. Sulama faaliyetleri 1940’larda başladı. Sulama
kanallarının kalitesizliği dolayısıyla, çekilen suların yüzde 50’si ile 75’i
boşa aktı.
1960’lı yıllarda su seviyesi her yıl 20
santimetre alçaldı. 1970’lerde durum daha da kötüleşti. Su seviyesindeki
kayıplar yıllık yarım metreyi buldu. 1980’lerde alçalma 1 metreye yaklaşırken
gölden çekilecek su neredeyse kalmadı.
Göldeki balıklar yavaş yavaş ölürken tarım ilaçlarının suyu
zehirlemesiyle durum daha da kötüye gitti.
ESKİ GÜNLERİNE DÖNECEK Mİ?
2005 yılında başlatılan bir baraj gölü projesiyle Aral
Denizi eski görkemli günlerine döndürülmeye çalışıyor. Ancak bugüne kadarki
çabaların henüz bu hedefi tutturması mümkün olmadı.
Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Ban Ki-mun’un
ifadeleriyle “çağımızın en kötü çevre felaketlerinden biri”ni düzeltmek için
daha çok çalışılması gerekiyor.
Özellikle "Maşa ve Ayı"nın büyük başarısından
sonra, dünya genelinde gösterilen Rusya yapımı çizgi filmlere bir yenisi daha
ekleniyor. “Tri kota (Üç kedi)” adlı çizgi film 143 farklı ülkede ekranlara
gelecek.
Okul öncesi çocuklara yönelik yayın yapan Nick Jr. Kanalının 100
milyondan fazla izleyicisi artık “Tri kota (Üç kedi)” adlı Rus çizgi filmini de
seyredebilecek.
Business FM'in haberine göre, Rus STS Media, çizgi filmin
İngilizce versiyonunun haklarını Viacom şirketine sattı. Nick Jr. kanalı,
İngiltere, Almanya, Fransa, İtalya, Latin Amerika ülkeleri, Yakın Doğu,
Hindistan, Avustralya ve Güney Kore’de ekranlara geliyor.
Çizgi filmin bu ay içinde dünya genelinde gösterimine
başlanacağı açıklandı.
Bu, “Smeşariki” ve “Maşa ve Medved”den sonra farklı ülkelerde
gösterilecek üçüncü Rus yapımı çizgi film olacak.
Rusya Federasyonu Başbakan Yardımcısı Olga Golodets,
Rusya'nın en uzun ömürlü insanlarının Kuzey Kafkasya cumhuriyetlerinden
İnguşetya'da yaşadığını söyledi.
Cumhuriyette ortalama insan ömrü 80 yılın
üzerinde. Golodets, İnguşetya sakinlerinin uzun ömürlü olmalarını sağlıklı
yaşam biçimine, alkol ve sigara gibi kötü alışkanlıklardan uzak durulmasına ve
gelişmiş sağlık sistemine bağlıyor.
İnguşetya'da şu an 100 yaşın üstünde sağlık yaşamı devam eden 45 kadın ve 4
erkek var.
Golodets ayrıca şu anda Rusya'da 70 yaşın üstünde 13,3
milyon kişinin yaşadığını söyledi.
Ortalama insan ömrünün en az olduğu bölgeler ülkenin Uzak
Doğu'sunda yer alan Yahudi Özerk ve Amur bölgeleri.
Rusya’da 19. yüzyılda çocukların zihinsel gelişimi için
tasarlanan ”matruşka” bebekler, ülkenin simgesi haline geldi.
Rus sanatçı Sergey Malyuti’nin 1890 yılında tasarladığı ve
ahşap oyma sanatçısı Vasily Zvyozdoçkin’in yaptığı iç içe geçmiş 8 bebek, adını
döneminin popüler kadın ismi ”Matriyona”dan aldı.
Ahşap bebekler, 20. yüzyılın başına kadar okullarda
çocukların zihinsel gelişimi, renk, boyut ve aile kavramlarını öğrenmeleri için
kullanılıyordu.
Bebekler, ilk kez 1904’de Paris’teki uluslararası bir
fuarda görücüye çıktı ve matruşka olarak tüm dünyada tanındı.
Birden fazla olmasıyla kadının doğurganlığını, iç içe
geçmesiyle de annenin korumacı yönünü betimleyen matruşka bebekler, Paris
fuarının ardından dünyanın her ülkesinden talep görmeye başladı.
Kısa sürede Rusya’nın simgelerinden biri haline gelen
matruşka, Türkiye’ye Sovyetler Birliğinin dağılmasından sonra geldi. Bağımsız
Devletler Topluluğuna üye ülkelerdeki vatandaşlar sayesinde tanınan bebekler,
Rusya ile Türkiye arasındaki ticari ilişkilerin gelişmesiyle Türkiye’de kısa
sürede sevilen ithal ürünlerden biri oldu.
Ihlamur ağacı tercih ediliyor
Sergiev Possad kentindeki Güzel Sanatlar Enstitüsünün
Tasarım Bölümü Başkanı Daria Baranova, matruşkanın ilk kez Moskova’da elde
yapıldığını, 20. yüzyılın ortalarından itibaren kentteki atölyelerde üretilmeye
başlandığını anlattı.
Matruşka yapılacak ahşabın titizlikle seçilmesi gerektiğini
ve genelde Ihlamur ağacının tercih edildiğini belirten Baranova, ahşabın ince
bir işçilikle tornadan geçirildiğini, yüzey temizliği dikkatle yapılarak boyama
ve tasarım ünitesine gönderildiğini söyledi.
Birinci Moskova El Sanatları Eğitim Fakültesi’nden öğretim
üyesi Elena Kalenova da fabrikadan gelen ürünlerin kurutulduktan sonra
astarlandığını, daha sonra boya ve çizim aşamasının başladığını söyledi.
Önce yüz bölümünün, ardından elbise ve detayların
çizildiğini anlatan Kalenova, kırmızı, mavi, kahverengi ve beyaz renklerin
yaygın olarak kullanıldığını belirtti. Kalenova, en son vernik atılarak
matruşkanın tamamlandığını vurguladı.
Boyu bir santimetreden 13 metreye kadar değişen
matruşkalar, renk, boya, çizim, büyüklük ve figürlerine göre 100 ruble
(yaklaşık 1,5 dolar) ve 58 bin ruble (yaklaşık bin dolar) arasında alıcı
buluyor.
Sovyet ve
Rus sinemasına Rusya'daki izleyiciler ile yabancı sinemaseverlerin bakışı her
zaman farklı olageldi. İşte yabancı sinema eleştirmenlerinin bakışını
yansıtan güzel bir örnek. RBTH, Harvard Üniversitesi'ne bağlı Department of
Visual and Environmental Studies'in (Görsel ve Çevresel Çalışmalar Bölümü)
hazırladığı izlenmesi tavsiye edilen filmler içinden en önemli gördüğü 10 Rus
filmini şöyle sıraladı:
1. Kanuna Göre (Po zakonu) - Lev Kuleşov, 1926
Öncü
sinemacılardan Lev Kuleşov'un bir Jack London yapıtından uyarladığı siyah-beyaz
film genel izleyici kitlesi tarafından pek takdir edilmese de hala
eleştirmenlerin favorilerinden biri.
Rus
sinemasının dünya çapında şöhrete sahip yönetmenlerinden Sergey Eisenstein'in
1905 devrimi olaylarından esinlenerek çektiği Potemkin Zırhlısı bugün bile pek
çok ülkede ilgiyle izleniyor.
3. Ana (Mat') - Vsevolod Pudovkin, 1926
Ünlü
ressamımız Abidin Dino'nun birlikte çalışma şansını bulduğu Sovyet
yönetmenlerden biri de Vsevolod Pudovkin. Yönetmenin bu filmi Maksim Gorki'nin
aynı adlı romanından uyarlanmış.
4. Toprak (Zemlya) - Aleksandr Dovjenko, 1930
Rusya'nın
yine dünyaca ünlü yönetmenlerinden Dovjenko bu filmde kamerasını 1930'lu
yıllara damgasını vuran ve ülkeyi kökünden değiştiren tarım ve hayvancılığın kolektifleştirmesi
politikasına tutuyor.
5. Turnalar uçuyor (Letyat juravli) - Mihail
Kalatozov, 1957
1958'de
Cannes'da Altın Palmiye kazanan film pek çok Rusyalının da en sevdiği
filmlerden biri. Yüreklere dokunan bu ikinci dünya savaşı öyküsünde kısa süre
önce kaybeden efsanevi oyuncu Aleksey Batalov ve Tatyana Samoylova
yıldızlaşıyor.
6. Askerin Türküsü (Ballada o soldate) - Grigori
Çuhray, 1959
En özel ve
en sevilen Sovyet filmlerinden biri Askerin Türküsü. Yönetmeninin tüm
bürokratik engellere rağmen ekrana çıkarmayı başardığı bu mütevazı ikinci dünya
savaşı filmi bugün bile pek çok sinemaseverin favori Sovyet filmi.
Rus tarihinin
en önemli ikon sanatçısı Andrey Rublyov'un yaşamına eğilen bir Tarkovski filmi.
Alışılmışın üzerindeki süresiyle dikkat çeken film Sovyetler Birliği ve Rusya
tarihinin ebedi fay hatlarından biri olan sanatçı-iktidar ilişkisine
odaklanıyor.
9. Savaş ve Barış (Voyna i mir) - Sergey Bondarçuk,
1967
Lev
Tolstoy'un başyapıtından uyarlanmış bir sinema destanı. Ünlü yönetmen Sergey
Bondarçuk'un yönettiği ve başrolünü oynadığı film pek çok Rusyalının da en
sevdikleri arasında.
10. Russkiy Kovçeg - Aleksandr Sokurov, 2002
Son dönemin
öne çıkan Rus yönetmenlerinden Aleksandr Sokurov'un St. Petersburg'da
Ermitaj'da çektiği Russkiy Kovçeg kentin 300'ncü kuruluş yılını onurlandırıyor.
Ermitaj'ı Rusya'nın kültürel mirasını koruma ve muhafaza etme görevini
üstlenmiş bir nevi Nuhun Gemisi, yani "kovçeg" olarak gören Sokurov
filmi tek sekansla ve montajsız çekmiş.
"Ruslar, Türkiye üzerine kendi dillerinde çevrilmiş ya da yazılmış
yayınların neler olduğunu tam sayım halinde biliyorlar. Kaynakça çalışmalarını
çoktan yapmışlar. Ellerindeki ciltlerde Rusçada bizimle ilgili olan yayınlarını
taramışlar. Kaynakçaları 1713 yılından başlamış, bugünlere kadar gelmiş.
Rusça’da Türkiye üzerine yazılmış 1713 1917 yılları
arasında 5116 adet, 1917 1975 arasında 15797 adet yapıtın bilgisine sahibiz,
diyebiliyorlar.
Biz ise, Türkçede Rusya’ya ilişkin çevirdiğimiz ya da
kaleme aldığımız yayınların neler olduğunu bilmiyoruz. Rusya hakkında neleri
bildiğimizi ve neyi, ne zaman, nereden, nasıl öğrendiğimizi ölçebileceğimiz bir
“kaynakça”mız yok.
Oysa “kaynakça”, Batı dilinden söyleyişle bibliyografik
çalışma, hangi alan söz konusu ise o alanda, elgördülük değil ciddi işler
yapıldığının işareti sayılır. İşe başlamanın “a”sı!
Bizde yok!
***
Rus akademisyenlerden S. N. Uturgauri, Ankara’da 1992
yılında yapılan 500. Yıl Sempozyumu’na sunduğu bildirisinde, Rusya ile
birbirimizi öğrenmeye başlama tarzımıza ilişkin olarak ilginç bilgiler veriyor.
Diyor ki, ülkelerimiz birbirini, doğrudan kendi dillerinde
kendi yaptıkları incelemelerle değil, büyük bölümü Fransızcadan yapılan çeviri
kitaplarla tanımaya başladı.
Rusya’da bizimle ilgili ilk kitap, “Osmanlı
İmparatorluğunun yükselmesi, çökmesi ile askeri durumu” başlıklı, Kont Marsilye
adlı yazar tarafından kaleme alınmış Fransızca bir kitabın 1737 tarihli
çevirisi. Bizde Rusya hakkındaki ilk kitap ise, Edirne Barışı’ndan sonra yine
Fransızcadan çevrilerek 1829 yılında yayımlanan J. H. Castera’nın“Katerina
Tarihi” olmuş.
İlk diplomatik-ticari ilişkilerin 1492 yılında başladığı
düşünülürse, ortada hem geç hem dolaylı bir kültürel temas gerçeği var.
Reklamdan sonra devam ediyor
Rusya - Türkiye arasındaki kültürel ilişkilerin Batı
coğrafyası üzerinden değil, iki tarafın birbirinin kültürünü aracısız doğrudan
öğrenme dönemi, Rusya’da 1781’de bizde ise 1886 yılında başlamış.
Onlar Şair Nâbi’nin Hayriyye’sini 1781’de [Fransızcadan
çevirip] Rusça okurken, biz onların diplomat-yazarı Griboyedov’unAkıldan Bela
oyununu - Mizancı Murat Rusçadan çevirmiş Osmanlıca/Türkçe olarak 1886’da
okumuşuz.
Tarihlere dikkat ederseniz, bir de şöyle bir durum var:
Birbirini Batılıların süzgecinden okumakta Rusya 1737 - biz 1829; birbirinden
doğrudan çeviri yaparak öğrenmede Rusya 1781 -biz 1886 doğumluyuz. Aramızda yüz
yıllık, hiç de az olmayan bir fark var. Bugün, “karşımdaki hakkında ne
biliyorum” sorusunu açıklığa kavuşturacak bibliyografik çalışma eksiğimizi göz
önüne alırsak, kültürel ilişkilerde bizim daha ‘geriden gelme’ özelliğimiz
halen sürüyor demektir.
Herkes önce kendinden sorumludur. Artık, yetersiz bilgi ve
eksik gayret sorunumuzun üstesinden gelmemiz gerekir.
Elbette bir de sorularımızı yeniden düzenleme işi var...
Alanın uzmanlarınca masaya koyulmuş, ne var ki üzerinde
durulmamış, ama öne çıkarılmaları heyecan verici çok soru var. Örneğin, Türk
Rus ilişkilerinin son 500 yılında yaşanan 12 savaşın toplamı 50 yıl. Peki kalan
450 yılda ne var ne yok?... Örneğin, bu kapışmalarda başka devletlerin rolü ne
kadar?... Örneğin, bu iki ülkenin hem imparatorluk hem modernleşme tarihi neden
bu kadar çok birbirine benzer? ... Örneğin, Batı zihninde dünyanın Batı/Doğu
sınırı kâh Hristiyanlık/İslam kâh Katolik/Ortodoks ayırımına göre çizilir; bu
durumda ‘kim kimle daha çok kültürel ortak?’...
Kendi gerçekliğimize ve başkalarıyla ilişkilerimize taşıma
süzgeçlerden değil de doğrudan bakabilirsek, ezbere aldığımız sorulara farklı
ve yeni sorular ekleyebilirsek, hiç kuşkusuz gözlerimizin önünde başka bir
dünya görüntüsü belirecek."
Ünlü ABD'li yönetmen Oliver Stone'un, 2015-2017 yılları
arasında "Putin" belgeselinin çekimleri sırasında Rus lider ile
yaptığı söyleşilerden oluşan "Vladimir Putin ile Söyleşi" adlı kitap
satışa çıktı. Lenta.ru, kitaptan bazı bölümleri paylaştı. İşte Putin'in ilginç
anılarından bazıları:
“Dedemin bir dönem Lenin ve Stalin’in aşçılığını yaptığı doğru. Dünya küçük.
Dedem 1917’deki devrim öncesi Petrograd’da bir restoranda aşçılık yapıyordu.
Lenin’in yazlık evinde nasıl aşçı olduğunu bilmiyorum. Daha sonra Stalin’in
evinde aşçılık yaptı. Sıradan bir insandı, aşçıydı.
Biz Leningrad’da (St.Petersburg) yaşıyorduk, ama Moskova
yakınlarında yaşayan dedemin yanına yazları birkaç kere geldik. Emekliye
ayrılmıştı, ama daha önce çalıştığı devlet yazlık evlerinin birinde yaşıyordu.
Babam, babasının yanına Stalin hayattayken gittiğini anlatırdı. Dedem, Stalin
gezinti yaparken babama uzaktan onu göstermiş. Bu dönem hakkında tek bildiğim
şey bu.”
“Ailem üzerime çok titremesine rağmen ben başına buyruk
yaşardım. Sokakta çok zaman geçirirdim ve tabii, en hafif deyişle her zaman
disiplinli değildim. Ne zaman ki düzenli olarak spor, judo yapmaya başladım,
disipline oldum ve hayatım iyi yönde değişmeye başladı.”
“KGB’de çalışmayı kendim istedim. KGB’de çalışabilmek için
hukuk fakültesine girdim. Henüz lisede okurken KGB’nin Leningrad İdaresine çat
kapı gidip, onlarla çalışmak için ne yapılması gerektiğini sordum. Hukuk
fakültesini bitirmem gerektiğini söylediler. Bu nedenle hukuk fakültesinde
okudum.”
“1996 yılında Moskova’ya geldiğimde burada arkamda ciddi
bir destek ve önemli bağlantılarım yoktu. 1996’da geldim ve 2000 yılında devlet
başkanının vekili oldum.
Boris Yeltsin ile ve ekibiyle çok özel bir ilişkim yoktu.
Yeltsin’in neden beni seçtiğimi bilmiyorum. Benden önce çok yetenekli kişiler
çalışıyordu. Bu kişilerden biri olan Bay Primakov, maalesef kısa süre önce
aramızdan ayrıldı.
Yeltsin’in bana yaptığı ilk teklifi reddettim. Burada, yan
odada, devlet başkanlığına aday olabilmem için beni başbakan olarak atamak
istediğini söyledi. Bunun çok büyük bir sorumluluk olduğunu, hayatımı tamamen
değiştireceğini ve buna hazır olmadığımı belirttim. O ise, daha sonra bu konuya
tekrar döneceğimizi söyledi.”
İlk kez bundan yaklaşık 520 yıl önce diplomatik ilişki
kuran Türkiye ile Rusya'nın ortak geçmişinde
bilmediğimiz, hâlâ karanlıkta kalan pek çok sayfa bulunuyor...
Türk-Rus tarihinde yapılan kısa bir zaman yolculuğu bu kez
de Türk kızı Ayşe'nin 1800'lerin sonunda Edirne'den başlayan, önce Varşova'ya
sonra da Rusya'ya uzanan inanılmaz macerasını ilk kez ortaya çıkarıyor.
İşte film gibi bir yaşam öyküsü...
Farklı kaynaklardan yararlanılarak yapılan
araştırmaya göre, 1877-1878 yıllarındaki Rus-Türk savaşına katılan Keksgolmski
Alayı'nın yürüyüşü sırasında subay Mihail Savenko, Edirne'nin Kuruçeşme
köyünde yanmış bir evin yanında açlıktan ölmek üzere bir Türk çocuğu görür.
Rus subayların cesetlerle dolu köyden geçişi anında Savenko beş yaşındaki kız
çocuğunu şans eseri fark eder ve paltosuyla sararak hemen yürüyüşteki
sırasına döner.
Savenko durumu arkadaşlarıyla paylaşır ve Rus
askerler yürüyüş boyunca bitkin çocuğu nöbetleşe taşır. Dönemin Rus
kaynakları kız çocuğun annesinin bölgede çıkan çatışmalar sırasında
hayatını kaybettiği notunu düşer. Bu kaynaklarda, "Bebek adının Ayşe
olduğunu söyledi. Savaş sonuna kadar Ayşe görevli yüzbaşı Petersen'in treninde
özel bakıma alındı. Önce Bulgar köylülere verilmek istendi ama daha sonra Rus
alay yönetiminin yaptığı toplantı sonucunda çok sevildiği için
orada kalmasına karar verildi. Ayşe yemekhaneden getirilen yemekle
beslendi" yazar.
Savaşın ardından bölgede görevli olan alay o zamanlar
Rusya'ya bağlı Varşova'ya döner. Ayşe Varşova'da alaya ait Ortodoks kilisesinde
vaftiz edilir ve kendisine Mariya ismi verilir.
Yüzbaşı Kostantin
Konovalov vaftiz ettiği için Mariya'nın nüfus belgesinde baba adı olarak
Konstantin yazılır, soyadını ise hayatını borçlu olduğu Keksgolmskaya
Alayı'ndan alır. O kadar sevilir ki, Mariya için alayda özel bir
vakıf kurulur ve subaylar her ay maaşlarının yüzde
1'ini bağışlar.
Okula başlayıncaya kadar Mariya Keksgolmskaya'yı, Alay
Komutanı General V. Panyutin'in ailesi yetiştirir.
Bu sırada ilginç bir olay yaşanır...
Ağustos 1879'da Varşova'daki Keksgolmski Alayı'nda bir
toplantıya katılan Rus Çarı II. Aleksandr misafirhanede Mariya'nın duvarda
asılı fotoğrafını görür. Bunun üzerine Alay Komutanı Panyutin, Mariya'nın
öyküsünü anlatır ve Varşova'da bulunan Aleksandro-Mariyinskiy Kızlar
Enstitüsü'nde eğitim alması için Çar'dan yardım ister.
İlginç öyküden etkilenen II. Aleksandr, eşi ile bu konuyu
görüşme sözü verir. Gerçekten de kısa süre sonra Çar'ın eşinin onayıyla Mariya
söz konusu okulda eğitim görme hakkını kazanır.
1890 yılında okuldan başarıyla mezun olan Mariya katıldığı
askeri bir etkinlikte dönemin Çarı III. Aleksandr'ın eşi Mariya Fyodorovna'nın
dikkatini çeker. Mariya Çar ailesinin oturduğu bölüme davet edilir ve
onlarla birlikte Keksgolmski alayının geçişini izler. Çar ailesinin üyeleri ile
sohbet etme olanağı bulan eski Ayşe, yeni Mariya onların da sempatisini
kazanır,
İlginç öykü, ABD ve İngiltere'de çıkan gazetelere de "Alay
Kızı Mariya" başlıklarıyla yansır.
1892 yılında, yani yaklaşık 20 yaşındaki Mariya,
İzmailovski Alayı'nda görevli subay Aleksandr Şlemmer ile evlenir. Görkemli
düğüne Varşova'daki Rus sosyetesi ve askeri yetkililer katılır. Düğünde Çar
ailesi Mariya'ya pırlanta kaplamalı altın bilezik ve bir tebrik mesajı da
gönderir..
Evlendikten sonra Mariya Rusya'da kilise ve anıtların inşa
edilmesi ile ilgili hayır çalışmalarında görev alır, bağışlarda bulunur,
1.Dünya Savaş'nda askeri hastanelerde gönüllü hemşirelik de yapar.
Burada vereme yakalan Mariya, 1917 Devrimi sırasında belki
de çarlık ailesine olan gönül borcu nedeniyle Beyaz Ordu, yani devrime karşı
mücadele edenlerin safına geçer.
Önce Beyaz Ordu subayı olan büyük oğlu Pavel çatışmalarda
hayatını kaybeder, ardından eşi Kızıl Ordu tarafından yakalanarak kurşuna
dizilir.
Sonunda Mariya 1920 yılında, 40 yaşına
ulaşamadan vereme yenik düşerek Kırım'ın Yalta kentinde hayatını kaybeder,
aynı yerdeki mezarlıkta toprağa verilir.
Beyaz Ordu saflarında savaşarak Avrupa'ya kaçan öteki oğlu
Georgi ise 1974 yılında Almanya'da hayatını kaybeder.
2001 yılında Leningrad bölgesinde yer alan Priozerksi
kentinde başarılı öğrenciler için Mariya Keksgolsmkaya adına burs tahsis
edilir.
Böylece Ayşe'nin Edirne'de başlayan
hayatı Yalta'da son bulur ama anısı hep yaşar...
Rusya'da iş hayatından erkeklerden daha fazla yük çektiği
her vesile ile itiraf edilen kadınların erkeklerden çok daha az kazandığı resmi
ağızlardan da doğrulandı. Bir hükümet toplantısında konuşan Başbakan Yardımcısı
Olga Golodets 2015 sonu itibariyle ayda ortalama 38 bin 600 ruble (670 dolar)
kazanırken, kadınların 28 bin ruble (486 dolar) kazandığını açıkladı.
Dünya Ekonomik Forumu'nun cinsiyetler arası eşitsizlik listesinde Rusya 144
ülke arasında 75. sırada. Sıralamada Türkiye 130. sırada.
Bakan Golodets kadınların maaşlarının erkeklerden yüzde 26
daha düşük olduğunu söylüyor. Maaş uçurumunun en az olduğu sektör eğitim.
Bilişimde ise fark yüzde 33'e kadar çıkıyor.
Öte yandan, başbakan yardımcısı çalışma hayatında
cinsiyetler arası uçurumun kapanma eğiliminde olduğuna dikkat çekiyor.
Golodets, 2005 yılında maaşlar arasındaki uçurumun yüzde 40 seviyesinde
olduğunu, bugün "nispeten daha iyi noktada olunduğunu" belirtiyor.
Golodets kadınların politikada yeterince temsil
edilmediğine ve Rusya'nın bu alanda Batı'nın ve diğer gelişmiş ülkelerin
gerisinde kaldığına da değindi.
Devlet Duması'nda kadın vekil oranı yüzde 15,
Parlamento'nun üst kanadı Federasyon Konseyi'nde ise yüzde 17. Hükümetteki 31
bakandan yalnızca üçü kadın: Başbakan Yardımcısı Olga Golodets, Eğitim ve Bilim
Bakanı Olga Vasilyeva ve Sağlık Bakanı Veronika Skvortsova.
Sovyetler Birliği'nin roket saldırısı erken uyarı sistemi
1983 yılında alarm verdiğinde dünya nükleer savaşın eşiğine gelmişti...
Stanislav Petrov adlı subay bilgisayara inanmayıp alarmın yanlış olduğunu ilan
etmese idi o eşik geçilebilir, Sovyetler Birliği ABD'ye karşı saldırı
başlatabilirdi. Petrov'un basiteri dünyayı felaketten kurtardı.
Petrov bu yıl Mayıs ayında hayatını kaybetti. Batı medyası ise herkesin
sempatiyle baktığı bu soğuk savaş kahramanının 77 yaşında öldüğü haberini ancak
birkaç gün önce tesadüfen öğrendi.
Stanislav Petrov yıllar önce BBC'ye verdiği röportajda 1983'teki
olayı şöyle anlatmıştı:
"Sirenler çalmaya başladı ve birkaç saniye boyunca
ekrana bakmaktan başka bir şey yapamadım. Üzerinde kocaman kırmızı harflerle
ATEŞLENDİ yazıyordu. Bir dakika sonra bir siren daha. İkinci roket ateşlendi,
derken üçüncü, dördüncü ve beşinci... Ekrandaki uyarının yerini ROKET ÇARPMASI
uyarısı aldı. Düşünme payımızın ne kadar olacağına dair bir talimat yoktu. Ama
her geçen saniyenin askeri ve siyasi yetkililerin çok kıymetli vaktine mal
olduğunu biliyorduk. Bunun üzerine bilgisayara inanmamaya karar verdim. Ahizeyi
kaldırdım ve üstümle konuşup alarmın yanlış olduğunu söyledim. Ama kendim de
bundan tam emin değildim. Yüzde elli - yüzde elliydi inancım. Ve hata yapmışsam
beni kimsenin düzeltmeyeceğini biliyordum".
Buluttan yansıyan güneş ışınlarının sebep olduğu bu olaydan
sonra Stanislav Petrov raporunda durumu yeterince ayrıntılı anlatmadığı
gerekçesiyle kınama cezası almış, bir yıl sonra da silahlı kuvvetlerden
ayrılmıştı.
1990'lı yıllarda olayın üzerindeki gizlilik kaldırılınca
tüm dünya Stanislav Petrov'un adını öğrendi. Petrov "dünyayı kurtaran
adam" olarak pek çok uluslararası ödüle layık görüldü.
Batı medyasının Petrov'un ölümünü öğrenmesi, 7 Eylül 2017
tarihinde Alman yönetmen Karl Schumacher'in doğum gününü kutlamak üzere
Petrov'u araması sayesinde mümkün oldu.