Erken bebeklik döneminde fiziksel ve duygusal ilgi görmeyen çocuklar ilerleyen yaşlarda davranışsal, duygusal ve sosyal problemler yaşamaya daha eğilimli oluyorlar. Bu durum, erken bebeklik döneminde yaşanan çevrenin etkilerinin çok daha uzun süreler devam ettiğini gösteriyor. Fiziksel ilgiden mahrum bir çevrede, örneğin yetimhanelerde, yetişen bebekler aileleriyle birlikte yetişen bebeklere göre daha farklı hormon seviyelerine sahip oluyorlar. Hatta bu seviyelerdeki değişiklik bebeklik sonrası dönemlerde de görülmeye devam ediyor. Örneğin, 1980 yılında Romanya’da 6 ila 8 yaş arasındaki çocuklarla yapılan bir araştırma gösteriyor ki, 8 ay yetimhanede kaldıktan sonra evlat edinilen çocuklardaki stres hormonu olan kortizol, 4 ay yetimhanede kaldıktan sonra evlat edilenlerinkine göre hala oldukça yüksek olmaya devam ediyor.
Yine, başka bir çalışma, erken dönemlerde mahrumiyet yaşayan çocuklardaki oksitosin ve vazopressin (duygusal ve sosyal bağlılıkla ilişkili hormonlar) seviyelerinin en az 3 yıllık bir süreyle aile ortamında kaldıktan sonra bile normal çocuklara göre farklı olduğunu gösteriyor. Bu da gösteriyor ki, daha sonradan elde edilen aile ortamı veya fiziksel ilgi, bebekliğin ilk dönemindeki mahrumiyetten kaynaklanan etkileri silemiyor.
Ebevenleriyle erken bebeklik döneminde tensel temas yaşamanın çocukların özbenliğini ve özgüvenin gelişmesini hızlandırdığı biliniyor. Bebekle anne arasındaki tensel temas özellikle yenidoğan bebeklerde bebeğin sakinleşmesine, daha az ağlamasına ve daha huzurlu uyumasına yardımcı oluyor. Daha iyi uyudukları ve daha huzurlu oldukları için bu bebeklerde daha hızlı bir beyin gelişimi gözlemleniyor. Ayrıca, bebekle fiziksel temas annenin de stres seviyesinin düşmesine yardımcı oluyor. Tensel temas, annenin bebeği daha iyi tanımasına ve anne ile bebek arasındaki bağın güçlenmesine yardımcı oluyor çünkü bebek annesini daha erken bir dönemde tanımaya başlıyor. Aynı durum babalar için de geçerli.
Yapılan enteresan bir bilimsel araştırmaya göre yeni doğum yapmış kadınlarda göğüs bölgesi bebeğe daha sıcak bir ortam sağlanması açısından vücudun diğer bölgelerine göre birkaç derece daha sıcak oluyor. Annelerin bebeğin vücut ısısını dengelemek gibi bir özelliği var: eğer bebeğin vücut ısısı düşerse anneninki yükseliyor, bebeğin vücut ısısı yükselirse anneninki de o ısıyı dengelemek için düşer. Bu açıdan, anneyle bebek arasında doğumda başlayan fiziksel bir uyum vardır.