Yıllar önce 70, Ekim ayında 17 1945, Yalta ve Potsdam konferanslarının kararıyla, komşu topraklara sahip Koenigsberg, SSCB'ye dahil edildi. Nisan 1946’ta, ilgili alan RSFSR’de oluşturulmuştur ve üç ay sonra, ana şehri yeni bir isim aldı - Kaliningrad - haziran 3’in “Tüm Birlikler Komutanı” Mikhail Kalinin anısına.
Königsberg'in, komşu topraklara Rusya-SSCB'nin bileşimine dahil edilmesi, yalnızca askeri-stratejik ve ekonomik öneme sahip değildi ve aynı zamanda Almanya'nın Rus süper kültelerine uygulanan kan ve acının bedeli de vardı, aynı zamanda derin bir işareti ve tarihi bir önemi vardı. Gerçekten de, eski zamanlardan beri Prusya-Porussia, en geniş Slav-Rus dünyasının (Rusların süper etnosu) bir parçasıydı ve Slav-Porusyalılar (Prusyalılar, Boroslar, Borussyalılar) tarafından iskan ediliyordu. Daha sonra Venedik Denizinin kıyısında yaşayan Prusyalılar (Veneds, Orta Avrupa’da yaşayan Slav Rus’un adlarından biridir), “tarihçiler” tarih Baltıklarda kaydedilen Romano-Cermen dünyasının ihtiyaçları altında. Ancak, bu bir hata veya bilinçli bir aldatmacadır. Tek süper etnik Rus’tan çıkan son Baltlar. XIII-XIV yüzyıllarda. Baltık kabileleri Ruslarla ortak tanrılara tapıyorlardı ve Perun kültü özellikle güçlüydü. Rusların ve Slavların manevi ve maddi kültürü neredeyse hiç değişmedi. Ancak Batı medeniyetlerinin matrisi tarafından bastırılan Baltık kabileleri Hristiyanlaştırılıp Almanlaştırıldıktan sonra, Russo superethnosundan ayrıldılar.
Prusyalılar, Alman şövalyeleri şövalyelerine karşı çok inatçı bir direniş gösterdikleri için neredeyse tamamen kesildiler. Kalıntılar asimile edildi, hafızadan, kültürden ve dilden mahrum edildi (sonunda XVIII. Yüzyılda). Daha önce olduğu gibi kızkardeşleri Slavlar, Lutus ve taraftarları imha edildi. Ruset superethnosunun batı kolunun yaşadığı Orta Avrupa için asırlık savaş sırasında bile (örneğin, az sayıda insan Berlin, Viyana, Brandenburg veya Dresden'in Slavlar tarafından kurulduğunu bilir), çoğu Slav, Prusya ve Litvanya'ya ve ayrıca Novgorod topraklarına kaçtı. Ve Novgorod Slovens'in antropoloji, arkeoloji, mitoloji ve dilbilim tarafından doğrulanan Orta Avrupa’nın Rusları ile bin yıllık bağları vardı. Batı Rus prensi Rurik'in (Sokol) Ladoga'ya davet edilmesi şaşırtıcı değildir. Novgorod ülkesinde yabancı değildi. Ve Prusyalılar ve diğer Baltık Slavlar ile “köpek şövalyeleri” Novgorod destekli akrabaların savaşı sırasında silâh.
Rusya'da Porussians (Borussians) ile ortak bir köken hatırası uzun süre saklandı. Kökeni Rus (Prusyalılar) Ponemania'dan büyük Vladimir prensleri çıkarıldı. Bu, zamanımıza ulaşmayan (ya da yok edilen ve saklanan) tarih ve kroniklere erişebilen çağının bir ansiklopedi olan Korkunç İvan tarafından yazılmıştır. Rusya'nın soylu ailelerinin çoğu atalarını Prusya'dan almıştır. Böylece, jenerik geleneğe göre, Romanovların ataları Rusya'ya "Prusya'dan" geçti. Prusyalılar, Neman'ın daha aşağılara ulaşmasıyla (bugün nehrin kollarından birinin adı - Rus, Rusn, Rusn) korunan Rossa nehri boyunca yaşadılar. XIII. Yüzyılda Prusya toprakları, Teutonic Order'ı fethetti. Prusyalılar kısmen tahrip edildi, kısmen komşu bölgelere zorlandılar, kısmen de köle konumuna getirildiler. Nüfus Hıristiyanlaştırıldı ve asimilasyona maruz kaldı. Son Prusyalı konuşmacılar 18. yüzyılın başlarında ortadan kayboldu.
Königsberg, 1255'teki Prusya yerleşiminin bulunduğu yerdeki Pregel Nehri'nin alt kesimlerinde sağ üst tepenin tepesinde kurulmuştur. Otakar ve Poppo von Ostern Teutonik Tarikatı Büyük Ustası Tarikat kalesi Königsberg'i attı. Çek kralının birlikleri, yerel halktan mağlup olmuş şövalyelere yardım etmek için geldi; sırayla, Polonyalı kral tarafından rahiplerle savaşmak için Prusya'ya davet edildi. Prusya uzun süredir Rus medeniyetiyle mücadelede Batı'nın stratejik bir köprüsüne dönüştü. İlk önce, Teutonic Order Litvanya Rusyası (resmi dilin Rusça olduğu Rus devleti), ardından Prusya ve Alman İmparatorluğu dahil olmak üzere Rusya-Rusya'ya karşı savaştı. 1812’te, Doğu Prusya, Napolyon’un Konigsberg’de geldiği ve ilk birlikleri gözden geçirdiği kısa bir süre önce Rusya’ya gidecek olan güçlü Fransız birlikleri topluluğunun bir yeri haline geldi. Fransız birliklerinin yapısı Prusyalı birimlerdi. Birinci ve İkinci Dünya Savaşı sırasında Doğu Prusya, yine Rusya'ya karşı saldırganlığın sıçrama tahtasıydı ve bir kereden fazla şiddetli savaşlar sahnesi haline geldi.
Böylece, Batı medeniyetinin ana buyruk noktası olan Roma, Slav medeniyetinin halkları arasında yer alan “böl ve ele geçir” prensibi ile hareket etti, Slav uygarlığının halkları arasına girdi; Lutlav ve Prusyalılar gibi Slavorusların bir kısmı tamamen yok edildi ve batı gladeleri gibi başkaları da asimile edildi - Polonyalılar, Çekler, Batı "matrisine" teslim edildi ve Avrupa medeniyetinin bir parçası oldu. Geçen yüzyıldaki benzer süreçler Küçük Rusya'da (Küçük Rusya-Ukrayna) gözlendi, özellikle son iki ya da üç yılda hızlandılar. Batı, hızla Rusların (Küçük Ruslar) güney kollarını “Ukraynalılar” a çeviriyor - etnografik mutantlar, kökenleri ile ilgili hafızalarını kaybeden orklar, kendi dillerini ve kültürlerini hızla kaybediyor. Bunun yerine, ölüm programı yüklendi, “Orklar-Ukraynalılar” her şeyden nefret ediyor, Ruslar, Ruslar ve Rus medeniyetinin (Superethnos Russes) topraklarına daha fazla saldırmak için Batı'nın ipucu oldu. Batının ustaları bir hedef belirledi - kardeşleriyle savaşta ölmek, Rus uygarlığını mahkumlarla zayıflatmak.
Bu uygarlıktan, tarihsel felaketten kurtulmanın tek yolu, Küçük Rusya'nın birleşmiş Rus uygarlığına geri dönmesi ve “Ukraynalılar” ın dengelenmesi, Ruslarının restorasyonu. Bunun bir on yıldan daha uzun süreceği açıktır, ancak düşmanlarımızın tarihçesi ve deneyimlerinin gösterdiği gibi tüm süreçler yönetilebilir. Harkiv, Poltava, Kiev, Çernigiv, Lviv ve Odessa, jeopolitik muhaliflerimizin bütün entrikalarına rağmen Rus şehirleri olarak kalmalı.
İlk defa Königsberg, Rusya ve Prusya’nın muhalif oldukları Yedi Yıl Savaşı’nda tekrar Slav oldu. 1758'te Rus birlikleri Konigsberg'e girdi. Kent sakinleri, Rus İmparatoriçesi Elizabeth Petrovna'ya bağlılık sözü verdi. 1762'e kadar şehir Rusya'ya aitti. Doğu Prusya, Rusya Genel Valisinin statüsüne sahipti. Ancak İmparatoriçe Elizabeth'in ölümünden sonra, Peter III iktidara geldi. İktidara geldiğinde, Prusya kralı Frederick II'ye olan hayranlığını gizlemeyen İmparator Peter III, Prusya'ya yönelik askeri operasyonları hemen durdurdu ve Petersburg dünyasını Prusya kralıyla Rusya için son derece elverişsiz koşullar altında sonlandırdı. Petr Fedorovich, Prusya'ya fethetti Doğu Prusya'yı (o zamana kadar Rus İmparatorluğunun ayrılmaz bir parçasıydı) fethetti ve Rusya'nın pratikte kazandığı Yedi Yıl Savaşı sırasında kazandıkları tüm kazanımları reddetti. Tüm kurbanlar, Rus askerlerinin tüm kahramanlıkları, tüm başarılar tek bir baskın düştü.
II. Dünya Savaşı sırasında, Doğu Prusya, Üçüncü Reich’in Polonya ve Sovyetler Birliği’ne yönelik saldırganlıklara yönelik stratejik bir köprüsüydü. Doğu Prusya'nın gelişmiş bir askeri altyapı ve sanayi vardı. Baltık Denizi'nin çoğunu kontrol etmesine izin veren Alman Hava Kuvvetleri ve Donanması üslerini barındırıyordu. Prusya, Alman askeri sanayi kompleksinin en önemli bölgelerinden biriydi.
Sovyetler Birliği, savaş sırasında hem insan hem de maddi olarak büyük kayıplar yaşadı. Beklendiği gibi, Moskova tazminat konusunda ısrar etti. Almanya ile savaş bitmedi, ancak Stalin geleceğe bakıyordu ve Sovyetler Birliği’nin Doğu Prusya’ya yönelik iddialarını dile getirdi. Aralık 16 1941, Moskova’da A. Eden Stalin’le yapılan görüşmeler sırasında, ortak eylemlerle ilgili taslak anlaşmalara imza atılmasını önerdi (imzalanmadı), Doğu Prusya’yı ve bunun bir bölümünü Koenigsberg’le yirmi yıl süreyle SSCB’ye devretmek üzere ayırmayı önerdi SSCB'nin Almanya ile olan savaşından kaynaklanan zararları telafi garantisi.
1 Aralık 1943 konuşmasında Tahran konferansında Stalin daha da ileri gitti. Stalin şunları vurguladı: “Rusların Baltık Denizi'nde donmaz limanları yok. Bu nedenle, Rusların Konigsberg ve Memel'in buzsuz limanlarına ve Doğu Prusya'nın karşılık gelen kısmına ihtiyacı var. Özellikle de tarihsel olarak yerli Slav topraklarıdır. ” Sovyet lideri bu sözlerle bakıldığında, Koenigsberg'in stratejik önemini fark etmekle kalmadı, aynı zamanda bölgenin tarihini de (Lomonosov ve diğer Rus tarihçilerin ortaya koyduğu Slav versiyonu) biliyordu. Nitekim, Doğu Prusya “aslen Slav ülkesiydi”. Kasım 30 kahvaltısı sırasında hükümet başkanlarıyla yaptığı konuşmada Churchill, “Rusya'nın buzsuz limanlara erişimi olması gerektiğini” ve “... İngilizlerin buna itiraz etmesi gerekmediğini” söyledi.
Stalin, Şubat 4 1944’un Churchill’e yazdığı bir mektupta, Koenigsberg sorununu tekrar ele aldı: “Polonyalılara yaptığı açıklamada, Polonya’nın batıdaki ve kuzeydeki sınırlarını önemli ölçüde genişletebileceğini söylediğiniz gibi, o zaman, bildiğiniz gibi, bu değişikliğe katılıyoruz. Sizinle bu değişiklik hakkında ve Tahran’ın cumhurbaşkanı hakkında konuştum. Dondurucu olmayan bir liman olarak Koenigsberg de dahil olmak üzere Doğu Prusya'nın kuzey-doğu kısmının Sovyetler Birliği'ne gönderilmesi gerektiğini iddia ediyoruz. Bu iddia ettiğimiz tek Alman toprakları parçası. Sovyetler Birliği'nin bu minimal iddiasını tatmin etmeden, Curzon çizgisini tanımakla ifade edilen Sovyetler Birliği'nin imtiyazı, Tahran'da size söylediğim gibi anlamını yitiriyor. ”
Moskova’nın Kırım Konferansı arifesinde Doğu Prusya’daki konumu, Ocak 12 1945’in “Almanya’nın Tedavisi Üzerine Savaş” ve Barış Sonrası Cihazı Komisyonu’nun notunun kısa bir özeti ile açıklanmıştır: “1. Almanya'nın sınırlarını değiştirmek. Doğu Prusya'nın kısmen SSCB'ye, kısmen Polonya'ya, Yukarı Silezya'ya Polonya'ya döneceği tahmin edilmektedir. ”
İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri uzun süredir Almanya’yı merkezsizleştirme fikrini zorlamaya çalıştı, bunu Prusya da dahil olmak üzere çeşitli devlet kuruluşlarına böldü. Moskova, SSCB, ABD ve İngiltere Dışişleri Bakanları Konferansında (Ekim 19’ta 30-1943), İngiltere Dışişleri Bakanı A. Eden, İngiliz hükümetinin Almanya’nın geleceği için planını belirledi. “Biz isteriz” dedi “Almanya'yı ayrı devletlere bölmek, özellikle de Prusya'yı Almanya'nın geri kalanından ayırmak istiyoruz” dedi. Tahran Konferansında, ABD Başkanı Roosevelt Almanya'nın parçalanmasını tartışmayı önerdi. Bu konudaki tartışmayı “teşvik etmek” için “Almanya'yı kişisel olarak iki ay önce beş eyalete bölme” planını belirtmek istediğini söyledi. Bu nedenle, “Prusya belki de zayıflatılmalı ve küçültülmeli. Prusya, Almanya'nın ilk bağımsız kısmı olmalı ... ". Churchill, Almanya'nın parçalanması planını ortaya koydu. Her şeyden önce Prusya'yı Almanya'nın geri kalanından “izole etmeyi” önerdi. İngiliz hükümetinin başkanı “Prusya'yı zor şartlarda tutardım” dedi.
Ancak, Moskova Almanya'nın parçalanmasına karşıydı ve sonunda Doğu Prusya'nın bir kısmına imtiyaz verdi. İngiltere ve ABD, Moskova’nın tekliflerini tatmin etmek için prensipte anlaştı. JV Stalin’in Moskova’daki 27’in Şubat 1944’inde aldığı bir mesajda Churchill, İngiliz hükümetinin SSCB Koenigsberg’in ve komşu topraklarının “Rusya’dan adil bir hak talebi” olarak devredildiğini düşündüğünü belirtti. Doğu Prusya’nın bu bölümünün toprakları Rus kanıyla lekelendi Bunun ortak bir nedeni ... Bu nedenle, Rusların bu Alman toprakları için tarihi ve köklü bir iddiası var. ”
Şubat ayında, Müttefik Güçlerin liderlerinin Polonya'nın gelecekteki sınırları ve Doğu Prusya'nın kaderi ile ilgili sorunları pratik olarak çözdükleri 1945 konulu Kırım Konferansı düzenlendi. Görüşmelerde İngiltere Başbakanı Winston Churchill ve ABD Başkanı F. Roosevelt, ilke olarak Almanya'yı parçalamaktan yana olduklarını belirtti. Özellikle İngiltere Başbakanı, Prusya'nın Almanya'dan ayrılması ve "başkenti Viyana'da olabilecek güneyde başka bir büyük Alman devletinin kurulması" planını bir kez daha geliştirdi.
“Polonya sorusu” konferansındaki tartışma ile bağlantılı olarak, “Doğu Prusya'nın bütününün Polonya'ya aktarılmaması gerektiğine karar verildi. Memel ve Königsberg limanları ile bu ilin kuzey kesimi SSCB'ye gitmeli. SSCB ve ABD heyetleri, Polonya'ya “Almanya pahasına” tazminat sağlanması ile aynı fikirdeydi: yani Doğu Prusya ve Yukarı Silezya'nın “Oder Nehri hattına kadar” kısımları.
Bu arada, Kızıl Ordu Doğu Prusya'nın Nazilerden kurtarılması sorununu pratik olarak çözdü. 1944'in saldırgan yazının başarılı bir sonucu olarak, Sovyet birlikleri Baltık devletlerinin ve Polonya'nın bir parçası olan Belarus'u kurtardı ve Doğu Prusya'daki Alman sınırına yaklaştı. Ekim ayında, 1944 Memel operasyonu yapıldı. Sovyet birlikleri, Litvanya topraklarının bir bölümünü kurtardı, aynı zamanda Memel (Klaipeda) bölgesini çevreleyen Doğu Prusya'ya da girdi. Memel, yılın Ocak 28’inde 1945’e alındı. Memel bölgesi, Litvanya SSR'sine eklenmiştir (Stalin'den Litvanya'ya bir hediye). Ekim ayında, 1944 Gumbinnen-Goldapa hücum operasyonu yapıldı. Doğu Prusya'ya yapılan ilk saldırı zafere yol açmadı. Düşman burada çok güçlü bir savunma yaptı. Bununla birlikte, 3 Belarus Cephesi, 50-100 kilometreyi ilerletti ve binden fazla yerleşim aldı ve Konigsberg'e belirleyici bir atış için sıçrama tahtası hazırladı.
Doğu Prusya'ya yapılan ikinci saldırı Ocak ayında başladı 1945, Doğu Prusya stratejik operasyonu sırasında (bir dizi cephe operasyonuna bölündü), Sovyet birlikleri Alman savunmasını kırdı, Baltık Denizi'ne ulaştı ve Doğu Prusya'yı ele geçirip Polonya'nın kuzey kesimini serbest bırakarak ana düşman kuvvetlerini ortadan kaldırdı. 6 - 9 Nisan 1945, Königsberg operasyonu sırasında, birliklerimiz Königsberg grubunu Wehrmacht'ı mağlup ederek kale şehri Königsberg'e saldırdı. 25 operasyonu, düşmanın Zemland grubunun imhasıyla tamamlandı.
Sovyet savaşçıları Konigsberg'e saldırıyor
Avrupa'daki düşmanlıkların sona ermesinden sonra gerçekleşen üç müttefik ülkenin liderleri Berlin (Potsdam) Konferansında 17 Temmuz - 2 Ağustos 1945, Doğu Prusya sorunu çözüldü. 7 Temmuz'da, hükümet başkanlarının yedinci toplantısında Konigsberg bölgesinin Doğu Prusya'ya Sovyetler Birliği'ne devredilmesi sorunu ele alındı. Aynı zamanda Stalin, “Tahran Konferansı'nda Cumhurbaşkanı Roosevelt ve Sayın Churchill, bu konuda rıza gösterdiklerini ve bu konuda aramızda anlaşıldığını söyledi. Bu anlaşmanın bu konferansta onaylanmasını istiyoruz. ” Görüş alışverişinde, Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya delegasyonları, Tahran'da verilen Konigsberg şehri ve çevresinin SSCB'ye devredilmesi konusundaki anlaşmalarını doğruladılar.
Potsdam Konferansı'nın protokolü şunları belirtti: “Konferans, Sovyet hükümetinin, barış anlaşması sırasında bölgesel sorunların kesin olarak çözülmesine kadar, Baltık Denizi'ne bitişik olan SSCB'nin batı sınırının bir kısmının, Danz Körfezi'nin doğu kıyısında, Braunsberg-Goldan'ın doğusundan geldiğini öne sürdü. Litvanya, Polonya Cumhuriyeti ve Doğu Prusya sınırlarının birleşme noktası. Konferans, ilke olarak, Sovyetler Birliği'nin Königsberg şehrini ve çevresini yukarıda belirtildiği gibi kendisine devretme teklifiyle kabul etti. Ancak, kesin sınır uzman araştırmasına tabi. ” “Polonya” bölümündeki aynı belgelerde, Polonya topraklarının Almanya'nın pahasına genişletildiği doğrulandı.
Dolayısıyla, Potsdam Konferansı Doğu Prusya'yı Almanya'dan dışlama ve topraklarını Polonya ve SSCB'ye devretme gereğini kabul etti. “Araştırma uzmanları” bunu uluslararası durumdaki bir değişiklik nedeniyle takip etmedi, ancak konunun özünü değiştirmedi. Bazı Sovyet karşıtı tarihçilerin iddia ettiği gibi hiçbir Koenigsberg ve komşu bölgenin SSCB'ye devredildiği iddia edilen tarihler (“50 yıl”, vb.) Müttefikler tarafından kurulmadı. Karar kesin ve belirsizdi. Königsberg çevreleyen ile sonsuza kadar Rus oldu.
16 Ağustos SSCB ve Polonya arasındaki 1945, Sovyet-Polonya devlet sınırında bir anlaşma imzaladı. Bu belgeye göre, Karma Sovyet-Polonya Tahliye Komisyonu kuruldu ve Mayıs 1946'ta sınırlandırma çalışmaları başladı. Nisan ayına kadar, 1947, devlet sınır çizgisi çizildi. Nisan ayındaki 30 1947, ilgili sınır belgeleri Varşova'da imzalandı. 7 Nisan 1946, SSCB Yüksek Sovyeti Başkanlığı, Königsberg şehrinde ve Königsberg bölgesinin bitişiğindeki bölgesinde ve RSFSR'ye dahil edilmesinde bir kararname çıkardı. 4 Temmuz adını Kaliningrad olarak değiştirdi.
Böylece, SSCB kuzey-batı yönünde güçlü bir düşman köprüsünü ortadan kaldırdı. Buna karşılık Königsberg-Kaliningrad, Baltık'taki Rus askeri-stratejik dayanağı oldu. Bu alandaki silahlı kuvvetlerimizin deniz ve hava kabiliyetlerini güçlendirdik. Churchill'in doğru bir şekilde belirttiği gibi, Rus medeniyetinin düşmanı olmakla birlikte, zekice bir düşman olarak, adil bir hareketti: "Doğu Prusya'nın bu bölümünün ülkesi, ortak bir neden için cömertçe Rus kanıyla boyandı ... Bu nedenle, Rusların bu Alman topraklarına yönelik tarihi ve sağlam bir iddiası var." Rus süper ulusları, yüzyıllarca önce kaybedilen Slav topraklarının bir kısmını geri getirdiler.