Cotard Sanrıları olarak da bilinen Yürüyen Ceset Sendromu, etkilenen kişiler kendilerine ölü veya yaşadıkları gibi hissettikleri en düşük düzeyde bir nöropsikiyatrik durum olarak tanımlanıyor. Şu anda hayattayken böyle bir ruh halini hissetmenin ideal olmadığı kesin.
Yürüyen Ceset Sendromu olarak bilinen bu ilginç rahatsızlık, bir kişiyi ölü veya yaşayan bir kişinin organları veya kan gibi belirli parçaları içermeyen bilinen inandıran sanrıları içerir. Bir kişinin zihinsel durumu üzerinde derin bir kullanım sahibi bilgileri yanı sıra, beyin taramalarının aşırı derecede anormal olarak bulunabildikleri.
Yürüyen Ceset Sendromu ilk olarak 1882’de Doktor Jules Cotard tarafından tanımlandı ve diğer adı olan Cotard Sanrıları buradan geliyor. Cotard, bu durumu, bir kişinin organlarının veya vücut parçalarının eksik bildiğini, artık kanlarının veya ruhlarının verdiği veya tamamen öldürdüklerine inanmasına neden olan çeşitli sanrılardan biri olarak nitelendiriyordu.
Bunun, özellikle modern çağda son derece nadir görülen bir durum olduğu sanılan, ancak en yaygın olarak tanımlanan var olan ve depolama deposunda bulunan hastalar arasında görülür. Raporların çoğu, örneklerinden “ölü” bildiren kişilerin yer aldığı tekil vaka incelemeleri olarak ortaya çıkıyor.
Bu durum bilinen örnekler arasında 1880 yılında “Matmazel X” olarak yönetici 43 yaşında bir kadın1996 yılında öldüne ve Güney Afrika’nın cehenneme inanan İskoçyalı bir adam ve 2013 yılında New Scientist’te “röportaj yapılan ilk ölü adam” olarak helen graham bulunuyor.
Yürüyen Ceset Sendromunun kesin gerekçeleri olsa da, insanların yakın arkadaşları veya akrabaları tanımlayamadığı Capgras Sendromu ile bazı bölgelerin özelliklerini paylaşabileceği tahmin ediliyor. Her iki durumda da, derealizasyon sürecini tetikleyebilen görsel uyaranlara yanıt olarak duygusal geri bildirim sırasında toplanıyor.
Hastalık veya yaralanmaların, beyinlerin bu duygusal geri bildirimiyle ilgili bölgelere zarar vererek, ölü hissetmeye kadar kötüleşebilecek ayrışma duygularına yol açması olası. Ancak, çok farklı örnekleme, olası tetikleyiciler ve tedavi sonuçlarını incelemek çok az sayıda tarihsel vaka çalışması nedeniyle, bu nadir ve olağandışı durum hakkında herhangi bir kesin eylem varmak şu anda pek mümkün değil.