Şu anda Kongre’deki bazı milletvekillerinin utanç verici olarak tanımlanabilecek oturumlarda yarattığı gerilime şaşırıyorsanız, neyin iyi olduğunu görmek için doksan yıl geriye gitmelisiniz. Özellikle, İkinci Cumhuriyet’e kadar, Falange’ın kurucusu José Antonio Primo de Rivera, merkezci milletvekili José María Álvarez Mendizábal ile kavga edene veya başka bir sosyalist, Kongre başkanı Ramón de Carranza’ya gaddarca saldırana kadar. Çünkü “Yaşasın Cumhuriyet!” diye bağırmak istemiyordu.
İkinci günde yaşanan şiddet öylesine büyüktü ki, kırk yıl sonra bu bölüm, ABC için oturumu haber yapan gazeteci Wenceslao Fernández Flórez tarafından hatırlandı. 16 Mart 1936’da yapıldı ve sonunda parlamento muhabirimiz, gördüklerinden etkilenerek, defterine hiçbir şey yazmadan yazıhanemize gitti. Juan Ignacio Luca de Tena onu görünce ona tarihçesini sordu ve ünlü editör şu cevabı verdi: “Makale yok.” Yönetmen “Ama dostum Wenceslao, senin ‘Notların’ olmadan ABC yarın nasıl çıkacak?” diye ısrar etti. “Oraya beni değil, bir haber editörünü göndermelisiniz” diye bitirdi.
Ancak bugün, onlar kadar öfkeli ama İspanya’nın yakın geleceği açısından çok daha önemli bir oturuma odaklanacağız. Aynı yılın 16 Haziran’ında gerçekleşti ve darbenin patlak vermesinden ve bir ay sonra İç Savaş’ın başlamasından önce düzenlenen son toplantıydı. Bunu yapmak için, herkesin bildiği üzücü sonuçla gerçekleşecek olan katliamı öngören farklı partilerin temsilcileri arasındaki bazı müdahaleleri ve güçlü suçlamaları tespit ettik: yarım milyon ölü ve diğer yarım milyon sürgün.
İlk konuşan İspanyol Katolik ve muhafazakar partisi CEDA’nın lideri José María Gil-Robles, İspanya’nın o günlerde yaşadığı krizi şu endişe verici sözlerle anlattı: “Kendinizi hayal kırıklığına uğratın. Bir ülke monarşide de, cumhuriyette de, parlamenter sistemde de, başkanlık sisteminde de, Sovyet sisteminde de, faşizmde de yaşayabilir ama yaşamamasının tek yolu anarşidir. Ve İspanya bugün ne yazık ki anarşi içinde yaşıyor […]. “Bugün demokrasinin cenazesine tanık olduğumuzu söylemeliyiz.”
Çığlıklar
Tüm salondan bazıları destek, bazıları ise eleştiri ve öfke içeren haykırışlar yükseldi. İspanya’da durum aslında CEDA liderinin işaret ettiği kadar ciddiydi; hem sol hem de sağın yol açtığı karışıklıklar nedeniyle. Şiddet eylemlerine, her iki taraftaki siyasi partilerin haftalardır adamlarını savaşa hazırladığını ve onlara askeri formasyonlarda eğitim verdiğini de eklemek zorunda kaldık. Siyasi liderlerin talimatı şuydu: “Herkes sokağa.” Artık ne Bakanlar Kurulu Başkanı Santiago Casares Quiroga ne de en önde gelen grupların görünür liderleri olan Gil-Robles bile olayları kontrol edemiyordu.
Gerçekte her ikisi de amaçları kendi amaçlarından farklı olan milletvekillerinin oyları sayesinde Cortes’te kaldı. Şubat seçimleri iki büyük ittifakın mücadelesiydi: Halk Cephesi ve Milli Cephe. Birincisi, Casares Quiroga’nın liberallerine, PSOE’ye, PCE’ye ve işçi sınıfının diğer gruplarına ve güçlü UGT sendikasına ek olarak oluşturuldu. İkincisi ise Gil-Robles’in CEDA’sı ve aynı zamanda monarşistler, büyük toprak sahipleri, diğer sağcı partiler ve Ordu, Kilise ve burjuvazinin temsilcileri.
Bağırışlar durduğunda monarşist lider José Calvo Sotelo kibirli bir şekilde ayağa kalktı. Yıllar önce ‘Diario 16’da yayınlanan Cumhuriyetin son günleriyle ilgili özel bir konuşmasında Hugh Thomas, “Tecrübesi ve tüm yetkileriyle sanki İspanya’nın geleceğinin kendi ellerinde olduğuna inanıyormuş gibi konuşuyordu” dedi. Muhalefet milletvekillerinin sürekli kesintiye uğrattığı konuşmasında, ülkedeki karışıklığın 1931 Cumhuriyet Anayasası’nın sonucu olduğunu, çünkü bunun üzerine yaşanabilir bir Devlet inşa edilebileceğine inanmadığını garanti etti.
Faşist devlet
“Bu kısır Devlet karşısında, ekonomik adaleti uygulayan ve tam otoriteyle şunu söyleyebilen bütünleştirici bir Devlet kavramını gündeme getiriyorum: ‘Artık grev yok. Artık lokavt yok, kullanıcı çıkarları yok, istismarcı kapitalizmin mali formülleri yok, açlık maaşları yok, şanslı bir performansla kazanılmayan siyasi maaşlar yok, anarşik özgürlük yok, üretime karşı suç niteliğindeki yıkım yok, çünkü ulusal üretim üstündür tüm sınıflar, tüm partiler ve tüm çıkarlar”. Pek çok kişi bu Devlete faşist Devlet diyor; Peki… eğer faşist Devlet buysa, o Devlet fikrine katılan ve ona inanan ben, kendimi faşist ilan ediyorum.
Bu sözlerin ardından kopan alay ve alkış fırtınası sona erdiğinde şöyle devam etti: “İnsanlar monarşist askerlerin tehlikesinden bahsettiğinde biraz gülümsüyorum çünkü bunun şu anda İspanyol Ordusu’nda var olduğuna inanmıyorum, ne olursa olsun. Fikirler, Anayasa’nın saygı duyduğu bireysel politikalar, Monarşi lehine ve Cumhuriyet’e karşı isyan etmeye istekli tek bir askeri adam olabilir. Eğer olsaydı, o bir deli olurdu, bunu çok açık bir şekilde söylüyorum, ancak kendi kaderinin sorumluluğunu üstlenen askerin, eğer gerçekleşirse, Espada lehine ve anarşiye karşı isyan etmeye istekli olmayacağını da düşünüyorum. deli olmak. ».
Cortes başkanı Diego Martínez Barrio, Calvo Sotelo’ya bu tür açıklamalar yapmaması için yalvardı çünkü niyeti yanlış yorumlanabilirdi. Ve eğer gerçekleşirse darbeden onu sorumlu tuttu: “Sayın Sayın Yargıç’ın bugün Parlamento önünde yaptıklarından sonra, olabilecek ve olmayacak her şey için, bunu yapacağımı söylemek benim için yasaldır. ülkeyi şerefinize tutun. Bay Calvo Sotelo bugün buraya iki amaçla geliyor: Parlamentoyu bozmak, bir kez daha Parlamentoyu bunun faydasız olduğu konusunda suçlamak ve diktatörlüğün ‘zevklerinden’ bir kez daha yararlanmak için Orduyu dağıtmaya çalışmak. “Başarıya ulaşmayı hayal etmeyin Bay Calvo Sotelo.”
Tutku çiçeği
Daha sonra Dolores Ibárruri konuştu. Her zaman siyah giyinen ve ciddi bir yüzle, 40 yaşında fanatizmini sergileyen o, küçük ama büyüyen Komünist Partinin öne çıkan tek figürüydü. Sosyalist milletvekili Indalecio Prieto’nun görüşüne göre, bu oluşumun yalnızca 17 milletvekili vardı ve hepsi “tanınmayan ve cahil”di ve bu, bilindiği gibi La Pasionaria’nın güçlü bir şekilde ve dünyadaki tüm aşağılamalarla saldırmasını engellemedi. İspanyol faşistlerine. Aslında onlardan basit gangsterler olarak söz ediyordu.
Sonraki artçı sarsıntılar gerilimi beklenmedik sınırlara yükseltti. Hükümet sermaye kaçakçılığıyla suçlandı ve Hükümet yanıt vermemeyi tercih etti. Ardından, Marksist Birlik İşçi Partisi (POUM) başkanı Joaquín Maurín, ülkede “faşizm öncesi bir durumun” zaten mevcut olduğunu açıkladı. Sanki bombasız, sadece sözlerle yapılan bir meydan savaşıymış gibi, Calvo Sotelo o anda Hükümet başkanına saldırmak için atladı: “Sırtım geniş. Yaptığım eylemlerden doğabilecek hiçbir sorumluluğu memnuniyetle kabul ediyorum ve küçümsemiyorum. […]. Siloslu Aziz Dominic’in Kastilya Kralına verdiği cevabın aynısını söylüyorum: ‘Tanrım, canımı alabilirsin ama başka bir şey yapamazsın.’ Kötülükle yaşamaktansa şerefle ölmek daha iyidir. Ama aynı zamanda Sayın Casares Quiroga’yı, sıradan bir insan olduğu için Tanrı’nın önünde olmasa bile, onurlu bir adam olduğu için vicdanının önünde sorumluluklarını yakından ölçmeye davet ediyorum.
Monarşist lider yerine otururken Meclis aynı anda bağırdı ve alkışladı. Bu tartışmanın yankıları, uyarıları ve tehditleriyle, belki de olası bir darbeye dair incelikli bir şekilde gizlenmiş göndermeleriyle tüm İspanya’nın kulağına ulaşmış ve bu da atmosferi daha da kızıştırmıştı. Sanki bu müdahaleler ülkeyi savaş uçurumuna sürüklüyor. Bu sözler, “Madrid Kraliyet Sarayı’nın lüks yalnızlığından umutlarının çöküşünü üzüntüyle düşünen” Cumhurbaşkanı Manuel Azaña’nın kulaklarına ulaştı.
Gerçekte tüm İspanyollara ulaştılar ve büyük tartışmalara yol açtılar. Emilio Mola ve arkadaşları gibi bir süredir Cumhuriyet’e karşı darbe hazırlığı yapan generallere ulaştılar; O sırada ayaklanmaya katılıp katılmamayı tartışan Franco’ya ulaştılar; ayrıca Alicante hapishanesinde bulunan ve idam edilene kadar oradan asla ayrılmayacağı Falange’ın kurucusu José Antonio Primo de Rivera’ya; Bu tartışmayı bile reddeden anarşistlere ve o dönemde İspanya’nın sahip olduğu 24,5 milyonluk nüfusun çoğunluğuna. Zar atılmış gibi görünüyordu.