|About the Book|
Pierre Machereyin Hegel ve/veya Spinozası 1979 yılında Fransada yayımlandığında, izleri özellikle Alain Badiou, Antonio Negri ve Gilles Deleuzeün eserlerinde takip edilebilen büyük bir etki uyandırır. Macherey, iki karakteristik filozofun yakınlığınıMorePierre Machereyin Hegel ve/veya Spinozası 1979 yılında Fransada yayımlandığında, izleri özellikle Alain Badiou, Antonio Negri ve Gilles Deleuzeün eserlerinde takip edilebilen büyük bir etki uyandırır. Macherey, iki karakteristik filozofun yakınlığını aralarındaki uzlaşmaz gerilime dayandıran bir soruşturmaya girişir. Ona göre, Spinozanın her Hegelci okurunun, keza Hegelin her Spinozacı okurunun hissettiği tuhaf yakınlık duygusunu açıklamanın başka bir yolu yoktur. İki filozofu birbirinin içinde okumayı zorunlu kılan bu uzlaşmaz gerilim, kendini en çok Hegelin Spinozaya bakışında belli eder. Hegelin Spinozayı temel felsefi muhatabı olarak aldığı bir gerçektir. Ama Hegel, Spinozayı anlamamış, kendi sisteminin egemenliği altındaki bir unsur olarak sindirmek zorunda hissettiği için, onu adeta yanlış okumuştur. Hegel, Spinozayı kendisinden bile daha iyi anladığını iddia etse de, sanki onda kendi sisteminin bir sınırını görmüş gibi davranmaktadır. Nitekim Hegelin Spinozanın ortaya koyduğu soruna sürekli geri dönme ihtiyacı hissetmesi, onun Spinozada sindirilemeyen bir şey, sürekli yeniden yüzleşmek zorunda kaldığı bir direnç bulduğunu gösterir. Buradan yola çıkan Macherey, Hegelin Spinozayı kendisinin henüz yeterince gelişmemiş bir öncülü olarak sunan ilerlemeci felsefe tarihi okumasını terse çevirecek, Hegelci felsefenin asıl alternatifinin Spinoza olduğunu iddia edecektir. İçkin bir felsefe olarak Spinoza, henüz Hegelci olmayan değil, zaten hiç Hegelci olmamış bir felsefedir.