Birkaç ay önce, Brookdale’de ABD siyasetinde parti kutuplaşması üzerine halka açık bir konuşma yaptım. Dinleyicilerden biri yerel bir Yahudi merkezinin üyesiydi ve beni Eylül ayında oradaki konuşmanın daha kısa bir versiyonunu vermem için davet etti. Cumartesi öğleden sonra eğlencesiydim.
Sadece kendi adıma konuştuğumu açıkça belirttikten sonra, parti kutuplaşmasının bazı nedenlerini gördüğüm şekliyle ele aldım. Beynimin siyaset bilimi tarafının tozunu almak için hoş bir fırsattı. Seyirci yaklaşık 25 kişiydi, çoğu benden büyüktü ve görünüşe göre çoğunlukla muhafazakardı. Konuşmanın ilk yarısı çoğunlukla sunum, ikinci yarısı ise canlı bir soru-cevap ve sohbetti.
Amerikan Hükümeti’ni öğreten herkes, yarı itibarlı kaynaklardan gelebilecek sivri uçlu soruların nasıl ele alınacağını öğrenmek zorunda kaldı, bu yüzden eski şapkaydı. Kimsenin politikasını değiştirmeye çalışmadığımı açıkça belirttim; Bilet bölmenin neden eskisinden çok daha az yaygın olduğuna ve son birkaç on yılda neden partizan eğilimlerin coğrafi olarak daha fazla kümelendiğine ışık tutmaya çalışıyordum. (Bunun klasik tedavisi Bill Bishop’un The Big Sort’udur.) Kaçınılmaz olarak, soru-cevap elbette çok güncel olaylara çok daha fazla odaklanmıştı. Yine de, bir takas beni şaşırttı.
Birileri, diğer insanlar açken bazı öğrenci kredilerini bağışlamanın neden mantıklı olduğunu sordu. Birkaç kişi hemen kabul etti ve “kids Today…”in çeşitli versiyonlarını dile getirdim. çoğu. Arkadaki bir adam bana CUNY’den bahsettiğim için teşekkür ettiğinde ve CUNY’nin katıldığında ücretsiz olduğunu eklediğinde rahatladım. Bu konuşmanın tonunu değiştirdi. Birdenbire (birçoğuna) bir tür ödeme veya sadaka gibi görünen şey, daha çok nesiller arası bir özür gibi görünmeye başladı.
Hafta sonunun geri kalanında, düşünmeden duramadığım an buydu. İlgili bir bağlam parçası, konuşmanın tüm tonunu değiştirdi, çünkü çoğu başlangıçta o parçaya sahip değildi. Ya yaptılarsa?
Televizyon haberleri bağlam sunma konusunda berbattır. Olmak zorunda değil, ama genellikle öyle. Uzun süredir devam eden sorunları masmavi gökyüzünden geliyormuş gibi ele almak için önerilen önlemleri sunar. Bu, uzun süredir devam eden sorunlar daha önce bildirilmiş olsa bile doğrudur. Bağlamın yokluğu – noktaların temel bağlantısı – yalnızca boşlukta anlamlı olan yanıtları destekleme eğilimindedir. Bağlamın yokluğunda, stereotiplere geri dönmek kolaydır.
Konuşmanın cesaret verici kısmı, ilgili bağlam sunulduğunda, bazı insanların kararlı bir şekilde tutulan bir görüşten, bir alternatife katılma istekliliğine geçebilmeleriydi. (Aslında kaç kişinin fikrini değiştirdiğini bilmiyorum, ama aniden diğer tarafta bir değer gördüler.) Anahtar bilgi olmadan, konuşma anlamsızdır; “Doğru” cevap, basit aritmetik kadar açık ve tartışmasız görünüyor. Ancak önemli bilgilerle, bazı insanlar “doğru” cevabın açık olmayabileceğinin farkındalar. İşte o zaman gerçek konuşma gerçekleşebilir.
Bilge ve dünyevi okuyucular, eminim çoğunuz benzer anlar yaşamışsınızdır. Yüksek eğitimde olan bizler için, güçlü bir şekilde savunulan görüşleri ortadan kaldırmaya (veya en azından yumuşatmaya) yardımcı olacak hangi konuşma külçelerini buldunuz?
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/confessions-community-college-dean/notes-q-and