Dünyanın dört bir yanındaki milyonlarca insan için bisiklet kesinlikle vazgeçilmezdir. Çevre dostu bir ulaşım aracı, değerli bir egzersiz biçimi, bir hobi olarak çok eğlenceli ve her tür spora açılan bir penceredir. 19. yüzyılda doktorlarının kadınları bisiklete binmekten korkutmak için bir hastalık uydurduklarına aldırmayın.
Bazıları sabahları ya da akşamları işe giderken ya da rüzgârdan korunmak için hızlı bisiklet sürse de, elit bisikletçiler tamamen farklı bir türdür. 2020 yılının Ağustos ayında Cycling Weekly, 2009 yılından bu yana ünlü Fransa Bisiklet Turu‘nda kaydedilen en hızlı zamanın Chris Froome‘un 2017 yılındaki yıldırım hızındaki performansı olduğunu bildirdi. Froome, nihai zaferin peşinde saatte ortalama 41 kilometre hıza ulaştı. Statista‘ya göre, bu süre 2021 yılındaki yarışmada zirveye ulaştı ve kazananın ortalama hızı saatte 41,17 kilometreye yükseldi.
Doğal olarak, sadece birkaç bisikletçi bu yüksekliğe ulaşabiliyor. Cycling News‘e göre, bir Tour de France bisikletinin ortalama fiyatı yaklaşık 13.000 ila 16.000 dolar civarındadır. Bu süper rekabetçi dünyanın dışında, bisiklete binmek sıradan bir şey olabilir ve ömür boyu bizimle birlikte kalır. Bir süre pedalsız kalmış olsak bile, birçok kişi bisiklet sürmenin kendilerine tamamen doğal geldiğini fark eder. Bunun büyüleyici bir bilimsel nedeni de var.
İçindekiler:
Bisiklet Sürmeyi Neden Her Zaman Hatırlarız?
Beyin Anıları Nasıl Depolar?
Bisikletle tanışmış ve onu başarıyla evcilleştirmiş olan çoğumuzun muhtemelen bu deneyimle ilgili bir ya da iki hikayesi vardır. İlk başlarda kesinlikle kolay değildir. Kazalar, yaralanmalar ve komşunun begonyalarına yalpalayarak düşmek, bisiklete binmeyi öğrenme deneyimini genellikle renklendirebilir. Bisiklet sürmenin özgürleştirici sanatında ustalaşmak için pratik, özveri, güvenlik donanımı ve belki de eğitim tekerlekleri gerekir.
Görünüşe göre bunun nedeni, beynin farklı türdeki anıları ele alış biçimiyle ilgili. How Stuff Works‘e göre, kısa süreli anılar sayı dizileri gibi şeylerdir ve özel yöntemler (akıllıca kısaltmalar, tekrarlama veya benzeri) kullanmadığımız sürece akılda tutulması zor olabilir. Ancak beyin uzun vadeli anıları çok daha iyi saklama kapasitesine sahiptir. Kısacası, bisiklet bilgisinin depolandığı beyin bölgesine, bu bilgiyi aklımızda tutma becerimiz için teşekkür edebiliriz.
Scientific American‘ın haberine göre, uzun süreli anılar prosedürel (örneğin bisiklet sürmeyi içeren) ya da bildirimsel olarak ayrılabilir. İkincisi de kendi içinde başka kategorilere ayrılır. Bunlardan biri semantik hafızadır; sınavlar sırasında kullanabileceğimiz rakamlar, tarihler ve gerçekler. Bununla birlikte, bisiklete nasıl binileceğini her zaman hatırlama olgusu için teşekkür etmemiz gereken şey prosedürel hafızamızdır.
Bizde Kalan Hatıralar
Heathline‘ın bildirdiği gibi, beynin maruz kaldığı hasar karmaşık bir konudur. Etkilenen bölgeye, hasarın boyutuna ve benzerlerine bağlı olarak, etkiler ve semptomlar çok farklı olabilir. Yayın organına göre temporal lobun hasar görmesi hafıza kaybına neden olabilir, çünkü bu bölge anıların depolandığı yerdir.
Scientific American, prosedürel anıların daha uzun süre kalma eğiliminde olduğunu ve beynin hasar görmesi durumunda bile kaybolma ihtimalinin düşük olduğunu belirtiyor. Görünüşe göre bu tür anılar beynin merkezindeki bazal gangliyonlar tarafından ele alınıyor. Sonuç olarak, hasara karşı daha az savunmasızdırlar.
O halde bu tür anılar, sahip olma eğiliminde olduğumuz en uzun süreli anılar olarak kabul edilebilir. Bu, gitar çalma konusunda yarı pratik yapanların yıllar sonra gitarı ellerine alıp eskisi kadar iyi çalabilecekleri anlamına gelmez sonuçta pratik mükemmelleştirir ve anıları pekiştirir.
Ancak bu konuda genel bir avantajımız var. Nedeni net değil ama Ruhr Üniversitesi Bochum nöropsikoloğu Boris Suchan Scientific American‘da şöyle diyor: ‘Bir görüşe göre, hareket kalıplarının sabitlendiği bölgelerde yetişkinlerde daha az yeni sinir hücresi oluşuyor olabilir. Bu bölgelerde sürekli yeniden şekillenme olmadan, bu anıların silinme olasılığı daha düşüktür.’