Amerika Birleşik Devletleri Korku, Öfke ve Tehlike’de tüm bahisler kapalı.
Donald Trump başkanlığındaki ABD başkentini saran korku ve öfke, ülkeyi tehlikeye attı, demokrasisini hasta etti ve bağışıklığını zayıflattı.
Trump, Kasım ayında görevden alınmış olabilir, ancak Trumpizm ortadan kaldırılmadı. Aylar süren seçim sonrası toparlanmanın ardından, ülkenin bedeninde ve ruhunda yavaş yavaş metastaz yaparak intikam duygusuyla geri döndü.
“Amerika’nın ruhu için verilen savaşı” kazandıktan bir yıldan az bir süre sonra, Başkan Joe Biden, selefinin sayıları artarken anketlerde kayıyor. Aslında, yakın tarihli bir ankete göre, Trump, 48 ila 46 puan gibi küçük bir farkla da olsa Biden’ın önünde.
ABD ekonomisine trilyonlarca dolar enjekte edecek olan Yeni Anlaşma benzeri altyapı ve uzlaşma tasarılarını yıl sonundan önce Kongre’den geçirebilirlerse, bu rakamlar tekrar Demokratlar lehine dönebilir.
Ancak bu tür yasaların etkisi bile, bir dizi ekonomik ve politik faktöre ve Cumhuriyetçilerin federal ve eyalet düzeyinde sosyalist “dadı-devlet” politikalarına muhalefetine bağlı olarak geçici olabilir.
Bu arada, Trump etkisi altındaki 14 Cumhuriyet kontrolündeki eyalet, seçimlerin yürütülmesi üzerinde kendi kontrollerini sağlayan ve seçim sonuçlarını bozmayı kolaylaştıran 24 yeni yasa çıkardı.
Trump, son seçim sonuçlarını reddetmeye devam ediyor ve henüz adaylığını resmen ilan etmedi, ancak söylediği veya yaptığı her şey kampanya yapıyor. Ülke çapında mitingler düzenliyor ve 9 Ekim’de tüm başkanlık tekliflerinin başladığı Iowa eyaletinde bir miting düzenleyecek.
Temmuz ayında, Trump hakkında üç lanet olası kitap yazan gazeteci Michael Wolff, eski cumhurbaşkanının tuhaf ve beklenmedik bir akşam yemeği davetinin ardından, 2024’teki adaylığının kesin olduğu sonucuna vardı.
Ancak şimdilik, marka moğol, medya spekülasyonlarını ve halkın beklentisini canlandırmaya değer veriyor, bu da yaralı egosunu iyileştirmeye yardımcı oluyor ve bağış parasının akmasını sağlıyor. Siyasi Eylem Komiteleri, PAC’ler, bu yılın ilk yarısında 82 milyon dolardan fazla komisyon topladı.
Ama neye koşacak? Onun mesajı, mantrası ne olacak?
Tahminimce, “hileli seçim” sahte iddiasını ikiye katlayarak başlayacak ve takipçilerinden “Amerikalıyı Yeniden Dürüst Yapmak” için “Çalmayı Tersine Çevirmelerini” isteyecek.
O büyük yalanla sandık başına gitmeli ya da hiç gitmemeli. Daha az çirkin, daha az cüretkar, daha az saldırgan hiçbir şey işe yaramaz. Ayrıca, zaten ona yardım edemeyeceği açık.
ABD medyasının “kredi çalan baş yalancı” olarak adlandırdığı adam […] tarih icat eder ve komplo teorileri üretir”, kazanmak için ne gerekiyorsa yapacaktır. O kadar kendini beğenmiş ki, Amerika’ya dürüstlük ve gerçek konusunda bir ders vermeyi ima edecek – alternatif gerçeği.
Trump’ın aldatma eğilimi, yazar Bob Woodward’ın gazeteci Robert Costa ile birlikte yazdığı son üçlemesi Fear, Rage ve Peril’de iyi bir şekilde gösterilmiştir. Washington Post gazetesi kıdemli gazetecisi, son üç yılda yayınlanan üç kitapta, Trump’ın en yakın danışmanlarının ve müttefiklerinin bile onun “(küfür) bir yalancı” olduğunu düşündüklerini göstermek için çok uğraşıyor.
Trump’ın kendi kişisel avukatı John Dowd, kendisinin o kadar patolojik bir yalancı olduğunu düşündü ki, Rusya’nın ABD seçimlerine müdahalesine ilişkin soruşturması sırasında eski Özel Danışman Robert Mueller’e yalan yere tanıklık etmeden tanıklık yapmasına bile güvenilemedi.
Ama bu sadece yalan söylemek değil; politikacıların yalan söylediği bilinmektedir. Üçlemede oldukça inandırıcı bir şekilde tasvir edilen adam, inanılmaz derecede dolambaçlı, tamamen beceriksiz ve çok tehlikeli.
Woodward, Trump yönetimiyle ilişkili yüzlerce kişiyle, kabinesinin ve partisinin önde gelen üyelerinin yanı sıra Kongre ve ordu liderleriyle röportaj yaptı. Ona göre, birçoğu Trump’ın, basitçe söylemek gerekirse, Amerika Birleşik Devletleri başkanı olmaya uygun olmadığını düşündü.
Ona deli, paranoyak, narsistik kişilik bozukluğundan muzdarip dediler. Yakın müttefiki ve Başsavcı William Barr, banliyö seçmenlerinin “bir *** delik olduğunu düşündüklerini” söyleyerek onu azarladı.
Ordu Genelkurmay Başkanı General Mark Milley, görevdeki son aylarında Trump’ın çok dengesiz ve tehlikeli olduğunu, istemeden de olsa Çin ve benzeri ülkelerle çatışmalara yol açabilecek kararlar alabileceğini düşündü. İran’ın nükleer silah kullanma potansiyeli var.
Trump, zehrini hem dostlarına hem de düşmanlarına yöneltiyor. Son birkaç yıldır, siyasi sonuçları ne olursa olsun, Cumhuriyetçi liderleri, hatta savaş kahramanlarını aşağılamaktan asla çekinmedi. Bugün bile, Beyaz Saray için bir yeniden çalışma planlarken, Trump, kendi eski Başkan Yardımcısı Mike Pence ve Senato Cumhuriyetçi lideri Mitch McConnell dahil olmak üzere etkili parti liderlerini aşağılamaya devam ediyor.
Bütün bunlar şu soruyu akla getiriyor: Trump bu kadar saldırgan, bu kadar beceriksiz ve ülke için bu kadar tehlikeliyse, neden görevden ayrıldıktan sonra bile Cumhuriyetçi parti üzerinde bu kadar güçlü bir hâkimiyet kurmaya devam ediyor? Ve neden Cumhuriyetçiler 2022’de Kongre için yarışıyor ya da onun desteğini arıyor ya da gazabından kaçmaya çalışıyor? Neden 2024’te partinin resmi adayı olacak?
Elbette, pek çok şey gelecek yıl yapılacak ara seçimlere bağlı.
8 Kasım 2022’de Kongre’nin bir veya iki kanadında Cumhuriyetçi çoğunluğa izin veren bir zafer, Biden’ı oturan ördek başkanı yapacak ve 5 Kasım 2024’te Trump’ın şansını artıracak.
Bir düşününce, Cumhuriyetçi bir yenilgi, Trump’ı partinin gözle görülür şekilde yaşlanan Biden’a veya onun başkan yardımcısı, hafif siklet Kamala Harris’e karşı etkisinin en muhtemel kurtarıcısı olarak 2024 listesinin zirvesine taşıyabilir.
Trump berbat bir başkan olabilir ama yetenekli bir popülist olduğunu kanıtladı. Onun esrarengiz korku tellallığı, etkisinin ana kaynağı ve özellikle Cumhuriyetçi taban arasındaki popülaritesinin arkasındaki itici güçtür. Tuhaf bir şekilde, Woodward’ın ilk kitabının başındaki gülünç bir anekdotun gösterdiği gibi, Trump göreve aday olmayı ilk düşünmeye başladığında “popülist”in ne anlama geldiğini bile bilmiyordu.
Trump’ın pandemiyi yanlış yönetmesi ve ekonomik bir çöküşe ve toplumsal huzursuzluğa yol açması da dahil olmak üzere dört feci yılın ardından 75 milyon oy alması ve lanet olası medya raporlarına rağmen parti tabanında çok popüler olmaya devam etmesi, bunun bir kanıtıdır. şüpheli yollarla da olsa destek toplama yeteneği.
Paradoksal olsa da, bu gösterişli, gösterişli milyarder, parti tabanının çoğunu ve ülkenin beyaz işçi sınıfının çoğunu, Amerika’nın düşüşünü yöneten züppe, bencil seçkinlere karşı tek müttefikleri olmasa da en iyi müttefikleri olduğuna ikna etti.
Aslında, federal bürokrasiye ya da haklarına, özgürlüklerine, kültürlerine ve hatta ayrıcalıklarına saldırmakla suçlanan “Derin Devlet”e karşı beyaz Amerikalıların çoğunluğunun desteğini aldı.
Woodward’ın kitaplarının gösterdiği gibi, Trump korku ve öfke siyasetinde ustalaştı. Üçlemenin Eylül ayında yayınlanan üçüncü kitabı olan Peril’in sonsözünde yazar, güç ve güç beklentisiyle cezbedilen, içeriden küçük ve acımasız olduğu kadar gösterişli ve kendine güvenen bir yabancı olan Trump ile daha önceki bir konuşmasını anlatıyor. yolunu almak için korkuyu kullanmaya heveslidir.
Trump, “Gerçek güç, ‘korku’ kelimesini kullanmak bile istemiyorum” diyor ve ekliyor: “Öfke çıkarıyorum, öfkeyi dışarı çıkarıyorum, her zaman sahipmişimdir.”
Ancak Woodward, Trump’ı şeytanlaştırmaya o kadar odaklanmış ki, etkili muhaliflerinin sinizmini göremiyor veya vurgulayamıyor. Eski başkanı ifşa etmek için çok uğraşıyor, ancak Washington’un onu etkinleştiren seçkinleri hakkında çok az şey söylüyor.
Ancak Trump’ın popülizmi, kendisini eleştirenlerin sinizmi olmasaydı bu kadar etkili olmazdı. Kör ülkeyi soyarak “senden daha kutsal” gibi davranan yönetici seçkinler; politik doğruculuğu vaaz eden ama politik nezaketten yoksun; ABD’nin düşüşüne başkanlık etmek anlamına gelse bile iktidarı elinde tutanlar.
Bu bağlamda, Woodward’ın üçlemesi, yalnızca Trump tarafından kovulduktan sonra veya Trump Amerikan halkı tarafından kovulduktan sonra konuşan Trump ile suç ortaklığı yapanların seçici olarak düzenlenmiş hesaplarını oluşturur. Sözlerine alınırlar ve geri kalanı için mazur görülürler.
Woodward, Trump’ın, Goldman Sachs’ın yöneticilikten sonra Beyaz Saray’dan ekonomi danışmanı olan Gary Cohn ile yaptığı çeşitli alışverişlerini anlattığında, eski başkan, ABD üretimine dayanan aptal bir korumacı olarak tasvir edilirken, laissez-faire, serbest ticaret yatırım bankacısı parlak bir adam olarak görülür.
Ama örneğin ABD’nin Çin’den ihtiyacı olan antibiyotik ve diğer temel ilaçları bu kadar şok edici miktarda ithal etmesi gerçekten sorun olur mu? Pandemi zamanlarında daha az değil mi?
Woodward, hiç hoşlanmadığı bir Wall Street yöneticisi veya Ivy League okul mezunuyla hiç tanışmamış gibi görünüyor. Generaller, kongre liderleri ve düzen figürleri için aynı: ya haklılar ya da yanlışlıkları için mazur görülüyorlar. Sonuç olarak, Trump kötüdür, ancak Demokrat veya Cumhuriyetçi olsun, kendi kendine hizmet eden yozlaşmış bir seçkinler tarafından yönetilse bile düzen iyidir.
Trump, dünya çapındaki yüzlerce askeri üsden herhangi biri için gerekçe talep ettiğinde veya dünyanın herhangi bir yerinden derhal birliklerin geri çekilmesini talep ettiğinde, ulusal güvenlik çıkarları ve süreçlerinden habersiz bir aptal olarak tasvir ediliyor.
ABD’nin denizaşırı askeri taahhütlerinde herhangi bir küçülme, Woodward’ın ve onun sevgili generallerinin gözünde o kadar akıl almaz ki, yorum yapmayı bile hak etmiyor.
İşte bu yüzden Washington’da işler her zamanki gibi olduğu sürece, yönetici seçkinler ABD’nin düşüşünü yönetmekten memnun olmaya devam ettikçe, Trumpizm devam edecek ve metastaz yapacak ve Trump’ı durdurmak ve tekrar Washington’a gülmelerini durdurmak yok. .
Özetle, Trump kesinlikle kaçacak. Ve eğer kazanırsa, pekala yapabileceği gibi – yazarken parmaklarım titriyor – zaferi, dünya çapında ciddi sonuçlarla Amerikan demokrasisinin ölümünü heceleyecek.