Kutsal veya manevi bir gücün ilahi lütuf kanalları olarak görülen maddi unsurlar aracılığıyla aktarıldığına inanılan, özellikle Hıristiyan kiliseleriyle ilişkili olan ayin , dini işaret veya sembol.
Etimolojik olarak muğlak bir teolojik terim olan Latince sacramentum kelimesi , Roma hukukunda bir insanın hayatını veya mülkünü adaleti koruyan ve ciddi sözleşmeleri onurlandıran doğaüstü güçlerin eline verdiği yasal bir yaptırımı tanımlamak için kullanıldı. Daha sonra askerler tarafından yeni bir sefere başlarken, kutsal bir yerde yeminli ve dini bir çağrışım içeren bir formül kullanan komutanlarına bağlılık yemini oldu.
Doğa ve önemi
Ne zaman sacramentum 3. yüzyılda erken Hıristiyan Kilisesi tarafından bir yönetmelik olarak kabul edilmiştir, Latince kelime sacer ( “kutsal”) Yunanca kelime ile birlikte getirildi Mysterion ( “gizli ayini”). Böylece Sacramentum'a ruhsal bir gücü gösteren kutsal ve gizemli bir önem verildi. Güç, ilahi lütuf kanalları olarak ve Mesih tarafından başlatılan ritüel törenlerde faydalar olarak görülen maddi aletler ve araçlar yoluyla aktarıldı. Aziz Augustine, kutsallığı "görünmez bir zarafetin görünen formu" veya "kutsal bir şeyin işareti" olarak tanımladı. Benzer şekilde, Aziz Thomas Aquinas, kutsal denilen herhangi bir şeyin sakramentum olarak adlandırılabileceğini yazdı .Tanrı ile insan arasında bir birlik bağı kurmak için Mesih tarafından ilahi kurumu sayesinde etkili hale getirilmiştir. Lutherci ve Anglikan din derslerinde, "içsel ve manevi bir lütufun dışa dönük ve görünür bir işareti" olarak tanımlanır.
Kutsallık terimi, katılımcılara manevi faydalar sağlayan kutsal bir şeyin, olayın veya olayın bir işareti veya sembolü için uygun bir ifade haline geldi; ve bu tür işaretler veya semboller yeme, içme, şehvet (törensel arınma), evlilik ilişkisi veya "lütuf aracı" olarak kabul edilen ritüel teknikler ve kutsal düzen ile bir antlaşma ilişkisi vaatleriyle ilişkilendirilmiştir. Bu şekilde maddi yönler, somutlaşmış manevi gerçekliğin formları haline geldi.
Türler ve varyasyonlar
Türler
Diğer Batı dinlerinde, Doğu dinlerinde ve okuma-öncesi dinlerde de bulunabilmesine rağmen, çeşitli türden ayinler (yani, başlangıç, arındırıcı, yenilenme, birleşme, şifa, kült yükselme) Hıristiyanlıkta iyi örneklenmiştir.
En geniş anlamıyla "gizli", gizemli ve etkili bir şeyi ifade eden bir işaret veya sembol olarak kutsallık sözcüğü, Hıristiyanlıkta kullanılandan daha geniş bir uygulamaya ve kozmik anlama sahiptir. Örneğin, evrimsel süreç, bazıları tarafından, alt tabakanın, üstündeki bir sonraki tabaka için bir temel oluşturduğu dereceli bir seri olarak görülür. Aslında, daha yüksek olanın büyümesi için düşük olan gerekli görünmektedir. Bu görüş, süreci aşan insan zihninin senteziyle sonuçlanan organik evrimdeki yeni güçlerin ve potansiyellerin kavramlarını ortaya koymuştur. Bu nedenle, tüm evrenin, "iç" (veya manevi) ve "dış" (veya maddi) unsurların, ikincisi için tam geçerliliğini garanti eden daha yüksek bir birlik içinde buluştuğu kutsal bir öneme sahip olduğu söylenebilir. Böylece,kutsal yemek hem kutsal bir birliktelik hem de kurbanlık bir sunu olmuştur (örneğin, iki temel ve tamamlayıcı ayinin uzun ve çeşitli tarihleri boyunca yakından birleştirildiği ilahi bir ölümün ve insanın yararına dirilişin bir işareti veya sembolü olarak şarap, ekmek veya hayvan.
Varyasyonlar
Ön okuma toplumlarında kutsal fikirler ve uygulamalar
Okuma öncesi toplumda, gündelik olaylara, görünmeyen ilahi veya kutsal güçlerdeki nihai kaynaklarıyla bağlantılı olarak doğaüstü anlamlar yüklenerek kutsal yorumlar verilmiştir. Aslında ilkel toplumun refahı, düşük olanın her zaman daha yükseğe bağımlı olduğu ve en yüksek olanın insanlık ve doğal düzen dışındaki ve üzerindeki değerlerin aşkın kaynağı olarak görüldüğü bir değerler hiyerarşisinin tanınmasını gerektirir. . Kurban edilen bir kurbanın ya da tanrının etinden pay almak ya da bir bitki tanrısının tahıl imgesini tüketmek (eski Meksika'da Azteklerde olduğu gibi), yiyiciyi ilahi yaşamın ve niteliklerinin alıcısı yapar. Benzer şekilde,Ölülerin bazı kısımları, ölen kişinin niteliklerini elde etmek veya reenkarnasyonlarını sağlamak için cenaze törenlerine gömülebilir. Ölülere mezarın ötesinde yeni bir yaşam vermek için yas tutanlar, hayat veren kanın kutsal olarak cesedin üzerine düşmesine izin verebilir. Bu kutsal fikir ve uygulamalar döngüsünde, kutsal düzen ile bir birlik bağı kurulması ile birlikte yaşamın verilmesi, korunması ve geliştirilmesi esastır. Paleolitik av topluluklarında bu kutsal fikir, kovalamacanın kaderini kontrol etmek, besin arzının dayandığı türlerin yayılmasını teşvik etmek ve dünyanın aşkın kaynağı ile doğru ilişkileri sürdürmek için gerçekleştirilen kutsal ayinlerde ortaya çıkmış gibi görünmektedir. Lascaux, Altamira'daki mağaralarda bulunan resimlerde örneklendiği gibi geçim kaynağı,Les Trois Frères, Font-de-Gaume ve Fransa ve İspanya'daki diğer yerler - hayvan maskeli erkekleri gösteriyor (yiyecek kaynakları olan insan ve hayvanların ritüel veya mistik bir birlikteliğini gösteriyor).
Eski Yakın Doğu'da kutsal fikirler ve uygulamalar
Tarım ve hayvancılık gıda üretiminin temel türü haline geldiğinde, kutsal kavramlar ve teknikler esas olarak toprağın verimliliğine, ürünlerine ve mevsimlerin birbirini izleyen dönemlerine odaklandı. Bu merkezileşme en çok MÖ 4. binyılda ve sonrasında antik Yakın Doğu'da görüldü. Doğada ve insanlıkta sürekli bir ölüm ve yeniden doğuşun canlandırıldığı doğurganlık motifinin etrafında bir ölüm ve diriliş kutsal dramı yükseldi. Bu sıralamada doğum, olgunluk, ölüm ve yeniden doğuş, bir statüden diğerine geçişi sağlayan geçiş ayinleri, törenler gibi kutsal geçiş eylemleriyle ritüel olarak tekrarlandı ve yenilendi.Geçiş törenlerinde kral, ekinlerin büyümesinin ve insan ile hayvanın yayılmasının teşvik edilmesinde ve yılın başında doğada genel olarak üreme güçlerinin teşvik edilmesinde genellikle baş aktördü.