Birleşik Krallık, Sanayi Devrimi sırasında pamuk endüstrisinde büyük bir büyüme yaşadı. Pamuk üretmesi gereken fabrikalar zamanın mirası oldu - Cromford'daki Sir Richard Arkwright, pamuk üreten dünyanın ilk gerçek fabrikasını inşa etti. Sürekli artan nüfusu ve sürekli genişleyen bir İngiliz İmparatorluğu ile pamuk ve pamuk fabrikaları için Pennines'in baskın özelliği haline gelen büyük bir pazar vardı.
İngiltere'nin kuzeyinde Pennines çevresinde pamuk fabrikaları inşa etmek için mükemmel olan birçok alan vardı. Orijinal fabrikaların sabit bir güç kaynağına ihtiyacı vardı ve Pennines'deki hızlı akan nehirler bunu sağladı. Daha sonraki yıllarda kömür bu gücü sağladı - bu İngiltere'nin kuzeyinde de büyük miktarlarda bulundu.
Fabrikalar da bir iş gücüne ihtiyaç duyuyordu ve kuzey şehirlerindeki nüfus bunu sağladı, özellikle kuzeyde sanayileşmeden önce pek çok aile iç sisteme dahil olmuştu. Dolayısıyla, hazır vasıflı dokumacı ve iplikçiler hazırdı.
Hızla genişleyen bir liman olan Liverpool, bölgeye Amerika'nın güney eyaletlerinden ham pamuk ithalatı ve yurtdışına bitmiş pamuk ihracatı da sağladı. İç pazar, özellikle demiryolları Londra'dan kuzeye doğru uzandığında, iyi ulaşım araçlarıyla iyi hizmet edildi.
Pamuk endüstrisi için büyük önem taşıyan, 1774 yılında İngiltere'de yapılan pamuk ipliği ve kumaştan alınan ağır bir verginin kaldırılmasıydı.
Yukarıdaki tüm faktörlerle birlikte, İngiliz pamuk endüstrisini dönüştüren ve İngiltere'yi 'dünyanın atölyesi' yapmasına yardımcı olan çok sayıda icat vardı.
1733 yılında John Kay 'Uçan Mekiği' icat etti. Bu buluş, daha geniş kumaşların eskisine göre daha hızlı bir şekilde dokunmasına izin verdi. Kay bu makineyi geliştirmek için bilgisini dokumacı olarak kullandı.
1765 yılında James Hargreaves 'Spinning Jenny'yi icat etti. Yirmi yıl içinde, bir makinenin dönebileceği iplik sayısı altıdan seksene yükseldi.
1769'da Richard Arkwright 'Su Çerçevesi'nin patentini aldı. Bu, unvanından da anlaşılacağı gibi, suyu bir güç kaynağı olarak kullandı, ancak aynı zamanda dönen jenneden daha iyi bir iplik üretti.
1779'da Crompton'un 'Katırı' icat edildi. Bu, su çerçevesinin ve eğirme jenerinin iyi noktalarını birleştirdi ve pamuk ipliğini diğer makinelerden daha iyi döndürebilen bir makineyle sonuçlandı.
1781'de Boulton ve Watt, pamuk fabrikasında kullanımı kolay bir buhar motoru icat etti. 1790'lara gelindiğinde, buhar motoru pamuk fabrikalarında artan sayıda kullanıldı. Bu nedenle suya daha az güven ve suyun mevcudiyeti vardı. Bunun sonucunda fabrikalar daha yakın kömür madenleri inşa etme eğilimindeydi.
1800'lerde endüstri kimyasal ağartıcı ve boyaların kullanımında bir yayılmaya tanık oldu, bu da ağartma, boyama ve baskının aynı fabrikada yapılabileceği anlamına geliyordu.
1812'de ilk iyi dokuma makinesi Robert's Power Loom icat edildi. Bu, pamuk yapımındaki tüm aşamaların artık tek bir fabrikada yapılabileceği anlamına geliyordu.
Tüm bu buluşlar, Büyük Britanya'da üretilen pamuk miktarı ve bunun temsil ettiği servet üzerinde büyük bir etkiye sahipti. 1770 yılında pamuğun fiyatı yaklaşık 600.000 £ idi. 1805 yılına gelindiğinde, bu rakam 10.500.000 £ ve 1870'e kadar 38.800.000 £ 'a yükseldi. Buna karşılık, aynı yüz yıl boyunca, yün değeri 7.000.000 £ 'dan 25.400.000 £' ye ve ipek 1.000.000 £ 'dan 8.000.000 £' a yükselmiştir. Sadece Manchester'da, pamuk değirmenlerinin sayısı çok kısa bir sürede çarpıcı bir şekilde arttı: 1790'da 2'den 1821'de 66'ya.
Bazıları pamuk fabrikalarından servet alırken, içlerinde çalışanların aşırı iş, tehlikeli koşullar ve düşük ücrete karşı sendika koruması yoktu - bu daha sonra gelecekti. Arkwright'ın Cromford fabrikasını ziyaret eden kişi, 1790'da binayı “muhteşem” olarak tanımlarken, bir işçi için içerideki koşullar muhteşemden azdı. Ancak Arkwright, işgücüne bakmanın bir yolunu arayan iyi bir sahip olarak kabul edildi. Arkwright, işçileri için evler inşa etti, ancak Cromford'u geliştiren fabrikalara o kadar yakın inşa edildi ki, bir işçinin zaman geçirmesi durumunda, çalıştıkları ortamdan uzaklaşacak bir konumda olmayacaktı. Ayrıca Cromford fabrikasında çalışan çocuklar için bir Pazar okulu kurdu ve en iyi çalışanları süt ineklerinin bonuslarıyla ödüllendirildi. Arkwright ayrıca tahsisleri ucuza kiraladı. Ancak tüm fabrika sahipleri Arkwright gibi değildi.
Çocukları iş yapmak için istihdam etmek de kârlıydı, çünkü yetişkinlerden daha ucuzlardı. Özellikle düşmüş pamuk ipliğini temizlemek ve gevşek uçları birbirine bağlamak için makinelerin altında sürünmede yararlıydılar. Fabrikaların ilk yıllarında doğum belgesi olmayan hiçbir fabrika yöneticisi, birçok çocuğun yaşını bilmediği için reşit olmayan çocukları çalıştırdığı için kendisini suçlu bulamaz. 1836'da doğum sertifikası alındığında bile, çocuk işçiliği durmadı.
Çocukların tekstil fabrikalarında çalıştığı saatler bir Parlamento Yasası çıkarıldığında 1833'te değişmeye başladı. 1833 Fabrika Yasası, dokuz yaşın altındaki çocukların tüm tekstil fabrikalarında (dantel ve ipek hariç) istihdamını yasakladı. On üç yaşından küçük çocukların günde dokuz saatten fazla ve bir haftada 48 saatten fazla çalışmalarına izin verilmedi. Seksenlerin altında günde 12 saatten fazla, haftada 69 saatten fazla çalışmamalarına izin verildi. Geceleri çalışmalarına da izin verilmedi. Dokuz ile onbir yaşları arasında bir fabrikada çalışan çocukların da her gün iki saat eğitim almaları gerekiyordu.
Bu kanun 1844'te 8 ila 13 yaş arası çocukları öğleden önce veya sonra tamamlanması gereken yarım gün çalışmasını (6,5 saat) kısıtlayan başka bir Fabrika Yasası ile inşa edildi - çalışma süresi öğlen saatlerinde başlayamadı. Bununla birlikte, çok az fabrika müfettişi olduğu ve bu işi yapmak için istihdam edilenler düşük ücret aldığından, kanunun uygulanması çok zordu. Çocuklarının çalışmasını isteyen birçok ebeveyn de vardı ve fabrika yöneticilerine bu mevzuatı atlamaları için yardım etti. 1847'de başka bir Fabrika Yasası, 18 yaşın altındaki herkesin ve tüm kadınların günde en fazla on saat çalışmasına izin verildiğini belirtti.List of site sources >>>