Adı Hope'du ve ona ihtiyacım olan şey buydu.
Marie Laveau'nun Voodoo Evi'nin arka odasına solmuş basma perdeyi çekerken, bir kristal küre, siyah bir kedi ve bir tahtta oturan Hope'u yıldızlarla ve aylarla kaplı koyu mor gotik bir cüppe giyerken görmeyi bekliyordum. Bunun yerine, büyükannemin ev hanımı dediği türden, alacalı, çiçek desenli bir elbise giyiyordu. Yukarı baktı ve beni gördü, Çin yemeği strafor tabağını plastikleştirilmiş karton masanın altına koydu ve Harlequin romantizmini bir kenara bıraktı. Bira göbeği ve dağınık gri saçlarıyla, evde bir karavanda hırpalanmış bir mutfak masasında oturup kahve içer ve sigara içerken sabunlar ve köşedeki kirli bir oyun parkında uluyan bir torunu ile bakardı.Burada cehennem dünyasından gelen ruhlar olsaydı, fevkalade ilahi olandan daha çok karavan parkı çöp çeşidindeydiler. Görünüşe göre şehirli kızımın kıçımı sadece eğlence için tekmelemeleri, ruhani bir koruma havası sunmaktansa daha muhtemel görünüyordu.
İçeri gel canım, dedi, ona katılmamı işaret ederek.
Gözleri yumuşaktı ve sesi yatıştırıcıydı ve yaralı ruhumun sarılı olduğu paket ne olursa olsun yumuşak ve yatıştırıcı olması gerekiyordu. Bu yüzden, dönüp koşmak yerine, yanındaki cızırtılı, aşırı doldurulmuş sandalyeye oturdum.
Mardi Gras'tan sonraki haftaydı - otel fiyatlarının normale döndüğü ve grubumun bu yılki yıllık konferansını New Orleans'ta düzenlemeyi göze alabildiği hafta. Akşam karanlığına kadar bekledim ve terk edilmiş binanın yanında kayıtsız kaldım, sonra meslektaşlarımın bu yarı-turist tuzağına, yarı ruhani Mekke'ye girerken beni görmediğinden emin olmak için etrafıma baktım. Turistik görünmeye çalıştım, yeni Nikon'umu boynuma geçirdim, pil bitmiş olsa bile, birileri izliyor olabilir diye. Değildiler. Herhangi bir IRS temsilcisini mutlu edecek bir makbuzla tamamlanan bir okuma için 20 $ ödedim, bu beni diğer dünyadan daha az hissettiren bir şey.
Hope bana püskü bir Rider-Waite tarot destesi verdi. En üstteki kartta büyük bir yağ lekesi fark ettim ve bu izi kimin bıraktığını ve gelecekleri hakkında güvende hissedip bırakmadıklarını merak ettim.
"Üç Mardi-Gras mevsiminden beri iyice yıpranmışlar" dedi, "Yeni bir deste zamanı gelmiş olabilir."
Ona boş boş baktım.
"Devam edin ve karıştırın," diye ısrar etti.
"Nasıl?" Diye sordum şaşkınlıkla. Benim sorunum neydi?
Bir deste kâğıdı karıştırmak gibi bir hareket yaptı.
"Ah, normal kartlar gibi." DUH!
Başını salladı. Sakinliği beni rahatlattı ama aynı zamanda mistik yolculuğuma çıkmadan önce otel lobisindeki Starbucks büfesinde düşürdüğüm çifte espressodan haberdar olmamı sağladı. Onun yerine bir kadeh viski içmeliydim.
Kartları o kadar da zarif olmayan bir karıştırma taklidi olarak aradım. Üç kart yere düştü.
"Üzgünüm," dedim uzanıp onları cesur linolyumdan alırken, sakarlığımın kartlarda daha da fazla grunge bırakıp bırakmadığını merak ettim.
Tamam, dedim ve ona kartların kargaşasını verdim.
"Emin misiniz?" diye sordu.
"Um. . . Hayır . . . O anda hiçbir şeyden emin değildim. Ama yine de, sorarsa muhtemelen emin olamayacağımı bilmek için yeterince fikrim vardı.
Güldü. "Neden burada olduğunuzu bir düşünün ve doğru hissedene kadar kartları hareket ettirin."
"Nasıl bileceğim?" Düşündüm ama söylemedim. "Biraz gerginim," dedim özür dilerimle, apaçık olanı belirterek.
Farklı türden bir insan olsaydı, "Şaka değil mi?" Dediğini hayal edebilirdim. Ama bunun yerine nazikçe gülümsedi.
Derin bir nefes aldım ve baştan başladım. Bu sefer kartları masada tutmayı başardım.
Sonunda ona desteyi verdim. "Hazırım." Ama olduğumdan emin değildim. Zaten bunda bir başarısızlık gibi hissettim. Kartları bile karıştıramadım.
Voodoo Evi'ne gitmeden önce hızlı bir Wikipedia kontrolü yaptıktan sonra Kelt Haçı olarak tanıdığım bir konfigürasyonda kartları tek tek yerleştirdi. Ana mağazadaki gürültücü müşteriler dışındaki tek ses, her kartı yerine koyarkenki nazik vuruştu. Sessizlik rahatsız ediciydi, bu yüzden kafamda şüpheci ile savaşırken rastgele TMI parçaları gevezelik etmeye başladım ve onun umursamadığını, geçici kalabalıkta sadece bir salon numarası isteyen bir başkası olduğumu iddia etti. Beni gerçekten tanımasına, benim tarafımda olmasına ihtiyacım vardı. Onun için özel olmalıydım, onun iyi talihimi garanti altına almasına yetecek kadar özel olmalıydım.
Örtüyü sermeyi bitirdi, başını hafifçe eğdi ve başını salladı. Ben susarım Kendi umutsuzluğumdan utandım. Kendi korkumun kokusunu alabiliyorum. Beni mide bulandırdı.
"Pekala," diye fısıldadı, "hadi başlayalım. Devam ederken sorununuza ve sorunuza odaklanmaya devam edin. " Sanki son zamanlarda başka bir şeye odaklandım.
Kartları teker teker çevirdi ve yerlerine baktı. Sırtımdan damlayan bir ter hissettim. Aniden aşırı ısındım. Aman Tanrım, lütfen Marie Laveau'nun Voodoo Evi'nde bayılmama izin verme - yer çok kirli ve burada olmayı nasıl açıklarım? Kendimi bilinçli tutma düşüncesiyle dikkatim dağıldı ve hayatımda iki karşıt figürle mücadele edip etmediğimi sorana kadar söylediklerinin bir kısmını kaçırdım. Bir çizgi film karakteri gibi gözlerim genişledi ve baş dönmesi ile mücadele ettiğimi unutarak öfkeyle başımı salladım. Bu kadar klişe olduğuma inanamadım. Bu kadar aptal gibi davrandığımda beni nasıl özel bulabilirdi? Farkında değilmiş gibi görünüyordu ya da en azından benim Şüphecim, aptal müşterilerin aptal olduklarını düşündüklerini bilmelerine izin verme alışkanlığında olmadığını söyledi.
“Kupa Şövalyesi ve Kupa Kralı burada, bugün ve yakın geçmişte ortaya çıkıyor. Genellikle bu bir aşk rekabeti anlamına gelir, ama burada o anlamda anlamıyorum. Mahkeme kartları, başka birinin sizin durumunuza karıştığını gösterir. Kupaların Kralı, sizi duygular aracılığıyla yönlendiren kişidir. Şövalyeler genellikle harekete, bir şeye işaret eder. Bana çatıştığınız iki kişiden bahsedin. " Hâlâ sakinken ses tonu, nazik bir otorite tınısına bürünmüştü.
Düştüm ve iç geçirdim. Açıklayacak kelimeleri bulamadım. "Ummm. . . Korkuyorum." Öğretmene sızlanan bir 3. sınıf öğrencisi gibi konuştum. Aynı zamanda, gerçekten yargılamayacak veya en azından yargısının hayatım için gerçek bir sonucu olmayacak birine söylemenin rahatlığını hissettim. Birdenbire burada paniklemiş bir 3. sınıf öğrencisi gibi konuşmanın uygun olduğunu hissettim.
"Neden bu kadar korkuyorsun?"
Utanarak, "Her şey," diye fısıldadım.
"Anlıyorum."
Başka bir karta dokundu. Asaların Onları. İyi görünmedi. Bir grup çok büyük sopanın ağırlığı altında mücadele eden bir adam vardı. Bu hissi biliyordum.
"Bu kart, tamamen yeni bir varoluş biçimi gerektiren büyük bir değişikliği gösteriyor. Kolay olmayacak. Yük altında nasıl mücadele ettiğini görüyor musun? Başının üstünde. Üzerinde uzun bir yol var. "
Kalbim battı. C kelimesi - değişim. Korktuğum tek kelime. Bildiğim kelime - her şeyi gerçekten bildiğin derinlerde - bana tüm hızıyla geliyordu.
Ağlayacağım zaman aldığım burnumun tepesinde o gıcırtılı his var.
Lütfen, hayır, diye fısıldadım bir gözyaşı düşerken.
Bana üzerinde kırmızı ejderha kabartmalı bir peçete uzattı. Kucağına kıvrılıp gözlerimi dışarı çıkarma dürtüsüyle savaştım.
"Değişim iyi olabilir," dedi nazikçe.
Bunu söylerdi, ben savunarak düşündüm.
“Uzaktan bakın - evler? Hedef bu, yeni hayat. Ama başı o kadar eğilmiş ki, onu görmüyor. Orada olduğunu bilmiyor. Şu anda sadece yükü biliyor. "
Ama ben olmak zorunda değil, değil mi? Demek istediğim . . . diğer kişi yapabilir. . . " "Öl" deme dürtüsüyle savaştım. ". . . sadece bırak . . . ve bu büyük bir değişiklik olur ve bundan sonra her şey yoluna girer mi? "
Benim yorumuma inanmıyordu. Ona beni nasıl rahatlatacağını söylüyordum, ama ısırmıyordu. Alaycı bir şekilde duymak istediklerini söylerse daha fazla müşteri elde eder diye düşündüm.
Bunlar senin kartların. Senin hakkındalar. Bu kart, Zemin olarak bilinen konumda görünür, bu da sorunun kökeninde olduğu anlamına gelir. Devam ediyorsun. Birisi rotanızı değiştirmenize neden oluyor ama oraya ulaşmak zor ve bunaltıcı geliyor. "
Başımı salladım, mağlup oldum. Ayrılmak istedim ama perçinlendim. Bunun bu kadar gerçek olmasını beklemiyordum.
Durakladı ve bir sonraki kartı bana uzattı. Dokunmak istemedim. Sanki bunu gerçek yapacakmış gibi pes etmek gibi geldi. Hafifçe başını salladı. Kartı aldım ve yanağımdan bir yırtık daha düştü. Tutun, dedi Şüphecim iğrenerek.
Bu üzücü bir kart, dedi nazikçe. "Büyük bir pişmanlık ve yas. Sizi ve çevrenizin sizi nasıl etkilediğini temsil eden Benlik pozisyonunuzdaki Kupa Beşi. Dökülen bardakları görüyor musun? Kaybı temsil ederler. Koyu pelerin tarafından nasıl kuşatıldığını ve önündeki dökülen bardaklara baktığını görüyor musunuz? " Aniden zamirini değiştirdi. "Kaybın yüzünden bunalmış ve yenilmiş hissediyorsun."
Durdu ve içeri girmesini bekledi. Neden benim için güzel bir kitap uyduramadı?
“Onun da umudu var ama gizli. Kalan dik fincanları görüyor musun? Hepsi kaybolmaz. Figürün onlardan nasıl uzaklaştığını görüyor musunuz? Kaybedilen şeyler için kederinizin ortasında, hala neye sahip olduğunuzu göremezsiniz. Ama hala orada. . . bekliyor. Nehir, ilerleyen her şeyin sembolüdür. Köprü ve kasaba, mevcut sefaletten çok uzakta, yaşamın devam edeceği başka zamanların ve yerlerin olacağı anlamına geliyor. "
Tamam, yani, henüz orada mıyım? Yani, kasabada mı? Biraz kaybettim, ama şimdi sahip olduğum şeyi saklayabilir miyim? Daha fazlası alınmayacak mı? " İçimdeki kurtulan, her sözümün derinliklerinde yankılanmasına rağmen, bununla hurdalık köpeği gibi dövüşüyordu.
Orada olduğundan emin değilim. . . hala." Tercüme - henüz orada olmadığımdan oldukça emindi ama şimdiden yeterince çıldırdığımı düşündü. Başkalarını, hatta yabancıları bile, yalan söylemeyecek, kötü haberi mümkün olan en nazik şekilde söyleyecek kadar önemseyen insanlardan biriydi. Nezaketi yatıştırıcıydı, ama birdenbire beni daha da üzdü. Çocuk eldivenleriyle uğraşmam gerekecek kadar başımın yeterince belada olduğunu bilmemi sağladı. Kendimi acınası ve kapana kısılmış hissettirdi.
Ama olabilirim. . . sağ? Omuzlarını silkti ve hafifçe gözlerini kıstı, ki bu "hayır, o kadar değil" anlamına geliyordu ama ben bunu "belki" olarak yorumlamak istedim. Aşağıya baktım ve peçetenin artık kucağımda parçalanmış parçalar halinde olduğunu gördüm.
Gitmesine izin verdi. Sanırım ona ihtiyacım olduğunu biliyordu. Doğrudan bana veriyordu ama zorla beslemiyordu. Sanırım kendi zamanımda kabullenmem gerektiğini biliyordu.
"Sofranda bir sürü fincan var. Bu, sizinle olan bitenin çok duygusal, çok ruhsal olduğu anlamına gelir. Bunu aşarken kalbiniz biraz kırılacak. Ama zaman zaman kalplerin kırılması gerekiyordu. "
UGH.
Ama senin de birkaç Asan var. Ve yaratıcılığı temsil ediyorlar. Bu kart, "Büyük bir dal tutan kocaman bir yumruk resmi olan birini kaldırdı" Asa Ası. Yeni başlangıçlar, yeni düşünme biçimleri hakkındadır. "
Ama ya yeni bir başlangıç istemiyorsam? Sadece her şeyin eskisi gibi olmasına izin vermek istiyorum. "
"Şey," sanki açıklanamaz olanı iki yaşındaki birine açıklar gibi temkinli bir şekilde konuştu, "Bu her zaman bize bağlı değil, değil mi?" Bunun içeri girmesine izin vermek için durakladı. “Yaratıcı yönün çiçeklenecek. Seni tüm bunlardan kurtaracak olan bu. "
Bana bir cankurtaran salı fırlatıyordu. Her zaman yaratıcı yönümün altta kaynadığını hissettim, ama çoğu zaman bir kenara itildi çünkü buna zamanım yoktu. Son zamanlarda yaptığım en yaratıcı şey, e-posta imza bloğumdaki yazı tipini değiştirmekti.
"Gelecek konumunda. Önümüzde büyük bir ara olacağı anlamına geliyor, ancak hemen görmeseniz bile bu bir lütuf olacak. "
Birdenbire, gerginliğin vücudumdan sızdığını hissettim. Artık onunla tartışamazdım. Artık inkar etmek yoktu. Bu bendim. İçimde tuttuğum her şey buydu. Bu alçakgönüllü kadın ve yırtık pırtık kartları gerçeğimi benden daha iyi biliyordu.
"Ama buradaki en iyi haber son kartınızdır." Çelenk ortasına atkına sarılı bir kadının güzel bir resmini bana uzattı. Kart bir iyilik hissi uyandırdı.
"Bu Binbaşı Arcana'nın Dünya kartı, bu da çok güçlü olduğu anlamına geliyor. Bu, yayılmanızdaki tek, bu yüzden hepsine hakim. Ve yayılmanın en güçlü konumunda - Nihai Sonuç. Bu, mağlubiyetten sonra zaferi gösteren bir karttır. Bir dizi duygu yaşayacaksınız - yüksekler ve düşükler. Bu kart, evrenden gelen bir güven oyu. Cesaretin kırılmamalı. Geçici engeller olacak, ancak hayal ettiğinizden daha fazlasına sahip olacağınıza güvenmelisiniz. Umutsuzluğa düşmeyin. " Kelime seçimine gülümsedim ve kelime oyununun amaçlanıp amaçlanmadığını merak ettim.
Birkaç dakika birbirimize baktık, konuşmadık. Ayrılmak istemedim ama okuma bitti. Bana söyleyebileceği bir şey yok gibiydi, sadece şimdi yaşamak zorunda kaldım. Yavaşça kalkıp perdeden dışarı çıktım.
Onunla yüzleşmek için geri döndüm. "Umarım," dedim sesim çatırdadı, "Gerçekten iyi olacak mıyım?" Üst dudağım titredi ve nefesimi emdim.
İyi olacaksın Donna. Belki şu anda iyi olduğunu düşündüğün iyi değil. Ama yine de tamam. Dünya sizin Nihai Sonucunuzdur, unutmayın. "
Tamam, dedim, pek iyi hissetmiyorum. "Tamam mı. Dünya. Teşekkür ederim." Bahşiş kavanozu olarak kullandığı buruşuk kahverengi öğle yemeği çantasına 5 dolar koydum. "Um. . . Kendine iyi bak . . . "
Voodoo Evi'nden bir tünel içindeymiş gibi çıktım. Göğsüm şişiyordu. Sadece Bourbon Caddesi'nde yürümeye devam ettim, ara sıra akan gözyaşlarını sildim. Kimse fark etmemiş gibiydi. Ne de olsa New Orleans'dı.B613 Gerçekten Var mı? - Hayatı Taklit Eden Sanat Hayatı Taklit Etmek Neden McDreamy'nin Ölümü Önemlidir: Gerçek Olmayan Bir Kişi İçin Gerçek Gözyaşları Nostalji - aldatıcı bir özlemin şiiri
Uyuşturucu ve alkol pek çok insanın hayatını bir şekilde etkiler. Bazı insanlar yaşamları boyunca gündelik içme veya kullanma deneyimi yaşayabilir ve hatta bunun deneyimlerini geliştirdiğini söyleyebilir.
Jesenko ve benim 20 yıllık evlilik yolculuğumuza nasıl başladığımıza dair başlangıç hikayemizi pek kimse bilmiyor. Bazılarının, ilk dairemizi birlikte doldurmak için yeterince para kazanmamanın çok erken zamanlarıyla ilgili olabileceğinden eminim.
Abha'da spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlayalım! Programın neredeyse yarısına geldik ve 3. proje zamanı geldi! Yalan söylemeyeceğim bu proje şimdiye kadar yaptığım en bunaltıcı, stresli ama eğlenceli proje olabilir. Başlamak için, güzel Abha şehrinde spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlamak olan meydan okumamızla tanıştık.
Kedi Felix'in 9. doğum gününde, yetişkin hayatımın en büyük kayıplarından birini hatırlıyorum - 2013'teki Sophie'm. Bu makaleyi yazdım ve 2013'te bu platformda kısaca paylaştım.