Artık şansa da inanmıyorum. İnanmalar konusunda ciddi sıkıntılar çekiyorum.
Uzatmak da istemiyorum. O yüzden hemen örneğe geçiyorum. Bir trafik kazası düşünmenizi istiyorum. Ağır bir kaza. Bir sürü yaralı var ve siz de bunlardan birisiniz. Oradan geçmekte olan ben varım ve öyle ya da böyle bazı insanları çekip çıkarmak şansına sahibim.
Peki ben hangi birinizi çıkaracağım? Bunun yalnızca benim açımdan bir önemi var maalesef. Sizin, en azından o an için, şanslı birisi olup olmama durumunuz TAMAMEN benim yapacağım bir seçime bağlı. Yani şansınız konusunda zerre kadar bir seçim hakkınız yok.
Belki en çok, o otobüse ya da taksiye binmemeyi seçebilirdiniz daha önce. Ya da evden 5 dakika önce veya sonra çıkmış olabilirdiniz. Ama ne olursa olsun, sizin hayati şansınız anında söz söyleyici kişi benim.
Eee? Şans ne oldu? Şans da mı dış etkenlere bağlı? Elbette öyle. Bu zaten bariz. İyi ama yaptığımız seçimlerin hayatımızı yönlendirmesine ne oldu? Hepsi ve her şey mi birbirine bağlı?
Büyük ikramiye çıkacak olan piyango biletini satın alabilmemiz bile, bizden önceki kişinin onu almamasına bağlıyken, nasıl kendimize şanslı ya da şanssız etiketi koyabiliyoruz ki?
Hiçbir şey bizim elimizde değil ve dahası her şey bizim elimizde. Bunu çözemiyorum işte.
Ama siktiredin. Zaten bok gibi bir yazı oldu bu.
Ayrıca hiç ama hiç tereddütsüz; yaşlı, genç, zengin, fakir, çocuklu, hamile gözetmeksizin, en güzel kızı kurtarırım ben. Öyle de yavşağın tekiyim. Ciddiyim.
İyisi mi siktirip gideyim. ♠