Allah'ın nimetlerinden biriydi o da. Bir güz vakti ektiğim ümitlerin baharda filizlenişi gibiydi. Allah'tan daha güzel olamazdı zaten. Ama diğer bütün nimetlerden daha güzeldi.
Damla sakızı gibiydi dudaklarından dökülen sözler. Bembeyazdı kelimeleri ve uzadıkça uzardı ama sıkmadan ve sakız ağacı kokardı.
Bazen kızar köpürürdü Türk kahvesi gibi. Ben onu köpürünce daha güzel bulurdum. Üzülüp ağlardı her kavgamızdan sonra. Acı telvesi gibi pişmanlığı kalırdı kalbinin dantela fincanında.
Bilirsin şu dünyada insanı en iyi anlayan şey çikolatadır. Konuşmaz, teselli etmeye çalışmaz, kılı bile kıpırdamaz ama sen adını duyunca dahi huzurla dolarsın. Uzaklardan kokusunu duymak bile mutlu eder. O da öyleydi işte.
O basınca toprağa, toprak yağmur kokusuna gebeydi, taze biçilmiş çimlere. Güneşi yutup gün batımına, akşam serininde sıcak deniz kumuna... Ihlamur ağaçlarına gebeydi ve yeryüzünü kucaklayan renklere. O değince toprağa, eli tenimde gibiydi.
Lütfen kim olduğunu sorma okur, ben de bilmiyorum. Zaten bilsem herkesten ırak ıssız bir adaya kaçırır, çıtımı da çıkarmazdım. Tüm insanların yalnızlığına su serpen bir yaz gecesi rüyası vardır. Benimki buydu.