Karabağ'da Nisan ayı "mini savaş" hem beklenmedik hem de çok bekleniyordu. Bu çok beklenen bir şeydi; çünkü bugüne kadar hiç kimse, politik bir demokrasi olmadan, bu çatışmanın barışçıl yollarla nasıl çözüleceğini açıklayamadı. Ancak, yoğun düşmanlıklar bir yıl önce 22'i durdurduğundan, onların yeniden başlatılmasının beklenmeyen bir durum olduğu görülüyor.
ASKERİ MÜKEMMELLİKTE BAHİS
1992-1994 savaşında ağır bir yenilgiye uğrayan Azerbaycan, düşmana karşı askeri üstünlük elde etmek için çok büyük çaba sarf etti. Büyük ölçüde, partilerin mevcut güç dengesinin gösterdiği gibi başarılı oldu. Bununla birlikte, Ermenistan ve Azerbaycan silahlı kuvvetlerinin bileşimi çok iyi biliniyorsa, Dağlık Karabağ Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetleri'nin (NKR) bileşimi, 2 - 5'taki 2016'a karşı çıksalar da tahmin edildiğine işaret etmek gerekir.
Bu yılın 1 Nisanında Azerbaycan kara kuvvetleri 100 ana tanklar T-90 ve 379 çeşitli modifikasyonların ana T-72 tanklarının yanı sıra, bazıları Silahlı Kuvvetlerden çekilen ve muhtemelen İsrail "Ahzarit" modelinde ağır piyade savaş araçlarına (IFV) dönüştürülecek olan 98 eski T-55 tankı. Ermenistan Silahlı Kuvvetleri, NKR Silahlı Kuvvetleri'nin bir parçası olarak 137 T-72 ana tank ve sekiz T-55 - yaklaşık 140 T-72 ana tank ve 34 T-55 tanktan oluşmaktadır. Açıkçası Azerbaycan’ın hem nicel hem de nitel olarak çok önemli bir üstünlüğü var.
Nisan ayının sonunda, tek T-90, Ermenistan'a, 2014'taki tank biatlon yarışmalarında bu ülkenin ekibi tarafından kazanılan Rusya'dan geldi, ancak elbette, güç dengesini değiştirmedi.
Piyade savaş araçları ve havadan saldırı araçlarına (BMD) yönelik olarak Azerbaycan'ın da önünde olmasına rağmen, bu kadar önemli olmamıştır. Onun Silahlı Kuvvetler etti BMD 20-1, 21-BRM 1K, BMP-63 1, 186-2 BMP ve BMP-101 3 iken Ermenistan Silahlı Kuvvetlerinde - BMD-10 1, 12-BRM 1K, BMP-167 1 ve 5 BMP-2. Buna karşılık, NKR Silahlı Kuvvetlerinde, o tarihte beş sözde BRM-1K, 80 BMP-1 ve 153 BMP-2 vardı. Zırhlı personel taşıyıcıları (BTR) ve zırhlı araç sayılarıyla Azerbaycan'ın üstünlüğü de oldukça önemlidir. BTR-3, 40 BTR-60, 239 BTR-70, 33 BTR-80, 70 BTR-80, 11 "Marauder" (Azerbaycan'da lisanslı olarak üretildi) ve ayrıca en az 55 Türk Kobra savaş araçları ve 85 MTLB. Ermenistan'da altı adet BTR-35, 393 BTR-152, 19 BTR-60, 54 BTR-70 ve 114 MTLB'ye kadar, NKR ordusunda yalnızca dokuz BTR-80 var.
Her iki tarafta da, söz konusu piyade savaş araçlarının ve zırhlı personel taşıyıcılarının önemli bir kısmı silahlı kuvvetlerde değil, iç ve sınır birliklerinde hizmet vermektedir, ancak bu onların savaşmasını engellemeyecektir.
Ayrıca Azerbaycan'ın önünde topçu var. Bir 150 OXYST var mm) ve 25 2C9 (mm 18). Ermenistan’ın silahlı kuvvetleri, 2 kendinden itmeli topçu 31С120 ve 66 2X1 ile silahlandırılırken, NKR ordusunda 122СNNXX tipinde 16 kendinden itmeli silahlar bulunur. Çekili Silahlar Azerbaycan kara kuvvetleri - 2 D-3 (18 mm) 2 M-19 (152 mm) 2000 155A15 ve 2 D-7 (203 mm), Ermeni ordusu 10 D-2 (1 mm) sahipken 28 2A3, 12 D-2 ve iki D-1 (mm 2). Buna karşılık NKR, en fazla 3 tabanca M-255 ve D-30 (122 mm), 36 D-46 ve ayrıca yaklaşık 130 D-16 ve 2А36 (24 mm) değerlerine sahiptir.
Azerbaycan'da 600 harçtan daha fazlası vardır - 400 2B14 (82 mm), 107 PM-38, 85 M-43 ve 10 Israeli CARDOM (120 mm). Ermenistan'da 80 kalibrelik mm (120 PM19, en fazla 38 M-62) olan 43 harç vardır ve NKR ordusunun harç sayısı bilinmemektedir.
Azerbaycan roket topçularının gelişimine büyük önem veriyor. 44 Sovyet MLRS BM-21 ve 20 Türk T-122 (122 mm), 30 Smerch sistemleri (300 mm), 30 Türk T-107 (107 mm) ve 20 TR-300 (302 mm) ve ayrıca 18 Rus alev makinası TOC-1A (220 mm) ve altı İsrailli çok kalibreli MLRS "Lynx". Ermenistan bunu tüm 47 BM-21 ve dört Çinli WM-80 (273 mm) ile karşılaştırabilirken, NKR sadece 24 BM-21'e sahip.
Azerbaycan’ın kara kuvvetlerinin tanksavar silahları arasında 10 Ukrainian Skif tanksavar füze sistemleri (ATGM), Rus Korneti 100, Malyutka Sovyet 150, Fagot 100, Metiz 20 bulunmaktadır. Ayrıca tanksavar tabancaları da vardır - 10 D-72 (44 mm) ve MT-85 (12 mm). Ermeni Silahlı Kuvvetleri, 100 ATTM “Malyutka”, 20 “Fagot”, 12 “Rekabet”, 10, 27 ve 71 35 44 ve 85 36 silahlı silahları 12 kalibreli 100 mm. NKR Ordusu, en az altı kendinden tahrikli Sturm-S tanksavar sistemine sahiptir ve Konkurs tanksavar sistemleriyle olduğu kadar çok sayıda BRDM-2 vardır, portatif tanksavar sistemlerinin sayısı bilinmemektedir.
Azerbaycan’ın askeri hava savunma sistemi, İsrail’in Zarab Barak-1’sinin bir bölümü olan 18’in bir bölümü olan Buk-М8 uçaksavar füze sistemleri (ZRK) ve Belarus’un Buk-MB’sinin (9 rampası) üç bölümünü içeriyor eski Sovyet Krug hava savunma sisteminin başlatıcısı, 27 kısa menzilli uçaksavar füzesi sistemleri (Osa tipi 150 kompleksi, sekiz Belarus-Ukrayna Tetrahedron kompleksi ve Strela-80 kompleksi 54 ve sekiz Tor-M10 sistemi) 1 Man-Portable Hava Savunma Sistemleri (MANPADS) Igla ve 300 MANPADS Strela-18, 3 uçaksavar silahı ZSU-40-23 Shilka'yı monte eder. Ermeni hava savunmasında altı ila dokuz Osa hava savunma sistemi, Strela-4 kompleksi, Strela-48 10 kompleksi ve Strela-30 taşınabilir 1 uçaksavar füzesi sistemi 200, 2 vardır. uçaksavar teçhizatları "Shilka". NKR ordusu en az altı “Osa” hava savunma füze sistemi, birkaç Strela-90 kompleksi ve en az altı Shilka ZSU ile silahlandırıldı.
Bu nedenle, karada, pratik olarak tüm teknoloji sınıflarında, Azerbaycan, Ermenistan ve Dağlık Karabağ Cumhuriyeti'ne göre önemli bir niceliksel ve genellikle niteliksel bir üstünlüğe sahiptir. Havada, bu üstünlük daha da büyüktür.
AÇILAN HAVA GÜCÜ
Azerbaycan ordusunun Buk-M1 ve Buk-MB kompleksleri ile ilgili birçok bölümü vardır. Fotoğraf www.mod.gov.az
savaşçı авиация Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri arasında 15 MiG-29 uçağı (iki muharebe eğitim uçağı dahil) ve altı modernize MiG-25PD avcı uçağı ele geçiricisi bulunmaktadır. Depolamada 22'ye kadar MiG-25 uçağı ve beşe kadar MiG-21 uçak var, ancak hizmete geri dönüşleri mümkün değil. Bununla birlikte, resmen savaşa hazır MiG-25PD'ler Karabağ tiyatrosunun koşulları için de çok uygun değildir, çünkü Sovyetler Birliği'nde bu uçaklar tamamen farklı görevler için yaratılmıştır. Ermenistan, savaş etkinliği son derece şüpheli olan tek MiG-25 ile buna karşı çıkabilir. bu bileşende Azerbaycan'ın üstünlüğü mutlaktır.
Azerbaycan'ın grev uçağı bu yılın nisan 1'inde. X-NUMX saldırı uçağı Su-33 (dört savaş eğitimi dahil), X-NUMX Mi-25 helikopterleri (en az sekiz tanesi Mi-27G sürümüyle yükseltildi) ve 24 en yeni Mi-24 helikopterlerini içeriyordu. Depoda beş Su-24 bombacısı ve Su-35 saldırı uçağı vardı, fakat görünüşe göre tamamen verimsizdi. Ermeni Hava Kuvvetleri'nde, aynı tarihte, 24 saldırı uçağı Su-17 (iki savaş antrenörü dahil) ve 15 Mi-25 helikopterleri vardı ve NKR Hava Kuvvetleri ile hizmette olan iki saldırı uçağı Su-12 ve üç Mi-24 helikopter vardı. Dolayısıyla, burada Azerbaycan'ın üstünlüğü çok büyük.
Ayrıca Azerbaycan Hava Kuvvetleri'nin, aynı zamanda dört adet keşif uçağı olan MiG-25РБ, iki IL-76 nakliye uçağı (başka bir uçak depoda), 23 eğitim uçağı L-39'e, 100 çok amaçlı ve nakliye helikopterlerine (82 helikopterlere kadar) sahip olduğu da eklenmelidir. Mi-17 ve Mi-8, yedi Mi-2 ve altı Ka-27 ve Ka-32). Ermenistan'ın hava kuvvetleri sırasıyla yaklaşık 10 nakliye uçağı (üç IL-76, üç ila altı AN-2 ve muhtemelen bir AN-24 ve AN-32), yaklaşık 20 eğitim uçağı (altı L- 39, 10-14 Yak-52, bir Yak-55, beş taneye kadar Yak-18T) ve 20-30 çok amaçlı helikopterlerin sırası (11-20 Mi-8 / 17 ve sekiz veya dokuz Mi-2). Başka bir Mi-8 helikopteri NKR Hava Kuvvetleri'nde.
Azerbaycan'ın kara savunması, iki uçaksavar füzesi sistemi bölümü (ZRS) C-300PMU2 (16 rampa), bir ZRS C-200 (dört rampa), 13-14 bölümünün S-CNXX (125 başlatıcıya kadar) bölümlerini içeriyor. Ermenistan'ın kara savunması üç C-54PT (300 rampa) ve iki C-36PS bölme (300 rampa), bir C-24 hava savunma füze sistemi (altı rampa), beş C-75 tabur (125 rampa), yanı sıra üç “Circle” SAM (20 rampası). NKR hava savunma sistemi muhtemelen en az bir ZNS C-27PS ve “Kub” hava savunma füze sistemine ve beş veya altı Krug hava savunma sistemine (300-15 rampa) sahiptir. Ermenistan'ın C-18, C-75 ve “Circle” hava savunma füze sistemlerinin önemli bir bölümünün NKR hava savunma sistemine aktarılması muhtemeldir.
Coğrafi nitelikte nedenlerle Karabağ savaşında yer alamadıkları için Azerbaycan'ın deniz kuvvetlerini tanımlamak anlamsızdır.
HERKESE KARŞI HIMSELF
Nisan mini savaşının sonuçlarını tartışmak geleneksel olarak zordur, çünkü partilerin her biri, her zaman olduğu gibi, birliklerinin mutlak ihtişamından ve düşman birliklerinin toplam önemsizliğinden bahseder. Fakat ortada yatan gerçek hala öğrenilmeli.
Partilerin başarı ve başarısızlık kriterleri elbette kayıptır. Aynı zamanda, her iki taraf da bilinen Suvorov'un “daha fazla yaz, neden, neden onlar için üzüleceğini” ilkesiyle yönlendirilen düşmanın zararlarını bildirir. Buna göre, kayıplar kendilerine zarar verenlere göre ve objektif kanıtlarla değerlendirilmelidir (fotoğraf ve video). .
Donbass'taki savaş sırasında teknolojideki kayıpları gidermekle faaliyetlerine başlayan, ancak daha sonra diğer mevcut çatışmaları ele alan tanınmış bir yerli site var. Fotoğraf ve video bilgisine dayanarak derlenen verilere göre, Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri Nisan savaşında bir Mi-24G helikopteri ve dört İsrail yapımı uçağı, NKR Silahlı kuvvetleri Ermenistan'da oluşturulan altı T-72 tankı ve iki X-55 uçağı kaybetti. . İlginçtir ki, partilerin kendileri kendi büyük kayıplarını bile kabul etmişlerdir. Azerbaycan, helikoptere ek olarak, bir tankın kaybını fark etti (açıkçası, bu bir T-72 idi). Bu nedenle, bu ülkenin Güneşi, 378 T-72 ve 26 Mi-24'e (en az yedi Mi-24G dahil) sahiptir. Karabağ, 14 tanklarının kaybını fark etti (görünüşe göre hepsi T-72), bu türden yaklaşık 126 tankları kaldı. Tarafların teknikteki kayıpları hakkındaki diğer bilgiler objektif olarak doğrulanmamıştır. Kendi verilerine göre öldürülen insan kaybı, Azerbaycan'dan (altı sivil dahil) 37 ve NKR'den 92 (dört sivil dahil) olmakla birlikte, diğer Azerbaycan verilerine göre yalnızca ordu bu ülkeyi 93 kişilere kaybetti.
Tanklarda NKR Silahlı Kuvvetleri'ndeki yüksek kayıplar dikkat çekiyor. Son derece eski T-55'i dikkate almazsanız, Karabakh'ın tank filosunun% 10'ini dört gün içinde kaybettiği ortaya çıktı! Veya NNR ve Ermenistan silahlı kuvvetlerini toplarsak,% 5. Aynı zamanda, mevcut verilere göre, bu kayıpların çoğu insansız hava araçlarına - kamikaze tarzında faaliyet gösteren Kharop İsrail yapımı mühimmat devriyeleri - sığınaklarındaki Ermeni tanklarını imha ettiler. Ermeni tarafı için bu çok yüksek bir uyandırma çağrısıdır. Genel olarak, savaştan sonra birkaç Ermeni generalinin görevden alınması, Erivan ve Stepanakert'te bu sonuçlardan çok memnun olmadıklarını teyit ediyor.
Bununla birlikte, aynı zamanda, teknolojideki ani, niceliksel ve niteliksel üstünlüğe rağmen, Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri, Nisan savaşının ilk gününde bile, son derece önemsiz başarılara imza attı ve önümüzdeki üç gün boyunca Ermeni müdahalesi sonucu neredeyse tamamen kaybedildi. Anlaşılan, sonuçta, Azerbaycanlılar Ermenilerden aşırı derecede önemsiz bir bölgeyi “ısırmış”. Bakü’nün planları, gerçekte elde edilen sonuçlarla açıkça karşılaştırılamıyordu. Ancak, Azerbaycan'da yürürlükte olan keşif ortaya çıktı, ancak onun için olumsuz bir sonuç da oldu. 1992-94 savaşına kıyasla, Azerbaycanlılar ileride Ermenileri ciddi problemlerle tehdit eden teknik olarak oldukça ileri düzeydedir. Ancak, komuta ve kontrol alanında olduğu gibi, personelin savaş ve ahlaki ve psikolojik eğitiminde olduğu gibi, üstünlüğü, görünüşe göre, neredeyse bir çeyrek yüzyıl boyunca Ermeniler tarafından güvenle korunmaktadır. Şu anda, bu, Azerbaycanlıların teknik üstünlüğünü tam olarak telafi ediyor, ancak bu durumun sonsuza dek süreceği anlamına gelmiyor. Fakat bugün, ikisi de Karabağ'ı topraklarını görseler de, Ermenilerin savunması arzusu, Azerbaycanlıların onu geri gönderme arzusundan daha güçlüdür.
YERLEŞİM SORUNU
Askeri ve ahlaki-psikolojik hazırlıkta, Ermenistan ve Dağlık Karabağ askerleri emsallerini aşıyor. Reuters Resimleri
Her iki tarafın da Karabağ'ı topraklarında görmesi, anlaşmazlığın barışçıl bir şekilde çözülmesini nesnel olarak imkansız hale getirdiği özellikle vurgulanmalıdır. “Çatışmanın“ askeri bir çözümü olmadığını ”söyleyen Rus ifadeleri demagojiye çok benziyor ve Batı’nın“ taraflar arasındaki güveni tekrar sağlama ihtiyacı ”ndan kaynaklanan siyasal doğruluğu o kadar aptalca ki, yorumları bile haketmiyor. Ermenilerin ve Azerbaycanlıların karşılıklı nefreti, azalmayan bir şey değil, hatta büyüyor. Ve bu çok gerçek bir "insan" nefretidir. Ve bir uzlaşmanın neye benzediğini anlamak kesinlikle imkansız.
Bakü kesinlikle böyle bir şey yapmayacak olsa da Karabağ, mümkün olan en geniş özerklik haklarıyla bile Azerbaycan'ın yapısına geri dönmeyecek. Genellikle olası bir uzlaşma olarak kabul edilen NKR'yi çevreleyen gerçek Azerbaycan bölgelerinin Ermenilerinin geri dönüşü, Karabağ'ın stratejik konumunu, Lachin koridorunun Ermenileri kalsa bile, şimdiki zamandan çok güçlü ve ahlaksız felaketlere çevirir. Buna göre, Ermeni tarafı, ancak NKR'nin bağımsızlığının kesin olarak yasal olarak tanınması durumunda böyle bir dönüş yapabilir, ancak Bakü böyle bir olasılığı düşünmeyecektir. Azerbaycanlı mültecilerin Karabağ'a dönüşleri ve orada ikamet etmeleri ancak Stepanakert'in kabul edemeyeceği Azerbaycan askerlerinin koruması altında tahmin edilebileceği gibi mümkün. Karabağ sorununun “uluslararası hukuk” çerçevesinde çözülmesi hakkında konuşmak daha önce anlam ifade etmedi ve Kosova önceliği bu “hakkı” basitçe “yok etti” (en azından özellikle NKR'yi içeren tanınmayan devletler sorununa atıfta bulunarak) ).
Dolayısıyla, barışçıl bir çözüm için tek seçenek taraflardan birinin gönüllü koşulsuz teslim olmasıdır. Şu anda ne Ermeniler ne de Azerbaycanlılar kesinlikle teslim olmayacaklar ve neden onlar? Mevcut statüko Azerbaycan dışındaki herkese yakışır, çünkü statükon yenilgisini düzeltti. Statükoyu barışçıl yollarla değiştirmek kesinlikle imkansız olduğundan ve bunu kimse yapamayacağından, Bakü, Rusya, İsrail ve Türkiye'de en fazla ekipmanı satın aldığı askeri yollarla bozmak istiyor. Tek sorun, Azerilerin yalnızca NKR üzerinden değil, NKR ve Ermeni silahlı kuvvetlerinin belirleyici üstünlük güçleri üzerinde kazandıklarına karar vermeleri ve Ermeni savunmasını kırmalarını ve tüm kayıp bölgelerinin tam olarak geri dönmelerini sağlamalarıdır.
Nisan ayındaki olayların gösterdiği gibi, Azerbaycan hala belirleyici bir üstünlükten çok uzak. Öyleyse neden Bakü'de savaşmaya karar verdi? Belki de Azerbaycan liderliği durumu yanlış değerlendirdi. Ya da kasıtlı olarak keşif yürüttüler, ancak Stepanakert'in bayrağını saymadı. Ancak, Bakü'nün ana stratejik müttefiki Ankara tarafından yönlendirilmesi çok muhtemel. Erdoğan Moskova'ya simetrik olarak cevap vermeye karar verdi: Suriye'de kendisi için çok büyük problemler yarattı, Kafkasya'da problemler yaratmaya karar verdi. Ve söylemeliyim ki, birçok yönden başardı. Evet ve başarısız olamadık, çünkü Moskova bu sorunların kendisinin yerine geçiyor. Rusya, nisan savaşından herhangi bir askeri veya ekonomik zarar görmedi, fakat politik zarar belli.
BİRLİKTE DILEMMA
Moskova'nın Erivan ya da Bakü ile arkadaş olmasının kiminle nesnel olarak daha karlı olduğunu tartışmak, uzlaşmaz Ermeni-Azerbaycan çatışması gerçeğini görmezden gelmek ve tarafsızlığı sürdürmeye çalışmak uzun ve ilginç olabilir. Ancak, aslında, Ermenistan'ın hemen hemen tüm uluslararası uluslararası meselelerde Rusya'yı destekleyen Toplu Güvenlik Antlaşması Örgütü'nün (CSTO) bir üyesi olduğu ortaya çıktı. Azerbaycan, Sovyetler sonrası alanda hiçbir Rus yanlısı örgüt üyesi değildir, esas olarak etnik açıdan Ankara ile ilgili olan Moskova ile dış politikasına hiç girmemiştir. Örneğin, Mart ayındaki 2014, Kırım konusunda bizim için en önemlisi olan Ermenistan, BM Genel Kurulunda Rusya ve Azerbaycan ile birlikte - Rusya’ya karşı oy kullandı. Erivan, Moskova'nın yasal ve fiili bir müttefiki, ancak Bakü değil. Moskova’nın nesnel olarak iyi ya da kötü olduğu sürece, bu makalenin yazarı cevap vermeye hazır değildir, sadece gerçeği belirtir. Başka bir gerçek, müttefik yükümlülüklerin yerine getirilmesi gerektiğidir. Geçtiğimiz sekiz yılda, Abhazya, Güney Osetya, Kırım, Suriye, Rusya'dan örnekler kullanarak Rusya'nın çok güçlü ve güvenilir bir müttefik olduğunu ortaya koyarken, NATO aynı örnekleri kullanarak onunla dostluğun intihar olduğunu gösterdi. NATO, Karabağ ihtilafında gerçekten yer almıyor, ancak Rusya ilk ciddi “program başarısızlığı” yaşadı.
Yukarıda da belirtildiği gibi, son yıllarda Azerbaycan, Rusya, Türkiye ve İsrail'den büyük miktarda modern askeri teçhizat satın aldı. En çok оружия Azerbaycan ayrıca, açıkça Bakü merkezindeki geçit törenleri için değil, Karabağ'daki Ermeni tahkimatlarına girme amaçlı saldırı sistemlerini satın aldı. Bunu anlamak için bir diplomat ya da askeri bir adam olmanıza gerek yok. Bu nedenle, Moskova, CSTO müttefiğine karşı savaş için kasıtlı olarak Azerbaycan'a silah sattı. Ticari açıdan bakıldığında, çok iyi bir anlaşma yapıldı, ancak politik açıdan en az şüpheli olduğu söylenebilir. Bu vesileyle Moskova'dan gelen "satamayacağımızdan - başkalarını satacağımızdan" argümanı bu durumda daha güçlü ve kaba olmasa daha şüpheli. Buna ek olarak, bazı şeylerin "öteki" satamazlar. Örneğin, dünyada en güçlü TOC-1A sisteminin analoglarına sahip olan hiç kimse yoktur, yani ön hattında Karabağ birliklerine çok büyük zararlar verebilir. Azerbaycan'ın T-90'in bir analogunu nerede bulabildiği tamamen anlaşılmaz. Öyleyse "diğerleri" hakkındaki tartışma sadece aşırı derecede sinirli değil, aynı zamanda gerçekliğe de uymuyor.
Görünüşe göre, bunların hepsini gerçekleştiren Kremlin, ateş yakmak ve Karabağ'daki statükoyu geri yüklemek için önemli çabalar sarf etti. Sorun, yukarıda bahsedildiği gibi, sonsuza dek imkansız olması ve Moskova'nın “çatışmanın barışçıl çözümü” için sihirli bir tarifinin bulunmaması, çünkü hiç mevcut değil. Buna ek olarak, Erivan şimdi oldukça açık bir şekilde “poz veriyor” ve anlaşılabilir. Çünkü Moskova’nın CSTO’nun varlığının ışığında belirgin bir şekilde nötr bir pozisyon alma girişimi biraz garip görünüyor. Bu arada, Moskova hala CSTO’da sanal NATO’nun bir benzeri - güçlü bir askeri blok olarak görmek istiyor. Artık kimsenin kimseyi koruyamayacağı bir baloncuk olan gerçek bir NATO analoğuna sahip olduğumuzu kesin olarak söyleyebiliriz.
Bununla birlikte, Nisan savaşından önce bile, Rusya aynı alev fırlatma sistemleri TOC-1A ve Smerch çoklu roketatar dahil olmak üzere silahların Ermenistan’a tedarik edildiğini açıkladı. Ve krediyle (Azerbaycan'a ekipmanı tam fiyatla sattık). Bir dereceye kadar, bu, çatışma bölgesindeki güç dengesini geri getirecektir. Ve statükoyu desteklemek, özellikle petrol ve doğal gaz fiyatlarındaki düşüşün Azerbaycan askeri bütçesine ciddi bir darbe yapmış olması nedeniyle, tüm diplomatik çabalardan daha iyi olacaktır. Yukarıda da belirtildiği gibi, Azerbaycan'ın şu anki, çok önemli askeri üstünlüğü bile kendisine bir zafer sağlamıyor. Bu üstünlüğün azalması durumunda, Bakü’nün Dağlık Karabağ Cumhuriyeti’ne askeri bir operasyonla ilgili kararı belirsiz bir geleceğe taşınacak.
Bir bakıma, şimdi Azerbaycan parasıyla Ermenistan'a silah tedarik edeceğimiz ortaya çıkıyor (elbette, bütün bunlar tam anlamıyla olmasa da). Belki de bu gerçek, altında kuşkusuz temellerin olduğu Ermeni’nin Moskova’ya karşı şikayetini yumuşatır.