Makale gövdesi kopyası
Louisiana, Arabi’deki çocukların çoğu yaz tatillerini uyuyarak ve beyzbol oynayarak geçirirken George Barisich çalışıyordu. Barisich, 10 yaşındayken babasının balıkçı teknesinde çıraklık yaptı, tahta bir balıkçı teknesi, doğduğu yıl denize indirildi. Ailesinde çocuklar çalıştı. “Yüzebildiğin sürece,” diye gülüyor Barisich. “Kurallar bunlardı.” Barisich’in bazen yaptığı gibi, deniz tuttuysa, bu bir balıkçı hayatıydı.
Daha büyük suya giden bir kanal açacak ve Meksika Körfezi kıyısı boyunca Teksas sınırına kadar karides kovalayacaklardı. O ve erkek kardeşi sonunda tekneyi yönetmeyi devraldı. Babaları gibi, mayıstan Noel’e kadar karides avladılar. Ayrıca, yaklaşık dört saatlik bir tekne yolculuğu mesafesindeki korunaklı sularda istiridye yetiştiriciliğine başladılar. Şimdi 65 yaşında, güneşte oyulmuş kırışıklıkları ve düzgün bir tuz-biber bıyığıyla, artık deniz tutmuyor. Ama balık tutmak hiç de kolay olmadı.
“İhtiyarım kabaydı, ama bize sert davranmasına sevindim. Aksi takdirde, hayatta kaldığım her şeyden kurtulabileceğimi düşünmüyorum” diyor Barisich. Kasırgalar, durgunluklar, teknesi alev alıyor. Ancak bunların hiçbiri onu felaket bir petrol sızıntısına ya da ardından gelen temizliğe hazırlamadı.
20 Nisan 2010’da BP’nin Deepwater Horizon petrol sondaj platformunda meydana gelen patlamada 11 kişi öldü. Platform battığında, deniz tabanındaki kuyu başı borusu patladı ve önümüzdeki üç ay içinde Meksika Körfezi’ne belki de 7,8 milyon litre kadar petrol sızdırdı. Büyük bir petrol tabakası Teksas’tan Florida’ya ve özellikle Louisiana’ya kadar olan sahilleri kirletti. Barisich balık tutmayı bırakmak zorunda kaldı ve sağlığı bozuldu.
Louisiana’lı bir fısıltı ile “Daha önce sağlıklı bir orospu çocuğuydum,” diyor. “Teknemi kendi başıma çalıştırabilirim. Şimdi, bir veya iki güverte görevlisine ihtiyacım var. Nefes alma kapasitemin yarısına sahibim.”
Barisich, petrol sızıntısı ve ardından Corexit adlı ticari bir ürünün kullanılması nedeniyle BP’ye kızgın. Corexit, okyanustaki petrol birikintilerini parçalamak için formüle edilmiş bir kimyasal sınıfı olan en iyi bilinen dağıtıcılardan biridir. Deepwater Horizon temizliği sırasında, Körfez’e rekor düzeyde 6,8 milyon litre Corexit döküldü.
2010’dan önce bile, bilim adamları Corexit’in güvenliği ve etkinliği hakkında endişelerini dile getiriyorlardı. On yıl sonra, Corexit gibi dağıtıcılara karşı daha fazla kanıt var, ancak bunlar dünyanın her yerindeki yargı bölgelerinde petrol sızıntısına müdahale edenler için önemli bir araç olmaya devam ediyor.
Denizdeki petrol sızıntıları için, temizleme ekipleri dört ana tekniğe güveniyor: yayılan petrolü engellerle kontrol altına almak ve yavaşlatmak, yüzeyden petrolü alan teknelerle veya onu emen emici pedlerle toplayabildiklerini toplamak, petrolü su üzerinde yakmak veya kimyasal dağıtıcılarla batırın. Hangisinin kullanılacağı, petrolün türü, hava ve deniz koşulları, hassas habitatlara yakınlık ve mevcut kaynaklar gibi birçok faktöre bağlıdır. Ekipler genellikle aynı anda birden fazla teknik kullanır. Her birinin artıları ve eksileri vardır, ancak hiçbiri kimyasal dağıtıcılar kadar tartışmalı değildir.
Körfez’de ekipler, yüzeydeki tortuları parçalamak ve petrolün mercan resiflerini veya bataklıkları kirletme veya yüzeyde yaşayan hayvanları etkileme olasılığını azaltmak için dağıtıcı maddeler uyguladı. Genellikle havadan uygulanan kimyasallar, rüzgar ve dalgalar yoluyla yüzen petrolle karıştırılarak, yapışkan tabakayı su sütunu boyunca milyonda, hatta milyarda parça olarak dağılan mikro damlacıklara ayırır.
Ama bu bir takas. Dağıtıcılar, toksik olarak kabul edilen kimyasallar içerir ve insan cildindekiler gibi doğal yağları da etkiler. Dağınık petrolün yüzeyin altındaki ve deniz tabanındaki ekosistemleri etkilemesi daha olasıdır.
Kâr amacı gütmeyen Uluslararası Dökülme Kontrol Örgütü’nün yönetim kurulu üyesi Matthew Sommerville, bu nedenle denizlerdeki petrol sızıntılarına hazırlık yapmakla görevlendirilen kuruluşların ve şirketlerin dağıtıcı maddelerin nerede ve ne zaman kullanılacağını dikkatli bir şekilde planladıklarını söylüyor. Örneğin, bölgesel bir temizlik planı, mercan resiflerinin, yumurtlayan balıkların, yuva yapan kuşların veya göç eden deniz memelilerinin yakınında veya akıntıların onları hassas alanlara taşıyacağı durumlarda dağıtıcı maddelerin uygulanmasından kaçınma ve bunları yalnızca doğru hava koşullarında uygulama önerilerini içerecektir. , ne zaman etkili olabilirler.
Tavsiye, dağıtıcıların damalı geçmişinden kaynaklanmaktadır. Corexit’in daha eski bir versiyonu olan bir kimyasal karışımın ilk belgelenmiş kullanımı 1967’den sonraydı. Torrey Kanyonu İngiltere kıyılarından dökülüyor. O zaman bile, bilim adamlarının deniz ortamındaki toksisite konusunda endişeleri vardı ve bu da hükümetleri kullanım için yeni kılavuzlar geliştirmeye ve daha az zararlı formülasyonlar için zorlamaya sevk etti. Yine de, yıllar içinde, dağıtıcılar dünya çapındaki çoğu sızıntı müdahale organizasyonunun araç setine sızdı.
Deepwater Horizon sızıntısının ardından birkaç gün içinde ekipler, teknelerden, helikopterlerden ve uçaklardan artan kaygan yüzeylere dağıtıcılar püskürttü. Ancak petrol deniz tabanından fışkırdığı için BP kuyu başında Corexit’i uygulamak için izin istedi. ABD Çevre Koruma Ajansı (EPA) ve ABD Sahil Güvenlik, fikri onayladı ve deneysel bir çabayla, temizleme ekipleri, petrolü yüzeye çarpmadan önce dağıtmak için dağıtıcıyı su yüzeyinin 1.600 metre altına enjekte etti.
Dökülme ve temizlemeyle ilgili bir rapora göre, sızıntının süresi boyunca, bu hacmin yaklaşık üçte biri kuyu başında Körfez’e tahmini 7.000 metreküp dağıtıcı girdi. Barisich ve diğer Körfez Kıyısı sakinleri, dağıtıcı maddelerin kıyıya ve teknelerin yakınına da püskürtüldüğünü söylüyor. (BP iddiaları reddediyor.) “Yapmadıklarını söyleyip durdular” diyor Barışich, ancak sızıntıdan hemen sonra balık tuttu ve balıkçılık kapandığında temizlik için çalıştı ve her gün sudaydı.
Deepwater Horizon temizliği sırasında etkilenen toplulukları savunan kar amacı gütmeyen Louisiana Çevre Eylem Ağı’nın teknik danışmanı Wilma Subra, sonrasında sağlık sorunları olan tek kişinin Barisich olmadığını söylüyor. Subra, petrol sızıntısı ve Corexit ile bağlantılı düzinelerce hastalığı belgeledi. En yaygın olanları solunum sorunları, kafa karışıklığı, böbrek ve karaciğer hasarı ve cilt ve kas sorunlarıydı, ancak nöbet, felç ve nadir görülen kanser raporları da vardı. Subra, “Kıyı bölgelerinde yaşayan birçok aile hasta ve temizlik işçilerinin çoğu da hasta” diyor. “Çalışamazlar. [Some have] arabalarını ve evlerini kaybettiler. Yüzlerce aileyi yok etti.”
Nedenleri sıralamak zor. Dispersantlara maruz kaldığını söyleyenlerin birçoğu da petrole maruz kaldı. Dağıtıcıların kendi başlarına toksik etkileri vardır. ve Subra, yağın toksik etkilerini şiddetlendirdiklerini çünkü cilde nüfuzunu artırdıklarını söylüyor. Bazı semptomlar için felaketin travması da bir faktör olabilir.
Araştırmacılar, sızıntı, temizleme ve sonrasında binlerce çalışma yürüttü. Sadece küçük bir yüzde insan sağlığı üzerindeki etkileri dikkate aldı. Yine de bazıları Corexit’i hastalık ve ölüme bağlar. Dergide yayınlanan bir makale Çevre Sağlığı Perspektifleri 2018’de dağıtıcı maddelere ve petrole maruz kalan kişilerin öksürük, hırıltılı solunum ve nefes darlığı çekme olasılığının daha yüksek olduğunu buldu. 2019’da yayınlanan ABD Sahil Güvenlik çalışanları üzerinde yapılan ayrı bir araştırma, petrol sızıntısı işçilerinin, dağıtıcı maddelere maruz kaldıklarında uzun süreli hastalıklara yakalanma olasılıklarının daha yüksek olduğunu buldu. Johns Hopkins Bloomberg Halk Sağlığı Okulu’ndaki araştırmacılar 2018’de dağıtıcıların benzen gibi petrol toksik maddelerinin neden olduğu kanser riskini azalttığını, ancak insanların soluduğu uçucu organik kimyasalları 10 kat artırdığını bildirdi.
Aynı zamanda Corexit’in yapması gerekeni yapmadığına dair artan endişeler var.
1989 yılında, Exxon Valdez petrol tankeri Alaska’nın Prince William Sound bölgesinde karaya oturdu ve 42 milyon litre petrol döküldü. Döküntüden birkaç gün sonra, temizlik ekipleri döküntü üzerinde dağıtıcılar kullanmayı denedi, ancak işe yaramadıkları belli olduğunda durdular.
Yine de birçok temizlik işçisi, kimyasalların bir hastalık mirası bıraktığını söylüyor. Çalışmalar, döküntü üzerinde çalışan ve dağıtıcılara maruz kalan çalışanlar ve gönüllüler arasında yüksek oranda karaciğer, böbrek, akciğer ve sinir sistemi sorunlarının izini sürdü.
Felaket ve başarısız temizlik, ABD Kongresi’ni gemilerin Alaska petrolünün çoğunu taşıdığı su yolları için Prens William Sound ve Cook Inlet adlı iki vatandaş danışma konseyi oluşturmaya yöneltti. Gruplar, Alaska’da petrol sızıntısı hazırlığı için önerilerde bulunuyor ve araştırmaları gözden geçirmek için düzenli olarak bağımsız sızıntı uzmanı Merv Fingas gibi uzmanlar tutuyor. Dağıtıcı kullanmanın temizleme operasyonlarında bir araç olmaya devam etmesinden endişe duyan grup, ilgili araştırmaları gözden geçirmesi için 2017 yılında Fingas’ı işe aldı.
Fingas, 200’den fazla araştırmadan yüzde 78’inin kimyasal olarak dağılmış petrolün deniz yaşamı için doğal olarak parçalanmaya bırakılan petrolden daha toksik olduğunu gösterdiğini buldu. Biyobozunmayı inceleyenlerin yüzde 67’si, dağıtıcıların eklenmesinin aslında mikropların yağ yeme kabiliyetini azalttığını gösterdi. Çalışmaların sadece yüzde 22’si olumlu sonuçlar gösterdi; Fingas’ın raporuna göre, petrol endüstrisi bunların hepsini finanse etti.
Deepwater Horizon olayından sonra BP ile savaşan davacılar için çalışan bir danışman olan Jeffrey Short, dağıtıcıların yalnızca nadir durumlarda yardımcı olduğunu söylüyor. “Onların oynayacak bir rolü var” diyor. “Doğru petrolle, doğru rüzgar koşullarında, doğru yerde doğru dağıtıcı – oldukça iyi çalışıyor.” Ancak dağıtıcılar yalnızca oldukça taze olan petrol üzerinde çalışır. İlk birkaç gün içinde sadece dağıtıcıları bir sızıntıya sokmak çoğu zaman imkansızdır. Ve etkili uygulama için hava durumu penceresi küçüktür. Short, çoğu zaman kullanımlarının “tepki tiyatrosu” olduğunu söylüyor, bunalmış temizlik ekiplerinin her şeyi denediklerini kanıtlamak için yapabilecekleri bir şey.
Short, petrol sondajı ve nakliyesi denizde gerçekleştiği sürece, sızıntı temizleme planlarının bir parçası olarak dağıtıcıları dahil etme baskısı olacağını söylüyor, çünkü başka hiçbir alet onların yaptıklarını yapmıyor. Bir pazarlama ve danışmanlık firması olan Grand View Research, küresel petrol sızıntısı hazırlığı harcamalarının 2020’de 153 milyar ABD Dolarından 2025 yılına kadar 178 milyar ABD Dolarına çıkmasını bekliyor. Araştırmacıların, petrolü tutan ve batıran killer de dahil olmak üzere dağıtıcı alternatifler aradığına dair kısa notlar deniz tabanına. Hiçbiri ticarileşmeye hazır değil.
Yakın tarihli bir dava, dağıtıcıları iyileştirme veya bunların kullanımını durdurma çabalarına bir miktar ivme kazandırabilir. Amerika Birleşik Devletleri’ndeki kurallar, EPA’nın federal Temiz Su Yasasını en son bilimle uyumlu tutması gerektiğini söylüyor. Ancak EPA, 1994’ten beri, Deepwater Horizon’dan çok önce, dağıtıcı madde kullanımına ilişkin kurallarını güncellemedi. Çevre grupları ve bireylerden oluşan bir koalisyon, Berkeley’deki California Üniversitesi’ndeki Çevre Hukuku Kliniği ile lider konsey olarak bunu değiştirmek için dava açtı. Ağustos 2021’de bir ABD federal yargıcı lehlerine karar verdi. EPA şimdi bilimi gözden geçirmeli ve Mayıs 2023’e kadar yeni yanıt kuralları oluşturmalıdır.
Çevre Hukuku Kliniği müdürü Claudia Polsky, davacıların yeni planın 1994 planından kökten farklı görüneceğine inandıklarını söylüyor. Dağıtıcıların bir temizlikte son çare olacağını düşünüyorlar.
Deepwater Horizon’dan en çok etkilenen insanlar bunun doğru olduğunu umuyor. Birçok kıyı sakini sağlık sorunlarıyla mücadele etmeye devam ediyor, plajlar zehirli olmaya devam ediyor ve sızıntı nedeniyle yok olan deniz türleri toparlanamadı. George Barisich balık tutmaya ve istiridye yapmaya geri döndü, ancak hasat 2009’dan önce çektiklerinin sadece küçük bir kısmı. Barisich ciddileşmeden önce “Corexit’e kirliliğe karşı illüzyon çözümü diyorum” diye kıkırdar. “Daha iyi bir yol olmalı.”