Hannah Gadsby'nin Nanette'i Duyarlılığımı - Ve Öfkemi Kucaklamama Nasıl Yardımcı Oldu?
14 yaşımdayken ve Avustralya, Sidney'de yaşarken, Arkadaşım Alice'e biseksüel olarak çıktım. Evde kendim olamıyordum - cinselliğimin kabul edilmemesinden çok, annemin akıl hastalıklarını yatıştırmak için oradaydım, ama bu başka bir hikaye. Böylece okulda canlandım. Öğretmenlerim hakkında, hayalini kurduğum tüm kızlar hakkında şiirler yazdım, onları defterlerime karaladım ve eğlenerek arkadaşlarımı gösterdim. Cinselliğimi, kimi ya da neyi arzuladığım konusunda ortaya çıkan tüm gerilimi yayarak kendimi bir ucube olarak resmetmek için kullandım.
Hannah Gadsby, özel filmiyle uluslararası bir izleyicinin dikkatini çeken Avustralyalı bir lezbiyen komedyendir. Nanette , Netflix'te. İzlediğimde, gençliğimi, özellikle de Gadsby'nin komedi yoluyla gerilimi eritmekten bahsetme biçimini hatırladım - ki bunun da dezavantajları olduğunu söylüyor. Gadsby, komedinin beni sürekli bir ergenlik halinde askıya aldığını söylüyor. Şakaların sadece iki bölümü olduğunu açıklıyor, oysa gerçek hayatın üçü var - bir başlangıç, bir orta ve bir son. Bu, çoğumuz için iyi bir şey çünkü büyümemizi sağlıyor. Fikir, gelişmenizdir. Odaklandığınız kısımdan öğrenirsiniz, diyor kararlılıkla. Bu yüzden, şeylerin iyileştirici yönüne odaklanmanın önemli olduğunu düşündüm. Kim ve ne olduğunuz veya neye inandığınız hakkında neden belirli şeyler hissettiğinizi kendinize sormanız önemlidir. Ama sonunda oraya ulaşmak için kendinize meydan okumaya devam etmelisiniz. Bu nedenle Gadsby, komediyi bırakması gerektiğini kabul eder, çünkü komedi onu travmalarının sürekli hareketlerinde askıya alır.
Komedisinin ana kaynaklarından biri, komik olmak için kendini küçümsemesi gerektiğine inanarak kendini küçümsemesidir. Sınırlarda zaten var olan birinden geldiğinde kendini değersizleştirmenin ne anlama geldiğini anlıyor musun? o soruyor. Bu alçakgönüllülük değil. Bu aşağılama. O kadar yoğun bir şekilde ilişki kurdum ki, hayatımın çoğunda kendimi yerde tuttuğumu anlayarak çok fazla yer kaplamadım. Yer kapladığımda, garip ve kendimi küçük düşürüyordum, çünkü o zaman sahip olduğumu bildiğim tüm bagajlarla gerçekten uğraşmak zorunda kalmazdım. Çoğu zaman kendimden derin bir utanç duydum. Gerçekten, kendimden nefret ettim. Çok fazla.
Gadsby bizi en derin duygularına götürüyor, eşcinsel olduğunu kabul ettiği zaman, kendisinin homofobik olduğunu fark etmeye başladığını ve o zamana kadar çok ileri gittiğini - onun içinde kaybolduğunu anlatıyor. kendi kendine nefret. Bununla yüzleşmek yerine kendini travmalarına gömdü çünkü daha kolaydı, komediyi onun etrafından dolaşmanın bir yolu olarak kullanmanın son derece tehlikeli olduğunu ilan etti. Bizi kız arkadaşına asılan bir herif olduğunu düşünen bir adamın, küfürlerin ve ardından gelen tehlikenin hikayesine çekiyor. Kadın olduğunu anlayınca ona, Ah, kadınlara vurmam, dedi ve kız arkadaşıyla, belli ki onun malı, yedekte çekip gitti. Komedi kısmı burada bitiyor ama hikaye devam ediyor. Travma noktasında bir an donup kaldım. Gadsby ilk kez daha sonra gerçekte ne olduğunu açıklıyor ve sonuç yıkıcı.
19 yaşında, hala kendi arzularımı reddediyorum, Bana açılmasına cevaben en iyi arkadaşlarımdan birine söyledim, kadınlarla seks yaptım… Sorun değil, sen devam et. Bunun doğru olduğunu düşündüm. Hayatıma devam edebileceğimi düşündüm, cinselliğimin mutlaka bir evre olmadığını, yaşamadığım bir yaşam tarzı olduğunu düşündüm. ihtiyaç yaşamak. Hala olmam gerektiğini düşündüğüm Müslüman kız olmaya çalışıyordum. Aylardır sadece kadınlarla yatmış olmama rağmen, korkunç bir kürtajın beni erkeklere karşı kalıcı olarak güvensiz bırakmasından sonra bunu ona söyledim.
O zamanlar olmadığım her şey için kendimden nefret ediyordum: beyaz, heteroseksüel, Hristiyan - ve bu nefret döngüsünü sürdürmek istiyordum. İçinde olduğu gibi, hayatının savunmasız bir döneminde bana gelen en iyi arkadaşıma toplumun iyiliği için kendini bastırması gerektiğini söylemenin uygun olduğunu düşündüm. Çünkü, bildiğim tek şey buydu. Birçok şey olabileceğimi, Müslüman ve queer olabileceğimi anlamam birkaç yılımı aldı. Ama oraya gitmek için çok şey öğrenmem gerekiyordu. Kendimden gerçekten hoşlanmaya başlamalıydım ve bana söylenen tüm özelliklerimden nefret etmem söylendi.
Bu bastırma hissi aynı zamanda yaşamsal bir yönüdür. Nanette . Gadsby, beni suskun bırakan bir şekilde seyirciye soruyor, Duyarsızlık neden çabalasın? Duyarlılık neden özellikle kötü bir şeydir? Duyarlılığımı bastırmak zorunda kaldım çünkü çağrıldım çok hassas sayamayacak kadar çok: arkadaşlar, sevgililer, annem ve tüm ailem tarafından. Annem tarafından zorbalığa ve tacize uğradığımda ve ağlamaya başladığımda, bana iğrenç derecede hassas olduğumu söylerdi. Duygularımdan korkmaya başladım, içimden gelebileceklerden korkmaya. Bu yüzden bugüne kadar ailemin önünde ağlayamıyorum. Genelde onlar uzaklaştıkları anda gözyaşlarına boğulurum, ancak savunmasız olmanın çoğu zaman bir bedeli oldu, bu yüzden bundan kaçınma eğilimindeyim, özel hüzünlü anları, hatta her şeyi internette ağzımdan kaçırdığım büyük sinir bozucu anları tercih ediyorum. . Bu yüzden acımı gerçekten olurken saklamakta her zaman iyi olmuşumdur. Duyarlılığın bu kadar utanç verici bir özellik olarak görülmesi -karakter kusuru olarak- beni her zaman şaşırtmıştır. Gadsby, benzersiz bir belagatla, insanların kendi incitici davranışlarını analiz etmek veya sorumluluk almak yerine, başkalarını aşırı hassas oldukları için kurban olarak suçladığında ortaya çıkan gaz aydınlatmasını anlatıyor. duyarsızlık .
Ama hepsinden önemlisi, Gadsby'nin özel eserinin bize öğrettiği, acısını açığa çıkararak ve duyarlılığını tamamen kucaklayarak bana öğrettiği şey, gerilimi dağıtmak için kendimi bir şakanın kıçı gibi kullanmanın artık gerekli olmadığıdır. Bir süper kahraman gibi heyecan verici, bu tür bir komedide ustalaşarak trajediye, doğrudan zamanımıza hitap eden, müthiş ve korkunç bir şekilde zamanın ruhuna kilitlenen bir şekilde. Sadece soyunma odası konuşması, ataerkilliğin sorunlarına, özellikle de heteroseksüel beyaz erkeklerin rolüne vurgu yaparken espriler yapıyor. O çok yakışıklı, kabadayılığı devreye giriyor, Bu kadar hassas olmaya gerek yok, homurdanıyor, hemen ardından gülüyor, keskin bir şekilde tahterevalliyi görüyor, cisgender erkeklerin erkek olmayanlarla konuşma tarzlarını ve deneyimlerimizi küçümseyerek, performatifliği ve kibiri anlatıyor. , olağanüstü niteliklerimizi bize karşı kullanmak.
Gadsby bana her şeyi, hassasiyetimi, öfkemi kucaklamam için ilham veriyor. Özellikle kendime karşı kendi homofobimle ve bunun nasıl devam eden hayatta kalma ve öğrenme eylemiyle yüzleşmeme izin veriyor. Bu bir süreç ve hiçbirimiz ana rahminden uyanmış olarak doğmayız. Hakkınızda her zaman yanlış olduğu söylenen şeylerden hoşlanmak inanılmaz bir dayanıklılık eylemidir.
son kez izledim Nanette (Üç kez gördüm) en yakın arkadaşlarımdan biriyle deri koltuğumda yan yana oturuyordu. Henüz görmemişti ama neşeli kalbi kısa sürede buna yetişti. Özel bölümün sonunda ikimiz de tükendik, gözyaşlarına boğulduk. Ona döndüm: Nasıl beğendin mi? Durdu, teni gözyaşlarıyla ıslandı, Adamım... o homofobik parça. İkimiz de oturduk, siyah ekran önümüzde durdu. Homofobi beni mahvetti… Peki nasıl ilerleyeceğiz? Gadsby bize direnmemizi, zorlamaya devam etmemizi ama aynı zamanda kalplerimizi, insanlığımızı ve birbirimizle olan bağımızı da sevmemizi hatırlatıyor.