CHP'de genel başkanlık koltuğu için büyük bir yarış var. Seçim yenilgisinin ardından hava soğumadan, sinirler yatışmadan harekete geçen Ekrem İmamoğlu, Kemal Kılıçdaroğlu'nu bir an an önce gönderip yerine oturmaya çalışıyor. Kemal Kılıçdaroğlu ise seçim yenilgisinin can sıkıcı havasından bir an önce sıyrılıp koltuğuna bir süre daha rahat rahat kurulma niyetinde.
Fakat CHP içindeki kavga kolay kolay durulacağa benzemiyor. Kemal Kılıçdaroğlu'nu yıpratmak ve sahayı önden yumuşatmak için sahaya sürülen Tanju Özcan, gündemi canlı tutmak için değişik eylem biçimlerine başvuruyor. Yürüyüşten sonra koltuk fırlatma da son derece başarılı bir etkinlik olarak CHP tarihine geçti.
Ancak uyanık Kılıçdaroğlu yanlıları ise "o koltuk Atatürk'ün koltuğudur, kimse Atatürk'e saygısızlık yapamaz" diyerek Tanju Özcan'ı tehlikeli sularda boğmaya çalışıyor şimdi.
Tanju Özcan da geri adım atacak değil, "ama siz de Atatürk'ün koltuğuna yaka kartı fırlatmışsınız" diyerek zeytinyağı gibi üste çıkmayı başardı.
Bu kavgadan karlı çıkan ise Kemal Kılıçdaroğlu. Atatürk koltuğu yerine konmaktan son derece memnun. Gregor Samsa hikayesi gibi. Sabah uyandığında makam odasında, masasının başında öylece duruyordu. Koltuğa dönüşmüştü, Atatürk'ün koltuğuna!
Kılıçdaroğlu kendinden sıkılmıştı zaten; 13 yıldır yenil yenil, yine yenil, hep yenil... gerçekten sıkıcı. Atatürk'ün koltuğu olmak Kılıçdaroğlu olmaktan daha heyecanlı. Gitmek yerine koltuk olarak kalmak da bir şey. Böylece üzerine iyice bir dokunulmazlık havası geliverdi.
Şimdi herkes daha "saygılı" olmak zorunda. Kılıçdaroğlu diye biri yok, Atatürk'ün koltuğu var. Atatürk'ün manevi şahsiyeti var. Atatürk'ün sarı saçları, mavi gözleri var. Atatürk'ün kurduğu CHP var, Atatürk'ün kurduğu cumhuriyet var, Atatürk'ün oturduğu (yine) o kutsal koltuk var!
Herkes lafına, hareketine dikkat etsin!