Nationwide Children’s Hospital’daki araştırmacılar öncülüğünde, yakın zamanda BMC Genetics’de yayımlanan bir makalede, yüzlerce köpeğe ait davranış ve genetik verisi beraber incelenerek, kaygı ve saldırganlıkla ilgili köpek davranışlarını etkileyen DNA dizileri belirlendi. Makalede, bir köpeğin, insan dostuna ya da tanıdık bir köpeğe karşı duyduğu saldırganlıktaki genetik yatkınlığın, tanıdık olmayan insanlara ve köpeklere yönelik kaygı ve saldırganlıktan farklı olduğu bildirildi.
Araştırmacılar, kaygı ve saldırganlık özelliklerini 12 genle ilişkilendirdiler.
Yapay Seçilimle Köpek Davranışı Nasıl Şekillendi?
Araştırmacıların tespit ettikleri köpeklerin aşina olmadığı insanlara ve köpeklere karşı saldırganlıkla ilişkili genler iki geniş genom bölgesinde bulunuyordu. Ve aynı zamanda bu genler, amigdala ile hipotalamus-hipofiz aksı gibi beyin bölgelerinde yüksek derecede etkindi. Bu bölgelerin insan dahil memelilerde kaygı ve saldırganlık gibi duygusal davranışları düzenlediği biliniyor. Yani köpeklerde bulunan genler, sinirsel yollar ile de birbirini tutuyordu.
Yazarlar, yabancılara karşı kaygı ve saldırganlık seviyesini etkileyen bu genlerin, aynı zamanda köpek evriminde de yapay seçilime uğradığına dair işaretler buldular. Bu da evcilleşme sürecinde saldırganlık seviyesini düşüren mutasyonların seçildiği fikrini destekliyor. Ancak daha yakın zamanlarda bazı köpek ırklarında saldırganlığı artırıcı yönde seçilim de uygulanmış olabilir.
İnsanlar Ve Hayvanlarda Kaygının Sebepleri Aynı mı?
Science Daily’nin haberine göre araştırmacılar, bu bulguların sadece köpeklerin davranışsal özellikleriyle ilgili değil, aynı zamanda insanlardaki kaygı bozukluğu ile yakından ilişkili olmasının muhtemel olduğunu söylüyorlar.
Köpek ırkları arasında bu tip davranış çeşitliliği çok yaygın olduğu için, köpek veterinerliği, bu kimyasal yolları hedefleyen yeni terapiler için ideal sınama ortamı sağlıyor. Kaygı ve saldırganlık düzeyini etkileyen sinirsel yolların belirlenmesi, olası arttırıcı ya da azaltıcı duygusal davranış etkilerini engelleyecek veya aktive edecek ilaç hedeflerini ortaya çıkarabilir. Bu yolla belirlenecek aday ilaçlar, aşırı saldırgan köpeklerde sahiplerinin izniyle test edilebilir.
Yazarlar, eğer bu tedaviler köpeklerde etkili olursa, sonrasında aynı koşullar altında insanlara da uygulanabileceğini iddia ediyor. Ayrıca ilgili genler ve sinirsel yollar hakkındaki bilginin, bu tür tedavilere büyük olasılıkla yanıt veren hastaları önceden belirlemek için kullanılabilecek biyoişaretleyiciler de sağlayabileceğini ekliyor.
Ancak burada, kaygı bozukluğu gibi davranışlar açısından insanlar arasında görülen farklarda çevresel etkilerin büyük katkısı olduğunu unutmamak gerek. Çevreyi değiştirmek, ilaç geliştirmek ve uygulamaktan çoğu defa daha kolay ve sağlıklı.
Kaynak: Bilimsol
Orijinal makaleler için “https://www.sciencedaily.com/releases/2016/08/160810180908.htm ” ve “https://bmcgenomics.biomedcentral.com/articles/10.1186/s12864-016-2936-3 ” adreslerini ziyaret edebilirsiniz.