Bir avcıdan kolayca kaçabilen bir tür yüksek hızlı bombardıman fikri, tasarımcıları geçen yüzyılın 30'larının başından itibaren heyecanlandırdı. Uçaklar daha hızlı ve daha hızlı uçtu, yolcu tek kanatlı uçakları ortaya çıktı, bu da çift kanatlı avcı uçaklarından daha yüksek hızlar verdi.
Ve fikrin hayati bir şey olduğu ortaya çıktı: taretler ve taretlerle şekil değiştirmemiş, geri çekilebilir iniş takımları ile aerodinamik bir uçak, bir yolcu uçağını hızlı bir bombardıman uçağına dönüştürmek. Özellikle kim silâh ve gerekli değildir, bu nedenle, her ihtimale karşı, geriye doğru atış yapmak için bir makineli tüfek.
Genel olarak, sonunda işe yaradı. Başlangıçta hiç silahı olmayan Sivrisinek'ten bahsediyorum. Sadece bombalar. Diyelim ki, yüksek hızlı bir bombardıman uçağının gelişiminin zirvesi.
Ama "Sivrisinek" ten önce hâlâ yıllar ve barış yılları vardı. авиация diyelim ki, sakin bir şekilde gelişti.
Kahramanımız, Dornier firması biraz çuvalladığında ortaya çıktı. Lufthansa, Dornier'den altı koltuklu yolcu bölmeli yüksek hızlı bir posta uçağı sipariş etti. Claude Dornier başkanlığındaki ekip, "Dornier" in uçan tekneleri güvenle tüm dünyayı fethettiği için zaten dünyaca ünlüydü.
Ama ihtiyaç duyulan bir tekne değildi. Bir posta uçağına ihtiyaç vardı.
Hemen işe yaramadığını not edelim. Tekne yok, postacı yok. Ve uçağın çok gelişmiş olmasına rağmen Lutfganza'ya uymadı.
BMW'den her biri 750 hp gücünde iki motor. uçağı 330 km / saate hızlandırdı (bu, eğer bir şey varsa, 1934'tür), testler başarılı oldu, hiçbir eksiklik tespit edilmedi. Neredeyse. Genel olarak, tek bir dezavantaj vardı: uçağın yolcu olarak kullanılamaması. O zaman dünyada sivil işler için daha az uygun bir uçak bulmanın mümkün olması pek olası değildir. İki küçük salon (2 ve 4 kişilik), biniş ve yükleme için küçük kapılar, her şey sıkışık ve rahatsız ...
Lufthansa birkaç test uçuşu gerçekleştirdi ve reddetti. Oldukça, bu arada. Ve işte bu, 1935'te tarih Do.17 sona erebilirdi, ama ... beyler Reichsluftfahrt-ministerium - RLM'den geldi ve: "Onu alıyoruz!"
Versailles Antlaşması hükümlerine göre, Almanya bombardıman uçağı yapamadı. Kesinlikle. Bu nedenle, her yolcu uçağı potansiyel bir bomba taşıyıcı olarak kabul edildi. Yani örneğin He.111 ile öyleydi.
Do.17 geliştirmeye alındı. Firma arabayı biraz modifiye etmek zorunda kaldı. Kuyruk ünitesi, bombardıman uçağının ihtiyaç duyduğu dengeyi iyileştirmek için aralıklı iki kanatçık haline geldi. İniş takımı destekleri, kötü hava alanlarından kalkış sırasında baş sallamayı önlemek için hareket ettirildi. Zor değil, ancak Dornier'e 11 uçaklık bir dizi sipariş verildi.
Ekim 1935'te Do.17, arabanın hemen "Uçan Kalem" olarak adlandırıldığı bir sergide gösterildi. Uçak gerçekten ... görünüşte abartılıydı.
Ancak manzara asıl mesele değil. Önemli olan, uçağın nasıl uçtuğu. Ve 1936'da Do.17 mükemmel uçtu. Do.17'de, en iyi sonucu arama sürecinde Hispano-Suiza 12 Ykrs motorları kuruldu. 775 hp güç geliştirdiler. deniz seviyesinden yüksek ve 860 hp. 4000 metre yükseklikte.
Bu motorlarla uçağın maksimum hızı 391 km / saate ulaştı. Ülkelerdeki akran savaşçılarının - potansiyel rakiplerin neredeyse aynı şekilde uçtuğu düşünüldüğünde, fazlasıyla değer. Dewoitine D.510, aynı 390 km / s'yi ve Hawker Fury - 360 km / s'yi geliştirdi.
Bu tür sonuçları aldıktan sonra, savunma silahlarıyla uğraşmamaya ve şimdi bir tetikçi olan telsiz operatöründen savunma desteği için 7,92 mm'lik bir makineli tüfekle yapmaya karar verdiler. Ve 2 numaralı yolcu bölmesi yerine, bir bomba bölmesi bulunuyordu.
İlk üretim kopyaları 1936-37 kışında toplandı. Do.17E-1 - bombardıman uçağı ve Do.17F-1 - uzun menzilli keşif uçağı adını aldılar. İkincisi, bir bomba görüşünün olmaması ve bir bomba tahliye mekanizması yerine, bomba bölmesine ek bir yakıt deposu ve Rb 10/18, Rb 20/30 veya Rb 50/30 kameraları yerleştirilmiş olmasıyla ayırt edildi. Her iki Do.17 modifikasyonu da BMW VT 7,3 motorları tarafından desteklendi.
Hemen savunma silahlarını güçlendirmek gerekiyordu. Başlangıçta, bir makineli tüfek yeterli olmadığı açıktı. Bu yüzden iki MG.15'in daha kurulmasına karar verildi. Birincisi, kokpit zemininde özel olarak yapılmış bir kapaktan geri ve aşağı ateş edebilmesi için telsiz operatörünün emrine verildi ve ikinci makineli tüfek, kokpit ön camının sağ yarısına yerleştirildi. Hem pilot hem de navigatör bu makineli tüfeği kullanabilir. Pilot bu MG.15'i sabit bir rota olarak kullandı ve navigatör makineli tüfeği durduruculardan çıkarabilir ve hedeflerde küçük bir ateş açısına sahip olabilir.
Bomba yükü o zaman için oldukça ortalamadır: 500 kg.
Bomba seti çok çeşitliydi ve farklı görevleri çözmelerine izin verildi: 10 x 50 kg [SC.50), 4 x 100 kg (SD.100) veya 2 x 250 kg (SD.250). Yakıt temini nedeniyle, yani uçağı askerlerin doğrudan desteği için yakın mesafeli bir bombardıman uçağı olarak kullanırken, bomba yükünü 800 kg'a (8 x SC.100) çıkarmak mümkündü.
1937'de uçak, İsviçre'de bir sıçrama yaptığı bir sergide gösterildi. Do.17, en iyi dövüşçülerle aynı seviyede olan 457 km / sa resmi bir hız gösterdi ve iyi olanlar sadece kuyruğun arkasında kaldı.
Ama burada Almanlar biraz hile yaptılar ve ölçüm için DV.600 motorlarla donatılmış deneysel bir model ortaya koydular. Ve BMW motorlu normal Do.17M, 360 km / s hızla aynı sergide uçtu.
Ancak bu örnekte, Almanların yeni bir hızlı uçağa ve hatta daha fazla gelişme için açık bir potansiyele sahip olduğu herkes için netleşti.
Ve Do.17, Luftwaffe'nin savaş birimlerine gitti. Ve ilk başta, bir keşif değişikliği olan Do.17F-1 tercih edildi, çünkü açıkçası modası geçmiş 70 numaralı Heinkel No. XNUMX'in on yıl önce değiştirilmesi gerekiyordu.
Doğal olarak, İspanya İç Savaşı'nın başlangıcında Almanlar, uçağı hareket halindeyken kontrol etmenin cazibesine karşı koyamadılar. General Franco, diğerlerinin yanı sıra, Condor Legion'un bir parçası olarak 4 Do.17E-1'e gönderildi. 1937 yazında Do.17, İspanya'nın kuzeyindeki kötü şöhretli Guernica ve Durango'nun bombalanmasına katıldı.
Bunlara ek olarak, Frankocular 15 Do.17F-1 izci aldı.
İspanya'daki ilk Do.17, 18 Nisan 1937'de Bilbao üzerinden düşürüldü. Yani, neredeyse varışta hemen. Cumhuriyetçi Felippe del Riovi tarafından bir I-15 savaşçısında vuruldu. Ancak, hemen sonuç çıkarmamalısınız, burada Felipe oldukça şanslıydı, çünkü Do.17 çift kanatlı avcılardan çok sakince uzaklaştı ve silahlar en azından rakiplerle savaşmayı mümkün kıldı.
Cumhuriyetçiler, Do.16'ye göre hız bakımından daha düşük olmayan I-17 tek uçlu uçakların emrinde olduklarında daha da kötüleşti. Bu, avantajın ortadan kalktığı anlamına gelmez, ancak "Chatos" un varlığı "Kalemleri" zaptetti, çünkü artık üstünlüklerine güven yoktu.
İspanyol Frankocular Do.17'ye takma adlarını verdiler - "Bacalaos": "Cod".
Do.17'nin biraz yoldan çıktığını ayrıca belirtmekte fayda var. Yine de hız çok iyi bir yardımcıdır. Valensiya'ya yapılan saldırıda, Francoistlerin her ikisi de uçaksavar ateşinden sadece 2 Do.17 uçağını kaybetmesi şaşırtıcı değil.
İspanya İç Savaşı, Do.17'nin tüm güçlü ve zayıf yönlerini ortaya çıkardı. Savaş kullanımının ilk deneyimi, uçağın hız yeteneklerinin yeterince yüksek olmadığını gösterdi. Do.17, yalnızca 30'ların ilk yarısında üretilen modası geçmiş çift kanatlı avcı uçaklarından güvenle ayrıldı. Ama havada filolar Farklı ülkelerde çoktan nesiller değişmeye başladı ve çift kanatlılar yerine çok yüksek hız özelliklerine sahip tek kanatlı uçaklar hizmete girmeye başladı. İlk serinin İngiliz Kasırgası, Do.100'den neredeyse 17 km / s daha yüksek bir hıza sahipti.
Daimler-Benz DB.600'den zaten kanıtlanmış motorları kurarak uçağı modernize etme seçeneği vardı. Ancak ne yazık ki, bu motorlar, seri haline gelen Messerschmitt savaşçıları için gerekliydi.
Bu nedenle, Dornier tasarımcıları yeni uçak modifikasyonu için başka motorlar aramak zorunda kaldı. 323 hp kapasiteli, hava soğutmalı BMW Bramo 1 A-900 "Fafnir" in beyninde durduk. kalkış ve 1000 hp 3100 m yükseklikte.
Gözcü için yeni bir motor da seçildi: BMW 132 N. Bu motor yalnızca 865 hp üretti. Kalkışta ve 665 hp. 4500 m yükseklikte, ancak daha hafif ve daha ekonomikti, bu da bir izci için daha kullanışlıydı.
Böylece 1938'in başında yeni Do.17M bombardıman uçakları ve Do.17P keşif uçağı üretime girdi.
Yeni motorlar değişiklikler getirdi. Hız arttı, Do.17M 415 m yükseklikte 4700 km / s'ye ve 17 m yükseklikte Do.410P - 4000 km / s'ye ulaştı.Yeni motorlar, Do.17M'nin bomba yükünü 1000 kg'a çıkarmayı mümkün kıldı. En son serinin bazı uçaklarında, navigatörün kokpitinin burun camından geçen ve ön-alt saldırılara karşı koruma sağlayan dördüncü MG.15 makineli tüfek ortaya çıktı.
II.Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle birlikte, tüm değişikliklerin uçağı buna katıldı. Düşmanlıkların patlak verdiği sırada Luftwaffe'de 300'den fazla bombardıman uçağı ve 180 Do.17 keşif uçağı vardı. Aslında toplamın üçte biri.
Polonya ve Fransa'daki çatışmalar Dornier'e ithalat siparişleri sağladı. Uçaklar Bulgaristan'ı istedi (ve aldı).
İspanya'daki düşmanlık deneyimi, Alman liderliğini bombardıman uçaklarının savunma silahlarını güçlendirmenin yanı sıra bu silahlanmayı ve uçağın tüm mürettebatını tek bir yerde yoğunlaştırmanın gerekli olduğu sonucuna götürdü.
Savaşın sonuna kadar tüm Alman bombardıman uçaklarının ortaya çıkışını belirleyen "Waffenkopf" - "Savaş Başlığı" kavramı bu şekilde ortaya çıktı.
Fikir oldukça iyiydi: Aynı kokpitte bulunan topçular ve pilot, eylemlerini daha iyi koordine edebilir ve ikinci olarak, tüm mürettebat üyeleri birbirlerini psikolojik olarak destekleyebilir ve doğrudan savaşta yardımcı olabilir.
O zamanın çoğu bombardıman uçağında, oklar, bomba bölmesinden sonra uçağın kuyruğundaydı. Yani kokpitin dışında. İngiliz Whitley veya Sovyet SB veya DB-3 gibi.
Hücresindeki bir tetikçi etkisiz hale gelir gelmez, uçak savunmasız kaldı. Alman stratejisi, bir siper yerine bir hendek önermiş, yani mürettebattan en az biri savaşa hazır olduğu sürece savunma ateşi herhangi bir yönde devam ediyordu.
Almanlar, uçağın direncinin bu şekilde artırılabileceğine inanıyordu. Amerikalıların "kalelerinde" aşağı yukarı aynı şeyi yaptıkları gerçeği, ancak hesaplamalarının doğruluğunu teyit etmektedir.
Yeni konsepte uygun olarak Dornier tasarımcıları yeni bir kabin geliştirdi. Tüm mürettebat üyelerinin görünürlüğü, aerodinamiklerin zararına olsa bile önemli ölçüde iyileştirildi. Uçağın bir yolcu atasından miras aldığı gövdenin yan tarafındaki bir kapı yerine, alt kısımda uçağı terk etmeyi kolaylaştıran bir kapak yapıldı. Yeni kokpitli uçağın mürettebatı dört kişiye yükseldi: bir pilot, bir navigatör-bombardıman, bir radyo operatörü ve bir alt topçu.
Beş kişilik mürettebatlı bir uçak, DB.17A motorlu özel bir Do.1U-600 vardı. Bu uçaklar keşif ve rehberlik için kullanıldı, beşinci kişi, özellikle denizaltılar veya yüzey gemileriyle temastan sorumlu olan başka bir telsiz operatörüydü.
Genelde hem pilotların hem de teknik personelin uçağı beğenmesine rağmen Do.17 üzerinde bulutlar toplanmaya başladı.
Gerçek şu ki Do.17, He.111'in bomba yüklerinin sayısında çok daha düşüktü. Doğruluk açısından dalış Ju.88 daha çok tercih edildi. Ve hızla "Junkers" ın beyni daha iyiydi. Bu nedenle, Luftwaffe'nin Dornier üretiminin sonlandırılmasını Junkers ve Heinkel lehine emretmesi şaşırtıcı değildir. Saf rekabet ve kişisel değil. Genellikle en güçlü olan kazanır.
Bu arada, Deniz Aslanı Operasyonu veya Britanya Muharebesi başlamadan çok önce, İngiliz gemileri ve İngiliz Kanalı'nda İngiliz gemileri için tatsız anlar düzenleyen Do.17 mürettebatı, sakin bir şekilde İngiliz topraklarına uçuyor ve altyapı tesislerine çarpıyordu.
"Britanya Savaşı" na yaklaşık 300 bombardıman uçağı veya gözcü Do.17 ve Do.215 katıldı.
Ağustos 1941'in sonunda, İngiliz hava kuvvetlerinin bastırılmadığı anlaşıldı. Luftwaffe'nin bunun için yeterli güç ve araçlara sahip olmadığı ortaya çıktı ve Ekim 1941'den itibaren Luftwaffe komutanlığı gündüz baskınlarını terk etmeye karar verdi ve küçük gruplar halinde gece baskınlarına geçti. Öncelikle Do 17 bombardıman uçakları "gece ışıkları" kategorisine alındı.
Do.17'nin gün boyunca Kasırga'dan kaçma veya onunla mücadele etme şansı az olsa da, Spitfire böyle bir şansı hiç vermedi. Bomba yükü Luftwaffe liderliğine uymaktan vazgeçti. Bu mesafelerde bin kilogram, Luftwaffe'nin uğradığı kayıplara kıyasla önemsiz görünüyordu.
Birimler Do.17Z'yi Junkers Ju.88 ile değiştirmeye başladı. "Dornier" saflarında kalanlar, Girit ve Balkanlar gibi açıkça ikincil yönlere aktarıldı.
6 Nisan 1941'de Alman uçakları Belgrad'ı bombaladı. Alman birlikleri Yugoslavya ve Yunanistan'ı işgal etti. Balkan operasyonunda, saflarında kalan tüm Do.4'yi içeren 17. Alman hava filosu görev aldı.
Ve eğer "Britanya Muharebesi" Do.17 zayıf görünüyorsa, o zaman Yunanistan ve Yugoslavya orduları çok sayıda yeni tip uçak varlığında farklılık göstermedi ve bu nedenle Balkanlar üzerindeki göklerde Do.17 kendinden daha fazla emin hissetti.
17 Nisan 1941'de Yugoslavya teslim oldu. Ardından Nisan ayında Do.17, İngilizleri Yunanistan'dan bombaladı ve bu da teslim oldu. Son kale kaldı - Girit adası. Yugoslavya ve Yunanistan'daki çatışmalarda Luftwaffe yirmi dokuz Do.17 kaybetti.
İngiliz filosu Akdeniz'e hakim oldu, ancak Luftwaffe havanın daha önemli olduğunu kanıtlamaya karar verdi ve bunu Almanlar yaptı.
Do.17 bölgedeki tüm operasyonlarda yer aldı, İngiliz gemilerine saldırdı ve keşif yaptı.
Girit nihayetinde benzeri görülmemiş bir hava harekatı ile alındı ve Do.17 Mayıs ayında bir Alman çıkarma konvoyunu yenilgiden etkili bir şekilde kurtararak, konvoya saldıran İngiliz hafif kruvazörleri Naiad ve Carlisle'ye ciddi hasar vererek not edildi.
Ve tabii ki, Albay Rovel'in Do.17 özel birimi, Wehrmacht'a 1941'de Sovyet sınır bölgelerinin en ayrıntılı hava fotoğraflarını sağladı. Genel olarak, belgelere göre, SSCB toprakları üzerindeki ilk Do.17 uçuşları sonbaharda 1940'ta başladı.
Rovel grubunun başarılarına rağmen Do.17'nin kariyeri sona yaklaşıyordu. Doğu Cephesinde, son gruplar 1941'in sonunda yeniden silahlanma için geri çekildi. Yeni Do.217E ve Ju.88 sonunda Do.17'nin yerini aldı.
Bununla birlikte, değiştirmeler, kara kuvvetlerinin gözü olan Do.17P ve Do.17Z-3 izcilerini ilgilendirmedi.
Alman Luftwaffe'ye ek olarak Do.17, Müttefikler tarafından da kullanıldı. Doğu Cephesinde Hırvat Do.17 bombardıman uçaklarından oluşan bir filo faaliyet gösterdi.
Hırvatlar, yeniden silahlanmaya gittikleri 1943 yılına kadar savaştılar.
Haberlere göre, Doğu Cephesi'ndeki tüm kampanya boyunca Hırvatlar 1247 savaş görevinde uçtu, 245'i imha etti. tanklar581 kamyon, 307 top ve çok sayıda düşman insan gücü. Kendi kayıpları 5 Do.17Z bombardıman uçağı ve 20 mürettebat üyesine ulaştı.
Rudel'in Hırvat öğrencilerinin sunduğu figürlerden ilkine inanılıyor. Eh, son ikide. Aradaki her şeye gelince - üzgünüm, gerçekten değil.
Do.17, Fin Hava Kuvvetleri ile savaştı. Kasım 1941'de Goering, Finlere 15 uçak ve 300 ton bomba bağışladı.
Savaştan sadece 5 araba kurtuldu. Geri kalanlar Sovyet ve Fin uçaksavar topçuları, Sovyet avcı uçakları tarafından vuruldu ve kendi ekipleri tarafından imha edildi. Finliler de başarılı operasyonlara sahipti, ancak uçak sayısı az olduğu için genel olarak durum üzerinde belirli bir etkisi olmadı.
Ancak savaştan kurtulan Finlilerden biri olan Do.17'nin uzun karaciğer olduğu ortaya çıktı. DN-17 numaralı Do.3Z-58, savaştan sonra hava fotoğrafçılığı için kullanıldı ve 13 Eylül 1948'de son uçuşunu yaptı.
Savaş sırasında, uçağın birkaç ilginç modifikasyonu yapıldı.
Do.17Z-5, bir kurtarma uçağı, denizde vurulan uçakları veya gemileri aramak ve kurtarmak için kullanılması gerekiyordu. Gemide bir yük şişirilebilir sal taşındı.
Do.17Z-6 ve 10, gece savaşçıları. Değişiklik, İngiliz bombardıman uçaklarıyla savaşmak için tasarlandı. Kokpitin daha önce bahsedilen mütevazı boyutları, radarın içine kuruluma izin vermedi, bu nedenle uçak, düşman uçakları için kızılötesi arama ekipmanı ve iki adet 20 mm MG-FF topu ve dört adet 7,92 mm makineli tüfek içeren askıya alınmış bir konteyner ile donatıldı.
Tüm modifikasyonlardan toplam 2 Do.139 uçak üretildi.
LTH Do.17z-2:
Kanat açıklığı, m: 18,00.
Uzunluk, m: 15,80.
Yükseklik, m: 4,50.
Kanat bölgesi m: 53,30.
Ağırlık, kg:
- ”РїїѓЃ‚ѕііііі” ”” ”” ° ”” ”” ”µ X X X X X X X X X X X X X X X X X: 5 200;
- normal kalkış: 8;
- maksimum kalkış: 8.
Motorlar: 2 х BMW Bramo-З2ЗР "Fafnir" х 1 hp
Maksimum hız, km / s:
- zemine yakın: 342;
- yükseklikte: 410.
Seyir hızı, km / s:
- zemine yakın: 270;
- yükseklikte: 300.
Pratik menzil, km: 1150.
Tırmanma hızı, m / dak: 330.
Џ °ЂЂ °єёє‚ »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »»ѕ» »»ѕ »ѕѕѕѕѕ Xј X X X X X X X X X X X X X X: 8 200.
Mürettebat, kişi: 4.
silahlanma:
- ileri iki sabit 7,69 mm MG-15 makineli tüfek;
- yan camlarda iki MG-15;
- gövdenin altına ve üstüne ateş eden iki MG-15.
Bomba yükü: 1000 bomba 20 kg veya 50 bomba 4 kg kombinasyonunda 250 kg.
Zamanına göre mükemmel uçuş özelliklerine sahip, ancak savaş için tamamen modası geçmiş iyi bir uçak. Güvenilirlik ve bakım kolaylığı ve pilotluk, açıkça zayıf silahlar ve aşırı çok yönlülük tarafından reddedildi.