Robert Farmer tarafından
Geçenlerde eşim ve ben, yeni bebeğimiz olmadan akşam yemeğine kasabada gittikçe daha nadir bir gece geçirmek için dışarı çıktık. Bizim için böyle bir fırsat özeldir, bu yüzden San Francisco'daki en sevdiğimiz özel gün restoranlarımızdan birine doğru yola çıktık.
Burası, SF'deki çoğu insanın özel bir durumla ilişkilendirdiği yüksek voltajlı restoranlardan biri olmasa da, yerel bir favori ve hem eleştirmenler hem de bölge gurmeleri arasında sürekli olarak yüksek puanlar alıyor. Ayrıca, muhteşem menülerine uygun olağanüstü bir şarap listesine sahipler.
Ama bu durumda, kendi mahzenimizden bir şeyler getirmeye karar verdik - bir şişe Schramsberg’in, gevrek yeşil elma, ananas ve puf böreğinin güzel notaları ideal olarak uyan J Schram, 1999. Elbette bir tıpa ücretinin ortaya çıkacağını biliyorduk ve bu nedenle darbeye hazırlandık. Ama 30 dolar? Akşam için iyi huylu coşkumuza rağmen, bu bizi akşamın sonunda belirgin bir acı ile vurdu.
Bu beni düşünmeye başladı: mantaraj için ne kadar fazla? Bir restoran BYOB şişenizi açmak için bu kadar çok ücret alacaksa, hizmeti basitçe ortadan kaldırmaları daha iyi olabilir mi? Belki de değil. Ve sıcak ziyaretçi destinasyonlarındaki birçok restoranın şişe başına 60 $ 'a kadar ücret alabileceğini biliyorum. Mantarlık için bir ücret alınması gerektiğini ve partiye kendi şişenizi getirdiğinizde belirli görgü kurallarının geçerli olduğunu anlıyorum (sunucuya bir tat verin; restorandan bir şişe de satın alın; ucuz şarap getirmeyin). Ama burada biraz akıl sağlığına ne dersiniz? Yemeğe getirdiğimiz köpüklü şarabın fiyatına tıpa ücretini de eklediğinizde şişenin toplam maliyeti yüzde 30 arttı. Bunun bana biraz kuruş sıkan bir fasulye tezgahı gibi göründüğünü fark etsem de, yardım edemedim ama bunu –en azından anlık olarak- bu terimlerle düşündüm.
Ne mutlu ki, tıpa ücreti akşamı hafifletmedi ve bunu bir kalp atışında tekrar yapardık. Yine de mantar ücretlerine tolerans seviyeniz nedir acaba?