Tank ucube gösterisi: alev makinesi tankları
Alev makinesi tankı HT-26 (OT-26). Alev makinesi ve makineli tüfek - yeterliydi silah bunun için tanka, 30'ların başındaki askeri uzmanlara göre ...
Evanjelist Yuhanna'nın Vahiyi, 20:9
Öykü Zırhlı araçlar. Ve insanlar çok eski zamanlardan beri savaşta ateşi kullandılar. Yakıcı oklar attılar, yağa bulanmış yakacak odunlu vagonlar kale ve kale kapılarına getirildi; düşman gemilerini ateşe verdiler. Ancak daha sonra bu alev makinesi silahı unutuldu ve alev makineleri Birinci Dünya Savaşı'na kadar kullanılmadı.
30'ların Amerikan dergisi "Science and Mechanics"in kapağı. O zamanki umut verici bir alev makinesi tankının vizyonu ve bu tankla birlikte piyade tarafından düşman mevzilerine saldırı!
Daha sonra sırt çantası alev makineleri doğrudan siperlerdeki savaş alanında kullanılmaya başlandı ve ilk tankları alev makineleriyle donatma projeleri ortaya çıktı. Bu nedenle, özellikle Amerikalılar "buhar tanklarını" alev makineleriyle donatmayı planladılar.
SSCB
Bununla birlikte, dünya savaşları arasındaki aralıkta, bir nedenden dolayı tanklarda alev silahı silahlanması, esas olarak SSCB'de yaygınlaştı.
Dahası, dünyanın diğer tüm ülkelerinin toplamından iki kat daha fazla farklı alev makinesi modeli geliştiren (tabii ki, tüm modifikasyonları dikkate alınırsa) Sovyetler Birliği idi.
1932'de ülkemiz, "Yerleşik düşman piyadeleriyle savaşmak için mekanize tugay kimyasal ve diğer araçları verme hakkında" bir kararname kabul etti, ardından tasarımcılarımız "kimyasal tanklar" tasarlamaya başladı (kimyasal birliklere atandıkları için çağrıldıkları gibi) ).
T-26 tankı, 1931'de seri üretime yeni giren ilk Sovyet kimyasal tankının temeli olarak seçildi.
Temel olarak bir kimyasal savaş aracı (BHM-3 / HT-26) yapma görevi Kızıl Ordu'nun Askeri Kimyasal Müdürlüğü'ne (VOKHIMU) verildi ve VOKHIM, onu Leningrad'daki 2 numaralı tesisin KB-174'sine emanet etti. (tank birimlerinin geliştirilmesi) ve görevi silah (yani kimyasal ekipman) tasarlamak olan Kompressor fabrikasının KB'si. Ayrıca, BKhM-3, alev makinesine ek olarak, duman fırlatıcıları ve zehirli madde püskürtücüleri ile de donatıldı, bununla bağlantılı olarak, yine bu tanklara alev makinesi değil, "kimyasal" denildi.
HT-26 tankının cihazının şeması (OT-26)
Kısa süre sonra RKKA, XT-27 (T-27 tanketine dayalı), XT-26 “kimyasal tank” ve bir dizi başka araçla ve İtalya'da CV3 / tabanlı CV3 LF alev makinesi tankıyla hizmete girdi. 33 tank.
Ayrıca, İkinci Dünya Savaşı başlamadan önce Sovyet endüstrisi, çeşitli tiplerde 1300'den fazla alev makinesi üretebiliyordu. Bununla birlikte, 1935-1936 İkinci İtalyan-Etiyopya Savaşı sırasında tanketlerini ilk kullanan İtalya oldu, ardından CV3 LF, 1936-1938'deki İspanya İç Savaşı sırasında İtalyan Seferi Kuvvetleri tarafından da kullanıldı.
Alev püskürtücülerle donanmış Sovyet tankları ilk olarak 1938'de Khasan Gölü ve 1939'da Khalkhin-Gol Nehri yakınında yapılan savaşlarda test edildi.
İç Savaş sırasında İspanya'da savaşan alev makinesi İtalyan tanketi CV-35. Bu kamadaki alev makinesi bir makineli tüfekle eşleştirildi. Habeşistan'da (Etiyopya), bu makineler başarılıydı ve çoğunlukla psikolojikti. İspanya'da bu araç Sovyet top tanklarına karşı çaresizdi.
Uygulama, bu tekniğin iyileştirilmesi gerektiğini göstermiştir.
Gerçek şu ki, tanklarda kullanılan alev makinelerinin atış menzili 30 ila 50 metre arasındaydı ve bu açıkça yeterli değildi. T-26'yı temel alan tanklarımızın silahları yoktu, bu yüzden silahları açıkça zayıftı: sadece bir makineli tüfek ve sınırlı bir atış menzili olan bir alev makinesi. Zırh inceydi, bunun sonucunda tanklar düşman pozisyonlarına neredeyse yakın yaklaşmak zorunda kaldılar, bu yüzden oldukça kolay vurulabilirlerdi, bu yüzden bu tanklardaki savaşlardaki kayıplar oldukça önemliydi. Basınçlı hava kuvvetiyle hareket eden alev makinelerinin kendileri de yeterince etkili değildi.
Fin ordusunun kupa üniformasında Sovyet OT-130. Sovyet-Finlandiya savaşı yıllarında, bir dizi Sovyet alev makinesi tankı Finlerin eline geçti ve daha sonra böyle bir tanımlama rengiyle faaliyete geçti.
Savaş öncesi dönemin Sovyet alev makinesi tankı OT-133 (1936). Bir alev makinesi ve bir koaksiyel makineli tüfekle silahlanmıştı. Taretin arka nişindeki "Voroshilov makineli tüfek" ana silahlanmayı tamamladı. Taret, tankın uzunlamasına eksenine göre sağa kaydırılmış olarak yerleştirildi. Solunda, içinde gazyağı ile akaryakıttan 400 litre yangın karışımı içeren iki tank vardı. Atış menzili 50 m, bir saniye süren atış sayısı 40 idi. Bir atışta, benzinin yandığı bir ateşleme cihazından ateşlenen dokuz litre yangın karışımı atıldı ve benzin bir elektrikli ateşleyici tarafından ateşlendi.
1939'da, T-32 tankının prototipi haline gelen A-34'ye dayalı bir alev makinesi tankı yaratma çalışmaları başladı. Alev makinesi OT-34 versiyonunun üretimi 1942'de başladı ve savaşın sonuna kadar devam etti. Ön makineli tüfek yerine bir alev makinesi ve korunmuş top silahına sahip bu alev makinesi tankı, İkinci Dünya Savaşı'nın en büyük alev makinesi tankı oldu.
Ayrıca KV - KV-8 ağır tankına dayalı alev makinesi tanklarımız da vardı. Onlara göre, 76 mm'lik topun yerini 45 mm'lik bir top aldı, ancak gerçek kalibreyi maskeleyen bir tüpe yerleştirildi ve alev makinesi namlusu silahın yanına yerleştirildi.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, birçok savaşan ülke alev makinesi tankları satın aldı.
Almanya
Almanya'da, T-II hafif tankını temel alan ilk Flamingo alev makinesi tankı 1939'da kabul edildi ve çamurlukların önünde bulunan iki kulede aynı anda iki alev makinesiyle silahlandırıldı. Kuleler uzaktan kontrol edildi ve 180 ° dönebildi ve gövdeyi döndürmeden tankın etrafına ateş dökebildi. Ateş karışımlı tanklar zırhlıydı ve ayrıca alev püskürtücülerle kulelerin arkasındaki çamurluklara yerleştirildi. Ancak alev atmak için kullanılan nitrojenli silindirler tankın içindeydi. Yanıcı karışım ve gaz stoğu 80 atış için yeterliydi, ancak alev atma aralığı küçüktü, 30-35 m.
Alman alev makinesi tankı T-II (Panzerkampfwagen II Flamm ausf A und B, namı diğer Sdkfz 122, namı diğer "Flamingo")
Yakalanan Fransız B-1bis tankları, gövdede 75 mm'lik bir top yerine bir alev makinesinin takıldığı alev makinesi tankları olarak kullanıldı. Savaş sırasında, hem T-III tankları hem de Hetzer kendinden tahrikli silahlar alev makineleriyle silahlandırıldı.
Alev makinesi "Hetzer", 1944-1945. Bu renkteki tanklar Ardennes'de savaştı ve çok başarılı oldu. Silahı kaybettikten sonra, bu makinenin hareket halindeyken daha hafif ve daha manevra kabiliyetine sahip olduğu kaydedildi. 60 mm ön zırh iyi bir koruma sağlıyordu.
İki adet 14 mm alev makinesi ve iki makineli tüfekle donanmış yarı paletli zırhlı personel taşıyıcıları bile alev makinesi araçlarına dönüştürüldü. Mürettebat genellikle 5 kişiden oluşuyordu. Aynı zamanda, mürettebat ateşten (piyade alev makineleri gibi) ve gözlüklerden korunmak için özel giysilere güveniyordu. Gövdenin büyük hacmi, gövde içerisine yangın karışımı için 700 litrelik büyük bir tank yerleştirilmesini mümkün kılmıştır. Bu yedek, her biri iki saniye süren 80 atış yapmayı mümkün kıldı. Her iki top da aracın yan taraflarına yerleştirildi ve bu da geniş bir atış menzili sağladı. Ancak alev atma aralığı küçüktü - 35 metreye kadar. Zırh inceydi, araç yukarıdan açıktı, bu nedenle yüksek savaş etkinliği oldukça şüpheli.
İngiltere
İngiltere'de, en ünlü alev makinesi tankı, gövdede ön makineli tüfek yerine bir pnömatik alev makinesi ve bir ateş karışımı stoğuna (çok yüksek bir yanma sıcaklığı veren alüminyum talaşı ile karıştırılmış benzin!) Arkada büyük bir zırhlı römorkta. Yangın karışımı stoğu, 1818 ton ağırlığında bir römork ile 6,6 litre idi.Treylere ayrıca beş silindir halinde sıkıştırılmış azot yerleştirildi. Atış menzili 120-135 metre idi. Ayrıca biraz gibi görünüyor.
Ama Churchill'in çok önemli bir artısı vardı.
İlk olarak, zırh 152 mm kalınlığındaydı ve bu, alev atma nesnesine neredeyse yaklaşmasını sağladı.
İkincisi, bir makineli tüfekle eşleştirilmiş 75 mm'lik top üzerinde tutuldu ve bu, ilerlemesi için tehdit oluşturan hedeflere karşı savaşmasına izin verdi. Bu arada, gerekirse römork, debriyaj mekanizmasına yerleştirilmiş bir ateşleyici kullanılarak kolayca ayrılabilir.
Avustralya
Ormanda Japonlarla savaşan Avustralyalılar, savaş yıllarında kendilerini ilginç bir konumda buldular.
Matilda tanklarının 40 mm'lik topları bu özel koşullarda işe yaramazdı ve 1944'ün sonunda bu tanklardan 25'ini alev makinesine dönüştürdüler. Tanka "Matilda Frog" ("kurbağa") adı verildi. Alev makinesi hortumu, kuledeki standart top maskesine yerleştirildi. Tarete nişancı ve yükleyici hariç 364 litrelik yangın karışım tankı ve basınçlı hava silindirleri yerleştirildi.
Ayrıca, kıç tarafında 455 litre yangın karışımına sahip başka bir damperli tank vardı ve yangın karışımını tüketildikçe ana tanka pompalamak için kontrol bölmesindeki tanklara 234 litre ek olarak döküldü. . Atış menzili sadece 90 m'ye ulaştı, ancak ormanda bu yeterliydi ve en önemlisi tankın 78 mm zırhı vardı, bu nedenle bu gösterge kritik değildi.
Bir alev makinesinden "Churchill Timsah" ateşleri
Birleşik Devletler
Amerikalılar ayrıca M3 "General Stewart" hafif tanklarından bazılarını alev makinesi "Şeytan" tanklarına dönüştürdüler ve Pasifik Okyanusu'nun tropik adalarını benzer koşullarda kullandılar.
Amerikan alev makinesi tankı M-8 "Şeytan". Bu tür tanklar, Japon askerlerini tahkimatlardan ve mağaralardan ateş püskürterek yaktıkları Pasifik Okyanusu adalarında başarıyla çalıştı. Alev makinesi, bu durumda savaş çalışmaları için kesinlikle uygun olmayan standart 37 mm top yerine kulesine yerleştirildi.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra alevli tanklara olan ilgi yavaş yavaş ortadan kalktı.
Bununla birlikte, SSCB'de, top silahını korumadan, tamamen alev makinesi versiyonu da dahil olmak üzere T-54, T-55 ve T-62 tanklarına dayalı alev makinesi araçları yaratmaya çalıştılar, ancak konseptin çok açıktı. bir "alev tankı" nın, alev makinesinin atış menzili bu zamana kadar 200 metreye veya daha fazla artırılmış olmasına rağmen, zaten modası geçmiş hale geldi.
Amerika Birleşik Devletleri'nde, M67 alev makinesi tankları (bir alev makinesiyle donanmış M48), Deniz Piyadeleri tarafından, ormanda da savaşmak zorunda kaldıkları Vietnam Savaşı sırasında oldukça başarılı bir şekilde kullanıldı. Ama bu konuda, aslında, bu makinelerin tarihi sona erdi.
Vietnam'da Tank M67
Alev makinesi tanklarının olay yerinden ayrılmasının birkaç nedeni vardır.
Bu, piyadelerin artık tankların pozisyonlarına yaklaşmalarına ve kendi yüksek yangın tehlikelerine ve yangın karışımını kullanmanın yetersiz verimliliğine izin vermediği, tanksavar silahlarının artan verimliliğidir. Ne de olsa, ateşlendiğinde ateşe verirseniz, o zaman uçuşta çoğu basitçe yandı ve şarjın en iyi ihtimalle yüzde 30'u hedefe ulaştı.
Ek olarak, alev makinesinin kendisi, görünen basitliğine rağmen, oldukça karmaşık bir cihazdı: pnömatik alev püskürtücüler - sıkıştırılmış gaz kuvvetiyle hareket edenler, ayrıca onu depolamak için silindirler ve toz olanlar - yangın karışımını fırlatanlar Bir top mermisi gibi bir barut şarjını ateşlemek, mümkün olduğunca sık ateş edebilmek için şarjlı kartuşlara ve otomatik yeniden yükleme makinesine ihtiyaç vardı.
Ek olarak, alev makinesinden yayılan karışımın ateşe verilmesi gerekiyordu, bu da özel ateşleme cihazları gerektiren, basit, ancak sürekli bakım gerektiren ve düşman ateşinden zarar görmeye eğilimliydi.
Tabii ki, beyaz fosforla karıştırılmış kendiliğinden tutuşan yanıcı bir karışım kullanılabilir. Ancak böyle bir "yakıt", alev makinesi tankının kendisi için çok tehlikeli olacaktır.
PS
Sitenin yazarı ve yönetimi, sunduğu çizimler için A. Sheps'e teşekkür eder.
Devam edecek ...
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.