|Arthur Rubinstein
Arthur Rubinstein (d. 28 Ocak 1887 - ö. 20 Aralık 1982), Polonyalı bir piyano virtüözüdür. 20. yüzyılın en iyi piyanistlerinden biri olduğu düşünülür. Chopin ve Brahms performansları ile uluslararası çapta büyük övgü toplamıştır.
Rubinstein, 1937 yılında ABD'yi gezdi. II. Dünya Savaşı yıllarından sonra 1946 yılında ABD vatandaşı oldu.
Artur Rubinstein, 28 Ocak 1887'de Polonya'nınn Łódź şehrinde Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Felicja Blima Fajga (kızlık soyadı Heiman) ve Izaak Rubinstein'ın yedi çocuğunun en küçüğüydü. Babasının küçük bir tekstil fabrikası vardı. Geciken konuşması, erken çocukluktaki huysuzluk nöbetleri ve daha sonraki virtüözlüğü genel olarak piyanist Clara Schumann ve fizikçi Albert Einstein gibi geç konuşan ünlülerle benzer bir yol izlemiştir.
Rubinstein, iki yaşındayken ablasının piyano derslerini izleyerek piyanoya duyduğu hayranlığı ve mutlak perdeyi gösterdi. Dört yaşına geldiğinde dahi bir çocuk olarak tanındı. Babası kemanı tercih ediyordu ve Rubinstein'a bir keman teklif etti; ancak Rubinstein içgüdüsünün uyum ve çok seslilik olduğunu düşündüğü için bunu reddetti. Dört yaşındaki çocuk oyununu dinleyen Macar kemancı Joseph Joachim, Arthur'un ailesine "Bu çocuk çok iyi bir müzisyen olabilir. Kesinlikle buna yetenekli." dedi. 14 Aralık 1894'te, yedi yaşındaki Arthur Rubinstein, parçalarla ilk kez sahneye çıktı.
Rubinstein, on yaşına geldiğinde çalışmalarına devam etmek için Berlin'e taşındı ve 1900'de 13 yaşında Berlin Filarmoni Orkestrası'nda ilk performansını verdi.
1904'te Rubinstein , kariyerine ciddi bir şekilde başlamak için Paris'e taşındı ve burada besteciler Maurice Ravel ve Paul Dukas ve kemancı Jacques Thibaud ile tanıştı . O da oynadığı Camille Saint-Saens ' Piyano Konçertosu No 2 besteci varlığında. Juliusz Wertheim ailesi aracılığıyla (Chopin'in dehası Rubinstein'ın bu bestecinin eserlerindeki kendi ilhamını anladığı), kemancı Paul Kochanski ve besteci Karol Szymanowski ile arkadaşlıklar kurdu.
Rubinstein, New York'taki ilk çıkışını 1906'da Carnegie Hall'da yaptı ve ardından Amerika Birleşik Devletleri, Avusturya, İtalya ve Rusya'yı gezdi. François Reichenbach'ın L'Amour De La Vie (1969) filmindeki kendi ifadesine ve oğlunun ifadesine göre, Amerika Birleşik Devletleri'nde pek iyi karşılanmadı. 1908'de, alacaklılar tarafından takip edilen ve Berlin'deki otel odasından tahliye edilmekle tehdit edilen yoksul ve çaresiz Rubinstein, başarısız bir şekilde kendini asma girişiminde bulundu. Daha sonra, "yeniden doğduğunu" hissettiğini ve koşulsuz bir yaşam sevgisine sahip olduğunu söyledi. 1912'de Londra'daki ilk çıkışını yaptı ve orada Kochanski, Igor Stravinsky ile birlikte Edith Grove, Chelsea , Paul ve Muriel Draper'ın müzik salonu olan bir müzik evi buldu.
Birinci Dünya Savaşı sırasında Rubinstein Londra'da kaldı, resitaller verdi ve kemancı Eugène Ysaÿe'ye eşlik etti . 1916 ve 1917'de ilk turlarını İspanya ve Güney Amerika'da yaptı ve çılgınca alkışlandı. O turlar sırasında Enrique Granados , Isaac Albéniz , Manuel de Falla ve Heitor Villa-Lobos'un müziğine ömür boyu sürecek bir coşku geliştirdi. O Manuel de Falla en hakkındaki dedicatee oldu Fantasía Bética , Villa-Lobos Rudepoêma ve Stravinsky'nin Trois Mouvements de Petrouchka .
Rubinstein, Almanya'nın savaş sırasındaki davranışlarından tiksindi ve bir daha orada performans sergilemedi. Almanya'daki son performansı 1914'teydi.
1919 sonbaharında Rubinstein, soprano Emma Calvé ve tenor Vladimir Rosing ile İngiliz vilayetlerini gezdi.
Rubinstein İngiltere'den 5 Ocak 1920'de Southampton'dan ayrıldı ve Red Star Line "Lapland" üzerinden New York'a gitti.
1921'de Rubinstein, Karol Szymanowski ve yakın arkadaşı Paul Kochanski ile birlikte New York'a seyahat eden iki Amerikan turu düzenledi.
1934 yılında, tekniğini daha ilk yıllarında ihmal ettiğini, doğal yeteneğe dayandığını belirten piyanist, birkaç ay süren yoğun çalışma ve uygulama için konser hayatından çekildi.
Rubinstein, 1937'de Amerika Birleşik Devletleri'ni tekrar gezdi ve Kaliforniya Brentwood'da yaşadığı İkinci Dünya Savaşı yıllarında kariyer olarak ABD'ye odaklandı. 1946'da ABD vatandaşlığa kabul edildi.
Rubinstein, California'da geçirdiği süre boyunca, Katharine Hepburn ile Song of Love da dahil olmak üzere birçok filmin piyano müziğini sağladı. Carnegie Hall ve Of Men and Music filmlerinde kendisi gibi rol aldı.
En iyi resitalist ve konçerto solisti olarak bilinmesine rağmen, Rubinstein ayrıca Henryk Szeryng, Jascha Heifetz, Pablo Casals, Gregor Piatigorsky ve Guarneri Quartet ile ortak olan seçkin bir oda müzisyeni olarak kabul edildi. Rubinstein, temel piyano repertuarının çoğunu, özellikle de Romantik bestecilerinkini kaydetti. The New York Times, öldüğü sırada onu tanımlarken, "Chopin onun uzmanlık alanıydı. Onun bir Chopinist olduğu birçok kişi tarafından görüldü." diye yazmıştı. Études hariç, Chopin'in eserlerinin çoğunu kaydetti. 1964'te Soğuk Savaş'ın zirvesinde, saf bir Chopin programıyla Moskova'da efsanevi bir konser verdi. Güney Amerikalı bestecilerin ve 20. yüzyılın başlarındaki Fransız bestecilerin (Debussy ve Ravel gibi) en eskilerinden biriydi. Ayrıca Rubinstein, vatandaşı Karol Szymanowski'nin müziğini de tanıttı. Rubinstein, Alexander Scriabin ile konuşurken Brahms'ı en sevdiği besteci olarak adlandırdı ve bu Scriabin'i öfkelendiren bir cevaptı.
1969'da Arthur Rubinstein - The Love of Life filmi yayınlandı; En İyi Belgesel Film Akademi Ödülü'nü kazandı.
1970'lerin ortalarında Rubinstein'ın görme yeteneği bozulmaya başlamıştı. 1976 yılının Mayıs ayında 89 yaşında emekli oldu ve yaklaşık 70 yıl önce ilk kez çaldığı Londra'daki Wigmore Hall'da son konserini verdi.
Sekiz dili akıcı olarak konuşabilen Rubinstein, müthiş hafızasında repertuarın çoğunu tuttu. Fotografik bir hafızaya sahipti.
Rubinstein ayrıca, zihninde bütün senfonileri çalmasına izin veren olağanüstü bir şekilde işitsel yetenekler geliştirdi. "Sabah kahvaltısında kafamda bir Brahms senfonisi geçirebilirim." dedi. "Sonra telefona çağrıldım ve yarım saat sonra her zaman devam ettiğini görüyorum ve üçüncü hareketteyim." Bu yetenek, Rubinstein'ın arkadaşları tarafından opera ve senfonik notalardan rastgele alıntılar seçip ondan bunları bellekten çalmasını isteyen arkadaşları tarafından sık sık test edildi.
Eserleri:
Filmografi;
- Gece Şarkısı (1948)
- L'amour De La Vie (Yaşam Sevgisi) (1969)