Rajowka Savaşı, 10 Eylül 1708
Rajowka Muharebesi, İsveç'in 1709 Rusya'yı işgali (Büyük Kuzey Savaşı) sırasında küçük bir çarpışmaydı. İsveçli Charles XII'nin doğuya Rus sınırına doğru yürüyüşü sırasında geldi. İsveç'in 4 Temmuz 1708'de Holowczyn'deki zaferinin ardından, Büyük Peter ana ordusunu Rusya'ya çekmişti, ancak İsveç ilerlemesini taciz etmek için büyük süvari müfrezeleri bıraktı.
10 Eylül'de en az 20 filodan oluşan bir Rus süvari kuvveti, Charles XII'ye doğrudan bir saldırı yaptı. Atı altından vuruldu, yaver generali, Kral'ın neredeyse 30 askeri gibi öldürüldü. Yakında düzen yeniden sağlandı, ancak Rus süvarilerinin çoğu bataklık zeminin arkasına güvenli bir şekilde kaçmayı başardı. Yürüyüş sırasında İsveç ordusuna sürekli saldırılar, İsveç ordusunu Smolensk üzerinden Moskova'ya giden doğrudan rotadan uzaklaştırmada rol oynadı. 14 Eylül'de Charles, güneyden Severia'ya doğru bir yön değişikliği emretti.
Arka plan [ düzenle | kaynağı düzenle ]
1702'den beri İngiltere ve Hollandalılar Avusturyalı adayı desteklerken, Fransa ve müttefikleri bir Fransız adayı desteklerken İspanyol tahtını kimin devralacağı konusunda bir savaş yapıldı. 1704'te İngiliz-Hollanda filosu Cebelitarık'ı ele geçirdi ve Malaga Savaşı'nda bir İspanyol filosunu yendi. Müttefik kuvvetler ayrıca 1705'te Barselona'yı ele geçirdikleri Katalonya'ya da inmişti. Katalanlar, Avusturyalı davacıyı büyük ölçüde destekledi ve birçoğu Müttefik ordularına katıldı.
William Mitchell Kil (1708-1774)
William, o ve başka bir asker (Coward adında) milis yoldaşlarını beslemek için geyik avlarken bir Kızılderili tarafından öldürüldü. Bir Kızılderili ikinci milis tarafından vuruldu ve diğeri Kızılderililer onu görmeden kaçtı. Clay ve Coward, General Charles Lewis'in Alayı'nın bir parçası olan Albay John Field'ın Bağımsız Korucular Bölüğündeydi. Bu adamlar, Kızılderililerin Virginia yerleşimcilerine yönelik sayısız saldırılarına karşı Lord Dunmore tarafından toplanan seçkin Virginia milisleri arasındaydı.
William, biriminin ilk zayiatıydı ve kısa süre sonra Point Pleasant Savaşı'na katılacaklardı (10 Ekim 1774). Bu savaş, Lord Dunmore Savaşı'nın tek büyük savaşı ve sonuncusu olarak kabul edilir. Bu savaş, Virginia kolonisi ile birkaç birleşik Kızılderili ulusu arasında yürütüldü, ancak birçok Batı Virjinya, onu Devrim Savaşı'nın ilk savaşı olarak gördü. Virginia kazandı ve Kızılderililer, Ohio Nehri'ni çevreleyen topraklarda avlanmak için daha önce antlaşma tarafından verilen hakları kaybettiler ve bu hakları yeni bir antlaşmada sağladılar. Kentucky'deki sınır ve sonunda Batı Virginia olan bölge, daha sonra sömürgeciler tarafından daha fazla yerleşime açıldı. Koloniler ve Britanya arasındaki sürtüşme arttıkça, İngilizler batı sınırındaki yerleşimcilere karşı mağlup olan Kızılderililerle ittifak kurdu. Bu düşünceler altında ve bu iki savaşla savaşın durumu hakkında devam eden tartışmalarda, William'ın ölümü Devrim'e doğru bir dönüm noktasını işaret ediyor. Şu anda genel yorum, Dunmore Savaşı'nın Kolonilerin son çatışması olduğu yönünde. Dunmore Savaşı'nın herhangi bir tanımına göre, William Mitchell Clay'in vurulması tarihi bir öneme sahiptir.
William'ın ölümü, Ohio Nehri üzerinde, Batı Virginia'daki Point Pleasant olarak bilinen yerde, Ekim ayında bir savaş anıtının savaş gününü işaret ettiği yerde meydana geldi. William'ın adı katılımcılar listesinde yer almıyor, ancak Bay Coward'ın adı (ilk adı listelenmemiş) orada. William'ın oğlu Mitchell de bu savaşta savaştı ve kadroda.
Sonrası [ düzenle | kaynağı düzenle ]
Bu iki saatlik savaşın bedeli ağır oldu: 3.000 ila 4.000 Fransız ve İspanyol öldü veya yaralandı. Müttefikler 900 ölü ve yaralı kaybetti. Konvoy, 29 Eylül'de Lille'ye sağlam bir şekilde ulaştı ve kuşatmanın devam etmesine izin verdi. Üç hafta sonra, 22 Ekim'de şehir alındı.
Siyasi nedenlerle, Marlborough ilk gönderisinde zaferin kredisini yine bir Whig olan William Cadogan'a verdi. Ancak Webb daha sonra eylem için Parlamento'nun tam kredisini ve teşekkürünü aldı ve ertesi yıl Korgeneralliğe terfi etti. Bu noktadan sonra Webb, Marlborough'a karşı Tory ajitasyonunun merkezi haline geldi.
Referanslar [ düzenle | kaynağı düzenle ]
- ↑ Leo van der Pas. Charles Granville, 2. Bath Kontu (1661-1701), Brigitte Gastel-Lloyd'un Worldroots web sitesinden. Ayrıca bkz. Leo van der Pas William Henry Granville, 3rd Earl of Bath] Erişim tarihi: 7 Ekim 2009.
- ↑ Leo van der Pas Hendrik van Nassau, Vikont Boston. Erişim tarihi: 7 Ekim 2009. Ancak Hendrik, baba soyundan 1. Grantham Kontu'nun soyundan gelmiyordu, daha çok küçük kardeşinden geliyordu. Başlığın geri kalanı net değil.
Reinildis van Ditzhuyzen, Oranje-Nassau: Een biografisch woordenboek, Haarlem 2004, 122-124 (G. Kneller'ın portresi, Oranje Nassau Müzesi)
Şişkinlik savaşı
Ulysses S. Grant'in insan koçbaşı saldırıları, Bloody Angle'da yirmi saat savaşmasına rağmen Robert E. Lee'nin Muleshoe'daki pozisyonunu kırmayı başaramadı.
İkinci Dünya Savaşı Sırasında Debrecen'de Çaresiz Panzer Karşı Saldırısı
1944 sonbaharında, saldırıda bulunan üç Kızıl Ordu kolordusu aniden kendilerini Maximilian Fretter-Pico'nun kuvvetleri tarafından Macaristan'ın Debrecen yakınlarında kuşatılmış halde buldular.
Nordwind Operasyonu: ABD Ordusunun 42. Piyade Tümeni Dünya Sırasında Yerini Tuttu.
42. Gökkuşağı Tümeni'nin 222. Piyade Alayı'nın yeşil askerleri düşmanı görmek için çabalarken, 24 Ocak 1945 gecesi, yerde bir ayak kar vardı ve ay ışığı yoktu. Ama alçak bir yer sisi.
Meuse-Argonne I. Dünya Savaşı Taarruzu
75 yıl önce yapılan devasa Argonne savaşı, General John J. Pershing ile yakın komutanı Fransız Mareşal Ferdinand Foch arasında bir bağırma maçıyla başladı. Foch, karargahında göründü.
Havacılık Tarihi: İkinci Dünya Savaşı Sovyeti Ace Ivan Kozhedub ile Röportaj
Hava Mareşali Ivan Kozhedub, 1940'ların başlarında Almanlara karşı uçan en yüksek puanlı savaş pilotuydu. Savaştıkça öğren çatışmasında başarılı olmanın nasıl bir şey olduğunu anlatıyor.
Baltimore #038 Ohio Demiryolu: Birliğin En Önemli Tedarik Hattı
Baltimore & Ohio Demiryolu, Birliğe hizmet ederken İç Savaş'ın sayısız zorluklarından kurtuldu.
Yom Kippur Savaşı: Golan Tepelerinde Kurban Duruşu
Suriye tankları Golan Tepeleri'nin güney kesimini işgal ederken, sadece 188. Barak Tugayı'nın özverili cesareti Suriyelilerin tepeleri ele geçirmesini ve İsrail'in tüm kuzeyini tehdit etmesini engelledi.
Amerikan İç Savaşı'nda 44 Gürcistan Alay Gönüllüleri
Sert savaşan 44. Gürcistan, İç Savaş'taki herhangi bir alayın en ağır kayıplarından bazılarını yaşadı.
İkinci Dünya Savaşı: Mareşal Erich von Manstein'ın Panzerlerini Durdurmak
İkinci Dünya Savaşı'nın gelecekteki seyrinin büyük bir kısmı, Adolf Hitler'in 1940 baharında, Mareşal Erich von Manstein'ın panzerlerini en büyük zafer anında durdurma kararıyla belirlendi.
Birinci Dünya Savaşı: Belfort Ruse
Eylül 1918'de bir Amerikan albay, ABD Birinci Ordusunun Büyük Savaş'taki ilk darbesinin nereye düşeceği konusunda Almanları aldatmak için ayrıntılı bir aldatmaca girişiminde bulundu.
Tarihte Bugün: 27 Aralık
Tarihte Bugün 27 Aralık 1512 Burgos yasaları, Yeni Dünya yerlilerine suistimale karşı yasal koruma sağlar ve zenci köleliğine izin verir. 1831 HMS Beagle, Charles Darwin'le birlikte Plymouth'tan ayrılıyor. Sonunda ziyaret edecek.
Tarihte Bugün: 21 Aralık
Tarihte Bugün 21 Aralık 68 Asık suratlı, alçakgönüllü bir general olan Vespian, Roma'ya girer ve Senato tarafından imparator ilan edilir. 1620 Hacılar Plymouth Kayası'na veya yakınına iner. 1708 Fransız kuvvetleri doğu kıyısının kontrolünü ele geçirdi.
Petersburg'da Son Hendek Asi Standı
Yaklaşık 10 aylık siper savaşından sonra, Petersburg, Va.'daki Konfederasyon direnişi aniden çöktü. Ordusunu kurtarmak için çaresiz kalan Robert E. Lee, askerlerini son bir mucize için çağırdı.
Kore Savaşı: Unutulmuş 24. ve 34. Piyade Alayları
Kore Savaşı yıllıklarında sıklıkla karalanmış veya reddedilmiş olsa da, 24. ve 34. Piyade alayları, çatışmanın ilk aylarında Kuzey Kore saldırısını durdurmak için ellerinden gelenin en iyisini yaptı.
Tarihte Bugün: 8 Ağustos
Tarihte Bugün 8 Ağustos 1306 Polonya Kralı Wenceslas öldürüldü. 1570 Fransa Kralı IX. Charles, üçüncü din savaşını sona erdiren ve Huguenotlara dini özgürlük veren St. Germain Antlaşması'nı imzaladı. 1636.
Butch Cassidy ve Sundance Kid'in Son Günleri
Arjantin'e kaçtıktan sonra, Butch Cassidy ve Sundance Kid, Bolivya And Dağları'nda yüksek bir çatışmayla sonuçlanan yeni bir kanun kaçağı izini sürdüler.
Bacon'ın İsyanı
Bacon'un birliklerinin Jamestown'u yakmak üzere kalem ve mürekkep çizimi
Rita Honeycutt tarafından çizim
Bacon'ın İsyanı, muhtemelen Jamestown'ın tarihindeki en kafa karıştırıcı ama merak uyandıran bölümlerden biriydi. Uzun yıllar boyunca tarihçiler, 1676 Virginia İsyanı'nı, neredeyse tam yüz yıl sonra Amerikan Devrimi'nde doruğa ulaşan, Amerika'da devrimci duyguların ilk heyecanı olarak gördüler. Bununla birlikte, son birkaç on yılda, daha uzak bir bakış açısıyla elde edilen bulgulara dayanarak, tarihçiler Bacon'un İsyanı'nı zorbalığa karşı görkemli bir mücadeleden ziyade iki inatçı, bencil lider arasındaki bir güç mücadelesi olarak anlamaya başladılar.
Bacon'ın İsyanı'ndaki merkezi figürler birbirine zıttı. Kriz başladığında yetmiş yaşında olan Vali Sir William Berkeley, İngiliz İç Savaşları gazisi, bir sınır Kızılderili savaşçısı, 1640'larda Vali olarak ilk döneminde King'in gözdesi ve bir oyun yazarı ve bilgindi. Adı ve Virginia Valisi olarak itibarı büyük saygı gördü. Berkeley'in düşmanı, genç Nathaniel Bacon, Jr., aslında Berkeley'in evlilik yoluyla kuzeniydi. Lady Berkeley, Frances Culpeper, Bacon'ın kuzeniydi. Bacon, babası olgunlaşacağı umuduyla onu Virginia'ya gönderen bir baş belası ve entrikacıydı. Bacon, emeği küçümsemesine rağmen zeki ve belagat sahibiydi. Bacon'ın gelişi üzerine Berkeley, genç kuzenine saygı ve dostluk göstererek ona hem önemli bir arazi bağışı hem de 1675'te konseyde bir koltuk verdi.
Bacon'ın İsyanı, tümü Virginia kolonisinde muhalefete yol açan sayısız nedene bağlanabilir. Düşen tütün fiyatları, Maryland ve Carolinas'tan artan ticari rekabet, giderek kısıtlanan bir İngiliz pazarı ve İngiliz mamul mallarından (merkantilizm) yükselen fiyatlar gibi ekonomik sorunlar, Virginians için sorunlara neden oldu. Hollandalılarla yapılan son deniz savaşlarında ağır İngiliz kayıpları yaşandı ve eve daha yakın bir yerde, havanın neden olduğu birçok sorun vardı. Dolu fırtınası, sel, kuraklık ve kasırgalar bir yıl boyunca koloniyi sarstı ve koloniciler üzerinde zararlı bir etki yarattı. Bu zorluklar, sömürgecileri, hayal kırıklıklarını açığa vurabilecekleri ve talihsizliklerinin suçunu atabilecekleri bir günah keçisi bulmaya teşvik etti.
Sömürgeciler günah keçilerini yerel Kızılderililer şeklinde buldular. Sorun, Temmuz 1675'te Doeg Kızılderililerinin, Potomac Nehri yakınında Virginia'nın Kuzey Boyun bölümünde bulunan Thomas Mathews plantasyonuna yaptığı baskınla başladı. Mathews'in görünüşe göre kabileden elde ettiği bazı eşyaların ödenmemesi üzerine çıkan bir anlaşmazlıkla başlayan baskın sırasında Doeg'lerden birkaçı öldürüldü. Kolonistlerin misilleme grevinde yanlış Kızılderililere, Susquehanaug'lara saldırdıklarında durum kritik hale geldi ve bu da büyük ölçekli Hint baskınlarının başlamasına neden oldu.
St. Maries City Yaşayan Tarih Tercümanları Kibrit Kilidi Tüfeklerinin ateşlenmesini gösteriyor
Gelecekteki saldırıları savuşturmak ve durumu kontrol altına almak için Vali Berkeley konuyla ilgili soruşturma açılmasını emretti. Taraflar arasında, birkaç aşiret reisinin öldürülmesiyle sonuçlanan feci bir toplantı düzenledi. Kriz boyunca, Berkeley sürekli olarak sömürgecilerden kısıtlama talep etti. Bacon da dahil olmak üzere bazıları dinlemeyi reddetti. Nathaniel Bacon, bazı dost Appomattox Kızılderililerini "sözde" mısır çaldıkları için tutuklayarak Vali'nin doğrudan emirlerini göz ardı etti. Berkeley onu azarladı, bu da hoşnutsuz Virginianların hangi adamın doğru eylemi yaptığını merak etmelerine neden oldu. Savaş hatlarının çekilmek üzere olduğu yer burasıydı.
Bir başka sorun da Berkeley'in bir uzlaşma bulma girişimiydi. Berkeley'in politikası, yerli Kızılderililerin dostluğunu ve sadakatini korurken, yerleşimcilere düşman olmadıklarını garanti etmekti. Vali, ilk hedefine ulaşmak için yerel Kızılderilileri barut ve mühimmattan kurtardı. İkinci hedefle başa çıkmak için, Berkeley Mart 1676'da "Uzun Meclis"i çağırdı. Yolsuzluk olarak değerlendirilmesine rağmen, meclis tüm "kötü" Kızılderililere savaş ilan etti ve Virginia çevresinde kesin bir komuta zinciri ile güçlü bir savunma bölgesi kurdu. Bu direktiften kaynaklanan Hint savaşları, orduya ödenen yüksek vergilere ve bu yükü omuzlamak zorunda kalmaktan dolayı kolonide genel hoşnutsuzluğa yol açtı.
Uzun Meclis, Kızılderililerle ticaret konusundaki kararı nedeniyle yolsuzlukla suçlandı. Tesadüf değil, tercih edilen tüccarların çoğu Berkeley'in arkadaşlarıydı. Bazıları nesillerdir yerel Kızılderililerle bağımsız ticaret yapan düzenli tüccarların artık bireysel ticaret yapmalarına izin verilmedi. Özel olarak seçilenler arasındaki ticareti izlemek ve Kızılderililerin silah ve mühimmat almamasını sağlamak için bir hükümet komisyonu kuruldu. Vali'nin emrinden olumsuz etkilenen tüccarlardan biri olan Bacon, Berkeley'i alenen favori oynamakla suçladı. Bacon ayrıca Berkeley'nin yerel milislerde lider olarak bir komisyonu reddettiği için kırgındı. Bacon, kampanyaların maliyetini üstleneceğine söz verdiği için bir grup yerel gönüllü Hintli savaşçının seçilmiş "Generali" oldu.
Bacon, ilk eyleminde Pamunkeyleri yakındaki topraklarından sürdükten sonra, Berkeley, 300 "iyi silahlanmış" beyefendiyle Bacon'un Henrico'daki karargahına at sürerek, sahip olması gereken birkaç kontrol örneğinden birini uyguladı. Berkeley'in gelmesi üzerine Bacon, bir toplantı için beğenisine daha fazla yer bulmak için 200 adamla ormana kaçtı. Berkeley daha sonra Bacon'ı asi ilan eden ve barışçıl bir şekilde eve dönerlerse Bacon'ın adamlarını affeden iki dilekçe yayınladı. Bacon, o yıl yaptıklarından dolayı kazandığı konsey koltuğundan kurtulacaktı, ancak itaatsizliği nedeniyle adil bir şekilde yargılanacaktı.
Bacon, o sırada Vali'nin emirlerine uymadı. Bunun yerine, daha sonra, Roanoke Nehri (Virginia ve Kuzey Carolina arasındaki sınır) üzerindeki dost canlısı Occaneecheee Kızılderililerinin kampına saldırdı ve onların kunduz postlarını aldı.
Vali Berkeley, Bacon'ın önünde duruyor ve adamları, kendisini vurmaları için onlara meydan okuyor
Yaklaşan bir felaket karşısında, barışı korumak için Berkeley, Bacon'ın kanunu kendi eline almaya yetkili olmadığını unutmaya istekliydi. Berkeley, teslim olursa Bacon'u affetmeyi kabul etti, böylece İngiltere'ye gönderilebilir ve Kral II. Charles'ın önünde yargılanabilirdi. Bununla birlikte, Bacon'ın hatalarını kabul etmesi ve Vali'den af dilemesi gerektiğinde ısrar ederek bu seçeneği reddeden Burgesses Evi oldu. İronik olarak, aynı zamanda, Bacon daha sonra Hint kampanyalarına sempati duyan destekleyici yerel toprak sahipleri tarafından Burgesses'e seçildi. Bacon, bu seçim sayesinde, Haziran 1676'daki dönüm noktası niteliğindeki Meclise katıldı. Bu toplantı sırasında, bu toplantıdan gelen siyasi reformlarla yanlışlıkla ona itibar edildi. Reformlar, tüm sınıf çizgilerini keserek nüfus tarafından teşvik edildi. Reform yasalarının çoğu, koloninin oylama düzenlemelerini yeniden yapılandırmak, özgür insanların oy kullanmasını sağlamak ve bir kişinin kolonide belirli görevlerde bulunabileceği yıl sayısını sınırlamakla ilgiliydi. Bu yasaların çoğu, Bacon'ın Burgesses'e seçilmesinden çok önce zaten gözden geçirilmek üzere kitaplardaydı. Bacon'ın tek nedeni Kızılderililere karşı yürüttüğü kampanyaydı.
Haziran Meclisine vardığında Bacon yakalandı, Berkeley ve konseyin huzuruna çıkarıldı ve önceki eylemleri için özür diledi. Berkeley, Bacon'ı hemen affetti ve onun mecliste oturmasına izin verdi. Şu anda konsey, Bacon'u savunmak için ne kadar desteğin arttığına dair hiçbir fikre sahip değildi. Bacon, Kızılderili sorunları üzerine hararetli bir tartışmanın ortasında Burgesses'i aniden terk ettiğinde, bu desteğin tam olarak farkında olundu. Güçleriyle birlikte devlet evini kuşatmak için geri döndü. Bacon bir kez daha komisyonunu istedi, ancak Berkeley blöfünü yaptı ve Bacon'ın onu vurmasını istedi.
"İşte beni Tanrı'nın önünde vur, adil işaret ateşi."
Bacon reddetti. Berkeley, Bacon'un önceki gönüllü komisyonunu kabul etti, ancak Bacon bunu reddetti ve Kızılderililere karşı tüm güçlerin Generali yapılmasını talep etti, Berkeley bunu şiddetle reddetti ve uzaklaştı. Çığlık atan Bacon ve adamları, Bacon'a komisyonu verilmezse, bakan birkaç Burgesses'i vurmakla tehdit ederek, devlet evini kuşatırken gerginlikler yükseldi. Sonunda, birkaç acı veren andan sonra, Berkeley, Bacon'un Kızılderililere karşı hükümet müdahalesi olmaksızın kampanya taleplerine boyun eğdi. Berkeley'in otoritesi darmadağın olunca, Bacon'ın isyanın lideri olarak kısa görev süresi başladı.
Bununla birlikte, bu eşi görülmemiş zaferlerin ortasında bile Bacon'ın hatasız değildi. Yakındaki bir yerleşim yerine yapılan sürpriz bir Hint saldırısının ardından Berkeley'nin Jamestown'dan ayrılmasına izin verdi. Ayrıca Gloucester'dan gelen malzemelere el koydu ve onları olası Hint saldırılarına karşı savunmasız bıraktı. Acil kriz yatıştıktan kısa bir süre sonra, Berkeley kısa bir süre Green Springs'teki evine çekildi ve ellerini tüm pislikten temizledi. Nathaniel Bacon, Temmuz'dan Eylül 1676'ya kadar Jamestown'a hükmetti. Bu süre zarfında, Berkeley uyuşukluğundan kurtuldu ve bir darbe girişiminde bulundu, ancak Bacon'a verilen destek hala çok güçlüydü ve Berkeley, Doğu Kıyısındaki Accomack İlçesine kaçmak zorunda kaldı.
Bunun zaferini tamamlayacağını hisseden Bacon, 30 Temmuz 1676'da Berkeley'in yozlaştığını, favoriler oynadığını ve Kızılderilileri kendi bencil amaçları için koruduğunu belirten "Halkın Bildirisi"ni yayınladı. Bacon ayrıca yemin eden kişinin Bacon'a sadakatini gerekli herhangi bir şekilde (yani silahlı servis, malzeme, sözlü destek) taahhüt etmesini gerektiren yeminini de yayınladı. Bu sıkı dizgin bile gelgitin tekrar değişmesini engelleyemedi. Bacon'ın filosu önce ve sonunda Berkeley'in adamları tarafından gizlice sızdı ve sonunda yakalandı. Bu, çatışmanın dönüm noktası olacaktı, çünkü Berkeley bir kez daha Jamestown'u geri alacak kadar güçlüydü. Bacon daha sonra batan servetini Jamestown'a kadar takip etti ve ağır bir şekilde tahkim edildiğini gördü. Bayan Nathaniel Bacon Sr. da dahil olmak üzere Berkeley'in en büyük destekçilerinden birkaçının eşlerini kaçırdığı ve pozisyonunu kazarken onları kuşatma tahkimatlarının surlarına yerleştirdiği bir kuşatma girişiminde bulundu. Öfkelenen Bacon, 19 Eylül 1676'da Jamestown'u yakıp kül etti. (Devlet evinde birçok değerli kayıt kurtardı.) Şimdiye kadar şansı bu aşırı önlemle açıkça tükendi ve adamlarının davranışlarını kontrol etmekte sorun yaşamaya başladı. halk desteğini koruyarak. Bacon'ın güvenlik nedeniyle Doğu Kıyısı'na dönen Berkeley'i yakalama çağrısına çok az kişi yanıt verdi.
26 Ekim 1676'da Bacon aniden "Kan Akısı" ve "Lousey Hastalığı" (vücut biti) nedeniyle öldü. Askerleri, asla bulunamadığı için kirlenmiş vücudunu yakmış olabilir. (Onun ölümü bu küçük pisliğe ilham verdi Bacon Öldü Kalbim için üzgünüm Bitler ve akıntı cellat rolünü üstlenmeli".)
Bacon'un ölümünden kısa bir süre sonra, Berkeley tam kontrolü yeniden ele geçirdi ve isyanın önde gelen liderlerini astı. Ayrıca, yargılamadan yararlanmaksızın isyancıların mülküne de el koydu. Toplamda, yirmi üç kişi isyana katıldıkları için asıldı. Daha sonra İngiltere'den bir soruşturma komitesi raporunu Kral II. Charles'a yayınladıktan sonra, Berkeley Valilikten azledildi ve Temmuz 1677'de öldüğü İngiltere'ye döndü.
Böylece Jamestown'ın tarihindeki en sıradışı ve karmaşık bölümlerden biri sona erdi. Önlenebilir miydi yoksa sömürge yönetim yapısında kaçınılmaz değişikliklerin meydana gelme zamanı mıydı? Açıkçası, yasalar, sorunlarla başa çıkmak veya koloni ekonomisine yeni bir can damarı aşılamak için net politikalar oluşturmakta artık etkili değildi. İsyan'dan önce koloniyi vuran sayısız sorun, Nathaniel Bacon'ın karakterine yol açtı. Ayaklanmanın doğası gereği, Bacon'un İsyanı ilk bakışta Amerika'nın Bağımsızlık arayışının başlangıcı gibi görünüyor. Ancak gerçeklerin daha yakından incelenmesi, gerçekte ne olduğunu ortaya çıkarır: iki çok güçlü kişilik arasındaki güç mücadelesi. Aralarında Jamestown'u neredeyse yok edeceklerdi.
Neville, John Davenport. Bacon'ın İsyanı. Koloni Kayıtları Projesi'ndeki Materyallerin Özetleri. Jamestown: Jamestown-Yorktown Vakfı.
Washburn, Wilcomb E. Vali ve Asi. Chapel Hill: North Carolina Press Üniversitesi, 1957.
Webb, Stephen Saunders. 1676-Amerikan Bağımsızlığının Sonu. New York: Alfred A. Knope, 1984.
19NS Yüzyıl
New York eyaletinde köleliğin kaldırılması için 4 Temmuz 1827'de Staten Island'ın West Brighton semtindeki Swan Hotel'de kutlamalar yapıldı. 1858'de ada, Staten Island Karantina Savaşı ile tanındı. Ve 1860 yılında, Castleton ve Southfield kasabalarının bir kısmı yeni bir Middletown kasabasına dönüştürüldü. 1898'de, ada New York'a dahil edildiğinde, Staten Island'daki tüm kasabalar çözüldü.
İçindekiler
Paleolitik ve Epipaleolitik Düzenle
Okların bilinen en eski kanıtı, yaklaşık 72.000–60.000 yıl öncesine ait olması muhtemel ok uçlarının bulunduğu Sibudu Mağarası gibi Güney Afrika bölgelerinden gelmektedir, [2] [3] [4] [5] [6] [7] bazılarında zehir kullanılmış olabilir. [2]
Afrika dışında bulunan en erken olası ok uçları 2020 yılında Sri Lanka'daki Fa Hien Mağarası'nda keşfedildi. 48.000 yıl öncesine tarihlenmektedir. "Sri Lanka bölgesindeki ok ve yay avcılığı muhtemelen maymunlara ve sincap gibi daha küçük hayvanlara odaklandı. Bu yaratıkların kalıntıları, kemik uçlarıyla aynı tortuda bulundu." [8] [9]
Kenya, Turkana İlçesindeki Nataruk bölgesinde, bir kafatasına ve başka bir iskeletin göğüs boşluğuna gömülü olarak bulunan obsidyen bıçakcıklar, yaklaşık 10.000 yıl önce taş uçlu okların silah olarak kullanıldığını düşündürmektedir. [10]
Sahra'da, Tassili platosunun Mezolitik kaya sanatı, 5.000 BP veya daha öncesinden yay taşıyan insanları tasvir ediyor. [11] [12]
Dolaylı kanıtlara dayanarak, yay ayrıca Üst Paleolitik civarında Avrasya'da daha sonra ortaya çıkmış veya yeniden ortaya çıkmış görünmektedir.
Levant'ta, ok mili düzleştirici olabilecek eserler Natufian kültüründen (yaklaşık 12.800–10.300 BP) bilinmektedir. Khiamian ve PPN A omuzlu Khiam noktaları ok uçları olabilir.
Avrupa'dan en erken kesin yay ve ok kalıntıları, 17.500-18.000 yıl önce Mannheim-Vogelstang'da ve 11.000 yıl önce Stellmoor'da bulunan Almanya'dan gelen olası parçalardır. İsviçre'nin Grotte du Bichon kentinde hem bir ayının hem de bir avcının kalıntılarının yanı sıra ayının üçüncü omurunda bulunan çakmaktaşı parçalarıyla birlikte bulunan Azilian noktaları, okların 13.500 yıl önce kullanıldığını gösteriyor. [13]
Avrupa'daki diğer erken okçuluk belirtileri, Almanya'nın Hamburg kentinin kuzeyindeki Ahrensburg vadisindeki Stellmoor'dan gelmektedir. Geç Paleolitik (11.000–9.000 BP) eserleriyle ilişkilendirildiler. Oklar çamdan yapılmıştır ve bir ana mil ile çakmaktaşı uçlu 15-20 santimetre (6-8 inç) uzunluğunda bir ön şafttan oluşmaktadır. Tabanda, bir yaydan vurulduklarını gösteren sığ oluklar vardı. [14]
Şimdiye kadar bilinen en eski kesin yaylar Danimarka'daki Holmegård bataklığından geliyor. 1940'larda, orada yaklaşık 8.000 BP'ye tarihlenen iki yay bulundu. [15] Holmegaard yayları karaağaçtan yapılmıştır ve düz kolları ve D şeklinde bir orta bölümü vardır. Orta kısım bikonvekstir. Tam yay 1,50 m (5 ft) uzunluğundadır. Holmegaard tipi yaylar Tunç Çağı'na kadar kullanılıyordu ve orta bölümün dışbükeyliği zamanla azaldı.
Mezolitik sivri uçlu şaftlar İngiltere, Almanya, Danimarka ve İsveç'te bulunmuştur. Genellikle 120 cm'ye (4 ft) kadar uzundular ve Avrupa elasından yapılmışlardı (Corylus avellana), yol ağacı (kartopu lantana) ve diğer küçük odunsu sürgünler. Bazılarında hala çakmaktaşından ok uçları korunmuş, bazılarında ise kuşları ve küçük av hayvanlarını avlamak için kör ahşap uçlar vardır. Uçlarda huş katranıyla tutturulmuş tüylenme izleri görülmektedir.
Mezolitik çağın İber mağara sanatında bulunan en eski dövüş tasvirleri, okçular arasındaki savaşları gösterir. [16] Cueva del Roure, Morella la Vella, Castellón, Valencia'da dört kişilik bir grup tarafından çevrelenmiş üç okçudan oluşan bir grup bulunur. Les Dogue, Ares del Maestrat, Castellón, Valencia'da on bir okçuya on yedi okçu tarafından saldırıya uğradığı daha büyük bir savaşın (ancak erken Neolitik döneme tarihlenebilir) bir tasviri bulunur. [17] Val del Charco del Agua Amarga, Alcañiz, Aragon'da, başlarında tüyler olan yedi okçu, peşinde koşan sekiz kişilik bir okçu grubundan kaçıyor. [18]
Okçuluk, Alaska üzerinden Amerika'ya MÖ 6000 gibi erken bir tarihte, [19] Arktik küçük alet geleneği ile MÖ 2.500 civarında, güneye ılıman bölgelere MÖ 2.000 kadar erken bir tarihte yayılmış gibi görünüyor ve yerliler arasında yaygın olarak biliniyordu. MS 500'den itibaren Kuzey Amerika halkları. [20]
Neolitik Düzenle
Avrupa'dan bilinen en eski Neolitik yay, İspanya, Banyoles, Girona, La Draga'daki göl yerleşimindeki en erken yerleşim katmanı olan 7,400 ve 7,200 BP arasındaki anaerobik katmanlarda bulundu. Sağlam numune 1.08 m'de kısadır, D şeklinde bir kesite sahiptir ve porsuk ağacından yapılmıştır. [21] Ayraçların teşhir versiyonları olarak yorumlanan taş bileklikler, Beaker kültürünün tanımlayıcı bir parçasını oluşturur ve ok uçları da Beaker mezarlarında yaygın olarak bulunur. Avrupa Neolitik surları, ok uçları, yaralanmalar ve tasvirler, Neolitik ve Erken Tunç Çağı Avrupa'sında okçuluğun kişilerarası şiddetin önemli bir biçimi olduğunu göstermektedir. [22] Örneğin, Carn Brea'daki Neolitik yerleşim MÖ 3700 ile 3400 yılları arasında işgal edilmişti. büyük bir okçu grubu tarafından organize bir saldırıda kullanılmış olabilir. [23] [24] [25]
Bronz Çağı Düzenle
Arabalı okçular, Avrupa'dan Doğu Asya ve Hindistan'a Orta Tunç Çağı savaşının belirleyici bir özelliği haline geldi. Bununla birlikte, Orta Tunç Çağı'nda, kitlesel piyade taktiklerinin gelişmesi ve savaş arabalarının şok taktikleri veya prestijli komuta araçları olarak kullanılmasıyla, okçuluğun Avrupa savaşındaki önemi azalmış gibi görünüyor. [22] Yaklaşık olarak aynı dönemde, Seima-Turbino Olgusu ve Andronovo kültürünün yayılmasıyla birlikte, atlı okçuluk, Avrasya göçebe kültürlerinin tanımlayıcı bir özelliği ve toplu silah kullanımına kadar askeri başarılarının temeli haline geldi. Çin'de tatar yayları geliştirildi ve Han Hanedanlığı yazarları, göçebe istilacılara karşı savaşlarda Çin başarısını, ilk olarak MÖ 341'de Ma-Ling Savaşı'nda kesinlikle doğrulanan tatar yaylarının kitlesel kullanımına bağladılar. [26]
Eski uygarlıklar, özellikle Persler, Partlar, Mısırlılar, Nubyalılar, Hintliler, Koreliler, Çinliler ve Japonlar ordularında çok sayıda okçu bulunduruyordu. Oklar, toplu oluşumlara karşı yıkıcıydı ve okçuların kullanımı çoğu zaman belirleyici oldu. Okçuluk için Sanskritçe terim, dhanurveda, genel olarak dövüş sanatlarına atıfta bulunmak için geldi. Atlı okçular, Kimmerler ve Moğollar da dahil olmak üzere birçok binicilik göçebesi için ana askeri güç olarak kullanıldı.
Kuzey Afrika Düzenle
Eski Mısır halkı, 5.000 yıl kadar erken bir tarihte okçuluğa başladı. Okçuluk, ilk firavunlar zamanında yaygındı ve hem avlanma hem de savaşta kullanılmak üzere uygulanıyordu. Thebes mezarlarındaki efsanevi figürler "okçuluk dersleri" verirken tasvir edilmiştir. [27] Bazı Mısır tanrıları da okçulukla bağlantılıdır. [28] "Dokuz yay", Mısır'ın dış düşmanlarının geleneksel bir temsiliydi. Dokuz yayın en eski temsillerinden biri, Firavun Djoser'in (3. Hanedan, MÖ 27. yüzyıl) oturmuş heykeli üzerindedir. [29] Mısır'a hizmet eden okçuların çoğu, Orta Krallık'ta Mısır'a ilk hizmetleri sırasında paralı askerden Yeni Krallık tarafından seçkin bir paramiliter birime giden, yaygın olarak Medjay olarak adlandırılan Nubian kökenliydi. Nubyalılar okçu olarak o kadar etkiliydiler ki, Nubia bir bütün olarak Eski Mısırlılar tarafından Ta-Seti ya da yay ülkesi olarak anılacaktı.
Mezopotamya Düzenle
Asurlular ve Babilliler ok ve yayı avcılık ve savaş için yaygın olarak kullandılar. Eski Mezopotamya'daki imparatorluklar, yalnızca savaş için kullanılan ilk daimi orduları oluşturdular. Bu, okçu olarak eğitilmiş ve istihdam edilmiş askerleri içeriyordu. Okçular, ordunun ayrılmaz bir bölümü olarak hizmet etti ve yaya olarak ve savaş arabalarında kullanıldı.
Kassitlerin Arabalı savaşçıları büyük ölçüde yaya güveniyorlardı. Nuzi metinleri, savaş arabası mürettebatına atanan yayları ve ok sayısını detaylandırır. Hafif atlı arabanın bir savaş aracı olarak rolü için okçuluk çok önemliydi. [30]
Eski Ahit'te, eski İbranilerle özdeşleşmiş bir beceri olarak okçuluğa birçok referans vardır. Ksenophon, Corduene'de çok etkili olan uzun yayları anlatır.
Birleşik Arap Emirlikleri'nde MÖ 100-150 yıllarına tarihlenen üç bıçaklı (trilobat) ok uçları bulunmuştur. [31]
Avrasya Bozkırları Düzenle
Kompozit yay ilk olarak Tunç Çağı'nda Avrasya Bozkırlarında üretildi ve oradan Eski Dünya'ya yayıldı. Avrasya bozkırlarından gelen göçebelerin, Mezopotamya, İran, Hindistan, Doğu Asya ve Avrupa dahil olmak üzere diğer medeniyetlere bileşik yay tanıtmada ayrılmaz bir rol oynadığına inanılıyor. MÖ 2100-1700 yıllarında Sintashta kültürünün bir parçası olan Krivoye Gölü'ndeki en eski araba mezarlarından ok uçları vardır. Bu insanların ayrıca tekerlekli arabaları icat ettiğine inanılıyor ve arabalı okçuluk, erken Hint-Avrupalıların ordularının ayrılmaz bir parçası haline geldi.
Atların evcilleştirilmesinin ve atlı okçuluğun da Avrasya bozkırlarında ortaya çıktığına inanılıyor. Bu, savaşta olduğu kadar okçuluk pratiğinde de devrim yarattı.
Hindistan Düzenle
Yay ve ok kullanımı, Hindistan alt kıtasının tarihi boyunca yoğun bir şekilde kaydedildi.
Bhimbetka kaya sığınaklarının paleolitik resimlerinde okçuluk tasvir edilmiştir. [32] Rigveda, Yajurveda ve Atharvaveda'daki Vedik ilahiler ok ve yay kullanımına vurgu yapar. [33] İkinci Veda, Yajurveda şunları içerir: Dhanurveda (dhanus "bow" and veda "knowledge"), which was an ancient treatise on the science of archery and its use in warfare. The existence of Dhanurveda or "Science of Archery" in antiquity is evident from references made in several works of ancient literature. The Viṣṇu Purāṇa refers it as one of the eighteen branches of knowledge taught, while the Mahābhārata mentions it as having sutras like other vedas. Śukranīti describes it as that ‘upaveda of yajurveda’ which has five arts or practical aspects. The Dhanurveda enumerates the rules of archery, and describes the uses of weapons and the training the army. Besides providing the account of the training of the archers, Vasiṣṭha's Dhanurveda describes the different types of bows and arrows, as well as the process of making them. Detailed accounts of training methodologies in early India considered to be an essential martial skill in early India. [34]
The composite bow in India was being used by 2nd millennium BCE. The bow was used extensively on foot as well on chariots. It was incorporated into the standing armies of the Mahajanapadas, and used in mounted warfare on horses, camels, and elephants with a howdah. The importance of archery continued through antiquity during the Maurya Empire. The Arthashastra, a military treaties written by Chanakya during the Maurya Era, goes in depth on the importance and implementation of archery. It also mentions an archery school at Taxila which enrolled 103 princes from different kingdoms across the empire.
During the era of the Gupta Empire mounted archery was largely supplanted by foot archers. This was in contrast to the nomadic armies on horseback from Central Asia such as the Iranian, Scythians, Parthians, Kushans, and Hunas. Later Indian kingdoms entities would maintain and field large numbers of mounted archers. The use of bows and arrows continued to be used as the mainstay of most Indian armies until the advent of firearm, introduced by Islamic gunpowder empires. [35] [36]
Greco-Roman antiquity Edit
The people of Crete practiced archery and Cretan mercenary archers were in great demand. [37] Crete was known for its unbroken tradition of archery. [38]
The Greek god Apollo is the god of archery, also of plague and the sun, metaphorically perceived as shooting invisible arrows. Artemis goddess of the hunt, Heracles and Odysseus, and many other mythological figures are often depicted with a bow.
During the invasion of India, Alexander the Great personally took command of the shield-bearing guards, foot-companions, archers, Agrianians and horse-javelin-men and led them against the Kamboja clans—the Aspasioi of Kunar valleys, the Guraeans of the Guraeus (Panjkora) valley, and the Assakenois of the Swat and Buner valleys. [39]
The early Romans had very few archers, if any. As their empire grew, they recruited auxiliary archers from other nations. Julius Caesar's armies in Gaul included Cretan archers, and Vercingetorix his enemy ordered "all the archers, of whom there was a very great number in Gaul, to be collected". [40] By the 4th century, archers with powerful composite bows were a regular part of Roman armies throughout the empire. After the fall of the western empire, the Romans came under severe pressure from the highly skilled mounted archers belonging to the Hun invaders, and later Eastern Roman armies relied heavily on mounted archery. [41]
East Asia Edit
For millennia, archery has played a pivotal role in Chinese history. [42] In particular, archery featured prominently in ancient Chinese culture and philosophy: archery was one of the Six Noble Arts of the Zhou dynasty (1146–256 BC) archery skill was a virtue for Chinese emperors Confucius himself was an archery teacher and Lie Zi (a Daoist philosopher) was an avid archer. [43] [44] Because the cultures associated with Chinese society spanned a wide geography and time range, the techniques and equipment associated with Chinese archery are diverse. [45]
In East Asia Joseon Korea adopted a military-service examination system from China, [46] and South Korea remains a particularly strong performer at Olympic archery competitions even to this day. [47] [48]
The Sasanian general Bahram Chobin has been credited with writing a manual of archery in Ibn al-Nadim's catalogue Kitab al-Fihrist. [49]
A Viking longbow made out of yew wood was found in the trade settlement of Hedeby which dated back to the 10th century.
A complete arrow of 75 cm [50] (along with other fragments and arrow heads) dated back to 1283 AD, was discovered inside a cave [51] situated in the Qadisha Valley, [52] Lebanon.
A treatise on Saracen archery was written in 1368. This was a didactic poem on archery dedicated to a Mameluke sultan by ṬAIBUGHĀ, al-Ashrafī. [53]
A 14th century treatise on Arab archery was written by Hussain bin Abd al-Rahman. [54]
A treatise on Arab archery by Ibn Qayyim Al-Jawziyya, Muḥammad ibn Abī Bakr (1292AD-1350AD) comes from the 14th century. [55] Another treatise, A book on the excellence of the bow & arrow of c. 1500 details the practices and techniques of archery among the Arabs of that time. [56] An online copy of the text is available. [57]
Skilled archers were prized in Europe throughout the Middle Ages. Archery was an important skill for the Vikings, both for hunting and for war. [ kaynak belirtilmeli ] The Assize of Arms of 1252 tells us that English yeomen were required by law, in an early version of a militia, to practice archery and maintain their skills. We are told that 6,000 English archers launched 42,000 arrows per minute at the Battle of Crecy in 1346. [58] The Battle of Agincourt in 1415 is notable for Henry V's introduction of the English longbow into military lore. Henry VIII was so concerned about the state of his archers that he enjoined tennis and other frivolous pursuits in his Unlawful Games Act 1541.
In Mali, the footmen were dominated by archers. Three archers to one spearman was the general ratio of Malian formations in the 16th century. The archers generally opened battle, softening up the enemy for cavalry charges or the advance of the spearmen. [59]
The advent of firearms eventually rendered bows obsolete in warfare. Despite the high social status, ongoing utility, and widespread pleasure of archery, almost every culture that gained access to even early firearms used them widely, to the relative neglect of archery.
"Have them bring as many guns as possible, for no other equipment is needed. Give strict orders that all men, even the samurai, carry guns."
In Ireland, Geoffrey Keating (c. 1569 – c. 1644) mentions archery as having been practiced "down to a recent period within our own memory." [61]
Early firearms were inferior in rate of fire (a Tudor English author expects eight shots from the English longbow in the time needed for a "ready shooter" to give five from the musket), [62] and François Bernier reports that well-trained mounted archers at the Battle of Samugarh in 1658 were "shooting six times before a musketeer can fire twice". [63] Firearms were also very susceptible to wet weather. However, they had a longer effective range (up to 200 yards for the longbow, up to 600 yards for the musket), [62] [64] greater penetration, [65] were extremely powerful compared to any previous man-portable missile weapon (16th century arquebuses and muskets had 1,300 to 3,000 joules per shot depending on size and powder load, as compared to 80-100 joules for a typical longbow arrow or 150-200 joules for a crossbow bolt), [66] and were tactically superior in the common situation of soldiers shooting at each other from behind obstructions. They also penetrated steel armour without any need to develop special musculature. Armies equipped with guns could thus provide superior firepower, and highly trained archers became obsolete on the battlefield. The Battle of Cerignola in 1503 was won by Spain mainly by the use of matchlock firearms, marking the first time a major battle in Europe was won through the use of firearms.
The last regular unit armed with bows was the Archers’ Company of the Honourable Artillery Company, ironically a part of the oldest regular unit in England to be armed with gunpowder weapons. The last recorded use of bows in battle in England seems to have been a skirmish at Bridgnorth in October 1642, during the English Civil War, an impromptu militia, armed with bows, was effective against un-armoured musketmen. [67] The last use of the bow in battle in Britain is said to have occurred at the Battle of Tippermuir in Scotland on 1 September 1644, when James Graham, 1st Marquess of Montrose's Royalist highlanders defeated an army of Scottish Covenanters. [68] Among Montrose's army were bowmen. [68]
(A more recent use of archery in war was in 1940, on the retreat to Dunkirk, when Jack Churchill, who had brought his bows on active service, "was delighted to see his arrow strike the centre German in the left of the chest and penetrate his body"). [69]
Archery continued in some areas that were subject to limitations on the ownership of arms, such as the Scottish Highlands during the repression that followed the decline of the Jacobite cause, and the Cherokees after the Trail of Tears. The Tokugawa shogunate severely limited the import and manufacture of guns, and encouraged traditional martial skills among the samurai towards the end of the Satsuma Rebellion in 1877, some rebels fell back on the use of bows and arrows. Archery remained an important part of the military examinations until 1894 in Korea and 1904 in China.
Within the steppe of Eurasia, archery continued to play an important part in warfare, although now restricted to mounted archery. The Ottoman Empire still fielded auxiliary cavalry which was noted for its use of bows from horseback. This practice was continued by the Ottoman subject nations, despite the Empire itself being a proponent of early firearms. The practice declined after the Crimean Khanate was absorbed by Russia however mounted archers remained in the Ottoman order of battle until the post-1826 reforms to the Ottoman Army. The art of traditional archery remained in minority use for sport and for hunting in Turkey up until the 1920s, but the knowledge of constructing composite bows fell out of use with the death of the last bowyer in the 1930s. The rest of the Middle East also lost the continuity of its archery tradition at this time.
An exception to this trend was the Comanche culture of North America, where mounted archery remained competitive with muzzle-loading guns. "After. about 1800, most Comanches began to discard muskets and pistols and to rely on their older weapons." [70] Repeating firearms, however, were superior in turn, and the Comanches adopted them when they could. Bows remained effective hunting weapons for skilled horse archers, used to some extent by all Native Americans on the Great Plains to hunt buffalo as long as there were buffalo to hunt. The last Comanche hunt was in 1878, and it failed for lack of buffalo, not lack of appropriate weapons. [71]
Ongoing use of bows and arrows was maintained in isolated cultures with little or no contact with the outside world. The use of traditional archery in some African conflicts has been reported in the 21st century, and the Sentinelese still use bows as part of a lifestyle scarcely touched by outside contact. A remote group in Brazil, recently photographed from the air, aimed bows at the aeroplane. [72] Bows and arrows saw considerable use in the 2007–2008 Kenyan crisis.
The British initiated a major revival of archery as an upper-class pursuit from about 1780–1840. [73] Early recreational archery societies included the Finsbury Archers and the Kilwinning Papingo, established in 1688. The latter held competitions in which the archers had to dislodge a wooden parrot from the top of an abbey tower. The Company of Scottish Archers was formed in 1676 and is one of the oldest sporting bodies in the world. It remained a small and scattered pastime, however, until the late 18th century when it experienced a fashionable revival among the aristocracy. Sir Ashton Lever, an antiquarian and collector, formed the Toxophilite Society in London in 1781, with the patronage of George, the Prince of Wales.
Archery societies were set up across the country, each with its own strict entry criteria and outlandish costumes. Recreational archery soon became extravagant social and ceremonial events for the nobility, complete with flags, music and 21 gun salutes for the competitors. The clubs were "the drawing rooms of the great country houses placed outside" and thus came to play an important role in the social networks of local elites. As well as its emphasis on display and status, the sport was notable for its popularity with females. Young women could not only compete in the contests but retain and show off their sexuality while doing so. Thus, archery came to act as a forum for introductions, flirtation and romance. [73] It was often consciously styled in the manner of a Medieval tournament with titles and laurel wreaths being presented as a reward to the victor. General meetings were held from 1789, in which local lodges convened together to standardise the rules and ceremonies. Archery was also co-opted as a distinctively British tradition, dating back to the lore of Robin Hood and it served as a patriotic form of entertainment at a time of political tension in Europe. The societies were also elitist, and the new middle class bourgeoisie were excluded from the clubs due to their lack of social status.
After the Napoleonic Wars, the sport became increasingly popular among all classes, and it was framed as a nostalgic reimagining of the preindustrial rural Britain. Particularly influential was Sir Walter Scott's 1819 novel, Ivanhoe that depicted the heroic character Locksley winning an archery tournament. [74]
The 1840s saw the first attempts at turning the recreation into a modern sport. The first Grand National Archery Society meeting was held in York in 1844 and over the next decade the extravagant and festive practices of the past were gradually whittled away and the rules were standardised as the 'York Round' – a series of shoots at 60, 80, and 100 yards. Horace A. Ford helped to improve archery standards and pioneered new archery techniques. He won the Grand National 11 times in a row and published a highly influential guide to the sport in 1856.
Towards the end of the 19th century, the sport experienced declining participation as alternative sports such as croquet and tennis became more popular among the middle class. By 1889, just 50 archery clubs were left in Britain, but it was still included as a sport at the 1900 Paris Olympics.
In the United States, primitive archery was revived in the early 20th century. The last of the Yahi Indian tribe, a native known as Ishi, came out of hiding in California in 1911. [75] [76] His doctor, Saxton Pope, learned many of Ishi's traditional archery skills, and popularized them. [77] [78] The Pope and Young Club, founded in 1961 and named in honor of Pope and his friend, Arthur Young, became one of North America's leading bowhunting and conservation organizations. Founded as a nonprofit scientific organization, the club was patterned after the prestigious Boone and Crockett Club and advocated responsible bowhunting by promoting quality, fair chase hunting, and sound conservation practices.
In Korea, the transformation of archery to a healthy pastime was led by Emperor Gojong, and is the basis of a popular modern sport. The Japanese continue to make and use their unique traditional equipment. Among the Cherokees, popular use of their traditional longbows never died out. [79]
In China, at the beginning of the 21st century, there has been revival in interest among craftsmen looking to construct bows and arrows, as well as in practicing technique in the traditional Chinese style. [80] [81]
In modern times, mounted archery continues to be practiced as a popular competitive sport in modern Hungary and in some Asian countries but it is not recognized as an international competition. [82] Archery is the national sport of the Kingdom of Bhutan. [83]
From the 1920s, professional engineers took an interest in archery, previously the exclusive field of traditional craft experts. [84] They led the commercial development of new forms of bow including the modern recurve and compound bow. These modern forms are now dominant in modern Western archery traditional bows are in a minority. In the 1980s, the skills of traditional archery were revived by American enthusiasts, and combined with the new scientific understanding. Much of this expertise is available in the Traditional Bowyer's Bibles (see Further reading). Modern game archery owes much of its success to Fred Bear, an American bow hunter and bow manufacturer. [85]
Geçmiş [ düzenle | kaynağı düzenle ]
In 1750 the regiment was sent to Ireland. In 1751 it was renamed the 10th Regiment of Foot as all British regiment were given numbers instead of the colonel's name for identification. The 10th took part in the 1759-60 action to repel Thurot at Carrickfergus during the Seven Years' War. Ώ]
The regiment next saw action during the American Revolutionary War at the Battle of Lexington and Concord, Battle of Bunker Hill, New York Campaign, Battle of Germantown, Battle of Monmouth and the Battle of Rhode Island. In 1778 the 10th returned home to England after 19 years service overseas. In 1781 the regiment was linked to the County of Lincolnshire for recruiting. During the French Revolutionary Wars and the Napoleonic Wars the regiment served in Egypt and in Portugal and Spain in the Peninsular War. The 10th was in India for the First Anglo-Sikh War and the bloody Battle of Sobraon where they met "Our Cousins" the 29th Regiment of Foot in the captured trenches. The 10th would also fought in the Second Anglo-Sikh War and the Indian Mutiny.
The 10th Foot, 1st Battalion served in Japan from 1868 to 1871. The battalion was charged with protecting the small foreign community in Yokohama. The leader of the battalion's military band, John William Fenton, is honored in Japan as "the first bandmaster in Japan" ΐ] and as "the father of band music in Japan." Α] He is also credited for initiating the slow process in which Kimi ga Yo came to be accepted as the national anthem of Japan. Β]
In 1881 the 10th Regiment of Foot became the Lincolnshire Regiment as all British regiments were given County names. Following the Second World War, it was awarded the title Kraliyet for its service during the war, its name becoming The Royal Lincolnshire Regiment.
Currently the 2nd Battalion of the Royal Anglian Regiment is the modern unit linked to the 10th Regiment of Foot.
Ensign Jeremy Lister of the 10th Regiment who saw action on 19 April 1775 in Massachusetts recorded events in his journal that was later published in a book.
Governors under the Commonwealth, 1865–
Between 1934 and 1958 the terms of the commonwealth’s executive officers expired the day prior to the inauguration of their successors thus for a twenty-four-year period the dates of term expiration and initiation do not agree. Until the General Assembly in 1956 remedied the discrepancy, with the voters’ later approval of a constitutional amendment to take effect in 1958, Virginia was without an executive administration for approximately a half-day each inaugural year. The official line of gubernatorial succession differs from the complete list because the official count includes only those governors who were elected by convention (1776), the General Assembly, or by the voters.List of site sources >>>