Demek ki, Açıkçası, Büyük Vatanseverlik Savaşı hakkında Rus sinemasını alkışlamak için pek çok özel sebep yoktu, ancak bu günlerde böyle bir durum ortaya çıkıyor. Ve bu sebep Konstantin Khabensky'nin "Sobibor" filmi. Derhal şöyle bir açıklama yapın: a) tamamen kişisel bir görüş - hiçbir şekilde nihai gerçek olduğunu iddia etmeden; b) Konstantin Khabensky, materyalin yazarını ve “Askeri Gözden Geçirme” konulu makaleyi (ve bazen bireysel kullanıcılar tarafından bu tür “komplo iddiaları” sayfalarında görünmez) makalesini tanımıyor, c) fikrine katılmıyor veya kabul etmiyorsanız, - Okurların her birinin iradesi ve son olarak, d) Tanrı için yasak, film için bir reklam değil.
Genel olarak, film hakkında - kişisel duygular için. Her ne kadar film hakkında oditoryumdaki insanların tepkisi hakkında pek bir şey olmasa da.
Çok uzun zaman önce, St. Petersburg'da Sobibor galasından sonra Khabensky ile gazetecilerden biri arasındaki tartışma VO'da tartışıldı. Sonra gazeteci aslında boş bir soru sormadı. Patlamış mısır ve kola ile insanlar filme gelirse (modern sinemanın ortalama ziyaretçileri) bir yönetmenin ne tür bir tepki vermesi gerektiği sorusu. Ardından Khabensky, kadının sinemaseverlerinin çoğunu "aptal" olarak görmediğini belirterek öfkeyle kaynar. Soru başka bir şeydi: sahnedeki bu filme aynı patlamış mısır ve çıtırtıyla girmek, örneğin, gaz odasındaki kadınların zehirlenmesi ...
Sobibor şovunda mütevazi hizmetçiniz varken, insanlar aslında elinde patlamış mısır bulunan kovalar olan sinemaya geldi. Ve bu kovalardan biri, muhtemelen annesiyle birlikte, sinemaya gelen 12 yaşındaki bir çocuğun elindeydi. Böylece aynı sırada bulunduğumuz ortaya çıktı. Ve salonda ışıklar sönerken kafamın içinden geçen ilk düşünce - bu mısır gerçekten mısırın çiğnemesine son verilmeksizin izlenecek mi? ..
Salonda birkaç dakika gerçekten çiğnendiğini ve soda seslerini bir tüpten geçtiğini duymuştum ... Ama ... O zaman böyle bir ses duyulmuyordu. Belki de hepsini yeni bitirdiler? - O anda düşünülmüştü. Bunun üzerine daha sonra.
Bir süre sonra, oturduğum sırada sıradan olmayan bir titreme hissettim. İlk başta ne olduğunu anlayamadım, daha sonra neden ortaya çıktı - birkaç kişi dinlenmeye başladı ve açıkça kendilerini korumaya çalışıyordu, ama işe yaramadı. Görmekten duyulan duyguların kendilerini kısıtlamalarına izin verilmez. Yaşına göre bakılırsa - sinemada bir Pazar akşamı geçirmeye karar veren kız öğrenciler. Sobibor'da bilinçli olarak bulundun mu? - Daha sonra ortaya çıktığı gibi: hayır. Bu gerçekten ne olduğu ortaya çıktı - öğrenciler. “Posterin üzerinde bir Rus filmi gördük, izlemeye karar verdiler ama böyle olacağını düşünmediler…”
“Sinemada en son ne zaman ağladığımı hatırlamıyorum. Benim düşünceme göre, ailem beni ilk defa oraya götürdüğünde, okula gidiyor. Ama ışıklar kapandığı için ağlamaya başladı. Şimdi - gözyaşlarına çekilecek film ... ", - izleyicilerden biri dedi.
Aslında film ne - kişisel algıdan. Evet, bildirimsel olarak - "Sobibor" ölüm kampındaki mahkumları serbest bırakmak için Kızıl Ordu memurunun yararları hakkında bir film. Evet, film bazı beylerin ve kadınların bir şekilde unutmuş olduğu Nazi vahşetiyle ilgili. Ancak bu filmin çok önemli bir yanı var, eğer söyleyebilirsem, beraberindeki hikayeler. Bunlardan bir tanesi: uzun süredir çaresizlik içinde kalmış yüzlerce insanın, “uygulayamayacağının” karşı, uygulayıcıların gözetiminde varlığını algılamak için ne tür bir zihin gücü, karizma, özgüvene sahip olması gerektiği sorusu. İnsanlara, uygulayıcılardan intikam alabileceklerini kendi elleriyle, açgözlülüğünün farkında olmalarını, nasıl toplanacaklarını, kendilerini yalnız kalan ve hiçbir şey yapamayan biri olarak algılamayı bırakarak nasıl açıklayabilecekleri sorusu.
Sobibor'daki Teğmen Pechersky yaptı. Ve bugün bu siniri yönetmen "Sobibor" dan aktardığı ortaya çıktı.
Bir başka eşlik eden hikaye - yemin eden ve tanımı gereği imkansız gibi gözükse bile onu izlemeye hazır bir adamın rolü. (Çekirdek) dinsel veya başka bir ideolojik olabilecek bir kişinin çekirdeği üzerine konuşma. Bu, ideolojisi olmayan bir toplumun hiçbir yere gitmediği, göz kamaştırıcı bireyciler grubuna ya da daha doğrusu her seferinde haklılık arayan sahte bireycilere dönüştüğü gerçeğinin bir referansı olarak görülebilir.
Film, kahramanlık ve ihanet, gerçekten mağara etmeye hazır olmayanlar ve fırsatçılığın yolunu bulmaya karar verenler hakkında.
Sobibor'daki sahnelerden biri özel ilgi gördü: yaralı kamp komutanı Karl Frenzel'in (Christopher Lambert tarafından oynanan) geçmişindeki kırık kamp kapısından geçen insanlar hala kapaklarını çıkardılar. Yaralandı, özgürlükten bir adım ötedeler, ama yine de kaçıyorlar ve eğiliyorlar. Shrill ...
Bu, bir kez daha, Nazi toplama kampında bulunan Sovyet subayının çözmekte olduğu devasa görevin altını çiziyor. Görev, mahpuslara kölenin sürdüğü ideolojiyi terk etmenin ve kendileri için uzun zamandır beklenen özgürlüğü elde etmenin çok gerekli olduğunu açıklamaktır. Filmde, bu en parlak bölümlerden biridir.
Yukarıda belirtilen genç izleyiciye sinemadan dönüyoruz.
Işığı aç. Annesiyle sandalyesinden çıktı, elinde bir şey tuttu - neredeyse doluydu - bir kova patlamış mısır ... Dokunmadı. Sniff, salondan ayrılmak. Ve diğer izleyicilerin tepkisi de dikkat çekti - sessizce, yavaşça, çoğunluğuyla yürüdüler - yerde bir yere baktılar.
Pathoslar olmadan: Film bir izlenim bıraktı ve izleyicinin tepkisine bakarak, sadece mütevazi hizmetkarınız için değil. Bu önemlidir - yanlış olmadan, erteleme olmadan, tekrarlama olmadan. Davanın tümü. Bellek sadece yenileniyor ... Ve genç nesiller için bir tarih dersi olarak - ilk 10'da. Yine de, bir kez daha, görüş tamamen kişiseldir ve kesinlikle kimseye empoze edilmemiştir. Patlamış mısır ve kolanın hala dikkat edilmeye değer olduğu birisine görünebilir ...