|Elçilerin Bölüm 7|


7:1-8 Bildirinin ilk bölümü bizi İsrail ulusunun başlangıcına götürür. İbrahim’in hikayesiyle bu kadar uzun uğraşılmasını belki aşağıda belirtilmiş nedenlere bağlayabiliriz.
İbrahim’in biyografisinde dikkati çeken noktalar şunlardır:
7:9-19 Eski Antlaşma’daki Mesih tiplemerinden en açık ve değerli olanlarından biri, böyle olduğu hiçbir zaman özellikle belirtilmemesine rağmen Yusuf’tur. İstefanos’un dönemindeki Yahudiler, İstefanos’un, Yusuf’un yaşamındaki adımları yeniden incelediğini duyduklarında mahkûmiyetin keskin oklarını mutlaka hissetmişler ve Nasıralı İsa’ya yaptıklarını anımsamışlardır!
7:20-43 İstefanos zekice bir cesaretle, Yahudi halkının, Tanrı’nın kendilerini kurtarmak için çıkardığı kurtarıcıları önceden en az iki kez reddetmekle suçlu olduklarına dikkat çekiyor. Verdiği ikinci kanıtı Musa’dır.
İstefanos, Musa’ya karşı küfür dolu sözler söylemekle suçlanmıştı (6:11). Bu olay Tanrı’nın seçtiği bu adamı reddetmekle suçlanan İsrail ulusun suçluluğunu kanıtlar.
İstefanos, Musa’nın yaşamını şöyle gözden geçirir:
7:44-46 İstefanos tapınağa karşı konuşmakla suçlanmıştı. İsrail’in çölde Tanıklık Çadırı’na sahip olduğu günlere giderek karşılık verir. O zaman da göğün sahibine tapınıyorlardı. Yeşu, İsraillileri Kenan diyarına götürdüğünde ve oradaki tanrısız halk kovulduğunda, çadır Kenan diyarına getirildi ve Davut’un zamanına dek orada kaldı. Atalar, Yakup’un Tanrısı için bir barınak yapmaya izin istemişlerdi ve bu nedenle de Tanrı’nın beğenisini kazanmışlardı.
7:47-50 İsteğine rağmen, Davut’a tapınak yapma imkânı bağışlanmadı, ama Tanrı için bir ev yapan Süleyman oldu.
Tapınağın, Tanrı’nın halkı arasında oturduğu evi olmasına karşın, Tanrı bu binayla sınırlı değildi. Tapınak Tanrı’ya adandığında, Süleyman bunu açıkça ifade etti (1Kr.8:27). Yeşaya da, Tanrı’nın önünde binalardan çok insanların ahlaksal ve ruhsal durumlarının önemli olduğu konusunda halkı uyardı (Yşa. 66:1,2). Tanrı, düşkün ve ruhu kırık olanı ve sözünden titreyen adamı arar.
7:51-53 Yahudi önderler İstefanos’u Yasaya karşı konuşmakla suçlamışlardı. O da şimdi bu suçlamaya kısa ve çok iyi bir biçimde karşı çıkıp yanıtlıyor.
Dik kafalı, yürekleri ve kulakları sünnet edilmemiş olanlar onlardı. “Onları, Tanrı’nın İsrail’i olarak değil, inatçı, yürekleri ve kulakları sünnet edilmemiş diğer uluslar olarak azarlıyor.” Her zaman olduğu gibi Kutsal Ruh’a direnen atalarının çocuklarıydılar. Ataları, Mesih’in geleceğini önceden bildiren peygamberlere zulmetmişlerdi. Şimdi de Adil Olan’ı ele verip öldürmüşlerdi. Melekler aracılığıyla Yasa’nın verildiği kişiler olmalarına karşın Yasaya uymamış olanlar yine onlardı.
Daha fazla konuşmanın anlamı yoktu! Aslında söylenecek bir şey de kalmamıştı zaten. İstefanos’u savunmaya zorlamışlardı, ancak savcı olan o idi ve onlar da suçlu olan davalılardı. Bildirisi, Tanrı’nın Yahudi halkına, müjdenin diğer uluslara yayılmaya başlamasından önceki son sözlerinden biriydi.
7:54-60İstefanos “göklerin açıldığı” tanıklığını yaptığı anda kalabalık onu daha fazla dinlemeyi reddetti; çığlıklar atarak ona saldırdılar, onu kentten dışarı atıp taşa tuttular.
Ruh, sanki bir rastlantıymış gibi, terleyen cellatların, giysilerini ayaklarının dibine bıraktıkları genç bir adamın adını kaydeder. Bu ad Saul’du. Sanki Ruh bize, “Bu adı anımsayın. Onu tekrar işiteceksiniz!” der gibidir.
İstefanos’un ölümü, Rabbimizin ölümünü andırır:
Bu, İstefanos’un Rab’le birlikteliği sonucu Ruh olan Rab’bin etkisiyle, “yücelik üstüne yücelikle O’na benzer olmak üzere” değiştirilmiş olduğunu (2Ko.3:18) akla getirmez mi?
İstefanos dua ettikten sonra uyudu (gözlerini yaşama kapadı). “Uyku” sözcüğü Yeni Antlaşma’da ölümle bağlantılı olarak kullanıldığında, ruhu değil bedeni belirtir. Ölüm zamanında, imanlının ruhu Mesih’le birlikte olmaya gider (2Ko.5:8); beden ise uyuyor olarak resmedilir.
Genellikle Yahudilerin ölüm cezası verme yetkileri yoktu; bu yetki Romalıların elindeydi (Yu.18:31b). Ancak Romalıların, tapınağın tehlike içinde bulunduğu zaman için özel bir kural koydukları görülüyor. İstefanos tapınağa karşı konuşmakla suçlanmıştı ve suçlamanın dayanağı olmamasına karşın, Yahudiler tarafından öldürüldü. Rab İsa, tapınağı yıkacağını söylemekle suçlanmıştı (Mar.14:58), ama görgü tanıklarının tanıklığı çelişkiliydi.


Kutsal Kitap
1 Başkâhin, “Bu iddialar doğru mu?” diye sordu.
1.“Orijinal ve Grekçe çevirilerin her ikisi de doğru olabilir; ikincisi Manesse ve Efraim’in beş oğlunun Mısır’da doğduğunu ileri sürer (2Ta.7:14-27). Bu değişik formların bolluğuyla uygun olarak böyle listeler de yaygındır.” Kelly, Acts, s.84.
2.Bunun ve önceki problemin saygıyla ele alınış biçimi için Kelly, Acts, ss.84,85’e bakınız.
3.Daily Notes of the Scripture Union, May (Mayıs) 31, 1969.