Jose Maximiliano Cortes, ağır aksak, tık nefes çıktığı merdivenlerin tam ortasında durdu. Tam ortası olduğunu, üstünde yaylanıp mafsallarını gevşetmeye çalıştığı o basamağın köşesindeki kırıktan anlıyordu. Korkulukla birleştiği yerdeki kırıktan. Sağ tarafından dönüp geldiği yola baktı. Önce saymaktan vazgeçmişti, bir kırık yüzünden. Sonra okumaktan... Eskisi gibi tat alamıyordu kitaplardan. Kullanmak zorunda kaldığı okuma gözlüğü ruhunu çalmıştı satırların. Tüm benzerlik, sadece birisini daha önce bırakması olsa da her durduğunda aklına gelen ilk şey, saymayı bıraktıktan sonra okumaktan da vazgeçtiğiydi. Yazmayı da bırakmıştı. Yazdığı şey roman ya da öykü değil sadece alışveriş listesi olsa da sonuçta bırakmıştı işte. Domuz pastırması ve baton ekmek almak için listeye gerek yok.
Jose Maximiliano Cortes başını kaldırdı dosdoğru. Tam ortasında durduğu merdivenlerin bittiği yerde dikilen, savaş artığı asker eskisi dilenciyi aradı gözleri. Bulamadı. Her sabah işe giderken; merdivenlerin bitiminde dikilen, önündeki kutuya atılan bir kaç meteliğe kayıtsız, kirli sakalının arasında sigara dumanı eksik olmayan asker eskisinin önünde durur, yüzüne bakar, geceden hazırladığı tek meteliği kutuya ses çıkarmadan koyup yoluna devam ederdi. Yoktu. Derin bir nefes aldı; Finlandiya Uppsalla'da Ren geyiği çiftliğine çoban aranıyor ilanına başvurmaya karar verdi.
174 basamağı inmek için geri döndü.