1997 yılı yapımı Paradise Road – Cennet Yolu filmi, Singapur yakınlarında lüks bir otelin eğlence salonunda kadının birinin duygulu ve ateşli bir ses tonuyla, gencin biri için aptalca da olsa deli olduğunu ve bundan utandığını, ama bu genç sayesinde kendisini daha genç hissettiğini etkileyici ses tonuyla söylediği bu şarkısıyla başlar. 1942 yılı yani II. Dünya Savaşı’nın ortalarındayızdır. Danslı eğlencede birbirinden farklı insanlar vardır. Daha çok yukarı tabakadan insanlar demek yanlış olmayacaktır. Suzan Macarthy (Cate Blanchett) aptal bir askerle, yine Rosemary Leighton-Jones (Jennifer Ehle) sırılsıklam aşık olduğu bir başka subayla dansetmektedir. Adrienen Pargiter (Glenn Close), Topsy Merritt (Julianna Margulies) ve arkadaşları yuvarlak bir masada erkekleri de yanlarında, Japonları ve onların savaş gücünü küçümseyen bir muhabbetin içerisindedirler. Kadınların analizleri bu konuda erkeklere kıyasla daha mantıklı ve gerçekçidir.
Birden içeriye bir subay damlar ve artık Japonların çok yakına geldiklerini, birkaç gün içerisinde şehri ele geçireceklerini, herkesin, özellikle Avrupalıların başlarının çaresine bakmalarını, askerlerin de birliklerine dönmelerini açıklar. Panik, haykırışlar ve bağrışmalar arasında kalabalık bir insan grubu askeri bir gemiye binmeye çalışırlar. Askeri gemiye binenlere can yelekleri dağıtılır. Bazı kadınlar sınıf karakterleri icabı savaşta ve bir saldırı altında olduklarına aldırmaksızın birbirlerine posta koymakla meşguldürler. Kadınlar ve çocuklarla dolu gemi beş altı tane Japon savaş uçağının saldırısına uğrar. Gerisi tam bir faciadır.
Batan gemiden belki de can yelekleri sayesinde kurtulup hayatta kalan Adrienne, Rosemary ve Suzan ilk görünen kara parçasına ulaşırlar. Açlık ve susuzluktan bitap düşmüşlerdir. Yoldan bisikletli askerler kendilerine aldırmadan geçip gitmektedirler. Bir araba durur ve üç kadını beraberinde alma inceliğini gösterir. Araba kadınları gerçek anlamıyla Japon askerlerinin tam ortasında bırakır. Batan gemiden kurtulan diğer kadınlar ve çocuklarla bir araya gelirler. Yağmurdan kaçarken tam anlamıyla doluya tutumuşlardır.
Gerisi savaşın bitimine kadar sürecek olan baskı ve zulümlerdir. Savaş bu, ilk kurbanlar her zaman ve her yerde olduğu gibi yine çocuklar ve kadınlardır. Uzak Asya’da da bu farklı olmayacaktır. Sivil esirler bir kampa toplanırlar. Avrupa’da savaş boyunca olup bitenler, özellikle toplama kampları gözönünde bulundurulduğunda bu kadınların koşullarına o kadar itiraz etmek ne kadar doğru sorgulanmalı. Yine de hayat alışıla gelenden ağır, zor ve zalimdir bizim esir kadınlar için. Gardiyanları yani bekçileri ise malum pislik türündendirler. Adrienne birgün kendi kendine ırlanırken aklına koro kurma fikri gelir. Profesyonel müzik eğitimi alan bir diğeri de onu destekler. Koro savaşın bitimine kadar hatta savaştan sonra bile ayakta kalacak, nihayetinde bu filmin yapılmasına vesile olacaktır.
Film bence başlı başına kadın yaratıcılığına mükemmel bir örnek. Kadın nereye giderse gitsin oraya hayat götürüyor, hangi şartlar altında olursa olsun bu onun doğasında var. Biz erkekler yok edip yakıp yıkarken, onlar çevresine güzellikler saçmayı çok daha iyi biliyorlar. Kurulan koro hayatta kalma mücadelesinde sımsıkı tutunabilecek büyük bir umut oluyor. Müziğin gücü düşmanların da kalplerini yumuşatabiliyor. Özellikle zalim çavuşun Adrienne’yi ormana kaçırıp şarkı söylemesi hem komik hem de duygulandıran türdendi. Savaşta kadınların başına gelenler ve onların hayatta kalma mücadeleleri gözönüde bulundurulduğunda kalıcı bir klasik ile karşıkarşıyayız.
Bruce Beresford’un yazıp yönettiği filmin diğer senaristleri David Giles, Martin Meader ve Betty Jeffrey. Oyuncular ise Frances McDormand, Pauline Collins, Johanna ter Steege, Nicholas Hammond, Wendy Hughes, Elizabeth Spriggs, Pamela Rabe, Clyde Kusatsu, Stan Egi, Stan Egi, Sab Shimono, Penne Hackforth-Jones, Pauline Chan, Lisa Hensley, Susie Porter vs.
14.01.2019