"2 gün taşınma izniniz var." diyorlar. Diyorlar da bunun yanında bir de eli ayağı çabuk, problem çözücü, zekâ küpü bir anne vermeyi unutuyorlar. Benim, saçının fönü ve "İstanbul'a gidiyorum elbisesi"yle gelen annem, 2 gün boyunca tam bir Hafiize Ana'ya dönüştü. Yıkadı, ütüledi, çıkardı, astı, kuruttu, sildi, yerleştirdi, pişirdi, topladı, olmadı tekrar başa aldı. İçine sindiği anda yepyeni bir fön daha çektirip kendini Akmerkez'e attı.
Mesela, sodayı içti bitirdi diyelim; ve adım adım üstte yazdığım şeyleri yapacak. Tamam mı? Sodayı içti bitirdi, konuşmaya başlıyor: Şu sodamı da mutfağa bırakayım da senin şu etekucu sökülen elbiseni dikeyim. Elbiseyi getirdi, yanlış elbise getirmiş. Yanlış elbiseyi getirmişim, bunun bir tarafında sökük vs. var mı? Sökük yokmuş. Bunu götüreyim de diğerini getireyim. Elbiseyi getirir. Şunu dikeyim de böyle giyme. Çok belli oluyor kızım. Görmüyor musun bunun söküldüğünü? Neyse dikeyim de sen bunu topuklu ayakkabıyla filan giyme, giyersen de dikkat et. giyeceksen de ayakkabını çıkart öyle giy. Artık bu noktadan sonra içime içime kan ağlıyorum.
Taşınma evvelinde IKEA'ya hayli burun kıvıran, ayyy IKEA da çok kalitesiz canım! diyen beeeen, tüm sözlerimi Modoko'nun birbirinden hayli sevimsiz esnaflarını gezerken geri aldım. Bir kere: çoğu zevksiz. Rengini beğendiğin koltuğun illaki kolçakları arabesk, kolçaklar tam sana göreyse ayakları kızıl, her şeyi tam sana göre diyelim, ÇOT: fiyatı 2000TL! Bir de "kazan farkı" adı verilien -aslında hayli mantıklı bir durum sebebiyle, kesinlikle teşhirdeki takımın sadece kanepesini alıp eve götürme gibi bir şansın yok. Tek bir koltuk istiyorsan 1 ay bekleyeceksin. Bekleyeceksin... Ya da teşhirdeki tam takımı salonuna koyup olası altın günlerine davetiye dağıtacaksın.
Bu arada hiç denk geldiniz mi bilmiyorum. Muhtemelen Ankara'da SİTELER'de, efendime söyleyeyim İstanbul'da Modoko'da gezenler bilir: "Çok katlı mobilya mağazasında çalışan genç kadın" diye bir tipleme var. Bunlar muhakkak platform topuk ayakkabılı, muhakkak full makyajlı, saçlar yapılı... Bir dudağını büze büze konuşmalar, cinnet!
Neyse en son ne ara kendimizi Modoko'nun dudak büzen platform topuklarından koparmaya karar verdik, hatırlamıyorum. Bayılmışım... Kendimi İsveç'in köfteleri ve sınırsız gazı kaçmış kolasıyla meşhur o küçük köyünde buldum. Sonra bir kanepe, bir de hayal berjeri alarak mutlu ve huzurlu bir şekilde evimize döndük. Nakliye 2 gün sonra, montaj da ondan 2 gün sonra.
Şimdi... Bir Cumartesi sabahı tek başıma uyandığımda kendi kendime yanlışlıkla "Günaydın!" dediğim, tuvaletin kapısını kapatmamayı hâlâ unuttuğum, sanırım ilk eşyaların heyecanıyla sürekli düzenli tuttuğum bir evim var. Tüm bir hafta sonu kâh uzanıp kâh oturmak, kitap okurken uyuyakalmak, çay içip müzik dinlemek de güzelmiş.
Çok bunaldığım bir dönemde bir arkadaşımın dediği gibi, "Ne olursa olsun, kapını kilitlediğinde, orası senin..."