Kamu tercihi teorisi, ekonominin siyaset bilimi ve hükümet karar alma çalışmalarına uygulanmasıdır. Eşsiz bir ekonomi dalı olarak, vergilendirme ve kamu harcamaları çalışmasından gelişmiştir. Kamu tercihi teorisi, kamu çıkarı teorisine meydan okur; demokratik hükümetler seçilmiş temsilcilerin veya hükümet çalışanlarının "bencil yardımseverliği" tarafından motive edilir. Daha basit bir ifadeyle, kamu yararı teorisi, seçilmiş ve atanmış kamu görevlilerinin, toplumun refahını en üst düzeye çıkarmaya yönelik ahlaki bir arzudan çok kişisel çıkarlarla motive edildiğini varsayar.
Temel Çıkarımlar: Kamu Tercihi Teorisi
- Kamu tercihi teorisi, ekonominin siyaset bilimi ve hükümet politikasına uygulanmasıdır.
- Kamu tercihi teorisi, kapsamlı vergilendirme ve kamu harcamaları çalışmasından geliştirilmiştir.
- Kamu tercihi, genellikle hükümetin harcama kararlarının genel halkın tercihleriyle nasıl çeliştiğini açıklarken alıntılanır.
- Kamu tercihi teorisi karşı çıkıyor bürokrasi hiyerarşik yönetimini eleştirir.
- Kamu tercihini savunanlar, kamu hizmetlerini sağlamak için hükümet tarafından özel sektör kaynaklarının daha fazla kullanılmasını tavsiye etmektedir.
Kamu tercihi teorisi, iktisatçılar tarafından insanların piyasadaki eylemlerini analiz ederken kullandıkları ilkeleri alır. ticari pazar yeri ve bunları toplu gruptaki devlet resmi eylemlerine uygular karar verme. Özel pazardaki davranışları inceleyen ekonomistler, insanların esas olarak kişisel çıkarlarla motive edildiğini varsayarlar. Çoğu insan, eylemlerinin en azından bir kısmını başkaları için duydukları kaygıya dayandırırken, insanların pazardaki eylemlerindeki baskın güdü, kendi çıkarları ile ilgili bir kaygıdır. Kamu tercihi iktisatçıları, aynı varsayım üzerinde hareket ederler; Seçmen, politikacı, lobici ya da bürokrat olsunlar, başkaları için endişe duymalarının ana nedeni, kişisel çıkar.
Tarih ve Gelişim
1651 gibi erken bir tarihte, İngiliz filozofu Thomas hobbes politik bir eylemin gerekçelendirilmesinin gerekli olduğunu öne sürdüğünde, kamu tercihi teorisine dönüşecek olan şeyin temellerini atmıştır. Zorunluluk şudur ki, insanlar doğal olarak çıkarcı olduklarından, ancak rasyonel olduklarından, bir otoritenin otoritesine boyun eğmeyi seçeceklerdir. egemen hükümet çıkarlarını gerçekleştirmelerine izin verme olasılığı daha yüksek olan istikrarlı bir sivil toplumda yaşayabilmek.
Etkili on sekizinci yüzyıl Alman filozofu Immanuel Kant herhangi bir eylemin ahlaki değere sahip olması için bir görev duygusuyla gerçekleştirilmesi gerektiğini yazdı. Kant'a göre, kişisel çıkar - bencil iyilikseverlik - nedeniyle yapılan eylemler, yalnızca onları alan bireyler kendileri hakkında “iyi hissederler”, bu eylemlerin herhangi bir etkiye sahip olma olasılığını ortadan kaldırır. Ahlaki değer.
Politik ekonomi üzerine 1851 yazılarında, Amerikalı devlet adamı ve siyaset teorisyeni John C. Calhoun modern ekonomi ve siyaset bilimindeki "kamu tercihi devrimi"ni öngördü. Calhoun'un ilk konuşmaları ve yazıları, geniş bir ulusal hükümeti savundu. Daha sonraki çalışmaları, özellikle A Disquisition on Government, güçlü bir versiyonunu savundu. devletlerin hakları, hükümsüz kılma, Ve ayrılma. Denemede Calhoun, herhangi bir hükümetteki sayısal bir siyasi çoğunluğun, bir şekilde olmazsa bir azınlık üzerinde bir tür despotizm empoze edeceğini savunuyor. tüm sosyal sınıfların ve çıkarların işbirliğini güvence altına almak için tasarlanmıştır ve benzer şekilde, doğuştan gelen yozlaşma, hükümetin değerini azaltacaktır. demokrasi.
1890'ların sonunda, İsveçli iktisatçı Knut Wicksell'in çalışmaları, modern kamu tercihi teorisinin öncüsü oldu. Wicksell, hükümeti, formüle etmede kullanılacak siyasi bir değiş tokuş, bir quid pro quo veya "bir şeye bir şey" anlaşması olarak gördü. vergilendirmeden elde edilen gelir ile kamu geliri arasında bağlantı kurarken insanlara en büyük faydayı sağlamaya yönelik politikalar harcamalar.
1900'lerin başlarında, ekonomik analistler, hükümetin amacını bir tür refahı en üst düzeye çıkarmak olarak görüyorlardı. gibi tamamen çıkarcı ekonomik aktörlerin amaçlarının aksine toplum için işlev görür. şirketler. Ancak bu görüş, bazı alanlarda çıkarcı olurken bazı alanlarda fedakar olunabileceği için bir çelişki yaratmıştır. Buna karşılık, erken kamu tercihi teorisi, hükümeti, kamu çıkarlarını gözetmenin yanı sıra kendi çıkarları için hareket edebilecek yetkililerden oluşan bir hükümet olarak modelledi.
1951'de Amerikalı ekonomist Kenneth J. Arrow, “sosyal tercih” fikrini ortaya koyduğunda, kamu tercihi teorisinin formülasyonunu etkiledi. Bir toplumun bireysel özellikleri yansıtacak şekilde düzenlenip düzenlenemeyeceğini ele alan teori”. tercihler. Arrow, diktatörlüğün olmadığı ortamlarda, devlet fonlarının harcamalarını toplum genelinde dağıtmak için öngörülebilir bir sonuç veya tercih sırası olamayacağı sonucuna vardı.
Refah ekonomisi ve kamu tercihi teorisinin unsurlarını harmanlayan sosyal tercih teorisi, sosyal refah konusunda toplu kararlara varmak için birleşik bireysel görüşlerin, tercihlerin, ilgilerin veya ihtiyaçların analizi sorunlar. Kamu tercihi teorisi, bireylerin tercihlerine dayalı seçimler yapmasıyla ilgilenirken, Sosyal tercih teorisi, bireylerin tercihlerinin bir grubun tercihlerine nasıl dönüştürüleceği ile ilgilidir. grup. Bir örnek, bir yasayı ya da bir dizi yasayı yürürlüğe koyan toplu ya da iki partili bir karardır. ABD Anayasası. Başka bir örnek, seçmenlerin tercihlerini en iyi temsil eden kişiyi seçmek için adaylar üzerindeki bireysel tercihlerin toplandığı oylamadır.
Amerikalı iktisatçı ve kamu politikası ve kamu yönetimi uzmanı Anthony Downs, 1957 tarihli Ekonomik Demokrasi Teorisi kitabında, Kamu tercihi teorisinin temel dayanaklarından birinin, seçmenlerin hükümeti denetlemeye yönelik teşviklerinin olmaması olduğunu ortaya koymuştur. etkili bir şekilde. Downs'a göre, tipik seçmen siyasi konularda büyük ölçüde cahildir ve bu cehalet rasyoneldir. Bir seçimin sonucu çok önemli olsa da, bir bireyin oyu nadiren seçime karar verir. Seçmenler bireysel olarak seçimin sonucunu belirleme şanslarının neredeyse hiç olmadığının farkında olduklarından, meseleleri takip etmek için zaman harcamayı değer görmüyorlar.
Günümüz kamu tercihi teorisi, modern seçim teorisi ile birlikte İskoç iktisatçı Duncan Black'in çalışmalarına tarihlenmiştir. Bazen "kamu tercihinin kurucu babası" olarak anılan Black, daha genel bir "Teori Ekonomik ve Siyasi Seçimler" ortak resmi yöntemlere dayalıdır ve medyan seçmenin ne olacağına dair temel kavramları geliştirmiştir. teori.
1962 tarihli The Calculus of Consent: Logical Foundations of Constitutional Democracy adlı kitaplarında, ekonomistler James M. Buchanan ve Gordon Tullock, kamu tercihi teorisi ve anayasal ekonomide dönüm noktalarından biri olarak kabul edilen şeyi yazdılar. Buchanan ve Tullock tarafından geliştirilen çerçeve, kararları iki kategoriye ayırıyor: Anayasal kararlar ve siyasi kararlar. Anayasal kararlar, siyasi yapının kendisini nadiren değiştiren ve şekillendiren uzun süreli kurallar koyan kararlardır. Siyasi kararlar nispeten geçici olabilir ve bu yapı içinde yer alır ve bu yapı tarafından yönetilir.
Kamu Tercihi ve Politika
Çoğu durumda, siyaset ve kamu tercihi teorisi iyi bir şekilde karışmaz. Örneğin, kamu tercihi sıklıkla, siyasi karar vermenin, halkın genelinin tercihleriyle çelişen sonuçlara nasıl yol açtığını açıklamak için kullanılır. Örneğin, birçok özel ilgikum tahsis harcama projeleri, genel seçmenlerin arzusu olmamasına rağmen her yıl Kongre tarafından finanse edilmektedir. Kamu tercihi ekonomilerine bu tür ikramlar, gelecekteki önemli gelirlerin kapılarını açarak politikacılara finansal olarak fayda sağlayabilir. lobiciler. Tahsis projesi, bölge oylarını veya kampanya katkılarını artırarak politikacının yerel seçmenlerinin ilgisini çekebilir. Halkın parasını harcadıklarından, politikacılar bu menfaatler karşılığında ya çok az bedel öderler ya da hiç ödemezler.
Konuyla ilgili çalışmalarıyla tanınan Amerikalı ekonomist James M. Buchanan, kamu tercihi teorisini "aşk olmadan siyaset" olarak tanımlamıştır. Buchanan'ın tanımına göre, kamu tercihi teorisi, siyasetteki çoğu katılımcının teşvik etmek için çalıştığı şeklindeki oldukça hüsnükuruntulu varsayımı ortadan kaldırır. the ortak iyilik—bireylerin veya toplum kesimlerinin özel çıkarlarına fayda sağlayan şeylere kıyasla, toplumun tüm üyeleri tarafından fayda sağlayan ve doğal olarak paylaşılan her şey. Geleneksel “kamu yararı” görüşünde, seçilmiş ve atanmış hükümet görevlileri, görevlerini sadakatle yerine getiren yardımsever “kamu görevlileri” olarak tasvir edilir. "halkın iradesi" Halkın işine yönelirken, seçmenlerin, politikacıların ve politika yapıcıların kendi seviyelerinin üzerinde yükselebilecekleri varsayılır. kişisel çıkarlar Bununla birlikte, iki yüzyılı aşkın deneyim, iyi niyetle motive olmuş politikacıların bu varsayımlarının pratikte nadiren doğru olduğunu göstermiştir.
Ekonomistler, insanların ailelerini, arkadaşlarını ve toplumlarını önemsediklerini inkar etmezler. Bununla birlikte, kamu tercihi, dayandığı rasyonel davranışın ekonomik modeli gibi, insanların yönlendirildiğini varsayar. esas olarak kendi çıkarları ve daha da önemlisi, siyasi süreçteki insanların motivasyonlarının hiçbir önemi yoktur. farklı. Sonuçta hepsi insan. Bu nedenle, seçmenler "cüzdanlarına oy verirler", adayları desteklerler ve oy pusulası önlemleri kendilerini kişisel olarak daha iyi duruma getireceğini düşünürler; bürokratlar kariyerlerini ilerletmek için çabalarlar ve politikacılar göreve seçilmek veya yeniden seçilmek isterler. Başka bir deyişle, kamu tercihi, basitçe, iktisat teorisinin “rasyonel aktör” modelini siyaset alanına aktarmaktadır. 2003 yılında Amerikalı siyaset bilimci Paul K. MacDonald, rasyonel aktör modeli, birincil karar vericinin - politikacının - rasyonel olduğunu varsayar. hesaplanan beklenen faydalara dayalı olarak ve tutarlı kişisel rehberliğin rehberliğinde optimal bir seçim yapmak değerler.
seçimler
Duncan Black, komiteler tarafından toplu karar alma sürecini inceleyerek, o zamandan beri medyan-seçmen teoremi olarak adlandırılan şeyi çıkardı. medyan seçmen teoremi ile ilgili bir önermedir sıralı seçim oylama, seçmenlerin tercih sırasına göre birden fazla aday için oy kullanmasına izin veren ve popülaritesi artan bir seçim sistemi Medyan seçmen teoremi, 'Hotelling yasası', eğer seçmenler konular hakkında tam olarak bilgilendirilirse, politikacıların konuya yöneleceğini belirtir. sol veya sağcı seçmenler yerine merkezcilerin işgal ettiği konum veya daha genel olarak seçmenlerin tercih ettiği konuma doğru sistem.
Aşırı platformlar, iki partili bir sistemde merkezci platformlara, adaylara ve partilere kaybetme eğiliminde olduğundan merkeze taşınacak ve sonuç olarak platformları ve kampanya vaatleri yalnızca biraz farklı olacaktır. Bir süre sonra, medyan seçmen teoremi, adayların emin olmadığı olasılıksal oylama teoremi ile değiştirildi. seçmenlerin tercihlerinin tüm veya çoğu konuda ne olacağı, çoğu modern hükümet için geçerli olan durum seçimler.
Mevzuat
Oy pusulası girişimleri ve diğer doğrudan demokrasi Bir yana, siyasi kararların çoğu vatandaşlar tarafından değil, ABD Kongresi gibi yasama meclislerinde onları temsil etmek üzere seçilen politikacılar tarafından veriliyor. Çünkü bu temsilcilerin seçim bölgeleri tipik olarak coğrafi olarak paylaştırılmış, seçilmiş yasama görevlilerinin, kamuya fayda sağlayan programları ve politikaları desteklemek için güçlü teşvikleri vardır. Bu programlar ve politikalar ulusal bir kuruluştan ne kadar sorumsuzca olursa olsun, kendi bölgelerindeki veya eyaletlerindeki seçmenler perspektif.
Bürokrasi
Ekonominin mantığını, kamu fonlarının ve hizmetlerinin dağıtımındaki çoğu zaman mantıksız sorunlara uygularken, kamu tercihi teorisi, bürokrasi hiyerarşik yönetimini eleştirir.
Uzmanlaşma ve işbölümü ekonomisi nedeniyle, yasama organları kendi kararlarını uygulama sorumluluğunu devreder. pozisyonlarını güvence altına alan kariyer bürokratlarının görev yaptığı çeşitli devlet dairelerine ve kurumlarına yönelik politika girişimleri başından sonuna kadar randevu seçimden ziyade Ekonomist William Niskanen tarafından başlatılan bürokrasi üzerine erken dönem kamu tercihi literatürü, bu devlet kurumlarının bilgileri kullanacağını varsaydı. ve nispeten bilgisiz seçilmişlerden mümkün olan en büyük bütçeyi çıkarmak için belirli yasama programlarını yönetmede kazandıkları uzmanlık ve uzmanlık milletvekilleri Ajansların hedefinin bütçe maksimizasyonu olduğu varsayılmıştır, çünkü daha fazla ajans finansmanı daha geniş idari takdir yetkisi, terfi için daha fazla fırsat ve ajansın çalışanları için daha fazla prestij bürokratlar.
Ancak daha yakın zamanlarda, kamu tercihi uzmanları bir "kongre hakimiyeti" bürokrasi modelini benimsediler. Bu modelde, devlet kurumları ve bürokratları kendi gündemlerini takip etmekte özgür değillerdir. Bunun yerine, ajans politikası tercihleri kilit grup üyelerinin tercihlerini yansıtır. kongre komiteleri tarım, beslenme ve barınma gibi belirli kamu politikası alanlarını denetleyen. Bu gözetim komiteleri, yetkilerini üst düzey ajans pozisyonlarına üst düzey siyasi atamaları onaylamak, yıllık büroyu sonuçlandırmak için kullanarak bürokratik takdir yetkisini kısıtlar. bütçe taleplerive halka açık oturumlar düzenleyin.
Peki, devlet bürokrasisinin etkinliğini artırmak ve geliştirmek mümkün müdür? Niskanen, kamu bürokrasisinin performansını artırmak için çarenin giderek daha fazla yapı ve teşvik sisteminin özellikle kamu arzı için var olduğu özel piyasalar açısından Hizmetler. Sonuç olarak, Niskanen'e göre, bürokrasinin tekeli, kamu hizmetlerini sağlamak için özel sektör kaynaklarının kullanılması olan özelleştirme keşfedilerek azaltılmalıdır.
Kamu Tercihi Dersi
Kamu tercihi teorisinin önemli bir sonucu, yalnızca farklı insanları kamu görevine seçmenin, nadiren hükümet politikası sonuçlarında büyük değişiklikler üreteceğidir. Yönetimin kalitesi, sanat gibi, "görenin gözünde" iken, ne çok sayıda seçmen seçmenlerin "daha iyi" insanlar olarak algıladıkları, tek başına bu hüküm altında çok "daha iyi" bir hükümete yol açmaz. teori. Seçmenler, politikacılar veya bürokratlar olsun, tüm insanların kamu çıkarından çok kişisel çıkarları tarafından motive edildiği varsayımını benimsemek, aşağıdakilerden birinin bakış açısını çağrıştırıyor. Amerika'nın Kurucu Babaları ve Anayasayı hazırlayanlar, James Madison, demokratik yönetişim sorunları üzerine. Madison gibi, kamu tercihi teorisi de insanların melek olmadığını kabul eder ve insanların kendi amaçlarını gerçekleştirmelerini sağlayan kurumsal kuralların önemine odaklanır.
Madison, Federalist, no. 51, büyük zorluk şunda yatıyor: önce hükümetin yönetilenleri kontrol etmesini sağlamalı, sonra onu kendi kendini kontrol etmeye mecbur bırakmalısınız.”
kaynaklar
- Kâhya, Eammon. "Kamu Tercihi - Bir Başlangıç." Ekonomik İşler Enstitüsü (1 Mart 2012), ISBN-10: 0255366507.
- Müller, Dennis C. "Kamu Tercihi: Bir Araştırma." İktisat Edebiyatı Dergisi, 1976, https://web.archive.org/web/20131019084807/http://pages.uoregon.edu/cjellis/441/Mueller.pdf.
- Tabarrok, İskender; Cowen, Tyler (1992). “Kamu Tercihi Teorisi John C. Calhoun.” Kurumsal ve Teorik Ekonomi Dergisi, Cilt. 148, No.4, 1992, ISSN 0932-4569.
- Buchanan, James M. "Rıza Hesabı: Anayasal Demokrasinin Mantıksal Temelleri." (Gordon Tullock'un Seçilmiş Eserleri), Liberty Fund (11 Kasım 2004), ISBN-10: 0865975213.
- Calhoun, John C. "Hükümet Üzerine Bir İnceleme." St. Augustines Press (30 Eylül 2007), ISBN-10: 1587311852.
- Downs, Anthony. “Ekonomik Bir Demokrasi Teorisi.” Harper ve Row, (1 Ocak 1957), ISBN-10: 0060417501.
- Holcombe, Randall G. "Politik Kapitalizm: Ekonomik ve Siyasi Güç Nasıl Elde Edilir ve Sürdürülür." Cambridge University Press (19 Temmuz 2018), ISBN-10: 1108449905.
- Niskanen, William A. “Bürokrasi ve Kamu Ekonomisi.” Edward Elgar Pub., 1996, ISBN-10: 1858980410.