Gerekli feragatname: Bu makalenin yazarı kendini alanında uzman saymıyor havacılıkve aşağıda söylenecek olan her şey, elbette, nihai gerçek olmayabilir, onun bakış açısıdır.
Öyleyse başlıkla başlayalım. Amerikan F-15E ile Su-34 arasında bir tür söylenmemiş ırk olduğu ortaya çıktı. Burada ilk F-15E’in 1988’in Aralık ayında ABD Hava Kuvvetlerine devredildiği, teslimatların 2001’ten önce yapıldığı ve bu tür 236 uçağının ABD Hava Kuvvetleri için yapıldığı unutulmamalıdır.
Prensip olarak, Su-34, 1994'te bir dizi haline getirilebilirdi, ancak Birliğin çöküşü ve müteakip kaos uçağın kanadı ele geçirmesini engelledi. Fakat 2000’lerde, onu hala hatırladılar - Su-24’in devasa baskının arifesinde.
Elbette, Sovyet zamanlarından bu yana çok zaman geçti: daha önce “yurtdışına yakın” ülkelerde üretilen bileşenlerin üretimini ayarlamak gerekiyordu, hava taşıtının da geliştirilmesi gerekiyordu. Bu nedenle, Su-34’in devlet testlerinin 2011’e kadar devam etmesi ve uçağın sadece 2014’te Rus Hava Kuvvetleri’nde hizmete girmesi şaşırtıcı değil, başka bir deyişle, bugün bir tanesi hizmete yeni başlayan iki otomobilimiz var. 2018’te, 18-30’e, kanada girdiği andan itibaren zaten ulaşmıştır ve genel olarak yaşam döngüsünün sonuna yaklaşmıştır.
Bu iki uçak arasında hangi yarış olabilir? Su-34'i geçen yüzyılın 90'lerinde işletime sokarsak, ırk hakkında konuşabiliriz. Fakat uçağı, 26'ten sonra Amerikan mevkidaşından yıllar sonra hizmete sokarsak, bu artık bir yarış değil, üzücü bir şaka için bir konudur.
Yarışın ne olduğu belli değilse, sonuç ne olduğu da belli değildir: makalede, seçkin yazar F-15E ve Su-34'in bugüne kadarki yeteneklerini karşılaştırır. Amerikan ve yerli otomobillerin yaşlarındaki farka rağmen, böyle bir kıyaslamanın meşru olduğunu söylemeliyim. Gerçek şu ki, bugün USAF’deki taktik bombardıman nişi F-15E tarafından temsil ediliyor, öyle ki, Su-34’in benzer görevlere sahip olması, askeri bir çelişki olması durumunda, makinelerin yaşı veya ekipmanın yetersizliği nedeniyle indirim yapılmadan çözülmeleri gerektiği gibi.
Su-34 ve F-15E karşılaştırması nerede başlar? F-15’in devreye girdiğini belirten bir mesaj ilesilâh - taktik uzun menzilli seyir füzesi AGM-158B JASSM-ER (bundan sonra - saygın E. Damantsev tarafından yazılmış makaleden alıntılar):
“İlk olarak, Strike Eagle taktik avcılarıyla istisnasız tüm ABD Hava Kuvvetleri filoları tarafından stratejik grev niteliklerinin kazanılması.
Bu muhtemelen iyi mi? E. Damantsev açısından bakıldığında mükemmel, çünkü ABD uçakları uçaklarımızın sahip olmadığı gibi “uzun bir kol” alıyor. Ancak bu makalenin yazarı belirsiz şüphelerle sürünür ve nedeni budur.
Bir taktik bombardıman uçağı (ülkemizdeki bu uçak sınıfına bombardıman uçağı olarak adlandırıldı), düşman hava savunma sistemlerine karşı güçlü bir muhalefet koşulları altında düşmanın operasyonel ve taktik derinlemesine düşmanın kara (yüzey) hedeflerine karşı hava saldırıları başlatmak için tasarlanmış bir uçaktır. Başka bir deyişle, bir taktik bombardıman uçağının savaş alanında kendine özgü ve çok özel görevleri vardır.
Genel olarak konuşursak, düşman topraklarındaki stratejik hedeflerin yenilgisi anlamına gelen stratejik görevler, stratejik havacılık ile çözülmelidir. Bunu yapmak için özel uçaklar ve aynı silahlar var.
AGM-15B JASSM-ER'yi alan F-158E, stratejik bir bombardıman görevini etkin bir şekilde yerine getirebilir mi? Görelim. E. Damantsev yazıyor:
"Yakıt ikmali olmadan karışık bir uçuş profiliyle, F-15E'den gelen bu füzenin grev menzili, 2500 km'ye yaklaşacak (X-22 ailesinin airballistik füzelerini kullanan Tu-3М15 uzun menzilli bombardıman uçağının grevleriyle karşılaştırılabilir)."
Peki, anlamaya çalışalım. PTB (dıştan takma yakıt depoları) ile karışık bir profilde uçarken F-15E savaş yarıçapı, 1 270 km'dir. AGM-158B'nin JASSM-ER aralığı genellikle 1 300 km ile gösterilir. F-15E'in toplam vuruş aralığı 1 270 km + 1 300 km = 2 570 km'dir. Öyle gözüküyor - bu doğru, ancak bir tutarsızlık var - Amerikan uçaklarının savaş yarıçapı 1 270 km'yi ne kadar kuvvetlendirebildiğini bilmiyoruz. Savaş bombardıman uçakları için (ve F-15E hala onlara çok yakın) oldukça sık olduğu için, maksimum savaş yarıçapı, şok için değil, genellikle AMRAAM füzelerinin bir çifti olduğu anlaşılan savaş yükünün uçaksavar karşıtı varyasyonu için (bu tür bir füzenin kütlesi olduğu anlaşıldı) kg) ve aynı "Sidewinder" (161 kg) yani hiçbir şeyden biraz daha fazla.
Şimdi Tu-22M3M'i alın. Savaş yarıçapı genellikle ses altı hızda ve karışık bir profil boyunca 2 410 km ile gösterilir - örn. F-15 için bildirilenlere benzer koşullarda, ancak ... 12 ton yük ile. X-15 hava saldırısı füzesinin menzilinin 285-300 km seviyesine ait olduğu göz önüne alındığında, Tu-22М3М'ın maksimum etki aralığı gerçekten de 2 695 - 2 710 km'dir. Doğru, Tu-22М3М, bu mesafeye F-15E'den çok daha fazla füze “verecek” ya da mühimmat yükü azalırsa ek yakıt alabilir ve savaş yarıçapını artırabilir.
Ama başka bir şey garip: Neden E. Damantsev, X-15 32 km olan X-800 değil X-1 karşılaştırmasını kabul ediyor?
Bu durumda, Tu-22М3М'ın grev aralığı, 3210-3410'te, F-1,25E'den daha fazla olan 1,33 - 15 km'ye yükselir. Ve kaç tane AGM-158B JASSM-ER füzesi, F-15E'in en üst düzey savaş yarıçapında ve ne kadar X-32 - Tu-22М3М?
Hemen anlaşılması gereken başka bir nokta var. Sevgili yazar yazıyor:
“Havada yakıt ikmali olmadan, Belgorod, Kaluga, Pskov ve Leningrad bölgelerinde bulunan tesislerde fırlatmalar yapılabilir (AvB Leikhenhes'ten kalkışa tabi). F-15E’in Almanya veya Doğu Avrupa topraklarına tek bir yakıt ikmali yapılması durumunda, Kuban, Volga bölgesi ve Batı Ural’ların en önemli hedeflerine ulaşılabilecek ”dedi.
Hayır, soru Angela Merkel’i Almanya’yı tekrar iki parçaya bölmeye nasıl ikna edeceği değil, F-15E’in batı bölgesi üzerinde yakıt ikmali yapabilmesi. Tanrı onu korusun ve Batı Urallar ile birlikte, örneğin, Rusya-Letonya sınırından Perm'a düz bir çizgide - 1685 km. Bu şehir içerisinde maksimum 1 300 km menzili ile bir JASSM-ER başlatmak için, hava sahasımızı neredeyse 400 km'de istila etmek gerekiyor. Hava savunmamızın ve VKS'nin huzur içinde güneşte sakin bir şekilde uyuyacak olması gerçekten o zaman mıdır?
Yine burada, ABD Hava Kuvvetlerinin savaş gücündeki kabaca diğer tüm NATO ülkelerinin Hava Kuvvetleri ile birleşmiş Rus Hava-Uzay Kuvvetleri'ne karşılık geldiğini ve Avrupa'da biriktirmek için zaman vermeleri ve çok fazla ihtiyaç duymaları halinde istila edeceklerini ve onları durdurmayacağımızı iddia edebilirsiniz. Bu, elbette doğrudur, ancak makale iki uçağın savaş özelliklerini karşılaştırmaktadır. Kuşkusuz, “uçağımız ondan daha fazla olduğundan biz daha iyi olduğumuz için” düşüncesinin gerçek bir çatışmada aşırı derecede ağır olduğu, ancak performans özelliklerini karşılaştırırken pek uygun değil.
Fakat füze gemilerimize döndük. Tu-22М3, Amerikan uçaklarının aksine, seyirde süpersonik olarak devam edebilir, ancak bu durumda savaş yarıçapı 1 500 - 1 850 km'ye düşürülür, ancak F-15'in uzun süredir uçağı olan uçaklarla ilgili problemleri vardır: hızlar optimize edilmemiş.
Bu nedenle, F-15E, ne en modern seyir füzelerinin grev açısından ne de bu grevlerin grev hızlarında ne de “kanatların altındaki” füze sayısındaki Tu-22М3М'ın en küçük avantajına sahip. Ancak Tu-22М3М stratejik olmayan bir bombardımandır, tam teşekküllü bir “stratejist” ile taktikli bir bombardıman arasındaki geçiştir. F-15'in yeteneklerini Tu-160 gibi gerçek bir stratejik füze taşıyıcısıyla karşılaştırmak bile komik. Hava sahasının üstündeki havaya havaya uçan ve uçmadan Tu-160, seyir füzelerini iki kez (diğer kaynaklara göre, neredeyse dört kat) F-15E'in en üst düzey savaş yarıçapında yapabileceğinden daha fazla vuracaktır. Başka bir deyişle, F-15E, elbette, stratejik bir bombardıman olarak kullanılabilir ... ama çok, çok kötü bir stratejik bombardıman olacak. Filo F-15E bile bu sınıftaki özel uçaklara çarptı.
Bu, F-15E'in AGM-158B JASSM-ER uzun menzilli füzelerle donatılmasının bir hata olduğu anlamına mı geliyor? Tabii ki hayır. Bir Amerikan uçağının kanatları altında yeni bir JASSM-ER'yi askıya alma kabiliyeti, ana görevlerine ek olarak, F-15'in artık 1 300 km'sinin arkasında bulunan hedefleri fırlatma noktasından vurabileceği anlamına geliyor. Bazı durumlarda, bu son derece yararlı olabilir.
Ancak, bu ifadenin anahtarı “ana görevlerine ek olarak” dır.
Yukarıda zaten bir taktik bombardıman görevinin düşman nesnelerini operasyonel ve taktiksel derinliğe imha etmek olduğunu söylemiştik. Ve F-15E’nin AGM-158B’yi taşıma yeteneği bu sorunu çözme yeteneğine bir şey eklemez - bunun için uzun menzilli JASSM-ER sadece gereksizdir. Yine basit bir örnek - Diyelim ki savunma bakanlığımızda birileri F-15E cihazlarını uzun menzilli roketlerle yürüttüler, gerekli TK'yi verdiler ve tasarımcılar da X-34 veya X-101 seyir füzesini askıya aldı 102 4 500 5 km mesafe veya daha fazlası. Bunun için teknik olasılık var, roket Su-500 için mevcut olandan daha fazla olan 2,5 tonun altında. Ve evet, bu durumda, uçağımız ... ehkm ... kol açık bir şekilde uzar, fakat bu Su-34'in taktik bir bombardıman olarak yeteneklerini arttırır mı? Genel olarak, hayır, çünkü X-34 tamamen diğer görevlere yöneliktir.
Düşmanın savaş oluşumlarındaki (veya arkalarındaki) hedeflerin derinliklerine saldırabilmek için, taktik bir bombardıman düşmanı mümkün olduğunca görünür görmelidir. O "havanın kralı" değil ve düşman avcılarıyla buluşmaktan kaçınmalıdır. Kara savunma parçaları için "görünmez" olmalı, ancak bu bileşenleri bastırabilmeli ve yok edebilmelidir. Aynı zamanda, uçak zorlu bir müdahale ortamında “çalışabilmelidir”, gerektiğinde müdahaleyi gereksiz yere “dikkat” ten koruyarak kullanabilmelidir. Bu nedenle, bir taktik bombardıman uçağının kilit teknolojileri:
1. Radar görünürlüğünü azaltan teknolojiler - "gizli".
2). Örneğin, optik-elektronik gözetleme ve gözetleme sistemi gibi pasif, yaymayan araçlarla düşman nesnelerini tespit etmek ve sınıflandırmak için azami imkân sağlayan ekipman.
3. Mühimmat tarafından kullanılan hedefin imhasını sağlamak için mükemmel hedefleme sistemleri.
4. Elektronik karşı önlemler ve uçağı korumanın diğer yolları.
Yani, garip bir şekilde, ancak E. Damantsev'in makalesi bu analizi içermiyor. F-15E ve Su-34'in stratejik bir bombardıman uçağının işlevini ne kadar iyi yerine getirebildiğini inceler, bu uçakların havadan savaştaki yeteneklerini radarlarını karşılaştırarak inceler, ancak bu makinelerin yeteneklerini görevlerini yaparken karşılaştırmaz. Düşman zemin nesnelerini zor bir durumda imha edin.
Bunun yerine şunu okuruz:
“Devlet makinesinde, 1200 km menzile sahip olan JASSM-ER varsa, Su-34’in ana uzun menzilli kalibreli X-59МК2 Ovod-M’dir ve 285 km menzile sahip ... “Gadfly-M” kullanarak Su-34 grevinin “derinliği”, F-1415E “Strke Eagle” üzerindeki 2500 km'ye karşı yalnızca 15 km'dir.
Elbette, ellerin uzunluğunu ölçmek ... ilginç ve etkileyici bir egzersiz, ancak bu bir taktik bombacının yeteneklerini belirlemez. Ve sonra, eğer bir şeyi karşılaştırmayı taahhüt edersek, doğru şekilde yapmak güzel olurdu. Saldırının E. derinliği “Damantsev şöyle düşünüyor:“ 1 270 km savaş yarıçapı F-15 + 1 200 km JASSM-ER = 2 470 km. Su-34'in savaş yarıçapı 1 130 km, Gadget'ın uçuş menzili 285 km, 1 130 km + 285 km = 1 415 km'dir.
Her şey yoluna girecek, ancak yalnızca Su-34 için savaş yarıçapı PTB'den alçak irtifa uçuşu sırasında ve F-15E için karışık bir uçuş profili ile çekilmiştir. Ancak karşılaştırılabilir rakamlar alırsanız (her iki uçağın alçak irtifa profili için), o zaman savaş yarıçapı Amerikan Kartalından 800 km ve 1 130 km = Su-34'tan olacaktır. Buna göre, F-15E'in etki derinliğinin 2 100 km olduğu (JASSM-ER'nin hala 1 200 üzerinde değil, 1 300 km'de, ancak Su-34 - 1 415 km'de uçtuğu gerçeği göz önüne alındığında) ortaya çıktı. Eh, karışık bir profil boyunca uçarken (böyle bir Su-34'in 1,41 zamanından daha fazla olduğu varsayılarak, yani savaş yarıçapının "yerde" olduğu varsayılırsa), etki derinliğini 2 078 km olarak alacağız "Amerikan" dan 2 570 m.
Ama hepsi bu kadar değil. Gerçek şu ki, 59 km’de X-2MK290 “Ovod-M” aralığı “MAKS-2015” olarak ilan edildi ve burada bunun 300 aralığında, km için ve yerli VKS için sınırlı bir ihracat versiyonu olduğunu göz ardı edemeyiz. belki daha fazla. Yine de - olmayabilir. Gerçek şu ki, taktik bombardıman havacılığının operasyonel derinlikte "çalışmaya" odaklandığı, yani. 200, ön hatta en fazla 300 km uzaklıkta ve Ovod-M ile bunu takip ediyor. Daha fazla nerede?
Sonraki E. Damantsev, Amerikan AN / APG-82 (V) 1 radarının avantajlarından bahsediyor ve bu tabii ki, durum şu - Amerikan AFAR daha mükemmel. Bu arada, ne kadar?
"1 EF apt ile hedef tespit aralığı. m APG-82, 145 km, 60% Su-141 üzerine kurulu W-004'ten (B34) daha iyidir! ”
Genel olarak, Raytheon, radarları hakkındaki bilgileri paylaşmak konusunda oldukça isteksizdir: AN / APG-82 (V) 1 için, bu makalenin yazarı, böyle bir veriyle karşılaştı - 3 EPR ile bir hedefin tespiti. 170 km mesafeden m. Su-34 - 120 km için, genel olarak konuşmak gerekirse, 41,7% 'de değil, 60%' de üstünlük sağlar. Ancak soru farklı - W-141E televizyon, termal görüntüleme ve lazer navigasyon ve nişan sistemleri, bir elektronik keşif kompleksi, elektronik karşı önlemler ve aktif parazit sistemi ile entegredir, peki ya AN / APG-82 (V) 1? Önceden, aynı F-15E arazi yuvarlama modu yalnızca LANTIRN havai konteynerleri kullanırken mümkündü, peki şimdi? Bu arada, Ш-141 için bu normal çalışma modlarından biridir. AN / APG-82 (V) 1, E. Konuşmasından Damantsev şöyle yazar:
“... ayrı alım ve verici modül grupları, sıkışmayı düşman telsiz teçhizatı yönünde yönlendirmek için kullanılabilir.”
Bu mükemmel bir yetenek. Bu makalenin yazarı bildiği kadarıyla, radar sistemlerimiz aynı şeyi yapabilir, ancak belki de yazar yanlıştır. Ancak, hiçbir hata, uçağın savaş kabiliyetinin sadece radar tarafından değil, tüm sistemleri tarafından belirlenmesi olabilir. En yeni REP kompleksleri (aynı Khibins), Su-34’in, F-18Е’nin benzer yeteneklerini kesinlikle aşan özel Amerikan E / A-15G “Growler” uçağı gibi elektronik savaş canavarlarıyla aynı seviyeye gelmesini sağladı. .
E. Damantsev, LPI (“Düşük Kesişme Olasılığı”) modunun uygulanmasından korkuyor. Gerçek şu ki, bugün gezegenin tüm hava sahasının bir amaç ya da diğer radyo dalgalarıyla doludur - çok sayıda radar istasyonu, radyo istasyonu, tekrarlayıcı, hücresel iletişim ve diğer radyo emisyonu kaynakları uzun zamandır etrafımızdaki gerçekliği doldurdu ve bir tür “arka plan radyo gürültüsü” oluşturdu. Kabaca konuşursak, LPI modu, bir uçağın radarının, çok karmaşık ve sürekli değişen bir modülasyon ve ışınlanmış uçağın alıcı istasyonundaki gücünde onu "arka plan gürültüsü" olarak gizleyebileceği bir kuvvet üretmesi gerçeğinden oluşur. Buradaki fikir, iktidardan “beyaz gürültü” den ayrılmayan sinyallerin ayrı ve birbirine benzememesi, düşman radarının ışınlanması olarak algılanmayacak olmasıdır.
Ayrıntılara girmeden, E. Damantsev'in diğer sözlerine dikkat edelim:
“... böyle bir radyasyon kaynağını tespit etmek için sadece yeni ACT L-150“ Pastel ”gibi elektronik istihbarat araçlarını uzmanlaştırabilirsiniz.
Fakat gerçek şu ki, Su-34, SPO L-150 "Pastel" dahil olmak üzere silahlı. Ve LPI modunun F-15E üzerindeki avantajı nedir?
ABD'deki radar istasyonlarının ve Rus taktik bombardıman uçaklarının yetenekleriyle ilgili argümanlar kesinlikle ilginç, ancak önemsiz olmayan bir fark var. Gerçek şu ki, taktik bombardıman uçağı genellikle, daha önce yeri belirlenmiş olan, yer, hava veya diğer zekâlarla hedeflerin yok edilmesi için kullanılıyor. Bu nedenle, bir taktik bombardıman uçağının görevi, hedefe mümkün olduğu kadar kesin bir şekilde ulaşmak, ilave keşifler yapmak, havadan izleme sistemlerini kullanmak ve hedefi yok etmektir. İdeal olarak, bir savaş görevi yerine getirildiğinde, taktik bombardıman uçağı kendi radarını içermemelidir - çünkü düşmana söylemenin en iyi yolu: “Şu anda buradayım, bunu yapacağım!” Muhtemelen, modern savaşta yoktur.
Radar savaş uçakları dairesel bir inceleme yapmıyor, belirli bir sektörde hareket yönünde arama yapıyor. Aynı zamanda, düşmanın (ve bizim ki tabii ki) radyo elektronik izleme istasyonları, düşman radarların yayılımını gemideki radardan çok daha büyük mesafelerde tespit edebiliyor - hedefi tespit etmek için. Öte yandan, bir dizi radar istasyonu sadece aktif değil aynı zamanda pasif modda da çalışabilir, bu da bir taktik bombardıman aracı için çok faydalı olacak bir elektronik keşif aracıdır. AN / APG-82 (V) 1 ve W-141E'in bu gibi yetenekleri var mı? Ne yazık ki, makaleden bilmeyeceğiz.
Radar analizini tamamlayan E. Damantsev mükemmel bir sonuç çıkardı.
“Birincinin daha yüksek çözünürlüğü, olası LPI modu, yönlendirilmiş parazitler yaratma kabiliyetinin yanı sıra, REB kaynağının kaynağında yönlendirme modelinde“ dip ”oluşturma kabiliyeti göz önüne alındığında, F-15E’in hava üstünlüğü görevlerinde ve 50 km üzerindeki mesafelerdeki toplam potansiyeli birçok kez Su’u aşıyor -34 ».
Sadece "hava üstünlüğünü kazanma" görevinin bir taktik bombardıman önüne koyulmadığı söylenemez. Yerel bombardıman havacılığının ana görevleri:
· Nükleer füzelerin imhası;
· Uçakların (helikopterlerin) ve hava limanlarındaki (alanların) diğer nesnelerin yenilgisi;
· Kumanda ve kontrol merkezlerinin ve ellerin temel unsurlarının yenilgisi;
· İnsan gücü ve askeri teçhizatın yenilgisi (tanklar, topçu, hava savunması) düşmanın operasyon derinliğinde;
· Tren istasyonlarının, köprülerin, feribotların ve diğer nesnelerin imha edilmesi;
· Yükleme ve boşaltma alanlarındaki havadan ve amfibi saldırı kuvvetlerinin yenilgisi.
Bombardıman uçakları hava keşiflerinde de yer alabilir.
F-15E ile Su-34'i karşılaştırırsak, yer hedefleri için silah yönlendirme sistemlerinde analitik ile başlamak güzel olurdu. Su-34 ve F-15E, burada farklı konseptlerin sözcüsü olarak görünmektedir, çünkü Amerikan uçağı, Su-34'te entegre iken, benzer sistemlerin konteyner yerleşimine odaklanmıştır. Her yöntemin kendi avantajları ve dezavantajları vardır. Bu nedenle, örneğin, konteyner kompleksi uçağın aerodinamiklerini düşürür ve EPR'sini arttırır, ancak diğer yandan kanatlarının altında bomba ve füze kümeleri varsa, o zaman birkaç konteyner özellikle hiçbir şeyi çözmez. Öte yandan, kabı çıkarmak ve yeni bir tane yüklemek kolaydır, ancak entegre rehberlik sisteminin, mümkünse değiştirilmesi çok daha zordur. Amerikan F-15E, bir kerede LANTIRN konteyner sistemi ile yüksek verimlilik gösterdi ve bugün, yazarın bildiği kadarıyla, bazı parametrelerle eski sistemden daha üstün olan daha modern bir Sniper-XR sistemi ile değiştiriliyor. Aynı zamanda, nispeten yakın bir zamanda, “Platan” Su-34 hakkında, sadece faul dilde ifade edilmesi gelenekseldi. İnternette isimsiz bir "deneyimli uçak mühendisi" ifadesi dolaşıyor:
“Su-34 üzerine kurulu Platan nişan sistemini Amerikan Sniper-XR ile karşılaştırmak imkansız. “Kambur” Zaporozhets'i yepyeni Mercedes ile karşılaştırmakla aynı. Ancak “Platan” ın aksine “kambur” bazen işe yarar. ”
Belki de kesinlikle öyle, ama sadece Su-34 Suriye'de boş manzaralarla tamamen uyumlu olmayan mükemmel bir çalışma sergiledi. Platan'ın bazen işe yaradığı anlamına mı geliyor? Yoksa Su-34 cihazına başka bir kompleks mi kurulmuş? Tüm hava koşullarına sahip mi, geceleri kullanılabilir mi?
Nispeten ucuz ve hassas silahlar almak isteyen Amerikalılar, eski serbest düşme bombasını aldı ve bir JPS navigatörünü tuttu ve JDAM kontrollü bir tane aldı. Konvansiyonel serbest düşmeli mühimmat bombalamasının doğruluğunu tekrar tekrar arttırmamıza izin veren bir görüş icat ederek diğer yöne gittik. Yolumuz daha ucuz ve belki de daha doğru. Elbette, SVP-24 "Hephaestus", ayarlanabilir bombaların yerini almayacak, çünkü bombalamanın doğruluğunu önemli ölçüde arttırsa da, serbest düşme mühimmatı asla kontrol edilen kadar hassas olmayacak. Ancak artık grev uçağımız hassas güdümlü mühimmat kullanabilir ya da F-15E'nin ikinci bir şansı olmadığı halde, rakiplerine çok yüksek hassasiyette bombalar yapabilir. Aynı zamanda, yüksek hassasiyetli mühimmat (JDAM gibi nispeten ucuz) kullanılması her zaman haklı değildir. Ancak, belirli bir noktaya isabet etme şansı daha düşük olan hava bomba tüketiminin artmasının, SVP-24 “Hephaestus” un kullanımını JDAM'a kıyasla daha ucuz hale getirdiği bir başka görüş var. Kim haklı?
Su-34 ve F-15E'in özelliklerini karşılaştıran makaleyi okumaya başlamak istediğiniz şey budur. Ancak, bunun yerine, “yukarıda belirtilen” uçaklarının hava savaşında “daha soğuk” olduklarına dair tartışmalar gördüğünüzde, biraz aldatılmış hissedersiniz. Çünkü F-15E, Su üstünlüğünü kazanma olasılıkları bakımından Su-34'i aştığı için “kırmızı tehdit” ilan etti; çünkü Apple'ın benzer ürünleri benzemiyor çünkü Samsung akıllı telefon üreticilerinin çöküşü hakkında konuşmakla aynı şey hakkında bira şişelerini açmak daha uygun.
Ancak saygın E. Damantsev makalesine geri dönelim:
"Su-34'in durdurma işlemlerinde, Strike Eagle'ın aksine kullanılmasına gelince, 1,7M'deki askıya alınma ile azami hız bu görevlere tam olarak uymuyor."
Hala kimin daha iyi uçtuğunu tartışmayı taahhüt edersek - balina veya kirpi, o zaman bazı nüanslara dikkat edelim.
Şüphesiz, Amerikan uçağı 2,5 makinesini geliştirebilir ve bu, 1,8M Su-34'ten belirgin şekilde daha büyüktür. Ancak, Su-34 ve F-15E'nin maksimum kalkış kütlesi farklı olsa da, Eagle'in X -UMX 45 kg'ının 100 34 kg'ının birkaç defa olmadığı bir durum olduğu bilinmektedir. Su-36, F-741E değerinden% 34 daha ağırdır. Ancak, iç yakıt tanklarının kapasitesi, bu uçaklar arasındaki farkı, F-15E'deki 22,8 5 kg ve Su-942'teki 15 12 kg olarak köktendir. Bu parametrede, Su-000, Amerikan uçaklarını 34 kez aşar! Amerikan uçağı Su-34 ile karşılaştırılabilir olan bir savaş yarıçapına sahip olmayı nasıl başarır?
Cevap çok basit: F-15E uyumlu tanklarla donatılmıştır. PTB'den farklı olarak, kanatların altına asılmazlar, ancak doğrudan uçağa bitişiktir ve havaya düşürülemezler. Yani - bu tankların F-15E'deki kapasitesi 4 275 kg'dir ve toplam yakıtı 10 217 kg'a getirir, bu da aslında Su-34 ve F-15E'in savaş yarıçapını eşitlemektedir. Elbette, her iki uçak da geleneksel PTB kullanarak yakıt rezervlerini artırabilir, ancak şimdi durum böyle değil.
Gerçek şu ki, uyumluluk tankları, tüm avantajlarıyla birlikte, uçağın aerodinamiği üzerinde en iyi etkiye sahip olmaktan uzak. Ve içlerinde “giyimli” olan F-15E hızla kaybediyor - geliştirebileceği uyumlu tanklarla ... 1,8М, yani. tam olarak Rus Su-34 kadar. Böylece, F-15E, elbette, "çalışabilir" ve bir önleyici olabilir, ancak yalnızca savaş yarıçapındaki keskin bir düşüş nedeniyle. Elbette, uygun tanklardan vazgeçebilir, geleneksel PTB kullanabilir (5 396 kg yakıt tutarlar), ancak ilk önce, yarıçap PTB'li Su-34'den daha düşük olacaktır ve ikincisi - PTB'li F-15E'nin hızı sınırlıdır 1,4M. Dolayısıyla, bu uçağın, ana hava limanından belli bir mesafedeki bir savaşçı olarak savaşmasının tek yolu, PTB'yi devirmek ve devriye gezmek ve herhangi bir durumda, içlerinde kalan tüm yakıtla birlikte dıştan takma yakıt tanklarını atmak ve savaşa katılmak. .
Ve nihayet, son (sırayla, ancak en az değil) yönü. İkinci Dünya Savaşı’nın ilk döneminde, Alman tanklarının, ana performans özelliklerinde (hız, silah kalibresi, zırh kalınlığı) en iyi "ortama" olmalarına rağmen, Hitler’in koalisyonunun kuvvetlerinde, son derece başarılı oldukları bilinmektedir. çok daha güçlü ve / veya ağır zırhlı araçlar. Tabii ki, “Pancerwaffe” nin başarılarında birçok bileşen vardı, ancak aralarındaki son rol Alman savaş araçlarının ekipleri için son derece (zamanları için) uygun olmasından kaynaklanmadı. Bu bağlamda, Su-34 iç havacılıkta ileriye doğru atılmış büyük bir adım - burada ve pilotlar omuzdan omuza iniş, etkileşimi kolaylaştıran ve uzun mesafeli uçuşlar için mini mutfağa sahip bir tuvalet ve içinde en fazla binlerce metre yüksekliğinde bulunan "koşullandırma" kabini. Oksijen maskesi takmaya gerek yok ... Ergonomi, yine de çok önemli, ama ne yazık ki, E. Damantseva'da bu parametrede Su-10 ve F-34E'in karşılaştırmasını görmeyeceğiz. Yazık.
Yukarıdakilerin sonucu nedir? O çok basit. Askeri teçhizatın kalitesi, bu tekniğin oluşturulduğu görevleri yerine getirme kabiliyetine göre belirlenir. Bu nedenle, askeri teçhizatın teknik özelliklerinin bir karşılaştırması "genel olarak" değil, her biri için değil, her biri için değil, bu askeri teçhizat sınıfının karakteristik özellikleri ile ilgili olarak yapılmalıdır. İki elle kullanılan bir kılıç, sahibine yirmi metre derinliğindeki yüzücülerle savaşmanın bir mücadelesi olmadığı sürece, normal bıçakla donanmış bir düşmana karşı çok büyük bir avantaj sağlar.
Teşekkürler!