Burjuva ekonomi politiğinin en muhafazakar temsilcilerinden birisi olan The Economist dergisi geçtiğimiz yaz ayında 1974 yılından bu yana ilk kez durgunluk konusunu kapak yaptığında, herkes uluslararası kapitalizmin büyük bir bunalımın içine düştüğünü farketti. Elbette o ana gelene kadar bir çok veri bir krizin işaretlerini veriyordu ama; Economist'in bizzat ağzından böyle bir durumun ilan edilmesi, uluslararası sermayenin de bir krizin varlığını kabul etmesi anlamına geliyordu. 2001 yılı boyunca büyüme oranlarındaki hızlı düşüş, dünya ticaretinde belirmeye başlayan daralma, sermaye kesimlerinin pek de duymak istemedikleri kelimeyi, resesyonu akıllara getirdi. Pek hoşlanmadıkları bir kavram bu, çünkü resesyon; kapitalizmin yapısal sorunlarına işaret ediyor ve küreselleşme konjonktürünü kapsayan aşağı yukarı son yirmi yıl boyunca bu yapısal sorunların birer "hayalet"ten ibaret olduğu, 1929 yılındaki gibi bir bunalımın asla yaşanmayacağı hatta 1974'deki gibi bir çöküşün dahi zor olduğu savunuluyordu. Ama 2001 yılı gösterdi ki, yapısal sorunlar uluslararası kapitalizm açısından hala hükmünü sürdürüyor ve eski bildik eğilim, yani "her büyük sıçramayı aynı şiddette bir düşüşün izlediği" yönündeki tez bir kez daha gerçekliğini ispat ediyordu.