“İki kız çocuğu gördüm parkta, biri diğerinin annesiydi” Arinna Tuana
O kız çocuğunun üzerine zorla giydirdiğiniz beyaz kumaş bir gelinlik değil, alkışladığınız şey bir kutlama, el ele tutuşup halaylar çektiğiniz şey bir düğün, yüzüne örttüğünüz şey de bir duvak değil…Bu bir yas günü, bir yas duvağı, bir yas ağıdı!
Çocuk-Gelin; bu iki kelime bir sıfatı tamamlamak için yan yana durmaktan bile utanıyorken; insanlar bu kelimelerden bir çocuğa hayat dikiyor. Hem de dikmek için; ne kadarını kestiği, ne kadarının çöpe gittiği, renginin nasılda değiştiğini umursamadığı bir arsızlıkla. Hoyrat bir makas; ne gökkuşağı bırakıyor gökyüzünde, ne de bir uçurtma. Sonrası…
Ah kavaklar ah kavaklar
Acı düştü peşime
Ah kavaklar ah kavaklar
Ardımdan ıslık çalar
O çocuk gelin olmadı, hayal çantası çalındı!
O çocuğun elinden bebeği zorla alındı!
O çocuk ağlaya ağlaya bir adamın koynuna bırakıldı!
Bu bir düğün değil, bir kutlama değil…
Bu bir ağıt!
Ağıdın yakıldığı her hikayenin sesini duyuyorum.
Sesi düğümlü çocuklar: Akımla, ruhumla, etimle, tırnağımla sizi selamlıyorum.
Dünyada her 5 çocuktan biri evli.