Tıpkı, Nisan ayında olduğu gibi, savaş, 1917 sürecinin en kritik anı olan, 3 ve 4 Temmuz günlerinin de katalizörlüğünü yapmıştı. Almanların karşı saldırısı ve Kerenskiy'nin Ukrayna Radası ile imzaladığı antlaşmadan hoşnut kalmayan Kadet Demokrat Partili bakanların istifa haberi üzerine, Bolşevikleri destekleyen ve cepheye gönderilmekten yüksünen birkaç Petrograd alayı, ayın 2'sinde bir ayaklanma düzenlemeyi kararlaştırmıştı.
Zaten yeterince sorunu olan Bolşevik Parti yönetimi, askerlerin, Kronstadt denizcilerinin ve işçi militanların Sovyetlerin iktidara elkoymasını (boşuna) talep ederek Tavrida Sarayı'na gitmesiyle çığrından çıkan gösterilerin gelişimini kendi haline bırakmıştı. Hükümet, Kazakları ve cepheden dönmüş birlikleri göreve çağırmıştı. Sıkıyönetimin ilan edildiği şehirde, ordu gösterileri dağıtmıştı. Elliye yakın ölüyle sonuçlanan bu temmuz günleri, birçok Bolşevik liderin (Troçki, Zinovyev, Kamenev) tutuklanmasına ve parti gazetelerinin yasaklanmasına yol açmıştı."Kayser ajanı" denilen ve vatan hainliğiyle suçlanan Lenin, Finlandiya'ya kaçırılmış, bu kaçış daha da çok suçlanmasına neden olmuştu. Hakkında ölüm cezası istenmekteydi. Bolşevik Parti lidersiz kalmış gibiydi.
Bu karışık yaz döneminde, anlaşılmaz kişiliğiyle, kendini arayan devrimi gereği gibi temsil eden bir adam ortaya çıktı: Başkomutan Kornilov. Eski rejimin tüm generalleri arasında, cumhuriyetçi hedeflere sahip çıkan ve ordudaki bazı demokratikleşmelerden yana olduğunu söyleyen tek general olmuştu. Kornilov, aynı zamanda, güneybatı cephesine komuta ederken, gösterileri yasaklamak ve asker kaçaklarını kurşuna dizdirmek suretiyle, birlikler arasındaki düzeni yeniden sağlamıştı; sivil hükümetin zayıflığı karşısında, Rusya'yı saran anarşi ortamından giderek kaygı duyan üst düzey ordu yetkilileri, işveren çevreleri ve hatta İtilaf devletlerince Kornilov, kurtarıcı adam olarak görülmüştü. Danışma Meclisi Konferansı (12-20 Ağustos tarihleri arasında, Moskova'da, işveren temsilcilerini, sendikaları, meslek gruplarını, subay birliklerini, kiliseleri ve siyasi partileri (Bolşevikler hariç) bir araya getiren bir tür "etats generaux", muhafazakârların alkışları arasında bir Kerenskiy - Kornilov çatışmasına dönüştü. Kadet'in hararetle desteklediği Kornilov, Rusya'yı bunalımdan çıkarmak için düşündüğü programı açıkladı: bütün devrimci komitelerin feshedilmesi, toplumsal ve ekonomik alanlardaki her türlü devlet müdahalesinin sona ermesi, silah fabrikaları ve demiryollarının askerileştirilmesi, ölüm cezasının geri getirilmesi... Bu andan itibaren bir askeri darbe perspektifi şekillenmeye başlamıştı.
Subay Birliği ve muhafazakârlar tarafından desteklenen Kornilov, 26 Ağustos'ta bir bakanlık değişikliği istemişti. Kadet bakanları istifa ederken, Kerenskiy de başkomutanlık görevinden vazgeçmişti. Bu arada, darbe tarihini 27 Ağustos olarak saptamış olan , birliklerini Petrograd'a sürmüştü. Ortaya çıkan bu zorlayıcı durum karşısında, Bolşevikler, "devrimci dayanışma" göstererek, hükümetin yanında yer almışlar ve darbeye karşı çıkarak, direnişi örgütleyecek bir "devrimci mücadele komiteleri" ağı oluşturmuşlardı; yeraltı deneyimleri işe yaramaktaydı. Bolşevikler, ulaşım aksaklıkları ve Kornilov birlikleri arasında yürütülen propaganda sayesinde başkomutanın ilerlemesini yavaşlatırken, Kerenskiy'nin sovyet desteği aldığı Petrograd'da, şehir savunma durumuna geçmişti. Bolşevikler, serbest kalan liderlerinin önderliğinde siyaset sahnesine parlak bir dönüş yapmıştı. Petrograd'da, Kornilov'un beklediği silahlı ayaklanma olmadı; moral çöküntüsü içindeki Kornilov birlikleri, başkent yakınlarındaki hükümete bağlı birlikler karşısında hiçbir varlık gösterememişlerdi. İki gün içinde, darbe bütünüyle savuşturulmuş ve General Kornilov tutuklanmıştı.