Bölüm 21: Kaba Yaşlı Patrick
Çevirmen: Henyee Çevirileri Editör: Henyee Çevirileri
Burası aynı zamanda polis teşkilatının işbirlikçi ortağı olarak kabul edildi, çünkü burası kasabanın polis gücünün ateş açtığı yerdi.
Robert buranın sahibiyle eski tanıdıklardı. Burayı polis departmanı için bir eğitim yeri yapmak için bir anlaşmaya vardıktan sonra, tüm polis teşkilatına özel bir indirim teklif edildi.
Ayrıca, anlaşma nedeniyle, polis gücünün çoğu buraya göz kulak olma zahmetine girmedi.
Hiçbir iş, polis gücünün gözetimi altında olmaktan hoşlanmaz. Bu yerin yasal yan faaliyetlerden daha azından fazladan gelir sağlayıp sağlamadığına gelince, Robert bundan rahatsız olamazdı.
Burası Teksas’tı. Herhangi bir rastgele evde birkaç ateşli silah bulunur. Sokakta sırtına bir tüfek asılarak yürümek burada yaygın bir olaydı. Aslında burada kanunla açık taşımaya izin veriliyordu.
Buranın sahibi, başı beyaz saçlı, 50 yaşlarında yaşlı bir adamdı. Selina’nın yürüdüğünü görünce ıslık çaldı ve “Vay canına, güzellik yine burada” dedi.
Selina ona parmağını uzattı ve, “Yaşlı Patrick, pis konuşmanı Knox City’deki o striptizcilere bırak,” dedi.
Yaşlı adam omuz silkti. “İşler son zamanlarda kötüydü, bu yüzden bir süredir orayı ziyaret etmedim.”
O anda, Selina’nın arkasındaki Luke’u fark etti ve hemen gülümsedi. “Ahh bak kim geldi. Robert’ın evindeki küçük kız! Neden buradasın? Silahlardan nefret ettiğini sanıyordum?”
Luke rahatsız değildi. Patrick son derece kaba bir ağzı olan biriydi ama uzun zaman önce Luke ona bir ders vermişti. O zamandan beri, Luke’a kibarca küçük bir kız diyordu.
Bunun nedeni, Luke’un ateşli silahlara karşı her zaman soğuk davranmasıydı ve Yaşlı Patrick gibi insanlar için gerçek bir erkek her zaman ateşli silahlara bayılırdı.
Aslında, ne kadar yakın olduklarından dolayı Luke’a küçük bir kız dediğinde yumruklarını zaten çekiyordu.
Luke giydiği şeyi işaret etti ve “Gördün mü?” dedi.
Yaşlı Patrick dudağını büktü. “Bu sadece bir polis üniforması. Bunda bu kadar özel olan ne?” Neredeyse her gün buraya ateş etmeye gelen polis memurları vardı.
Luke yanıtladı, “Görüyorsan neden sorman gerekiyor? İlgim olmadığı için daha önce eğitim almadım. Şimdi, iş nedeniyle antrenman yapıyorum. Bana tüm şeflerin şef olmadan önce yemek yapmayı sevdiğini mi söylüyorsun?”
İhtiyar Patrick’in dili tutulmuştu, bir karşılık veremezdi.
İş işti; Birinin işinin bir parçası olarak bir görevi yerine getirmesi, o kişinin onu sevdiği anlamına gelmiyordu.
İkisi mağazanın arkasındaki atış poligonuna giderken Luke Selina’yı işaret etti.
Atış poligonu da dahil olmak üzere Teksas’ta her şey daha büyüktü.
Özellikle de bunun gibi şehir dışındaki atış poligonları. Sahipleri onları istedikleri kadar büyütebilirdi.
Luke ve Selina oraya gittiklerinde, atış poligonu bir bakışta boş görünüyordu. Ancak silah sesleri hala duyulabiliyordu.
Sadece düzgün bir şekilde baktıklarında, poligonda atış yapan yaklaşık beş ya da altı kişinin olduğunu gördüler ve bu kadar insanla bile yer hala oldukça boştu.
İkisi geldiğinde, Yaşlı Patrick’in çalışanlarından biri silahlarla geldi.
Selina burada düzenli bir müşteriydi. Özel bir istekte bulunmadıysa, buraya her gelişinde aynı gereksinimleri karşılıyordu.
Luke’a gelince, Yaşlı Patrick, gençliğinden beri onu suskun bırakacak kadar sözlerine karşı koyabilen bu adama karşı hâlâ kin besliyordu. Böylece Yaşlı Patrick, Luke’a neye ihtiyacı olduğunu sorma zahmetine girmedi ve doğrudan ona Selina’nın kullandığı silahı verdi.
Ama tabii ki, Yaşlı Patrick daha önce Luke’un belindeki silaha bakmış ve onu polis memurlarına en yaygın olarak verilen silahlardan biri olarak tanımıştı. On polis memurundan beşi bu silahı alacaktı.
Luke merak ediyordu. “Kendi silahlarımızı kullanmıyor muyuz?”
Selina, “Tabii yapabilirsin. Ama antrenman için burada değil misin?”
Luke, “Evet. Kendi silahlarımızla öğrenmek daha kolay olmaz mıydı?” Ne de olsa okuduğu romanlarda “silah duygusu” vb. şeyler sık sık geçiyordu.
Selina, “…Tam bir çaylak değilsin. Lütfen bana silahlar hakkında tamamen bilgisiz olmadığını söyle.”
Luke, “Ah, elbette, nasıl ateş edileceğini biliyorum. Tüm temel becerilere sahibim. Sadece kötü bir amacım var.”
Selina, “Cevabın bu. Kötü bir nişanınız varsa, iyi nişan alana kadar ateş edin. Ve iyi bir hedefe sahip olmak için, sadece pratik yapmanız ve çok miktarda onunla iyi olmanız gerekir. Yeteneğinizin zirvesine ulaşmadan önce yapmanız gereken tek şey şut çekmek ve atış hissine alışmak.”
Luke düşünceli bir bakış attı. “Anlıyorum. İkinci doğa haline gelene kadar pratik yapın.”
Selin “Ne?” diye sordu.
Ancak o zaman Luke yanlışlıkla Çince konuştuğunu fark etti, bu yüzden sözlerini çabucak değiştirdi. “Başka bir deyişle, temel becerilere sahip olduğum sürece, yalnızca bir dereceye kadar aşinalık kazanmam gerekiyor ve bununla birlikte amacım da gelişecek. haklı mıyım?”
Selin başını salladı. “Evet. Bu nedenle, amacınızı hızla geliştirmek için en kolay yol, her gün işten sonra yaklaşık 100 kez buraya gelip silahla ateş etmektir. Tabii ki, elleriniz kaldırabiliyorsa, 200 veya 300 atış yapmak daha da iyi olurdu. Birkaç ay içinde, hedefiniz doğal olarak gelişecek.”
Luke başını salladı. “Anlıyorum. Neden kendi silahlarımızı kullanamıyoruz?”
Selin gözlerini devirdi. “Hızlı bir şekilde gelişmek için birkaç ay içinde on binlerce olmasa da binlerce atış yapmanız gerekecek. Daha sonra? Silah namlusunu değiştirmeniz gerekecek. Ve bundan sonra, amacınız etkilenecektir. Daha da önemlisi, namluyu değiştirdiğinizde bir rapor yazmanız gerekiyor. Bu fazlasıyla zahmetli.”
Luke bir farkındalık tarafından vuruldu. “Anlıyorum.”
Selina, mağazanın verdiği silahı aldı ve konuşurken incelemeye başladı. “Bu yüzden buraya geldiğimde çoğu zaman silah kullanıyorum. Kendi silahıma gelince, sadece belli bir düzeyde aşinalığı korumak için birkaç günde bir birkaç kez ateş edeceğim. Bununla, emekli olmadan önce namluyu yalnızca bir kez değiştirmem gerekebilir.”
Luke: “…Bu kadar akıllı olduğun için seni övmeli miyim?”
Selina şüpheyle Luke’a baktı. “Neden onun yerine benimle alay ediyormuşsun gibi hissediyorum?”
Luka: “Hehe.”
Sonra ikisi birbirinden yaklaşık yedi veya sekiz metre uzakta durdu ve pratik yapmaya başladı.
Selina’nın hareketleri son derece hızlıydı.
Beş yıldır ordudaydı. On dokuz yaşında başladı ve şimdi yirmi dört yaşındaydı. Nişancılığı, yeteneğinin izin verdiği sınırlara çoktan ulaşmıştı. Tam potansiyeli 100 ise, şu anda 90 yaşındaydı.
Bu nedenle, pratik yapmak ve becerilerini cilalamak için sadece birkaç günde bir gelmesi gerekiyordu.
10 dakikadan kısa bir sürede iki dergiyi boşalttı. Silahını yere koydu, boş şarjörü çıkardı ve Luke’u kontrol etmeye gitti.
Bir süre izledikten sonra ona tavsiyelerde bulunmadan edemedi.
Luke gerçekten de silah kullanmayı öğrenmişti ve hatta Robert gibi bir kıdemliden öğrenmişti. Böylece sağlam bir temeli vardı ve atış hareketleri ders kitabı gibiydi.
Ama nadiren silah kullanırdı ve ilgisi uzun sürmezdi. Gerçek hayat bir aksiyon filmi ile aynı değildi. Birkaç günlük hedef antrenmanından sonra sıkıldı ve çalışmayı bıraktı.
Bu nedenle, bir zamanlar araba kullanmayı öğrenen ve ehliyeti olan ama yine de iyi araba kullanamayan birine benziyordu.
Bir silahı tutarken ve ateşlerken birçok kötü kene vardı. Onu düzeltecek başka biri olmasaydı, bu kötü alışkanlıkları fark edemezdi.
Selina yavaş yavaş tüm kötü alışkanlıkları düzeltti.
Şu anda, Luke farklı bir ruh halindeydi.
Geçmişte Robert’tan öğrendiğinde, bu bir hobiydi.
Ama şimdi Selina’dan öğrenmek, iş içindi.
Ve böylece ciddi bir şekilde öğreniyordu, bu da tamamen farklı sonuçlar verdi.
Elbette Selina’nın amacı Robert’ınki kadar iyi değildi. Aslında amacı çok daha kötüydü. Bunun nedeni, yalnızca polis geçmişine sahip olması ve eğitiminin genellikle polisin işleri nasıl yaptığına uygun olmasıydı. Silah kullanma konusunda da polis teşkilatı ile diğer meslekler arasında bir fark vardı.
Herhangi bir hata bulursanız (kırık linkler, standart dışı içerik vb.), lütfen en kısa sürede düzeltebilmemiz için bize bildirin.