Çin'de halk tarafından duvarlara, panolara ve kamuya açık alanlara asılan; genelde büyük Çince karakterlerle ve elle yazılan; eleştiri, özeleştiri ve propaganda amaçlı afişlere "büyük karakter posterleri" deniliyordu. Büyük karakter posterleri, özellikle Kültür Devrimi yıllarında yaygın olarak kullanılmıştır. Mao da, meşhur "Karargâhları bombalayın!" çağrısını 5 Ağustos 1966'da Peking Üniversitesi'ne asılan büyük bir karakter posteri ile yapmıştır.
Güvenli hiçbir şey yok; her şey değişiyor, ama biz bu değişimi kabul etmiyoruz, dolayısıyla içimizde savaş sürüyor. Öyleyse kendinizi ve çevrenizdeki dünyayı sessizce gözlemlerseniz, bu gözlemin sonucunda özgürlük açığa çıkar— ama bir şeyden özgürlük değildir bu. Yeterince açık mı?
Oysa dünya, belirli bir sıra gözetilmeden serpiştirilmiş hoş ve hoş olmayan şeylerle dolu bir pazar yeridir.Bunlardan anlaşılması mümkün bir sistem çıkarma isteği, aslında korkuya dayanır, daha doğrusu agorafobiden, yani açık alan korkusundan gelir.Çekingen öğrenci, kitaplığın dört duvarı içinde güven duyar.Eğer kendisini dış alemin de aynı biçimde düzenli olduğuna inandırabilirse, sokağa çıktığında da buna benzer bir güven duyar.Eğer bu kişi daha fazla sevilmiş olsaydı, gerçek dünyadan daha az korkar ve onun yerine ideal bir dünya yaratma zorunluluğu duymazdı.
İlk gençliğimizde yalnızca tutkuyla severiz, bu yüzden de yalnızca kusursuz insanları severiz. Ama tutku sisi kısa sürede yavaş yavaş azalmaya ya da aklın parlak ışıkları sis perdesini delip geçmeye başlar ve biz tutkuyla sevdiğimiz kişiyi üstünlükleri ve kusurlarıyla gerçek görüntüsü içinde görürüz; bazı kusurlar beklenmedik bir şey olarak açık, abartılı bir şekilde gözümüze batar, yeni bir şeye karşı merak duyguları ve başka insanda da kusursuzluğun olabileceği umutları bizi, tutkumuzun önceki hedifine karşı sadece soğuk davranmaya değil, aynı zamanda nefret etmeye de iter ve biz hiç pişman olmaksızın onu bırakır, yeni bir kusursuzluk aramak için ilerleriz.
Aşk iyidir bak Duyumunu artırır insanın Hele don gömlek sabahları Traş olacağını duyarsın Yeni gömleğini giyeceğin gelir Bir yeni biçim eklersin insan olacağa Masaya, merdivene, aynalı dolaba Derken ardından şıpın işi bir kahvaltı Amanın dersin bu ne delice gidiş Paldır küldür açar mıydı fıstık ağacı İspinoz düşünür müydü Deli olan kaşınır mıydı Kolların upuzun Walt Whitman'i okumaktan Ağzın desen bir karış açık Sokaklar yok mu, o sokaklar Önce bir yeşile işkilli Evlerde büyümeler, alıp başını gitmeler olacak Kızıp duracaksın üstüne başına konan toza Televizyondaki ise Usanmak, hızını eksiltmek dendi mi Cin ifrit kesileceksin birden.
Hey gidi duyumuna yandığımın dünyası Alıp vereceğin olacak ille Aşk maşk buz gibi yaşayacaksın.