We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Sütunlarda onun (Dorothy Kilgallen) hakkında bazı küçük küçük yazılar, dergilerde ara sıra kısa bir profil ve televizyon sanatçılarının sık sık dolandırıcılığı vardı. Jack Paar, 1960'ta Sinatra'nın boşluğunu alarak sürüye liderlik etti. Bu fırtınalı raund, Dorothy'nin Fidel Castro'ya verdiği tutkulu desteği yüzünden sütunda ona sertçe vurmasıyla başladı. Yeni Küba liderine şiddetle karşı çıktı ve köşesine, çoğu Miami merkezli sürgünler veya CIA cepheleri tarafından neredeyse her gün beslenmiş gibi görünen Castro karşıtı öğelerle dolup taştı. Paar, birinci sınıf, yüksek reytingli televizyon programında misilleme yaptı.
YENİ DOROTHY KILALLEN ÖZEL - RUBY CLUB'DAKİ "ZENGİN PETROL ADAMI"NIN HİKAYESİ - başlığı altında Dorothy, Mark'ın gizli ifadesini yazdırdı. Ancak ifadesi, Carousel'de bir üçlüyü suçladı: Ruby, Tippit ve Weissman. Ruby'nin komisyon huzurundaki ifadesinin metnini yeniden gözden geçirdiğinde, kendisine yöneltilen soruların bir üçlü değil bir dörtlü ile ilgili olduğunu fark etti. Earl Warren, sorgusunda Ruby'ye Lane'in şunları söylediğini bildirdi: "Siz ve Weisman (aynen) ve Tippit... ve zengin bir petrolcü, bir veya iki saat boyunca bir röportaj veya sohbet yaptınız."
Henüz Warren Raporunun tamamına erişimi olmayan Dorothy, şu sonucu çıkarmak zorunda kaldı:
"Başyargıç Warren'ın "zengin petrol adamı"ndan bahsetmesi, Komisyonun toplantıdan Bay Lane'den başka bir kaynak tarafından bilgilendirildiğini ve bu ikinci kaynağın dördüncü bir tarafın - petrolün adını verdiğini gösterir. Eğer durum böyle değilse, Komisyonun devam etmesi için yalnızca Bay Lane'in ifadesi olsaydı, petrol adamının müfettişler tarafından "icat edildiği" anlaşılırdı ve Komisyonun böyle bir şey yaptığını hayal etmek zor.
Zengin petrol adamının sorgulamaya dahil edilmesi, zaten kafası karışmış Jack Ruby'nin kafasını etkili bir şekilde dağıttı.
Rapor yayınlandığında, 552 tanığın hiçbirinin zengin bir petrolcü hakkında herhangi bir ifade vermediği açıktı. Ya Warren Komisyonu'nun raporunda önemli bir eksiklik vardı ya da petrolcü, Warren'ın bilgisine sahip olduğu gayri resmi bilgi külliyatının bir parçasıydı ya da Dorothy'nin tezi - ne kadar "hayal etmesi zor" olsa da - doğruydu.
(Kilgallen'in) ziyaretlerinden biri sırasında - Mart ayında, karardan önce - Jack Ruby ile özel bir röportaj için Yargıç Brown aracılığıyla düzenlemeler yapması için Joe Tonahill'den galip geldi.
Dorothy'ye hayran kalan Brown, Tonahill'in isteğini hemen kabul etti. Hapishanedeki toplantı odası tıkanmıştı ve Tonahill, Brown'ın odasının da dinlendiğinden şüpheleniyordu. Brown ve Tonahill, mahkeme salonunun dışında, hakim koltuğunun arkasında küçük bir ofis seçtiler. Ruby'nin her yerde dört şerif muhafızından oluşan kanadından odanın dışında kalmaya rıza göstermelerini istediler.
Dorothy bir öğlen teneffüsünde odanın yanında duruyordu. Ruby, Tonahill ile ortaya çıktı. Üçü odaya girdi ve kapıyı kapattı. Sanık ve Dorothy karşı karşıya durdular, ortak arkadaşlarından bahsettiler ve yalnız kalmak istediklerini belirttiler. Tonahill çekildi. Ruby'nin tutuklanmasından bu yana işgal ettiği tek güvenli evde, yaklaşık sekiz dakika boyunca baş başa birlikteydiler.
Dorothy, yakın arkadaşlarına röportajın gerçeğinden bahsederdi, ama özünden asla. Üretken yayınlanmış yazılarında bir kez bile özel röportaja atıfta bulunmadı. Yargıç masasının yanındaki küçük ofiste Jack Ruby ile yalnız kaldığı süre boyunca aldığı notlar, John F. Kennedy suikastı üzerine toplamaya başladığı bir dosyaya dahil edildi.
JFK suikastının otuzuncu yıldönümü yaklaşırken, dünyaya komplocuları teşhis edebilen 58 yaşındaki bir adamdan bahsetmeliyim. Aşağıdakiler daha önce hiç yayınlanmadı. Ben suikasttan sonra doğan Virginia Commonwealth Üniversitesi'nde gazetecilik öğrencisiyim. 58 yaşındaki bu adamın anahtarı elinde tuttuğuna tanıklık edebilecek insanlar tanıdığım New York'a gidecek param yok. Sınırlı bir süre içinde, bu hikayeyi ifşa edebilecek medya insanlarını istemek zorunda kaldım, hepsi bu fikri iftira olarak reddetti. Washington Post ve New York Press (haftalık ücretsiz) bu teklifi geri çevirdi. Fakültemin gücü yok.
Lütfen birileri aşağıdaki hikayeyi çalsın! Final sınavlarına hazırlanmak zorunda olan fakir bir öğrenciyim. Bunu yayınlayabileceğini veya yayınlayabileceğini bildiğiniz bir gazeteciye gönderebilir misiniz? İftiraya karşı en iyi savunmanın gerçek olduğunu bilir, bu da şudur:
JFK suikastı komplocuları, gazeteci Dorothy Kilgallen'i baştan çıkarıp öldürmek için şimdi 58 yaşında olan Ron Pataky'yi işe aldı. Amaçları, onun çok okunan gazetesinde 22 Kasım 1963 hakkındaki gerçeği yayınlamasını engellemekti. Ülkenin dört bir yanındaki gazetelerde Baş Yargıç Earl Warren ve Adalet Bakanlığı'nı örtbas etmeye dahil eden ön sayfa hikayeleri yayınlamıştı. 1964/65'te çığır açan suikast kitabı "Rush To Judgment" üzerinde çalışan avukat Mark Lane ile yakın çalıştı. Kilgallen'a haber hikayeleri için ipuçları verdi. 1965 sonbaharında, ona ve diğer arkadaşlarına, JFK davasını tamamen açıklığa kavuşturacak kanıtlar bulmayı umduğu Dallas'a gitmek üzere olduğunu söyledi.
Ancak 7 Kasım 1965'te Ron Pataky adında bir gazete köşe yazarı, yakın arkadaşı Dorothy Kilgallen'in New York'taki Regency Hotel'in kokteyl salonunda önceden ayarlanmış bir toplantı için gelmesini bekledi. O gece her zamanki gibi "What's My Line?" adlı TV yarışma programında panelist olarak göründü. Kuzey Amerika'daki milyonlarca insan, CBS diziyi 22:30 - 23:00 saatleri arasında canlı yayınlarken iki yarışmacının kariyerlerini anladığını gördü. Daha sonra, çalışanları daha sonra onu gördüğünü kabul eden P.J. Clarke's adlı bir kulüpte "What's My Line?"ın yapımcısı Bob Bach'a katıldı. Gece yarısından sonra, çalışanları gördüklerini asla itiraf etmeyen Regency Hotel'in (Park Ave. ve 61st St.) kokteyl salonunu ziyaret etmek için Bach'tan ayrıldı.
Bir Regency çalışanı olan Harvey Daniels (basın ajanı), 1976'da bir yazara Kilgallen'in 8 Kasım günü saat 1:00 sularında kokteyl salonuna girdiğini gördüğünü söyledi. Ama onun nerede ve kiminle oturduğuna dikkat etmedi. Bir süre sonra binayı terk etti. Onunla röportaj yapan bu yazar, Helen Gahagan Douglas ve Katherine Hepburn ile konuşmaları Esquire ve Saturday Review'da yer alan deneyimli bir dergi gazetecisi olan Bayan Lee Israel'dir. Bayan İsrail, üzerinde çalıştığı Kilgallen kitabı için diğer Regency çalışanları ile görüşmeye çalıştığında, yönetim (Loews Hotels) onu uyardı.
Bu ayın başlarında (Kasım 1993), o gece görevde olan birkaç Regency çalışanının hala orada çalıştığını öğrendim. Bildiğim tek isim bir barmen olan John Mahon. Bana, Loews Hotels'le aranızı açarsanız, kendisinin ve çeşitli garsonların ve garsonların konuşacağını söyledi. İrtibat kişisi Debra Kelman, 1976'da Loews Lee İsrail'e uzak durmasını söylediğinde orada ÇALIŞMADI.
Debra Kelman'a direkt hat 212-545-2833'tür. Telefonda sesi suikastı hatırlayamayacak kadar gençti. Ama New York'ta kimseyle röportaj yapacak param yok.
Bir Regency çalışanı ile yaptığınız röportajdan ne elde edebilirsiniz? Dorothy Kilgallen'in ölümünün resmi nedeni aşırı dozda barbitürat ve alkol, "belirlenmemiş koşullar". Ron Pataky ile görüştüm ve sanırım o otel salonunda ona bir Mickey Finn verdi. Loews Hotels 1976'da Lee İsrail'i uyardığında, medyanın bugünkü gücü yoktu. Oprah Winfrey ve kablolu TV henüz ortaya çıkmamıştı ve JFK suikastı hâlâ büyük ölçüde bir tabu konusuydu. Loews ve ardından barmen John Mahon ve diğer Regency çalışanlarına yaklaşan biri bugün daha iyi sonuçlar alabilir.
Ron Pataky ile iletişime geçmeyi merak ediyor olabilirsiniz. Onunla zaten üç saat telefonda görüştüm ve kaydettim. Konuşmanın başında, 1964/65 yıllarında Regency'de sık sık kaldığını sorduğumda çok üzüldü. Daha sonra Dorothy Kilgallen ile "yakın dostluğu" hakkında gevezelik etti. Daha sonra, haftada beş kez, genellikle sabahın üçünde onunla uzun mesafeli telefonda konuştuğunu itiraf etti. Avrupa'ya yaptığı bir tatilden kendisine denizaşırı aramalar yaptığını ve bazen kasabayı New York'ta boyamadan önce kıyafetlerini değiştirmek için Regency Hotel süitini kullandığını açıkladı. JFK makalelerinden birinin baş paragrafını yazdığını söylüyor. Onunla ilk kez ölmeden bir yıl beş ay önce tanıştı, ancak bir ilişkileri olduğunu inkar etti.
Dolayısıyla gelecek kuşakların her gizemli ölümü cinayet teorisinin ne kadar makul olduğuna göre değerlendirmesi gerekiyor. Lee Israel bu kitaba, Johnnie Ray ile olan biten bir aşk ilişkisinin ve Hearst gazete imparatorluğunun çöküşünün Dorothy Kilgallen'de uyku sorunu yarattığına ve barbitüratları içkiyle karıştırmış olabileceğine dair bazı kanıtlar koyuyor. Ancak Lee, Dorothy'nin ölümünün garip koşullarını da detaylandırıyor. Polis ve adli tabip raporları, cesedinin hiç uyumadığı bir yatakta bulunduğunu söylüyor. İçinde kimse yatmadı. Dorothy ve kocası Richard Kollmar'ın 25 yıllık evliliğinde yan odada parti yapan ünlü konukları her şeyin tıknaz olduğuna ikna etmek için bir sergi salonuydu.
Ne komodinin üzerinde ne de ölüm sahnesinin başka bir yerinde hap şişesi yoktu. Dorothy, Robert Ruark'ın yeni bir romanını okurken "uyuyakalmıştı", dört ay önce gazetesinde köşe yazısında kitabın kahramanının sonunda öldüğünü söylemiş olmasına rağmen. Polisler ve doktorlar kitabı ölü elinde bulmadan birkaç hafta önce kuaförü Marc Sinclaire ile söz konusu romanı tartışmıştı. Bay Sinclaire'e, okumayı bitirdikten sonra çalışmayı beğendiğini söylemişti.
Bu kitapta bulacağınız şey bu. Şimdi gezerken gördüğüm iki şeyi ekleyeceğim. İlk olarak, Dorothy Kilgallen'in ölüm belgesini popüler bir turistik yer olan Maryland'deki Ulusal Arşivlerde bulabilirsiniz. Doktorun doğal nedenler, intihar, cinayet vb. sınıflandırmasını yaptığı bölümde "belirsiz araştırma devam ediyor" yazıyor. Garip bir şekilde, Brooklyn adli tabip yardımcısı, baş adli tabip "James Luke için" imzaladı. Kilgallen Manhattan ilçesinde öldü ve Dr. Luke'un imzalamaması için hiçbir neden yoktu. Washington Post ölüm ilanına göre, ölüm mahallini 45 dakika ziyaret etti. Brooklyn milletvekili M.E., Dominick Di Maio hala hayatta.
Kitapta olmayan ikinci şey, Teksas'taki Lamar Üniversitesi'nde korunan ceza savunma avukatı Joe Tonahill ile bir video röportajı. Üzerinde Dorothy Kilgallen ile yaptığı son telefon konuşmasının ölmeden kısa bir süre önce, "belki bir hafta önce" olduğunu söylüyor. JFK suikastı hakkında bir radyo talk-show'una katılmayı planladılar, ancak planlar gerçekleşmeden önce öldü. Bu konuşmadan kısa bir süre önce Dorothy, genç bir Larry King'in talk show programında Oswald vb. hakkında tartışmak için Miami'yi ziyaret etti. Aynı Larry şimdi CNN'de.
Kilgallen, 3 Eylül 1965'te JFK suikastı üzerine son bir köşe yazısı yazdı. Bu, fotoğrafları çevreleyen soruların tekrarından biraz daha fazlasıydı ve Marina Oswald'ın "gerçek hikayeyi" açıklayabilmesi halinde, şüphesiz bir "sansasyona" neden olacağı iddiasıydı. " "Hayatta gerçek bir muhabir olduğu sürece bu hikaye ölmeyecek - ve birçoğu var" diyerek sözlerini tamamladı.
Belli ki New Orleans'ta tek başına bir ipucunu araştırmak için zaman bulmuş. Makyaj sanatçısı "What's My Line?" Kilgallen'in Ekim ayında kendisine "dava hakkında bilgi" verecek biriyle tanışmak için New Orleans'a gitmeyi planladığını söylediğini hatırladı. İsrail'in kitabının eki, temasın ya Jim Garrison ya da onlardan biri olduğunu gösteriyor.
onun ortakları. Bu çok mantıklı olur. Mark Lane, Kilgallen'e bilgi sağlamanın yanı sıra, "soruşturması" yüksek vitese geçtiğinde Garrison'a birincil yardım kaynağı olacaktı ve kendisinin veya kendisiyle ilişkilendirdiği diğer komplo yazarlarından birinin, Garrison'ı Kilgallen'e havale etmişti. Lane ve ortaklarının Garrison'la olan bağlantılarından İsrail'in kitabında hiç bahsedilmediğini belirtmekte fayda var.
Öğrendiği şey, eğer bir şey varsa, asla yazılmadı. 8 Kasım 1965 sabahın erken saatlerinde, "What's My Line?" programının canlı yayınını yaptıktan sadece dört saat sonra. Dorothy Kilgallen, ertesi günkü sütununu dairesinin kapısının altında bıraktıktan kısa bir süre sonra, bugüne kadar şaşırtıcı olan koşullar altında öldü. Barbitüratlar ve alkolden kaynaklanan komplikasyonların resmi açıklaması bazı insanlar için şüpheli olmaya devam ediyor, çünkü Kilgallen'in 1965'e kadar bağımlılıklarını büyük ölçüde aştığını hissettiler, özellikle de yakın zamanda İsrail'in "Şehir Dışı" olarak tanımladığı bir beyefendiyle mutlu bir ilişkiye başladığı için . "Benim Hattım Nedir?" kaseti. ancak yayın, konuşmasını çeşitli noktalarda gevezelik ettiğini açıkça gösteriyor (İsrail'in yanlış bir şekilde iddia ettiği gibi "kesinlikle mükemmel" değil). Bunların hiçbiri, panelin diğer üyelerinden her zaman üstün olan oyun oynama yeteneklerini etkilemedi, ancak o gece sağlığının en iyi durumda olmadığı açık. 1978'de, HSCA avukatı Robert Blakey Kilgallen'in otopsisinin gözden geçirilmesini istedi (bunun bir kopyası Ulusal Arşivlerdeki JFK Suikastı dosyalarındadır), ancak o ve ekibi, Kilgallen'den hiç bahsedilmediği için, takip etmeye değer hiçbir şey bulamamışlar. nihai rapor.
Birisi bir gün Dorothy Kilgallen'in ölümünde o gece göründüğünden daha fazlasının olduğunu kanıtlayabilir. Ancak biri bunu yapmayı başarırsa, yine de JFK suikastıyla uzaktan bir bağlantısı olabileceğini gösteremeyecektir. Ölümü sırasında bildiği her şeyi kapsarsa, gerçeğin gerçekte ne olduğu konusunda hiçbir fikri olmadığı açıktır. Soruşturmanın tamamı, Mark Lane adındaki dürüst olmayan bir beyefendiden gelen yanlış ve yanıltıcı bilgilerle birleşen kalitesiz dedektiflik çalışmalarından oluşuyordu. Öldüğü gece dünyaya bildiği her şeyi anlatabilseydi, Mark Lane'in (I) Yargıya Hükme Koyma (I) adlı kitabında trompet ettiği bazı hikayelerin bir başka gizli önizlemesi de onlara verilecekti. Jim Garrison'ın Clay Shaw'a karşı cadı avıyla sonuçlanan tuhaf iddialarından bazılarının olası bir önizlemesi olarak. Her iki durumda da Kilgallen bir kuryeden başka bir şey değildi, araştırmacı değildi. 1966 ve 1967'de kendi çalışmaları tam anlamıyla ortaya çıktığında Lane veya Garrison'ın başına hiçbir talihsizliğin gelmediği düşünüldüğünde, Kilgallen'in ölümünün suikastla ilgili olma olasılığı daha da uzak hale geliyor. Gerçekten de, elimizdeki FBI dosyaları, Lane tarafından kendisine sunulan davayla ilgili 1964 iddialarının hiçbirinin doğasıyla hiçbir zaman ilgilenmediklerini göstermektedir. Dorothy Kilgallen hakkında FBI'ı endişelendiren tek şey, Ruby transkriptini ona kimin sızdırdığı konusundaki araştırmalarına devam ederlerse, daha fazla sütunun imajlarını haksız yere karalaması ihtimaliydi.
Dorothy Kilgallen, hiç şüphesiz, muhabir olarak sağlam referansları olan ve "What's My Line?"ın başarısının çoğunun anahtarı olan parlak, zeki bir kadındı. En iyi sağlık standartlarına ve tümdengelimli muhakeme yeteneğine sahip olmadığı bir zamanda, Mark Lane'in ve şirketin aldatmacaları için istekli bir hedef haline gelmesi talihsiz bir durumdur. Lane'in hilesine kurban giden ilk zeki insan o olmayacaktı. Seçkin tarihçi Hugh Trevor-Roper da (i) Rush To Judgment (ii)'ye giriş yazmayı kabul ettiğinde ve olay hakkında Lane'in kendisine söylediklerini tartışmasız tekrar eden iddialarda bulunduğunda Lane tarafından emilirdi. Aynı şekilde, Dorothy Kilgallen, her zamanki muhabir şüpheciliği ve araştırmacı hünerlerinden hiçbirini kullanmadan, Lane'in ona verdiği her şeyi kabul etmek için tuhaf bir istekliliğe sahipti. Nihai sonuç, trajik ölümünün, hafızasına trajik bir zarar veren anlamsız sansasyon ve dezenformasyonla çevrelenmesine neden oldu.
Edebi Sahtekarlıklarıyla Gurur Duyan Yazar Lee Israel 75 Yaşında Öldü
Manhattan'ın Yukarı Batı Yakası'ndaki kiralık bir depoda, yazar Lee Israel bir antika daktilo saklıyordu: Remingtons and Royals, Adlers ve Olympias. Her biri özenle seçilmişti ve adları - Edna, Dorothy, Noël, Eugene O'Neill, Hellman, Bogart, Louise Brooks - makinelerin kullanıldığı canice yakınlığı ima eden bir etiketle asılmıştı.
24 Aralık'ta Manhattan'da 75 yaşında vefat eden Bayan Israel, 1970'lerde ve 80'lerde aktris Tallulah Bankhead, gazeteci Dorothy Kilgallen ve kozmetik devi Estée Lauder'in biyografilerini yazan oldukça başarılı bir yazardı.
1990'ların başında, kariyeri durma noktasındayken, Edna Ferber, Dorothy Parker, Noël Coward, Lillian Hellman ve diğerleri tarafından yazıldığını söylediği yüzlerce mektubu besteleyip satarak edebi bir sahtekar oldu. Bayan İsrail'in 1993'te federal mahkemede suçunu kabul etmesiyle sona eren bu çalışma, Simon & Schuster tarafından 2008'de yayınlanan dördüncü ve son kitabı “Can You Ever Forgive Me?”nin konusuydu.
Falafel
Ortadoğu'nun temel yemeği, bölge kadar tartışmalı ve farklı halkların kendilerine ait olduğunu iddia ediyor.
Falafel, bölgenin kendisi kadar çekişmeli. İsrailliler bunu ulusal yemeklerinden biri olarak şenlendirirken, Filistinliler belirgin bir Arap özelliğinin "hırsızlığı" olarak algıladıkları şeye içerliyorlar. Bu arada Lübnanlılar onu kendilerine ait olarak kabul ettirmeye çalıştılar, hatta Yemenliler onu icat edenin kendileri olduğunu söylüyorlar. Bu sadece bir mutfak gurur meselesi değil. Falafel'in kökeni hakkındaki tartışmalar çoğu zaman siyasi rekabetlerin merceğinden kırılır. Özellikle İsrailliler ve Filistinliler için, bu en belirgin Levanten yemeğinin mülkiyeti, kaçınılmaz olarak meşruiyet ve ulusal kimlik meseleleriyle bağlantılıdır. Falafel'i kendileri için talep ederek, her biri bir anlamda toprağın kendisine sahip çıkıyor ve diğerini bir müdahaleci veya işgalci olarak reddediyor.
Mısır kökenleri
Ancak bu tür retorik, gerçeklerle neredeyse hiç uyuşmamaktadır. Tüm iddialara ve karşı iddialara rağmen, falafel'in Mısır'da ne zaman ve kim tarafından geliştirildiği neredeyse kesin bir tartışma konusudur. Bazıları bunun eski zamanlara dayandığını öne sürdü, ancak bu neredeyse kesinlikle yanlış. Zaten firavun metinlerinde falafele benzeyen hiçbir şeye atıfta bulunulmamıştır, falafelin kızartıldığı bitkisel yağ o zamanlar böyle basit bir yemeği pişirmek için kullanılamayacak kadar pahalıydı. Falafel'in Kıpti Hıristiyanlar tarafından Lent için et içermeyen yiyecek olarak icat edilmesi de daha olası görünmüyor. Bunu destekleyecek en ufak bir kanıt yok, ayrıca 'falafel' kesinlikle Kıpti bir kelime değil.
Her ihtimalde falafel nispeten moderndir. Paul Balta ve Farouk Mardam Bey'in gösterdiği gibi, falafel, Mısır literatüründe ancak 1882'deki İngiliz işgalinden sonra ortaya çıkıyor. Bunun neden böyle olması gerektiği açık değil, ancak Balta ve Mardam Bey, İngiliz subaylarının kızarmış sebzelerin tadına vardıklarını iddia ettiler. Hindistan'daki kroketler, Mısırlı aşçılarından yerel malzemeler kullanarak bir versiyon hazırlamalarını istemiş olabilir. Bunun bir kanıtı yok ama mantıksız değil. Benzer şekilde yapılmış birçok Hint yemeği vardı (örn. vada ve bağ) gerekli ilhamı sağlayabilirdi. Belki de en ilgi çekici aday, son zamanlarda tarihçi Shaul Stampfer tarafından önerildi. 19. yüzyılın sonlarında, Kerala ve Kalküta Yahudileri sık sık bezelye olarak bilinen kızarmış toplar yaptılar. parippu vada veya filowriStampfer'in gözlemlediği gibi, "falafel'e çarpıcı biçimde benziyordu".
Parça parça kanıtlarımıza inanılırsa, falafel İskenderiye'de ortaya çıktı - o zaman, şimdi olduğu gibi, ülkenin ana limanı ve en büyük İngiliz ve Avrupa birliklerinin bulunduğu yer. İlk başta, ana bileşeni, yakınlarda büyük miktarlarda yetiştirilen ve Muhammed Ali hanedanlığı döneminde Mısır diyetinin temelini oluşturan baklaydı. Yemek ve malzeme o kadar yakından ilişkiliydi ki, bakladan geldiği anlaşılıyor (dolu) o falafel adını aldı.
İskenderiye'den falafel tüm ülkeye yayıldı ve öyle bir popülerlik kazandı ki daha güneyde sadece ta'miye - kelimenin tam anlamıyla 'bir lokma yemek'. Mısır'ı fethettikten sonra, kesin yörüngeyi yeniden inşa etmek zor olsa da göç etmeye başladı. Ancak Birinci Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre sonra şimdi Lübnan'a ulaşmıştı ve 1933'te Mustafa Sahyoun Beyrut'ta falafel dükkânını açtı. Aynı zamanda falafel, Kızıldeniz kıyılarından Yemen'e, kuzeyden Akdeniz boyunca Türkiye'ye ve batıdan Libya'ya gitti. Onu benimseyenlerin hepsi onu kendileri yaptı. Temel tarifi genel olarak değiştirmeseler de, malzemeleri kendi zevklerine uyacak veya yerel tarımın dengesini yansıtacak şekilde biraz değiştirdiler. Örneğin Mısır'ın Mersa Matruhh kasabasında bakla, sümbül fasulyesi ve biraz dana eti ile değiştirildi. Levant'ta bunun yerine nohut kullanıldı.
İsrail yemeği mi?
Falafel, Filistin'deki Yahudi topluluklarına da ulaştı. Ancak falafel ile ilişkileri daha karmaşıktı. Yerli nüfusla birlikte, ilk yerleşimciler (halutzim) kolayca kabul etti. Müslüman komşularıyla uzun zamandır kültürel alışverişe alışmış olduklarından, bunun bir "Arap" yemeği olup olmadığını düşünmediler. Sayısız başka yiyecekleri olduğu için onu kendi mutfaklarına entegre ettiler. Çekiciliği apaçık ortadaydı. Sadece lezzetli ve doyurucu değil, aynı zamanda basitti. Malzemeler ya ucuza satın alınabilir ya da zorlanmadan yetiştirilebilirdi ve yemeye de elverişliydi. Toplar kolayca ezilmez ve birçok yemeğin aksine sıcak veya soğuk olarak servis edilebilir.
Doğu Avrupa'dan Filistin'e gelen Yahudiler, özellikle Beşinci Aliyah veya dalga (1929-39) sırasında daha düşmanca davrandılar. "Arap" olarak gördükleri herhangi bir şeyden şüphelenerek, falafel'i "yabancı" - hatta "kirli" bir yemek olarak görmekten kaçınarak, inatla kendi mutfaklarına bağlı kaldılar.
İsrail'in 1948'de bağımsızlığını kazanmasıyla, falafel hâlâ bir Yahudi yemeği olarak kabul edilmekten çok daha uzaktı. Besleyici niteliklerini öven tarifler gazetelerde sık sık yer alsa da, Haaretz, popülaritesi düzensizdi. Ancak iki gelişme onun dönüşümünü sağladı.
Birincisi, tayınlamanın getirilmesiydi. Yeni göçmen akını ile başa çıkmakta zorlanan ve hem yiyecek hem de paradan yoksun olan İsrail, katı bir kemer sıkma programı başlattı (Tzena') 1949'da. Margarin ve şeker gibi temel gıdalar karneyle dağıtılırken et tüketimi sınırlıydı. Bu, falafel'in popülaritesini artırdı. Sadece iyi bir protein kaynağı olmakla kalmıyordu, aynı zamanda içeriği en yoksul ailelere bile kolayca ulaşabiliyordu. Bazıları bunu biraz "yabancı" bir ithalat olarak görmeye devam etse de, giderek artan sayıda yemek kitabı tariflere yer vermeye başladı.
İkincisi, Yemen, Türkiye ve Kuzey Afrika'dan giderek artan sayıda Yahudi'nin gelişiydi. 1949'da bu bölgelerden İsrail'e 100.690 kişi geldi (o yıldaki tüm göçmenlerin yüzde 41'i), bir önceki yıl 12.517'den (yüzde 12). Falafel'i kendi ülkelerinde daha önce görmüş oldukları için mutlu bir şekilde yeni evlerine getirdiler ve 'tuhaf' bir şey görmeden pişirdiler. Bunun hemen etkisi oldu. Falafel'in hala şüpheci olan dindaşlarını falafel'in gerçekten Yahudiler için uygun bir yiyecek olduğuna ikna etmeye yardımcı olmakla kalmadı, aynı zamanda falafel'in Arap halklarıyla olan ilişkilerini kesmesine de izin verdi. Bu, İsrail hükümetinin teşvik etmekten memnun olduğu bir şeydi. 1948-9 Arap-İsrail Savaşı'nın ardından, kendine özgü bir İsrail ulusal kimliği duygusunu geliştirmek ve kültürünü ve mutfağını komşularınınkinden ayırmak için ortak bir çaba vardı. Birçok Yemenlinin kısa süre sonra falafel tezgahları açmaya başlamasının yardımıyla, İsrail hükümeti falafel'in Mısır'dan değil Yemen'den ithal edildiği fikrini hevesle destekledi. Patentli bir yalandı, ama amacına hizmet etti.
İsrail ve ötesi
Falafel tüketimi arttı. Çok geçmeden o kadar popüler hale geldi ve İsrail devletiyle o kadar yakından özdeşleşti ki hakkında şarkılar yazılmaya başlandı. Belki de en bilineni Dan Almagor'un Ve-Lanu Yesh Falafel ('Ve bizde falafel var'), 1958'de yayınlandı. Şarkıcı Nissim Garame tarafından ünlendi, İsrail için falafel iddiasında netti: 'Dünyadaki her ülkenin herkesin bildiği bir ulusal yemeği vardır', şöyle başlıyordu:
Her çocuk makarnanın italyan olduğunu bilir.
Viyana'daki Avusturyalıların lezzetli şnitzeli var
ve Fransızlar kurbağa yiyor…
Ve falafelimiz var, falafel, falafel,
babaya hediye,
Annem bile buradan satın alıyor,
Fya da yaşlı büyükanne yarım porsiyon alacağız.
Ve bugün kayınvalidesi bile alacak falafel, falafel,
bir sürü biberle.
1960'lara gelindiğinde, bu "millileştirme" süreci tamamlanmıştı. Falafel İsrail yemeği olarak kutsanmıştı aynı düzeyde mükemmel. İsrail ulusal havayolu şirketi El Al tarafından uzun mesafeli uçuşlarda gururla servis edilirken, yüksek mutfak şefleri uluslararası yemek yarışmalarına katılım için özel versiyonlar hazırladılar - İsrail'in Filistinli komşularını çok üzdü.
O zamana kadar falafel daha uzak kıyılara ulaşmaya başlamıştı. Başta Araplar ve Türkler olmak üzere göç dalgaları Avrupa'yı da etkisi altına almıştı. Özellikle büyük bir Türk nüfusunun kök saldığı Almanya'da büyük bir popülerlik kazandı. İlk başta esas olarak göçmenler tarafından tüketilen bir yemekti, ancak 1970'lerin başında, Türk yemek tezgahlarının ve restoranlarının ortaya çıkması, onu artan sayıda aç Alman'ın kullanımına sundu ve bu da tarifinde başka bir dönüşüme yol açtı.
Daha da çarpıcı bir şekilde, falafel Amerika Birleşik Devletleri'ne de ulaştı. Orada, ilerlemesi yavaştı. 1960'lar ve 1970'ler boyunca, göçmen toplulukların koruma alanı olarak kaldı. Ancak 20. yüzyılın son on yıllarında daha geniş bir kitle tarafından takdir edilmeye başlandı. Bu, ilk başta, oldukça 'oryantalleştirici' bir yaklaşımla belirlendi. Birçok tüketici için falafel egzotik ve tuhaf bir şey olarak kaldı. Ancak zamanla, kültürler karıştıkça ve sosyal bölünmeler ortadan kalktıkça bu birlikteliklerin üstesinden gelindi. Şimdi, Amerikan mutfağının dayanak noktası haline geldi ki, başka bir zaman olduğunu düşünmek zor.
Bu cesaret verici. Falafel, Orta Doğu'da derinden bölücü bir gıda olmaya devam etse de, dünyanın başka yerlerindeki kaderi, farklılıkların da üstesinden gelebileceğini gösteriyor. Nereden geldiği ve 'gerçekte' kimin olduğu konusundaki tüm tartışmalara rağmen, önemli olan hepimizin paylaştığı ve hepimizin zevk alabileceği bir şey olmasıdır. Bunu akılda tutarak yemeye devam edersek, falafel belki bizi ayırmak yerine bir araya getirebilir.
Alexander Lee Warwick Üniversitesi'nde Rönesans Araştırmaları Merkezi üyesidir. Onun son kitabı Hümanizm ve İmparatorluk: Ondördüncü Yüzyıl İtalya'sında İmparatorluk İdeali (Oxford, 2018).
Bir Bakışta Modern İsrail
Devlet Öncesi İsrail'e Yahudi Göçü
My Jewish Learning, kar amacı gütmeyen bir kuruluştur ve sizin yardımınıza güvenmektedir.
The Gully Online Magazine'in izniyle yeniden basılmıştır.
İncil'de eşcinsel ilişkilerin kınanmasının doğum yeri olarak bilinen İsrail'de canlı bir queer topluluğu fikri çok zor gibi görünse de, İsrail bugün cinsel azınlıklar için eşitlik açısından dünyanın en ilerici ülkelerinden biridir. Siyasi, yasal ve kültürel olarak topluluk, İsrail toplumunun kenarlarındaki yaşamdan görünürlüğe ve artan kabule geçti.
Başlangıçta
Amerikalı queerleri harekete geçiren 1969 Stonewall isyanları gibi, İsrail'in LGBT topluluğu için sihirli bir efsanevi başlangıç yoktur. Bunun yerine, son yirmi yılda İsrail toplumunun değerlerinde ve siyasetinde meydana gelen değişiklikler, gey ve lezbiyen bir topluluğun birleşebileceği alanı yarattı.
İlk gey örgütü, büyük ölçüde Amerika Birleşik Devletleri'nden ve gey kurtuluşunun gelişmesinden ve 1960'ların karşı kültüründen etkilenen diğer İngilizce konuşulan ülkelerden gelen göçmenlerin çalışmaları sayesinde 1975'te kuruldu.
Bu ilk örgütün tam adı, Kişisel Hakların Korunması Derneği (o zaman, bugün olduğu gibi, aguda, İbranice), bir sodomi yasasının varlığının birçok kişi tarafından eşcinselliğin kendisini yasa dışı kıldığı düşünüldüğünde, cinsel azınlıkları örgütlemenin zorluğunu yansıtıyordu. Agudah, ilk yıllarında siyasi bir organizasyondan ziyade bir destek ve sosyal grup olarak işlev gördü.
Lezbiyenler, lezbiyen meseleleri ve radikal feminizm tartışmaları için bir alan sağlayan İsrail kadın hareketi içinde örgütlenmeye başladılar. Ancak uzun yıllar boyunca İsrailli lezbiyenler enerjilerinin çoğunu gey ve lezbiyen eşitlik mücadelesinden ziyade feminizme akıttı.
İsrail toplumunun hala Siyonist devriminin ortasında olduğu bir dönemde eşcinsel kimliğinin geliştirilmesi birçokları için zordu. Yahudi halkının ulusal kurtuluş hareketi olan Siyonizm, Yahudi egemenliğinin yeniden doğuşunun bir parçası olarak "Yeni bir Yahudi" yaratmaya çalıştı. Yeni Yahudi, diasporadaki Yahudilerin üstlendiği "burjuva" meslekler yerine toprakta çalışacak ya da mavi yakalı işlerde çalışacaktı (ilk Siyonistler kararlı sosyalistlerdi).
Yahudi devletinin karşı karşıya olduğu güvenlik sorunları da uzun yıllar çeşitli sosyal konuların ve sorunların tartışılmasını engelledi. Daha acil konuları öne sürerek, kamu gündeminin yerini mizrahim (Arap ülkelerinden İsrail'e göç eden Yahudiler) Avrupa doğumlu Yahudilerin, kadın özgürlüğünün, İsrail'in Filistinli vatandaşları için eşitliğin veya eşcinsel haklarının egemen olduğu bir toplumda. Ayrıca, Yahudi devletinin ilk kurucuları tarafından vaaz edilen kolektif değerler de kişisel kimliğin araştırılması için çok az yer bırakmıştır.
Evrim
1980'lerin başlarında, İsrail toplumunun değerleri ve onlarla birlikte kamusal söylemin kapsamı da gelişmeye başladı. İsrail'in kurucularının sosyalist kesinlikleri, yerini bir tüketim toplumuna bıraktı. Siyonizmin kesinlikleri, yerini çok sayıda siyasi ve kültürel kimliğe bıraktı: ultra-ortodoks Yahudilik, İsrail'in Arap vatandaşları arasında artan bir Filistin kimliği iddiası, milliyetçilik ve daha Batılı, liberal bir toplum özlemleri İsraillilerin bağlılığı için yarıştı.
Yine de eşcinsel kimliği ve siyaseti hala halka açıklanmadı. The close-knit nature of Israeli society made coming out exceedingly difficult, as did Israeli society&rsquos emphasis on family and reproduction. So it fell on non-gay supporters of gay rights to move things forward.
By the late 1980&rsquos, these efforts began to pay off, laying a road map for future gay political success. As part of a broader reform of Israel&rsquos penal code, liberal Knesset members decided to try to repeal the sodomy law. In 1988, they literally called a vote to repeal the sodomy law in the middle of the night, when it was prearranged that religious Knesset members would not be present, promising not to draw too much attention to the effort. The next day, following repeal, religious politicians screamed to the heavens on the radio and in the press, but it was largely for show. This pattern of doing things quietly, even under the table, would repeat itself.
The next few years marked the golden age of gay political success in Israel. By 1992, lesbian and gay activists had succeeded in getting the Knesset to amend Israel&rsquos Equal Workplace Opportunities Law to outlaw discrimination on the basis of sexual orientation.
In 1993, the Israeli military rescinded its few regulations discriminating against gays and lesbians. And in 1994, the Israeli Supreme Court ordered El Al Israel Airlines to grant a free plane ticket to the partner of a gay flight attendant, as the airline had long done for heterosexual partners of employees.
Since then, there has been steady progress, especially in the courts. As the victories mounted, so, too, did the number of people prepared to be open about their sexual orientation.
Mainstream Success
The reasons for gay and lesbian political success during this period from 1988 through the mid-1990s were many. Chief among them was the fact that gay activists pursued a very mainstream strategy, seeking to convince the wider public that gay Israelis were good patriotic citizens who just happened to be attracted to the same sex.
This strategy, pursued until recently, reinforced the perception that gay rights was a non-partisan issue, unconnected to the major fissure in Israeli politics, the Arab-Israeli conflict and how to resolve it. Embracing gay rights enabled Israelis to pat themselves on the back for being open-minded, even as Israeli society wrestled less successfully with other social inequalities.
Another reason for success was that the only source of real opposition to gay rights in Israel stems from the country&rsquos religious parties. This may seem contradictory, but it is not. While religious parties have played a role in every Israeli government since the establishment of the state in 1948, in recent years, as their power has grown, so has the resentment of secular Israelis. Thus, the opposition of religious parties to gay rights has engendered the opposite reaction among non-religious Israelis.
The Revolution Begins
The mainstream path started to grate on some gay and lesbian Israelis in the late 1990s. The fuse of disaffection was finally lit at what became known as &ldquothe Wigstock Riots.&rdquo Wigstock is an annual drag festival in Tel Aviv that raises money for AIDS services in Israel. In 1998, a boisterous demonstration broke out when the police attempted to shut down the event as the Jewish Sabbath was beginning. Protesters spilled onto the adjacent Hayarkon Street and blocked traffic for a few hours. Lesbian and gay activists denounced what they saw as police coercion. Sounds like the Stonewall riots, right?
Pek iyi değil. The police came only because of a bureaucratic mix-up. Organizers had gotten a permit from City Hall allowing the event to continue until 8 pm, but the police permit ran only until 7 pm. While queer media immediately labeled the event &ldquothe Israeli Stonewall,&rdquo it was perhaps the only Stonewall to result from confusion over a festival permit.
1998 was a banner year for a more in-your-face agenda. A few weeks before Wigstock, Dana International, a popular transgender singer, brought home first place for Israel in the Eurovision Song Contest. Dana&rsquos victory enabled the Israeli gay and lesbian movement to add the &ldquot-word&rdquo to its name. Previously, the Israeli gay movement had shunned transgendered people, fearing what their inclusion would do to its public image, but with Dana receiving congratulatory telegrams from the Prime Minister and being made an honorary ambassador by the Knesset, it was now &ldquosafe&rdquo for the movement to expand its focus.
In November of that year, Michal Eden won a seat in the Tel Aviv City Council, becoming Israel&rsquos first openly lesbian elected official. Her victory was made possible by the growth of &ldquosectoral&rdquo parties in Israeli politics, be they religious, Palestinian, or economic. In such a political environment, gays and lesbians could have their own elected political voice as well, although such representation does not yet exist at the national level. That year constituted a watershed in how the community viewed itself, and how its politics would develop.
Left Behind
But the radical critique has not been all-encompassing. The Israeli LGBT movement has not embraced feminism (in fact, sexism and tensions between gay men and lesbians are both quite prevalent), and until recently, the place of gay Arabs in the community was neglected, reflecting the wider society&rsquos indifference to Israel&rsquos Arab minority (some 20 percent of Israel&rsquos population).
Against the backdrop of clashes between Israel and the Palestinian Authority, the 2001 Tel Aviv&rsquos Pride Parade, typically a celebratory, hedonistic affair, got a dose of politics when a contingent called &ldquoGays in Black&rdquo marched with a banner proclaiming, &ldquoThere&rsquos No Pride In Occupation.&rdquo A group called &ldquoKvisa Sh&rsquohora&rdquo (Dirty Laundry) also sprung up, linking the oppression of sexual minorities to what it sees as the Israeli oppression of the Palestinians.
World Pride
The holding of World Pride in Jerusalem in August 2006 highlights the successes and challenges of Israel&rsquos gay and lesbian community. The successes are many: 1) the growth of viable communities outside of Tel Aviv, symbolized by the Jerusalem community&rsquos hosting of World Pride, an international gay pride event continued legal successes, especially with respect to couple&rsquos rights and broad cultural visibility.
Likewise, the challenges remain. Israel&rsquos gay and lesbian community is shaped by the ongoing conflict with the Palestinians and the Arab states. The central part of World Pride, a parade through Jerusalem, had to be postponed (to an unknown date as of this writing) for two years in a row&ndashfirst because of Israel&rsquos redeployment from Gaza, and then, because of the war that broke out on Israel&rsquos northern border following Hezbollah&rsquos provocations. But before the parade had to be cancelled because of regional tensions, it was shaping up as a struggle between Israel&rsquos religious establishment and the gay and lesbian community.
The Jerusalem municipality and a veritable alliance of religious leaders united only in their opposition to homosexuality were determined to thwart the holding of the parade. An alliance of Jewish, Christian, and Muslim religious leaders, both local and international, contended that such a parade would constitute an attack on the sacred character of the city. They claimed that homosexuality so contradicted the teachings of all three of the monotheistic faiths that a parade for acceptance and equality of the GLBT community would forever stain the holy city. Even many secular Israelis normally supportive of the Israeli GLBT community viewed holding an international gay pride parade in Jerusalem as an unnecessary provocation, showing just how successful Israel&rsquos religious establishment has been in shaping a degree of obedience to its sensitivities.
Since the writing of this article, the World Pride parade was finally held in Jerusalem on November 10, 2006 without the violence that many feared. Israel also elected its first openly gay member of the Knesset, Nitzan Horowitz.
Israel Science and Technology Directory
Written by: Israel Hanukoglu, Ph.D.
- Note: An earlier version of this article is available in PDF format:
"A Brief History of Israel and the Jewish People" published in the Knowledge Quest magazine.
Quote from Charles Krauthammer - The Weekly Standard, May 11, 1998
"Israel is the very embodiment of Jewish continuity: It is the only nation on earth that inhabits the same land, bears the same name, speaks the same language, and worships the same God that it did 3,000 years ago. You dig the soil and you find pottery from Davidic times, coins from Bar Kokhba, and 2,000-year-old scrolls written in a script remarkably like the one that today advertises ice cream at the corner candy store."
The people of Israel (also called the "Jewish People") trace their origin to Abraham, who established the belief that there is only one God, the creator of the universe (see Torah). Abraham, his son Yitshak (Isaac), and grandson Jacob (Israel) are referred to as the patriarchs of the Israelites. All three patriarchs lived in the Land of Canaan, which later became known as the Land of Israel. They and their wives are buried in the Ma'arat HaMachpela, the Tomb of the Patriarchs, in Hebron (Genesis Chapter 23).
The name Israel derives from the name given to Jacob (Genesis 32:29). His 12 sons were the kernels of 12 tribes that later developed into the Jewish nation. The name Jew derives from Yehuda (Judah), one of the 12 sons of Jacob (Reuben, Shimon, Levi, Yehuda, Dan, Naphtali, Gad, Asher, Yisachar, Zevulun, Yosef, Binyamin)(Exodus 1:1). So, the names Israel, Israeli or Jewish refer to people of the same origin.
The descendants of Abraham crystallized into a nation at about 1300 BCE after their Exodus from Egypt under the leadership of Moses (Moshe in Hebrew). Soon after the Exodus, Moses transmitted to the people of this newly emerging nation the Torah and the Ten Commandments (Exodus Chapter 20). After 40 years in the Sinai desert, Moses led them to the Land of Israel, which is cited in The Bible as the land promised by G-d to the descendants of the patriarchs, Abraham, Isaac, and Jacob (Genesis 17:8).
The people of modern-day Israel share the same language and culture shaped by the Jewish heritage and religion passed through generations starting with the founding father Abraham (ca. 1800 BCE). Thus, Jews have had a continuous presence in the land of Israel for the past 3,300 years.
Before his death, Moses appointed Joshua as his successor to lead the 12 tribes of Israel. The rule of Israelites in the land of Israel started with the conquests and settlement of 12 tribes under the leadership of Joshua (ca. 1250 BCE). The period from 1000-587 BCE is known as the "Period of the Kings". The most noteworthy kings were King David (1010-970 BCE), who made Jerusalem the Capital of Israel, and his son Solomon (Shlomo, 970-931 BCE), who built the first Temple in Jerusalem as prescribed in the Tanach (Old Testament).
In 587 BCE, Babylonian Nebuchadnezzar's army captured Jerusalem, destroyed the Temple, and exiled the Jews to Babylon (modern-day Iraq).
The year 587 BCE marks a turning point in the history of the Middle East. From this year onwards, the region was ruled or controlled by a succession of superpower empires of the time in the following order: Babylonian, Persian, Greek Hellenistic, Roman and Byzantine Empires, Islamic and Christian crusaders, Ottoman Empire, and the British Empire.
After the exile by the Romans in 70 CE, the Jewish people migrated to Europe and North Africa. In the Diaspora (scattered outside of the Land of Israel), they established rich cultural and economic lives and contributed significantly to the societies where they lived. Yet, they continued their national culture and prayed to return to Israel through the centuries. In the first half of the 20th century, there were major waves of immigration of Jews back to Israel from Arab countries and Europe. Despite the Balfour Declaration, the British severely restricted the entry of Jews into Palestine, and those living in Palestine were subject to violence and massacres by Arabs mobs. During World War II, the Nazi regime in Germany decimated about 6 million Jews creating the great tragedy of The Holocaust.
Despite all the hardships, the Jewish community prepared itself for independence openly and in clandestine. On May 14, 1948, the day that the last British forces left Israel, the Jewish community leader, David Ben-Gurion, declared independence, establishing the modern State of Israel (see the Declaration of independence).
Arab-Israeli wars
A day after the declaration of independence of the State of Israel, armies of five Arab countries, Egypt, Syria, Transjordan, Lebanon, and Iraq, invaded Israel. This invasion marked the beginning of the War of Independence of Israel (מלחמת העצמאות). Arab states have jointly waged four full-scale wars against Israel:
- 1948 War of Independence
- 1956 Sinai War
- 1967 Six-Day War
- 1973 Yom Kippur War
Despite the numerical superiority of the Arab armies, Israel defended itself each time and won. After each war, Israeli army withdrew from most of the areas it captured (see maps). This is unprecedented in World history and shows Israel's willingness to reach peace even at the risk of fighting for its very existence each time anew.
Including Judea and Samaria, Israel is only 40 miles wide. Thus, Israel can be crossed from the Mediterranean coast to the Eastern border at the Jordan river within two hours of driving.
References and resources for further information
- - An excellent high-quality book including a chronology of the history of Israel by Francisco Gil-White. This is the best revolutionary exposition of the influence of Judaism on World culture in a historical perspective.
Ingathering of the Israelites
This drawing by Dr. Semion Natliashvili depicts the modern ingathering of the Jewish People after 2,000 years of Diaspora.
The center image of the picture shows a young and old man attired in a prayer shawl and reading from a Torah scroll that has united the Jewish People. The written portion shows Shema Yisrael Adonay Eloheynu Adonay Echad (Hear, Israel, the Lord is our G-d, the Lord is One).
The Star of David symbolizes the gathering of the Jewish People from all corners of the world, including Georgia (country of birth of the artist), Morocco, Russia, America, China, Ethiopia, Europe and other countries joining together and dancing in celebration. Other images inside the star symbolize modern Israeli industry, agriculture and military. The images on the margins of the picture symbolize the major threats that the Jewish People faced in Exile starting from the Exodus from Egypt, followed by Romans, Arabs, and culminating in the gas-chambers of the Holocaust in Europe.
Lee Israel - History
______________________
Yaş: 76
Race: Caucasian--English/German
Marital Status: Bekar
CREDENTIAL INFORMATION:
- High School Graduate
- Seminary Graduate
Graduated from Apostolic Bible Institute, St. Paul, Minnesota in 1967 as Honor Student of the Year and awarded Scholarship Award Certificate.
- Bachelor of Theology in Apostolic Studies
- Apostolic Bible College - St. Paul, Minnesota
- Doctor of Christian Philosophy in Christian Education - Institute for Christian Works Bible College and Seminary - South Carolina Campus
- Doctor of Philosophy (PhD) in Divinity
- Southern Eastern University
- Administrative Address in the UK (SEU)
- 9 Unity Street, Bristol, BS1 5HH
- Signed: John C. Stacey-Hibbert & Chairman (SEU)
- Pastored three different churches since 1967 pioneering one new work from the ground up through "Christmas For Christ" support.
- Evangelistic Preaching and ministering between pastorates and now extensively for the last 20 years.
- Evangelistic Work throughout the United States and on foreign soil including the nations of: England, Scotland, Fiji, Hawaii, Australia, Malaysia, Singapore, Japan, St. Croix, St. Marten, Guatemala, Taiwan, El Salvador, Philippines, and New Zealand.
- In addition, has traveled to: Italy, Switzerland, Greece, Egypt, Turkey, and Israel.
- Former contributing Lecturer for Kent Christian College.
- Tape ministry which has reached into many foreign destinations.
- Conducted condensed School of the Scriptures seminars in United States, Hawaii, Canada, New Zealand, and Singapore.
- Have conducted 18 tours to Israel to visit Holy Land sites and one personal touring experience in 1968.
- Total visits: 21
- Awarded a special plaque from Israeli Ministry of Tourism at Jerusalem in April, 1996, for longtime contribution in promoting travel to Israel.
- The Gifts of the Spirit by Lee Stoneking, copyright 1975, which enjoys a wide circulation throughout the world has been and is being translated into foreign languages in several countries.
- Five-fold Ministry and Spiritual Insights by Lee Stoneking, copyright 2003, and has already been translated into the Russian language and will soon appear in Chinese also.
- My Miracle - Story of his resurrection from the dead in 2003 by the Hand of Jesus
- These books can be purchased from Bookstore on this website. www.leestoneking.com
He is presently working on more manuscripts.
Much of Reverend Stoneking's ministry has been directed toward young people. Uppermost in his thinking is that it is better to build children than to repair men and in the words of J. Edgar Hoover, "If you want to change the world, change one generation."
It only takes one generation to lose the truth. It does not take two or three generations. If this generation of young people does not see the Apostolic demonstration of the Spirit and Power of God, then it is lost to future generations.
Mixed martial artist: Uncovering Bruce Lee’s hidden Jewish ancestry
Did martial arts legend Bruce Lee have Jewish blood?
Although he died 45 years ago at the young age of 32, Lee remains among the world’s most famous martial arts masters. His punches, kicks and fighting prowess are instantly recognizable in his hit movies such as “Enter the Dragon.”
Yet one aspect of his background remains obscure — evidence indicates he had a Jewish great-grandfather.
Lee’s Jewish lineage is among the revelations in a new book, “Bruce Lee: A Life,” by author Matthew Polly. A martial artist himself, Polly seeks to go beyond the many myths surrounding Lee and present a more nuanced portrait of the famed fighter and movie star.
“Bruce, for me, is a diverse and interesting person who is not generally thought of in that area,” Polly said. “Even people who know his story think of him as Chinese. He was a polyglot from lots of different ethnic backgrounds. That he was part Jewish indicates how diverse an individual he was.”
Lee bridged East and West, creating a hybrid fighting style called Jeet Kune Do (The Way of the Intercepting Fist) and transforming Asian martial arts from a small-scale interest in the US into a nationwide surge.
Since Lee’s films were released, there have been over 20 million martial arts students in the West.
One of them is Polly, who calls Lee an inspiration. He has trained in various disciplines across the world, studying with the famed Shaolin monks in China to learning the more contemporary mixed martial arts (MMA).
Polly describes these experiences in his first two books. His third and most recent work, though, combines journalism with scholarship.
In addition to interviewing surviving members of Lee’s family, including his widow, Linda, and their daughter Shannon (the couple’s son Brandon, a star in his own right, tragically died while filming the movie “The Crow” in 1993), Polly also conducted research that contradicts established versions of Lee’s life.
Buried roots
In the book’s footnotes, Polly refers to “incorrect statements” that led to assumptions that Lee’s maternal great-grandfather was German Catholic. Polly found evidence that this great-grandfather, Mozes Hartog Bosman, came from a Dutch Jewish family of German descent.
Bosman was born in Rotterdam in 1839 to teenage parents Hartog Mozes Bosman and Anna de Vries. His father was a kosher Jewish butcher.
“[Mozes] did not want to take up his father’s business,” Polly said. When he was a teenager, Bosman joined the Dutch East Asia Company and “jumped on a boat halfway across the world, ending up in Hong Kong.”
“He was one of those boys who wanted adventure,” Polly said. “He could very easily have died at any moment on the journey.”
Instead, in 1866, he became the Dutch consul to Hong Kong, where he left a complicated legacy. He bought a Chinese concubine named Sze Tai and had six children with her all grew up to become “extremely wealthy, the richest in Hong Kong,” Polly said.
One of their sons, Ho Kom-tong, had a wife, 13 concubines and a British mistress. With his mistress, he had his 30th child — a daughter, Grace Ho, who became Bruce Lee’s mother.
By this time, Bosman was gone. He had involved himself in what was called the coolie trade, in which he and other Hong Kong merchants signed Chinese laborers to “exploitative contracts” to work in the US building railroads, Polly said.
But Bosman went bankrupt and abandoned his family for California, changing his name to Charles Henri Maurice Bosman. “He would not see his sons again,” Polly said.
Bosman started a separate family after marrying the daughter of a wealthy businessman involved in the China trade. They moved to England, where he was buried in a Christian cemetery.
“He may have converted later in life,” Polly speculated.
Polly thinks the story of the Dutch Jew “could have made a good movie,” but there is another plot twist — some doubt whether Bruce Lee’s grandfather Ho Kom-tong was actually Bosman’s biological son.
Of Bosman’s six Chinese children, Polly said, “all of them looked different,” with Ho Kom-tong’s features “the most Chinese of all the sons.”
“There are rumors that maybe the concubine had an affair with a Chinese man on the side — that Mozes was the official father but not the biological father,” Polly said. “If that’s true, there’s no Jewish blood lineage.”
But Polly said there is no evidence to back up the rumored affair. “Eurasian children often looked different from their siblings. Bruce looked far more Chinese than his brothers Robert and Peter.”
Polly also questioned “whether or not a Chinese concubine in 1860s Hong Kong married to a European trader would dare to cheat.” And, he noted, “Ho Kom-tong officially told everyone Mozes Hartog was his father on his identity card.”
“In my view, Mozes Hartog Bosman was the father of Ho Kom-tong,” said Polly.
The story of Bruce Lee’s Jewish genealogy has resulted in a video made by educational producer BimBam.
“I love it,” Polly said. “It’s spot-on. It balances the line between treating the subject lightheartedly while allowing for this fascinating story that no one ever heard about — Mozes Hartog’s life story that led to Bruce Lee, the greatest Chinese kung fu martial artist of all time.”
A star is born
Lee himself was born in San Francisco in 1940 before returning to Hong Kong and living as a toddler under Japanese occupation in World War II. Only one-third of Hong Kong’s population survived the war.
“The atrocities the Japanese committed against the Chinese are staggering,” Polly said, citing a death toll of 50 million. “It was as miserable as you could imagine. His very first experiences in the world were what it was like to live in wartime.”
In postwar Hong Kong, Lee became a young film star in movies that had nothing to do with martial arts. He also trained in the ancient fighting styles, but had a troubled adolescence. For a change of scenery, he went to live in the US at age 18.
Polly sees parallels between the experiences of Chinese and Jewish newcomers to the US — including the discrimination that Lee and other Chinese immigrants suffered.
“It’s not unique to the Chinese,” Polly said. “Jewish, Italian, Irish immigrants were initially greeted as cheap labor before eventual racism and discrimination [arose] against them.”
But, he said, “the Chinese story is not as told as some others. They were the first group of immigrants to have a law passed excluding all of them, the Chinese Exclusion Act, based on country of origin,” passed in 1882 and only repealed during WWII.
“There were [anti-Chinese] riots, pogroms,” Polly said. “They would drive them out of cities, huddled into Chinatowns — as it were, ghettos. It was the only part in San Francisco where they were allowed to own property to ensure they would not live anywhere else. There was a lot of discrimination similar to Jewish people in Europe, and also America.”
There were also instances of acceptance. When Lee began teaching martial arts in the US, his first student, Jesse Glover, was African-American.
“At the time, the Chinese community and the African-American community were at odds,” Polly said. “Bruce did not care about race and ethnicity as long as you were sincere. His first class was the most diverse group of students in the history of kung fu.”
Lee also found acceptance when he married his college sweetheart Linda Emery, whose background includes Swedish and German roots. According to the book, Lee “proudly told everyone” about his newborn son Brandon’s diverse features, describing him as perhaps the only Chinese person with blond hair and grey eyes.
Breaking the celluloid ceiling
One place where Lee struggled for inclusion was Hollywood — even after his initial success as martial arts master Kato in the TV show “The Green Hornet.”
“No one had ever seen an Asian martial arts master on a Western TV show,” Polly said.
After its cancellation, Lee “dedicated himself to becoming a martial arts movie star, playing a heroic role over and over again,” Polly said. “Hollywood did not think audiences would accept it.”
Finally, Lee went back to Hong Kong, where he portrayed a martial arts master in the films “The Big Boss,” “Fist of Fury,” and “Way of the Dragon.”
They became “the biggest box office sensations Southeast Asia had ever seen,” Polly said.
This led to “Enter the Dragon,” a precedent-setting co-production between Hong Kong and Hollywood. It was the world’s first ever English-language kung fu movie. Produced on a $1 million budget, the film made $90 million at the box office.
“I was stunned anybody could fight like that,” Polly said. “He seemed superhuman.”
Yet when the film was released on July 26, 1973, it would come amid tragedy. Lee had died six days earlier in what Polly describes as mysterious circumstances.
“Writing the book, I knew I had to say something about it,” Polly said. In his book, he presents “a new theory for his death — he died from heatstroke.”
Lee was buried in Lake View Cemetery in Seattle, which had two sections — “a very tiny Chinese section and a bigger one for Caucasians,” Polly said. “They asked if he wanted to be buried ‘with his people.’ He chose to be buried in the white section of the cemetery.”
At his funeral, former student Glover stayed by his grave and shooed off the workmen who were filling it in, shoveling in the final piece of earth himself.
“Imagine an African-American man filling in a Chinese grave in a white cemetery in Seattle,” Polly said. “It’s a quintessentially American experience.”
Size gerçeği söyleyeceğim: Burada, İsrail'de yaşam her zaman kolay değildir. Ama güzellik ve anlam dolu.
Bu olağanüstü yerin karmaşıklığını yakalamak için her gün yüreklerini işlerine adayan meslektaşlarımla birlikte The Times of Israel'de çalışmaktan gurur duyuyorum.
Raporlamamızın, İsrail'de gerçekten neler olduğunu anlamak için gerekli olan önemli bir dürüstlük ve edep tonu oluşturduğuna inanıyorum. Bunu doğru yapmak için ekibimizin çok zaman, bağlılık ve sıkı çalışması gerekiyor.
Desteğiniz, üyelik yoluyla İsrail Topluluğu Times, işimize devam etmemizi sağlar. Bugün Topluluğumuza katılır mısınız?
The Jewish history of Israel is over 3,000 years old. That's why it's complicated
My first visit to Israel was when I was 12 years old. The group was led by my father, a rabbi from Philadelphia. We had been invited to participate in an archaeological dig near the city of Beit Shean, in the country’s north, near the Jordan River Valley. Soon after we arrived, one of my friends happened upon a pottery shard, really an ostracon, a fragment with writing on it. The archaeologist on site said something to him in Hebrew. My father translated: “He said you are the first person to hold that in over 2,000 years.”
Such shocks of antiquity are not rare in Israel. In 1880, archaeologists discovered a Hebrew text carved in stone in a tunnel under Jerusalem. It recounted how workers had chiseled from opposite ends of the ancient city as they grew closer the sounds of stone cutting grew louder until they met in the middle. The tunnel is believed to be dated from the time of Hezekiah, a king who reigned 715-687 B.C., almost 3,000 years ago and 100 years before the Temple was razed, and Jews were sent into the Babylonian exile. Hezekiah ordered the tunnel’s construction to bring water from outside the city walls into the city. Jerusalem may be a city of sanctity and reverence, but its citizens needed water as much as they did God.
That intersection of the holy and mundane remains. Over the past month of crisis, turmoil, protest and death we have been inevitably captured by the situation of the present. But part of the intractability of the conflict in the Middle East is that the Jewish relationship to Israel did not begin in 1948. Our history here, of both pain and holiness, stretches back dozens of generations.
Our ancient historical markers, scattered throughout this land, are the tactile expression of Jewish memory, and an ancient spiritual yearning. For thousands of years, Jews in the Diaspora would leave a corner of their homes unpainted, to remind themselves that they were not home. They prayed in the direction of Jerusalem. They knew the geography of a land they would never see, often far better than the country in which they lived. They recited prayers for weather — in services during the winter, we yearn for rain or dew — not to help the harvests outside Vilnius or Paris or Fez, but for those in Israel, since we expected at any moment to return.
The Bible depicts an ideal land, one flowing with milk and honey. Yet Israel has always been one thing in dreams and another in the tumult of everyday life. When the five books of the Torah end, the Israelites are still in the wilderness and Moses, our leader out of Egypt, has been denied the promised land. The message is manifest: The perfect place does not yet exist, and you must enter a messy and contested land armed with the vision God has given you. Jews conclude the Passover Seder with “next year in Jerusalem.” Yet if one has the Seder in Jerusalem, the conclusion is not “next year here.” Rather, it is “next year in a rebuilt Jerusalem” — a city that reflects the ideals and aspirations of sages and prophets, one marked with piety and plenty.
For many Jews, that vision is as relevant today as it was in ancient Israel. That means the past, present and future of the land is not just an argument about settlements or structures alone, but an ideal of a place of safety, a heavenly city on earth one that we continue to strive and pray for, especially after the violence of these last few weeks.
Though we famously admonish ourselves to ever remember Jerusalem in Psalm 137 — the sacred city of stone and tears is not the sole focus of Jewish yearning. Israel is haunted by historical memories. In the northern town of Tsfat, a pilgrim can wander among the graves of the Jewish mystics who re-established a community in that mountain town after the expulsion from Spain in 1492: Isaac Luria who taught that God’s self-contraction made way for the world Joseph Caro, author of the Shulchan Aruch, the authoritative code of Jewish law, who believed an angel dictated visions to him in the evening. They were joined there by Greek born Solomon Alkabetz, who wrote the poem, L’cha Dodi (Come to me, Beloved), a lyrical love song to the Sabbath that is sung in synagogues all over the world each Friday night.
Despite the deep meditations on evil and afterlife in Jewish tradition, the concept of hell is not as developed in Judaism as in other traditions. However, there is a popular name for it: Gehenna. It derives from a place where children in antiquity were said to have been sacrificed to the pagan god Moloch.
In 1979, archaeologists began excavating in the area that is believed to be ancient Gehenna. Not far from the walls of the Old City of Jerusalem, they found what is considered to be one of the oldest bits of scripture that exists in the world, more than 400 years older than the Dead Sea scrolls. It dates from the time just before the destruction of the first Temple, the Temple of Solomon, in 586 B.C. The scorched ground yielded two rolled up silver amulets that are on display to this day in the Israel Museum. When painstakingly unfurled, the text was almost verbatim to the Bible verses:
“May God bless you and keep you.
May God’s face shine upon you and be gracious to you.
May God turn His face toward you and give you peace.” (Num 6:24-26)”
This is the priestly blessing, one parents recite for their children each Friday night, a fervent prayer for the future. In other words, the oldest bit of scripture that exists in the world is a blessing of peace that was snatched from hell. In that beleaguered and beautiful land, the prayer endures.
Günlük Piyasa Güncellemeleri ve Canlı İş Haberleri almak için Economic Times News Uygulamasını indirin.
İlgili kapsam
It’s Not Anti-Israel, It’s Antisemitic
In May 2021, the world witnessed a sharp escalation in the Palestinian-Israeli conflict that was partly triggered by a .
Most striking about the belated Palestinian identity is its derivation from Jewish sources. Like other Middle Eastern Muslims, Palestinians claim Ishmael, Abraham’s son by his servant Hagar, as their ancestral link to “their” patriarch Abraham. The Canaanites have been adopted as their own victimized ancestral people. Ironically, their insistent claim of a “right to return” for Palestinian refugees (and their descendants) emulates the Israeli Law of Return. Palestinian teenagers have preposterously compared themselves to Anne Frank, suffering from an Israeli “Holocaust.”
içinde yazmak Jewish News Service (February 9), Zionist activist and author Lee Bender points out that one-quarter of the Palestinian localities in Israel, Judea and Samaria have ancient biblical names. Among them: Bethlehem (Beit Lechem), Hebron (Chevron), Beitin (Beit El), Jenin (Ein Ganim), Silwan (Shiloach), and Tequa (Tekoa).
Allegations endlessly repeated by the United Nations, Palestinians, and, to be sure, New York Times, that Israel has no legitimate claim to the territory now commonly known as the “West Bank” (of Jordan) are fallacious, if not mendacious. They lack any familiarity with the history of Jews in the Land of Israel — and the absence of any identifiable “Palestinian” presence or identity until quite recently. But old falsehoods never die they may not even fade away.
Jerold S. Auerbach is the author of Print to Fit: The New York Times, Zionism and Israel, 1896-2016, to be published this month by Academic Studies Press.
Israel’s long history of anti-Black racism
Israel presents itself as a “homeland for all Jews” that welcomes and provides safe haven to all Jewish people. The ironically-named Law of Return, passed on July 5, 1950, declared that all Jewish people had the right to come to live in Israel. But does Israel actually accept all Jewish people? Of course this law is inherently racist towards the Palestinian people, whose land was stolen to create the state of Israel. And it is also clear that the Zionist political movement has a particular history of anti-Black racism.
This helps us understand not only the contradictions within pro-Israel ideology, but also the deep connections between the Black struggle for freedom and the Palestinian struggle.
The Uganda Scheme
At the Sixth Zionist Congress in Basel, Switzerland in 1903, a proposal titled “The Uganda Scheme” was put forward by the founder of Zionism, Theodor Herzl. Herzl had been approached the year before by the infamous imperialist and Colonial Secretary of Great Britain, Joseph Chamberlain. Chamberlain had a vested interest in the ongoing settlement of the African continent and the pillaging of the continent’s resources. He once wrote, “It is not enough to occupy great spaces of the world’s surface unless you can make the best of them. It is the duty of a landlord to develop his estate.”
The British had already carved up most of the continent after the Berlin Conference of 1884 — the meeting of imperial powers where they decided what lands they would occupy. Chamberlain had a special interest in East Africa, specifically the colonies of Kenya and Uganda.
On a trip to Uganda, Chamberlain thought of Herzl and the budding Zionist movement while on the Uganda Railway. He said, “If Dr. Herzl were at all inclined to transfer his efforts to East Africa there would be no difficulty in finding land suitable for Jewish settlers.” He offered 5,000 square miles of land between Kenya and Uganda. Herzl was greatly interested in the idea of a Jewish homeland in Africa, and presented it at the Sixth Zionist Congress. It was formally supported by the Congress but caused controversy amongst members.
Chamberlain eventually rescinded the offer, but eventually the Zionist movement with the essential assistance of imperialist powers succeeded in setting up the state of Israel in Palestine. Israeli leaders worked for years alongside Britain and the United States to create a white supremacist colonial state. The Uganda Scheme shows that Zionism, at its core, is about taking the lands of Indigenous people in order to steal their resources.
Racism towards Ethiopian Jews
Racism is integral to Zionism, and we see this not just in the treatment of Palestinians, but also in how they treat Jewish people of African descent. The Zionist project is fundamentally about capitalism, settler-colonialism and maintaining an “ethnically” Jewish state. The Ethiopian Jewish community has existed for thousands of years, tracing its history to the ancient kingdoms of Aksum and the Ethiopian Empire. Many Ethiopian Jews immigrated to Israel in the late 20th century.
Since arriving in Israel, many Ethiopian Jews have faced constant discrimination.Their faith was questioned by rabbis and their communities ostracized from the rest of Israeli society. In 1990, the National Israeli Blood Bank routinely destroyed blood donated by Ethiopian Israelis because they were “afraid that the Ethiopians carried HIV.” There was a cap on the number of Ethiopian Jews entering Israel until relatively recently.
The minority status of the Ethiopian Jewish community creates poor material conditions. They have the highest poverty rate among the Jewish population in Israel, and face the highest levels of police violence after Palestinians. Israel calls itself a bastion of human rights and progress, while denying rights to both Palestinians and Ethiopian Jews. The treatment of Ethiopian Jews is completely different from the warm welcome offered to Jewish people from the United States, the United Kingdom, and Australia, for instance.
The anti-Black racism is consistent. And it doesn’t stop with the Ethiopian Jewish community — it also affects Jews of African descent around the world.
Israel’s discrimination towards the Abayudaya
For example, in Uganda there is a community called the Abayudaya, which in Luganda means “people of Judah.” They practice both Conservative and Orthodox Judaism. The Law of Return was meant to provide Jewish settlers from all over the world citizenship and a “homeland” on Palestinian land. However, this Law of Return does not apply to the Abayudaya.
Even though this community keeps Jewish law by keeping kosher, observing the Sabbath, and converting according to Jewish religious doctrine, they are not able to access citizenship. Israel’s interior ministry claims that the Ugandan Jewish community and their conversions are invalid because they were not part of a “recognized” or “established” Jewish community. Several attempts by the Abayudaya to be formally recognized have failed.
Netanyahu has likened the Ugandan Jews seeking citizenship as “outsiders.” The Law of Return does not apply to Palestinians nor does it apply to many non-white Jewish people.
The very existence of Israel relies on racist, settler-colonial logic. Zionism privileges a select few while dehumanizing, discriminating and killing others that are deemed lesser by white supremacist ideology.
Black people around the world have been victims of settler colonialism, imperialism and war. We have had our lands taken, our bodies dehumanized and our communities decimated. Whether it’s the Congo, Ferguson or Sheikh Jarrah, our struggles are the same. The struggles of Black people worldwide and that of the Palestinians are connected. We must connect Israel’s history of anti-Black racism with its abhorrent history of occupation and genocide towards the Palestinian people as we fight for freedom.
Feature photo: 1884 illustration of the imperialist Berlin Conference