Bu içerik bağlı kuruluş bağlantıları içerir. Bu bağlantılar aracılığıyla satın aldığınızda, bir ortaklık komisyonu kazanabiliriz.
Bir problemim var. Kitap hayatımın üzerinde beliren karanlık bir gölge ve tam olarak ne zaman ortaya çıktığını tam olarak belirleyemiyorum.
Ben çoğunlukla edebi kurgu okuyucusuyum (sorun bu değil – bundan çok zevk alıyorum), bu da okuduğum kitapların çoğunun bağımsız olduğu anlamına geliyor. Ve birkaç seri okumama ve onlardan zevk almama rağmen, çoğu zaman benim için erken biten bir seri aldım: Serinin iki kitabını okudum ya da sonra bıraktım. ilki, her serinin en az üç taksiti olmasına rağmen başlamayı seçtim.
Sonra, son iki yılda bir ara, devam filmleri ve ön diziler için gerçekten bir isteksizlik hissetmeye başladım, tek başına olduğunu düşündüğüm bir kitabı aldığımda, sadece yarısında öğrenmek için üzülecek kadar ileri gittim – veya onunla bitirdikten sonra – bir devam filmi var. Dürüst olmak gerekirse, cevabım her zaman aynı: Siktir et!
Bu en son geçen ay okumaya başladığımda oldu. Sinir Koşulları Bir kitap kulübü için Tsitsi Dangarembga tarafından. Bu konuda hiçbir şey bilmeden içeri girdim – kitaplarıma bu şekilde girmeyi tercih ederim – ama ay boyunca bir ara, kitap kulübü toplantıya hazırlanırken devam filmi hakkında bilgiler de dahil olmak üzere küçük parçalar paylaştı. Ve yine oraya gittim: Bekle, devamı var mı? Ah, siktir et beni.
Ben de bir insanın yaptığı gibi, bu neredeyse içgüdüsel tepkinin nereden geldiğini merak etmeye başladım ve geçmişte dizilerle olan ilişkimi ve son yıllarda bir okuyucu olarak alışkanlıklarımı düşünmeye başladım.
Yeni başlayanlar için, şu anda çok daha ilgili bir okuyucu olduğumu biliyorum ve dürüst olmak gerekirse, bunun daha iyi mi yoksa daha mı kötü olduğundan emin değilim. Bir yandan, şu anda okumamı nasıl ele aldığımı ve bir yılda ne kadar okuyabildiğimi seviyorum; diğer yandan, bazı insanların kitaplar hakkında ne kadar bilgi sahibi olduğunun farkında olmadığımda, kendime çok daha fazla güvenen bir okuyucuydum.
Önceleri kendimi harika bir kitap tavsiyecisi olarak görürken (evet, bu var olan bir kelime), şimdi her zaman hemen hemen herkesin kendi zaman çizelgelerinde gördüğü kitapları öneriyormuşum gibi hissediyorum ve artık kitap kurdu durumumdan o kadar emin değilim. . Bir okuyucu imposter sendromundan muzdaripse, ben yaparım.
Ancak çok daha fazla okuduğum için, kitaplara eskiden olduğu gibi aynı alanı – ya da zamanı – ayırmadığımı da biliyorum. Her gün beni evin içinde takip eden büyük bir TBR ile, tek bir kitapta birkaç hafta geçirmek istemiyorum. Bu bilinçli bir seçim ve ben buna razıyım. Çünkü mesele sadece nicelik değil, nitelikle de ilgilidir. Bir yılda tükettiğim kitapların çoğunun, muhtemelen geçmişte okumam bir aydan fazla süren kitaplardan daha kaliteli olduğundan eminim.
Ama bütün bunlar bana daha uzun kitaplar okumayı iki kez düşündürüyor. Bana göre, yaklaşık 300 sayfalık bir kitap, karakterleri ve hikayeyi acele etmeden, aynı zamanda sürüklemeden tanımamı sağladığı için mükemmel boyuttadır. Yani diyelim ki 500 sayfadan fazla olan bir kitabı okumak için hikayeyle gerçekten ilgilenmem gerekiyor.
Üstelik çok açıklayıcı kitaplara da sabrım yok; lütfen söyle bana gösterme. Ve çabuk söyle. Bundan sonra ne olacağını bilmek için biraz çılgına dönüyorum ve karakterlere ve her neyse odaklanmak yerine ayrıntılara çok fazla odaklanan hikayeler için veya birikim için çok fazla hoşgörüm yok. onları rahatsız eder ve hareket ettirir.
Bir kitabın devamı olduğunu öğrenmek, ilk kitapta anlatılamayan şeyin ne olduğunu merak etmemi sağlıyor – ve evet, bazen yazarların bir kitap yazacağını ve sonra hikayenin daha fazlası olduğuna karar verip daha fazlasını yazacağını anlıyorum. Sorun yok. Ama devam filmleri bana ilk cildin eksik olduğu hissini veriyor ve tüm hikayeyi elimde tutmak için daha sonra bir tane daha almak zorunda kalacağımdan emin değilim. Bu karakterleri terk etmek istemiyorum gibi hissediyorum ama bana başka seçenek bırakmıyorsunuz.
Özellikle onlara ve hikayelerine zamanımı verdikten sonra, karakterlere düzgün bir şekilde veda etmeme izin verilmesini tercih ederim. Bu yüzden daha fazlasını öğrenmek için başka bir kitap almak zorunda kalmadan düzgün bir veda istiyorum. Ayrıca kendimi tanıyorum. Daha az umursayamayacağım bir noktaya gelme ihtimalim yüksek ve zaten devam filmini de almam.
Özellikle bir kitaba başlarken devamı olduğuna dair bir uyarı görmezsem tepkim genellikle şu olur: Biliyor musun, umurumda değil. Bana şimdi söylemen gerekeni söyle, yoksa sonsuza kadar sus. Ve bana aldırmayın. Onlar (ve benim) için barışlarını koruyacağım. Hangi, not al, korkunç buluyorum. Ama neyse o.
Umarım zamanla, bir okuyucu olarak kendimi farklı bir şekilde şekillendireceğim, çünkü bir şeyi o kadar şiddetli sevmenin getirdiği heyecanı özlüyorum, sadece daha fazlasını istiyorsun. Şimdilik devam kitaplarından uzak durmaya devam edeceğim ve devam kitaplarını çok geç öğrenirsem inatla ilk kitaptan sonrasını okumayı reddetmeye devam edeceğim. Sağlam ve kararlı bir şekilde, Siktir et hayır.
Kaynak : https://bookriot.com/my-problem-with-sequels/