piyale madra
Arçil akşam eve döndüğünde morali bozuktu. En sevdiği kız arkadaşı ile küsmüşler. Nedenini sorduğumda, unuttum, dedi. Küslük tuhaf şey. Küs olduğun kişiye hem sıkı sıkıya bağlı bir duyarlılık geliştirmen hem de onunla arana koskoca bir duvar örmen gereken karmaşık bir icat. Onu görmemen, duymaman, onunla konuşmaman gerek. Ama yine de ona pür dikkat kesilirsin. Bu da arada buz gibi, yoğun bir sessizlik canavarı oluşturur. Ancak aynı canavar, hesaplaşma bölümüne geçildiğinde bu sefer de alev alevdir.
Bazen tuhaf, küçük bir hareketle barışıverirsin. Yatakta ayağın kocanın ayağına değer, çekmezsin; kedi miyavlarken esnemeye kalkar ve tuhaf bir ses çıkarır, ikiniz aynı anda gülersiniz, filan.
piyale madra
Bazen biri küser, diğeri farketmez; küsen sessiz bir intikamla küslüğünü ifade eder. En çileden çıkaranı küsülenin, küslük halinden habersiz olmasıdır. Ona küslüğün gerekçelerini anlatmak, bu arada tansiyonu küslülüğün haklılığını ifade edecek kadar yüksek tutmak gerekir. Zor işler.
Ben bu aralar dünyaya küsmüş durumdayım. Küs olduğum için de, sessizlik bir karakter olarak siniyor üstüme. İçimden dışıma sızan ve öyle ki sonunda beni şeffaflaştırıp görünmez yapacak bir sessizlik bu.
Sabah Arçil bu küslük olayını da unutmuş olmalıydı ki keyfi yerindeydi. Korn tişörtünü beyaz okul tişörtünün altına mı giysin, üstüne mi, diye kafa patlattık.