Prensip olarak, iki Güney Amerika ülkesine bir keresinde Venezüella Ulusal Kongresi'nde hayatı boyunca Kurtarıcı'nın (El Libertador) olağandışı ünvanını alan Simon Bolivar'ın anısına ölümsüzleştirilmesi şaşırtıcı değildir. Ne de olsa, bir zamanlar birçok modern devletin yaratıcısı olmayı başardı; bu da tam anlamıyla İspanyol tahtının zalimlik gücünden kurtuldu.
19. yüzyılın başlarında, günümüz Brezilya hariç, Güney Amerika'nın tamamı İspanya'ya aitti ve kral valileri tarafından yönetiliyordu. Yurtdışındaki metropol elinden geldiğince elinden geleni yaptı, ama onun için pek iyi sonuçlanmadı. Asıl iktidar sadece beyaz azınlığa aitti (nüfusun çoğunluğu karışık evliliklerden gelen torunları iken), girişimcilik sayısız yasaklamalarla karşı karşıya kaldı ve yüksek vergiler kolonilerin bütün meyve sularını boşalttıklarına yol açtı.
Tek başına bu, hoşnutsuzluğun önemli bir nedeni olabilir ve özellikle ABD Devrim Savaşı, Fransız Devrimi ve San Domingo'daki köle ayaklanmasının etkisi altında kendini gösterdi. Bu örneklerle Güney Amerikalılar şahsen hakları için başarılı bir şekilde savaşabilecekleri konusunda ikna oldular ve kraliyet hükümeti çok kutsal ve sarsılmaz değil. Ancak bunun en büyük sebebi Napolyon Bonapart’ın İspanya’daki askerlerinin işgal edilmesiydi; bu da 1808’i takip etti ve 2’i Fransa’nın çoğu ülkesinin işgaline götürdü.
Bolivar'ın “vatansever” in liderlerinden biri haline gelmesi, bağımsızlık savunucuları olarak kendilerini şaşırtması şaşırtıcı değil. Okyanusu asla geçemeyen pek çok vatandaştan farklı olarak, şahsen Eski Dünya'nın yaşamıyla tanıştı.
Simon, 24 Temmuz'da doğdu Temmuz 1783, Caracas'ta, soylu bir Creole ailesinde, ebeveynleri erken bırakıldı ve onun için sadece bir akıl hocası değil aynı zamanda bir arkadaş olan ünlü eğitimci Simon Rodriguez tarafından büyütüldü. 16 yıllarında, akrabalarının girişimi üzerine, hukuk okuduğu Madrid'e gitti ve daha sonra İtalya, İsviçre, Almanya, İngiltere ve Fransa'yı dolaştı ve daha sonra İngiliz gücünden kurtulmuş olan Amerika Birleşik Devletleri'ni de ziyaret etti. Belki de Bolivar'ın önce Güney Amerika'nın metropolün uyguladığı ağır boyunduruğu atması gerektiğini düşündüğü bir yer vardı.
Meksika’dan günümüze Bolivya’ya ayaklanmalar başladığında İspanyol ordusu onları çabucak bastırabildi. Ancak bir başlangıç yapıldı - sadece lider eksikti. Venezüella’daki İspanyol egemenliğinin devrilmesinde en aktif rol alan Bolivar, 1811’te bağımsız bir cumhuriyet haline geldiler. Ancak asi güçler nihayetinde mağlup oldu ve 1813'te Bolivar’ın birlikleri yine Caracas’ı işgal edip İkinci Venezüella Cumhuriyetini ilan etmesine rağmen, halkın desteğini almasına izin verecek ve Jamaika’ya kaçmaya zorlayacak reformlar yapamadı.
Güney Amerika'nın kurtuluş savaşı, 16-th'e kadar uzun 1826 yıl boyunca devam etti ve ünlü San Martin kıtanın alt kısmındaki isyancı güçleri yönetirse Bolivar kuzeyde hareket etti.
1810'in sonunda anavatanına döndü ve yine Venezüella'nın kısmen kurtuluşunu sağladı - en azından ordu askerlerine toprak verme sözü nedeniyle. Daha sonra İspanyollar Yeni Granada'dan (günümüz Kolombiyası) kovuldu ve 1819'ta Bolivar, Venezüella, Yeni Granada ve bir süre sonra da mevcut Ekvator'u da içeren Kolombiya Cumhuriyeti cumhurbaşkanı olarak ilan edildi. 20'lerin başlangıcı, imparatorluğun güçlerine karşı pek çok yüksek zafere imza attı ve 1822'inci Bolivar ordusunun ortasında ve San Martin, ilk kez modern Peru topraklarında buluştu. Son olarak, 1824 yılında, Venezüella, hala 1811-m'de bağımsızlığını ilan etti, tamamen İspanyol yönetiminden kurtarıldığını açıkladı.
Bolivar, ilke olarak, eski vali krallıklarını birleştirmek istediği gerçeğini gizlememiş, aynı demokratik ilkelere dayandırmıştır. Kolombiya, Peru, Bolivya, La Plata ve Şili Güney Amerika’ya girecekti, ancak askeri lider fikrinde ısrar edemediler. Büyük saygı duyuldu, ancak bağımsızlık tadı hisseden yerel politikacılar, zaman içinde Napolyon’unki gibi kendi imparatorluğunu kurmak isteyeceğinden şüphelendiler.
Gerçekten böyle düşünceleri olup olmadığı hala bilinmiyor. Ancak, kurtulmuş kolonilerin birliği kısa ömürlü olmuş, Peru ve Bolivya onu terk etmiş ve bunun sonucunda Bolivar'ın yalnızca modern Kolombiya ve Venezüella toprakları ile “yetkin” olması gerekiyordu. 1829'in sonunda, bu ülkeler arasında bir bölünme de yapıldı ve 1830'in başında Bolivar, cumhurbaşkanlığından istifa etti ve o yılın Aralık ayında bütün topraklarından, evlerinden ve hatta emekli aylığından vazgeçerek öldü.
Büyük olasılıkla, İspanya kralı Bolivar’ın gücünün kendi diktatörlüğünün yerine geçmek istediğine inananlar pek doğru değil. Ne de olsa, Güney Amerika kolonilerinin bağımsızlığı için yapılan savaşın bir sonucu olarak, bütün kıtanın ekonomik gelişimini engelleyen bağları kırmayı başardı ve yeni kurulan ülkelerin çoğunda köleliğin yerel halkı için yerel eşdeğeri kaldırıldı. Yeni eyaletlerde parlamenter bir hükümet şekli kuruldu, anayasalar kabul edildi. Feodalizmin kalıntılarından kurtulan ve bağımsız gelişme fırsatı olan milletler vardı.
Bolivar, güçlü imparatorluğa meydan okumaktan korkmuyordu ve belki de ülkenin vatandaşı Venezüella Devlet Başkanı Hugo Chavez olması, ABD’yi sert bir şekilde eleştirmesine izin veren modern dünyanın az sayıdaki liderlerinden biri oldu - yeni "dünya diktatörü". Görünüşe göre, XIX yüzyılın ilk çeyreğinde yapılan “özgürlüğün aşılanması” gerçekten güçlü çıktı ...