Doğal gruplarda, önderler çeşitli nedenlerle ortaya çıkarlar (Davis, 1982, 364). İşletme içerisinde oluşan doğal grup liderliği biçimsel grupta olduğu gibi bir yetkilinin tayini ile değil, kişilik gücü ile kazanılır veya doğal grup üyelerince kişiye bu statü verilir. Bu nedenle işletmedeki biçimsel olamayan liderler resmi emir ve kumanda zincirine bağlı olarak gelişmez. Doğal lidere bu yetkiyi sağlayan kaynak, biçimsel gruptaki üstler veya örgütleyiciler değil, iş grubundaki meslektaşlarıdır (Erdoğan, 1991; 346). Hemen her grubun doğal bir lideri vardır. Bu liderin sahip olduğu statü, gruptaki diğer bireyler tarafından kabul edilerek benimsendiği ölçüde üyeler bu lidere itaat ederler (Özkalp, 1989; 200). Grup lideri, grubun hayatiyetini sürdürebilmesi için üç temel işlevi yerine getirir. Bunlar (Sherif, 1996; 210):
1. Eyleme geçirmek.
2. Üyeler arasında anlaşma ve fikir birliğini kolaylaştırmak. 3. Verimliliği Artırmak.
Resmi organizasyonlarda liderlik ile doğal gruplarda liderlik arasındaki en büyük fark, liderin iktidar kaynağıdır. Doğal gruplarda liderin iktidarı genellikle grubun üyeleriyle olan spesifik ilişkilerinden kaynaklanmaktadır. (Muzaffer, 1996; 151).
Grup üyeleri başlarında bir lider olmadan grup içerisinde bulunmanın onlara hiç bir fayda sağlamayacağının bilincindedirler. Bu nedenle de kendi aralarında geçerli sağlam ve bir liderlik kurma amacındadırlar (Özkalp, 1996; 200-201).
Bazı resmî organizasyonlarda lider, bir kurulun ya da dışarıdan kişilerin veya grupların tayin etmesiyle iktidara gelir. Ancak, grup yapısındaki konumu ve rolü, organizasyonun bazı yükümlülüklerine göre hareket etmesini ve organizasyonda etkileşimde bulunduğu kişilerle bazı karşılıklı ilişkilerde bulunmasını gerektirir. Eğer böyle davranmazsa, o zaman bir ayrılık ortaya çıkar ve bunun sonucunda da başka bir lideri olan gayri resmî bir organizasyon gelişebilir. O zaman, davranışlarını değiştirmediği ve/veya dışarıdan kaynaklanan iktidarını kullanmadıkça, resmî olarak tayin edilen lider, “yalnız ismen” lider olma tehlikesi yaşar. Ya da bu ayrılık, uzun süren bir sürtüşmeye yol açabilir ve bu sürtüşme istikrarsızlık ve karışıklık meydana getirebilir (Susan, 1991; 395). Doğal grup lideri ile biçimsel grup liderinin çok özel durumlarda aynı kişiler olması söz konusu olabilir. Bu durumda dahi doğal grup liderinin ortaya çıkması biçimsel otoriteden bağımsızdır (Erdoğan, 1991; 346).
Doğal gruplarda grupla lider arasında sürekli bir ilişki vardır. Biçimsel grup içerisinde şekillenmeye başlayan doğal grubu lider bir araya getirir, oluşturur, aynı şekilde oluşan grup da lideri belirler. Bu özelliği ile lider, grubun ortak amaçlarını geliştirir, bireysel tatminin yanı sıra grup üyelerinin tatminine olanak hazırlar. Böylece bir doğal grubu örgütleyecek, grup amaçlarının belirgin hale getirecek, bu istikamette oluşan grup ise lideri belirleyecektir. İlk bakışta doğal grubun oluşma safhasında tüm grup üyelerinin lider olma şansı eşittir. Ancak, oluşan doğal grup amacına grup üyelerinden bazıları çok daha yakındır veya bu kişilerden bazıları, diğer kişilerce yeterli algılanma düzeyine ulaşmıştır. İşte bu kişi doğal grubun lideri olacaktır (George, 1997; 98).
Bazı doğal grup lideri, işletmenin ilişki içerisinde bulunduğu biçimsel örgütlerce desteklenen kişiler olabilir. İşletmedeki sendikal hakların koruyucusu görünümünde olan doğal grup lideri, işletmenin elemanlarının bağlı olduğu işçi, doğal liderlik özelliği ile sendikal otoriteyi birleştiren kişi görünümündedir. Doğal lider, grubun ortaya çıkış
amacının kişiliği ile en çok birleştiren grup üyesi de olabilir. Bu durumdaki lider, grup üyelerini amaç doğrultusunda sürekli hareket halinde tutan kişidir (Erdoğan, 1991; 346).
Grup içinde farklı türlerde birden çok önder bulunabilmekle birlikte, genellikle sözü daha çok geçen bir asıl önder vardır. Her yönetici herhangi bir gruptaki asıl önderi tanımalı ve onunla birlikte çalışarak önderliğin örgüt hedeflerine uygun biçimde gelişmesini özendirmelidir. Doğal önderlerin işverene karşı olmaları ise etkilerinin saygınlığı nedeniyle iş doyumu ve güdülenmeyi geniş ölçüde düşürür (Davis, 1982; 364). İş gruplarında lider, çeşitli nedenlerle sivrilir ve benimsenir. Bazı durumlarda, grup üyelerince belirli yeteneklerine hayranlık duyulur, grup içinde en üstün iş yapma ve yaratma gücüne sahip birey, lider seçilebilir. Başka bir grupta ise, üyelerin fikirlerini bir araya getirip onları birleştiren birey lider olur. Bu tip lider, grup üyelerinin düşüncelerini yansıtabilen bir araçtır. Diğer gruplarda ise, lider ciddi, etkili, düşüncelerine başkalarının saygı duyduğu, yüksek saygınlık sahibi, çabuk karar verebilen bir kimse de olabilir (Özkalp, 1996; 202).
1.8.2. Doğal Gruplarda Etkileşim
Birey, grup içerisine kişiler arası ilişki ve karşılıklı etkilerden meydana gelen bir ağ ile örülmüştür. Karşılıklı etkileşme entelektüel ve iş alanında meydana gelir. Bir kimse, kabul edilmek, yalnızlık ve düşmanlık hislerinden kurtulmak için gruba katılabilir.
Gruplar bir takım değerler, davranış normları ve grup sadakati sağlamak suretiyle bireyin hayatına bir amaç bir anlam kazandırır (Hicks, 1972; 200). Temelde birey katıldığı grubun kendi özlem ve bekleyişlerine karşılık vereceği inanç ve umudunu taşır. Aynı birey grup gerçeği içerisinde diğer üyelerin bekleyiş ve özlemleri ile bütünleştiği ölçüde mutlu olur. Birey, grup olgusu içerisinde kendi çıkarları peşinde koşarken, diğer üyelerin de benzer ve farklı çıkarlar için uğraş verdikleri gerçeği ile karşılaşır. Gruba katılan her üye, diğer üyelerin görüşlerinden etkilenerek kişisel görüşlerini değiştirebilir. Allport’un deneylerinden ortaya çıkan; “verimliliğin grupların etkisiyle artması veya azalması” konusu gruplarda etkileşimin boyutunu ortaya koyması açısından oldukça önemlidir (Sabuncuoğlu, 1977; 112). Birey, etkileşim neticesinde kendi görüş ve düşüncelerini, başkalarının düşünce ve görüşlerine göre ayarlanmakta ve örgütlemektedir.
İki veya daha fazla birey arasında olan karşılıklı etkilenme düzeyi ne kadar sık olursa grup oluşumu o kadar hızlı gerçekleşir (Aktaş, 1997; 100). Doğal gruplarda bu birey- grup etkileşimi çift yönlüdür. Grubun bireyi etkilemesi kadar, birey de grubu etkiler. Bu süreçte iletişimin sağlıklı olması, gruba yeterlilik kazandırır (Krackbart, 1996; 169).
1.8.3. Doğal Gruplarda Karar Alma
Grup hedeflerinin gerçek anlamda grup üyeleri tarafından saptanması, grup açısından önem taşır. Doğal gruplarda bu önem daha da artmaktadır. “Kararın lider tarafından mı alınacağı, yoksa liderin başkanlığında grup tarafından mı alınacağı” husussu, doğal gruplarda ayrı bir anlam ifade etmektedir. Doğal grupları genellikle karar alma konusunda yuvarlak bir masa etrafında toplanmayı yeğlemektedirler. Sürekli olarak gündemdeki sorun ile ilgili çözüm önerileri ortaya atılır. Bir başka deyişle beyin fırtınası estirilir ve mükemmel bir tartışma sonrasında çeşitli fikirler açıklanmaya başlanır. Özellikle sorun çözmede uygulanan bu teknikte; önceden ilgili kişilere formlar gönderilir ve bu formları yanıtlayan katılımcılar onları geri yollarlar. Merkezde soru firmaları toplanıp, yanıtlar özetlenerek derlenir ve yeniden hazırlanarak uzmanlara gönderilir. Uzmanlar, yeniden görüşlerini belirterek ve ekleyerek yeniden yollarlar. Bu süreç ortak görüşlerin oluşmasına kadar devam eder (Efil, 1987; 259).
Hedeflerin yukarıda saptandığı ve uygulayıcılara empoze edildiği örgütlerde, insan kaynağının geliştirildiği ve tüm gücün kullanıldığı ileri sürülmez. Böylesi bir grubun dıştan ya da yukarıdan gelen etkilerle yönlendirilmesi ve genellenmesi halinde, bu grubun kendi gizli gücüne ulaşması beklenemez. Lider tarafından yönlendirilen bu grubun üyelerinde girişim ve yaratıcılık yeteneklerinin, kendine güven ve kendini işine adama duygusunun gelişmesi olasılığı da azdır. Lider tarafından alınan kararla grubun yönlendirilmesi grubu geliştirici ve özendirici olmaktan ziyade, etkinliği azaltıcı ve köreltici rol oynayabileceği rahatlıkla söylenebilir (Sabuncuoğlu, 1987; 29).
Grupla ilgili alınan kararlarda, liderin karar alması yerine grup üyelerinin karar alması daha etkili olacaktır. Doğal gruplarda grup adına genellikle lider konumunda bulunan kişiler karar alır. Bu tip karar alma da oldukça yaygındır. Grupça karar vermede grubun tüm üyelerinin etkin olması gerekir. Ancak böyle olduğunda, grup üyeleri kendilerini sınama ve anlama fırsatı bulur, çalışmaların yöneldiği hedefler
konusunda bilgi sahibi olur. Eylemlerin yöneldiği hedeflerin açıkça belirlenmiş olması, karar alma ve uygulamaya katılanlar tarafından bilinmesi, hem eylemlerin daha bilinçli olmasını sağlar, hem de bireylerin nereye gittiklerini bilmelerinden kaynaklanan bir rahatlık yaratır (Sherif, 1996; 214).
Kararlara katılmanın, sorumluluğu da birlikte getirdiği bilinmektedir. Bu durum, liderliğin paylaşılması olarak ifade edilebilir. Karar katılma ve sorumluluk alma, başarıya dayalı bir onuru paylaşma anlamına da gelebilir. Kararlar lider tarafından alındığında zayıf cılız bir karar oluşmaktadır. Grupla alınan kararlarda, grup içi birliğin güçlendiği görülmektedir. Liderler tarafından verilen kararlarda ise, grupta ilgisizlik kuşku ve düşmanlık tepkileri görülmektedir (Sherif, 1996; 215). Doğal gruplarda, karar vermede daha farklı yaklaşımlar da izlenmektedir. Gerçek yaşamda, oy birliği ile alınması zorunlu kararların sayısı çok azdır. Oy birliğinin sağlanması da çoğu kez çok zordur (Kağıtçıbaşı, 1999; 304). Oy birliğinin sağlanmasının zorlaştıran çeşitli etkenler, grup yaşamında her zaman görülür.