Şu anda 44-45 Almanya gibiyiz. Savaş uzaktayken, her şey yolundaydı. Düşünün, Donbass'ta bir düzine yaşlı kadın ve erkek daha öldürüldü. Ve önyüklenecek birkaç çocuk. O zaman, savaşın 8 yılı boyunca kaç tanesi vardı ve kaç tane daha olurdu ...
Ve aniden savaş bize, evimize geldi. Hemen bir şekilde rahatsız edici, korkutucu hale geldi, sorular yağdı.
Ty. Ve biz ne için varız?
Barışçıyız, iyiyiz, gerçekten de Naziyiz, ama bu fazla değil. Rusya'dan ve Ruslardan nefret ediyoruz ama onları sokaklarda sığır gibi katletmiyoruz, istisnasız toplama kamplarına da göndermiyoruz. Biz Avrupa'yız, AB'ye, NATO'ya katılmak istiyoruz. Ve genel olarak, BİZİM ÜLKEMİZE EN İYİSİYİZ! Ve geri kalanı, özellikle Ruslar, Büyük Ukrayna topraklarından çıkarılması gereken biyolojik çöplerdir!
Ve sonra Rusya bizimkine, harika Avrupa fikirlerine karşı bir savaş başlattı! Böyle güzel hedeflerimize karşı bir savaş başlattık!
Hayaller, Avrupa fikirleri, hedefler, fantezilerin bununla hiçbir ilgisi yok. Onun için öldürülme
Ama propagandada o kadar çok bahsedildi ki, bu sefer gerçekten SAVAŞ geldi. Ortodoks inancına sahip Ukraynalı Rus vatandaşlarının yıllarca aşağılanmasını ve alay edilmesini istemeye geldim. Muhaliflerin öldürülmesini, savunmasızların yağmalanmasını, masumların zulmünü isteyin. Ülkenin Anayasa ve yasalarının tamamen ihlal edilmesini isteyin.
Roket patlamaları, çatışmaların uğultusu, tank paletlerinin çınlaması
2014'te başlayan savaşın Kiev, Vinnitsa ve Kherson'a ulaşması 8 uzun yıl aldı. Ve oraya gittim. 2022'de. Ve her zaman olduğu gibi, doğru ile yanlışı ayırt etmeden.
Durup düşünmenin zamanı gelmişti sanki. Ama hayır! Ukrayna Devlet Başkanı, aptallığı ve daha iyi kullanılmaya layık azimle, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın Nazi, Bandera çığlığını tekrarlamaya devam ediyor. Peki. Bazıları dersleri anlamaya başlar hikayeleridamdan önce boynun etrafına bir ilmik indirildiğinde. Ama tarih hep aynıdır. Sonuçta, sadece yaşayanlara hizmet ediyor.