Bu şimdi teknoloji şirketleri ile ilişkimiz mi? Kraliçe Meryem Ana
İnternet özellikli cihazlar o kadar yaygın ve o kadar savunmasız ki, bilgisayar korsanları yakın zamanda bir kumarhaneye girdiler balık tankından. Tankın sıcaklığını ve temizliğini ölçen internet bağlantılı sensörler vardı. Bilgisayar korsanları balık tankının sensörlerine, sonra onları kontrol etmek için kullanılan bilgisayara ve oradan da kumarhanenin ağının diğer kısımlarına girdiler. Davetsiz misafirleri Finlandiya'da bir yere 10 gigabayt veri kopyalayabildiler.
Bu balık tankına bakarak, “şeylerin interneti” cihazları ile ilgili sorunu görebiliriz: Onları gerçekten kontrol etmiyoruz. Ve kimin yaptığı her zaman açık değildir - çoğu zaman yazılım tasarımcıları ve reklamverenler söz konusudur.
Son kitabımda, “Sahip olunan: Mülkiyet, Gizlilik ve Yeni Dijital Serfdom, ”Ortamımızın her zamankinden daha fazla sensörle tohumlanmasının ne anlama geldiğini tartışıyorum. Balık tanklarımız, akıllı televizyonlar, internet özellikli ev termostatları, Fitbits ve akıllı telefonlar bizimle ve çevremizle ilgili sürekli bilgi toplar. Bu bilgi sadece bizim için değil, bize bir şeyler satmak isteyen insanlar için de değerlidir. İnternet özellikli cihazların bilgi paylaşmak için oldukça istekli olacak şekilde programlanmasını sağlarlar.
Örneğin sevimli robot elektrik süpürgesi Roomba'yı ele alalım. 2015'ten beri, üst düzey modeller kullanıcılarının evlerinin haritaları oluşturdu, temizlik sırasında daha verimli bir şekilde gezinmek için. Ancak Reuters ve Gizmodo'nun yakın zamanda bildirdiği gibi, Roomba'nın üreticisi, iRobot, planlayabilir için bu haritaları paylaş ticari ortakları ile insanların özel evlerinin yerleşimlerinin.
Güvenlik ve gizlilik ihlalleri yerleşiktir
Roomba gibi, diğer akıllı cihazlar da özel bilgilerimizi reklamverenlerle paylaşacak şekilde programlanabilir. farkında olmadığımız arka kanallar. WeVibe adlı akıllı telefon kontrollü erotik masaj cihazı Roomba iş planından daha samimi bir durumda, ne sıklıkla hakkında bilgi topladı, hangi ayarlarla ve günün hangi saatlerinde kullanıldığını gösterir. WeVibe uygulaması bu verileri üreticisine geri gönderdi - milyonlarca dolarlık yasal çözüm müşteriler öğrendiklerinde ve mahremiyet istilasına itiraz.
Bu arka kanallar da ciddi bir güvenlik zayıflığıdır. Örneğin bilgisayar üreticisi Lenovo, bilgisayarlarını “Superfish”Önceden yüklendi. Program, Lenovo'ya - veya bunu ödeyen şirketlere - gizlice hedefli reklamlar ekleyin kullanıcıların web aramalarının sonuçlarına Bu şekilde düpedüz tehlikeliydi: Kullanıcının bilgisi olmadan web tarayıcılarının trafiğini kaçırdı - kullanıcıların güvenli bir şekilde şifrelendiğini düşündüğü web iletişimleri dahilfinansal işlemler için bankalara ve çevrimiçi mağazalara bağlantılar gibi.
Temel sorun sahipliktir
Cihazlarımızı kontrol etmememizin temel nedenlerinden biri, onları satın aldıktan sonra bile, onları düşünmeye ve kesinlikle böyle davranmaya iten şirketlerin hala sahip olmalarıdır. Bir kişi, bir akıllı telefon olarak işlev görebilen elektronik dolu güzel bir kutu satın alabilir, şirket argümanı gider, ancak yalnızca içindeki yazılımı kullanmak için bir lisans satın alır. Şirketler diyor ki: hala yazılıma sahiplerve sahip oldukları için onu kontrol edebilirler. Sanki bir araba satıcısı bir araba satmış, ancak motorun sahibi olduğunu iddia etmişti.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bu tür bir düzenleme temel mülkiyet mülkiyeti kavramını yok etmektedir. John Deere zaten çiftçilere traktörlerine sahip değiller ancak yazılımı lisanslayın - böylece kendi çiftlik ekipmanlarını tamir edemezler hatta bağımsız bir tamirhaneye götüremezler. Çiftçiler itiraz ediyorlar, ancak belki de bazı insanlar akıllı telefonlar söz konusu olduğunda bazı şeylerin kaymasına izin vermeye istekli, bir ödeme taksit planı satın aldı ve mümkün olan en kısa zamanda işlem gördü.
Aynı kuralları akıllı evlerimize, oturma odalarımızdaki ve yatak odalarımızdaki akıllı televizyonlarımıza, akıllı tuvaletlerimize ve internet özellikli araçlarımıza uygulamaya çalıştıklarını fark etmeden ne kadar zaman geçecek?
Feodalizme bir dönüş mü?
Malları kimin kontrol altına alacağı konusu uzun bir geçmişe sahiptir. Ortaçağ Avrupası'nın feodal sisteminde, kral neredeyse her şeye sahipti ve herkesin mülkiyet hakları kralla ilişkilerine bağlıydı. Köylüler karada yaşıyordu kral tarafından yerel bir efendiye verildive işçiler her zaman çiftçilik için kullandıkları araçlara veya marangozluk ve demircilik gibi diğer işlere bile sahip değildi.
Yüzyıllar boyunca, Batı ekonomileri ve yasal sistemler modern ticari düzenlememize dönüştü: İnsanlar ve özel şirketler genellikle kendileri ve kendi toprakları, araçları ve diğer nesneleri doğrudan satın alıp satıyorlar. Çevrenin korunması ve halk sağlığı gibi birkaç temel hükümet kuralının yanı sıra, mülkiyet, takip eden herhangi bir ip olmadan gelir.
Bu sistem, bir otomobil şirketinin arabamı şok edici bir pembe tonuyla boyamamı veya seçtiğim tamirhanede yağı değiştirmemi engelleyemeyeceği anlamına geliyor. Arabamı kendim değiştirmeye veya tamir etmeye bile çalışabilirim. Aynı şey televizyonum, çiftlik ekipmanım ve buzdolabım için de geçerli.
Yine de, nesnelerin interneti genişlemesi bizi her gün kullandıkları eşyalara sahip olmayan eski feodal model gibi bir şeye geri getiriyor gibi görünüyor. Bu 21. yüzyıl versiyonunda şirketler, tüketicilerin sahip olduklarını düşündükleri fiziksel nesneleri kontrol etmek için - fikirleri korumayı amaçlayan - fikri mülkiyet kanunu kullanıyorlar.
Fikri mülkiyet kontrolü
Telefonum bir Samsung Galaxy. Google, Android akıllı telefonun iyi çalışmasını sağlayan işletim sistemini ve Google Apps'ı kontrol eder. Google onları Samsung'a lisanslar. Android arayüzünde kendi modifikasyonuve kendi telefonumu bana kullanma hakkının altını çiziyor - ya da en azından Google ve Samsung'un yaptığı argüman bu. Samsung, birçok yazılım sağlayıcısı bu da kendi kullanımım için verilerimi almak istiyor.
Ama bu model bence kusurlu. İhtiyacımız var kendi mülkümüzü düzeltme hakkı. İstilacı reklamverenleri cihazlarımızdan çıkarma hakkına ihtiyacımız var. Sadece casusluk yapmayı sevmediğimiz için değil, Superfish'in ve saldırıya uğramış balık tankının gösterdiği gibi bu arka kapılar güvenlik riskleri olduğu için, bilgi kanallarını reklamverenlere kapatma yeteneğine ihtiyacımız var. Kendi mülkümüzü kontrol etme hakkımız yoksa, gerçekten mülkümüz yoktur. Biz dijital lordumuzun kaprisinde aldığımız ve ödediğimiz şeyleri kullanarak sadece dijital köylüleriz.
Şu anda işler acımasız görünse de umut var. Bu sorunlar hızla halkla ilişkiler kabuslar ilgili şirketler için. Ve orada ciddi iki taraflı destek tüketicilere bazı mülkiyet yetkilerini geri kazandıran onarım hakkı faturaları için.
Son yıllarda ilerleme kaydedildi dijital baronların sahipliğini geri almak. Önemli olan, bu şirketlerin ne yapmaya çalıştığını tanımamız ve reddetmemiz, buna göre satın almamız, akıllı mülkümüzü kullanma, onarma ve değiştirme haklarımızı şiddetle kullanmamız ve çabaları desteklememizdir. bu hakları güçlendirmek. Mülkiyet fikri kültürel hayal gücümüzde hala güçlü ve kolay ölmeyecek. Bu bize bir fırsat penceresi veriyor. Umarım alırız.
Yazar Hakkında