İtalya'da bir tren istasyonunda barış bulmak
Gün 55/365: İçiniz rahat olsun en imkansız yerlere geliyor
Ayaklarımın altında yüksek, metalik bir ses var. Havaya birkaç kilometre yukarıda olduğum için beni şaşırtıyor, ama iniş takımı iniyor olmalı. Venedik'in resmi olmayan ikinci havaalanı olan Treviso Havalimanı'na inişten 10, belki 15 dakika uzaklıktadır. Uçuş cehennem gibi inişli çıkışlıydı, tüm yol boyunca beceriksizdim ve acılarımı bitirmeyi bildiğim tüm tanrılara yalvarıyordum.
Yoruldum ve sorun yaşamamıştım, bu yüzden yaklaşık 30 kilometre uzaklıktaki Treviso'dan Venedik'e doğrudan otobüs olmadığını öğrendiğimde iyiye kızdım. Etrafa baktım ve 25 dolarlık küçük bir fiyat için beni havaalanından şehrin ortasında tren istasyonuna götüren bir taksi buldum.
İstasyon elbette dünyanın dört bir yanından şaşkın turistlerle doluydu, Santa Lucia, muhteşem Venedik tren istasyonu, lagün kentinin kapısı için bir bilet almaya çalıştı.
Bir bilet kapma savaşı kolay değildi. Treviso küçük bir şehir değil, ancak otobüsler birkaç saat bile çalışmazsa, tren istasyonu gerçekten hızlı sıkışık olacak kadar küçük.
Yaklaşık 45 dakika kuyrukta durduktan sonra, havalimanındaki sınır kontrolünden neredeyse üç kat daha fazla, 43 dakika uzaklıktaki istasyondan geçecek olan 5. trende bir koltuk kapabildim.
Sırt çantamı aldım ve açtım, bir saat önce uçakta aldığım pahalı su şişemi aldım ve platformuma doğru yürürken büyük bir su yudum aldım.
Ona ulaştığımda, sırt çantamı indirdim, dizüstü bilgisayarımı unuttum ve platformun üzerinde hiç koltuk olmadığı için üzerinde durdum.
Ama sonra, orada durduğumda, neredeyse tüm enerjiden boğuldu, ilginç bir şey oldu. Başka bir Milano anım vardı ve yine bir tren istasyonunda oldu. İtalya'da. Kaostan hemen sonra.
Ben orada durdu ve trenler, meşgul insanlar ve onların vestiyer ve her şey baktı, aklım sadece bir noktada tamamen boş gitti. Bir an önce, diğer 300 turistle birlikte çok küçük bir tren istasyonunda nefes almak için uğraşıyordum. Şimdi sakintim, tamamen sakindim ve bu benim için bir anlam ifade etmiyordu.
Zihin bir gizemli şeydir. Bir an, çatlamak, çığlık atmak, bağırmak ve çıldırmak üzereymiş gibi hissedebilirsiniz. Sonraki, sanki sana acımasız bir numara oynamaya çalıştı ve başarısız oldu.
Zihinlerimiz güçlü araçlardır ve doğru kullanılırsa bizi durdurulamaz yaparlar. Biraz su yudumlamaktan başka hiçbir şey yapmadım ve dünyadaki en şaşırtıcı şehirden birkaç dakika uzakta, orada olduğum için ne kadar şanslı olduğumu tekrarlamaya devam ederken, milyarlarca insan asla hayal bile edemezdi, alon'u ziyaret edelim .
Ne kadar bencil olduğumu ve küçük bir kız gibi bir tıkanıklıktan şikayetçi olduğumu ve sırada durduğumu fark ederek, bunu yapmayı bıraktım ve sonra doğal olarak dinginliğe ulaştım.
Zihin asla ajitasyon ve korku aramaz. Bu doğal bir şey değil. Sakinlik, aklın doğal halidir. Düşünme ve belirli durumlara ve uyaranlara tepki verme şeklimiz nedeniyle, aklımızda “savaşlar” yaratırız ve bazen o filmi kapatmayı unuturuz. Zihin böyle devam ediyor ve sadece bizimle birlikte vidalanıyor, ama sadece izin verdiğimiz için.
43 dakika sonra nokta, tren platforma çekti ve ben bindim. Neredeyse herkes trende ya da Venedik'te olduğu için kalabalık sakinleşiyordu. Mestre ve lagün arasındaki köprüyü geçtikten sonra tren istasyonuna girdim ve saniyeler sonra bir kez daha gondolları, su taksileri ve hatta polis botlarıyla Canal Grande'ye bakıyordum.
Kalabalıklar lagünlere doğru bakıyordu, sadece filmlerde gördüğünüz gibi kalabalıklar. Bu, klostrofobik için bir yer değil. Ama sadece böyle bir Dünya Harikası görmek için ezilmiş hissetmenin bedeline değer.
Sırt çantamı sırtımdan çıkardım, suya ulaştım ve bir yudum aldım. Ayaklarımın üzerinde Venedik vardı, taşıması kolay bir sırt çantası ve daha sonra hasar görecek bir dizüstü bilgisayar vardı, çünkü bir platformda fırlatacak kadar akıllıydım ve 40 dakikadan fazla durdum.
"Tamam hadi yapalım!"
PS: Bu adam neden bir tren istasyonunda sakinlik buluyor? İşte bu videoya bir göz atın!
Zaman ayırdığınız için teşekkür ederim!
Blogunuz veya web siteniz için yukarıdaki gibi bir makale veya bu tür herhangi bir içerik istiyorsanız, bana BURAYA içerik oluşturucu sayfamdan ulaşabilirsiniz ve siz ve işletmeniz için en iyi yazı parçasını bulabiliriz!
Benim adım Gabriel Iosa, 25 yaşında bir seyahat meraklısıyım, yemek severim, Psikoloji öğrencisi, Tam zamanlı Freelancer, yazar ve Instagram fanatiğiyim. Beni @gabrieliosa takip edebilirsiniz ve bu gönderiyi beğendiyseniz, tam olarak 45 alkış verin!
2018'de 365 makale yazma görevindeyim. Bu kesinlikle hayatımın en büyük yazma zorluğu. Yolculuğun bir parçası olmak istiyorsanız, lütfen günlük gönderiler için beni Medium.com'da takip edin!
365 Gün Yazma Zorluğu: -1, 0, 1, 2, 3, 4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,14,15,16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24,25,26,27,28,29,30,31,32,33,34,35, 36,37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46,47,48, 49, 50, 51, 52, 53, 54
Yayınlanan 22-04-2020