

Siyasi Tahlil


بِسْـــمِ اللهِ الرَّحْمٰـــنِ الرَّحِيـــم
Soruların Cevapları
Soru 1: Son zamanlarda Lübnandaki devletlerarası çatışmanın hiddetinin hafiflediği ve işlerin biraz olsun çatışmasının soğumasına doğru meylettiği mülâhaza edilmiştir. Bunun sebebi nedir? Bu, Lübnan üzerindeki Amerikan-Fransız çatışmasının sona erdiği ve Lübnan sorunlarının çözümünün uzlaşma yönünde kolaylaştığı anlamına mı gelmektedir?
Cevap 1: Cevaba ulaşmak için aşağıdaki hususların zikredilmesi kaçınılmazdır:
1. Amerika, geçen seneler boyunca, bilhassa et-Tâif Anlaşmasından ve Amerikanın Suriye Ordusunu Lübnana sokmasından itibaren Lübnanda gezip dolaştı. Böylelikle Suriye, Amerikanın Lübnanda esas oyuncu haline gelmesini sağladı.
2. Bu durum el-Harîrî suikastına dek sürdü. Zîra Avrupa, bilhassa Chiraclı Fransa, bu hâdiseyi güçlü bir biçimde istismar etti. Nitekim Chirac bu hâdisede, yerel, bölgesel ve devletlerarası kamuoyunu, suikast gerçekleştiği vakit Lübnanda fiilî sultanın sahipleri olmaları itibariyle, Amerikaya, Suriyeye ve tüm işbirlikçilerine karşı kışkırtmak için büyük bir fırsat olduğunu gördü. Bu suretle Chirac, Amerikayı sıkıntıya sokacak derecede durumu kızıştırmayı başardı. Dolayısıyla Amerika Suriyeden, ordusunu çekmesini ve bir görüntüden kaybolmasını istemek mecbur kaldı. Ayrıca Chiraclı Fransa bu çatışmayı sürdürürken, Amerika ile alenen çatışmayan ama perde arkasından onu huzursuz eden İngiliz siyâsî geleneğine binâen İngiltere de Fransayı perde arkasından besliyordu. İşte o zaman Chiraclı Fransa, Amerika önünde sert bir biçimde duruyordu.
3. Lübnandaki Amerikan-Fransız çatışması bu şekilde sürdü ve her iki taraf da Lübnandaki yerli piyonlarını kullanabildiği kadar kullanıyordu. Amerikanın derdi, önceki senelerde olduğu gibi, Lübnanın dizginlerini tutmaya devam etmek iken, Avrupa, bilhassa Chiraclı Fransa, Lübnana ilişkin kadîm Sömürgecilik rüyalarını gerçekleştirmenin dağdağası içindeydi. Bunun için kadîm Fransız Sömürgeciliğini yeniden canlandırmak üzere Amerika, Suriye ve işbirlikçilerine karşı gerilimi tırmandırmak için bir fırsat bulmuştu.
4. Bu çatışma, 2007 yılı başlarına, tam olarak Sarkozynin Fransa Devlet Başkanı seçilmesine kadar sürdü. Bilindiği gibi Sarkozy, Amerikanın dostlarındandır ve Amerikaya siyâsî yakınlık bakımından onunla müttefikliği mâlumdur. Hatta Demokratlardansa, Yeni-Muhâfazakârlara ve hâssaten Yahudilere daha yakındır. Ne de olsa onun annesi de Yahudidir.
5. Sarkozy seyrine, Iraka girmesi konusunda Chirac döneminde açılan Amerika ile düşmanlık sayfasını kapatma girişimi ile başladı. Amerikanın Iraka saldırısını, olmuş-bitmiş, mazide kalmış olarak görür hale geldi ve şu anda yapılması gerekenin, saldırının vâkıasına muhâlefet etmek değil, ancak çare bulmak olduğuna kâni oldu.
6. Dolayısıyla önemli olan, Amerika ile Fransa arasında Lübnandaki çatışmanın hiddetinin hafiflemiş ve Amerika ile Fransa arasında karşılıklı resmî ziyâretlerin artmış olması, üstelik Washingtona ziyaretlerin daha da sıklaşmış olmasıdır.
7. Ayrıca Lübnandaki Amerikan-Fransız siyâsî hareketliliği, birinin diğerini tamamen ortadan kaldırmasından uzaklaşıp müşterek paydalara yaklaşmıştır.
8. Bundan ötürü şu anda Amerika ile Fransanın Lübnanda, her iki devletin tesir kuvveti nispetinde bazı ihtilaflar olmakla birlikte her ikisinin de maslahatlarını koruyacak bir uzlaşmalı çözüm arayışında olduklarını, yoksa -Chirac döneminde olduğu gibi- birbirlerinin maslahatını ortadan kaldırma peşinde olmadıklarını söylemek mümkündür.
9. Geriye sadece İngiltere ve Lübnandaki uşakları kalmaktadır ki onların da zorunlu olarak Amerikan-Fransız uzlaşmasında bulunmaları mümkündür.
10. İşte böylece Chirac döneminde, orada sıcak bir Amerikan-Fransız çatışması vardı ve İngiltere de Fransanın yanında durup Amerika aleyhindeki bu çatışmayı körüklüyordu, lâkin perde arkasından.
Çatışma; ya Fransanın Lübnana dönmesi ve Amerikanın çekip gitmesi, ya da Fransanın başarısızlığa uğraması ve Amerikanın önceden olduğu gibi Lübnanda istikrar bulması üzerinde dönüyordu. Yani çatışma, orta çözüm kabul etmeyecek kadar hiddetli idi. Dolayısıyla ya Amerika Lübnandaki fiilî nüfuzunu tek başına sürdürecekti, ya da çekip gidecek ve Fransa onun yerini alacaktı. Bunun içindir ki çatışma sıcaktı ve bu durum, her iki tarafın Lübnandaki piyonlarının yanı sıra İngilterenin piyonlarına da yansıyordu.
Sarkozy döneminde ise Amerika ile Fransa arasındaki bu çatışma hafifledi ve Chirac döneminde olduğu gibi ya Amerika, ya Fransa şeklinde değil de, her birinin devletlerarası nüfuz kuvveti nispetince aralarında maslahat paylaşımı üzerinde dönmeye başladı. Şayet Amerika ve Fransa, İngiltere ile uşaklarının müdâhaleleri ve kaoslar çıkarması ile baş edebilirlerse, Amerika ve Fransanın Lübnanda uzlaşmacı bir çözüme varabilmeleri mümkündür. Sorunun, Amerikan-Fransız çatışmasının sona erip ermediğine ilişkin ikinci kısmına gelince; durum böyle değildir. Görünür gelecekte doğru olsa da, fazla uzun sürmez. Çünkü Amerikanın kibri ve küstahlığı onu, diğer devletlere karşı eli açıklığa yada onlarla maslahat paylaşımına râzı olmaz hale getirecektir. Bilakis hegemonya için geri dönecek, bu da Fransayı kışkırtacak ve çatışma yeniden başlayacaktır. Amerika şu sıralar Irakta, Afganistanda ve diğer bölgelerde bataklığa batmamış olsaydı, Sarkozy ile dostluk ve maslahat paylaşımı sınırına yanaşmazdı, bilakis Firavunlaşmış devletlerarası gelenek üzere hemen dirsek gösterirdi. Sorunun son kısmına gelince; işlerin uzlaşma yönünde kolaylaştığını söyleme imkânı, Amerika ile Fransanın İngilterenin plânlarına ve şeytanlığına karşı uyanık olmaları miktarınca doğru olur. Biliyoruz ki İngiltere bu işlerde mâhirdir ve Amerikanın ve Fransanın olduğu gibi onun da Lübnanda adamları vardır.
11. Velhâsıl; Chirac döneminden süregelen Lübnandaki Amerikan-Fransız çatışmasının hiddeti, şu anda Sarkozy döneminde hafiflemiştir ve aralarındaki çözüm, her birinin devletlerarası tesir kuvvetini nazar-ı îtibâra alarak her ikisinin de maslahatlarını koruyacak bir uzlaşma yönünde dönmektedir. İngiltere ile Lübnandaki uşaklarının şeytanlığını başarısızlığa uğrattıkları takdirde, sükûnete ve orta çözümlere doğru ilerleyebilirler ve bu da elbette Lübnandaki uşaklarına yansır. Bununla birlikte İngilterenin, Amerika ile Fransa arasındaki çatışmayı yeniden kızıştırabilme kudreti, zayıf bir kudrettir. Ancak bu kudret, geçerli bir ihtimâl olarak kalacaktır ve dâima hesâba katılmalıdır.
**********
Soru 2: Dün, Amerikan Kongresinin [Senato] 23 ret oya karşılık 75 kabul oyu ile, Irakın [Kürt, Şiî ve Sunnî] olarak üç varlığa bölünmesine ilişkin bağlayıcı olmayan bir kanunu çoğunlukla kabul ettiği duyuruldu.
Soru şudur: Kongre, çok büyük bir çoğunlukla bir kânun kabul ettiği halde, nasıl bağlayıcı olmaz? Ayrıca, neden böyle bir kânun çıkarıldı?
Cevap 2: Muhakkak ki siyâsî işlerin birçok şekilleri vardır ve bunlar, ustaca kullanıldıkları takdirde, askerî işlerin bile götüremeyeceği sonuçlara götürürler. Nitekim hegemonya ve nüfuz peşinde olan büyük devletler, siyâsî işleri öyle mücerret aşırılık için yapmazlar, bilakis bunlar, göze görünür olmasa da, bir amaç uğrunda olur. Sonra burada başka bir husus daha vardır ki bu da, siyâsî işin kuvvetinin ve azametinin, hedeflerini gizlemesinden ileri gelmesidir. Böylece aleyhinde gereken tedbirleri almamasını sağlayacak şekilde açığa vurmaksızın hasmını şaşkına uğratır. İşte bu husus idrâk edildiği zaman, bu devletlerin siyâsî işlerini kavramak mümkün olur. Bunlar, bazen bir haber sızdırır, sonra da -bizâtihi öne süren kendileri olduğu halde- bu haber yayının yankılarını takip ederler Tüm bunlar, bu habere yönelik tepkileri görmek içindir ki buna göre gerekenleri benimsesin.
Bağlayıcı olmayan bu kânun da böyledir. Zîra Kongre, bir kânunun tartışması tamamladığı, gürültüler koparıldığı, sonra gelgitler yaşandığı, ardından hakkında oylama yapılıp da büyük bir çoğunlukla kabul edildiği halde, durduk yere bir kânun için toplanıp onu ele almaz Bunları yapıyorsa, -Beyaz Saray karşı çıkıyormuş gibi görünse bile- mutlaka bu kânunun arkasında bir amaç vardır. Amaca gelince; Amerika, taksim konusunu ajandasına (gündemine) sokmuş durumdadır. Fakat bu öyle kolay bir iş değildir. Bilakis yerel, bölgesel ve devletlerarası komplikasyonları vardır. O, bağlayıcı olmayan bu kânun ile hem nabız yoklamak, hem de oylanmak üzere Kongreye sunarak teoriden pratiğe geçtikten sonra taksim düşüncesine ilişkin potansiyel tepkiyi görmek istemektedir. Şimdi onlar, bu eksendeki tepkileri gözlemlemektedirler ki böylece hem yerel olarak Sunnî ve Şiî Müslümanlar açısından, hem bölgesel olarak gerek Kürtlerin bir varlığa (devlete) sahip olmalarına Türkiyenin tepkisi, gerekse civar devletlerin tepkisi ve bu taksimin kendilerini de içine almasına ilişkin korkuları açısından, hem de İkinci Dünya Savaşından sonra belirlenen harita sınırlarının değiştirilmemesine dair yarı-devletlerarası örften dolayı devletlerarası tepki ve bu fikrin kabulü açısından ne şekilde yankılanacağını göreceklerdir. Bunlar ışığında Amerika, gelecek adımı, yani bu bağlayıcı olmayan kânunu, bağlayıcı bir kânuna dönüştürmeyi düşünecektir!
Bunun içindir ki Müslümanlar, bu mesele karşısında sapasağlam bir tavır almadıkları, koltuktan başkasına önem vermeyen uşak yöneticilere -ayaklarını kaydırdığında bile, ülkeyi ve halkını heder ettiklerinde bile- çatmadıkları ve Müslümanlar, ülkelerinin zaten bölünmüş ve parçalanmış olmasından sonra daha da bölünmesinin ve parçalanmasının tehlikesini kavramadıkları, tüm bunların farkına varmadıkları takdirde, kendilerini canlı canlı öldüren adımlar başlamış demektir Muhakkak ki Müslümanlar, Amerikanın ve işbirlikçilerinin plânlarını boşa çıkarmaya muktedirdirler. Zîra beldeleri, adamlar ve mallar bakımından zengindir. Bundan daha önemlisi önlerinde Allahın Kitâbı ile Rasulünün Sünneti ve yönetim için kendilerine, sorunlarının faydalı ilacı ve dertlerinin şifalı devası olan Hilâfet Nizâmını farz kılan Azîm İslâm vardır ki tüm bunlar onları, sırf Kâfir askerlerin Müslümanların beldelerine adım atmalarını engellemeye değil, bilakis daha da ötesi İslâmı yaymak ve karanlığı yok etmek üzere onları da Dâr-ul İslâmın gövdesine ilhâk etmeye muktedir hale gelmelerine Allahın izniyle kefîldir.
Son olarak; bu bağlayıcı olmayan kânun, tehlikenin uyarıcısıdır ve ateş, küçük kıvılcımlardan çıkar.

