1908 Cumhuriyetçi platformu, tarifede aşağı yönlü bir reformu destekledi. Bu amaçla Başkan Taft, Kongreyi özel oturuma çağırdı. New York'tan Cumhuriyetçi bir kongre üyesi olan Payne, birkaç indirimli oran talep eden bir tarife tasarısına sponsor oldu ve Meclis hızla onayladı. Aldrich, Rhode Island'dan bir Cumhuriyetçi multi-milyoner, daha az aşağı yönlü revizyon gerçekleştirdi ve birçok oranı artırdı. Aldrich, tedbirinin hızlı bir şekilde onaylanmasını bekliyordu, ancak Robert M. La Follette, tasarının aşırı karmaşık ifadesini uzun süre inceledi. Aldrich ve diğer muhafazakarları dehşete düşüren bir şekilde, halk teklifin korumacı niteliğini öğrendi. Bu saldırının ardından, tasarının yüksek oranlarını yumuşatan bir uzlaşma tasarısı kabul edildi. Taft derhal tedbiri imzaladı. Bu kanun, yerini aldığı 1897 tarihli Dingley Tarifesinden bu yana tarife kanunlarında yapılan ilk değişiklikti. Başkan Theodore Roosevelt, görev süresi boyunca meseleden basitçe kaçınmıştı. 650 tarife kalemini düşürdü, 220'yi artırdı ve 1.150'yi dokunulmadan bıraktı.Taft, Demokrat ve ilerici Cumhuriyetçi suçlamalara karşı, bunun muhafazakar Cumhuriyetçilerin korumacı taktiklerinden çok az bir rahatlama sağlayan simgesel bir önlem olduğu yönündeki savunmaya geldi. Aslında, yeni yasa tasarısı yasada yalnızca çok küçük değişiklikler yaptı ve birçok reformcu Taft'ın yasayı veto etmesini bekliyordu. Hayal kırıklığına uğrayan Taft, yine de önceki tarifeden daha iyi olduğunu düşündü. Ancak cumhurbaşkanı, eylemi "Cumhuriyetçi Parti'nin şimdiye kadar çıkardığı en iyi tarife tasarısı" olarak överek birçok kişinin öfkesini çekti. korumacı. 1913 Underwood Tarifesi'ne kadar yürürlükte kaldı. Payne-Aldrich üzerindeki mücadele, Cumhuriyetçi Parti içinde büyüyen çatlakları açıkça belirledi. Eski koruma.
nedir Tarife? Ayrıca tarife tablosu özetine bakın.
Fordney-McCumber Tarifesi
Temsilciler Meclisi'nde Fordney Bill
28 Haziran 1921'de, House Ways and Means Komitesi, Fordney faturasını eylem için tüm Meclis'e gönderdi. Meclis yasa tasarısının en tartışmalı kısımlarından biri, ad valorem oranlarını belirlemek için Fordney tarafından desteklenen bir Amerikan Değerleme Planı hükmüydü - bir ad valorem oranı, belirli bir dolar miktarı yerine ürünün değerinin yüzdesi olarak belirlenir. Bir ithalat faturası, ihracatçının ithal edilen eşyanın üretim maliyetini belirten bir beyanı ile menşe ülkedeki fiili parasal değerinin bir beyanını içermelidir. Para değeri, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Gümrük Dairesi'nde Amerikan doları cinsinden değeriyle karşılaştırılacaktı. Daha sonra tahsil edilen tarife belirlenecektir. Buradaki fikir, genellikle yabancı değerlemesinden daha yüksek olan, ürünün Amerikan değerlemesine ad valorem oranları uygulamaktı.
Demokratlar, gözden geçirilmek üzere Meclis'e ulaştığında Fordney Bill'e saldırmak için çok az zaman harcadılar. Meclis'teki Demokrat lider, 1932'de Franklin D. Roosevelt'in ikinci yardımcısı olan Teksaslı John Nance Garner, bir hasır şapka ele geçirdi ve herhangi bir Cumhuriyetçiye bu konuda bir görev belirtmesi için meydan okudu. Payne-Aldrich Yasası'nda hasır şapka vergisinin yüzde 50 ad valorem olduğunu, ancak yeni Fordney Yasası düşünüldüğünde, düzine başına 10 dolar artı yüzde 20'lik bir ad valorem oranı olduğunu ve bunun ithalat vergisini oluşturduğunu açıkladı. yüzde 61. Cumhuriyetçiler, Garner'a aynı yüksek orana sahip olan Acil Durum Tarife Yasası için oy kullandığını hatırlattığında, şimdi düzelteceği bir hata yaptığını kabul etti. Garner ayrıca, tarifenin geri kalanıyla birlikte Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşam maliyetini önemli ölçüde artıracağını öngörerek Amerikan Değerleme Planına da karşı çıktı.
Fordney, tarife reformunun geciktiğini ilan ederek tasarıyı savundu ve diğer Meclis üyelerine yeni tasarının Amerikan çiftçisini ucuz ithalattan koruyacağının yanı sıra Amerikan emeğine daha fazla iş sağlayacağına dair güvence verdi. Hatta yeni tarifenin savaştan dönen askerlerimizin iş bulmasına yardımcı olacağını iddia ederek, bu yasanın çıkarılmamasının ekonomiyi ciddi şekilde tehlikeye atacağı konusunda uyarıda bulundu. 21 Temmuz 1921'de Fordney tarife tasarısı Meclis'ten 289'a karşı 127'lik bir farkla geçti. Sadece yedi Cumhuriyetçi tedbire karşı oy verirken, yedi Demokrat lehte oy kullandı. Fordney kanun tasarısı son haliyle deri, kereste, yağ, pamuk ve asfaltı serbest listede tuttu, boyarmadde ambargosunu sona erdirdi ve Amerikan değerleme sistemi için ilan etti.
Fordney Bill'in Senato Versiyonu
Senato Finans Komitesi'nde tarife tasarısı üzerine ciddi tartışmalar 10 Ocak 1922'de başladı. Yeni başkan McCumber açık oturumlar yaptı ve tasarının nihayet değerlendirilmek üzere Senato katına çıkması 11 Nisan'a kadar sürdü. Fordney versiyonuna eklenen 2.000'den fazla değişiklik içeriyordu. Senato Finans Komitesi'nde 7'ye 3 karşı oylanan Amerikan Değerleme Planını içermiyordu. Ancak, Fordney'i yatıştırmak için Finans Komitesi, başkana tarife oranlarını değiştirme yetkisi verdi. İki değer arasında büyük bir farklılık olduğunu görürse, yabancı değerden Amerikan değerine kadar seçilen kalemler üzerindeki ad valorem vergileri değerlendirmenin temelini değiştirebilirdi.
Tasarı Senato katına ulaştığında, Farm Bloc ve sözcüsü Kuzey Dakota'dan Senatör Edwin Ladd'ın desteğini aldı. Farm Bloc'un 1913'te Underwood-Simmons faturasının düşük tarife oranlarını desteklediğini belirtmek ilginçtir. Aslında, 1913 tarifesinin yazılmasına yardımcı olan Kuzey Carolina'dan Başkan Wilson ve Senatör Furnifold Simmons, 1919'da çiftçileri koruyucu önlemler konusunda uyardı. tarifeler onlara yardım etmekten çok zarar verirdi. Wilson, çiftçinin daha iyi bir pazarlama ve kredi sistemine ve fazlalığı için daha büyük dış pazarlara ihtiyacı olduğunu açıkladı. Simmons, tarım ürünleri üzerindeki yüksek tarife oranlarının misillemeye yol açacağını ve çiftçilerin ihracatını azaltacağını da sözlerine ekledi. Bununla birlikte, 1922'ye gelindiğinde, çiftçiler, mallarının fiyatlarındaki ani düşüşü durdurmanın bir yolunu bulmak için çaresiz hale gelmişlerdi. Senatör Ladd tarafından korunmanın onların en iyi kurtuluşu olacağına inandırıldılar.
New York Times 2 Mayıs'taki başyazısında tarifeyi kınadı. Gazete genel olarak korumacılığa karşı çıktı, ancak özellikle deri üzerindeki vergiyi eleştirdi. Deri üzerindeki her sentlik verginin, bir çift ayakkabının fiyatının on sent kadar artmasına neden olduğunu açıklayan Birleşik Devletler Tarife Komisyonu'nun bir örneğini kullandı. fiyatlar ve üretim üzerindeki güç (paketleyiciler, gıda ve gıda dışı imalat toptan ticaretinde yer alır ve deri ürünleri ve postlar yapmak için et yan ürünlerini kullanır).
Senato'daki tartışma, Demokratların tasarıyı geciktirmek ve reddetmek için ellerinden geleni yapmalarıyla birlikte, 1922 baharı ve yazı boyunca sürdü. Nihayet 19 Ağustos 1922'de Senato, Senato tarife tasarısı lehinde 48'e karşı 25 oy kullandı. Tasarıya karşı oy kullanan tek Cumhuriyetçi Idaho'dan William Borah olurken, yalnızca üç Demokrat oy kullandı, Wyoming'den John Kendrick ve Louisiana'dan Joseph Ransdell ve Edwin Broussard. Dört gün sonra, tarifenin Fordney ve McCumber versiyonları arasındaki farkları uzlaştırmak için bir Konferans Komitesi kuruldu. Bu komite, 9 Eylül'de bir atılım gerçekleşene kadar Amerikan Değerleme Planı konusunda çıkmazda kaldı.
Konferans Komitesi Anlaşması
Meclis ve Senato toplantıları, tarifedeki çoğu madde için Senato faturasının daha yüksek oranlarını kabul etti. Fordney, Amerikan Değerleme Planını alamadı, çünkü Utah'tan Cumhuriyetçi Senatör Reed Smoot, McCumber ile birlikte buna şiddetle karşı çıktı. Fordney'i, cumhurbaşkanına tarife oranları konusunda tavsiyede bulunacak yeni bir Tarife Komisyonu oluşturan Senato tasarısındaki uzlaşmayı kabul etmeye çağırdılar. Cumhurbaşkanı, gerektiğinde yüzde elliye kadar oranları artırma veya indirme yetkisine sahipti. Fordney yasa tasarısına düşen Acil Durum Tarifesi'nin boya ambargosu, McCumber yasa tasarısının Senato versiyonunda da yoktu. 21 Eylül 1922'de Başkan Harding, Fordney-McCumber Tarifesini kanun haline getirdi ve bunu Kongre tarafından şimdiye kadar oluşturulan en büyük tarife faturalarından biri olarak nitelendirdi. Ayrıca Amerikan halkına, yeni tarifenin önümüzdeki yıllarda Amerika Birleşik Devletleri'nde artan refaha katkıda bulunacağına dair güvence verdi.
1909 Tarife Kanununda Adres
VATANDAŞLARIM: Ağustos 1906 gibi uzun bir süre önce, Maine'deki kongre kampanyasında, tarife revizyonisti olduğumu ilan etme cesaretini gösterdim ve programların yeniden ayarlanmasının zamanının geldiğini düşündüm. Dingley yasa tasarısının o zamandan on yıl önce geçtiğine, çiftlik, fabrika ve madenin üretim koşullarını çevreleyen koşullarda büyük değişikliklerin meydana geldiğine ve koruma teorisi altında olduğuna dikkat çektim. o zamanlar Dingley faturasında uygulanan oranlar birçok durumda aşırı hale gelmiş olabilir, yani makul bir kâr oranı için yeterli bir ödenek ile yurtdışındaki üretim maliyeti ile yurtiçindeki üretim maliyeti arasındaki farktan daha büyük olabilirdi. Amerikalı yapımcıya. Partinin bu konuda bölünmüş olduğunu, ancak benim kanaatime göre partinin görüşünün belirginleştiğini ve muhtemelen yakın gelecekte böyle bir revizyon yapma çabasıyla sonuçlanacağını söyledim. Etkilenecek endüstrilerin rahatsız edilme tehdidi ve işlerin askıya alınması nedeniyle, çok fazla revizyon yapılmasını akıllıca olmayan bir şekilde, tarife revizyonunun her zaman zor olduğuna dikkat çektim. 1907 yazında tarife konusundaki pozisyonum sorgulandı ve daha sonra konuyu biraz daha kapsamlı bir şekilde tartışmaya başladım. Sözde "standpatters" olarak adlandırılanlar, gerekli koruma önleminin ötesindeki oranların sakıncalı olmadığını çünkü tarife duvarının ardındaki rekabetin her zaman fiyatları düşürdüğünü ve böylece tüketiciyi kurtardığını iddia etti. Ancak o konuşmada bana o günkü kadar doğru görünen şeyin, aşırı oranların tehlikesinin, korunan maddelerde tekel oluşturmak ve böylece aşırı oranlardan yararlanmak için yarattıkları ayartmaya bağlı olduğunu belirttim. fiyatları artırarak ve dolayısıyla böyle bir tehlikeden kaçınmak için, oranların bu ülkedeki endüstriler üzerindeki etkisinin ne olduğu ve bu konudaki koşulların uygun olup olmadığı sorusunu düzenli aralıklarla incelemek akıllıcaydı. buradaki üretim maliyeti, tarifede bir indirim yapılmasını ve daha düşük bir oranın endüstriyi gerçekten koruyucu olmasını sağlayacak kadar değişmişti.
Böyle bir açıklama altındaki revizyonun amacının, bu ülkedeki korunan endüstrileri yok etmek değil, daha düşük oranların yabancı rekabetten zarar görmesini önlemek için yeterli koruma sağladığı yerlerde onları korumaya devam etmek olduğu görülecektir. Bu benim tarafımdan savunulan revizyonun amacıydı ve kesinlikle Cumhuriyetçi platformda vaat edilen revizyonun amacıydı.
Bu önermeye elimden geldiğince açıklık getirmek istiyorum, çünkü bir yasa tasarısının o platformun şartlarına uygun olup olmadığının tespit edilebilmesi için platformun ne anlama geldiğinin anlaşılması gerekir. Serbest tüccar herhangi bir korunan orana karşıdır, çünkü üreticilerimizin, çiftçilerimizin ve madencilerimizin yabancı imalatçıların, madencilerin ve çiftçilerin rekabetine dayanması gerektiğini ya da işi bırakıp daha karlı başka bir şey bulması gerektiğini düşünür. Şimdi, kesinlikle platformun vaatleri, tarife oranlarının, şimdiye kadar korunan herhangi bir endüstrinin zarar görmesi gereken bir noktaya kadar aşağı yönlü revizyonunu düşünmedi. Dolayısıyla platformun vaadinin dış rekabete izin vererek fiyatları düşürmek olduğunu iddia edenler, Cumhuriyet platformundan çıkarabilecekleri hiçbir şey için değil, serbest ticaret için yarışıyorlar.
Bay Payne'in başında olduğu Meclis'in Yollar ve Araçlar Komitesi, tarife altındaki oranlara ilişkin kanıtları bir araya getirerek bir soruşturmada tam bir yıl geçirdi ve sorunun incelenmesine muazzam miktarda çalışma ayırdı. tarife oranları, korumayı hak eden her sektör için platform ilkeleri uyarınca makul bir koruma oranı sağlamak amacıyla yükseltilmesi gereken yerlerde düşürülebilir. Gerçek üretim maliyetinin ne olduğu ve bu ülkedeki bir endüstrinin belirli bir oranın altında yaşayıp yaşayamayacağı ve yurtdışından gelen tehdit altındaki rekabete dayanıp dayanamayacağı sorusunun belirlenmesinin en zor olduğunu buldular. Üreticiler, vergi indiriminin vereceği zararı abartmaya ve gereken vergi miktarını büyütmeye eğilimliyken, diğer yandan, yabancı kıyılardan ithalatı geliştirmekle ilgilenen ithalatçılar oldukça muhtemeldi. diğer tarafta eşit derecede önyargılı olun.
Bay Payne, Senato'ya gönderilen ve Senato'da bazı konularda vergi artırılıp bazılarında azaltılarak değiştirilen Payne Tarife yasa tasarısını bildirdi. . Meclis tasarısı ile Senato tasarısı arasındaki fark, temsil edilen gazetelerden çok daha azdı. İnceleme sonucunda, karakter bakımından farklılık gösterseler de, Senato'daki indirimlerin Meclis'teki indirimlere yaklaşık olarak eşit olduğu ortaya çıktı. Şimdi, bir tarife faturasının tartışılması kadar zor bir şey yok, çünkü çok farklı kalemleri kapsıyor ve terimlerin anlamlarını ve yüzdelerini anlamak çok zor. Özellikle vergilerin değerlendirilmesi yönteminde bir değişikliğin izlendiği yeni bir yasa tasarısının kabulü, en yanıltıcı olan ve gerçekte hiçbir şekilde aydınlatılmayan artış ve azalış yüzdelerinin çeşitli şekil ve hesaplamaları için bir fırsat sunmaktadır. değişiklikler yapıldı.
Ne yapıldığını belirtmenin bir yolu, gerçeklerin gösterdiğini söylemektir - Dingley yasasına göre 2.024 madde vardı. Bu, yalnızca vergiye tabi öğeleri içeriyordu. Payne yasası, bu öğelerin 1.150'sini değiştirmedi. Maddelerin 654'ünde azalma, 220'sinde ise artış görülmektedir. Şimdi, elbette, bu tam bir resim vermiyor, ancak düşüşlerin oranının, artışların üç katı olduğunu gösteriyor. Yine, çizelgeler A'dan N'ye harflere bölünmüştür. İlk çizelge kimyasallar, yağlar vb.'dir. Dingley yasasında bunlardan 232 madde var, 81'i azaltıldı, 22'si artırıldı, 129'u değişmedi. Çizelge B -toprak, toprak ve cam eşya- altında Dingley kanununda 170 madde vardı 46 azaltıldı, 12 artırıldı ve 112 değişmeden kaldı. C, metallerin ve imalatların programıdır. Dingley yasasında 321 madde vardı, 185'i azaltıldı, 30'u artırıldı ve 106'sı değişmeden kaldı. D, ahşap ve ahşap imalatlarının programıdır. Dingley yasasında 35 madde vardı 18 azaltıldı, 3 artırıldı ve 14 değişmeden kaldı. Şekerde 38 madde vardı ve bunlardan 2'si azaltıldı ve 36'sı değişmeden kaldı. F tarifesi, değişmeden bırakılan 8 kalemden oluşan tütün ve tütün mamullerini kapsamaktadır. Tarım ürünleri ve hükümlerini kapsayan çizelgede Dingley kanununda 187 madde yer aldı, bunlardan 14'ü azaltıldı, 19'u artırıldı ve 154'ü değiştirilmedi. H Programı - alkollü içkiler ve şaraplar - Dingley yasası 4'teki 33 maddeyi içeriyordu, 23'ü artırıldı ve 6'sı değişmeden kaldı. Pamuk imalatında 28 adet azaltılmış, 47 adet artırılmış ve 186 adet değişmeden kalan 261 adet kalem bulunmaktadır. J Çizelgesinde (keten, kenevir ve jüt) Dingley yasasında 187 azaltılmış, 4'ü artırılmış ve 63'ü değiştirilmemiş 254 madde vardı. Yün ve mamullerinde 78 adet kalem bulunmakta olup 3 adet azaltılmış, artırılmış ve 75 adet değişmeden kalmıştır. İpekli ve ipekli eşyada ise 78 adet olmak üzere 21 adet azaltılmış, 31 adet artırılmış ve 26 adet ise değişmeden kalmıştır. Kağıt hamuru, kağıt ve kitaplarda Dingley yasasında 59 madde vardı ve bunlardan 11'i azaltıldı, 9'u artırıldı ve 39'u değişmeden kaldı. Çeşitli eşyalarda 270 madde vardı ve bunlardan 54'ü azaltıldı, 20'si artırıldı ve 196'sı değişmeden kaldı. Böylece Dingley yasasında toplam 2.024 madde gösterildi, 654'ü azaltıldı, 220'si artırıldı, 874 değişiklik yapıldı ve 1.150'si değişmeden kaldı.
Dingley kanunu. azalır. Artışlar. Toplam değişiklikler . değişmedi.
A--Kimyasallar, yağlar vb.------------------------------ 232 81 22 103 129
B--Toprak, toprak ve cam eşyalar ------------------- 170 46 12 58 112
C--------------------- 321 185 30 215 106
D--Ahşap ve ------------------------------dan mamuller 35 18 3 21 14
E--Şeker, melas ve mamulleri ----------- 38 2 0 2 36
F--Tütün ve --------------------- 8 0 0 0 8 mamulleri
G--Tarımsal ürünler ve hükümler----------- 187 14 19 33 154
I--Pamuk imalatı ---------------------------- 261 28 47 75 186
J -- Keten, kenevir, jüt, --------------- 254 187 4 191 63
K--Yün ve imalatı ----------------------- 78 3 0 3 75
L--İpek ve ipek eşyalar------------------------------- 78 21 31 52 26
M--Kağıt hamuru, kağıtlar ve kitaplar ------------------------- 59 11 9 20 39
Bu değişikliklerin gerçek etkisinin ne olduğu, çeşitli çizelgelerdeki ithalatları karşılaştırarak ve değişikliklerin ve önemlerinin ithalatla orantılı olduğu varsayılarak gösterilmeye çalışılmıştır. Gelir hükümlerini de içeren koruyucu bir tarifede bundan daha adaletsiz bir şey olamaz. Tarifenin bir kısmı, gümrük vergisi ödenecek ithalatı artırarak geliri artırmak amacıyla yapılır. Tarifedeki diğer kalemler, rekabeti azaltmak, yani ithalatı azaltmak amacıyla yapılır ve bu nedenle, bir oran değişikliğinin önemi, alınan ithalat miktarı ile en ufak bir şekilde belirlenemez. yer. Değişikliklerin önemini tespit etmek için, vergi oranlarının düşürüldüğü ve vergi oranlarının artırıldığı maddelerin alınması ve daha sonra bu maddelerin ne kadar büyük bir kısmının istatistiklerden tespit edilmesi çok daha adildir. Hangi vergilerin azaltıldığı ülke tüketiminde, vergilerin artırıldığı vergilerin ne kadar büyük olduğu ülke tüketiminde rol oynar. Böyle bir tablo, tarifenin ne olduğunu daha iyi anlayan ve tarifenin detaylarına daha fazla dikkat eden hiç kimsenin olmadığı Bay Payne tarafından hazırlanmıştır.
Şimdi, Çizelge A'yı ele alalım - kimyasallar, yağlar ve boyalar. Vergisi düşürülen eşyalar bu ülkede 433.000.000 $'a kadar tüketilmektedir. Vergisi artırılan eşyalar bu ülkede 11.000.000$'a kadar tüketiliyor. B Çizelgesi'ni alın. Vergisi düşürülen maddeler ülke tüketimine 128.000.000 ABD Doları tutarında girdi ve bu tür maddelerde vergi artışı olmadı. Çizelge C'yi alın - metaller ve imalatları. Bu tür maddelerin ülke tüketimine girdiği miktar 1.221.000.000 $ iken, aynı tarifedeki artış yapılan maddeler sadece 37.000.000 $ ülke tüketimine girmektedir. Çizelge D'yi alın - kereste. Bu çizelgede azalan maddeler ülke tüketimine 566.000.000 $, artış olan maddeler ise 31.000.000 $ kadar ülke tüketimine girmektedir. Tütünde bir değişiklik olmadı. Tarım ürünlerinde, oranlarda indirim yapılanlar 483.000.000 $ kadar ülke tüketimine giriyor, artış yapılanlar ise 4.000.000 $ oranında ülke tüketimine giriyor. Şarap ve likör tarifesinde artış yapılan maddeler ülke tüketimine 462.000.000 $ 'a kadar giriyor. Pamuklularda yüksek fiyatlı pamuklarda değişim ve artış olmuştur. Düşük fiyatlı pamuklarda herhangi bir artış yaşanmamış, artışlardan ise yüksek fiyatlı pamuklar 41.000.000$ düzeyinde ülke tüketimine girmektedir. J Takvimi - keten, kenevir ve jüt: Azalan ürünler ülke tüketimine 22.000.000 USD, artış yapılanlar ise tüketime girer. 804,000 dolar. K Programında yün ile ilgili herhangi bir değişiklik olmamıştır. L cetvelinde ipekle ilgili olarak, ülke tüketimine giren eşyalardan 8.000.000 $, ülke tüketimine giren eşyalardan ise 106.000.000 $ oranında vergi düşürülmüştür. Basılı kağıt dahil olmak üzere ülke tüketimine giren maddelerde kağıt ve kağıt hamurunda vergi 67.000.000 $'a kadar indirilmiş, ülke tüketimine giren maddelerde ise 81.000.000 $'a kadar artırılmıştır. Çeşitli eşyalarda veya N Programında, vergi ülke tüketimine giren eşyalarda 1.719.000.000 $'a kadar düşürüldü ve ülke tüketimine giren maddelerde 101.000.000 $'a kadar artırıldı.
A Programında artışların yalnızca lüksleri kapsadığı görülecektir - parfümler, pomatlar ve H Programındaki benzeri ürünler - şaraplar ve likörler - bunlar kesinlikle lükstür ve 462.000.000 $ tutarındaki gelirleri artırmak için artırılmaya tabi tutulur. ve Çizelge L'de - ipekler - bunlar lüks, kesinlikle, 106.000.000 $, üzerinde bir artış olan ve 579.000.000 $'lık lüks olan bu eşyaların toplam tüketimini yaparak, lüks olmayan eşyalarda bir artış dengesi bırakarak sadece 272.000.000 $ tüketim değerinde. 5.000.000.000 ABD Dolarına karşılık, vergi indirimi yapılan ve 650 indirimin uygulandığı, çoğunlukla ihtiyaç maddeleri olmak üzere ülkenin tüketimine giren eşya miktarını temsil eder.
Takvim. Tüketim değeri.
Görevler azaldı Görevler arttı.
F--Tütün ve mamulleri (oran değişikliği yok)
G--Tarım, ürünler ve hükümler----------------------- 483.430.637------------- 4.380.043
J--- Keten, kenevir, jüt ve ------------ 22.127.145--- -- 804.445
K--Yün ve yün imalatı. (Üretim istatistiği yok
Yukarıdaki artışlardan aşağıdakiler, kesinlikle gönüllü kullanım eşyaları olan lükslerdir:
Çizelge A. Parfümeriler, pomatlar ve benzeri maddeler dahil kimyasallar ------------- 11.105.820
Bu, yaklaşık beş milyar dolarlık tüketimdeki düşüşe karşı 298.905.752 dolarlık lüks ürünlerde olmayan bir artış dengesi bırakıyor.
Şimdi, bu açıklama, ülkenin genel tüketimine giren ve ihtiyaç olarak adlandırılabilecek maddelerde önemli bir aşağı yönlü revizyon olduğu gerçeğini mümkün olduğunca kesin olarak göstermektedir, çünkü oran 5,000.000.000 $'dır, bu da indirimlerin uygulandığı makalelerin tüketimini temsil eder, artışların uygulandığı 300.000.000 $'dan az gereklilik maddesine.
Şimdi Cumhuriyet platformunun vaadi her şeyi aşağı doğru revize etmek değildi ve kampanyada yaptığım o platformu yorumluyor gibi alınan konuşmalarda her şeyin aşağıya doğru gitmesi sözü vermedim. Söz verdiğim şey, pek çok azalma olması gerektiğiydi ve bazı birkaç şeyde artışların gerekli bulunacağıydı, ancak genel olarak, koşulların değişmesinin revizyonu zorunlu olarak aşağıya çekeceğini düşündüm - ve iddia ediyorum ki , yaptığım gösterimin altında Payne faturasının sonucu olmuştur. Yabancı rekabeti devreye sokarak fiyatları düşürecek kadar oranları düşüreceğimize ne ben ne de Cumhuriyetçi Parti mutabık kaldı. Serbest tüccarların istediği de budur. Gelir tarifesi reformcularının istediği şey bu, ancak Cumhuriyetçi platformun vaat ettiği şey bu değil ve Cumhuriyetçi partinin gerçekleştirmek istediği de bu değil. Bu konuşmayı açtığım ifadeyi tekrarlamak gerekirse, Cumhuriyetçi Parti'nin önerisi, yurt dışındaki üretim maliyeti ile buradaki üretim maliyeti arasındaki farkı korumak ve üreticiye tüm maddelerde makul bir kâr sağlamak için oranları düşürmekti. Bu ülkede üretilen ve oranların düşürülmesi ve aşırı olmasının önlenmesi önerisi, tekel fırsatını önlemek ve rekabeti bastırmaktı, böylece aşırı oranlardan fiyatları yükseltmek için yararlanılabilirdi.
Şimdi ise olması gereken yerlerde bir dizi programda bir azalma olmadığı söyleniyor. Pamuk programında herhangi bir azalma olmadığı söyleniyor. Orada değildi. Meclis ve Senato kanıt aldı ve pamuk üreticilerinden ve diğer kaynaklardan, alt sınıf pamuklar üzerindeki oranların, onların iyi bir kâr elde etmelerini sağlayacak kadar olduğunu buldu - ancak yalnızca makul bir kâr - ve bununla yetindiler. ancak, mahkeme kararları nedeniyle, daha yüksek kaliteli pamuklu kumaşlardaki oranların, daha ucuz olan pamuklu kumaşların fiyatlarının önemli ölçüde altında kalacak şekilde düşürüldüğü ve düşük değerlemeler ve aksi takdirde tüm pamuklu tarifenin yapılmış olduğu. adaletsizdi ve çeşitli eşyalar, değişen giysilere göre orantısızdı. Bu nedenle, Senato'da, yargı kararıyla veya başka bir şekilde programın orantısız ve eşitsiz işleyişini önlemek için görevleri ad valorem yerine daha belirgin hale getirmeye çalışan yeni bir sistem getirildi. Bu programa göre, pamuğa uygulanan tüm vergilerde genel bir artış olduğu iddia edildi. Bu, Hazine Bakanlığı uzmanları tarafından şiddetle reddedildi. Sonunda, Senato konferansta yaklaşık yüzde 10'luk bir azalmaya rıza gösterdi. tüm düşük pamuğun kalitelerini azalttı ve böylece daha düşük kaliteleri büyük ölçüde eskisi ile aynı oranlara indirdi ve daha yüksek kaliteleri Dingley yasasına göre olmaları gereken ve amaçlananlara yükseltti. Şimdi, pamuk vergilerinin çok yüksek olup olmadığı ve burada üreticiye yalnızca makul bir kâr sağlayan yurt dışı ve yurt içi üretim maliyeti arasındaki farkın, gümrük vergilerinden daha az olup olmadığı konusunda kanıt sorununa girmeyeceğim. Payne yasasına göre uygulanır. Kongre, pamuk üreticilerinin açıklamalarını ve yararlanabilecekleri diğer kanıtları dinledikten sonra, bir kanıt sorunuydu. Delil alma yönteminin ve tespitin genel bir şekilde yapıldığına ve daha tatmin edici bir sonuca varmanın ve delil elde etmenin başka yöntemlerinin olması gerektiğine katılıyorum.
Çanak çömlek programı ve bunun azaltılamaması eleştirileri de yapıldı. Azaltılması gerekip gerekmediği sorusu, her iki Kongre komitesinin de ele aldığı bir kanıt sorunuydu ve her ikisi de mevcut çanak çömlek oranlarının bu ülkedeki işi sürdürmek için gerekli olduğu sonucuna vardı. Çanak çömlek programının yeterince yüksek olmadığı konusunda bilgilendirildim ve kampanya konuşmalarımdan birinde, muhtemelen bazı artışların olması gereken bir program olarak bundan bahsettim. Zorluğun, programın kendi karakterinden çok, değer düşüklüğünde olduğu ortaya çıktı ve bu yüzden değişmedi. Hemen hemen tüm programlara saldırmak için kanıt toplamak tamamen mümkündür, ancak bir hikaye diğeri anlatılana kadar iyidir ve çanak çömlek programının aşırı yüksek olduğu iddiasını sürdürmek için hiçbir neden duymadım. Bu nedenle, komitenin, yeterli kanıt olarak gördüklerine dayanarak, yok etmesi muhtemel bir işletmeyi kurtarmak için oranları artırdığı çok sayıda ayrıntıya - çok önemli olmayan öğelere ilişkin olarak.
Tarife oranları sorunu ve yurtiçinde ve yurtdışında üretim maliyeti sorunu kadar çelişkili kanıtlar uyandıracak bir konu hiç tanımadım. Kağıt konusunu alın. Kongre tarafından tarife oturumları başlamadan bir yıl önce, Kanada'daki basılı kağıdın üretim maliyeti ile buradaki üretim maliyeti arasındaki farkın ne olduğunu belirlemek için bir komite atandı ve iyi bir fatura olacağını düşündüklerini bildirdiler. imposing $2 a ton on paper, rather than $6, the Dingley rate, provided that Canada could be induced to take off the export duties and remove the other obstacles to the importation of spruce wood in this country out of which wood pulp is made. An examination of the evidence satisfied Mr. Payne--I believe it satisfied some of the Republican dissenters--that $2, unless some change was made in the Canadian restrictions upon the exports of wood to this country, was much too low, and that $4 was only a fair measure of the difference between the cost of production here and in Canada. In other words, the $2 found by the special committee in the House was rather an invitation to Canada and the Canadian print-paper people to use their influence with their government to remove the wood restrictions by reducing the duty on print paper against Canadian print-paper mills. It was rather a suggestion of a diplomatic nature than a positive statement of the difference in actual cost of production under existing conditions between Canada and the United States.
There are other subjects which I might take up. The tariff on hides was taken off because it was thought that it was not necessary in view of the high price of cattle thus to protect the man who raised them, and that the duty imposed was likely to throw the control of the sale of hides into the hands of the meat packers in Chicago. In order to balance the reduction on hides, however, there was a great reduction in shoes, from 25 to 10 per cent. on sole leather, from 20 to 5 per cent. on harness, from 45 to 20 per cent. So there was a reduction in the duty on coal of 33 1/3 per cent. All countervailing duties were removed from oil, naphtha, gasoline, and its refined products. Lumber was reduced from $2 to $1.25 and these all on articles of prime necessity. It is said that there might have been more. But there were many business interests in the South, in Maine, along the border, and especially in the far Northwest, which insisted that it would give great advantage to Canadian lumber if the reduction were made more than 75 cents. Mr. Pinchot, the Chief Forester, thought that it would tend to make better lumber in this country if a duty were retained on it. The lumber interests thought that $2 was none too much, but the reduction was made and the compromise effected. Personally I was in favor of free lumber, because I did not think that if the tariff was taken off there would be much suffering among the lumber interests. But in the controversy the House and Senate took a middle course, and who can say they were not justified.
With respect to the wool schedule, I agree that it probably represents considerably more than the difference between the cost of production abroad and the cost of production here. The difficulty about the woolen schedule is that there were two contending factions early in the history of Republican tariffs, to wit, woolgrowers and the woolen manufacturers, and that finally, many years ago, they settled on a basis by which wool in the grease should have 11 cents a pound, and by which allowance should be made for the shrinkage of the washed wool in the differential upon woolen manufactures. The percentage of duty was very heavy--quite beyond the difference in the cost of production, which was not then regarded as a necessary or proper limitation upon protective duties.
When it came to the question of reducing the duty at this bearing in the tariff bill on wool, Mr. Payne, in the House, and Mr. Aldrich, in the Senate, although both favored reduction in the schedule, found that in the Republican party the interests of the woolgrowers of the Far West and the interests of the woolen manufacturers in the East and in other States, reflected through their representatives in Congress, was sufficiently strong to defeat any attempt to change the woolen tariff, and that had it been attempted it would have beaten the bill reported from either committee. I am sorry this is so, and I could wish that it had been otherwise. It is the one important defect in the present Payne tariff bill and in the performance of the promise of the platform to reduce rates to a difference in the cost of production, with reasonable profit to the manufacturer. That it will increase the price of woolen cloth or clothes, I very much doubt. There have been increases by the natural product, but this was not due to the tariff, because the tariff was not changed. The increase would, therefore, have taken place whether the tariff would have been changed or not. The cost of woolen cloths behind the tariff wall, through the effect of competition, has been greatly less than the duty, if added to the price, would have made it.
There is a complaint now by the woolen clothiers and by the carded woolen people of this woolen schedule. They have honored me by asking in circulars sent out by them that certain questions be put to me in respect to it, and asking why I did not veto the bill in view of the fact that the woolen schedule was not made in accord with the platform. I ought to say in respect to this point that all of them in previous tariff bills were strictly in favor of maintaining the woolen schedule as it was. The carded woolen people are finding that carded wools are losing their sales because they are going out of style. People prefer worsteds. The clothing people who are doing so much circularizing were contented to let the woolen schedule remain as it was until very late in the tariff discussion, long after the bill had passed the House, and, indeed, they did not grow very urgent until the bill had passed the Senate. This was because they found that the price of woolen cloth was going up, and so they desired to secure reduction in the tariff which would enable them to get cheaper material. They themselves are protected by a large duty, and I can not with deference to them ascribe their intense interest only to a deep sympathy with the ultimate consumers, so-called. But, as I have already said, I am quite willing to admit that allowing the woolen schedule to remain where it is, is not a compliance with the terms of the platform as I interpret it and as it is generally understood.
On the whole, however, I am bound to say that I think the Payne tariff bill is the best tariff bill that the Republican party ever passed that in it the party has conceded the necessity for following the changed conditions and reducing tariff rates accordingly. This is a substantial achievement in the direction of lower tariffs and downward revision, and it ought to be accepted as such. Critics of the bill utterly ignore the very tremendous cuts that have been made in the iron schedule, which heretofore has been subject to criticism in all tariff bills. From iron ore, which was cut 75 per cent., to all the other items as low as 20 per cent., with an average of something like 40 or 50 per cent., that schedule has been reduced so that the danger of increasing prices through a monopoly of the business is very much lessened, and that was the chief purpose of revising the tariff downward under Republican protective principles. The severe critics of the bill pass this reduction in the metal schedule with a sneer, and say that the cut did not hurt the iron interests of the country. Well, of course it did not hurt them. It was not expected to hurt them. It was expected only to reduce excessive rates, so that business should still be conducted at a profit, and the very character of the criticism is an indication of the general injustice of the attitude of those who make it, in assuming that it was the promise of the Republican party to hurt the industries of the country by the reductions which they were to make in the tariff, whereas it expressly indicated as plainly as possible in the platform that all of the industries were to be protected against injury by foreign competition, and the promise only went to the reduction of excessive rates beyond what was necessary to protect them.
The high cost of living, of which 50 per cent. is consumed in food, 25 per cent. in clothing, and 25 per cent. in rent and fuel, has not been produced by the tariff, because the tariff has remained the same while the increases have gone on. It is due to the change of conditions the world over. Living has increased everywhere in cost--in countries where there is free trade and in countries where there is protection--and that increase has been chiefly seen in the cost of food products. In other words we have had to pay more for the products of the farmer, for meat, for grain, for everything that enters into food. Now, certainly no one will contend that protection has increased the cost of food in this country, when the fact is that we have been the greatest exporters of food products in the world. It is only that the demand has increased beyond the supply, that farm lands have not been opened as rapidly as the population, and the demand has increased. I am not saying that the tariff does not increase prices in clothing and in building and in other items that enter into the necessities of life, but what I wish to emphasize is that the recent increases in the cost of living in this country have not been due to the tariff. We have a much higher standard of living in this country than they have abroad, and this has been made possible by higher income for the workingman, the farmer, and all classes. Higher wages have been made possible by the encouragement of diversified industries, built up and fostered by the tariff.
Now, the revision downward of the tariff that I have favored will not, I hope, destroy the industries of the country. Certainly it is not intended to. All that it is intended to do, and that is what I wish to repeat, is to put the tariff where it will protect industries here from foreign competition, but will not enable those who will wish to monopolize to raise prices by taking advantage of excessive rates beyond the normal difference in the cost of production.
If the country desires free trade, and the country desires a revenue tariff and wishes the manufacturers all over the country to go out of business, and to have cheaper prices at the expense of the sacrifice of many of our manufacturing interests, then it ought to say so and ought to put the Democratic party in power if it thinks that party can be trusted to carry out any affirmative policy in favor of a revenue tariff. Certainly in the discussions in the Senate there was no great manifestation on the part of our Democratic friends in favor of reducing rates on necessities. They voted to maintain the tariff rates on everything that came from their particular sections. If we are to have free trade, certainly it can not be had through the maintenance of Republican majorities in the Senate and House and a Republican administration.
And now the question arises, what was the duty of a Member of Congress who believed in a downward revision greater than that which has been accomplished, who thought that the wool schedules ought to be reduced, and that perhaps there were other respects in which the bill could be improved? Was it his duty because, in his judgment, it did not fully and completely comply with the promises of the party platform as he interpreted it, and indeed as I had interpreted it, to vote against the bill? I am here to justify those who answer this question in the negative. Mr. Tawney was adownward revisionist like myself. He is a low-tariff man, and has been known to be such in Congress all the time he has been there. He is a prominent Republican, the head of the Appropriations Committee, and when a man votes as I think he ought to vote, and an opportunity such as this presents itself, I am glad to speak in behalf of what he did, not in defense of it, but in support of it.
This is a government by a majority of the people. It is a representative government. People select some 400 members to constitute the lower House and some 92 members to constitute the upper House through their legislatures, and the varying views of a majority of the voters in eighty or ninety millions of people are reduced to one resultant force to take affirmative steps in carrying on a government by a system of parties. Without parties popular government would be absolutely impossible. In a party, those who join it, if they would make it effective, must surrender their personal predilections on matters comparatively of less importance in order to accomplish the good which united action on the most important principles at issue secures.
Now, I am not here to criticise those Republican Members and Senators whose views on the subject of the tariff were so strong and intense that they believed it their duty to vote against their party on the tariff bill. It is a question for each man to settle for himself. The question is whether he shall help maintain the party solidarity for accomplishing its chief purposes, or whether the departure from principle in the bill as he regards it is so extreme that he must in conscience abandon the party. All I have to say is, in respect to Mr. Tawney's action, and in respect to my own in signing the bill, that I believed that the interests of the country, the interests of the party, required me to sacrifice the accomplishment of certain things in the revision of the tariff which I had hoped for, in order to maintain party solidarity, which I believe to be much more important than the reduction of rates in one or two schedules of the tariff. Had Mr. Tawney voted against the bill, and there had been others of the House sufficient in number to have defeated the bill, or if I had vetoed the bill because of the absence of a reduction of rates in the wool schedule, when there was a general downward revision, and a substantial one though not a complete one, we should have left the party in a condition of demoralization that would have prevented the accomplishment of purposes and a fulfillment of other promises which we had made just as solemnly as we had entered into that with respect to the tariff. When I could say without hesitation that this is the best tariff bill that the Republican party has ever passed, and therefore the best tariff bill that has been passed at all, I do not feel that I could have reconciled any other course to my conscience than that of signing the bill, and I think Mr. Tawney feels the same way. Of course, if I had vetoed the bill I would have received the applause of many Republicans who may be called low-tariff Republicans, and who think deeply on that subject, and of all the Democracy. Our friends the Democrats would have applauded, and then laughed in their sleeve at the condition in which the party would have been left but, more than this, and waiving considerations of party, where would the country have been had the bill been vetoed, or been lost by a vote? It would have left the question of the revision of the tariff open for further discussion during the next session. It would have suspended the settlement of all our business down to a known basis upon which prosperity could proceed and investments be made, and it would have held up the coming of prosperity to this country certainly for a year and probably longer. These are the reasons why I signed it.
But there are additional reasons why the bill ought not to have been beaten. It contained provisions of the utmost importance in the interest of this country in dealing with foreign countries and in the supplying of a deficit which under the Dingley bill seemed inevitable. There has been a disposition in some foreign countries taking advantage of greater elasticity in their systems of imposing tariffs and of making regulations to exclude our products and exercise against us undue discrimination. Against these things we have been helpless, because it required an act of Congress to meet the difficulties. It is now proposed by what is called the maximum and minimum clause, to enable the President to allow to come into operation a maximum or penalizing increase of duties over the normal or minimum duties whenever in his opinion the conduct of the foreign countries has been unduly discriminatory against the United States. It is hoped that very little use may be required of this clause, but its presence in the law and the power conferred upon the Executive, it is thought, will prevent in the future such undue discriminations. Certainly this is most important to our exporters of agricultural products and manufactures.
Second. We have imposed an excise tax upon corporations measured by 1 per cent. upon the net income of all corporations except fraternal and charitable corporations after exempting $5,000. This, it is thought, will raise an income of 26 to 30 millions of dollars, will supply the deficit which otherwise might arise without it, and will bring under federal supervision more or less all the corporations of the country. The inquisitorial provisions of the act are mild but effective, and certainly we may look not only for a revenue but for some most interesting statistics and the means of obtaining supervision over corporate methods that has heretofore not obtained.
Then, we have finally done justice to the Philippines. We have introduced free trade between the Philippines and the United States, and we have limited the amount of sugar and the amount of tobacco and cigars that can be introduced from the Philippines to such a figure as shall greatly profit the Philippines and yet in no way disturb the products of the United States or interfere with those engaged in the tobacco or sugar interests here. These features of the bill were most important, and the question was whether they were to be sacrificed because the bill did not in respect to wool and woolens and in some few other matters meet our expectations. I do not hesitate to repeat that I think it would have been an unwise sacrifice of the business interests of the country, it would have been an unwise sacrifice of the solidarity, efficiency, and promise-performing power of the party, to have projected into the next session another long discussion of the tariff, and to have delayed or probably defeated the legislation needed in the improvement of our interstate commerce regulation, and in making more efficient our antitrust law and the prosecutions under it. Such legislation is needed to clinch the Roosevelt policies, by which corporations and those in control of them shall be limited to a lawful path and shall be prevented from returning to those abuses which a recurrence of prosperity is too apt to bring about unless definite, positive steps of a legislative character are taken to mark the lines of honest and lawful corporate management.
Now, there is another provision in the new tariff bill that I regard as of the utmost importance. It is a provision which appropriates $75,000 for the President to employ persons to assist him in the execution of the maximum and minimum tariff clause and in the administration of the tariff law. Under that authority, I conceive that the President has the right to appoint a board, as I have appointed it, who shall associate with themselves, and have under their control, a number of experts who shall address themselves, first, to the operation of foreign tariffs upon the exports of the United States, and then to the operation of the United States tariff upon imports and exports. There are provisions in the general tariff procedure for the ascertainment of the cost of production of articles abroad and the cost of production of articles here. I intend to direct the board in the course of these duties and in carrying them out, in order to assist me in the administration of the law, to make what might be called a glossary of the tariff, or a small encyclopedia of the tariff, or something to be compared to the United States Pharmacopoeia with reference to information as to drugs and medicines. I conceive that such a board may very properly, in the course of their duties, take up separately all the items of the tariff, both those on the free list and those which are dutiable, describe what they are, where they are manufactured, what their uses are, the methods of manufacture, the cost of production abroad and here, and every other fact with respect to each item which would enable the Executive to understand the operation of the tariff, the value of the article, and the amount of duty imposed, and all those details which the student of every tariff law finds it so difficult to discover. I do not intend, unless compelled or directed by Congress, to publish the result of these investigations, but to treat them merely as incidental facts brought out officially from time to time, and as they may be ascertained and put on record in the department, there to be used when they have all been accumulated and are sufficiently complete to justify executive recommendation based on them. Now, I think it is utterly useless, as I think it would be greatly distressing to business, to talk of another revision of the tariff during the present Congress. I should think that it would certainly take the rest of this administration to accumulate the data upon which a new and proper revision of the tariff might be had. By that time the whole Republican party can express itself again in respect to the matter and bring to bear upon its Representatives in Congress that sort of public opinion which shall result in solid party action. I am glad to see that a number of those who thought it their duty to vote against the bill insist that they are still Republicans and intend to carry on their battle in favor of lower duties and a lower revision within the lines of the party. That is their right and, in their view of things, is their duty.
It is vastly better that they should seek action of the party than that they should break off from it and seek to organize another party, which would probably not result in accomplishing anything more than merely defeating our party and inviting in the opposing party, which does not believe, or says that it does not believe, in protection. I think that we ought to give the present bill a chance. After it has been operating for two or three years, we can tell much more accurately than we can to-day its effect upon the industries of the country and the necessity for any amendment in its provisions.
I have tried to state as strongly as I can, but not more strongly than I think the facts justify, the importance of not disturbing the business interests of this country by an attempt in this Congress or the next to make a new revision but meantime I intend, so far as in me lies, to secure official data upon the operation of the tariff, from which, when a new revision is attempted, exact facts can be secured.
I have appointed a tariff board that has no brief for either side in respect to what the rates shall be. I hope they will make their observations and note their data in their record with exactly the same impartiality and freedom from anxiety as to result with which the Weather Bureau records the action of the elements or any scientific bureau of the Government records the results of its impartial investigations. Certainly the experience in this tariff justifies the statement that no revision should hereafter be attempted in which more satisfactory evidence of an impartial character is not secured.
I am sorry that I am not able to go into further detail with respect to the tariff bill, but I have neither the information nor the time in which to do it. I have simply stated the case as it seemed to Mr. Tawney in his vote and as it seemed to me in my signing the bill.
Tanıtım
- The original mandate: GATT article XXVIII bis (GATT 1947)
- The Doha mandate: Paras. 16, 50, and 31 (iii)
- Mandate under the July Package, 1 August 2005. See agricultural market access in Annex A and non agricultural market access in Annex B.
- Schedules of market access commitments on goods by WTO Members
- There is no legally binding agreement that sets out the targets for tariff reductions. Instead, individual members of the WTO have listed their commitments to cut and bind tariffs on goods schedules that are part of the Uruguay Round Agreements. Additional commitments were made under the 1997 Information Technology Agreement.
U.S. tariffs are among the lowest in the world – and in the nation’s history
The Trump administration’s plans to impose $50 billion in tariffs on Chinese imports , as well as tariffs recently placed on imported steel and aluminum and on imports of solar panels and washing machines , mark a distinct break from decades of U.S. trade policy, which long has generally favored lower tariffs and fewer restrictions on the movement of goods and services across international borders.
The tariff actions have sparked storms of reaction in the U.S. and around the world – including threats by the European Union to place retaliatory tariffs on U.S. exports and a spate of intense lobbying to get specific countries or industries exempted before the steel and aluminum tariffs take effect March 23.
Since the turn of the 21st century, U.S. average tariff rates have consistently been at or near their lowest levels in the nation’s history today, they’re also among the lowest in the world.
In 2016, according to the World Bank, the average applied U.S. tariff across all products was 1.61% that was about the same as the average rate of 1.6% for the 28-nation EU, and not much higher than Japan’s 1.35%. Among other major U.S. trading partners, Canada’s average applied tariff rate was 0.85%, China’s was 3.54% and Mexico’s was 4.36%. (Those average rates are weighted by product import shares with all of each nation’s trading partners, and don’t necessarily reflect the provisions of specific trade deals. Under NAFTA, for instance, most trade between the U.S., Canada and Mexico is duty-free.)
Though the general trend globally has been toward lower tariffs, some nations still impose relatively high import taxes – particularly countries in Africa, South Asia and the Caribbean. The nation with the highest weighted-average applied tariff in 2016, according to the World Bank, is the Bahamas, at 18.6% (which was still 10 percentage points lower than the average rate in 1999). Gabon’s average applied rate was 16.9%, just above Chad’s average tariff of 16.4%.
Get more from CapX
Taft had campaigned on reforming tariffs (much like Trump), and because he failed to deliver, the split that came from the Payne-Aldrich Tariff Act ruined the GOP’s standing for years afterwards. It’s already clear that the Republican Party is divided on Trump’s tariffs, and the resignation of his economic advisor Gary Cohn may only be the start. The Republicans already face a challenging set of midterms thanks to mass shootings and Trump’s poor approval rating. Yet another issue on which the President is at odds with senior figures in the party — such as the House Speaker Paul Ryan — is the last thing they need.
The “Black” Tariff of 1842
At the time of the Tariff of 1842 (which became known as the Black Tariff), the American people were extremely distrustful of the politicians who couldn’t seem to solve the problems of a fracturing union. The economy had suffered greatly in the few years before, and the tariff that President John Tyler approved didn’t help. The tariff was passed because of a deadline set 10 years earlier to lower tariffs, and instead did the opposite by raising tariff rates to almost 40 per cent — displeasing southern states and his own party members. The tariff was repealed four years later because of the negative impact it was having on the economy. The fall in trade that followed wasn’t the only negative impact of the tariff. The tariff further divided the country, since the South depended on trading cotton with the British. Thankfully, present-day America doesn’t seem to be on the path to civil war, but divisions in the country are getting deeper, a trend that is accelerating thanks to Trump. Given that his tariffs are an explicit prioritisation of one group’s economic interests over those of the rest of the country, his duties on steel and aluminium will likely make things worse.
Reagan’s foreign trade policies
Ronald Reagan was a vocal advocate for free trade. Unfortunately, his actions fell short of his words. He implemented more tariffs than any president since Hoover (who had arguably signed the worst tariff act in American history). Among dozens of tariff acts he signed — like the one that put a 100 per cent tax on Japanese automobiles — Reagan continued to proclaim he was a staunch free trader, while his actions said otherwise.
Who Collects a Tariff?
In simplest terms, a tariff is a tax. It adds to the cost borne by consumers of imported goods and is one of several trade policies that a country can enact. Tariffs are paid to the customs authority of the country imposing the tariff. Tariffs on imports coming into the United States, for example, are collected by Customs and Border Protection, acting on behalf of the Commerce Department. In the U.K., it's HM Revenue & Customs (HMRC) that collects the money.
It is important to recognize that the taxes owed on imports are paid by domestic consumers and not imposed directly on the foreign country's exports. The effect is nonetheless to make foreign products relatively more expensive for consumers, but if manufacturers rely on imported components or other inputs in their production process, they will also pass the increased cost on to consumers.
Often, goods from abroad are cheaper because they offer cheaper capital or labor costs if those goods become more expensive, then consumers will choose the relatively costlier domestic product. Overall, consumers tend to lose out with tariffs, where the taxes are collected domestically.
Tariffs and Political parties
The tariff issue was central to political party debates in the Second Party System, Third Party System and Fourth Party System, from the 1820s to the early 1930s. In general Democrats favored a tariff that would pay the cost of government, but no higher. Whigs and Republicans favored higher tariffs to encourage or "protect" industry and industrial workers. Tariffs were generally low before 1860, and high after that. Since the 1930s, however, tariffs have been very low and have been much less a matter of partisan debate.
Empirical Evidence
- An essay on Free Trade at The Concise Encyclopedia of Economics looks at the issue of international trade policy. In the essay, Alan Blinder states that "one study estimated that in 1984 U.S. consumers paid $42,000 annually for each textile job that was preserved by import quotas, a sum that greatly exceeded the average earnings of a textile worker. That same study estimated that restricting foreign imports cost $105,000 annually for each automobile worker's job that was saved, $420,000 for each job in TV manufacturing, and $750,000 for every job saved in the steel industry."
- In the year 2000, President Bush raised tariffs on imported steel goods between 8 and 30 percent. The Mackinac Center for Public Policy cites a study which indicates that the tariff will reduce U.S. national income by between 0.5 to 1.4 billion dollars. The study estimates that less than 10,000 jobs in the steel industry will be saved by the measure at a cost of over $400,000 per job saved. For every job saved by this measure, 8 will be lost.
- The cost of protecting these jobs is not unique to the steel industry or to the United States. The National Center For Policy Analysis estimates that in 1994 tariffs cost the U.S. economy 32.3 billion dollars or $170,000 for every job saved. Tariffs in Europe cost European consumers $70,000 per job saved while Japanese consumers lost $600,000 per job saved through Japanese tariffs.
Study after study has shown that tariffs, whether they be one tariff or hundreds, are bad for the economy. If tariffs do not help the economy, why would a politician enact one? After all, politicians are reelected at a greater rate when the economy is doing well, so you would think it would be in their self-interest to prevent tariffs.
History of Tariffs
Pre-Modern Europe
In pre-modern Europe, a nation's wealth was believed to consist of fixed, tangible assets, such as gold, silver, land, and other physical resources. Trade was seen as a zero-sum game that resulted in either a clear net loss or a clear net gain of wealth. If a country imported more than it exported, a resource, mainly gold, would flow abroad thereby draining its wealth. Cross-border trade was viewed with suspicion, and countries much preferred to acquire colonies with which they could establish exclusive trading relationships, rather than trading with each other.
This system, known as mercantilism, relied heavily on tariffs and even outright bans on trade. The colonizing country, which saw itself as competing with other colonizers, would import raw materials from its colonies, which were generally barred from selling their raw materials elsewhere. The colonizing country would convert the materials into manufactured wares, which it would sell back to the colonies. High tariffs and other barriers were put in place to make sure that colonies purchased manufactured goods only from their colonizers.
New Economic Theories
The Scottish economist Adam Smith was one of the first to question the wisdom of this arrangement. Onun Wealth of Nations was published in 1776, the same year that Britain's American colonies declared independence in response to high taxes and restrictive trade arrangements.
Later writers, such as David Ricardo, further developed Smith's ideas, leading to the theory of comparative advantage. It maintains that if one country is better at producing a certain product, while another country is better at producing another, each should devote its resources to the activity at which it excels. The countries should then trade with one another, rather than erecting barriers that force them to divert resources toward activities they do not perform well. Tariffs, according to this theory, are a drag on economic growth, even if they can be deployed to benefit certain narrow sectors under some circumstances.
These two approaches—free trade based on the idea of comparative advantage, on the one hand, and restricted trade based on the idea of a zero-sum game, on the other—have experienced ebbs and flows in popularity.
Late 19th and Early 20th Centuries
Relatively free trade enjoyed a heyday in the late 19th and early 20th centuries when the idea took hold that international commerce had made large-scale wars between nations so expensive and counterproductive that they were obsolete. World War I proved that idea wrong, and nationalist approaches to trade, including high tariffs, dominated until the end of World War II.
From that point on, free trade enjoyed a 50-year resurgence, culminating in the creation in 1995 of the World Trade Organization (WTO), which acts as an international forum for settling disputes and laying down ground rules. Free trade agreements, such as the North American Free Trade Agreement (NAFTA)—now known as the United States-Mexico-Canada Agreement (USMCA)—and the European Union (EU), also proliferated.
The 2010s
Skepticism of this model—sometimes labeled neoliberalism by critics, who tie it to 19th-century liberal arguments in favor of free trade—grew, however, and Britain in 2016 voted to leave the European Union. That same year Donald Trump won the U.S. presidential election on a platform that included a call for tariffs on Chinese and Mexican imports, which he implemented when he took office.
Critics of tariff-free multilateral trade deals, who come from both ends of the political spectrum, argue that they erode national sovereignty and encourage a race to the bottom in terms of wages, worker protections, and product quality and standards. The defenders of such deals, meanwhile, counter that tariffs lead to trade wars, hurt consumers, hamper innovation, and encourage xenophobia.