İnsanlar v. Molineux -People v. Molineux
|İnsanlar v. Molineux|
|mahkeme||New York Temyiz Mahkemesi|
|Tam vaka adı||New York Eyaleti Halkı, Davalı, v. Roland B. Molineux, Temyiz Eden|
|tartıştı||17 Haziran 1901|
|karar verildi||15 Ekim 1901|
|Alıntı(lar)||168 NY 264|
|Tutma|
|Mahkûmiyet kararı bozuldu ve yeni bir yargılama emri verildi.|
|mahkeme üyeliği|
|Baş yargıç||Alton B. Parker|
|Yardımcı hakimler||John Clinton Gray , Denis O'Brien , Edward T. Bartlett , Albert Haight , Irving G. Vann , William E. Werner|
|Vaka görüşleri|
|çoğunluk||Werner, Bartlett, Vann katıldı|
|aynı fikirde/muhalefet||Parker, Gray, Haight ile birlikte|
Arkaplan, Yargılama ve Temyiz kararı
Brooklyn'den General Edward Leslie Molineux'un oğlu Roland Burnham Molineux, mesleği kimyagerdi. Katherine Adams'ın zehirlenerek ölümüne neden olduğu için birinci derece cinayetle suçlandı . Molineux'un Knickerbocker Athletic Club'ın atletik direktörü Harry Seymour Cornish ile bir rekabeti olduğu ve Molineux'un Club'daki Cornish'e "Emerson's Bromo-Seltzer " etiketli bir şişe gönderdiği iddia edildi. Şişedeki toz cıva siyanürü içeriyordu . Cornish, şişeyi eve, 62 yaşındaki uzak kuzeni Katherine Adams ve kızı Florence ile paylaştığı pansiyona götürdü. 28 Aralık 1898 sabahı, Katherine bir baş ağrısından muzdaripti ve Florence, Cornish'in bir önceki akşam eve bir şişe bromo-seltzer getirdiğini hatırlayarak, Cornish'ten bunu istedi. Katherine'in isteği üzerine, Cornish şişeden mantarı çıkardı ve bir çay kaşığı dolusu bromo-seltzer'i yarım bardak suyla karıştırarak bir doz hazırladı. Katherine bardağın içindekileri içti ve birkaç dakika içinde şiddetle hastalandı. Bir doktor çağrıldı, ancak Katherine geldikten kısa bir süre sonra öldü.
Molineux'un ilk jüri duruşması Kasım 1899'dan Şubat 1900'e kadar sürdü ve People v. Molineux'u o tarihe kadar New York tarihindeki en uzun ve en pahalı davalardan biri haline getirdi . Basın başta New York World ve New York Journal olmak üzere duvardan duvara yayın yaptı , ardından sarı gazeteciliği başlatan destansı tiraj mücadelesine kilitlendi .
Molineux, 10 Şubat 1900'de suçlu bulundu. 16 Şubat'ta ölüme mahkum edildikten sonra, idamı beklemek üzere Sing Sing'e transfer edildi . Avukatları temyize gitti ve 15 Ekim 1901'de New York Temyiz Mahkemesi mahkumiyeti geri aldı. Karar bir
savcıların bir sanığın duruşmasında önceki suçların kanıtlarını sunabilecekleri koşulları tanımlayan adli dönüm noktası. Genel olarak konuşursak, Yargıç William E. Werner , bugün bile "Molineux kuralı" olarak bilinen bir formülasyonda, devletin " iddianamede iddia edilmeyen herhangi bir suçu bir sanık aleyhine kanıtlayamayacağını" yazdı . Bu kural, bir sanığı "geçmişte başka benzer suçlar işlemiş olduğu için isnat edilen suçtan suçlu olduğu varsayımından" koruyan anayasal bir güvence olarak tasarlanmıştı.
İlk duruşmada, iddia makamı Molineux'nün cinayete meyilli olduğunu göstermek amacıyla Henry Crossman Barnet'in daha önceki bir ölümünden sorumlu olduğunu öne süren kanıtlar sunmuştu. Molineux ve Barnet arkadaştı. Kasım 1897'de Molineux, Barnet'i Blanche Chesebrough ile tanıştırdı ve bundan kısa bir süre sonra Blanche, Molineux'un evlilik teklifini geri çevirdi. Molineux ve Barnet arasında Blanche üzerinde gelişen bir rekabetin, Molineux'un Barnet'in ölümüne neden olma nedeni olduğu iddia edildi. Barnet 10 Kasım 1898'de öldü ve Barnet'in cenazesine katıldıktan bir hafta sonra 19 Kasım 1898'de Blanche Molineux ile evlendi. Barnet'in ölümü, postayla gelen Kutnow'un Geliştirilmiş Efervesan Tozu'nun bir kutusundan bir doz aldıktan sonra 28 Ekim 1898'de şiddetli bir şekilde hastalanmasına rağmen, ilgili doktorlar tarafından difteri nedeniyle zayıflamış bir kalbe bağlanmıştı. , talep edilmemiş, iki ay önce. Toz daha sonra analiz edildi ve cıva siyanür içerdiği bulundu. 28 Şubat 1899'da Barnet'in cesedi mezardan çıkarıldı ve analiz edildiğinde organların aynı zehiri içerdiği bulundu; bununla birlikte, Molineux hiçbir zaman Barnet'i öldürmekle suçlanmamıştı ve Temyiz Mahkemesi, müteakip ilgisiz bir davada davalıya karşı kanıtlanmamış bir cinayet eyleminin "kanıtının" kullanılmasının , masumiyet karinesinin temel ilkesini ihlal ettiğine karar verdi ve bu nedenle , bu tür kanıtlar kabul edilemezdi (açıkça tanımlanmış beş gerekçe dışında). Böylece, "Devlet, iddianamede ileri sürülmeyen herhangi bir suçu sanığa karşı ayrı bir cezaya dayanak olarak veya isnat edilen suçtan suçlu olduğuna dair delillere yardımcı olarak ispat edemez."
Karar, delillerin kabul edilebilirlik kuralları üzerindeki etkisi bakımından dikkate değerdi . Yüz yıldan fazla bir süre sonra, Yargıç Rosenblatt ait New York Temyiz Mahkemesi Molineux kararı emsal olduğunu yol açan "dönüm noktası dava" olduğunu belirtti:
bir ceza davası, sanığın suçlanan suçu işleme eğilimi temelinde değil, olgular üzerinde yargılanmalıdır. Eğilim kanıtının jüriyi, kararını, önündeki davaya ilişkin kanıtlara (veya kanıt eksikliğine) değil, sanığın önceki suçlarına dayandırmadığı takdirde yanlış odaklamaya davet etmesi aksiyomatiktir. Geçen yüzyıl boyunca bu temayı tekrarladık.
sonrası
Molineux, daha sonraki yeniden yargılanmasında beraat etti. Molineux'un beraatinden bir hafta sonra, 18 Kasım 1902'de Blanche , zihinsel zulmü gerekçe göstererek Güney Dakota , Sioux Falls'ta boşanma davası açtı . Boşanma Eylül 1903'te verildi ve iki aydan kısa bir süre sonra Blanche, boşanma davasındaki avukatı Wallace D. Scott ile evlendi. 1954 yılında seksen yaşında öldü.
1912'de Molineux , 1913'te David Belasco tarafından üretilen The Man Inside adlı bir hapishanede oyun seti yazmıştı . 8 Kasım 1913'te, oyunun galasından üç gün önce Molineux, Margaret Connell ile evlendi. 1913'te Molineux'nün zihinsel durumu kötüleşti ve o yılın Kasım ayında sinir krizi geçirdiği ve bir sanatoryumda olduğu söylendi. Molineux, 2 Kasım 1917'de Kings Park Devlet Hastanesinde öldü . Ölüm belgesine göre, "sifilitik enfeksiyondan" ölmüştü .
Ayrıca bakınız
Notlar
Referanslar
bibliyografya
- Jonakait, Randolph N. (2002). " People v. Molineux ve Diğer Suç Delilleri: Yüz Yıl ve Sayım". Amerikan Ceza Hukuku Dergisi . 30 (1): 1-43. ISSN 0092-2315 .
- Schechter, Harold (2007). Şeytanın Beyefendisi: Ayrıcalık, Zehir ve Yirminci Yüzyılda Başlatan Yargılama . New York: Ballantine Kitapları. ISBN'si 978-0-345-47679-1.
- "İnsanlara karşı Molineux". Columbia Hukuku İnceleme . 2 (1): 39-43. Ocak 1902. doi : 10.2307/1109074 . JSTOR 1109074 .