Yerine getirilmemiş direktif
Genelkurmay Başkanı Georgy Zhukov'un, bu yönergeyi gazetecilerle yaptığı görüşmelerde ve görüşmelerde olduğu gibi, hem de gazetecilerle yapılan görüşmelerde ve görüşmelerde de belirtmeyi unuttuğu varsayılabilir, ancak bu durumda örneğinin açıklanamayan bir nedenden dolayı olduğunu kabul etmek zorundayız. o zamanın tüm askeri komutanları istisnasız izledi. Ne belgenin kendisi ne de kopyaları ne de taslaklar herkes tarafından bulunamaz ve bu “paradoks”, Nikita Sergeevich Kruşçev'in bazı izleri örtmek için bu gizemli yönergeyi neredeyse şahsen tahrip ettiği gerçeğiyle açıklanmaktadır.
Bu savaşta ve var olmayan bir direktifin tam savaşa hazırlıklı olmasının istisnai rolünün hipotezi, “bilge” Stalin'in verdiği emirlerin, generallerin “hainlerinin” emirleri nedeniyle, askeri bölgelerin komutanları nedeniyle yerine getirilmediği fikrini ortaya koyma niyetindedir.
Bu nedenle, Sovyet birliklerinin savaşa hazır olma durumu ile Haziran 22 trajedisi arasındaki korelasyon sorunu günümüzde geçerli, tartışmalı ve tartışılmaya devam ediyor.
PARANOIA'DA ATMOSFER'DE
Savaşın genel sorunlarında savaşmaya hazırlıklı olmanın rolü ve önemi şüphesizdir. Askerler her zaman görevlerinin başarılı bir şekilde çözülmesini sağlayan, örneğin yeni savaş ekipmanlarının yeniden eğitilmesi, alınması ve ustalaştırılması gereken bir savaşa hazırlıklı durumdalar. Ek olarak, her savaşa hazırlık derecesi, uygulama ve savaş misyonları için belirli fırsatlar sunmaktadır. Örneğin, Rusya Federasyonu'nda dört farklı uyarı seviyesi tanımlanmıştır: her biri askeri tehdit seviyesine karşılık gelen sürekli, artan, askeri tehlike ve tamamlanma. 1941'te uygun savaşa hazırlık seviyelerinin ne olduğu ve bunların kaç tanesinin olduğu önemli değildir, ancak her birinin askerlerin ani bir düşman saldırısını engellemeye hazır olmaları, savaş ve operasyonel eğitim ve gündelik işleri çözme yeteneklerini karakterize etmeleri önemlidir.
Muharebe hazırlık derecesi hem içerik olarak hem de kapsama alanı bakımından son derece spesifiktir. Genel olarak birlikler için değil, belirli birimler ve oluşumlar için geçerlidir. Faşist Almanya'nın saldırganlığını bastırmak için Haziran 1941’te, örneğin Trans-Baykal Askeri Bölgesi’nde askerlerin yüksek düzeyde savaşa hazırlıklı olmasının bir anlam ifade etmediği açık.
Askerleri savaşa hemen hazır olma durumuna devretme çabalarının istisnai politik, askeri ve ekonomik önemi nedeniyle, ne uyarı seviyelerinin içeriği ne de onlar için öngörülen eylemler, konumu ne kadar yüksek olursa olsun herhangi bir yetkili tarafından keyfi yorumlamaya tabi tutulamaz. almadı.
Haziran 22 konusundaki sayısız yayına bakıldığında, bazı tarihçiler, uyanıklık sistemi hakkında belirsiz bir fikre sahip olan bazı tarihçiler, uyarıcılık seviyelerinin oldukça hafif ve hatta çarpıkça algılanması ve yayınlanmalarında, uyarıcılık seviyelerinin arttırılmasının rolünü ve amacını ve bunların uygulama prosedürünü sunar. Böylece, toplumda o dönemde ülkede olanların özü, Sovyet silahlı kuvvetlerinin gerçek olasılıkları ve Nazi Almanyası'nın saldırganlığını bastırmak için alınması gereken önlemler hakkında yanlış bir izlenim oluşuyor.
Meselenin savaş hazırlığı ile ilgili derinliğini ve karmaşıklığını anlamak için, savaş ön birimlerini tam savaş hazırlığına getirmek için geleneksel önlemler kompleksindeki ana kilometre taşlarını karakterize edebilirsiniz. havacılıkAskeri sanatın gelişimi sırasında gelişen
Kelimenin tam anlamıyla bir sözcükten oluşan (önceden ayrıntılı, belirsiz ve çelişkili bir telgraf temelinde değil) oluşan önceden belirlenmiş bir sinyalde, hava ünitesinin kendisinin yanı sıra destek birimleri ve birimleri: hava sahası teknik, radyo, mühimmat, hava savunma Hava savunması. Ayrıca, tüm faaliyetler birkaç paralel olarak bölünür, ancak eylemleri tanımlayan birbiriyle yakından ilişkili "akışlar"
- uçuş personeli;
- liderlik grupları;
- mühendislik personeli;
- havaalanı hizmetleri;
- kuvvetler ve güvenlik araçları.
Özellikle, uçuş ekibi, havacılık biriminin komutanının ekipleri kontrol ettiği ve savaş görevi için hazır olduklarını kontrol ettiği, görevi açıklığa kavuştuğu ve mürettebatı gruplara dağıttığı, korunan (yedek) bir komuta merkezine geliyor. Daha sonra, uçuş ekibi uçak parkına varır, ilk mühimmatın askıya alınmasının son aşamasını kontrol eder ve motorları ilk sinyalde çalıştırmak, piste taksiye almak ve kalkış yapmak için kokpitte yer alır.
Temel görevi ilk mühimmatı hızlı bir şekilde monte etmek, uçaklara yakıt, oksijen, basınçlı hava, azot, yağ, hidrolik karışım, navigasyon ve uçuş araçlarının tanıtımı ile yakıt ikmali yapmak olan mühendislik ve teknik personelin eylemlerini tahmin etmek zor değildir. Bu basit kelimelerin arkasında muazzam bir çalışma ve havacılık biriminin günlük faaliyetlerinin ideal bir organizasyonu var. Özellikle, ilk mühimmatın belirlenmiş standartlarda askıya alınması için, çalışma gününün sonunda her bir uçağın (uçuş kayması) mutlaka savaş kullanımı için sağlanan duruma getirilmesi gerekir. Bu durumun en kritik bileşeni süspansiyon noktasıdır. оружияDıştan takma yakıt depoları ve özel kaplar. Bu nedenle, bazı uçakların ilk mühimmatı birkaç düzine küçük kalibreli bombadan oluşuyorsa, bu bombalar için çok kilitli ışın tutucular uçakta önceden askıya alınmalıdır.
Örneğin, hava bombaları ile ilgili sigortalar, kiriş tutucular için fişekler ve güvenlik kontrolleri ile ilgili olarak, konunun özünü anlamak için dağıtılması gereken birçok ayrıntı vardır. Önemli olan, tüm bu ön çalışmaların bir nedenden ötürü tamamlanmaması durumunda, zamanında alarm sinyali ve personelin havaalanına mükemmel bir şekilde teslim edilmesi de dahil olmak üzere, havacılık biriminin tam bir savaşa hazır olma çabalarının, istenen yere götürülmeyeceğidir. sonucu.
Deneyimsiz bir okuyucu bile, havacılık birimini tam savaşa hazır hale getirdikten sonra, bu durumda üç ya da dört saatten fazla bir süre kalamayacağını, ancak bazı tarihçilerin hayalini kurduğu gibi kesinlikle birkaç gün olmayacağını tahmin edecektir. Aynı durum topçularda gelişiyor ve tank askerler. Bir mürettebatın bir tankta 30 santigrat derecenin üzerindeki bir ortam sıcaklığında, sadece birkaç gün üst üste değil, sadece iki veya üç saat boyunca tam savaşa hazır halde nasıl oturabileceğini hayal etmek zor. Buna, bariz nedenlerden dolayı, hem tanklar hem de uçaklardaki motorların, askeri teçhizat kullanımından hemen önce ve birkaç gün önce değil, çalıştırılması gerektiği de eklenmelidir. Tüm bu düşüncelerden, askerleri tam savaşa hazır hale getirme anının seçilmesinin çok sorumlu ve zorunlu bir konu olduğu sonucu çıkıyor.
Tek başına, birlikleri yüksek seviyede savaş hazırlığına sokmak, doğrudan eylem için birimler ve oluşumlar hazırlamanın teknik bir yoludur. Yine de son söz, silah kullanımının sorumluluğunu üstlenen komutan için kalır. Yani, zaman içinde bile, en modern silahlarla tamamen donatılmış ve mükemmel bir şekilde savaş için hazırlanmış olan birlikler, hiç şüphesiz net, kesin ve kesin bir karar almazlarsa tamamen yenileceklerdir.
Bu durum, Stalin diktatörlüğünün paranoya atmosferinde, herhangi bir soru ve hatta daha önemlisi, nesnel gerçekler temelinde, açık, şüphesiz olaylar ve normatif olarak (yasal olarak) önlemler alınmasına değil, sadece gerçeğe uygun olarak Bu vesileyle "halkların lideri" dedi. Bu zor zamanda, sorumlu kararlar alırken, askeri komutanlar Stalin'in onlardan ne beklediğine dair bir anlayışa sahipti ve direktiflerin öngördüğü, askeri yönetmelikler, talimatlar ve talimatlar için öngörülen ve dahası bir askerin (genel, subay) görevini istedi vatanlarının savunucusu.
SAVAŞTAN BİR BOLD KÜÇÜK
Yukarıda havacılık bölümünü tam mücadele hazırlığına getirme prosedürü için açıklanan eylemler çok önemlidir, ancak bunlar bu karmaşık konuda buzdağının sadece görünen kısmını temsil eder. Bu nedenle, havacılık biriminin tam bir savaş hazırlığına zamanında getirilmesi durumunda grev havacılığının başarılı ve etkili bir şekilde kullanılması için gerekli bir koşul, tüm uygulayıcılarının önceden ayrıntılı bir şekilde incelemesi gereken operasyonel bir planın ilk geliştirilmesinden ibarettir. Her seçenek için mürettebat, hedeflerin özelliklerini, uçaklarının savaş yükünü ve kullanılan silahların özelliklerini, savaş alanını, rota ve uçuş profilini, düşmanın hava savunmalarını aşma prosedürünü, yönleri, aralıkları ve yaklaşma sırasını bilmelidir. Tüm bu ön eğitim yoksa, o zaman havacılık birimini tam bir savaş hazırlığına getirmek için muazzam çabalar boşa harcanacak: muharebe araçlarının mürettebatı kör kediler konumunda olacak ve havacılık kısmı sadece adında ve sadece kağıt üzerinde bir savaş birimi olacaktır.
Yukarıdaki açıklamaların ve sonuçların istisnai ciddiyeti ve önemi hakkında herhangi bir şüphe, örneğin, Lev Lopukhovsky ve Boris Kavalerchik “Haziran 1941. Programlanmış yenilgi. Özellikle, Kuzey Cephesi Hava Kuvvetleri'nden önceki yılın 24 Haziran 1941'inin Finlandiya'nın güney sahilindeki düşman uçaklarını imha etme görevini üstlendiklerini yazıyorlar. Bu görevi gerçekleştirmek için, 375 bombardıman uçakları ve 165 savaşçıları, yani toplam 540 uçağı atandı. Bununla birlikte, Sovyet havacılık teknolojisinin düşük güvenilirliğinden dolayı, baskınlarda sadece 300 uçağı yer alabildi. Havacılık birimlerini daha yüksek savaşa hazırlık seviyelerine getirme süresi ile ilgili olmayan, uygun uçakların% 56'inde savaşa hazırlık ilk göstergesi etkileyicidir. Ve yine de, önümüzdeki altı gün boyunca, bu havacılık grubu yaklaşık bin çeşit uçabildi ve Finlandiya hava limanlarında 39'e çarptı.
Sonuç olarak, Sovyet pilotları 15 Fin uçağına zarar verebildi, Sovyet kayıpları ise 20 savaşçıları ve 51 bombardıman uçağı olarak gerçekleşti. Bu nedenle, kayıp oranının ikinci göstergesi, tüm hizmetlerin hava birimini tam savaş hazırlığına getirme çabalarını engellemektedir. Çalışmanın yazarları, kötü mürettebat eğitimi ve güvenilir istihbarat eksikliği de dahil olmak üzere, Finlandiya hava limanlarına yönelik grevlerin son derece düşük etkinliği için bir çok ağır nedene işaret ediyor.
Kibirli bir okuyucu, Finlerin dövüş özellikleri her zamanki askeri cesaret ve cesaret kavramlarının çok ötesine geçen son derece güçlü, yetenekli ve cesur savaşçılar olduğunu söyleyebilir ve bu nedenle yukarıdaki örnek, Sovyet askeri komutanlarının “becerisini” ve Sovyetin askeri eğitimini objektif olarak yansıtamaz. pilotlar. Bu nedenle, Kuzey'in eylemlerinin başka bir örneğini düşünün filo Hebukten havaalanında, zaten Norveç'in Kirkenes idari merkezi bölgesinde Almanlara karşı.
Alexander Zablotsky ve Roman Larintsev'in “Sovyet Hava Kuvvetlerine Karşı Kriegsmarine” adlı bilimsel çalışmalarında, savaşın ilk altı ayı Sovyet havacılığı için en verimli dönemdi ve bunun sonucunda 43 uçakları bu hava üssünün içinden uçtu; en az beş Alman uçağı devre dışı bırakıldı. Ancak Sovyet aslarının başarıları burada sona erdi. Bu öğretici çalışmanın yazarları, aşağıdakileri içeren, Sovyet havacılık grevlerinin Hebukten hava üssündeki etkinliğini müteakip azaltma nedenlerinden bahsetti: “Eh, ve üçüncüsü, bazen pilotlarımızın sadece yeterince askeri mutluluğu olmadığı kabul edilmelidir. Sonuç olarak, kayıplar keskin bir şekilde arttı. Yılın nisan 26'indeki 1942 davası, yedi Pe-3 95 alayından oluşan bir grev grubunu ele geçirdiğinde, Alman savaşçıların beş araba vurduğunu söyledi. ”
Gelecekte Stalin şahinlerinin eylemlerinin etkinliğini ancak altı başarılı ayda, askeri servet sayesinde, beş kadar Alman uçağı tutsak etmeyi başaramadıklarını hayal edebiliyoruz.
Yine de, Sovyet havacılığının eylemlerinin planlanması, örgütlenmesi ve hazırlanmasının tüm savaş boyunca değersiz olduğu söylenemez. Murmansk limanındaki bir sonraki Müttefik konvoyunun boşaltılmasını kapsayan operasyon sırasında yılın 1942 baharında her şey daha iyi hale geldi. Bu operasyonun en önemli olayı, Alman bombardıman uçaklarının ameliyat yaptığı Loustari havaalanına yapılan baskındı. İşte araştırmacıların bu konuda yazdıkları: “Onun (baskın - G.L.) organizasyonu pratik olarak örneklenebilir. Hedefin ön anten keşfi gerçekleştirildi, 24 saldırı grevine katılan savaşçılar üç gruba ayrıldı: saldırı, destek ve koruma. Bu nedenle, 13.05’te Xaricain’ler Luostari’de göründüğünde, tam bir sürpriz oldu: havada Alman savaşçıları yoktu ve uçaksavar ateşi örgütlenmemiş ve yanlıştı. ”
Havacılığın kullanımıyla ilgili herhangi bir ders kitabında bulunabilecek olan bu baskını planlama ve organize etmenin klasik klasik unsurlarına okuyucuların dikkatini çekmek istedim: hedefin ön hava keşifleri; tahsis edilen kuvvetlerin fonksiyonel dağılımı; Sürpriz sağlanması.
Sadece bir şey belirsiz: planlama ve organizasyonun bu temel bilimsel ilkelerinin yılın Haziran 1941’te uygulanmasını engelleyen nedir? Bununla birlikte, havacılık komutanlarının bütün bu örgütsel çabalarına rağmen, Stalin'in şahinleri “görevi” gerçekleştirdi, ancak görevi tamamlamadılar: “Maalesef, bu çok uygun durum grev grubunun pilotları tarafından tam olarak kullanılmadı. Uçakları hedefe yalnızca tek bir yaklaşım uyguladı ve cephanelerinin tamamını harcamadan kendi havaalanlarına gitti. Doğal olarak, böyle bir sonuç yüksek emre uymuyordu. Saldırıyı tekrarlaması emredildi. ”
Uygun bir örtmece bulmak için yukarıda belirtilen çalışmanın yazarlarına haraç ödemeliyiz. Aslında, yukarıdaki alıntıdan, "pilotların değil, uçakların tamamı, tüm mühimmat yüklerini harcamadan kendi hava alanlarına gitti" anlamına gelir. Sovyet pilotlarını düşük vasıflarla suçlamak zordur, ancak mevcut mühimmatı hedefe indirmeye çalışmadan eve dönmek bile, büyük ölçüde bir korkaklıktır.
Şimdi, benzer koşullarda, iyi bir organizasyonla, eğitimli, cesur ve cüretkar, ancak Sovyet pilotların yapamadıklarını görelim. Bu, Kasım ayındaki 11'teki 12 gecesi, altı İtalyan savaş gemisinin de dahil olduğu İtalyan deniz kuvvetlerinin ana bölümünün, o zamanlar dayandığı, İtalyan deniz kuvvetlerinin ana bölümünün yer aldığı Taranto'nun kilit üssünde. İngiliz uçak gemisi uçağının “Illustrious” uçak gemisinden İngiliz üssü uçağının bu üssüne düzenlenen baskının sonucu olarak, altı İtalyan savaş gemisinden üçünün yanı sıra birkaç kruvazör de demirleme tesislerinde battı. Ayrıca, Taranto üssündeki bazı liman tesisleri ciddi şekilde hasar gördü. Kraliyet Hava Kuvvetleri, İtalyanlar tarafından ele geçirilen iki uçak, iki ölü pilot ve iki pilot kaybetti. Aşağıdaki çok öğretici koşullar, bu kuru ve somut gerçeklerin arkasına gizlenmiştir:
- Bir baskın düzenlerken, İngiltere Büyük Britanya Filosu Baş Komutanı Sir Andrew Cannighem, çeşitli üslerin ve araçların katılımıyla yapılan İtalyan üssünün tam bir keşifini istedi;
- baskından önce, uçak mürettebatı keşif materyallerini ayrıntılı olarak inceledi ve yaklaşan görev sırasında eylemleri ve etkileşimi uygulamak için pratik eğitim verdi;
- Baskın düzenlenmesi için, İngilizler, Finlandiya hava limanlarında Sovyet hava saldırısı sırasında olduğu gibi, 20 değil tüm 540 uçaklarını seçti;
- Havacılık grubu üç işlevsel gruba ayrıldı: Düşman hava savunmasını engellemek ve bastırmak; aydınlatma bombalarıyla hedeflerin aydınlatılması (baskın gece yapıldı); her biri bir torpidoyu askıya alan 10 torpido bombacısının şoku;
- İtalyan üssü çok sayıda uçaksavar aküsü, baraj balonu ve torpido ağları ile kaplıydı, ancak İngiliz pilotlar güçlü baraj koşullarında hedeflerine doğru korkusuzca koştu, kayıpların kaçınılmaz olduğunu biliyorlardı.
Dahası, İtalyan filosunun yenilgisi arkaik bir tasarıma sahip uçaklar - o sırada bile uçak denemeyen Kılıçbalığı çift kanatlıları tarafından gerçekleştirildi. Mussolini’nin Akdeniz’de hükmetme iddiası sona erdi, iki saatten fazla bir süredir 20 kaçak uçaklarında girişimci ve yetenekli komutanların önderliğinde yetkin, cesur ve cesaretsiz İngiliz pilotları sona erdi. İngilizlerin kendileri yazdıkça başarı, bir cesaret ve hesaplama kombinasyonu ile sağlandı.
Gerçekten de, bu savaşta başarının belirleyici faktörü mükemmel veya mükemmel bir teknik değildi, ancak komutanların operasyonel düşünme düzeyi, yetenekleri ve deneyimleri, mürettebat eğitimi, cesaret, cesaret ve pilotların ölümü için hor görmeleri, yani Stalin'in önceden sahip olduğu tüm nitelikleri ve Sovyet silahlı kuvvetlerinde dikkatlice "kök saldı".
Bu nedenle, genel olarak, Sovyet askeri havacılığının o zamanki savaşa hazırlıklılığı bu kadar belirleyici bir rol oynamadı. Topçu ve tank güçleriyle olan durumun bu anlamda çok daha kolay olduğu söylenemez. Topçular için, hedeflerin birimler ve bataryalar tarafından dağıtılması, dizi ve yangın grevlerinin verilmesi için aralıkların belirlenmesi de dahil olmak üzere, ön planlama da aynı derecede önemlidir. Topçuların yanı sıra pilotların da araziyi, hedeflerin koordinatlarını ve özelliklerini ve silahları hedef alan işaretlerini bilmesi gerekir.
Başarılı bir savunma için küçük kuvvetlerin zamanında, tam olarak savaşa hazırlıklı olmalarını sağlamanın yanı sıra, dikkatli bir planlama ve hazırlık yapılması, özellikle de arazinin iyi bir şekilde bilinmesi gerektiğine, 0052’in 15’in Haziran 1941’inden XNUMX’in Haziran XNUMX’inden bir fragman verilebilir:
“125 tüfek bölümünün birimlerinin iki taraflı tatbikatında, 466 tüfek alayının ve 125 inci tüfek bölümünün diğer bölümlerinin zayıf dövüş eğitimi açıklandı. Kolların ve kontrolün etkileşimi çok düşük. Komuta personeli arazide nasıl gezileceğini bilmiyor. Geceleri dolaşıyor, kontrol edemiyor, elçiler yerine savaş alanında koşuyor. Alaycı komutan Binbaşı Garipov şahsen iki saatten fazla bir süre boyunca başıboş avant-garde taburunu aradı. Alay zaman içinde savaş emri vermedi. Alaycı komutandan gelen savaş misyonları komutanlarının hiçbiri almadı, bu nedenle alay zaman içinde savaş misyonunun uygulanmasına başlamaya hazır değildi. ”
466'inci piyade alayı, tam mücadele hazırlıklarına zamanında getirilse bile, bu eğitim seviyesinde ne gibi bir direnç gösterebilirdi? Nihayetinde, sırayla gösterilen planlama ve hazırlamanın korkunç eksiklikleri, barış döneminde, düşmandan etkilenmediklerinde, oldukça rahat koşullarda kendilerini gösterdiler. Savaş başladığında Sovyet birliklerine ne oldu, 15 mekanize kolordu komutanının raporunda açıklanan bölüm, General I.I. 26'in Haziran 1941'inden Güney-Batı Cephesi komutanına Karpezo: “Saldırının başlangıcı 8 Panzer Tümeni konsantre olana kadar ertelenir. Araştırmasıyla ilgili tedbirler dün ve bugün aldı. "
Dolayısıyla, durum tam olarak aynı, ancak bu durumda tabur ile ilgili değil, tank bölümüyle ve General Carpezo'nun iki saat boyunca değil, iki gün boyunca bakmadığı farkla aynı.
TANK VE PLAN YOK VE İNSAN SAVAŞI YOK
Sorunun derinliklerine inerseniz, silahların ve askeri teçhizatın teknik özelliklerinin bile savaşa hazır olma durumunu doğrudan etkilediği ortaya çıkıyor. Aşağıdaki az bilinen örnek, bazı “teknik detayların”, birliklerin tam savaşa hazır olma çabalarını nasıl olumsuz etkilediğini göstermektedir.
Yılın 53 modelinin 45 mm kalibreli 1937-K tanksavar silahının, o zamanın tüm Alman tanklarına kabul edilebilir savaş mesafelerinde çarptığı, yani en az 43 m'nin çıkarılmasından 500 mm kalınlığında zırhın içine girdiği düşünülüyordu. tankın zırhına nüfuz edebilir Pz. Tüm 30 mm'nin kalınlığı, 400 m mesafesinden bile olsa .. Bu zırh delici mermilerin birçoğunun zamanın teknik gereksinimlerini karşılamadığı ortaya çıktı: kabukları, Alman tanklarının sementli zırhını zarar vermeden tam anlamıyla kırdı.
Böylece, tank karşıtı üniteyi derhal tam olarak savaş hazırlığına getirmek ve hatta avantajlı çizgiler ve pozisyonlara getirmek mümkündür, ancak böyle bir ünitenin kaderi yenilmezdir. Büyük olasılıkla, hem silahlar hem de hesaplamalar, sıklıkla gerçekleşen ilerleyen Alman tankları tarafından ezilecektir.
Mücadele hazırlığı için en etkili önlemleri devalüe eden kesinlikle fantastik sonuçlar, Red Banner Baltık Filosu havacılığındaki muazzam hava baskınının, Mayıs 16'teki Narva Körfezi 1944'teki düşman gemilerindeki büyük hava saldırısı sonuçlarıyla açıkça ortaya konduğu gibi, teknik hesaplamalarda bile küçük hatalardır. beklenmedik bir şekilde yüksek olduğu ortaya çıktı. Her bir direk başı dört FAB-100 taşıdı, yani, 36 bombaları düşmanın her yerine atıldı. Alman verilerine göre, üç bomba M-20 mayın tarama gemisi, iki - hava savunma gemisi FJ-25’e çarptı. Ne yazık ki, tüm bombalar patlamıyor. ”
Bu baskındaki her şey idealdi: planlama, organizasyon ve hatta mürettebat faaliyetleri. Ancak tüm bu muazzam çabalar ve dikkatlice düşünülmüş önlemler, FAB-100 bomba patlayıcılarından güvenlik kapaklarının atılma zamanını hesaplarken küçük ama keskin bir “çakıl” hatasıyla ilgili parçalara ayrıldı. Bu “önemsiz” hatanın bir sonucu olarak, bombalar patlamamış ve doğrudan isabetlerine rağmen düşmanın gemileri güvenli ve sağlam kalmıştır. Ayrıca, kalan sağlam deniz kuvvetleri ve düşman hava savunma sistemleri, ayrılan Sovyet saldırı uçaklarına şiddetli ateş açtı. En üzücü olanı, mürettebatın cesurca, kararlı ve yetkin bir şekilde hareket ettikleri bu mükemmel organize baskın sırasında, Sovyet uçağının, Almanlara zarar vermeden altı uçağı (üç saldırı uçağı ve üç savaşçı) ekipleriyle birlikte kaybetmesiydi.
Elbette, savaşa hazırlıklı olmak, askerlerin saldırganlığı başarılı bir şekilde kovma becerisi için bir ön şarttır, ancak yeterli değildir. 1941'te, savunma hattının ve mühendislik ekipmanının hazırlanması, birliklerin konuşlandırılması ve operasyonel kamuflajı, açık bir savunma planı, birimlerin, oluşumların ve birliklerin etkileşiminin organizasyonu, sürdürülebilir, sürekli, esnek ve sağlam bir komuta ve kontrol gibi bileşenler büyük önem taşıyordu. Komutanların ve personelin operasyonel eğitimi, birliklerin eğitimi ile mücadele, personelin moral ve mücadele ruhu, açık, kesin ve komutanların ve görevlerinin şeflerinin belirsizlik anlayışı, bu görevlerin kendi memleketlerini korumanın nedeni ile aynı olduğuna inanmaları, karşılıklı güvenlerinin de büyük önem taşıdığına inanmaları. askerler ve komutanlar arasında.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.