En az sayıda Fin kuruluşu, şunları içerecek olan “Büyük Finlandiya” nın hayalini kurmaya devam ediyor: Norveç, İsveç, Estonya, Vyborg, Karelya, Kola Yarımadası, Arkhangelsk bölgesi. En radikal Finliler, "Büyük Suomi" nin Kuzey Urallara kadar uzanacağına inanıyorlar.
Bu düşünceye Fin Nazilerin “saçmalık” denebilir, her ülkede tüm toplum üzerinde fazla etkisi olmayan küçük gruplar var. Örneğin: “Büyük Gürcistan”, “Büyük Arnavutluk”, “Büyük Polonya” vb. Planları bilinmektedir. Ancak, ilk olarak, Finlerin toprak taleplerinin zaten 200 yılı vardır. tarih ve ikincisi, en önemlisi, en yüksek devlet düzeyinde destekleri var.
SSCB'nin çöküşü, örneğin Karelya'daki “aslen Fin toprakları” nın iadesi için konuşmaların başlamasının işareti idi. Ve sadece “Suomi” ye geri dönmek savaşın yarısı. Finlandiya parlamentosu Riitta Uosukainen’in konuşmacısına göre, bu bölgede etnik temizlik yapılması, yani mevcut sakinleri tahliye etmek gerekiyor. “ProCarelia” organizasyonunun 300'e kadar hesaplarına göre, binlerce Finli “kurtarılmış topraklara” gidebilirdi. Şu anda orada yaşayan 370 binlerce Rus var. Ancak ProCarelia'da, yaklaşık 120'in binlerce tanesinin derhal Rusya Federasyonu'nun diğer bölgelerine taşınacağı konusunda ikna olduk. Temelde gençlik olacak. Ve yaşlıların çoğu - çoğunlukla binlerce insanın 250'i iade edilen bölgelerde kalacaktır. Ancak, onların varlığı ProCarelia'yı korkutmuyor: yakında başka bir dünyaya çekilecekler.
Finlandiya basınında “Karelya'nın Dönüşü” kitabının belli bir Veikko Saxi tarafından sunumu hakkında ayrıntılı bir rapor yayınlandı. Onun görüşüne göre, Rusya Federasyonu Finlandiya'ya Kuzey Priladozhie, Karelian Isthmus ve Pechenga'yı vermeli, SSCB'ye tazminat olarak ödenen parayı iade etmeli ve aynı zamanda savaş sırasında ve savaş sırasında Fin tarafına verilen maddi zararı telafi etmelidir. Bay Saksi, Sovyetler Birliği tarafından Finlandiya'dan cari döviz kuru üzerinden alınan tazminat miktarının yaklaşık 4 milyar avro olduğunu ancak ülke ekonomisinin bu ödemelerden kaynaklanan zararlarının 30 milyar avroya ulaştığını hesapladı. Alman topraklarından ve Finlandiya topraklarından ihraç edilen emlaklardan tazminat olarak Rusya Federasyonu'ndan bir milyar daha euro talep edilecektir.
Karelya'nın eklenmesi ile ilgili ekonomik hesaplamalar konusu “Suomen Tiôtotomisto” bilgi ajansı tarafından sürdürüldü. Raporunda şöyle yazıyor: “ProCarelia toplumunun hesaplarına göre, Karelya İsthmus ve Kuzey Ladoga bölgesinin gelişmesi için 10 yıl ve 30 milyar euro gerekiyor. ProCarelia, ekonominin canlandırılması sayesinde, bu fonların vergi ödemeleri şeklinde ve ülkedeki işsizliğin azaltılmasından dolayı oldukça hızlı bir şekilde değer kaybedileceğine inanıyor. Karelya'nın birleşmesinin bir sonucu olarak, Primorsk (Koivisto) ve Vysotsk (Uuras) limanlarının petrol terminalleri Finlandiya'da olacak ve Finlandiya mevzuatında açıkça belirtilen yabancı girişimlerin statüsünü kazanacak. ”
“Maskesiz Finlandiya” makalesinde yer alan gazeteci Backman, “Birçok Fin yetkilisi, Rusya'nın 2015-2025 yıllarında, hangi bölgelerin Finlandiya'ya gideceğini neticesinde parçalanmasını bekliyor. Finlerin görüşüne göre, Rusya ekonomik açıdan önemsiz küçük parazit devleti ve açgözlü liderleri yurt dışından gelen tüm paraları yağmalayan gelişmekte olan bir ülke. Finlandiya Dışişleri Bakanlığı'nın önde gelen "uzmanları" nın görüşüne göre, Ruslar liderlik edemeyen veya sorumluluk alamayan tembel, açgözlü ve tehlikeli yalancılardır. Finlandiya Dışişleri Bakanlığı, Rusya'nın nihai çöküşünü tek olumlu senaryo olarak görüyor. Finlandiya medya kuruluşları Rusya ve Ruslar hakkında son derece olumsuz bilgiler aktarıyor. Finliler, Karelya topraklarının gelişimine katılır, ancak yalnızca kayıp toprakları geri alma oranında. Finliler ve önde gelen siyasetçileri Karelya'da etnik temizlik yapmak ve Rusları bu bölgelerden tahliye etmek istiyorlar ”dedi.
Geçmiş
“Coğrafi Finlandiya” hakkında ilk yazan, 1837'taki Alman botanikçi Wirzen'dir. "Fin bitkilerinin" büyüme alanının Finlandiya Büyük Dükalığı ile sınırlı olmadığına, Beyaz Deniz'in doğu sınırına kadar uzandığına inanıyordu. Yüzyılın 80'in 19'inde, girişimi Karelyalılık adlı şiirinde bütün bir eğilim yaratan Finli romantik şairler tarafından seçildi.
Alman İmparatorluğu topraklarındaki kamplarda eğitilen Fin milliyetçilerinin katıldığı Rus İmparatorluğu'nun çöküşünün ardından “Büyük Finlandiya” fikri devlet düzeyine ulaştı. Öyleyse, 23 Şubat yılın 1918'i, Antrea istasyonunda, askerlere hitap ederken, Finlandiya ordusunun başkomutanı General Gustav Mannerheim, son savaşçı ve zorba Lenin'in kılıcını kınamayacağını ilan ettiği “kılıç yeminini” söyledi. Finlandiya'dan ve Doğu Karelya'dan kovulacak ”. Mart ayının sonunda, 1918, Finlandiya Beyaz birlikleri Kuzey Karelya'ya girdi. Burada, Karelya'nın bağımsızlığının Finlandiya yanlısı destekçileri önderliğinde yerel yönetim örgütlendi. Finlandiya’daki iç savaşın Mayıs 1918’te sona ermesinden sonra, Fin “beyazların” ayrılması Doğu Karelya ve Kola Yarımadası’nı işgal etmeye başladı. Sonuç olarak, ilk Sovyet-Finlandiya savaşı başladı. 14 Ekim ayındaki Birinci Sovyet-Finlandiya Savaşı 1920, Tartu Barış Antlaşması'nın imzalanmasının ardından Sovyet Rusya'dan bir dizi bölgesel imtiyazları düzelterek sona erdi. Doğru, Fin milliyetçileri istediklerinden çok daha azını aldılar.
Finliler sakinleşmediler ve Sovyet Rusya'nın zayıflığından yararlanmaya karar verdiler - 6 Kasım'ında, 1921 Doğu Karelya'daki Fin birliklerinin işgaline başladı ve İkinci Sovyet-Fin savaşı başladı. Finlandiya, 1921 yazından bu yana Doğu Karelya'da aktif olan Finli ajitatör aktivistlerinin aktif eylemleri ve ayrıca isyancılar arasında çeşitli komuta fonksiyonları yapan Fin ordusunun 500'i hakkında yapılan Doğu Karelyaların isyanını desteklemeye karar verdi. Özellikle Finlandiya İç Savaşı'ndan sonra RSFSR'ye göç eden Kırmızı Finlilerden birimler, özellikle de Petrograd Uluslararası Askeri Okulunun (taburcu A. A. Inno) kayak taburu, Beyaz Finlandiya birliklerinin sırasına katıldı. 21 Mart'ının İkinci Sovyet-Finlandiya Savaşı 1922'i, Sovyet-Finlandiya sınırının dokunulmazlığını sağlamak için önlemler alınması konusunda RSFSR ve Finlandiya hükümetleri arasındaki Moskova Anlaşması'nın imzalanmasıyla sona erdi.
20’lerde, Helsinki yalnızca Rusya’yı rahatsız etmedi, aynı zamanda dikkatlerini Norveç’in Finnmark eyaletine de çevirdiler ve İsveç’in Norrbotten eyaletinde yaşayan Fin kabilelerine geniş özerklik verilmesini istedi. Doğal olarak, Finliler, kendi dillerini ve Finlandiya dil grubunun halkının yaşadığı Estonya'yı ele aldılar.
Yardım: Finnmark - Norveç'in sınırını oluşturan ve doğusu Rusya'yı çevreleyen önemli bir yükseklik göstermeyen ve yalnızca yuvarlak tepeler ve yaylalarla dolu olan Norveç'in en kuzeyindeki arazi; Arktik Okyanusu'nun fırtınalı dalgaları ile yıkandı. Ülke içinde, zengin bitki örtüsü ile yaz aylarında kaplanan geniş nehirler (özellikle Tana) tarafından sulanan vadiler, daha güney ülkelerinin izlenimini vermektedir, ancak uzun ve sert kış nedeniyle, tarım için çok fazla bir önemi yoktur. Bu, Norveç Krallığı'nın en büyük idari bölge birimidir (il veya il). Başkent Vadsø şehridir. Finnmark tamamen Arktik Çemberin yukarısında, Barents Denizi'nin suları ile yıkanmakta. Kıyı şeridi, Varyazhskiy Körfezi'nin öne çıktığı fiyortlar tarafından girintilidir. Bölgenin alanı 48.618 km2'tir (Danimarka'dan daha fazla). % 36 Hakkında Finnmark, Finmarken yaylaları tarafından işgal edilmiştir. Finnmark batıda Trom eyaleti, güneyde Finlandiya ve doğuda Rusya Federasyonu'nun Murmansk bölgesi ile sınırlıdır (Rusya ile sınırın toplam uzunluğu 219,1 km'dir). İşte Rusya ve Norveç arasındaki tek sınır kapısı - Borisoglebsky-Storskog (Storskog). Finnmark bölgesi uzun zamandır Sami kabilelerinin yaşam alanıydı, Novgorod ve Norveç'e haraç ödediler, nihayet Norveç bölgesi sadece XVIII yüzyılın başında oldu.
O zamanlar “büyük Finlandiya” projesi tüm siyasi partiler ve hareketler, hatta solcular tarafından desteklendi: ülkenin iki sosyal demokratik politikası olan Oskar Tokkola ve Voinma Vaino, bu konuda ilk kez “doğal sınırlardaki Büyük Finlandiya” konusunu yayınladı.
SSCB'nin iki savaşta yenilgisi - "Kış Savaşı" 1939-1940. ve II. Dünya Savaşı - bir şekilde Finlerin havasını soğuttu. Ancak diğer taraftan gelmeye karar verdiler - Moskova ile “arkadaş olun”, böylece kendilerine bir dizi bölge verecekti. Zaten 1945’te, ülkenin hükümetine başkanlık eden Juho Kusti Paasikivi, Sovyetler Birliği ile ortak savunma anlaşması ve güven ilişkisi, ele geçirilen bölgelerin bir kısmının iade edilmesini kolaylaştıracağını umuyordu. Bir yıl sonra, Finlandiya hükümet delegasyonu, Moskova'da, Saimaa Kanalı'na bitişik alanların iade edilmesi üzerine olası müzakerelerin zeminini araştırdı. Stalin sert bir şekilde olumsuz tepki verdi ve Paris'te bir barış anlaşması imzalarken böyle bir girişim onaylanmadı.
1955’in sonbaharında, SSCB’nin liderleriyle kayıp topraklar hakkında konuşmaya başlama girişimi yine başarısız oldu. Altı ay sonra, cumhurbaşkanlığı seçimi ve eski Porkkala-Udd askeri üssünün topraklarının Sovyetler Birliği tarafından Finlandiya'ya geri gönderilmesiyle ilgili olaylar bir kez daha bölge meselesinin tartışılması için temel attı. Moskova tartışmayı kınamaktan çekinmedi. Urho Kekkonen, SSCB liderliğini en azından kayıp toprakların bir kısmını geri göndermeye ikna etme umudunu da bırakmadı. Gizli bir sohbetin bir parçası olarak, Fin Kutup Bölgesi'nin kuzeydoğu bölgesi için Vyborg'u üç kez değiştirmeyi teklif etti. 1963'te AI Izvestiya'nın genel yayın yönetmeni Finlandiya'yı ziyaret etti. Kruşçev'in kayınpederi olan Adjubei, bölge başkanını görüşmek üzere Finlandiya cumhurbaşkanının önerisine sempati duyuyordu. Görüşmeleri, Kruşçev'in 1964 yıldönümünü kutlamak için yılın Nisan 70'inde devam etti. Kekkonen, bu sorunun olumlu bir şekilde çözümlenmesiyle Finlandiya'nın SSCB'yi Batı Berlin'in durumu konusundaki bir anlaşmazlıkta destekleyeceğini açıkça belirtti. Kruşçev'in iktidardan kaldırılmasıyla durum değişti - yeni Sovyet liderliği ile güven oluşturmak gerekliydi. “Alman kartını” kullanmaya yönelik ikinci girişim, Finlandiya Devlet Başkanı SSCB büyükelçiliğinde bir danışman olan Stepanov'a verdiği demeçte, Finlandiya'nın VYborg'u tanımaya hazır olduğunu söyleyen 1965'in sonbaharında yapıldı.
En son Kekkonen altındaki bölgesel sorun, yılın 1967 başkanlık seçim kampanyasında gündeme geldi. Cumhurbaşkanı adayı Veikko Vennamo, programına doğu sınırının Saimaa Kanalı'na devredilmesine dair bir nokta ekledi.
Ancak 1991'e kadar Finlandiya’nın sınırlarını genişletme konusundaki konuşma açıkça tartışılmadı.
Rusya Federasyonu
“ProCarelia” organizasyonu derhal “katıldı” ve lümenler tarafından değil de saygı duyulan kişiler tarafından yönetildi: Karelya Birliği eski başkanı, emekli teğmen genel Raino Merie, tarih profesörü Pentti Virrankoski; büyük bir girişimci, Yuri Pessi'nin dağ danışmanı, Profesör Heikki A. Reenpää; Finlandiya parlamentosu düzeyinde dinlenirler.
2009’te, organizasyon detaylı bir “Sınır Reform Reform Planı” açıkladı. Ona göre Finlandiya, SSCB'nin kontrolü altında alınan bölgeyi 1939 - 1940 ve 1941 - 1944’te geri çekmeli ve şu anda Rusya Federasyonu’nun bir parçası olmalı. Bu “reform” un bir parçası olarak, proje yazarları Finlandiya'ya Karelya Cumhuriyeti sınır bölgelerinin bir kısmının yanı sıra Leningrad Bölgesi'ndeki Vyborg kenti ve Murmansk Bölgesi'ndeki Pechenga bölgesi ile Karelya Isthmus'u geri getirmeyi önermektedir. Yazarlara göre, sınırın değiştirilmesi Rusya için faydalı olacak ve böylece “depresyondaki bölgelerden” kurtulacak. Ek olarak, "Finlandiya'da kabul edilen çevre standartlarının uygulanması, Karelya ve Ladoga'nın kirlenmesini durduracak, St. Petersburg'un su tedarikini artıracak." Bu fikrin savunulması için, Finlandiya'da 200 civarında binlerce imza toplandı.
Finlandiya'nın Helsingin Sanomat gazetesi 2008’te Yeltsin’in bu konuda görüşmelere başladığına dair bilgiler olduğu belirtildi. 1991’in sonunda, Rusya cumhurbaşkanının yönetiminin Finlandiya’nın Karelya’ya geri dönme konusundaki önerisini resmi olmayan kanallar gönderdiği iddia edildi. Ayrıca, Finlandiya cumhurbaşkanının emriyle, Finlandiya'nın Karelia'nın 64 milyar Fince işaretine veya 10 milyar Euro'dan daha fazla geri dönüşünün olası maliyetini tahmin eden gizli bir uzmanlar grubu oluşturulduğu iddia edildi. Grubun, uzun vadede Karelya'daki altyapıyı restore etmenin maliyetinin 350 milyar daha fazla işaret (yaklaşık 55 milyar avro) olacağını iddia ettiği de iddia edildi.
Alt satırda: Rusya Federasyonu daha da zayıflar ve yıkılma olasılığı ortaya çıkar çıkmaz, Helsinki bundan faydalanmak için gecikmeyecek ve bazı Rus topraklarını ele geçirecek. Bu nedenle, Baltıkların, Kuzey filolarının yanı sıra ordunun kuzey-batısındakilerin de Finlerin işgalini derhal durdurmak için yüksek bir seviyede tutmaları gerekmektedir.