Basil önce bize kıyafet değiştirmemizi emretti. Bir dizi saha kıyafeti verildi - Afgan, tarla başlıkları ve AKM saldırı tüfekleri. Vasya'nın sunduğu kurşun geçirmez yelek ve kaskları reddetmiştik. Isı korkunçtu.
Sonra, bağlarla savaşa akan “Moskova meraklıları” nı kıkırdayarak, Vasya bize üniteyi gezdi. Toprakları çok büyük değildi (yaklaşık olarak, C-75 bölümünün dövüş pozisyonu alanı olarak). Doğru, temel olarak kesmek tarafından yapılan "zachuhannyh" Hava Savunma Kuvvetleri'nin aksine, buradaki her şey tamamen ve hatta güzel bir şekilde inşa edildi.
3-x katlı kışla, büyük bir kulüp, kantin, karargah, teknik tesisler beyaz silikat tuğla üreticileri tarafından yapılmıştır. Ve genel olarak - parça bir oyuncak gibi görünüyordu: subtropikal bitki örtüsü, etrafındaki çiçekler, merkezde akvaryum balığı olan bir gölet, temizlik. Savaş neredeyse hissedilmedi. Sadece siperlerdeki bir yerde oturan savaşçılar ve binalardaki kabuk parçalarının izlerini hatırlattı. Kışlalar arasında dolaştığımızda, yakın bir mermi molasının keskin bir sesi vardı. Mysoev ve Michal Mikhalych yüzüstü bir çukura düştü. Biz, üç "Muskovitler" aptalca bir görünümle ayakta durmaya devam ettik. Sadece anlamak ve korkmak için zamanın yok.
- “Hiçbir şey, düşmeye ve sana alışmaya alış. Mermi unvanları seçmiyor ”dedi. Vasya, daha ileri davranışlarımızı öngörüp kalktı ve titriyordu.
Mermilerin nereden alındığı, düzenli olarak birimin çevresine ve birime düştüğü ortaya çıktı. Gürcistan kıyılarında Gumistler, SSCB Savunma Bakanı'nın eski yazlık ikametgahının topraklarında, Kelasuri bölgesinde, Gürcüler bir obüs pili taktılar ve silahlarını Abhazlara ateşlediler. Gürcülerin topçuları önemsizdi ve bazen mermiler doğrudan birimin topraklarına uçtu. (Kaldığımız ay için, 60'ten fazla Gürcü mermisinin toprağı ve birimin objelerine direkt isabetleri kaydedilmiştir).
Hepimizin yaptığımız Tanrı'nın lütfuna güvenmek zorunda kaldık. Abhazların silahları yoktu ve Gürcü bataryasını ateşle bastıramadılar. Üç kez, özellikle şiddetli bombardıman ile, Sibudkin aracılığıyla, havacılık. SU-25 çiftinin düşük irtifada uçuşu Gürcü nişancıları üzerinde düzgün bir izlenim bıraktı ve bir süre sonra devam etmek için bombardımanı durdurdular. Havacılığımızın onları ateşle bastırma hakkı yoktu elbette.
Obüs merminin yakın yarısında çok tuhaf bir his yaşarsınız. Filmde gösterilenler - ağır kabukları altındaki bir insanın gerçek sesleri ve hisleriyle hiçbir karşılaştırmaya gitmez. Büyük bir metal klübü olan bir devin, altında olduğunuz demir çatıya güçlü bir darbe indirdiği anlaşılıyor. Ağız keskin bir metalik tat ile doludur ve tüm bağırsaklar titriyor. Beden, bu tür strese karşı ciddi bir şok yaşıyor. Ancak - her şeye alışırsınız ve birkaç gün sonra yakın boşlukların altında bile uyuyabildik. En yoğun çekim gece yapıldı ve bundan gidecek hiçbir yer yoktu.
Laboratuvarımızdan çok uzakta olmayan Vladislav Ardzinba'nın evi idi. Daha sonra Abhazya'nın cumhurbaşkanı oldu. Bence Gürcüler bunu biliyor ve asi devlet başkanının evine girmeye çalıştı. Tuhaf bir kader kıvrımıyla, Ardzinba’nın evinin etrafındaki tüm evler 2-3 hit aldı, bazıları yere tahrip edildi, ancak onun evi, bizim tarafımızdan herhangi bir mermi tarafından vurulmadı. Her sabah merkeze Gudauta'dan bir şehir telefonuyla çağrıldık:
- Bu başkanlık idaresinden geliyor. Ardzinba evi nasıl?
- Her şey yolunda, buna değer - biz cevapladık.
- Şey, teşekkür ederim.
Tabii ki, Gürcüler bu konuşmaları kolayca dinledi. Bu “gizlilik” bu başkanlık evindeydi.
İşin garibi, birliğimizdeki bağlantı, ateş hattında olduğumuz süre boyunca iyi çalıştı.
Ve birkaç kanal vardı: ZAS - Moskova'daki emrimizle. Bir zamanlar, ZAS kanalında, Pasha Grachev bizzat bizi aradı. Komutanı telefona çağıran Paşa, durumu, ünitedeki durumu, mültecilerin hayatını (bazen 500 insanı ve daha fazla biriktirdiğimiz) hakkındaki raporunu duydu. Konuşma "pompalama" olmadan sakindi. Paşa, desteğinin sözünü verdi (daha sonra “güçlendirilmiş paraşütçüler şirketi” ünitede belirdi) ve Vasily Mysoyev'in acil durumlarda onu şahsen aramasına izin verdi. ZAS hattına ek olarak, düzenli bir “kablolu” telefon bağlantımız da vardı. Abhaz ve Gürcü tarafı ile geri aramakta özgürdük.
Oldukça sık, bu eski Gürcü “kardeşlerimiz ile ilgili olarak yapılması gerekiyordu. silahlara". Obüs bombardımanını güçlendirirken, mermiler birimin bölgesinde patlamaya başladığında, komutan genellikle bağımsız Gürcistan savunma bakanlığını aradı ve "Rus askeri birliği üzerindeki topçu ateşinin durdurulmasını" istedi. Ancak, bu fazla bir etki yapmamıştır. Gürcüler kibirli bir şekilde konuştular, “hiç kimse size ateş etmiyor, ayrılıkçılara ateş ediyoruz” dediler ve bu saçmalığı iddialarımıza cevaben taşıdılar. Gürcistan topçusunu susturmanın en iyi yolu, daha önce de belirtildiği gibi, uçaklarımızı üzerlerine gösteri uçuşu yapmak için çağırmaktı. İyi yardımcı oldu. Ne yazık ki, bunu genellikle yapamazdık ve Tanrı'nın yardımını umarak sadece baskınları beklemek zorunda kaldık.
En zor durumda, bir aydan fazla bir süredir orada yaşadığımız paraşütçülerden bahsetmeliyiz.
Paraşütçülerin "güçlendirilmiş şirketi", komutanı (teğmen), komutan yardımcısı (kaptan) ve takım komutanı (kıdemli teğmen) dahil olmak üzere, 22 insan sayısındaydı. Öyle garip bir şekilde safları ve pozisyonları dağıldı. "Güçlendirilmiş şirket" liderliğindeki konuşmalardan anlaşıldı ve sıcak noktalarda hizmet için gönüllü seçmenin ana yolu belli oldu.
- Şirketimizdeki 70 savaşçılarının yüzdesi “ceza kutusudur”. Huzurlu bir ortamda savaşçı otbebit bir şey - ve ona savaş koşullarında gönüllü olarak "telafi etmek" için zorla teklif ediyorlar. Elbette gönüllüler de var ... - siyasi görevli bizimle personel seçimi ilkesini paylaştı. (Ben ona “eski” görev diyorum, çünkü tüm eski politik işçilerin birliğinde eski duruma “politik politikacılar” deniyordu).
Aralarındaki disiplin, basit ve erişilebilir bir şekilde tutuldu.
İki kez tekrarlamadı. Eski şakada olduğu gibi. Muhtemelen, savaş koşullarında, bu doğru. En azından askerleri, gardiyanlar ve devriyelerdeki hizmette örnek teşkil ediyordu - hiç kimse, askerlerimizden farklı olarak, hassas yetkili muamele ile şımartılmış olan görevlerinde uyumadı.
Bir sebepten, şirket komutanı olan teğmen General Sibudkin'in büyük güvenini duydu ve kendisinden başka kimsenin gücünü tanımadı (bizden Gudauta'da kilometrelerce olan bizden). Bir zamanlar bu oldukça ciddi bir çatışmaya yol açtı.
"Kentimizi" sürdük ... "
Mesajlar ve sırlar, parçanın çevresine dağıldı. Siperlerdeki 24 saat, vardiyalarda, askerlerimiz ve subaylarımız ile iniş gücü, vardiyalı olarak görev yapıyordu. Mesajları kontrol ettiler - ve biz de böylelikle departman üyeliğini analiz etmeden yaptık. Paraşütçüler hizmetlerini her zaman neşeyle yerine getirmişlerdir, ancak bazen “kartallarımız” uyanmak zorunda kalmıştır. Ancak, bu uzun sürmedi.
Bir gece, korkunç, yürekliliği yaratan bir çığlık ile uyandık. Bir çığlık bile değildi, ama bir tür ürpertici ölüm ağlıyordu. Hayatımda hiç duymadım. Zaten mermileri çekmeye ve yırtmaya alışmış ve bu seslerle nasıl uyuyacağımızı öğrenmiş, anında uyanmış ve makineli tüfeklerimizi almış, savaş programına göre bu insanlık dışı ulusu duyduk.
Geceleri, bir düşman komando grubunun bize ulaştığını ve birliğin topraklarında zaten şiddetli bir el ele dövüşün sürdüğünü düşündüm.
Uluyan bir anda durdu, her şey aşağı yukarı sakinleşti. Birkaç dakika sonra, herkesi uyandıran çığlığın nedeni ve kaynağı bulundu.
Çavuş paraşütçünün nöbetlerinin nasıl işlediğini kontrol ettiği ortaya çıktı. Aynı zamanda kontrol edildi ve savaşçılarımız. Başçavuşun ve iki askerin bir parçası olarak görevimiz güçlü bir rüyayı yattı. En ilginç şey, kıdemli çavuşun makineli tüfeğini parapetine kapalı bir süngü ile koymayı başarması ve açmanın dibinde uzanıp uyuya kalmasıydı.
Bu çavuş - paraşütçü ve uyuduklarımızdaki "gizli" sırrımızı kaldırdı: sert fiziksel etki. Ve kıdemli çavuş (bu arada yüksek öğrenim görmüş olan) - aynı zamanda bölge genelinde “sürdü”. Görünüşe göre, pedagojik etkiyi artırmak.
Bu “rut”, onun için mükemmeldi ve yüksek eğitimli kıdemli çavuşumuzun yayınladığı insanlık dışı uluma bakıldı. Daha sonra zorlukla yakalandı ve güvenceye alınmadı.
Amfibi adres tarafından çok korktu ve moralsizleştirildi. Bunun dışında gerçekten hiçbir şey söyleyemedi: "Uyuyakaldım ve sonra paraşütçü beni sürdü ...".
Sorun şu ki makineli tüfek parapetten kayboldu.
(Sovyet döneminde, silah kaybı en zor ve en suçlu olandı).
En azından Hava Savunma Kuvvetleri'nde.
6-th Hava Savunma OA'mızda tüm savaş sonrası süre boyunca bir silah kaybının olayı yaşandı. 1972’te, kıdemli kıdemli bir teğmen, Puşkin’de, kıdemli bir iş gezisinde olduğu part-time PM’de çaldıkları bir restoranda sarhoş olmayı başardı. Bu yüzden, 80 yıllarında, 15 yıllarından sonra, Ordu'daki olaylar ve suçlarla ilgili her üç aylık raporda bu davadan bahsetmiştik. “1972 yılında kıdemli teğmen tarafından kaybedilen ... ... tabanca PM № ... bulunamadı” - bu Moskova'ya bu tür raporların zorunlu bir ifadesiydi (bir nevi kefaret).
Daha sonra, SSCB'nin çöküşünden ve Sovyet Silahlı Kuvvetlerinin yağmalanmasından sonra, on binlerce birim silah yağmaya başladı. Yeltsin’in Çeçenya’daki depolarda depolanan Kuzey Kafkasya askeri bölgesindeki silah stoklarının% 20’sini Dudaev 50’i bırakması sadece ünlü bir emirdir !!!)
Anlatılan şu anda, Sovyet yıllarının ataletinden dolayı silah kaybına yönelik tutum hala çok keskindi ve kayıp durumuyla acil durum, bir makineli tüfek bulmak için acil ve sert önlemler almayı gerektiriyordu.
O zaman herkes uyumadı. Uzun bir araştırma ve "gösterme", bizi saldırı tüfeğinin paraşütçüler tarafından klancıların kendileri tarafından çalındığı inancına götürdü. Çavuş bölgemize tekmelerle tekme atarken, paraşütçülerden biri ayaklarını parapetin üzerine atılan otomatik bir makineye “bağladı”. Bir muharebe görevinde komutanlarının yanında uyuyan askerlerimize bu konuda bilgi verildi. Ancak, doğrudan paraşütçülerin mahkum edilmesinden korkuyorlardı. Görünüşe göre, sert iniş "uyandırma" onlar üzerinde unutulmaz bir izlenim bıraktı. (Bir görevde ve hatta bir savaş durumunda bile uyumanın kabul edilemez olduğunu hatırlatmak, uyku severlerin yüzlerindeki morlukların etkileyici büyüklüğündeydi.) Çavuşumuzu "sürmeden" önce kontrol eden aynı çavuş-paraşütçü tarafından uyuyan her iki askere ulaştırıldılar.
"Güçlendirilmiş şirkete" komuta eden teğmen paraşütçü de "bilinçsiz" oldu.
“Arkharites'im senin göbeğinin makineli tüfeğini almadı.” Seninkini ara, yoksa Gürcüler çaldı. Ve genel olarak - o görevde uyuyacak hiçbir şeyi yoktu. Bunun için biz varız - bir kez ve öğrettikleri tüm yaşam için. Hala nöbetçilerinden birini uyuyabilirsem, nasıl olduğunu gösteririm! - kısaca, onun "açıklamaları" idi.
Postta uyku gelince - o kesinlikle haklıydı. Ancak makinenin bir şekilde iade edilmesi gerekiyordu.
Sibudkin'e şikayet etmenin faydasız olduğu açıktı.
Bir askeri numaraya gittim. Uzun süre boş tatil yaptıktan sonra, onu ZAS telefonuna gösterdi.
“Pekala, Yoldaş Teğmen.” Makineli tüfek vermek istemediğiniz için, bu olayı derhal Savunma Bakanı Grachev PERSONALL'a rapor edeceğiz.
Bize böyle bir hak verdi - acil durumlarda onunla bağlantıya geçmek için.
Buraya bir komisyon göndermesine izin ver. Askerlerimiz ona her şeyi anlatacak. Bakalım Sibudkininiz sizi koruyabiliyor mu !!! Ona söyledim.
Teğmen nefesi altında bir şey kaptı ve ordusunun yerleştirildiği kulübe emekli oldu.
20 dakika sonra, paraşütçü, kaybolan AKM'den merkez üssümüze bir süngü bıçağı getirdi; Birkaç gün sonra, olayla ilgili Paşa Graçev'e rapor vereceğine dair söz verildikten sonra, teğmen AKM'yi getirdi. Doğru, bu bizim makineli tüfekimiz değildi, farklı bir sayıya sahipti, ama şu anki durumda en azından bir çıkış yoluydu.
“Bu makineyi bulamayacaksınız,” diye belirsizce sayı uyuşmazlığı hakkındaki sorularımıza cevap verdi.
Çalınan makineli tüfek tabanımızın zaten Abhazya'ya satıldığını ve onu aramanın faydasız olduğunu fark ettik. “Savaş herşeyi yazacak!”
mülteciler
Bu arada durum da artmaya devam etti. Bombardıman durmadı. Kabukları dışında, makineli tüfek ve makineli tüfek mermileri bize kolayca uçtu. Birimde, Abhazya'nın Gürcistan bölgelerinden birçok mülteci sığındı.
Ruslar, Ukraynalılar, Abhazlar, Ermeniler, hatta Estonyalılar bile (Abhazya'dan bu yana Çarlık döneminde birkaç Estonya köyü yaşandı) rastladı. Çoğunlukla kadınlar, yaşlılar, çocuklar. Çok sayıda yaralı ve hasta vardı. Hepsini bir gece besledik, su ve tıbbi bakım sağladık. 3 hikayesi kışlalarımızın bodrumunda mülteciler yaşıyordu. En güvenli yerdi.
50-100 kişilik gruplar halinde, deniz yoluyla onları “anakaraya”, Rusya'ya gönderdik. Bunun için, savaş öncesi tatilcileri gezdiren “Meteorlar” ve zevk tekneleri kullanıldı. Gürcü helikopterleri onları birkaç kez bombaladı.
Meteorlardan birinin üzerinde, Gürcistanlı helikopteri bombardımanı sırasında, çoğunlukla Rus olan 8 mültecilerin hemen öldürüldüğünü hatırladım ...
“Özgür Rus televizyonumuz”, o zaman elbette “siyasi olarak doğru” sustu.
Her türlü trajedi hakkında ne kadar çok hikaye duydum - aktarmamayı. Gorbi, Yeltsin ve ülkenin diğer mezar kazıcılarına küfürler kaçtı ...
Bu arada, televizyon bizim için iyi çalıştı. Öğleden sonra, daha küçük ve neredeyse hiç silahtan vurulmadıkları zaman, birçok mülteci, kışlaların 3 katındaki Leninist odada toplandı. Büyük bir oda vardı ve renkli bir televizyon vardı. Hepsi ünlü televizyon dizisi “The Rich Also Cry” ı izledi. Meksikalı film yıldızlarının televizyon programlarına baktığımızda, insanlar bir süredir gerçek sıkıntılarını ve trajedilerini unuttular.
Bir zamanlar, diziyi sadece bir mucize ile izleme alışkanlığı büyük sıkıntıya yol açmamıştı. Öğleden sonra Mysoyev ve ben mültecilere gittik. İnsanlarla konuşun, nasıl yaşadıklarını görün, tahliye kararını kabul edin. Kışlada güneşin battığı, bodrum katındakilerle konuştuk. Sonra Leninist odaya gitmeye karar verdiler. "Zengin" in çığlıklarıyla ilgili bir dizi vardı. Odadaki insanlar reçel doluydu, birçok çocuk bile yere oturdu ve sandalyelerin arasında durdu. Biraz orada bulunduktan sonra merkeze gittik. 1 tabanına inmeyi başardılar - ve aniden Gürcüler silahlardan ateş etmeye başladı.
Çekim zamanı açıkça “yetersiz” idi. Mysoev küfretti ve üst kata Leninist odaya döndü.
- "Hadi hepimiz yaşayalım!" O zaman izle! ”- Vasily mültecilere emretti. Tüm katılımcılar hevesli bir ses çıkardı ve en sevdikleri diziyi izlemeye devam etmek için ısrar etti, ancak Mysoev çok etkileyiciydi: “Her şey çabuk düştü! Kime söylediğim !!! ”- çoktan tehditkar bir şekilde kükredi ve TV kablosunun fişini prizden çekti.
Mülteciler isteksizce bodrum katına ulaştı. Herkesin odadan çıkmasını bekledikten sonra Lenin'in odasına kapıyı kapattık ve merdivenlerden aşağı inmeye başladık.
İki uçuştan inmeden önce, tüm kışlaları korkunç bir darbe şok etti. Duvarlarının bile sallandığına dair bir izlenim vardı. Çimento tozu klübleri merdivenleri bulanıklaştırdı. Sesten, bir kabuğun kışlaların üçüncü katının alanına çarptığı ortaya çıktı.
Vasili ve ben üst kata koştuk. Leninist odaya açılan kapı çok açıktı. İçine koşarak aşağıdaki resmi gördüler: tüm sandalyeler ve masalar ters çevrildi ve parçalar halinde kesildi. Odanın duvarlarını süsleyen stantlar da patlama dalgasıyla parçalandı ve yere serildi. Tuğla duvarında 40 santimetre çapında bir delik vardı. Tuğla parçaları odanın tabanını kapladı.
Kabuk ana duvardan delindi ve içeride patladı. Vasya mülteci alanından kovulmasaydı, kabuk ona vurmadan birkaç dakika önce ne olacağını hayal etmek korkutucu ...
Leninist odanın neye dönüştüğünü görünce, uzun süredir bize teşekkür ettiler.
Başucu masasından gelen bir patlama dalgası tarafından düşürülen TV'nin parçalardan zarar görmemesi ve hatta çalışabilirliğini koruması şaşırtıcı. Daha sonra açtık ve çalışma durumunda olduğu ortaya çıktı.
Arada sırada, çeşitli merkezi ve cumhuriyetçi medyadan muhabirler ve gazeteciler birimimize geldi. Onlarla uğraşmak, kısmen durum hakkında konuşmak, bombardıman izlerini göstermek, mültecilerle sohbet etmek ve yaralanmak zorunda kaldım. Bu Leninist odayı düzenli olarak gösterdi.
Gazeteciler bütün bunları isteyerek filme aldılar ve ağladılar, halka açmaya söz verdiler, ama orada kaldığımız süre boyunca bir kez hiç televizyonda hiçbir şey göstermediler. Gazetelerde neredeyse hiçbir şey yoktu. Sadece ilk sayfadaki Kızıl Yıldız, o Leninist odadan çekilmiş bir fotoğrafı yayınlamaya cüret etti.
Kabuktaki deliklerin arka planına karşı, birkaç kadın ve çocuk ne yazık ki poz verdi. Moskova'ya döndükten sonra yanlışlıkla bu gazete numarasını buldum ve sakladım.
Ve evcil hayvanlar hakkında birkaç kelime. Savaş başladığında, çevredeki evlerin pek çok sakini mülteci oldu ya da öldürüldü. Hemen hemen her evde, terkedilmiş olan köpekler de yaşıyordu. Birimimize çivilemişler. Çok sayıdaki küçük köpeklerin yanı sıra, “Baron” olarak adlandırılan birkaç çoban köpeği ve çok saf, saf siyah bir köpeği hatırlıyorum. Baron bu çok komik çizik. Pireler onun üzerinde çok hüküm sürdüğü zaman, birimin merkezinde kesilmiş bir çalı ile uzunca bir süre boyunca kendisini yana doğru bastırdı. Ve o dikenli çalı boyunca, ilk olarak bir yöne yürüdü, sonra - diğer tarafını çevirdi ve geri yürüdü. Çok komik görünüyordu ve Baron'un yüzü bile, o anlarda, doğrudan zevk almıştı.
Askerler köpekleri besledi ve içgüdüsel olarak bombardıman edilmekten korunmak isteyen askeri üniformalı insanlara sarıldılar.
Çekim akşama doğru yoğunlaştığında, köpekler bölge çevresinde koşmayı bırakıp farklı kanallara ve çukurlara sığdı. Özellikle güçlü çekimlerle, merkeze sürünerek bunun için en ufak bir fırsatı buldular. Gerçek şu ki, güçlü atışlarda birçok köpek istemeden “havayı bozmaya” başladı ve bu gerçeği insanların anlaşılır şekilde kızdırmasına neden oldu. Daha sonra merkezdeki görevde olan asker kelimenin tam anlamıyla kuyruğundan bazı ağır köpekler aldı ve annesi köpeği merkezden temiz havaya sürükledi.
İlginçtir ki, hiçbir zaman aynı anda tek bir köpek asla kopmaz veya asker dişlerini göstermezlerdi, bu taşıma sırasında sürgünlerini zorlaştırmak için sadece pençelerini kapılarına sardılar. Kendini koruma içgüdüsü, köpek gururunu yendi. Çalılara yaslandı, köpekler yine merkeze sessizce girip masanın altındaki bir yere saklanmaya çalıştılar. Sonra resim tekrarlandı. Bu komik olaylar, gece bombardımanı sırasında ruh halimizi biraz aydınlattı.