Image Piksel Adam
Hepimizin eşit miktarlarda paylaştığı tek meta zaman: günde 1,440 dakika — 86,400 saniye —.
Girişimciler, sanatçılar, yazarlar, müzisyenler, komedyenler, heykeltıraşlar, mobilya ustaları, çömlekçiler, örgücüler, bahçıvanlar, video oyunu tasarımcıları, YouTube içerik oluşturucuları, podcast yayıncıları gibi şeyler yapan insanlar bu dakikaları daha etkili kullanmalıdır, çünkü bir patronunuz veya bir güven fonu, muhtemelen yaratıcı tutkularınızın peşinden gitmek için hayatın diğer birçok talebi arasında zaman ayırmanız gerekecek. En azından bir süreliğine.
Çoğu yaratıcı insan, tutkularının karşılığını beklerken başka bir işi (ya da iki ya da üçü) tutuyor. Trajedi, yaratıcı insanların (ve yaratıcı olmayı hayal edenlerin) çoğu zaman zamanlarını çoğundan daha az etkili kullanmaları ve çoğu zaman hayatlarını zaman kazanmak yerine doğru anı bekleyerek geçirmeleridir.
İşin püf noktası zamanı verimli kullanmaktır. Günün her dakikasına, ona başka kaç dakika eklenmiş olursa olsun, eşit değer vermek. Her dakikaya değer vermeyi seçtikten sonra, o değerli dakikaların kullanılabileceği sistemler oluşturmaya başlayabilirsiniz.
“İdeal” Zamanı mı Bekliyorsunuz?
Son bir düzine yılda on bir kitap yazdım ve dokuz kitap yayınladım çünkü yazmak için doğru anı beklemiyorum. Değerliliğe, gösterişçiliğe ve mükemmelliğe zaman harcamam.
Evet, yazları öğretmenlik yapmadığım zamanlarda yazmaya daha çok vakit ayırabildiğim doğru ama işe koyulmak için Temmuz ve Ağustos aylarını beklemiyorum. Tüm yıl boyunca yazıyorum. Sabahın erken saatlerinde, çocuklarım merdivenlerden düşmeden önce yazıyorum. Düzeltmem gereken bir ödevim veya planladığım bir dersim yoksa öğle yemeğinde yazarım.
Aslında bu cümleyi bir Cuma günü öğle tatilim sırasında yazıyorum. Spagetti için suyun kaynamasını beklerken yazıyorum. Tamirci Jiffy Lube'da yağımı değiştirirken yazıyorum. Zamanında başlamayan bir toplantının ilk birkaç dakikasında yazarım.
Bunlar yazmak için ideal zamanlar mı? Tabii ki değil. Ancak, dünyevi her arzunuzu desteklemeye istekli bir patronla kutsanmadıysanız, yazmak için zaman ayırmanız gerekir. Bir patronla kutsanmış olsam bile, hala hayatımın bu çatlaklarına yazıyor olabilirim. Hikayelerle doluyum ve mümkün olduğunca çoğunu dünyayla paylaşma arzusuyla doluyum. Yaratıcı akışımı neden öğlenlerle sınırlandırayım? Dakikalar önemli. Her biri önemli.
Sorun şu ki, çoğumuz dakikaların değerini azaltıyor ve bir saatin, bir günün veya bir hafta sonunun değerini abartıyoruz. Yaratıcılığın yalnızca bir saatlik veya bir günlük veya daha fazla aralıklarla gerçekleşebileceğini varsayarak, dakikalarımızı işe yaramazlarmış gibi karıştırıyoruz. Ne kadar salak.
Bir günün uzunluğunu saat cinsinden düşünmeyi bırakmanı ve dakika cinsinden düşünmeye başlamanı istiyorum. Dakikalar önemli.
E-posta ile son alın
“Ama”nızın Üzerine Oturmak
Bir McDonald's restoranında oturuyorum, romancı olmak isteyen bir kadınla konuşuyorum. Beynimi toplamam için benden birkaç dakika istedi ve ben de kabul ettim. Yerel bir kahve dükkanı teklif etmişti ama ben kahve içmem. Ben hiç tadına bakmadım bile. Ben de ona benimle Turnpike'daki McDonald's'ta buluşmasını söyledim. Yer seçimim yüzünden biraz kafası karışmış gibiydi ama kabul etti.
Restoranın arka tarafındaki taburelerde oturuyoruz. Bana edebi ajanlar ve editörler hakkında sorular soruyor. Kitap sözleşmeleri ve uluslararası satışlar. Film hakları ve telif hakları. Dikkatle dinliyorum ve sorularını yanıtlıyorum, kendi sorumu sormak için doğru anı bekliyorum - şu ana kadar bana sorduğu tüm sorulardan çok daha önemli bir soru.
Sonunda açılışımı görüyorum. “Ee,” diyorum, “kitap nasıl gidiyor?”
"Ah," diyor, biraz şaşırmış görünüyor. "Aslında henüz başlamadım."
Bu cevaptan korktum. Bir kilometre öteden geldiğini gördüm. "Yok canım?" dedim, şaşırmış gibi yaparak. "Neden?"
Bana yazma sürecinin onun için karmaşık olduğunu söylüyor. Bir seferde yalnızca iki ila üç saatlik aralıklarla yazabildiğini ve çalışmak için gerçekten doğru yerde olması gerektiğini fark ediyor. Sessiz bir kahve dükkanı veya bir park bankı. öğlen. Hazır kapuçino. Hayatının bir yılını kitabı yazmaya adamayı umuyor, ancak başlamadan önce yayın dünyasını anlamak istiyor.
Başımla onayladım. dilimi ısırırım.
“Peki, yazma süreciniz nasıl?” bana soruyor.
Bu soruya çok cevabım var. Birinci Dünya Savaşı sırasında gaz maskeli Amerikan askerlerinin yağmurla ıslanmış siperlerde çömeldiğini, gökyüzünü mermiler ve bombalar doldururken sayfalara kelimeler karaladıklarını hatırlatmak isterim. Bir kahve dükkanına, 154 dereceye kadar mükemmel bir şekilde ısıtılan bir kapuçinoya ve pürüzsüz caz cazına olan ihtiyacınız bir şaka.
Ama bunu söylemiyorum.
Ona aslında yazmak istemediğini söylemek istiyorum. “Yazmak” istiyor. Yazma hayatının nasıl olacağını hayal ettiği şeye düşkün - arkadaşlarıyla geç bir öğle yemeğinin tadını çıkarmadan önce, kahve dükkanına öğleden sonra birkaç yüz kelimeyi sayfaya sıçratmak için ziyaretler - ama buna değer bir şey üretmek için gereken asıl işi yapmaya hazır değil. insanların zamanını ve parasını ne de ideal olmayan anlarda zanaatla meşgul olacak kadar tutkulu.
Yazarlar yardım edemez ama yazamaz, ona söylemek istiyorum. Yazmak için beklemiyorlar. Yazmaya mecbur bırakılıyorlar.
Ama bunu da söylemiyorum. Bunun yerine, "Bugün yedi dakika geç geldiniz" diyorum.
Özür dilemek için ağzını açıyor ama onu durduruyorum.
"Hayır, bu iyi. Daha önce hiç burada bulunmadın. Amacım bu değil."
"O zaman amacın ne?" o soruyor.
“O yedi dakikayı nasıl geçirdim?” Soruyorum.
“Bilmiyorum” diyor. "Nasıl?"
“Dokuz güzel cümle yazdım.” Masanın üzerindeki dizüstü bilgisayarı ona doğru çevirip az önce yazdığım yeni paragrafı işaret ediyorum. “Üstteki paragrafı da revize ettim,” diyorum, yeni paragrafın hemen üzerindeki kelimeleri işaret ederek. “Ortalama bir roman beş bin ila on bin cümle arasında bir yerdedir. Yazdığım her cümle beni sona yaklaştırıyor. Bugün dokuz cümle daha yaklaştım.”
Farkındalık yüzünü yıkar. Ne dediğimi anlıyor. Aynı hızla inatla değiştirilir. “Bir kitabın ortasındaysanız bu muhtemelen işe yarar” diyor. "Ama daha başlamadım bile."
"Sence bu romana güneşli bir Çarşamba sabahı bir kafede mi başladım?" Soruyorum. "Çünkü yapmadığımdan eminim."
Yazmak için günün en iyi zamanının da sabah ortası olduğunu ve benim de iki veya üç saatlik bloklar halinde çalışmayı sevdiğimi açıklıyorum. Benim de yazmayı sevdiğim yerler var. Kahve içmediğim ve kahvehane sohbetlerinin fısıltılarına dayanamadığım için burası bir kahve dükkanı değil, ama kesinlikle çalışmak için yerleri tercih ettim, yoğun bir fast-food restoranının neşeli kakofonisi de dahil. Ne yazık ki, ideal yazma süremde genellikle beşinci sınıflara ders veriyorum, bu yüzden bu kitaba ve ondan öncekilere, ne zaman ve nerede olursa olsun başladım. Yazmak için ilk dakika bana uygun olur olmaz.
Ona ikinci romanıma nasıl başladığımı anlatıyorum. Beklenmedik bir şekilde, Milo, yıllar önce bir Pazar sabahı. Yemek odamda oturmuş ilk kitabımın son bölümünü yazıyordum. Eksik bir şey. Son bölümün son cümlesini yazdım, iç çektim ve eşimi telefonla arayıp müjdeyi verdim. "Bitirdim," dedim ona. "Aslında bir kitap yazdım."
Beni tebrik etti. Birkaç saat sonra evde olacağını söyledi. "Öğle yemeği ve dondurma ile kutlayacağız."
İnanamadım. Romanımı bitirmiştim. Yumruğumu sevinçle pompaladım. Blasted Springsteen'in “No Surrender”ı. Dairemin etrafında bir tişört ve boxer şortla dans ettim.
Planı
Planım, bir sonraki kitabıma başlamadan önce yazmanın eziyetinden birkaç ay uzaklaşmaktı. Pillerimi şarj et. Beyin hücrelerimi dinlendir. Kitabın nasıl yayınlanacağını öğrenin. Yemek odasındaki o koltuğa oturdum, ilk kitabımın son sayfasına baktım ve son bölümden sonra imlecin yanıp sönmesini izledim.
Hala inanamıyordum. Bir kitap yazmıştım. Ben de iyi biri, diye düşündüm. Saate baktım. Elysha'nın eve varmasına daha bir saatten fazla vardı.
"Ne oluyor be?" yüksek sesle söyledim. Fareyi ekranın sol üst köşesine getirdim ve tıkladım. fileto sonra Yeni belge. Sayfanın en üstüne “Bölüm 1” yazdım ve başladım.
Bir sonraki romanımın başlangıcı.
Telif hakkı 2022, Matthew Dicks. Tüm hakları Saklıdır.
Yayıncının izniyle yeniden basıldı, Yeni Dünya Kütüphanesi.
Madde Kaynak:
KİTAP: Bir Gün Bugündür
Bir Gün Bugün: Yaratıcı Yaşamınızı İlerletmenin 22 Basit, Eyleme Geçirilebilir Yolu
Matthew Dicks tarafından
“Bir gün” neyi başaracağınızı hayal etme konusunda iyi ama zaman bulma ve başlama konusunda iyi değil misiniz? Bu kararı gerçekten nasıl verecek ve yapacaksınız? Cevap, günleriniz boyunca rastgele dakikaları üretkenlik ceplerine ve hayalleri başarıya dönüştürmenin kanıtlanmış, pratik ve basit yollarını sunan bu kitaptır.
Matthew Dicks, hayal etmekten eyleme geçmek için kendi kazanma stratejilerini sunmanın yanı sıra, çok çeşitli yaratıcı insanlardan - yazarlar, editörler, sanatçılar, sanatçılar ve hatta sihirbazlar - ilhamın motivasyonla nasıl artırılacağına dair içgörüler sunuyor. Eyleme geçirilebilir her adıma, eğlenceli ve ilham verici kişisel ve profesyonel anekdotlar ve net bir eylem planı eşlik eder. Bir Gün Bugündür _______________ [boşluğu doldurun] başlamak ve bitirmek için size her aracı verecektir.
Daha fazla bilgi ve / veya bu kitabı sipariş etmek için, buraya Tıkla. Ayrıca Sesli Kitap ve Kindle sürümü olarak da mevcuttur.
Yazar Hakkında
matthew sikler, çok satan bir romancı, ulusal çapta tanınan hikaye anlatıcısı ve ödüllü ilkokul öğretmeni, üniversitelerde, kurumsal işyerlerinde ve toplum kuruluşlarında hikaye anlatımı ve iletişim dersleri veriyor. Birden fazla Moth GrandSLAM hikaye yarışmasını kazandı ve karısıyla birlikte organizasyonu yarattı. Konuş başkalarının hikayelerini paylaşmalarına yardımcı olmak için.
Onu çevrimiçi ziyaret edin MatthewDicks.com.