Çevirmen: Mert İlbay
Editör: ÇHY
Son birkaç gündür Hong Kong'da olduğu için telefonu bekleme modundaydı. Hiç dokunmamıştı. Zhonghai'ye döndüğünde ise Lin Ruoxi ile kavga ettiğinden yine şarj etmek için zaman bulamamıştı. Sonuçta, bir hafta boyunca şarj olmayan telefonun bataryası tükenmişti! Dahası, tam da zamanında şarjı bitmişti.
Yang Chen dertli dertli kafasını kaşıdı. Ne kadar becerikli olursa olsun, bir telefonu çıplak elleriyle şarj edemezdi ve Lin Ruoxi'yle bağlantı kuracak beyin dalgası gücü de yoktu.
En sıkıntılısı da Yang Chen'in kayda değer hafızasına rağmen, onun da aynı modern insanlar gibi bir numarayı hatırlamak için telefon rehberine mahkum olmasıydı ve insanların numarasını hatırlayamamasıydı. Bu yüzden, arama yapmak için bir jetonlu telefon bile kullanamazdı.
Üzerine düşününce, Yang Chen'in tek bir seçeneği vardı; suç mahalline geri dönmek.
Yang Chen etrafına baktı ve ucuz bir kıyafet mağazası gördü. Hızlıca girdikten sonra üstünkörü etrafa bakındı ve bir kısa kollu tişört, bir kargo şort ve bir kasket alıp soyunma odasına girdi.
Üç dakika sonra mağazadan dışarı çıkan Yang Chen görünümünü tamamen değişmişti. Kafasını eğikti ve hip-hop tarzı vardı, ofis çalışanı halinden eser kalmamıştı.
Aynı zamanda, Huaxia Bankası'nın girişinde, polis, suç mahallini sarı bir emniyet şeridiyle çevrelemişti. Muhabirler bile giremiyordu, bu yüzden kalabalığın hiç şansı yoktu.
Polis, içeride bankanın yetkililerini suçun detaylı bir anlatımını yapmaları için sorguluyordu. Sorgulanan çoğu çalışan sırayla sağlam kanıtlar sundu.
O anda, olay yerine yakın bir çiçekliğin yanına park eden kırmızı Bentley şimşek gibiydi.
Beyaz bir takım giyen Lin Ruoxi, dağınık saçıyla arabadan hızlıca çıktı. Kapıyı çarptı ve hızlıca emniyet şeridine doğru yürüdü.
Nöbette olan bir polis Lin Ruoxi'yi engelledi, gergin bir ifadeyle, “Hanımefendi, şu anda olay yerine giriş yasak!”
“Çekil şuradan, Ben birini arıyorum.” dedi Lin Ruoxi soğuk bir şekilde.
“Özür dilerim Hanımefendi Gerçekten sizi içeri alamam.” Polis genç bir adamdı, karşısındaki soğuk güzelliği görmek onun biraz kızarmasına sebep olmuştu, ancak o yine de görevinde ısrar etti.
Lin Ruoxi onu görmezden geldi ve zorla içeri girmeye çalıştı.
Büyük bir şirketin CEO'su olduğundan, Lin Ruoxi’nin karizması polisi güçsüz hissettirmişti, onu zorla durdurmaya cesaret edememişti.
“Hey, sen ne yapıyorsun kadın?”
Hızla yaklaşan kadın bir polisin keskin sesi duyulmuştu. Zorla girmek isteyen Lin Ruoxi'yi gören kadın, onu dirseğinden tutup çekti.
…
Lin Ruoxi serbest kalmaya çalıştı ve sinirli bir şekilde kadına baktı, “Bana dokunma!”
“Heh, sana dokunma iznim yok mu? Sen kim olduğunu zannediyorsun? Polis bir davayla uğraşıyor, sen neye karışıyorsun? Suçluların bir yardımcısı mısın yoksa uzman bir polis mi? Neden seni içeri alacakmışım?” Kadın alaycı bir şekilde güldü.
“Söyledim işte, birini arıyorum!” Lin Ruoxi’nin sesi yükselmişti. Daha yirmilerinde bir kadın olduğundan, açıkçası kırk yaşlarında olan bir polis kadından daha iri yarı değildi.
Polis kadın, Lin Ruoxi'yi süzdü, daha sonra da homurdanarak, “Birini mi arıyorsunuz? Şu anda, yaptığınız resmi meseleleri engellemektir! Burada yalnızca bir mağdur yok, neden diğer mağdurların aile fertleri de senin gibi sinirli bir şekilde dalmadı? Güzel ve zeki bir kıza benziyorsun ama kafada birkaç tahta mı eksik? Yalnızca güzel olduğun için, pahalı bir arabayla öylece gelebileceğini ve biz polisin de seni içeri alacağımızı mı zannediyorsun? Tüm dünyanın sana borcu mu var zannediyorsun? Bir sürü endişeli aile ferdinin kurallara uyup beklediğini görmüyor musun?”
Bunu söylerken kadın, polis tarafından kordona alınmış bölgenin etrafında bekleyen insanlara işaret etti. Gerçekten de Lin Ruoxi’nin bu ani içeri girme denemesinden hoşnut olmayanlar vardı, ona soğuk bakışlar atıyorlardı.
Lin Ruoxi öylece olduğu yerde kaldı ve kadının söylediği sözler beyninde yankılandı, “Yalnızca güzel olduğun için, pahalı bir arabayla öylece gelebileceğini ve biz polisin de seni içeri alacağımızı mı zannediyorsun? Tüm dünyanın sana borcu mu var zannediyorsun?”
Benzer sözler ona o adam tarafından bir önceki gece de söylenmişti. Bugün, tanımadığı bir kadın söyledi.
Lin Ruoxi’nin güzel yüzü soldu, nefes alması zorlaştı. Ona atılan birçok bakış ona hayatında ilk defa istenmediğini hissettirdi.
Lin Ruoxi arabasına binmek için sessizce arkasını döndü ancak birkaç adım sonra, kalbindeki düğüm onu geri döndürttü. Yalvaran bir ses tonuyla kadına, “Ben. Ben yalnızca birini görmek istiyorum, iyi olup olmadığını öğrenmek istiyorum, lütfen beni içeri alır mısınız?”
Hatırladığı kadarıyla, Lin Ruoxi ilk defa biriyle konuşurken bu kadar zavallı ve alçakgönüllü davranmıştı.
Kadın, Lin Ruoxi’nin o anki halini anlıyor gibiydi. İfadesi yumuşadı ancak yine de kafasını salladı, “Kural kuraldır, mağduru görmek istiyorsan, olay mahalliyle işimiz bitene kadar beklemelisin.”
Lin Ruoxi üzüntülü bir şekilde dudağını ısırdı, arkasını döndü ve arabına döndü.
Arabasına oturan Lin Ruoxi’nin gözleri hemen kızardı. Kafasını eğdi, gözyaşları kopmuş bir inci kolye gibi tek tek düşüyordu.
Neden ağlamaklı olduğunu kendisi de bilmiyordu ancak bir şekilde kendini tutamadı. Belki de kendini suçluyordu ya da utanmıştı ya da haksızlığa uğradığını düşünüyordu. Ancak ne olursa olsun, Lin Ruoxi çevresinin onu çaresiz ve güçsüz bıraktığını ve her an yere yıkılabileceğini hissetti.
Bir önceki gün Yang Chen'le tartıştıktan sonra Wang Nine’nin tavsiyesine uyabilirdi ama beyninde kendi kendine tartışmaya devam etti. Gururu, onun bir erkek için bu kadar kolay başını eğmesine izin vermiyordu ancak Yang Chen'in giderken ettiği laflar, hırsı, Lin Ruoxi’nin kalbini derinden yaralamıştı. Öz güvenini sarsmıştı.
İlk başta, düşüncelerine sadık kalacağını ve böyle bir mesele için taviz vermeyeceğini düşünmüştü ancak bu geçmiş yıllarını nasıl yaşadığıydı. Yalnızca kendi olmalıydı, kimse onu değişime zorlayamazdı!
Beklenmedik bir şekilde, o gün haberlere göz gezdirirken, Yang Chen’in yüzünü gördü. Haberde birçok yaralı ve güçlü silahların yanı sıra birçok çarpıcı ifadeler yer alınca, Lin Ruoxi daha fazla duygularını kontrol edemedi.
Anında, gizemli bir şekilde kontrolünü kaybetmiş gibi hissetti, kıyafetlerini değişmeden, makyajını yapmadan arabanın anahtarını kapıp suç mahalline gitti!
O anda Lin Ruoxi yavaş yavaş anladı. Kalbinde, kocası olarak bilinen insanın çok büyük bir yeri vardı. Endişeli, üzgün, rahatsız hissetmişti ve hatta ona karşı tavrını kaybetmişti!
Lin Ruoxi ağlarken, kafasını yavaşça direksiyona yasladı. Saçı omzundan düştü, onu yalnız ve yaşlı gösterdi.
“Hey, bu kadar pahalı bir araba sürüyorsun, çıktığında kilitlemeyi bilmiyor musun?” sürücü koltuğundan bir ses geldi.
Lin Ruoxi aniden kafasını kaldırdı ve yanına baktı. Bir kasket giyen Yang Chen ona gülümsedi.
“Sen neden...”
“Ne neden?”
“Sen...” Lin Ruoxi, Yang Chen'in zarar görüp görmediğini sormak istiyordu ancak her zamanki rahat gülümsemesini gören Lin Ruoxi'nin dili tutuldu.
Yang Chen dağınık saçı ve kırmızı gözleri olan kadına baktı. İç çekti, sonra da arabadaki kutudan bir peçete çıkartıp Lin Ruoxi'nin gözlerinin kenarındaki yaşları sildi.
Yaşlar hemen peçeteyi ıslattı ve sonu olmayan bir şelale gibiydi.
Yang Chen hızlıca üç peçete daha çıkarttı ancak Lin Ruoxi'nin yaşları adeta yıkılmış bir barajdan akıyordu, sonu yok gibiydi.
Yang Chen somurttu, “Neden hâlâ ağlıyorsun? Eğer ağlamaya devam edersen gideceğim! Durmadan ağlıyorsun, durmayacak mısın?”
Yang Chen'in gideceğini duyan Lin Ruoxi hemen gözlerini ovuşturdu ve hıçkırıklara boğularak gözyaşlarını tutmaya çalıştı. Tatlı ve ıslak ağızı hafifçe büküldü ve Yang Chen'e aciz bir şekilde bakarken sessizdi.
“Phew.” Yang Chen iç çekti, bu kadının yaşları korkuyla durdurulabiliyormuş demek, bu iyi bir tecrübe sayılabilirdi. Gülümseyerek, “Hey Patron Lin, beni arayabileceğini bilmiyor muydun? Bir şey olmamışken neden buraya böyle paniklemiş bir halde geldin? Hatta zorla girmeye çalıştın? Bu zeki ve sakin Patron Lin'in tarzı değil,” dedi.
Lin Ruoxi pantolonunun köşesinden iki eliyle tuttu ve yumuşak bir şekilde, “F... Fazla endişelendim.” dedi.
Yang Chen ona boş boş baktı. ‘Fazla mı endişelendi? Ne için? Benim için mi?’
Mantıklı kararlar veremeyecek kadar, polisle karşı karşıya gelecek kadar mı endişelendi?
Ona şapşalca gelen hareketler birden çok tatlı gelmeye başlamıştı.
Bunu düşünürken, Yang Chen içten içe bir sıcaklık hissetti. Bu, sıra dışı bir sıcaklıktı ve Yang Chen bu endişenin bir sevdiği için mi yoksa aile için mi olduğunu bilmiyordu. Ancak aniden Lin Ruoxi'nin hıçkırıkları ona keyif vermeye başlamıştı çünkü bu, onun Lin Ruoxi'nin kalbindeki yerini anlamasını sağlamıştı.
Bir kişi ne kadar becerikli olursa olsun, yaptıkları şeyler önemsedikleri insanlar takdir etsin ve değer versin diyedir. Narsisizm yalnızca mantıksız bir kendini avutmadır.
“Yang Chen... İyi misin?” Yang Chen'in sessizliğini koruduğunu gören Lin Ruoxi, onun fiziksel olarak iyi olmadığını ya da yaralandığını düşündü, bu yüzden hemen sordu.
Yang Chen kafasını salladı, “Yalnızca düşünüyordum, sana dün nasıl davrandığımdan sonra, neden benim için bu kadar endişelisin?”
Lin Ruoxi kafasını eğdi ve bir anlık sessizlikten sonra, “Özür dilerim, benim hatamdı. Haddimi aştım, fazla inatçıydım, özür dilerim.” dedi.
Zihinsel olarak hazır olsa da, Lin Ruoxi gururundan feragat edip bu sözleri söyleyince, Yang Chen hâlâ şoktaydı, gülümsedi ve “Patron Lin, ani değişiminiz beni, sizin mütevazı çalışanınızı sizin iyiliğiniz karşısında ezilmiş hissettirdi.”
Lin Ruoxi somurttu, “Beni affetmek istemiyorsun değil mi?”
“Senden hiçbir zaman nefret etmedim, senin huyun çocukluktan beri yetiştiğin ortam ve çalışma tecrübelerinden kaynaklı. Yaptığın şeyi neden yaptığını anlamıyor değilim.”
“Hayır, beni affetmek istemiyorsun.” Lin Ruoxi, Yang Chen'e gönülsüzce bakarken emindi.
“Neden?” Diye sordu Yang Chen.
Lin Ruoxi homurdandı ve “Geçmişte... Bana... Patron Lin... Demezdin...” dedi.
Yang Chen bir anlığına daldı ve kahkahayı bastı, “Benim tatlı karım Ruoxi, demek benim tarafımdan böyle çağrılmaktan hoşlanıyorsun. Nasıl söylesem, demek gerçekten duygularını bastırıyorsun!”
“Duygularını bastıran sensin!”
Lin Ruoxi'nin yanakları hemencecik kıpkırmızı olmuştu, kalbinde ağırlık yapan o büyük kaya sonunda düşmüştü. Sonunda, Yang Chen'in ondan hiç nefret etmediğine inandı.
Kadının memnun surat ifadesini gören Yang Chen, dokunaklı bir şekilde, “Ruoxi, fark ettin mi? Gittikçe daha da normal bir çifte dönüşüyoruz.” dedi.
“Huh?” Lin Ruoxi açıkça bunun ne anlama geldiğini anlamamış bir şekilde kafasını kaldırdı.
“Birbirimize soğuk yaptık, atıştık, tartıştık, etkileşime girdik ve barıştık. Benim için endişelendin ve ben de senin ihtiyaçlarını düşündüm... Aslında, bu şeyler sıradan çiftlerin günlük hayatlarında yaşadıkları şeyler. Hiçbir çift sonsuza kadar birlikte olup uyum ve aşk içerisinde yaşayamazlar. Çiftler arasındaki küçük kavgalar her zaman ilişkiye bir tazelik ve diğer partner için yeni bir anlayış getirir. Ancak tabii ki, hâlâ eksiğimiz olan konular var, birbirimizle tatlı konuşmalar, birbirimize yardımcı olmak ya da anlayıp affetmek gibi...” dedi Yang Chen yavaşça, “Ancak en güzel bitiş çizgisine doğru ilerlediğimizi düşünüyorum. Bir gün, sıradan çiftlerin sahip olduğu mutluluğa biz de erişebiliriz. Aramızda karşılıklı bir güven duygusu olduğu sürece, o gün çok uzak değil. Bak, şimdiki sen şimdiden sana ufak Ruoxi ya da sevgili Ruoxi dememi kabul etmedi mi?”
Bunu derken, Yang Chen göz kırptı.
Lin Ruoxi etkilenmişti, lakayt bir şekilde gülümsedi ve kafa salladı, “Değişmek için çok çalışacağım. Bir daha iş seyahatine çıktığında, neler yaptığını öğrenmek için seni arayacağım.”
Yang Chen ağlasa mı gülse mi bilemedi, bu kızın dediklerinden onu yurtdışına iş seyahati için gittiğinde araması gerektiğini çıkartmış gibiydi. Bu yüzden hemen açıkladı, “Yalnızca bu konuda değil, hayattaki birçok küçük detay bizim yakınlaşmamız için iyi fırsatlar. Örneğin, zaman zaman birbirimize hediyeler gönderebiliriz ya da sokakta yürüyüşe çıkabiliriz ya da film izleyebiliriz ya da normalde yemediğimiz yemekleri yemek için bir restorana gidebiliriz. Bence bu tür bir yaşam ikimiz için iyi bir tecrübe olabilir.”
Lin Ruoxi, “Bilemedim ki şimdi...” derken yüzü kızarmıştı.
Buz gibi karısının bir anda adeta aşık ve masum genç bir kıza dönüşmesini gören Yang Chen bunu çok yeni buluyordu ve ayrıca şakacı hissediyordu. Eliyle sol göğsünü tuttu ve acı çekiyormuş gibi yaptı. Hatta acı içindeymişçesine homurdandı.
Haliyle Lin Ruoxi endişelendi, “Yang Chen, ne oldu? Yaralı mısın? İyi olduğunu söylememiş miydin?”
“Hehe, senden gizlemek istedim. Bir kurşun beni sıyırdı ancak şansıma fazla ciddi değil.” dedi ‘acı içinde’ Yang Chen.
Lin Ruoxi 'kurşun sıyırdı'yı duyar duymaz hemen sordu, "Ne yapmalıyız? Hemen seni hastaneye göndereyim!"
“Gerek yok...” dedi Yang Chen ısrarla, “Elini göğsüme koy tam buraya, etrafına dokun ve ov, daha iyi hissedeceğim...”
“Oh...”
Lin Ruoxi bunun üzerine fazla düşünmedi. Yalnızca açık tenli ve ince avucunu uzatıp Yang Chen'in göğsüne koydu.
Aniden, Lin Ruoxi'nin hareketleri durdu, endişeyle dolu sulu gözlerine aniden şüphe dolmuştu. Yavaş yavaş, şüphesi arttı ve derinden endişeli yüzü her zamanki soğuk çehresine geri dönmüştü ve hatta normalden de soğuktu.
Lin Ruoxi, Yang Chen'e sorarken dudak büktü, “Bu ne tür bir mermi yarası ki daha iyi olması için sadece ovmam yeterli?”
Yang Chen küçük oyunun sakinliğini koruyan Lin Ruoxi tarafından fark edildiğini anladı ve yalnızca gülerek yalakalık yapabildi.
“Yang Chen! Daha az önce karşılıklı güvenden bahsettin! Sen... Sen hemen bana yalan söyledin!”
Cırlamadan sonra, araba sallandı ve çevredekilerin şaşkın bakışları arasında Yang Chen yolcu koltuğundan koşuşarak çıktı. Kapıyı bile kapatmadı ve kuyruğunu kıstırarak kaçtı!