"Denizaltı uçak gemileri"
Birinci dünya savaşının sonu ile ikincinin başlangıcı arasında, neredeyse bütün önde gelen deniz savunucuları, uçakları denizaltılardan fırlatma ihtimalini ciddiye aldılar. Ancak sadece Japonya'da bu kavram önemli değişikliklere uğramıştır. Bu seri bile "Saint Toki" ismine sahipti. Yardımcı keşif aracından, uçak neredeyse denizaltıların ana silahına dönüştürüldü. Seyran olarak denizaltı için böyle bir uçağın ortaya çıkması, aslında bir bombardıman uçağı ve yüklü bir uçak gemisi içeren bir stratejik silah unsuru olduğunu kanıtladı. Uçak, sıradan bir bombardıman uçağının ulaşamadığı nesneleri bombalamak için yapıldı. Ana bahis tamamen sürpriz oldu. Bir denizaltı uçak gemisi fikri, Pasifik'teki savaşın başlamasından birkaç ay sonra Japon imparatorluk deniz karargahının kafasında doğdu. Denizaltıları inşa etmesi gerekiyordu, daha önce yaratılmış olanların ötesine - özellikle de saldırı uçaklarının nakliyesi ve fırlatılması için. Bu tür bir dizel denizaltı filosunun, doğrudan uçağını fırlatıp seçtiği ve sonra battığı Pasifik Okyanusu'nu geçmesi gerekiyordu. Saldırıdan sonra, uçakların su altı uçak gemileriyle buluşması gerekiyordu ve ardından hava şartlarına bağlı olarak mürettebatın çobanlığı seçildi. Bundan sonra, filo tekrar suya battı. Fiziksel hasarın üstüne yerleştirilen daha büyük bir psikolojik etki için uçağı hedefe ulaştırma yöntemi temizlenmemeliydi.
Daha sonra, denizaltılar yeni uçaklar, bombalar ve yakıtlar almak için tedarik gemileriyle görüşmek zorunda kaldılar ya da torpido teçhizatı kullanarak her zamanki gibi davrandılar. Program, doğal olarak, arttırılmış bir gizlilik ortamında geliştirildi ve Müttefiklerin ilk kez yalnızca Japonya'nın teslim edilmesinden sonra duyması şaşırtıcı değil. 1942'in başlangıcında, Japon üst komutanlığı gemi yapımcılarına, gemi yapımında atom çağının başlangıcına kadar herkes tarafından inşa edilen en güçlü dizel denizaltıları için bir emir verdi. 18 denizaltılarının inşa edilmesi planlandı. Tasarım sürecinde, bu tür bir denizaltının yer değiştirmesi, 4125'ten 4738 tona yükselmiştir, bölme başına düşen uçak sayısı üçe dörttür. Şimdi uçağa kadardı. Filo merkezi, 20'ten beri sadece filo için uçaklar yapan Aichi kongre üyesi ile görüşüyordu. Filo, fikrin tamamının başarısının tamamen uçağın yüksek özelliklerine bağlı olduğuna inanıyordu. Uçağın uzun mesafeden 1500km mesafeyle müdahaleyi önlemek için yüksek hızı bir araya getirmesi gerekiyordu. Ancak uçağın neredeyse bir kereye mahsus uygulama olması gerektiğinden, iniş takımı tipi üzerinde görüşülmedi bile. Uçak gemisi hangarının çapı 3,5 olarak ayarlandı, ancak filo uçağın sökme olmadan içine sığmasını gerektiriyordu.
Aichi tasarımcıları, bu tür yüksek talepleri yeteneklerine meydan okuyor ve itiraz etmeden kabul ediyorlardı. Mayıs ayındaki 15'in bir sonucu olarak, 1942 "özel görevler için" deneysel bir bombardıman için şartlar ortaya koydu. Hopio Ozaki, uçağın baş tasarımcısı oldu. "AM-24" ve kısa "M6A1" markasını alan uçağın gelişimi sorunsuz bir şekilde devam etti. Uçak "Atsuta" - "Daimler-Benz" "DB-12" soğutmalı 601 silindirli motor sıvısının lisanslı versiyonu altında yaratıldı. En başından beri Seyran'ın sökülecek tek kısmı olan ayrılabilir şamandıraların kullanılması gerekiyordu. Şamandıralar uçağın uçuş verilerini belirgin şekilde düşürdüğü için, gerekirse havaya düşebilecekleri düşünülmüştür. Denizaltı hangarında sırasıyla iki şamandıranın sabitlenmesi sağlandı. Sonbaharın sonunda, 1944 İmparatorluk filosu Seyranov'un pilotlarını eğitmeye başladı, uçuş ve servis personeli özenle seçildi. Aralık 15 631. Hava Birlikleri, Kaptan Totsunok Apiizumi'nin emriyle yaratıldı. Gövde, sadece iki denizaltıdan oluşan 1 denizaltı filosunun bir parçasıydı - I-400 ve I-401. Filo, 10 "Aircraft" bileşiminde vardı. Mayıs ayında, denizaltıları I-13 ve I-14 Seyranov seferlerinin hazırlanmasında yer alan filoya katıldı. Altı haftalık eğitim süresince, denizaltıdan üç “Seyranov” un serbest bırakma süresi 30 dakikaya düşürüldü, savaşta 14,5 dakika gerektiren gerekli mancınıktan yüzmeyen uçaklar fırlatılması planlanmasına rağmen. 1 filosunun ilk amacı Panama Kanalı'nın kilitleriydi. Altı uçak torpil taşıyordu ve kalan dört bomba. Her hedefin saldırısında iki uçak tahsis edildi. Filo, üç ay önce Pearl Limanı'na düzenlenen saldırı sırasında filo Nagumo ile aynı rütbeye gönderildi. Ancak çok geçmeden başarılı olsa bile, böyle bir baskının savaştaki stratejik durumu etkilemek için kesinlikle anlamsız olduğu anlaşıldı. Sonuç olarak, 25 Haziran’ı, 10 inci denizaltı filosunu Uliti Atoll’daki ABD uçak gemilerine saldırmaya yönlendirmek için bir emir geldi. 6 Ağustos I-400 ve I-401 Ominato'dan ayrıldı, ancak kısa bir süre sonra amiral gemisinde bir yangın çıktı. Bu, oturumun başlangıcını Japonya teslim olmadan iki gün önce Ağustos 17'e kadar ertelemeyi gerekli hale getirdi. Ancak ondan sonra bile, Japon filosunun merkezi Ağustos 25’e bir saldırı başlatmayı planladı. Ancak, 16 Ağustos filosu, Japonya'ya ve dört gün sonra tüm saldırı silahlarını imha etme emrini aldı.
Amiral gemisi I-401 dizel denizaltı komutanı, Kaptan I Aridzumi rütbesi aldı, kendini ölümüne vurdu ve ekip pilot olmadan motorları çalıştırmadan uçakları attı. I-400 en kolayı ve uçakları yaptı ve torpidolar suya düştü. Böylece kamikaze pilotlarının ve dünyanın en büyük denizaltılarına dayanan en yeni torpido bombardıman uçaklarının katıldığı intihar operasyonu sona erdi. Bu durumda bile, en gelişmiş ve modern silahların kullanımıyla birlikte, Japon mühendisliği ve askeri düşünce kamikazların yardımı olmadan yapamadı. Bütün bunlar bir kez daha, intihar bombacılarının kullanımına takıntılı, "Japon ruhu" na dayanan ve en inanılmaz sistemleri geliştiren en yüksek askeri liderliğin macerasına tanıklık ediyor. оружия bir mucize için umut ediyorum.
Tüm "denizaltı uçak gemileri" ABD Deniz Kuvvetleri Pearl Harbor (Hawaii) üssüne çalışma için alındı, ancak Mayıs ayında 1946 denize yönlendirildi, torpidolar tarafından vuruldu ve Rus bilimcilerin kendilerine erişim istediği için su bastı.
Mart ayında, Hawaii Üniversitesi'nin sualtı seferi olan 2005, Oahu adasının yakınında, Pasifik Okyanusu'nun dibinde batık bir I-401 Japon denizaltı keşfetti. ” Hawaii Üniversitesi su altı araştırma laboratuvarının oyunculuk müdürü John Wiltshire, iki parçaya bölünmüş I-401 denizaltı gövdesinin kalıntılarının, 820 metre derinliğinde bulunduğunu ve suya daldırılmış bir iniş kullanılarak görsel olarak incelendiğini söyledi. "I-402" 'in bir denizaltı gemisine dönüşmesine karar verildi. 1945 işaretinde inşaat% 90 dolulukta durduruldu.
Denizaltı uçak gemisinin teknik özellikleri:
Uzunluk - 120 m;
Genişlik - 12 m;
Deplasman - 6550 ton;
Güç rezervi - 3500 mil;
Daldırma derinliği - 100 m;
Enerji santrali - dizel;
Hız - 18 düğümleri;
Mürettebat - 144;
silahlanma:
Alet 140 mm-1;
Alet 25 mm-3;
Torpido tüpleri - 8;
Uçaklar - 3
- Orijinal Kaynak:
- http://korabley.net
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter