

Atlantis
Atlantis, Eflatun'u takiben İlkçağ yazarlarının, üzerinde efsanevi hikâyeler
bıraktıkları masalsı adaya verilen addır. Bu efsane, insanlığın altın çağının
(tanrıların insanlara yakın durduğu zamanlarda) kayıp cennetin ve ideal şehrin
sembollerinden biri olacaktır.
Eflatun'a göre M.Ö. 9000 yılında Poseidon ve yakınlarına bağışlanmış olan
Atlantis adası, ideal kanunlar ve uyum içerisinde idare edilmişti. Topraklarının
doğal zenginliği sayesinde erdem sahibi hükümdarlar, burada hârikulâde şehirler
ve saraylar inşa ettirmişlerdi.
Ne zaman ki krallar ve ada sakinleri günah işleyen kibirli insanlar hâline
geldiler. İşte o zaman Okyanus tarafından yutularak cezalandırıldılar. Bu
nedenle Atlantis'in yok oluşu, insanlığın ancak küçük bir kısmının yaşamaya
devam etmesine müsaade eden bir felaket olmuştur.
Ortaçağ'da tarihin kıyamet günü ile tamamlanan uzun bir çöküşten başka bir
şeyden ibaret olmadığı fikri, gerçek anlamda kimsenin ilgilenmediği Atlantis
meseli ile denk düşmektedir.
Rönesans devrindeki büyük keşifler sayesinde Atlantis'in araştırılması, edebî
ve felsefî bir konu hâline gelmiştir. Atlantis'i tekrar bulmak demek, ideal
şehri yeniden inşa etmek ve insanlığı gökyüzü yerine yeryüzünde birleştirmek
demekti.
Eflatun, adadan adaya geçerek Atlantis'in batıdaki büyük bir kıtaya
erişilmesini mümkün kıldığını yazmamış mıydı? Birçok yorumcu için bu kıta (ya da
Atlantis'in kendisi), aslında (yeniden) keşfedilen Amerika'nın ta kendisi idi.
Atlantis'in devamı niteliğindeki hikâyeler oldukça bereketli olmuştur. J. R.
R. Tolkien'in "Yüzüklerin Efendisi"nde Aragon gibi olağanüstü uzun ömürlü
kralların geldiği Numenor adasında buna rastlanmaktadır.
20. yüzyılın başında Amerika'da bu sefer Güney Pasifik'te başka bir batık
kıta olduğu varsayımı ortaya çıkmıştır. Bu, bir volkanik patlama ile yutulmuş
olması muhtemel, Atlantis'ten önceki medeniyet beşiği olan Mu'nun topraklarıdır.
Hayatta kalanların Birmanya, Hindistan, Meksika, Mezopotamya ve Mısır'a sığınmış
ve tüm bu büyük medeniyetlerin temellerini atmış oldukları düşünülmektedir.
Eflatun'un hikâyesinin düzeyinde tarihî bir dikkat ile yazılmış olanlar
hariç, bunların çoğu, Asya'nın güneydoğusu, Ortadoğu ve Yeni Dünya arasında
mimarî, sanatsal ya da zoolojik benzeşmeler inşa etmeye çalışan sözde kendi
kendini eğitmiş botanikçi ya da arkeologlardır.
Atlantis rüyası, ne hiçbir zaman bu kadar canlı, ne de anlamı bu kadar açık
olmuştur. Büyük keşiflerin yapıldığı dönemlerde Atlantis bizi antropolojik
incelemelerin eksik halkasını, büyük medeniyetlere gerekçe olan efsanevî soy
ağacını ve yok edilen mezheplerin izlerini yeniden bulmaya davet etmektedir.[1]
Kaynaklar
[1] Larousse Semboller Sözlüğü, "Atlantis" maddesi, Bilge Kültür
Sanat, s.68-69.
Bu sayfa hakkında yorum ekle: