Rahat ve farklı bir galibiyet beklediğim maç, meydan savaşına döndü. Bunun temel nedeni G.Saray'ın maçın başında farka gidecek pozisyonları budalaca harcaması ve opaniğe kapılmasıydı. Takım, adeta bir ‘‘panik atak’’ geçirdi ve topu kaybettiği zamanlarda ecel terleri döktü.
Öyle bir takım düşününüz ki, tek kale oynasın ve bu arada nihayet golü de bulsun. Golü bulur bulmaz kaptanı sakatlanarak oyun dışına çıksın ve 10 kişi kalsın. İşte bu takım G.Saray'sa, böyle bir durumda topu oyalamayı ve kaptırmamayı düşünmelidir. Oysa G.Saray böyle yapmadı. Topu rakibe verdi ve hiçbir şekilde ciddiye almadığı pozisyon sonrası bir anda kalesinde beraberlik golünü gördü. İşte maç bundan sonra zora girdi ve bu pozisyonlar G.Saray'ın kenar yönetiminin beceriksizliğini gösterdi. Ankaragücü, G.Saray'ın ne kadar kolay gol yediğinin farkına vardığı zaman, G.Saray'ın üstüne gitmeye başladı. Ankaragücü'nün amansız presi iyi hazırlanan takımın Ankaragücü olduğunu gösteriyor ve G.Saray'ın fizik kondisyonunda yetersizlikler bulunduğunu gözler önüne seriyordu. Bunlar G.Saray'ın da şampiyonluğu kovalama yolunda noksanı bulunduğunu ve ligin hiç de kolay geçmeyeceğini belirten işaretlerdi. Ancak her şeye rağmen G.Saray gene de kazanmayı en çok arzulayan ve topu kendisinde en çok saklayabilen takım olma özelliğini koruduğu sürece şampiyonluğun bir numaralı adayıdır.Yeter ki, buna herkesi inandırabilsin.