Öğrencilerin sınıflara taşıdıkları travma ve sıkıntı, eğitimcilerin öğrenme ve akademik performansı nasıl ele almaları gerektiğini değiştiriyor. Devlet okullarındaki çocukların yüzde 50'si düşük gelirli hanehalklarında yaşamakta ve yoksulluk seviyeleri yüzde 50'yi aştığında, tüm sınıf düzeylerinde akademik performansta önemli bir düşüş yaşanmaktadır. Aynı zamanda, tüm ergenlerin yüzde 25'i (ergenlik çağındaki kızların yüzde 30'u dahil olmak üzere) kaygı bozuklukları yaşıyor.
Sıkıntı ve travma bizim biyolojimizde, bizim psikolojimizde ve bilişimizde yer almıyor, bu nedenle eğitimcilerin öğrenim için beyinlerini eğitmeye ihtiyaçları var. Bu, beyinlerimizin nasıl geliştiğini ve olumsuzluk ve travmaya nasıl tepki verdiklerini ve bina ilişkilerinin ve duygusal düzenlemeyi teşvik eden stratejilerin nasıl sağlandığının daha derin bir anlayışa sahip olmasını ve öğrencilerin duygusal, fizyolojik ve bilişsel sağlığını olumlu yönde etkileyebilmesini gerektirmektedir.
Sadece limbik beyin bölgelerindeki stres yanıtını değil, aynı zamanda beyin sapı alanındaki duyusal ve motor sistemlere de dikkat çeken bazı uygulamaları tanımlamak istiyorum. Çoğunlukla bu sistemler, bir çocuğun veya ergenin beyninin sıkıntıya nasıl tepki verdiğini nörobiyolojik olarak yeniden programlayan kronik stres nedeniyle tehlikeye girer.
BEYİN SONLARI
Beyin kırılmaları, beynin daha reaktif ve ilkel bölgelerinde duygusal düzenlemeyi başlatırken, motor ve duyu sistemlerini kıvılcımlayan, yeniliklere ve meraklara dikkat eden birçok alanı uyarır. İşte derste deneyebileceğiniz birkaç beyin tatili var.
Komik konuşma: Öğrencilerin dilleri ile ağızlarının çatısına gevşek bir şekilde dokunup konuşmaya başlayın. Tamamen söyleyecekleri bir sınıf tezahüratı yaratın, ya da öğretmen, öğrencileri ne söyleyeceğini modellemek için sınıfı ele alabilir.
Dil gerginliği: Öğrencilerin dillerini olabildiğince uzağa uzatmak için temiz eller veya Kleenex kullanmaları gerekir. Bu boğaz, damak, üst boyun ve beyin sapını rahatlatır. Bunu komik hale getirmek için buna neler ekleyebilirsin?
Hum: Uğultuluğu bir mola olarak ya da derse başlamak için kullanabileceğiniz birçok yol var. Simon Says'ta ya da Name That Tune'da önder öğrenciler ya da kollarını ve bacaklarını birilerinin uğultusu haline getirmelerini sağlayın. Bu aktivite, beyin sapında stresi ve tıkanıklıkları serbest bırakır.
İki taraflı karalamalar: Öğrencilerin her bir elinizde farklı bir renk işaretleyici bulundurmalarını ve 30 saniye boyunca bazı müziklerin ritimlerine çizim veya karalama yapmasını sağlayın. Bitirdikleri zaman, çizimlerin tanıdık veya garip bir şeye dönüşüp dönüşmediğine bakın. Onları bir sınıf arkadaşıyla paylaşmalarını ve daha sonra sanatlarına bir isim vermelerini sağlayın.
İsim karalamalar: Öğrencilerin en sevdikleri kelimeyi dominant elleriyle dört kez, sonra da diğer elleriyle tekrar yazmasını sağlayın . Baskın olmayan ellerini kullandıklarında nasıl daha zor ve neden olduğunu ve beyinlerinde neler olduğunu hissettiklerini nasıl hissettiklerini tartışın.
ODAKLANMIŞ DİKKAT UYGULAMALARI
Odaklı dikkat çalışmaları, beynin stres yanıtını sakinleştirir ve sürekli dikkat ve duygusal düzenlemeyi teşvik eder. Düzenlenmiş ve sakin bir beyin, derinden öğrenmeye hazır bir beyindir.
Duyguları, nefesi, hareketi ve vücudumuzun farkındalığını bilinçli olarak kullandığımız zaman, beynimizde şu anda neler olduğuna dikkat ederek, öğrenme, dikkat ve katılım için ihtiyaç duyduğumuz alanları desteklerken bu alanları harekete geçiririz. Burada dört odaklı dikkat uygulamalarını paylaşacağım.
Buz küpü: Her öğrenciye bir buz kalıbı ve tutmak için bir kağıt havlu veya peçete verin. Buz küpünü tuttuklarında, ellerindeki hislerin ne olduğu ve hislerin onlara hatırlattığı şeylere odaklanmalarını isteyin. Hala oturabilir ve buz küpünün erimesini bekleyebilir mi?
Derin soluma: Öğrencilerin ayak parmaklarını sıkıştırmasını ve ayak bileklerinden bacaklarını geçmesini sağlayın. Daha sonra sol kolunu sağ kol üzerinden geçmeli, ellerini bir arada tutmalı ve ellerini sıkıca tutmalı ve göğsüne doğru çekmelidir. Onlara, beş derin nefes aldıkça 30 saniye boyunca poz vermelerini sağlayın ve sonra ayak parmaklarını açmak, bacaklarını açmak, ellerini açmak ve beş beş derin nefes alırken kollarını açmak için 30 saniye daha almasını sağlayın. Bu nasıl oldu?
Ne olmuş yani? Öğrenciler gözlerini kapatıp sandalyelerinde güzel ve uzun otururken, kalplerini midelerine bağlayan altın bir ipliği görselleştirmeliler. Nefes aldıklarında, midelerinden kalplerine doğru hareket eden iplikte bir nabız görüntülemelerini sağlayın; Her nefesle, nabız yürekten mideye geri döner. Öğrenciler nefes aldıkça, olumsuz bir düşüncenin ortaya çıkması durumunda kendilerine “Peki ne?” Demelerini sağlayın.
Duygu cümleleri: Güne başlamak için öğrencilerin fotoğraflarının veya açıklamalarının bedenlerinin nasıl hissettiğini paylaşmasını sağlayın. Bazı örnek cümleler: soğuk / sıcak / sıcak; twitchy / kelebekler / yumuşak / kalmış; Keskin / Mat / kaşıntılı; titrek / Trembly / tingly; gergin / zayıf; dolu / boş; Rahat / sakin / huzurlu; yayma / akıtılması; Güçlü / dar / zaman; baş dönmesi / bulanık / bulanık; goosebumpy / ağlamaklı / / hissiz dikenli / ürkek.
Duyular, bedenin fiziksel olarak nasıl hissettirildiğini tanımlamaları bakımından duygulardan farklıdır. Konuşma ile mücadele eden çocuklar, bedenlerinde bir his duyan yerlere işaret edebilirler. Duyusal farkındalık bilişsel büyümeyi ve öz farkındalığı artırır. Öğrenciler duygularını belirlemeye başladıklarında, olumsuz duyguların ve görüntülerin olduğu yere girmeye başlarlar. Bu odaklanmış uygulama, farklı deneyimlerden sonra günde birkaç kez uygulanabilir. Bu uygulamanın bir parçası olarak sorulacak sorular:
Ne hissediyorsun? Öğretmen olarak, kendi hislerinizi paylaşarak ve modelleyerek başlayın.
Bu senin vücudunda nerede?
Bu kelebeklerin sebebi ne olabilir?
Bulanık, tiz, sıkı, vb. Neye benzediğini çizebilir misin?
Kaynak: https://www.edutopia.org/article/quick-classroom-exercises-combat-stress