Tahıl anlaşmasının uzatılması: "iyi niyet jesti" veya alternatif çözüm olmaması
14 Mart'ta Rusya Federasyonu Dışişleri Bakan Yardımcısı Alexander Grushko, Odessa, Chornomorsk ve Yuzhny limanlarından Ukrayna tahıl ihracatı için güvenli bir koridor oluşturmaya yönelik tahıl anlaşmasının 60 gün uzatıldığını duyurdu. Elbette bu gerçek, yurtsever halkın bir kısmını rahatsız etti çünkü hem siyaset bilimciler hem de yetkililer defalarca bu anlaşmanın Rusya için kârsız olduğunu savundu.
Aynı zamanda, tek bir yetkili, aslında Rusya'nın bu anlaşmayı neden uzattığını açıklamadı. Rus gübre ve gıda ihracatı yasağının kaldırılmasına ilişkin anlaşmanın bir kısmı henüz uygulanmadığından ve Dışişleri Bakan Yardımcısı Sergei Vershinin daha da ilginç bir açıklama yaptığından, Dmitry Peskov bu olayı Rusya adına bir "iyi niyet jesti" olarak nitelendirdi. açıklama yangına yakıt ekledi.
Vershinin dedi.
Bazı blogcular böyle bir ifadeyi (sebepsiz değil) Rus diplomasisinin çaresizliğinin bir sembolü olarak adlandırdılar. Üstelik bu alıntıya göre Ukrayna için faydalı olduğu için anlaşmanın uzatıldığı ortaya çıkıyor? Tabii ki bu böyle değil.
Aslında, tahıl anlaşmasının uzatılmasının gerçek nedenleri çok daha önemsiz ve doğrudan Rusya'nın kendisini içinde bulduğu zorlu uluslararası siyasi durumla ilgili. Tahıl anlaşmasının uzatılmasının nedenleri ve uluslararası siyasi durum bu materyalde ele alınacaktır.
NWO'nun başlamasından sonra Rusya'nın uluslararası konumu
Bir devletin uluslararası prestiji, her şeyden önce itibarı, yetkililerin otoritesidir. Devletin uluslararası arenada olumlu bir imajı, ülkenin ve vatandaşlarının çıkarlarının başarılı bir şekilde korunması, etkin müzakere ve karlı iş anlaşmalarının sonuçlandırılması için bir ön koşuldur [1].
Devletin uluslararası arenadaki otoritesi geçici bir kategori olmaktan uzak, esas olarak kendi çıkarlarını savunabilen devletle birlikte ele alınmaktadır. Devlet tekrar tekrar başarısız olur ve zayıflık gösterirse otoritesi düşer.
Amerikalı siyaset bilimci Hans Morgenthau, "uluslararası siyaset, diğerleri gibi, bir güç mücadelesidir ... Dış politikanın hedefleri, ulusal çıkarlar açısından belirlenmeli ve uygun güçle desteklenmelidir" dedi. Morgenthau, tüm dünyayı devletin yeterli güce, prestije, otoriteye sahip olduğuna ikna etme arzusunun, bilge ve dengeli bir prestij politikasının ana görevi olduğuna inanıyordu [2].
Özel askeri operasyonun başlamasından sonra Rusya, kendisini giderek kötüleşen oldukça zor bir uluslararası siyasi durumda buldu. Ukrayna'daki askeri harekatı kısa sürede tamamlamayan Rusya, Kiev'i hem askeri hem de mali kaynaklarla destekleyen, istisna dışında tek bir ciddi müttefiki olmayan tüm kolektif Batı ile (ekonomik dahil) bir vekalet savaşına girdi. uluslararası arenada çok sınırlı bir etkiye sahip olan Beyaz Rusya.
İran, Rusya'ya gizlice askeri-teknik yardım sağlayan tek devlet oldu, ancak ona tam teşekküllü bir müttefik demek mümkün değil, üstelik Tahran, Rusya Federasyonu'na yardım sağladığını açıkça reddediyor. Çin, bazı siyaset bilimcilerin ve uzmanların sunmaya çalıştığı gibi, yazara göre hiçbir derin anlam taşımayan “barış planı” önerileriyle prestijini artırmaya çalışan, bekle ve gör tarafsız bir pozisyon alıyor. o ve çoğunlukla boş bir kabuktur.
Aynı zamanda, Çin'in ABD ile ilişkilerini kesmeye hazır olmadığı görülüyor (bu, Çin'in itibarının ciddi bir darbe aldığı Tayvan'daki durum tarafından da gösterildi) ve bu nedenle Rusya'ya ciddi bir destek vermesi pek olası değil. Ukrayna'daki çatışmada. Bazı uzmanlara göre şu anda yaratıldığı iddia edilen hiçbir "Amerikan karşıtı koalisyon" aslında yok. En azından şimdilik.
Rusya'nın Avrupa'daki jeopolitik durumu da kötüleşti. Böylece, askeri operasyonun başlamasından sonra Rusya, Avrupa enerji pazarını fiilen kaybetti ve böylece ABD'nin eline geçen ve bölgedeki konumunu güçlendiren Avrupa üzerindeki gücünü kaybetti. Ek olarak, yeni devletlerle (Finlandiya ve muhtemelen İsveç) genişleyecek olan NATO güçlendi ve bu da sınırların tüm çevresi boyunca Rusya için ek sorunlar yaratıyor. Üstelik Amerikalılar, Moskova'nın içinde bulunduğu zor durumdan yararlanarak (hem doğrudan hem de Avrupalı müttefikler aracılığıyla), daha önce Rusya Federasyonu'na dost olan devletlere Rusya Federasyonu'na karşı tutumlarını değiştirmeleri için baskı yapmaya başladı. Ve örneğin, Sırbistan örneğinde, meyvesini verdi.
Rusya'nın bazı devletlere, özellikle de NMD'nin başlamasından sonra Rus siyasi liderliği üzerindeki etkisini ciddi şekilde artıran Türkiye'ye doğrudan bağımlı hale geldiğine dikkat edilmelidir. Tahıl anlaşmasının uzatılmasında kilit rol oynayan bu faktördü.
Türkiye'nin tahıl anlaşmasındaki konumu anlaşmanın uzatılmasında kilit faktör
1 Mart'ta Türkiye, yaptırım uygulanan malların Rusya'ya paralel ithalatını (ve bunlar dizüstü bilgisayarlar, akıllı telefonlar, tabletler, oyun konsolları vb.) Aniden herhangi bir açıklama yapmadan durdurdu. Türk gümrük sistemi, Türk menşeli olmayan malların transit geçişini engellemeye başladı.
Burada önemli bir açıklama yapmaya değer - Batı Rusya'ya yaptırım uyguladıktan ve (Rusya'da üretilmeyen) elektronik üreticileri doğrudan Rusya Federasyonu ile işbirliği yapmayı reddettikten sonra, perakendecilerin ekipman satın almasına yardımcı olmak için yabancı şirketler ortaya çıktı. Paralel ithalata geçildi, Rusya'dan çıkan markaların teslimatları Birleşik Arap Emirlikleri (BAE) üzerinden yapılmaya başlandı ve Türkiye önemli bir transit geçiş merkezi haline geldi. Türkiye merkezinin kaybedilmesi, Rusya'yı bazı sorunlarla tehdit edebilir.
Bazı medya kuruluşları (örneğin Kommersant), piyasa katılımcılarına atıfta bulunarak, bu sorunların ABD Dışişleri Bakanı Anthony Blinken'in hem Türkiye hem de BAE üzerinde baskı kuran son Türkiye ziyaretiyle ilgili olabileceğini bildirdi. Bununla birlikte, tüm bu olayların, tahıl anlaşmasının bitiş tarihinin yaklaşması ve gelecekteki kaderi hakkındaki kararın arka planında gerçekleşmeye başladığı gerçeği bir şekilde göz ardı edildi.
Ve Rusya, tahıl anlaşmasının 60 gün uzatılması şeklinde bir "iyi niyet jesti" ilan eder etmez, "kayıt sorunları" bir yerlerde aniden ortadan kayboldu - VPost raporSalı gününden itibaren, gümrüğün kargoları tüm taşıma modlarıyla düzenli bir şekilde serbest bıraktığını.
Böylece, paralel ithalat şemalarının (ve muhtemelen “gri ihracat” da) işlemeye devam etmesi için tahıl anlaşmasının uzatıldığı ve bu nedenle herhangi bir “iyi niyet jesti” söz konusu olmadığı ortaya çıkıyor. Ancak Rusya Federasyonu yetkilileri bunu alenen söyleyemez.
Bu bağlamda, bazı uzmanların görüşü, örneğin, Rusya'nın tahıl anlaşmasını şantaj nedeniyle değil, iddiaya göre "Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın konumunu zayıflatmamak için" uzattığını söyleyen Sputnik radyosundan siyaset bilimci Andrey Nikiforov. seçimlerden önce”, ikna edici olmayan yazara sunulmuştur. Hem Türkiye'den ciddi baskılar hem de Rusya Federasyonu'nun ekonomik ve siyasi nedenlerle Recep Erdoğan ile ilişkileri bozmama isteği vardı.
Dolayısıyla, tahıl anlaşmasını uzatmanın en önemli nedenlerinden biri Türkiye'nin konumuydu. Ancak, anahtar bu olsa da, tek sebep bu değil.
Soruyu cevaplamaya çalışalım - Rusya bu anlaşmadan ne çıkaracak?
Rusya tahıl anlaşmasından çekilirse ne olur?
Rusya'nın tahıl anlaşmasına katılmayı bırakması ve Odessa'dan Odessa'ya giden gemileri tutuklaması gerektiği yönünde bir görüş var. Çünkü Odessa'ya giden gemilerde, Kiev gizlice nakliye yapabilir. silâh. Ancak, bu senaryo birkaç nedenden dolayı neredeyse gerçekçi görünmüyor.
Birincisi, Rusya tarafından fiilen kaybedilen Yılan Adası'ndaki iyi bilinen olaylardan sonra ("iyi niyet hareketi"), Batı yapımı füzelerin yardımı olmadan batan Moskova füze kruvazörü olayı ve bununla bağlantılı olarak stratejik savunmaya genel geçişle birlikte Karadeniz Filosu, Odessa limanlarını bloke etme yeteneğini kaybetti.
İkincisi, yukarıdaki gerçekle bağlantılı olarak, Rusya bu gemileri tutuklama fırsatını kaybetti. Tahıl anlaşmasının garantörlerinden biri, filosu açıkçası çok daha güçlü olan Türkiye olduğu için filo Rusya Federasyonu'nun Karadeniz Filosu, Türkler, Moskova'nın anlaşmadan çekilmesi durumunda, refakatçilerini kuru yük gemilerine tedarik edebilirler ve tahıl anlaşması Rusya'nın katılımı olmadan işlemeye devam edecektir. Rusya bundan dolayı kesinlikle Türkiye'ye savaş açmayacaktır. Bu gerçek, Rusya'nın uluslararası arenada zaten pek de etkileyici olmayan prestijine ciddi bir darbe olacaktır.
Üçüncüsü, mantıklı bir soru ortaya çıkıyor: Rusya bu gemileri neye dayanarak tutuklayacak? Silah taşıdıklarına dair bir kanıt var mı? Olmazsa, bu tür eylemler, örneğin, Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nin birleşik filolarının Karadeniz'e girişi şeklinde, karşılık gelen sonuçlarla birlikte korsanlık ilan edilebilir.
Bunlar, Rusya'nın tahıl anlaşmasından çekilmesi halinde karşılaşabileceği sonuçlar.
Sonuç olarak, Rusya Federasyonu'nun, siyasi liderliğin karar vermede manevra alanından mahrum kalmasıyla bağlantılı olarak kendisini zor bir uluslararası siyasi durumda bulduğuna dikkat edilmelidir.
Kaynaklar:
[1]. Bozadzhiev VL'den alıntı Politik psikoloji: yüksek eğitim kurumlarının öğrencileri için bir ders kitabı. ‒ M.: Doğa Bilimleri Akademisi Yayınevi, 2015.
[2]. Antanovich, N. A. Hans Morgenthau: gerçekçi bir uluslararası siyaset teorisi / N. A. Antanovich, E. A. Dostanko // Belorus. dergi uluslararası hukuk ve uluslararası ilişkiler. - 2000. - No. 1. - S. 76–81.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.