... Arkadaşlar onlara "iki İvan" dedi. "İki İvan - komşular." “İki Ivana bir kucak arkadaşı, hatta bir öğretmen yasağı değilse, okulda ders çalışıp aynı masada oturuyorlardı.” "İki Ivana Novolipetsk Metallurgical Combine'de çalışmaya başladı, şimdi onları nadiren görüyoruz, genellikle fazla mesai vardiyalarında kalıyorlar." “İki Ivana, tesisin atölye çalışmalarından sonra Urallara tahliye edilmemeye karar verdiler, önlerinde bir rezervasyon olsa da, cephenin gündemini bekliyorlar.” "İki Ivana sağlık komisyonunu geçti" ...
Ve aniden Ivan ayrılmak zorunda kaldı. Komisyon (her iki gönüllünün de, askeri sicil ve kayıt ofisine cepheye gönderme isteği ile gelenlerin gelmesi nedeniyle çok kuvvetli bir şekilde öksürüğü nedeniyle atandı) yalnızca İvan Petrovich Poletayev'in hizmete uygun olduğunu kabul etti. Ve İvan Nikitich Polukhin (bir mektubun isimleri bile!) Öne geçmedi. Akciğer tüberkülozu ile önceden soğuk algınlığı olduğunu düşündüğü kapalı bir şekilde teşhis edildi.
"Tıbbi davaya aşina"
O sırada yirmi dört yaşında olan Ivan Poletaev, Nazilerle savaşa girdi. Efremov-Volovo bölgesinde cepheyi işgal eden on üçüncü orduya gönderildi. Bu ordu sadece yaklaşık on bin kişiden oluşuyordu: burada çok az bölüm vardı, alay, insanlara ihtiyaç vardı. Ivan, beklenmedik bir şekilde olduğu gibi, hizmet etmesi gereken (Volovsky ve Terbunsky bölgelerinde kavga ettiği) 121 Piyade Tümeni'ne atandı. Bir kısmı Alman bombardımanına girdi. Bir askeri doktor ve iki hemşire öldü. Ancak yaralılar dikkate alınmadı ve hepsinin yardıma ihtiyacı vardı.
Bölüm komutanı, hızlı bir şekilde bir asker inşa etti, sordu:
- Hanginiz, yoldaş savaşçıları, tıbbi davaya aşina mı?
İtiraf etmeliyim ki, savaş başlamadan önce bile, Ivan tıbbi derslerde çalıştı. Tüm hayatı bitkide çalışmayacaktı, bir doktor mesleği tarafından çok etkilendi. Fakat Lipetsk'te bir tıp okulu yoktu ve Ivan başka bir şehre gidemedi: hasta annesine bakıyordu. Bu nedenle, tesiste çalışmaya başladım ve gelecek için hayallerini erteledim.
Ve şimdi dövüşçülere baktı: belki aralarında bir doktor ya da tıbbi olayı bilen biri var? Fakat yoldaşlar sessizdi. Sonra Ivan iç çekti ve bir adım öne geçti.
Komutan “Şimdi yaralılara ilk yardım yapacak, hastaneye gönderecek, sonra bir süre daha kalacak, doktorların deneyimini alacak ve bize geri döneceksin” dedi. Anlaşılan, İvan'ın sadece tıbbi işe aşina olduğunu, başka bir şey olmadığını fark etti.
Yani Poletaev yaptı. İlk yardımını yetkin ve adil bir şekilde güvenle yaptı: kurslarda buna büyük özen gösterildi. Ancak İvan gerçekten yeni görevlerine çok erken başlamak zorunda kaldı. 1941 sonbaharında, Volovskiy bölgesinin savunması sırasında ilk savaşta birçok yaralandı. Savaş alanından yirmiden fazla insanı taşıdı. Herkesin yardıma ihtiyacı vardı. Ve Ivan, küçük deneyiminin izin verdiği şekilde, elinden geldiğince iyi yaptı. Savaş sanatında tıp sanatını çalışmak karmaşıklığı bakımından çok büyük bir iştir, çünkü öğrenme süreci hata yapma hakkına sahip değildir. Fakat, görünüşe göre, bu insanın gücüdür.
Ivan, bir kurşunla bacağını “deldiği” ve kemiğe yakın bir yerde, kasın içinde bir yere sıkıştığı sarı saçlı bir genç adam tarafından özellikle hatırlandı. Ivan biliyordu: kurşun çıkarılmalı, sonuçları kötü olabilir - kasın daha fazla yırtılmasından kangrene kadar. Ancak bir neşter almak çok korkutucu ve sıradışıydı. Evet, ne uyku ilacı ne de o sırada güçlü bir ağrı kesici Poletaev'in bir torbası vardı. Genç adam için yarım çember alkol döküldü ve şunları söyledi:
- Gözlerini kapat. 10 dakikalık sabır - ve senin mermini alacağım.
Titremeyi ellerinde durdurmaya çalışan Ivan, neşter kullanmaya başladı. Savaşçı şiddetle inledi, ama bacağını tekmelememek için tüm gücüyle denedi ve bu sabır deneyimsiz bir cerrahın gücü verdi.
Bu zamanda, zaten çok yakın bir yerde zhohohotalo, gritted.
- Tanklar sığacak! savaşçı inledi. - Bizimkiler kavga ediyor, çok az gücümüz ve insan var ve ben burada yatıyorum ... Daha hızlı, lütfen!
Fakat Poletaev'in yapabildiği kadar acelesi vardı. İşte, bir mermi. Ivan çıkardı ve yarayı dikmeye başladı.
- İşte bu! Yakında dans edip beni hatırlayacaksın! - Söz verdi ve aniden yerden yükselen siyah bir patlama dalgası gördü. Gördüm ama duymadım: sesin hızı ışık hızından daha azdır, gördüğünüzü duymak için birkaç dakika daha yaşamak zorundasınız. İvan zaten bilincini kaybetti ...
Postacı Ivan
Ivan Polukhin evde kaldı. Doktor ona bir tedavi önerdi: iyi beslenme, mümkün olduğunda dinlen, ısın. Fakat genç bir adam, nasıl bu kadar sakin olabiliyor ve ülke böyle büyük bir tehlikedeyken doktorların talimatlarını takip edebiliyordu?
Polukhin’in daha önce çalıştığı tesisin yüksek fırını uzak Ural’lara tahliye edildi. İvan da postacı olarak çalışmaya başladı - umutsuzca ellerin yoktu. Gündüz mektuplar ve askeri gazeteler teslim etti ve akşamları ve geceleri fırında çalıştı - orada da yardıma ihtiyaç vardı. Üç reçeteden, Polukhin inançla sadece üçüncü - ısınma gerçekleştirdi. Çünkü harfleri sürükleyerek ve kilometreyi dolaştırarak ısındı. Ve fırına girdiğimde sanki banyodaymış gibi oradaydım. Ama yemek ve dinlenme için ...
İlk başta, Ivan’ın posta çantası çok ağırdı: mektuplar, mektuplar ve çok az gazete. Ancak her savaş gününde, çantada daha az ve daha az harf vardı, ama aksine, daha fazla gazete vardı. O zaman Ivan, postacının zor işiyle karşılaştı - babalardan, kocalardan, erkek kardeşlerden mektuplar beklentisiyle. Ve elbette cenazelerle.
Bir zamanlar caddeye çok yaşlı bir kadın tarafından, ağır bir isim tarafından bilmediği ama posta da getiren bir sopayla desteklenmiş bir kadın tarafından durduruldu:
- Tatlım, oğlumdan hiçbir şey yok mu? Koziakov Sasha'dan. Yani, muhtemelen beklemeden öleceğim. Sonuçta, doksan üçüncü yıl gitti.
İvan çantayı açtı, harfleri sıralamaya başladı. Ve "Koziakov" ismiyle cenazenin dibinde gördü. Bir an duraksadı ve sonra yapabildiği kadar sakince:
- Hayır, büyükanne, henüz bir şey yok.
Eve dönerken, Ivan üzgün belgeyi okudu. "Kahramanlar öldü ..." Büyükanneni ver? Ama imajı gözlerinin önünde duruyordu: ince, asa ile, ağır yürüyüşle, sadece umutla yaşayarak ... Ivan masaya oturdu ve yazmaya başladı: “Merhaba anne! Hastanedeyim, bu yüzden yoldaşım benim için yazıyor. Bana göre her şey yolunda, yara ağır değil, ama şimdiye kadar uzanmam gerekiyor. Mektuplar nadiren gelecek: elimde yaralı, kendim yazamam. Endişelenme ... "
Sasha Koziakov'un annesini “sen” veya “sen” olarak mı kullandığını bilmiyordu. Sonunda yüzünü, yaşını, karakterini, el yazısını bilmiyordum. Sahte haberler hakkında tahmin edilemeyecek çok kötü ifadeler yazdı. Ama bazen ona Sasha Koziakov'un o olduğunu söyledi, Ivan. Ve onun eli gerçekten yaralandı, ve yakında iyileşmeyecek ...
Ivan'ın adı hiç bilmediği Sasha'nın annesi bir yıl sonra öldü. Her toplantıda saygıyla İvan'a başını salladı. Ve bu süre zarfında ona üç mektup yazdı: ikisi “hastaneden” ve biri “önden”. Doğru, burada başka birinin el yazısını açıklamak için de bir neden buldu. Sakin bir yürekle öldü, oğlunun zaten bir askeri deneyim kazandığını biliyordu.
Yakında, Ivan’ın çantası, Ivan Poletayev’in ortadan kaybolduğunun bir haberi oldu. Polukhin annesini arkadaşına şu sözlerle taşıdı:
- Burada ... Ama inanıyorum: O yaşıyor! .. Belki esaret altında ...
Ve Ivan Poletaev gerçekten de hayattaydı. Ancak Polukhin sağlığına kavuştuğu ve öne çıktığı zaman ortaya çıktı. Bu nedenle, savaştan sonra bir arkadaşının kaderini öğrendi.
Ve sonra, 1942'te Ivan Poletayev, bir beyin sarsıntısından sonra parçasının onu hemen bulamadığını - Ivan'ın toprakla kaplı olduğunu söylediği bir ev yazdı. Yanlışlıkla başka bir parçanın askerleri tarafından keşfedildi, sonra uzun bir süre kaldığı bir hastaneye gönderildi. Sonra İvan cepheye döndü, ama başka bir yerde. Yani bu üzücü yanlış anlama oldu.
... İki İvan zaferden sonra bir araya geldi. Sadece onlar artık eskisi gibi çağrılmadı. Şimdi isim ve patronimik olarak çağrıldılar.
Ivan Petrovich Poletaev doktor olmadı, ordunun yolunu seçti ve teğmen rütbeli rütbesiyle istifa etti. Ivan Nikitich Polukhin de uzun süre bir demiryolu işçisi olarak çalıştı. Ancak doksanların başında, bir akciğer hastalığı yaşamıştı - İvan Nikitich öldü. Ve Ivan Petrovich on iki yıl boyunca bir arkadaş olarak hayatta kaldı.