Londra: 920 yıllık Westminster Hall’un içinden geçen sonsuz hat, meşeden yapılmış çekiç kirişli bir çatıya yükselirken, en yüksek sesle konuşan sessizlikti, o kadar geniş ve güzel ki altından geçenleri küçücük ve huşu içinde bırakıyor.
Kimse konuşmadı. Binlerce metrelik ayak sesi bile salonun kaldırım taşlarına serilen halıyla boğuşuyordu.
Sessizce sabah takımları giydiriciler – ve burada, elbette, eski isme, yas kıyafetlerine geri dönmeliyiz – karıştıranları hareket etmeye çağırdı, çünkü birçoğu durup mücevherli tacının altındaki tabuta eğilmek, hatta reverans yapmak istedi.
Bu binlerce kişi, Thames Nehri’nin hem güney hem de kuzey kıyıları boyunca uzun kilometreler boyunca durup yola çıkarak, iplere dizilip bir araya toplanarak soğuk bir gecede ve bir sabaha kadar yürüdüler.
Elbette, kısa bir süreliğine de olsa, haclarının amacı olan merhum Kraliçeleri II. Elizabeth’in tabutunun önünde durmak istediler.
Ancak hattın durmasına izin verilemezdi, çünkü daha on binlerce ve muhtemelen yüz binlercesi daha gelecekti.
Kuyruk geçen Çarşamba akşamı başladı ve dört gün, 24 saat boyunca ağır ağır ilerledi. Tabutun Kraliçe’nin saat 11’de başlayacak cenaze töreni için yakındaki Westminster Abbey’e kaldırılacağı Pazartesi günü saat 6.30’da (3.30 AEST) sona eriyor.
Ancak tabutu görmek isteyenler o kadar çoktu ki, Pazar sabahı İngiliz hükümeti, Pazartesi sabahı kapanmadan önce Westminster Hall’a ulaşamayacakları için daha fazla insanın evden çıkmaması için bir ricada bulundu.
Değişen raporlar, sıraya girenlerin sayısının 400.000 ile 750.000 arasında olduğunu gösteriyordu.
Anoraklar ve spor ayakkabılar giydiler ve omuzlarından atıştırmalıklarla dolu sırt çantaları ve fazladan kazaklar taşıdılar. Yaşlılar orada burada bastonlara yaslanıyor ve arada sırada bir çocuk sendeleyerek yürüyordu. sersemlemiş.
O zamanlar bunlar Kraliçe’nin adamlarıydı.
Belirlenen.
Neredeyse başka bir çağa dönüş gibiydiler.
Britanya’nın Dunkirk Nesli neredeyse tamamen gitti, ama öyle görünüyor ki, sabırlı kararlılığı değil.
Londra uzun bir yaz sonu geçiriyor olsa bile, açıkta ayaklarınızın üzerinde bir gece ve yarım gün, hafifçe yaklaşılacak bir şey değil.
Birçoğunun, en azından klişe olarak, bir trende ya da cennetin korusundaki bir yolcunun dikkatini çekmemek için bir gazetenin ya da kitabın arkasında kaybolmanın en rahat göründüğü bir ülkede, bir yabancıyla konuşmaya çekilmek, uzun kuyruk için uzun kuyruk. Queen’in sakinliği, cana yakın sohbet eden bir topluluğa, bocalayanlara içki, yedek ceket ve komşu elleri paylaşan bir yabancı nehri haline dönüştü.
İşte 70 yıl hüküm sürmüş bir Kraliçe’ye yoldaşça, ezici bir çoğunlukla güler yüzlü bir halk vedasıydı.
Tabii ki, ömür boyu sadece bir kez olurdu.
Tabutun etrafındaki tören muhafızlarının ortaçağ ihtişamı, büyük salona girerken her yürüyeni selamladı, sabah ışığı, 2012’de geç Kraliçe’nin Elmas Jübile’sini anan 1.500 ayrı vitray parçasıyla yüce hale getirildi.
Kalbinde, İngiliz monarşisine devam eden cazibesini veren gösteridir. İmparatorluğun uzak bir hatıra olduğu bu zamanlarda, gösteri ve gelenek, geriye kalanın gerekli bileşenleridir.
Orada, tabutu çevreleyen Silahlı Beyler, miğferlerinden dökülen kuğu tüyleri ve asalarına iliştirilmiş savaş baltaları vardı. Ve halk arasında Beefeaters olarak adlandırılan Muhafız Yeomen’in Kralın Body Guard’ı, tüm ağır kırmızı ve altın frak ve kırmızı çorapların üstünde jartiyer. Kraliçe’nin (şimdi Kral’ın) Muhafızı heykeller gibi hareketsiz kaldı, gözlerinin çevresine ayı postu miğferler takıldı. Kılıçlar hazır.
Her 20 dakikada bir, bir, iki kez, bir subayın metal asasının antik taş üzerindeki keskin çatırtısı geliyordu ve yavaş yürüyüşte muhafızların değişmesini işaret ediyordu.
Zaman zaman, Birleşik Krallık’ın konukları, salondaki sıraya katılmaya yönlendirildi. Her biri, bu noktaya ulaşmak için uzun saatler boyunca acı çekenler tarafından haber verilmeyen ve büyük ölçüde fark edilmeyen başka bir karıştırıcı oldu.
Avustralya Başbakanı Anthony Albanese, ortağı Jodie Haydon, Genel Vali David Hurley ve eşi Linda Hurley, Kraliçe’nin cenazesi için Londra’ya gelenler arasındaydı.
Albanese daha sonra şunları söyledi: “Devlet içinde yatmak için Westminster Hall’da yürümek inanılmaz derecede dokunaklı bir deneyimdi. Majesteleri Kraliçe II. Elizabeth birçokları için çok şey ifade ediyordu. Saygılarını sunmak için katılanların ham duyguları, bu anı asla unutamayacağım bir anı haline getirdi.”
Evet. Ve kararlı bir halkın o sarsılmaz sessizliği.
Kaynak : https://www.smh.com.au/world/europe/observing-the-steadfast-silence-of-a-determined-people-20220918-p5bj33.html?ref=rss&utm_medium=rss&utm_source=rss_world