“Benim kutsal halkım olacaksınız; bunun içindir ki kırda parçalanmış hayvanların etini yemeyecek, köpeklerin önüne atacaksınız.” (Exodus 22:31)
Kitab-ı Mukaddes ayeti, birinin sonradan onu itham edeceği gibi, ‘ağızdan giren şeye’ haddinden fazla, ağızdan çıkana ise yetersiz önem yüklemekte kabahatli midir? Kırda parçalanmış hayvan etleri görüntüsü olmadıkça, Tanrı tarafından izlendiğini hala hisseden dürüst adam için, etçil olsa bile, etin sindirimi çok zor olarak görünecektir. Kırdaki hayvanlar tarafından parçalanmış bu etler ve güçlü türlerden zayıf olanlara kadar, birbirlerini yarımca yiyip bıraktıkları vahşi hayvanlar arasındaki kanlı mücadelelerden geriye kalanlar, akıl tarafından av oyunlarına yüceltileceklerdir. Savaşın dehşetini akla getiren bu gösteri, türler içindeki bu yiyip bitirme, insanları Kriegspiel’in (savaş oyunu) sanatkârane duyguları ile donatacaktır. Bu gibi düşünceler kişinin iştahını kaybetmesine neden olur! Aslına bakarsanız, bu düşünceler aile masasında da aklınıza düşebilir, tam çatalınızı kızarmış etinize batırırken. İşte, seni yeniden bir vejetaryen yapmak için yeterince şey var. Eğer Yaratılışa, Âdem’in hepimizin tek babası olduğuna inanıyorsak! En azından, bizim ‘kutsal’ ağızlarımıza her gün istekte bulunan kasaplığı, çeşitli yasaklar aracılığıyla sınırlandırmayı istememizi sağlamak için yeterince şey var. Ancak bu kadar teoloji yeter! Benim bilhassa ilgilendiğim, ayetin sonunda bahsedilen köpektir. Ben Bobby’yi düşünüyorum.