İtalyan tanklar M11 / 39, Sidi Barrani konumunda. 17 Eylül 1940
İtalya 80 yıl önce Mısır'ı ele geçirmek için stratejik bir askeri operasyon gerçekleştirdi. Kuvvetlerdeki önemli bir avantaja rağmen, İtalyan birlikleri kendilerini yetersiz gösterdiler, İngilizleri bastıramadılar ve Süveyş Kanalı ile Mısır'ı ele geçiremediler.
Akdeniz, Afrika ve Orta Doğu için Mücadele
Hollanda, Belçika ve Fransa'nın kuzeyini işgal ettikten sonra savaşın mantığını takip eden Hitler, Akdeniz'de, Afrika'da ve Ortadoğu'da hakimiyet mücadelesi başlatmak zorunda kaldı. Bu mücadeleye, Avrupa'nın ve tüm Batı'nın lideri olduğunu iddia eden Üçüncü Reich'ın stratejik, siyasi ve ekonomik çıkarları neden oldu. Bu alanların kontrolü, büyük karlar elde etmeyi, kendilerine stratejik hammadde, insan kaynakları ve satış pazarları sağlamayı mümkün kıldı. En önemli iletişim, başta İngiltere ve Fransa olmak üzere Avrupa metropollerini kolonilerine bağlayan Akdeniz, Orta Doğu ve Afrika'dan geçti.
Akdeniz, devam eden II.Dünya Savaşı koşulları altında özellikle stratejik öneme sahipti. Üzerinde deniz ve hava kuvvetleri üsleri bulunan Kuzey Afrika sahili, filonun ve deniz kuvvetlerinin kullandığı stratejik bir dayanak noktasıydı. авиация Fransa ve İtalya kıyılarına, Balkanlar'a ve Türkiye'ye saldırabilir. İngilizlerin, Fransa'nın düşmesinden sonra Fransız filosunu yok etmeye çalışması ve bir fırtına karşısında Fransız gemilerinin Almanlar ve İtalyanlar tarafından ele geçirilmesi boşuna değildi. Ayrıca, Kuzey Afrika bölgeleri kara kuvvetlerinin saldırısı için köprübaşı olabilir ( filo ve Hava Kuvvetleri) Afrika ve Orta Doğu'nun hinterlandına. Afrika, Avrupalı avcıları bir hammadde ve gıda kaynağı olarak ilgilendirdi.
En önemli bölge, İngiliz sömürge imparatorluğunun kalelerinden biri olan Süveyş Kanalı'nın bulunduğu Mısır'dı. Ortadoğu, Fransız ve İngiliz imparatorluklarının kalesiydi. Avrupa'dan Asya'ya giden ana deniz ve kara yolları buradan ve Süveyş'ten geçiyordu. Bölgenin petrol rezervleri özel bir yere sahipti. 1937'nin başında Ortadoğu'da keşfedilen "siyah altın" rezervleri, tüm kapitalist dünyanın rezervlerinin% 20'sinden fazlasını oluşturuyordu. Irak, Suudi Arabistan ve İran'daki petrol üretimi İngiltere için hayati önem taşıyordu.
Akdeniz'in bir diğer stratejik bölgesi Balkanlardı. Bir yandan, güney ve doğuya hareket için stratejik bir dayanak noktasıydı. Öte yandan burada zengin bir hammadde ve yiyecek tabanı vardı. Hitler bunu çok iyi anladı. Küçük Asya, muhalif taraflar için de önemliydi. Avrupa'dan Yakın ve Orta Doğu'ya giden en kısa rota Türkiye'den geçti. Sonuç olarak Balkan ülkeleri ve Türkiye devam eden dünya savaşından uzak duramadı.
1937'de Mussolini ve Hitler
Akdeniz iletişimi hem İngiltere hem de Almanya ve İtalya için büyük önem taşıyordu. İngilizler, Akdeniz'deki ana üsleri olan Cebelitarık, Malta ve Süveyş'in kontrolünü sürdürmeye çalıştı. Orta Doğu'dan Afrika'ya ve Avrupa'ya olan yolculuk Akdeniz'de üç kattan fazla uzundu. Ve Hindistan'dan Avrupa'ya Afrika çevresindeki Süveyş Kanalı'ndan 8 bin km daha uzundur. Akdeniz'de taşımacılığın durması, İngiltere'nin stratejik hammadde arzını kesintiye uğratacak şekilde tonaj cirosunda 2–4 kat düşüşe yol açabilirdi. Birliklerin ve takviyelerin bir tiyatrodan diğerine transferini büyük ölçüde yavaşlatırdı. Yani Hitler, Rusya'ya saldırmak yerine Süveyş'i işgal etmiş olsaydı, Britanya İmparatorluğu'na şah mat verirdi.
Almanya, İkinci Reich zamanından beri Afrika, Yakın ve Orta Doğu'daki geniş alanlarda hak iddia etti. Almanlar, Afrika'daki eski kolonilerini yeniden kazanmak istediler: Kamerun, Güneybatı (modern Namibya) ve Doğu Afrika (modern Tanzanya, Burundi ve Ruanda). Bunlar, Belçika Kongosu, Fransız Ekvator Afrika, İngiliz Kenya ve Rodezya da dahil olmak üzere Afrika'daki yeni bir Alman sömürge imparatorluğunun çekirdeği olacaklardı. Güney Afrika Birliği, vasal faşist bir devlet olacaktı. Madagaskar da Almanya'nın etki alanına geçti.
"Büyük İtalya" planları
İlk başta Hitler, Avrupa'nın tam efendisi olmak istedi. Doğuya baktı. Alman tümenleri Doğu'daki "yaşam alanını" fethederken, Akdeniz ve Afrika'daki ana rol İtalya'ya verildi. Duce'nin Führer'in arkasını Akdeniz'den sağlaması gerekiyordu.
Aynı zamanda Mussolini'nin de Akdeniz havzasında ve Afrika'da kendi planları vardı. 1939'da dünya savaşının resmen patlak vermesinden önce bile, Roma "büyük bir Roma imparatorluğu" yaratmaya başladı. İtalyan faşistler, Roma İmparatorluğu'nun İtalya'da bir çekirdekle yeniden canlanmasını hayal ettiler. 1935-1936'da. İtalyanlar, 1939 - Arnavutluk'ta Etiyopya'yı fethetti. 1940 yazında İtalya, Fransızlara karşı Alman saldırganlığını destekledi ve güneydoğu Fransa'nın bir parçasını ele geçirdi. Aynı zamanda Roma, Güney Fransa'nın daha geniş toprakları olan Korsika'yı talep etti.
İtalyan faşistler, Balkanlar'daki (Karadağ, Dalmaçya) en önemli adaları ve bölgeleri ele geçirmek için Atlantik ve Hint Okyanuslarına erişim de dahil olmak üzere Akdeniz'de tam hakimiyet kurmayı planladılar. Libya ve Etiyopya'nın yanı sıra İtalyanlar imparatorluklarına Mısır ve İngiliz-Mısır Sudan'ı, İngiliz ve Fransız Somali'si, Aden, Sokotra Adası'nın bir bölümünü de dahil edeceklerdi. İtalya'nın etki alanı Yemen, Umman, Suudi Arabistan, Irak, Türkiye, Filistin ve Ürdün'ü içeriyordu.
"Great (Greater) Italy" Haritası
Tarafların güçleri. İtalya
1940'a gelindiğinde İtalya, metropol dahil Akdeniz bölgesinde ve Kuzeydoğu Afrika'da önemli güçlere sahipti. Sömürge güçleri ve faşist milis oluşumları da dahil olmak üzere kara kuvvetleri, 71 milyondan fazla insan olmak üzere 1,1 tümene sahipti. Hava Kuvvetlerinin 2,1 binden fazla uçağı vardı, filo - yaklaşık 150 büyük gemi (4 savaş gemisi ve 22 kruvazör dahil) ve 115 denizaltı. Ancak faşist İtalya, 20'lerde genişleme, saldırganlık ve militarizasyon yoluna giren askeri-politik liderliğin tüm çabalarına rağmen savaşa hazırlıksızdı. Silahlı kuvvetler az çok etkili bir şekilde yalnızca geri rakiplerle savaşabilirdi. Aynı zamanda, güçlü bir partizan hareketi İtalya'da önemli güçleri ele geçirdi.
İtalyan ordusunun silahlanması büyük ölçüde modası geçmişti (Birinci Dünya Savaşı'ndan kalma topçu parkı dahil). Ülkenin askeri-sanayi üssü zayıftı, hammadde kıtlığı vardı. İtalya bağımsız olarak silahlı kuvvetlere modern silah ve Teknoloji. Almanya'nın kendisi Rusya ile savaştı ve savaşmaya hazırlandı, bu nedenle müttefiklere tedarik sınırlıydı. Kara kuvvetleri ve hava kuvvetleri Afrika'da savaş operasyonları yürütme konusunda çok az deneyime sahipti (iletişim eksikliği, genellikle tamamlanmış, tedarik sorunları, içme suyu temini vb.). Düşük mekanizasyon İtalyan birimleri için büyük bir sorundu.
Ancak tüm sorunlara ve eksikliklere rağmen İtalyan liderliği, Kuzey ve Doğu Afrika'daki düşmanlıklara hazırlanıyordu. Eritre, İtalyan Somali, Etiyopya ve Libya'ya önemli birlikler gönderilmişti. Yani İtalyanlar, Mısır ve Sudan'daki İngiliz birliklerini (İngiliz, Avustralya, Afrika sömürge, Hindistan, Yeni Zelanda ve Güney Afrika askerleri) kanatlardan kuşatmak için operasyonlar yürütebilirdi.
Bir İtalyan makineli tüfekçisi, Somali'nin İtalyan işgali altındaki kesiminde Berbera kenti yakınlarındaki gölgelerde uyuyor. Yanında Schwarzlose ağır makineli tüfek var
Müttefikler
İngiliz-Fransız komutanlığı başlangıçta her iki düşman grubunu - Libya ve Etiyopya'yı - yenmeyi planladı. Keneler içinde alınacaklardı: Mısır ve Tunus'tan Libya'ya, Sudan ve Kenya'dan Etiyopya'ya vurmak. Operasyonun başarısı, Müttefiklerin filo ve havacılığın yardımıyla Etiyopya ve Libya'daki İtalyan gruplarını İtalya'dan kesebilmesinde yatıyordu. Ve takviye, erzak, yedek parça olmadan, kolonilerdeki İtalyan birlikleri yenilgiye mahkum edildi. Kolonilerin askeri-endüstriyel üssü yoktu. Savaşın patlak vermesi durumunda, Fransız filosu Batı Akdeniz'in, İngilizlerin - doğunun kontrolünü ele geçirmek zorunda kaldı. Müttefikler, Akdeniz'deki hakimiyeti fethettikten ve Afrika'daki düşmanı yendikten sonra, İtalya'nın kendisine saldıracaklardı.
Aynı zamanda, savaş planları geliştirirken, İngilizler geleneksel olarak müttefikleri ("top yemi") kendi çıkarları için kullanmayı amaçladı. Her şeyden önce, hisseler, büyük birlikleri Kuzey Afrika ve Orta Doğu'da bulunan Fransız birliklerine verildi. Libya'daki İtalyanlara asıl darbeyi Fransız Tunus ve Cezayir'den indireceklerdi. Suriye'deki büyük Fransız kuvvetlerinin toplanması Türkiye'yi Paris ve Londra'nın yanında yer almaya zorlamalıydı. Bu, Ortadoğu ve Balkanlar'daki müttefiklerin lehine güç dengesinde bir değişikliğe yol açtı. Kuzeydoğu Afrika'da İngilizler, İtalyanlara karşı öncelikle Etiyopyalı gerillaları kullanma niyetindeydi.
İtalyan pilotlar Mısır'da bir harita üzerinde çalışıyor. Eylül 1940
Fransa'nın düşmesinden önce, Müttefiklerin Akdeniz, Afrika ve Ortadoğu'daki konumu güçlüydü. Burada 107 yüzey savaş gemisi bulunan Müttefik filosu (6 savaş gemisi ve savaş kruvazörü, 1 uçak gemisi, 1 uçak, 17 kruvazör ve 63 denizaltı dahil olmak üzere, Akdeniz'in ve Kızıldeniz'in çoğunu kontrol ediyordu. Kuzey Afrika ve Doğu Akdeniz kıyılarındaki Fransız birliklerinin sayısı) 300 bini aştı 150 bin kişilik Fransız grubu Libya yönünde yoğunlaştı, 80 bin kişi Suriye ve Lübnan'da, İngilizlerin Kuzeydoğu Afrika ve Orta Doğu'da yaklaşık 130 bin nüfusu vardı.
Fransa'nın yenilgisi, Vichy rejiminin Almanya'ya yönelmesi ve İtalya'nın Hitler'in safında savaşa girmesi, Britanya'nın Akdeniz, Ortadoğu ve Afrika'daki konumunun gücünü sarstı. Gezegenin bu bölgesindeki stratejik durum, İtalya ve Almanya lehine kökten değişti. Almanya, Akdeniz, Mısır ve Kuzey Afrika'da büyük kuvvetlerle İtalya'nın mevcut birliklerini destekleyen aktif bir saldırı başlatırsa, Britanya İmparatorluğu'nun askeri-politik çöküşü gerçek olacaktır.
İngiltere, Mısır, Sudan, Kenya, Filistin, Irak ve Aden'i koruma umuduyla stratejik bir savunmaya geçmek zorunda kaldı. Aynı zamanda, denizde kalan askeri üstünlüğe güvenen İngilizler, Akdeniz'de hakimiyetini sürdürmeyi planlayarak, İtalya'nın deniz üslerini mümkün olduğunca bloke ettiler. Hindistan, Avustralya, Yeni Zelanda, Afrika kolonileri ve hatta İngiltere'den Yakın ve Orta Doğu'ya aceleyle ilave kuvvetler ve teçhizat konuşlandırıldı. Ayrıca İngiliz ajanlar, Araplar da dahil olmak üzere yerel sakinleri kazanmak için Etiyopya ve İtalyan Somali'deki partizan hareketini harekete geçirmeye çalıştı. İngiltere'nin Orta Akdeniz'deki ana kalesi olan Malta'nın savunması güçlendirildi. Vichy hükümetinden memnun olmayan Fransız seçkinlerinin ve toplumunun bir kısmı Britanya'nın yanına çekildi. Bazı Fransız kolonilerinin - Fransız Ekvator Afrika'sı ve Kamerun - vatanseverleri, Vichy'ye karşı çıktılar. 1940 sonbaharında, de Gaulle liderliğindeki "Özgür Fransa" nın kalesi oldular ve savaşı İngiltere tarafında sürdürdüler. Belçika Kongo'nun sömürge yetkilileri İngilizlerin tarafındaydı.
Kuzey Afrika'daki İngiliz Ordusu. Çölde devriye gezen 7. Zırhlı Tümen'den hafif tanklar MK VIB. Ağustos 1940
Devam edecek ...