Büyük resmi anlamak!
- Virüsler, canlıları enfekte edebilen bir protein kaplamaya sarılmış genetik materyal demetleridir. Virüsler, bir konakçı hücresini ele geçirerip onun makinelerini kullanarak kendi kopyalarını yaparken, konakçıda hasara neden olur ve genellikle normal hücre işlevini bozar.
- Viral aşılar, bireyleri grip, kızamık ve COVID-19 gibi virüslerin neden olduğu yaygın hastalıklara yakalanmaktan ve yaymaktan koruyabilir.
Virüs nedir?
Virüsler, canlı ve cansız arasında bulunan küçük bulaşıcı partiküllerdir. O kadar küçüktürler ki (milimetrenin milyonda biri) bir insan saçının ucunu kaplamak için yüzlerce, binlercesi gerekir. Her virüs, bir protein (ya da zarf adı verilen protein ve yağ) kaplamaya sarılmış genetik materyalden oluşur. Virüsler kendi başlarına çoğalamazlar. Bunun yerine virüsler, bir konakçı hücreyi (insanlar, diğer hayvanlar, bitkiler veya bakteriler gibi) enfekte ederek, konakçının biyolojik mekanizmasını ele geçirerek ve konak hücreyi virüs üreten bir fabrikaya dönüştürerek çoğalır.
Virüsler nelerden oluşur?
Çoğu virüs aynı temel yapıya sahiptir:
- DNA veya RNA gibi nükleik asitler şeklinde bir genetik bilgi molekülü.
- Nükleik asitleri çevreleyen ve koruyan bir protein tabakası (çıplak virüsler) veya zarf (yağ ve protein kaplı virüsler).
Protein tabakası, virüslerin saldırdıkları hücrelerin dış tabakasıyla kaynaşmasını sağlar. Nükleik asit kısmı, virüsün çalışması için gerekli olan proteinleri yapmak için genleri kodlar. Bu proteinler viral replikasyonu yönlendirir ve konak savunmasından kaçmak gibi diğer aktiviteleri gerçekleştirir.
Dünyada kaç tane virüs var?
Araştırmacılar, Dünya’da 10 x 1030 adet (dikkat: çeşit değil) virüsün bulunduğunu tahmin ediyor. Tüm bu sayıdaki virüsler tek dosya biçiminde organize edilmiş olsaydı, 100 milyon ışıkyılı (tek bir ışık yılı yaklaşık 10 trilyon km’dir) boyunca uzayacaklardı (bu, Dünya’dan en yakın galaksimiz olan Canis Major’a olan mesafenin dört katıdır!)
Ancak Dünya’daki virüslerin sadece küçük bir kısmı insanları etkiler. İnsanlarda aşağıdakiler de dahil olmak üzere yaklaşık 200 farklı virüsün hastalığa neden olduğu bilinmektedir:
- Edinilmiş immün yetmezlik sendromu (AIDS)
Viral ajan: İnsan immün yetmezlik virüsü (HIV)
- Polio
Viral etkeni: Poliovirüs
- İnfluenza
Viral ajanlar: İnfluenza virüsü A, B, C veya D
- Coronavirus hastalığı 2019 (COVID-19)
Viral ajan: SARS-CoV-2
Virüsler nasıl bulaşır?
Virüsler, aşağıdakiler de dahil olmak üzere birçok yolla bulaşabilir:
Batı Nil virüsü bulaşmış bir sivrisinek tarafından ısırılmak gibi, enfekte olmuş bir organizma ile doğrudan temas. Virüsler (ve diğer patojenler) bir türden diğerine geçtiğinde, yayılma olayı (transmisyon) olarak bilinir .
Öksüren veya hapşıran bir kişiden gelen solunum damlacıkları gibi enfekte olmuş biriyle dolaylı temas.
Enfeksiyöz (bulaşıcı) virüslerin oraya indikten dakikalar veya saatler sonra hala bulunduğu bir yüzeye dokunmak gibi havadan veya yüzeyden bulaşma da viral bulaşmaya neden olabilir.
Virüsler canlı organizmaları nasıl etkiler?
Virüslerin yüzeylerinde, tipik olarak bir konakçı hücrenin yüzeyindeki reseptör adı verilen spesifik bir moleküle bağlanan proteinler bulunur. Viral yüzey molekülü belirli bir anahtara benzetilebilirken, konakçı hücre reseptörü bir kilittir. Anahtar kilitle buluştuğunda virüsün hücreye girmesi için bir kapı açar.
Virüsler, konak hücrelere partiküller olarak girer. Bir viral partikül bir konak hücreye girdiğinde, onun nükleik asit materyali konakçı hücrenin işlevlerine müdahale eder, esasen viral partiküllerin daha fazla kopyasını yapmak için konakçı hücrenin proteinlerini ve diğer materyallerini kendi lehine kullanır. Enfekte olmuş bir hücre, yüz binlerce yeni viral partikül salabilir ve yeni viral partiküllerin her biri başka bir hücreyi enfekte edebilir.
Bir virüs kendini başarılı bir şekilde çoğalttığında, diğer hücreleri enfekte etmek için konakçı hücreyi terk eder. Bazı viral enfeksiyonlar semptomlara neden olmaz. Bununla birlikte, birçok viral partikül aynı anda bir organizmanın hücrelerini enfekte ettiğinde, rahatsız edici semptomlardan ciddi hastalıklara ve hatta ölüme kadar her şeye neden olabilirler.
Neden tüm virüsler insan hastalığına neden olmuyor?
Bazı virüslerin insanları enfekte edip hastalığa neden olmasının kesin nedeni, biyolojik bir gizem olarak kalmıyor. Örneğin, kuduz virüsü bulaştığında insanlar genellikle ölür. Ancak insan hücreleri sirovirüsler tarafından enfekte edilebilirken, hastalığa neden olmuyor gibi görünüyorlar. Ancak köpekler ve domuzlar gibi diğer memelilerdeki sirovirüs enfeksiyonları ciddi hastalıklara neden olabilir.
Virüslerin insan hastalığına neden olması zorsa, bazıları bunu nasıl yapabiliyor?
Bazı virüslerin hastalığa neden olabilmesinin birkaç ana yolu vardır.
Bilgileri DNA yerine RNA ile kodlayan virüsler daha yüksek mutasyon oranına sahip olma eğilimindedir. Bu mutasyonlar, virüslerin genetik yapılarında çeşitlilik göstermesine izin vererek, insan bağışıklık sisteminden kaçma olasılığını artırır.
Bazı virüsler, ölümcül olmadan uzun bir süre konakçılarının içinde kalmaktan büyük fayda sağlar. Enfeksiyon ne kadar uzun olursa, virüsün adapte olması ve diğer konakçılara yayılması o kadar uzun sürer.
Grip virüsleri her ikisini de yapabilirler: Yani, yüksek oranda mutasyona uğrar ve diğer virüslerle karışırlar.
Her yıl bilim adamları, bir sonraki grip mevsiminde dünya çapında grip virüsünün veya suşlarının hangi versiyonlarının yaygın olacağını ölçer ve tahmin eder. Ardından, yeni suşlara karşı çalışan bir grip aşısı üretirler. Bu yeni suşlar genellikle nükleik asitlerinde, virüslerin konakçı organizmada farklı şekilde çalışmasını sağlayan, örneğin viral protein kaplamasını biraz değiştirerek elde edilirler. Bilim adamlarının aşıları belirli virüs türlerine göre uyarlamalarının nedeni budur.
Genomik, virüsleri anlamamıza nasıl yardımcı olur?
Genomik, bir organizmanın genomu olarak bilinen tüm nükleik asit materyalini (DNA veya RNA gibi) incelemeye odaklanan disiplinler arası bir alandır. 1977’de araştırmacılar, bakterilere saldıran bir virüs olan ilk viral genomu (phi X174) dizilediler.
Ama o zamandan beri çok ilerleme kaydedildi. Örneğin, Eylül 2021 itibariyle 11.465 farklı viral genom dizisi mevcuttu.
Çeşitli halk sağlığı nedenlerinden dolayı virüslerin tam genom dizisini oluşturmak önemlidir. Viral diziyi bilmek, araştırmacıların bir konakçı organizmada bir virüsün bulunup bulunmadığını tespit etmelerini sağlar ve bir virüsün konakçı hücreye nasıl saldırdığı ve bu hücreye nasıl bulaştığına dair ipuçları sağlar.
Virüslerin kendilerini kopyalamak için konak hücrelerin işlevlerini kullanabilmesi gerekir. Konak hücrenin bazı işlevlerinin engellenmesi, virüsleri potansiyel olarak savunmasız hale getirebilir. Araştırmacılar, tedavi için kullanılabilecek spesifik hücre yolaklarını hedeflemek için hem virüslerin hem de konakçılarının genom dizilerini inceliyorlar.
Viral genomları incelemek, viral mutasyonları ve bunların zaman içindeki evrimini anlamak için anahtardır. Viral genomları anlamak, araştırmacıların salgınları izlemesine ve viral enfeksiyonların en iyi nasıl tedavi edileceğini veya bir virüse karşı aşı yapılacağını düşünmesine de yardımcı olur.
Virüslerin yayılmasını nasıl azaltabiliriz?
Maske, uygun el yıkama, el dezenfektanlarının kullanımı ve sosyal mesafe, birçok virüsün yayılmasını azaltır. Antiviral ilaçlar ve aşılar, virüslerin neden olduğu hastalıkların şiddetini ortadan kaldırabilir veya azaltabilir.
Bakteriyel enfeksiyonları tedavi etmek için kullanılan ilaçlar virüsleri öldürmez.
Viral aşılar nasıl çalışır?
Daha önce, viral aşılar zayıflatılmış (atenue) veya ölü (inaktif) virüsler içeriyordu ve her iki form da hastalığa neden olmuyordu. Şimdi, bilim adamlarının alet kutusunda, bir virüsün genom dizisini kullanarak aşılar üreten ek bir araç var: RNA ve DNA aşıları. Viral genom, bağışıklık sisteminin yanıt verdiği aşının aktif bileşeni olan viral proteinleri oluşturmak için gereken bilgilere sahiptir. Enjekte edildiğinde, bu DNA veya RNA molekülleri, konakçı tarafından spesifik viral proteinler üretmek için kullanılır ve daha sonra bağışıklık sistemi viral proteinleri yabancı olarak tanır ve birden fazla beyaz kan hücresi türünden bir yanıt tetikler.
B hücreleri adı verilen böyle bir beyaz kan hücresi sınıfı (plazma B hücreleri), antikor adı verilen belirli bir protein türü üretir. Antikorlar, virüsün yüzeyindeki moleküllere bağlanır ve virüsün çoğalmasını önlemek için nötralize eder.
İnsan vücudu bir virüse karşı başarılı bir şekilde antikor ürettiğinde, bağışıklık sistemi gelecekte aynı virüsle temas ettiğinde, cephaneliği savunmaya hazırdır.
Bazı virüsler neden bazı insanları diğerlerinden daha olumsuz etkiler?
Virüslerin insanları farklı şekillerde etkilemesinin kesin nedeni aktif olarak araştırılmaktadır. Araştırmacılar bunu genetik ve çevresel faktörlerin bir kombinasyonuna bağlıyor. Diyabet, kardiyovasküler hastalık veya kanser gibi mevcut sağlık sorunları olan kişiler, ciddi bir viral enfeksiyona karşı daha savunmasızdır.
Bazı bireylerin ayrıca bir virüsün vücutlarıyla nasıl etkileşime girdiğini etkileyebilecek spesifik genomik bileşeni vardır. Örneğin, nispeten nadir görülen bazı genomik işratler insanları ciddi viral ve diğer enfeksiyonlara karşı duyarlı hale getirir. Diğer taraftan, bazı genomik belirteçler belirli bireyleri viral enfeksiyonlardan korur. Araştırmacılar, viral enfeksiyon seviyesi ile spesifik genomik belirteçler (varyasyon) arasındaki ilişki de dahil olmak üzere bu mekanizmaları incelemeye devam ediyor.
Vücudumuzda hastalığa neden olmayan viral DNA var mı?
Evet. İnsan genomu, daha önce virüslerde bulunan önemli miktarda DNA içerir. Bu viral diziler, geçmiş viral enfeksiyonların kalıntılarıdır. Bu dizilerin çoğu orijinal olarak, genomunun bir kopyasını bir konakçı organizmanın (insan gibi) DNA’sına yerleştirebilen bir virüs türü olan retrovirüslerden geldi. Konakçı hücreler kendi genomunun kopyalarını yaparken, viral DNA’yı da kopyalar. Bu diziler bir nesilden diğerine geçerek insan genomunun (fosil kayıtları gibi) kalıcı bir parçası haline gelebilir.
Şu anda, bu retrovirüslerden elde edilen DNA, insan genomunun yaklaşık %9’unu oluşturmaktadır, ancak çoğunun yeni viral partiküller üretemediği düşünülmektedir.
Tamamlayıcı Bilgi
Anahtar noktalar
- mRNA aşıları, hücrelere normalde COVID-19’a neden olan virüs olan SARS-CoV-2’nin yüzeyinde bulunan bir proteini üretme talimatlarını enjekte eder.
- Kişinin aşıya tepki olarak ürettiği protein, kişi COVID-19’a neden olan virüse hiç maruz kalmadan bağışıklık tepkisine neden olabilir. Daha sonra kişi virüse maruz kalırsa bağışıklık sistemi virüsü tanır ve ona tepki verir.
- mRNA aşıları güvenlidir ve DNA’nızı değiştiremez ve aşıdan COVID-19 kapamazsınız.
- mRNA aşıları hızlı bir şekilde ulaşmış gibi görünebilir, ancak bu teknoloji, bu aşıları gerçeğe dönüştüren onlarca yıllık bilimsel araştırmalara dayanmaktadır.
Bir mRNA aşısı nasıl çalışır?
mRNA hücresel haberci olarak görev yapar. Bir hücrenin çekirdeğinde depolanan DNA, protein yapmak için genetik bilgiyi mRNA olarak kodlar. mRNA, bu genetik bilginin bir kopyasını çekirdeğin dışına, hücrenin sitoplazmasına aktarır, burada ribozomlar tarafından amino asitlere çevrilir ve daha sonra tam proteinlere katlanır. mRNA kısa ömürlü bir moleküldür, yani kolayca bozulur ve hücrelerde uzun süre kalmaz.
Bir mRNA aşısı, hücrelere viral bir spike proteinini kodlayan sentetik bir mRNA enjekte ederek, insan hücrelerini viral bir spike protein yapmaya yönlendirebilir ve bir kişi viral materyale maruz kalmadan bir bağışıklık tepkisi uyandırabilir.
Bu viral sivri proteinler veya antijenler normalde virüsün yüzeyini kaplar ve vücudu virüse karşı hazırlayan ve koruyan antikorlar ve diğer bağışıklık hücreleri tarafından tanınır. Bir kişi daha sonra virüse maruz kalırsa, antikorlar ve bağışıklık sisteminin diğer kısımları, virüsü sağlıklı hücrelere bulaşmadan veya hastalığa neden olmadan önce tanıyabilir ve ona saldırabilir.
mRNA aşılarının geleneksel aşılardan farkı nedir?
Geleneksel aşılar, bir kişiye ya viral proteinler ya da bir bağışıklık tepkisini tetikleyen bir virüsün etkisizleştirilmiş ya da zayıflatılmış bir versiyonunu vererek çalışır. mRNA aşıları viral materyal içermez. Bunun yerine, bu aşılar, hücrelere belirli bir viral protein yapma talimatlarını sağlayan bir mRNA segmentini çevreleyen lipid veya yağ kabarcıkları içerir.
mRNA aşıları DNA’nızı değiştirebilir mi?
Hayır. Bir mRNA aşısının DNA’nızı değiştirme riski yoktur çünkü mRNA’nın DNA’yı değiştirme yeteneği yoktur. Hücreleriniz sürekli olarak kendi mRNA’larını üretir. Aşıdaki sentetik mRNA, hücrelerinizin yaptığı diğer mRNA’lar gibi davranır.
FDA onaylı mRNA aşıları güvenli ve etkili midir?
Evet. FDA onay süreci, bir aşının güvenli ve etkili olduğunu bağımsız olarak doğrulamak için klinik deney verilerinin dikkatli bir şekilde gözden geçirilmesini içerir. İki mRNA aşısı, yaşlıları ve tıbbi açıdan risk altındaki bireyleri içeren büyük ölçekli klinik deneylerde test edilmiştir; Bu denemelere katılanların %30’u ırksal ve etnik açıdan farklı geçmişlerden geliyordu. Her iki aşının da grip benzeri semptomlar gibi bir veya iki gün içinde düzelen bir dizi küçük yan etkiye neden olduğu rapor edilmiştir. mRNA aşıları SARS-CoV-2 virüsünü içermez, bu nedenle bir mRNA aşısından COVID-19 kapamazsınız.
mRNA aşıları nasıl bu kadar hızlı üretildi?
mRNA teknolojisinin en heyecan verici yönlerinden biri, belirli bir virüsü hedeflemek için ne kadar hızlı geliştirilebileceğidir. Geleneksel aşılar yıllar alabilirken, yeni keşfedilen bir virüsü hedefleyen mRNA tabanlı bir aşı oluşturmak kısa bir süre içinde (yeni aşı adayının yapılması günler ila haftalar arasında) gerçekleştirilebilir ve öncelikle viral genetik kod hakkında bilgi gerektirir. Bu, aşı geliştirmeyi büyük ölçüde hızlandırır. mRNA aşıları, onlarca yıllık bilimsel araştırmalara dayanmaktadır. Örneğin, NHGRI, sentetik RNA ve DNA’nın yaratılmasına izin veren nükleotid sentez teknolojilerinin geliştirilmesine yönelik araştırmaları uzun süredir desteklemektedir. Eldeki viral diziyle, bu teknolojiler mRNA aşılarını hızlı bir gerçeklik haline getirmek için kullanılmıştır.
COVID-19 pandemisinin başlarında, araştırmacılar SARS-CoV-2 virüsünü hızlı bir şekilde dizilemek için son teknoloji genomik dizileyiciler kullandılar. Bu dizi hızla diğer araştırmacılarla paylaşıldı. Bu, dünyanın dört bir yanından araştırmacıların virüsü analiz etmesine ve hastalığa nasıl neden olduğunu daha iyi anlamasına izin verdi. Bu çok önemli ilk adımın hızı, uygulanabilir aşı adaylarının derhal araştırılmasını ve geliştirilmesini sağladı.
Araştırmacılar, son teknoloji biyoinformatik yaklaşımları kullanarak viral diziyi analiz ettikten sonra, aşı adayı olarak spike protein genini seçtiler. Spike proteini, virüsün konak hücreye bağlanması için gereklidir, böylece onu etkili bir antijen veya bağışıklık sisteminin tanıması ve saldırması için hedef haline getirir. Genetik dizi, daha sonra, koronavirüsler üzerinde yıllar önce yapılan araştırmalara dayanarak aşı için optimize edilir. Viral genomu anlamak, araştırmacıların, aşının yeni versiyonlarını gerektirebilecek virüsün yeni suşlarını tespit etmeleri durumunda aşıyı güncellemelerine de olanak tanır.
Hedef sivri protein geni daha sonra sentetik olarak üretilir ve bir plazmide veya küçük, dairesel bir DNA parçasına eklenir. Plazmitler, kopyalanmaları (kopyalamaları) kolay oldukları ve hedef gen dizisini güvenilir bir şekilde içerdikleri için mRNA aşısı üretiminde kullanılır. Bir dizi seçildikten sonra, birkaç hafta içinde yeni bir plazmit üretilebilir, bu da yeni mRNA aşılarının hızla test edilmesini ve dağıtılmasını sağlar.
Araştırmacılar daha sonra kendi biyolojik süreçlerimizi taklit eden bir yöntemle mRNA oluşturmak için yerleşik in vitro (laboratuar tabanlı, örneğin bir test tüpü) protokollerini kullanırlar. İlk olarak, iki plazmit DNA zincirini ayırırlar. Daha sonra, RNA’yı DNA’dan kopyalayan molekül olan RNA polimeraz, tek bir mRNA molekülü oluşturmak için spike protein genini kullanır. Bu, vücudumuzdaki genlerin kopyalanma şekliyle neredeyse aynıdır. Son olarak, diğer moleküller, yalnızca mRNA’nın aşı olarak paketlenmesini sağlamak için plazmitin geri kalanını parçalar. Bu işlemin hızı ve verimliliği, kısa sürede büyük miktarlarda mRNA üretebilir.
mRNA kırılgan bir moleküldür, bu nedenle araştırmacılar onu, aşı paketlenirken, gönderilirken ve uygulanırken koruyan yağlı bir lipid çift tabakasına yerleştirir. Bu çift katman, aşı verildiğinde hücrelerimize kolayca yapışır, bu da mRNA’yı verimli bir şekilde iletir ve bağışıklama sürecini başlatır. Şu anda, mRNA aşılarının çok soğuk tutulması gerekiyor, yoksa bozulurlar. Bu, dağıtım mRNA aşılarına bir lojistik karmaşıklık katmanı ekler.
Anahtar noktalar:
- SARS-CoV-2 (COVID-19) pandemisini anlamak ve bunlarla mücadele etmek için genomik araştırmalar merkezi olmuştur.
- Polimeraz zincir reaksiyonu (PCR), bir DNA dizisinin spesifik segmentlerini “kopyalamak” için seçici primerleri kullanan bir laboratuvar tekniğidir.
- COVID-19 PCR testleri, virüsün genetik materyalinin bir bölümüyle eşleşen primerleri kullanır. Bu, virüsün mevcut olup olmadığını tespit etmek için kullanılabilecek o materyalin birçok kopyasının yapılmasına izin verir.
- Pozitif bir COVID-19 PCR testi, SARS-CoV-2’nin mevcut olduğu anlamına gelir. Negatif bir sonuç, numunenin herhangi bir virüs içermediği veya numunede tespit edilecek çok az viral genetik materyal olduğu anlamına gelebilir.
PCR nedir?
Polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) , genetik materyalin küçük parçalarını çoğaltmak veya kopyalamak için araştırma ve klinik uygulamalarda kullanılan yaygın bir laboratuvar tekniğidir. PCR bazen “moleküler fotokopi” olarak adlandırılır ve inanılmaz derecede doğru ve hassastır. Primer adı verilen kısa diziler , belirli bir DNA dizisini seçici olarak amplifiye etmek için kullanılır. PCR 1980’lerde icat edildi ve şimdi DNA parmak izi alma, genetik bozuklukları teşhis etme ve bakteri veya virüsleri tespit etme gibi çeşitli şekillerde kullanılmaktadır. Moleküler ve genetik analizler önemli miktarda DNA örneği gerektirdiğinden, araştırmacıların PCR amplifikasyonu olmadan izole edilmiş genetik materyal parçalarını incelemesi neredeyse imkansızdır.
COVID-19 PCR testi nasıl çalışır?
COVID-19 testi, kantitatif polimeraz zincir reaksiyonu (qPCR) adı verilen değiştirilmiş bir PCR sürümünü kullanır. Bu yöntem, bir numunedeki genetik materyal miktarını ölçmek için PCR işlemine floresan boyalar ekler. Bu durumda sağlık çalışanları, SARS-CoV-2’den gelen genetik materyal miktarını ölçer.
Test süreci, sağlık çalışanlarının bir burun sürüntüsü veya tükürük tüpü kullanarak numune toplamasıyla başlar. COVID-19’a neden olan patojen olan SARS-CoV-2 virüsü, genetik materyali olarak RNA’yı kullanır. İlk olarak, PCR, ters transkripsiyon adı verilen bir işlemde tek iplikli RNA’dan çift iplikli DNA’ya dönüştürülür. İki DNA şablon dizisi daha sonra ayrılır.
Primerler bu ipliklerin ucuna bağlanır. Primerler, yalnızca viral DNA’nın kopyalanabilmesini sağlayan, yalnızca viral DNA’ya özgü bir genetik diziye bağlanmak üzere tasarlanmış küçük DNA parçalarıdır (sağda). Primerler bağlandıktan sonra, yeni tamamlayıcı DNA zincirleri şablon iplik boyunca uzanır. Bu gerçekleştiğinde, floresan boyalar DNA’ya yapışarak başarılı bir çoğaltma işareti sağlar. İşlemin sonunda, viral DNA’nın iki özdeş kopyası oluşturulur. Döngü daha sonra SARS-CoV-2 viral RNA’sına karşılık gelen yüzlerce DNA kopyası oluşturmak için 20-30 kez tekrarlanır.
COVID-19 PCR testi için sonuçlar ne anlama geliyor?
SARS-CoV-2 primerleri numunedeki DNA ile eşleştiğinde ve dizi amplifiye edildiğinde, milyonlarca kopya oluşturulduğunda pozitif bir sonuç olur. Bu, numunenin enfekte bir kişiden olduğu anlamına gelir. Primerler sadece virüsten gelen genetik materyali çoğaltır, bu nedenle viral RNA mevcut değilse bir numunenin pozitif olması pek olası değildir. Olursa, buna yanlış pozitif denir .
SARS-CoV-2 primerleri numunedeki genetik materyalle eşleşmediğinde ve amplifikasyon olmadığında negatif bir sonuç oluşur. Bu, örneğin herhangi bir virüs içermediği anlamına gelir.
Bir kişi enfekte olduğunda yanlış bir negatif sonuç olur, ancak numunede PCR testinin onu tespit etmesi için yeterli viral genetik materyal yoktur. Bu, bir kişi maruz kaldıktan sonra erken olabilir. Genel olarak, yanlış negatif sonuçlar, yanlış pozitif sonuçlardan çok daha olasıdır .
Kaynak: Genomics and Virology