Birgün bir içki sofrasından Cemal süraya ve genç bir arkadaşı muhabbet ediyorlarmış.Genç arkadaşı birazda çekinerek sormuş:
genç: -abi, şiirlerinde ne çok bahsetmişsin meryem'den.kızmazsan bir soru soracam.
c.süreya: sor bakalım.
genç: -abi sen bu meryem ile hiç "yataklık" oldun mu?
c.süreya: gülümseyip bir of çekerek "ulan,yataklık olsaydık, böyle kitaplık olur muyduk?"
Aşk bir ateştir ve ateşi yanmadan hissedemezsiniz.Şairler de aşkı yaşayarak değilde yanarak hisseden adamlardır.Bu yüzden aşkı en derinden yaşarlar,bütün duyguları kökünden hissederler.Cümlelerindeki derinlik ve duygu yoğunluğu bunun ispatıdır.
Ama zor iş yani.Ben kimsenin bilerek isteyerek şair olacağını-olabileceğini sanmıyorum. Hani derler ya "şiir yazılmaz,yazdırılır" diye.Şairlere de bunu yapan yazdıran kara gözlü sırma saçlı (kalpsiz)birisi vardır elbet.Yoksa kim ister ki sevdiğinin saçlarıyla oynamak varken aptal harflerle kelimelerle oynamayı...Kitaplık olmayı!
Şarkılar ve şiirler bu blogda.