Ekim 24 2015, anma töreninin açıldığı gün, çoğu ağladı: Efsanevi pilot Dina Nikulina'nın kızı Inna, gazetecilere annesini anlatırken gazetecilere verdiği demeçte, Başsavcı Viktor Grishin'in sesi de sustu. Sırasına göre düzenlenmesi gereken sunum yapan kişi, Grishin’in savaşın geçtiği ufak kaderin onarılamazlığı konusundaki sözlerinin ardından ağlamaya başladı. Genç birinci sınıf öğrencileri komutanlar ve denizciler oldu ve ön hattın arkasındaki eğitim uçaklarına uçtular, böylece düşük seviyeli uçuşlarda, motoru durdurup öldürmek ve öldürmek için gelenleri yok etmek için kendi elleriyle bombaları attılar.
Ekim 24 Günü Yılın 2015'i unutulmaz oldu hikayeler. Bu gün, efsanevi kadın pilotu - Sovyetler Birliği Kahramanı Evdokia Andreyevna Nikulina onuruna Rostov-on-Don Yıldızlarının Geçidi'nde yeni bir onikinci yıldız belirdi. Ya da basitçe Dina Nikulina, ailesi ve arkadaşları onu aradı.
Askeri bir pilot olan General Grishin, pilotların yeteneklerini ilk elden biliyor. Bu genç kızların, birçoğunun zaten mahkum edildiğini bilerek, ön cepheden tekrar tekrar uçma cesaretini nasıl bulabileceklerini söyledi.
Dina'nın savaştığı alayda, herkesi sarsacak bir durum vardı. Savaşan arkadaşları görevden geri dönmedi. Ve ancak o zaman, görgü tanıklarının ifadesine göre, olanların tüm tabloları onarıldı. U-2 vurulduğunda mürettebat komutanı uçağını indirebildi, ancak hemen yaralandı ve hemen öldü, ancak genç bir kız olan gezgin, kokpitten çıkıp ağaçların arkasına saklanmak için yakındaki bir köy yoluna koştu. Kurtuluş çok yakın görünüyordu. Fakat aniden Alman dilini duydu: düşmanlar onları ele geçirmeye yaklaşıyordu. Sonra kız bir karar verdi - tüm gücü ile sahada yanan uçağına geri döndü ve yanan motorunu bıraktı ve yakında onunla birlikte patladı. Yıllar geçtikçe kurbanların isimleri kayboldu. Fakat onların başarısı, ağızdan çıkan sözlerle anlatıldı ve günümüze, 25 2015'e ulaştı.
Bu gün, Rostov-on-Don şehrinin merkezi caddelerinden birinde, pilot Yevdokia Andreyevna Nikulina'nın ismini taşıyan hatıra yıldızı. Yukarıdan birileri hayatını ve gezgininin hayatını korumuştur. Dina, Sovyetler Birliği Kahramanı rütbesine sunuldu ve savaşın sonunda ödülünü aldı.
“Dina Nikulina parlak bir insan, diyebiliriz ki,“ atılgan ”bir pilot ... Dina Nikulina, mükemmel pilot tekniğine sahip profesyonel bir pilot. Onun karakteri neşeli, neşeli. Korkusuzca uçtu. Ve akşamları amatör faaliyetler, bacağından yaralanıncaya kadar, musluk dansını heyecanla yendi. Ondan sonra çok iyi şarkı söylediğini öğrendik ... "(Rakobolskaya I., Kravtsova N. Gece cadıları olarak adlandırıldık. Bu, kadın 46-inci Muhafızları Gece bombardımanları Alayı'nın mücadelesiydi. 2-e baskısı, takviye edildi. - M.: MSU Yayınları, 2005. , sf. 149).
İki kızı, meslektaşları ve yakın arkadaşları, isminin yıldızının açılışında bunun hakkında konuştular. İnsanlar başka ne hakkında konuştu? Borçlar ve onurlar hakkında, çok genç kızların cesareti, şaşırtıcı karakterleri hakkında. En büyük tehlikenin olduğu anlarda bir insanda ortaya çıkabilecek nitelikler hakkında konuştular. Ve o zaman bile bir insanın gerçek niteliklerini yargılamak mümkündü.
Hayatta kalması şaşırtıcıydı ve kamusal alandaki savaştan sonra birçok insana yardım etti ve bu etkinlik için başka bir ödül alması gerekiyordu. Bu arada, Internet’e oy vererek, Rostovites, Dinin’in şehirde görünmesi gereken yıldızı olduğunu seçti.
Rostov'da, şehir merkezindeki caddelerde çok sayıda kişisel olmayan anıtın yer alması ilginçtir, ancak Dina anıtı henüz ortaya çıkmamıştır ve asıl soru, görünüp görünmeyeceğidir. Don Kazaklarının bir kova, ardından okuma vatandaşı, kedisi olan bir seyyar satıcı anıtları şehrin sokaklarında duruyor. Ancak tüm bunlar, özellikle benzeyen bir şey hakkında değil, kişisel olmayan bir şeydir. Bu insan ruhunu karıştırmayın. Rusya'nın Anıtların Korunması Derneği'nin bölgesel şubesi olan Rostov'un başkanı Alexander Kozhin'e bu konuyu sordum. Aşağıdakileri düşündü ve cevapladı. Bu cevap, çok garipti diyelim:
“Evdokia Andreevna'nın mezarında zaten bir anıt var” dedi.
- Ama bu bir mezarlık, oraya çok az kişi gidiyor.
Kozhin dikkatlice bana baktı, görünüşe göre bu azim onaylamıyor ve hiçbir şey söylemedi. Cevap yoktu.
Ve yalnızca İnternette yapılan aramalar, Dine’nin dikilitaşının hala orada olduğunu gösterdi. Rostov'da değil, Kaluga Bölgesi'nde, Dina'nın doğduğu Parfyonovo köyünün yakınında bulunan Spas-Demensk kasabasında. Sovyet birlikleri Belarus'u kurtarmak için saldırgan operasyonlar gerçekleştirdiğinde Dina'nın uçağındaki memleketine uçması dikkat çekicidir. Dört yıl boyunca, Dinah evde değildi ve akrabalarını görmeye ve uçmaya karar verdi. Bunun yararı, ev üssünün yaklaşık 90 kilometre ötede olmasıydı. Köylüler, kokpitten çıkan iki kızın görünce inanılmaz şaşırdılar. Daha yaşlı olan kolektif çiftçilerden bazıları, tanıdık olmayan, savaş ve denemelerden etkilenen, ancak çekinceliğini kaybetmeyen yüzü tanıdı. Ve hala Dinu, kalın, hafifçe kıvrık saçlarla tanındı. Köylüler Dean'i bebeklik döneminden hatırladılar. (Fotoğrafta, Dean soldadır.)
... On dört yaşında, Dina bir çimento fabrikasında çalışan Podolsk şehrinde kardeşine gitti, 1933 yılında FZU'dan mezun oldu ve arkadaşıyla birlikte uçan kulübe gitti. Sonra gençlik havacılık hareket öyle bir ivme kazandı ki erkekler ve kızlar tutkuyla gökyüzünü, gerçek şeyi hayal ettiler. Ve havacılığa giden yol başladı. İlk başta Dina çeşitli havacılık okullarıyla uğraştı ve arzusunu ve azmini görünce Bataisk (Rostov Bölgesi) şehrinde bulunan bir filoya transfer edildi. Böylece Don topraklarına geldi. Üç yıl boyunca, uçuş işlerinde en yüksek puanı almak için, tamamen sivil taşımacılık ile uğraşmak zorunda kaldığı Smolensk havacılık müfrezesine gitmek için çalıştı: posta taşı, bitkilerin tarımsal yaraları ve tamamen barışçıl uçuş işleriyle uğraşmak, toplamda uçmak 500 saat.
Bu nedenle, savaş başladığında, yılın Haziran 1941'inde acilen Batı Cephesi karargahına yollandı, fakat o zamana acilen, o zamana kadar Sovyetler Birliği'nin Kahramanı olan Raskova'nın emrinde Engels şehrinde görünmesi emredildi.
Dina, tutkuyla, yüksek hızlı uçakları hayal etti, ancak Y-2'i uçurması emredildi.
Referans için: “Y-2, zeminde maksimum güce sahip beş silindirli, hava soğutmalı M-11 motorla donatılmıştır - 125 l. c, 1670 m yüksekliğinde - 90 l. a. Toplam 125 l kapasiteli gaz tankı yangın duvarının arkasına yerleştirilmiş, 21,5 l kapasiteli yağ tankı motorun arkasına yerleştirilmiştir. Yakıt beslemesi, 350-400 km mesafesinden kesintisiz bir uçuş sağladı. Motor, el döndürülürken veya kordon amortisörünün yanı sıra otomatik marş motoru kullanıldığında da çalışmaya başladı. Maksimum hız - 130 ile 150 km / s, seyir - 100 - 120 km / s, iniş - 60 - 70 km / s, tavan - 3800 m, çalıştırma ve kilometre - 100 - 150 m, gövde bir yayıcı olarak ahşaptan yapılmıştır çiftlik kontrplakla ve arkasından kılıfla kaplı - bir tuvalle ”, bilgi ve referans alanlarından birini bildirdi.
Evdokia, ya da herkesin her zaman aradığı gibi, sadece Dean'di, dördüncü hava ordusunun 46-inci gece bombardımanının bir parçası olan 325-Muhafızları gece bombardıman havacılık alayına geldi.
Milati önündeki Deut ile ilk gece uçuşları yapan Eugenia Rudneva, Mius cephesinde uzun süre hatırlayacak ve daha sonra tecrübesizlik nedeniyle yaptıkları hataları analiz edecek: örneğin, çok fazla irtifa kazandılar ve hedefi tam olarak bombaları bırakamazlardı. İkinci sefer için zaman yoktu, çünkü Alman uçaksavar silahları kıllıydı ve ateşle karşılaştı. Tam havaalanına geri döndüler. Aynı gün, Dina partiye katıldığından dolayı tebrik edildi (ilk gece uçuşundan önce Komünist Partinin saflarına kabul edilmek istediği bir açıklama yazdı).
Ülke için en zor zamanlarında, 1942'te, Rostov-on-Don ve diğer birçok şehir ve köy kaldığında, üç kadının havacılık alayını oluşturmaya karar verildi.
“İlk yıl kızları parke zeminli uçaklar uçtu.” Kabinin yanında havacılık gazı olan bir tank vardı. Bu barut. 1944'ten önce, yanlarında paraşüt almadılar, ancak onlarla birlikte bombalara bindiler. Böylece geceleri, motorları kapatıp planlama, onları düşmanın olduğu aydınlık noktalara attı. Alay, 28 uçaklarını kaybetti, cesurun ölümünü 2 kızlarından daha fazla öldürdü ”dedi. Anma tabelasının açılış töreninde Savaş Gazileri Birliği Genel Başkanı ve 30 İkinci Hava Afişinin Askerlik Hizmeti Genel Müdürü.
Bir kere Nikulin’in uçağının yakınında bir mermi patladı, her iki pilot da yaralandı. Ancak Nikulina uçağını Sovyet bölgesine indirmeyi başardı.
Dina boğazı nedeniyle incindi ve yaralandı ve onun gezgin uylukta bir Alman kıymık aldı. Tedavi için hastaneye gönderildiler ve daha sonra tekrar kendilerine alay ettiler.
Sonra Dina filosunun başı oldu. Bence, her zaman evine, evine dönen havaalanına, mutlu bir insan oldu.
Basit bir örnek. Mozdok bölgesindeki savaşlarda gece pilotları, gecede sekiz sıralama yaparak düşmana büyük zarar verdi. Bu başarı için, Evdokia Nikulin, ilk Eylül ayında düzenlenen Kırmızı Afiş Emri'ni, yılın Eylül 9 1942'inden itibaren Dördüncü Hava Ordusu'ndaki Transkafkas Cephesi sırasına göre aldı.
“27 Mayıs 1942'tan itibaren vahşi faşizme karşı Yurtseverlik Savaşı'nın önünde Nikulina Evdokia Andreevna. Bu süre zarfında, kendini disiplinli, sürekli, inisiyatifli, savaş misyonları yapmak için personeli seferber edebildiğini gösterdi. - Yoldaş Nikulin tarafından komuta edilen filo, bir 501 savaş gecesi uçağı yaptı. Naziler 107,614 kg'ın başına bombalar düştü. "
U-2 uçağındaki Junior Teğmen Nikulina, kişisel olarak Xezum, Sn. , Tuzlu, Kalinin, Orta Egorlyk, Beyaz Kil, Voroshilovsk, Nevinnomysskaya. Bunlardan 75 etkiliydi ve en fazlası:
29 Haziran, Pokrovskoe köyünde bir savaş görevi yürüten Haziran, düşmanın altı ışıldak tarafından yakalandı. Projektör ışınlarının dışına çıkan manevra, bombaları tam hedefe attı.
Temmuz ayının ilk günü, 1942, Uspenskaya köyünde, 30 dakikadan daha uzun süren büyük bir yangının meydana geldiği bombalara çarptık. Yangın pilotlar tarafından gözlendi - Makarova ve Troparevskaya.
2 Temmuz ertesi günü, düşman personelini yok etme görevini yerine getirirken, bombalamadan sonra, güçlü patlamalar gözlendi (mühimmatlı bir deponun patlatıldığı varsayılabilir).
7 Temmuz 1942, Razdorskoye köyünde geçişin imhası üzerine bir görev yapan bombalar, hedefe düştü. Sonuç olarak, kavşakta güçlü patlamalar meydana geldi. Bu pilot Parfyonov'un ekibini doğrular. Aynı gece, yine Razdorskoye köyüne uçan uçak, Don Nehri'nin güney kıyısında bir araba kümesinde bombalar attı ve bunun sonucunda da güçlü patlamalar oldu. Ve üçüncü kez Nikulin o gece uçtu. Kavşağı tahrip etme görevini yerine getirirken, direk vuruşla mavnaları yok etti, güçlü patlamalar görüldü.
5 Ağustos, Voroshilovsk köyünde düşman teçhizatlarının tahrip edilmesi görevini yerine getiren bombalar düştükten sonra, kalın siyah duman eşliğinde güçlü patlamalar görüldü.
Ağustos ayında, Altub yerleşimindeki düşman konvoylarını tahrip etme görevini yerine getiren 18, bombaları düşürdükten sonra üç yangın meydana geldi. Bu Raspopova ve Nosal'ın ekipleri tarafından onaylandı.
Dina Nikulina en zor hava koşullarında gece gündüz uçtu. Ödül belgelerinde de belirtildiği gibi, geceleri pilotluk tekniğine mükemmel hakim oldum. “Yoldaş Nikulin çok istekli bir komutan, astlarını yönetiyor ve öğretiyor, kendisinden ve astlarından talep ediyor. Esaret ve çevre saflarında değildi. ”
Dina, yılın ilk Kırmızı Afiş Nişanı 9'in Eylül 1942'ini aldı. Kızıl Bayrak'ın ikinci sırasını, yılın nisan 26'inde 1944 ve üçüncü Red Banner'ın sırasını, yılın Haziran 15'inde 1945 ödülü aldı. Emirlerin ikisi, Dean'i 1992’te susturan haydutlar tarafından kaçırıldı. Ama daha sonra bu konuda daha fazla.
1943'te, cesur pilot iki ödül aldı - birinci dereceden Yurtseverlik Savaşı Emri (ödül emri 27 Nisan ayında imzalandı) ve Alexander Nevsky Emri ödülünün emri Ekim 25'ta imzalandı. Belgelerde belirtildiği gibi, Nikulin komutasındaki havacılık filosu, 3 134'i geceleri U-2 uçağında toplam 4240 uçuş saatiyle harmanladı. Aynı zamanda, yaklaşık iki tabur düşman piyade imha edildi, altı geçiş tahrip edildi ve tahrip edildi, üç ışıldak ve iki uçaksavar silahı imha edildi, 287 güçlü yangın salgınları ve bir 274 patlaması üretti.
Ödül belgelerinde ve üzücü, savaş kayıplarında belirtilmiştir. "Alman işgalcileriyle olan savaşlarda, Yoldaş Nikulin filosu kayıplarla mücadele etti - beş uçak ve beş personel".
Krylya Sovetov'un (yılın 28 Şubat 1942'inden) çalışmalarının Nikulina tarafından nasıl açıklandığı:
“Makineler tam hazır. Pilotlar savaş ayrılığını dört gözle bekliyorlar. Bir süre geçti ve sinyal verildi. Birer birer, uçaklar gece gökyüzünün mavisine kaybolarak zeminden yumuşak bir şekilde kalkıyor.
Birincisi, Teğmen Nikulin’in ... ... siparişi veren ekibinin rotasında yatıyor. İki yüz ellinci kez düşmana uçuyor. Nikulin güvenle uçağını yönlendirir.
Bu kez düşmanın tren istasyonunu imha etmesi istendi. Bu istasyon büyük bir stratejik öneme sahip ve Almanlar bu nedenle onu uçaksavar topçu ateşi ile kaplıyor.
Uzaktan bile olsa, motorların sesini duymuş, düşman makineli tüfekler ateş açıyor ve ışıldaklar karanlık gökyüzündeki tentaclesleriyle etrafta dolaşmaya başlıyor. Fakat bütün bunlar, korkusuz vatanseverleri durduramaz, hedefe ulaşmak.
İstasyon tespit edildi. Junior Teğmen Rudneva'nın elinden düşürdüğü bombalar amaçlarına uygun bir şekilde uzandı. Parlak parıltılı patlamalar zeminde parladı ve kalın siyah duman bulutları hedefi bulanıklaştırdı ... ”
Savaşın sonunda, Dina Nikulina, Baltık Denizi bölgesindeki düşman birliklerinin toplandığı Stettin, Danzig, Gdynia'nın bombalamasını gerçekleştiren bir gece için on iki sıralama yaptı.
Evdokia Nikulina’nın ödül belgelerinin yer aldığı “Feat of the People” web sitesine göre, Nisan’ın 1945’inde “Yoldaş Nikulin, 740 saatlerinin askeri saldırısı olan yalnızca 920 mücadele türlerine sahip. Şahsen, son ödülün ardından, 142 ile yüksek verimli dövüş misyonları yaptı. Düşman birlikleri 22 900 kilogram bomba yüküne düşürüldü. Sonuç olarak, 15 güçlü yangınlar, 19 patlamalarından kaynaklandı. Bir spot ışığı, bir geçiş, iki zirve noktası yok etti. Nikulin, komutasındaki Nikulin'i doğrudan emri altında verdikten sonra aynı dönem için Squadron, 1400 saatlik bir dokunuşla 1350 ile mücadele misyonları yaptı. Bir komutan olarak, tüm filo personelini ustaca Alman işgalcilerin yenilgisine uğraştırdı. Kendisi, havacılık filosunun tüm kompozisyonuyla birlikte, gücünü ve yaşamını korumadan, komutadaki savaş görevlerini yerine getirmek için uçtu. Pilotları ve navigatörlerini kişisel örneklerle sömürülerle mücadeleye yönlendirdi. Herhangi bir uçaksavar yangından ya da düşmanın ışıldaklarından korkmamak için olağanüstü cesurca uçuyor. Muharebe çalışmasının etkinliği son derece yüksektir. ”
Şubat 20 gecesi, 1945 Grudzyansk köyündeki düşman birlik kümesini imha etti. Gece boyunca, altı bombardıman düzenledi, patlamaya ve kesin bir bombalama saldırısı ile sıcak bir yangın yatağına neden oldu. Bu, Muhafız Junior Teğmen Gorbachev ve Muhafız Junior Teğmen Rylskaya tarafından onaylandı.
Nisan 25 gecesi, 1945, Pomiranzdorf ve Ptettin yerleşim bölgelerinde düşman birliklerini yok etmek için sekiz savaş görevi yaptı. Kesin bir bombalama saldırısı, Ptettin bölgesindeki bir Alman topçu noktasının ateşini bastırdı ve Pomiranzdorf köyünde bir yangına neden oldu. Bu, Muhafızlar Teğmen Yushina ve Muhafızlar Teğmen Bespalov tarafından onaylandı.
Ve Mayıs 7'te pilot ve arkadaşları bu savaşta son savaş sıralamalarını yaptılar ve düşmanın ana deniz üssünün bulunduğu Polonya'nın Swinoujscie kasabasına (Alman - Swinemund'da) yerleştirilen faşist askerlere bomba attılar.
Ve sonra dünya dünyaya geldi, Dina huzurlu bir arazide yeni bir hayat inşa etmek için rezervine gitti. 1948'te Rostov Parti Okulu'ndan ve Xtovx Rostov Pedagoji Enstitüsü'nden mezun oldu. İki kızı vardı - Inna ve Valentina. (Ina'nın fotoğrafı sağda).
İlginçtir ki, Sovyet iktidarı yılları boyunca, geçen yüzyılın 70'lerinde Dina, ilk fahri vatandaşlar arasında Rostov fahri vatandaşı ünvanı aldı. Ancak 90'te perestroyka zamanı geldiğinde, Dina'nın adı kasıtlı olarak unutuldu, sahte demokratik temyiz puanlarıyla puanlandı ve bu kadının inanılmaz kaderini pazar bilgisinin çamurlu akışında düzleştirdi. O zaman, geçmiş zor zamanlarda, gitmişti.
En büyük kızı Inna Akimovna, pek çok gazetecinin bu acımasızlıkla ilgili birçok gerçeği usulsüzce çarpıttığını acı ve üzüntüyle söylüyor. 22’in bir yıl önce olan, 7’in Temmuz 1992’in olduğu her şeyi hala hatırlıyor. O gün, Dinu, Zhuravleva Caddesi'ndeki kendi dairesinde saldırıya uğradı. Bazı kitle iletişim araçları hala olayın koşullarını yanlış bildirmekte ve Evdokia Andreevna'nın yılın haydut 23 Mart 1993'unun ellerinde öldüğünü yazmaktadır. Hayır, farklıydı.
Yıl içinde 23 Mart 1993, ancak yılın 7 Temmuz 1992 adresindeki evin adresine: Zhuravleva caddesi, 104, iki ambulans arabası çağrıldı. Doktorlar iki sedyeye iki kişiyi şuursuz bir durumda taşıdı. Dina ve dört yaşındaki torunu idi.
İki "hızlı", alarm sesi, acil hastane №2 yönünde koştu. Dina’nın iki kızı - en yaşlı Inna ve en küçük olan Valentina, annelerine oldukça benzer - oraya da gitti.
Kızına göre, olanları öğrenirken yaşadıkları sözlerin ötesinde.
Ne de olsa kahraman kahramanları hayatlarındaki en iyi ve en parlak kişilerdi. Bunun olabileceğine inanamadılar! Onların harika, zeki ve nazik annelerine olamazdı. Kızların hastaneye geldiklerinde yaşadıklarını ve annenin en zor, yoğun bakım servisine götürüldüğünü ve burada bildiğimiz gibi akrabalara izin verilmediğini hayal edebiliyoruz.
Bu nedenle oturdular ve beklediler. Tanıdık bir doktor tarafından yaklaştı. Dinu'yu önceki çalışmalarından iyi tanıyan, basitçe onu tanımıyordu ve kız kardeşlerinin en büyüğü olan Nina'ya bugün hırpalanmış yaşlı bir kadın getirdiklerini ve yüzünün başının görünür olmadığını - her şeyin kanda olduğunu söyledi.
Doktor Inna, “Bu benim annem” dedi.
Hemen o anda herhangi bir şehir hastanesinde ve eczanesinde bulunmayan doğru ilaçları aramaya başladılar: bahçede 90 vardı.
Şaşırtıcı bir şekilde, ilaçlar kolonilerden birinde verildi. Kolonideki cezalarına hizmet eden mahkumlar bile, Sovyetler Birliği Kahramanı bir kadına yönelik bir saldırının gerçekleştiğine inanmayı reddetti.
Saldırıya ceza davası açıldı. Acil soruşturma eylemleri sırasında, soygunun hükümetin E.A. Nikulin. Haydutların amacı, Sovyetler Birliği Kahramanı'nın Altın Yıldızının ve tüm emir ve madalyalarının kaçırılmasıydı. Küfürlü bir suç.
Ve sadece bir, üçüncüsü, Kızıl Bayrak Nişanı yerde yatarken kaldı. Acelesi olan gangsterleri düştü ve farketmedi.
Görgü tanıkları olarak görüşülen komşular, bilinmeyen bir adamın Zhuravleva Caddesi'ndeki evlerine geldiklerini ve ünlü pilotun nerede yaşadığını sormadan hatırlayabiliyorlardı. Ancak suçluların belirtileri sadece tarif edemedi.
Uzun bir tedaviden sonra Dean sonunda aklına geldi. Yaklaşık bir ay sonra, araştırmacılara ve kızlarına, gerçekte olanları anlattı.
“İddiaya göre bana Aksai kentinden geldiler ve beni düğüne davet etmeye başladılar” dedi. O zaman ünlü insanları kutlamalara davet etmek modaydı.
Dina Nikulina, “Konuştuk ve tanıdık olmayan misafirler yaptım,” dedi. - Kapıyı kilitlemiş gibiydim.
Aslında, Dinah kapıyı kapattı.
“Ben mutfağa gittim,” dedi Dean ayrıca.
Yürüyordu. Arkasında, kapı yavaşça açıldı ve kafasına korkunç bir darbe geldi. Mutfakta onu mutfakta acımasızca ve uzun süre, kafasında, yüzünde yendiler. Kanlı karışıklık ...
Kahraman pilotu, olanlardan sonra bile uyanıp hayatta kalabilirdi. Ancak yaralanmalar ve fiziksel ve psikolojik olarak sağlığa ciddi zararlar verildi. Uzun zamandan beri görünüşte her zaman sağlıklı ve neşeli Dina yapamadı.
Sekiz ay sonra, 23 Mart 1993, Sovyetler Birliği Kahramanı ve Rostov-on-Don kentinin onursal vatandaşı gitmişti.
Evdokia Andreevna, kentin Kuzey Mezarlığı Kahramanları Sokağı'na gömüldü.
E.A.'ya yapılan saldırı için ceza davası. Nikulin, dedikleri gibi, rezonansa dönüştü ve özel kontrol altına alındı. Bütün şehrin halkını sarstı. Ne de olsa, uzun süredir CPSU şehir komitesinin öğretim görevlisi olarak çalışan Sovyetler Birliği'nin kahramanı ve emeklilere yönelik bir kadına, gazilerin kamu kuruluşlarıyla çalışan aktif bir halk figürü saldırısı oldu.
Ancak ne yazık ki, soruşturmaya emanet edilen işçilerin yetersiz nitelikleri nedeniyle ya da ülke tarihinin zor bir döneminden (“ruhlu” doksanlar) geçmekte olduğu için suçlular hiç bulunmadı.
Yılın 22'i geçti. Şimdiye kadar, efsanevi pilotların katili kurulmadı. Sovyetler Birliği Kahramanı Yıldızı da dahil olmak üzere çalınan hükümet ödülleri bulunamadı ve geri dönmedi.
Ve sonra, yılın 22'inden sonra kent halkı, kahramanın Yıldızına (ölümünden sonra), şerefine sokaklara yeni bir anma yıldızı kurarak - Evdokia Andreyevna Nikulina adını verdiği Yıldız - geri dönmeye karar verdi.
Başka bir gerçek semboliktir. Sonra, 90-lerde, Dina'nın adı şehir sokaklarından kayboldu. Rostov-on-Don'da Sovyetler Birliği'nin ünlü Kahramanlar Sokağı tasfiye edildi. İlgili kararı verenler yine de zaman göstereceklerdir: sonuçta, arşivlerin birden fazla belediye memuru tarafından imzalanan ilgili kararları almış olmaları gerekir. Ancak arşivlerin tasnif edilmesi zaman alacaktır. Fakat yine de, torunlar, hatıraları tahrip edenlerin imzalarını ve oy veren ellerini tanıyacaklar. Hiçbir şey unutulmaz ve kimse unutulmaz - savaştan bu sözler bu durumda özel bir anlam ve anlayış kazanır.
Fakat buraya birden fazla kuşak Rostovite geldi, Heroes Alley'e. Fakat yukarıdan birileri, zaman uğruna, Sovyetler Birliği ile bağlantılı olan her şeyi çıkarmaya karar verdi. Ancak insanlar karakterlerin her birinin başarısını okuyabilir, çocuklarına ve torunlarına gösterir.
EA portresi Nikulin ve onun mücadele biyografisinden kısa bilgiler de kahramanlar arasındaydı.
Ve Dina savaş sonrası yıllarda onu çevreleyen birçok insanın anısına yaşamaya devam etti. Herkese her şeyden önce şefkat ve insanlık dersleri verdi.
Dina Nikulina'nın hafızasının, hafızanın canlanması ve Sovyetler Birliği'nin diğer Kahramanları ile canlanmaya başlaması dikkat çekicidir.
Ve sadece bugün, on yıllar sonra, Rostov-on-Don'da, bir kez daha Sovyetler Birliği Kahramanlarının kaybedilen caddesini yeniden canlandırmak ve aynı zamanda Rusya Kahramanlarını eklemek fikrine geri döndüler. Şimdiye kadar, yetkililer ve ilgili bölümler pazarlık ediyor ve olduğu gibi sayısız onay alıyor. Çok uzun zaman önce, yerel şehir liderlerinden biri olan Victory'nin yıldönümü arifesinde, Mimarlık ve Şehir Planlama Bölümü müdür yardımcısı Yuri Dvornikov, belki de 117 Rostovites - Sovyetler Birliği'nin Kahramanları Tiyatrosu Anıtı'nda görünebilecek olan unutulmaz kitapların ön kararını açıkladı. alanı. Rusya Kahramanları sokağı tamamen farklı bir yerde bulunacak olsa da, belki de Sholokhov Bulvarı'ndaki askeri zafer meydanında olacak.
Dina Nikulina'nın hafızasının, hafızanın canlanması ve Sovyetler Birliği'nin diğer Kahramanları ile canlanmaya başlaması dikkat çekicidir.
Ve Dina savaş sonrası yıllarda onu çevreleyen birçok insanın anısına yaşamaya devam etti. Herkese her şeyden önce şefkat ve insanlık dersleri verdi. Ne de olsa savaşta bunu unutmadılar ve birbirleriyle ilgilendiler. Burada Dina Yevgeny Rudnev’in, ne yazık ki, Victory’i görmek için yaşamayan navigator, mektuplarda bile, annesinin kendisine bir şey olursa onunla ilgilenmesini istedi.
Ve naklediyorlar, özenle yarattıklarını koruyorlar, saten dikiş ve haç ile işliyorlardı. Böylece şaşırtıcı derecede güzel karanfiller, peygamberçiçekleri, parlak güller ortaya çıktı. Ne de olsa, onlar kadındı ve çoğu zaman olduğu gibi beklenmedik bir ölüm için bekledikleri bu korkunç savaşta bile özlerini unutmadılar.
Onlara “gece cadıları”, “kaffeemühle” (kahve değirmeni), “haltsnähmaschine” (dikiş makinesi) adını veren faşistler, bu kadınların ellerini başlarının üzerine FAB-100 ve FAB tipi bombaları işleyip doğru şekilde düşürebileceklerini asla tahmin etmediler. 50, "COP" karışımı olan ampuller, ZAPTOTSH (termit topları ile) ve ZAB-50, AO-2,5'i bombalar; AO-10 ve 1943 AO-25-35; SAB-100 (aydınlatma) ve AGB-100 (kampanya) bombaları.
... ciddi bir an geliyor. Anma işaretini açma hakkı, kahraman pilot Inna Akimovna Nikulina'nın kızı onur konuğuna verildi. Kırmızı karanfiller ve kırmızı güller, sonbaharda yağmurla dökülen zeminde uzanır, burada pirinç yıldızı 600 x 600 milimetre büyüklüğünde bir granit levhaya gömülür. Ve bu yıldızın içinde aynı U-2 - Dina Nikulina'nın savaş uçağı tasvir edildi. Şimdi sonsuza dek Kahramanlar Sokağı'nda bizimle birlikte.