Oran, belirli elemanların bütünle ve her birinin birbiri ile ilişkisi olarak ifade
edilebilir. Oran-orantı değişik uzunluktaki iki çizginin birbirinden ne kadar
uzun olduğu veya küçüğünün büyükte kaç kez yer aldığını araştırmaktan
doğan bir sonuç olarak açıklanmaktadır (Çağlarca, 1995).
Sanatçı eserinde yansıtmak istediği düşünceyi vurgulamak için renkleri,
biçimleri ya da formları farklı oranlarda kullanabilir ve bu yolla denge sağlayabilir.
Resimde, heykelde vb. bulunan büyük bir şekil, birçok küçük şekille
dengelenebilir (Gökay, 2010). Eserde boşluk-doluluk, renk (açık-koyu,
sıcak-soğuk vb.), doku, figürler, mekân, yön gibi unsurların eser üzerinde
nasıl düzenlendiği ve tüm bunların birbirleri ile olan ilişkisi oran-orantıyı
açıklar. Bir başka ifadeyle bu unsurların birbirleri arasındaki ve bütün ile
olan ilişkisi oran-orantıyı oluşturur.
Oran-orantı vurgu ile yakından ilgilidir. Şiddetli bir renk, donuk renkten;
sert, kaba görünümlü dokular, yumuşak görünümlü dokulardan daha çok
dikkat çekip vurgu yarattığı gibi, büyük bir biçim, kendine oranla daha küçük bir biçimin yanında daha kuvvetli bir vurgu yaratabilir (Tuna, 2003).