Aztek İmparatorluğu komşu bölgelerine karşı savaş veya savaş tehdidiyle üstünlüğünü korumuştur. Aztekler iki temel nedenden ötürü savaşa girdiler: fetih toplamak ya da tanrıları tatmin etmek için gerekli olan dini kurbanlar için esir almak. Başka bir makalede tutsak savaşını tartışacağız. Bu nedenle savaş, Aztek toplumunun önemli bir parçasıydı ve başarılı Aztek savaşçıları yüksek onur aldı.
Savaş, ortakların sosyal duruşlarını geliştirmesinin az yollarından biriydi: başarılı savaşçılar imparatordan toprak, zengin kıyafetler, nişanlar ve soyluların soyluları için ayrıcalıklar ve statüleri de içeren pek çok onur aldı.
Aztek İmparatorluğu haraç, ticaret ve tarıma dayanıyordu. Aztek savaşlarının çoğunun birincil amacı, haraç çıkarmak için diğer şehirleri ve toprakları boyun eğdirmek oldu. Aztek toplumundaki herkes başarılı bir savaş veya kampanyadan yararlandı. Savaşın esirleri, tanrılardan Aztekler’e yardımın devam etmesini sağlamak için tanrılara kurban verilecekti.
Aztekler fetih için bir toprak görmeye başladıklarında, ilk önce imparatorluğun uzun mesafe tüccarları olan pochteca'dan bölgeyi araştırıp bulduklarını rapor etmelerini istediler. Bu anlamda, pochteca imparator için paha biçilmezdi. Bu tüccarlar tarafından taşınan askeri istihbarat, özellikle başkent Tenochtitlan'dan uzak bölgelerde başarılı kampanyalar sağlayabilir.
Bir sonraki adım, bölgeye veya şehir devletine resmi bir elçi göndermekti. İmparatorun elçisi, önce bir üye olma ve Üçlü İttifak müttefiki olmanın avantajlarını anlatacaktı. Eğer 20 gün sonra şehir reddederse, elçiler reddetmeye devam ederse ne olacağına dair tehditlerle geri döndü. Bir daha mahkemeye dönüşmeyi reddetmesinin ardından, Aztek ordusu yürüdü.
Her çocuk okullarında hem telpochcalli hem de calmecac'ta askeri eğitim aldı. Çocuklar kasları geliştirmek için zorlu egzersizlere katlandılar ve büyüdükçe askeri eğitim aldılar. Okulun sonunda, savaşçı olmak isteyen çocuklar, orduda savaş alanında silah taşıyıcıları ve elçiler olarak daha fazla eğitim aldı.
Aztek iletişim sistemi düzenli haberciler gerektiriyordu. İmparator, imparatorluk boyunca her 2,5 mil yolunda iyi eğitimli bir koşucu grubu kurdu. Tenochtitlan'dan bir mesaj çıktığında, koşucular bilgiyi en uzaktaki karakola iletebilirdi. Askeri komutanlar müttefik şehirlere birlikler ve yaklaşan savaş için gerekli hükümler hakkında mesajlar ilettiler.
İstihbarat pochteca, elçiler, elçiler ve casuslar aracılığıyla toplandı. Bazı pochteca casusluk yaptı, kendilerini fethedilecek şehrin yerlileri olarak gizledi. Bu tehlikeli işgal Aztek toplumunda onlara onur ve saygı kazandı.
Saldıran ve savunan kuvvetler birbirlerini görünce, kullanılan ilk silahlar, silah atlatları veya dart atıcıları, sapanlar, mızraklar, ok ve yaylar olarak tahmin edildi. Ordular yakın dövüşe yaklaştığında, keskin keskin obsidyen kulüpleri, kılıçlar ve hançerler kullanıldı. Aztekler kazandığında, mağlup savaşçıları, kadınları ve çocukları köle veya fedakarlık olarak alacaklardı. Şehrin kendisi yalnız kaldı, ama tapınak yakıldı ya da dağıldı. Yerel liderlerin sorumlu bırakılması gerekiyordu, ancak ağır haraç ödenmesi gerekiyordu. Aztekler şiddetli savaşçılar olduğu için, savaş tehdidi, diğer Meso-amerikan şehirlerinin teslim olmasına neden olmak için genellikle yeterliydi.
Bu makale Aztek uygarlığı konusundaki daha büyük kaynağımızın bir parçasıdır. Ordusu, dini ve tarımı da dahil olmak üzere Aztek İmparatorluğuna kapsamlı bir genel bakış için burayı tıklayın.