Nir Jaimovich ve Henry Siu, otomasyonun işgücü piyasasını ve orta sınıfı nasıl etkilediği konusundaki işgücü ekonomistlerinin ampirik literatürünü özetleyen çok yararlı ve faydalı bir makale yazdı.
Ana argümanları şu şekilde özetlenebilir:
- ABD'deki (ve diğer sanayileşmiş ülkelerdeki) işgücü piyasaları, son onlarda giderek daha fazla “kutuplaşmış” hale geldi; çünkü ücret ve istihdam, pazarın ortasında ve altında büyürken yükseldi.
- Polarizasyon, çoğunlukla beceriye dayalı teknik değişim (küreselleşmeden ziyade), üretim ve büro işlerinde çoğunlukla rutin işler yapan işçilerin yerini alan otomasyonla yönlendirildi.
- Daha az eğitimli işçiler ve özellikle erkekler bu güçler tarafından en çok yaralandı, birçoğu da gelecekteki kazancı düştükçe işgücünü terk etti.
- Bu güçlerin önümüzdeki yıllarda işgücü piyasasına yayılmasıyla robotik ve yapay zeka (AI) oluşmaya devam etmesi muhtemeldir.
- Ancak insanlar, özellikle sosyal ve etkileşimli kişisel görevlerin yerine getirilmesini gerektiren birçok işteki makinelere kıyasla “karşılaştırmalı üstünlüğü” koruyacaklar.
- Yerinden edilmiş işçilerin bu tür işler için yeniden eğitilmesi gibi politika seçenekleri ümit verici görünmektedir ve daha fazla araştırılmalıdır.
Bu argümanların çoğunu sağladıkları kanıtlarla oldukça makul ve iyi desteklenmiş buluyorum. Aynı zamanda, meslek kutuplaşmasına ilişkin literatürleri sunmaları biraz tek yönlüdür. Hunt ve Nunn (2019) tarafından sağlananlar gibi karşı iddialar ve kanıtlar bu yazıda çok az dikkat çekmektedir.
Yazarlar, Büyük Durgunluktan bu yana düşük ücretli istihdamın yüksek ücretli mesleklerden çok daha fazla artması gibi birkaç önemli ve çelişkili noktayı kabul ederken, bu literatürün daha dengeli bir tartışması memnuniyetle karşılanacaktır. Örneğin, hiçbir yerde, işgücü piyasası sonuçlarının, Fortin ve diğerleri gibi kurumsal ve piyasa güçlerinden ağır bir şekilde etkilenebileceğinin kanıtı bile yoktur. (2018) son zamanlarda göstermiştir. Ve sağlık, bilgi teknolojisi ve diğer alanlarda bazı ortaöğrenim eğitimi gerektiren orta ücretli işlerin büyümesi, yalnızca makalenin sonuna doğru kabul edilmektedir.
Daha geniş olarak, bu alandaki ekonomistler arasında çoğunlukla akademik araştırmaların bir özeti olarak yararlı buluyorum, ancak bu konulardaki diğer önemli araştırma ve politika analizlerini görmezden geliyor. Bu nedenle, makale, otomasyonun işgücü piyasasında gelecekteki olası etkilerini ve önemli politika reçetelerini çözme konusunda son derece dikkatlidir; ve daha uygulamalı izleyicilere hitap etmesi sınırlı olacaktır.
Örneğin, işgücü piyasasının arz (işçi) tarafında, sosyal bilimciler en önemlilerini gözden geçirdiler ”21st sadece sosyal / etkileşimli becerilerin yanı sıra otomasyonu tamamlayacak olan yüzyıl becerileri ”(Ulusal Bilim Akademileri, 2014). Talep tarafında, işverenlerin otomasyonun nasıl uygulanacağı konusunda pek çok seçeneğin olduğu açıktır (Helper ve ark., 2019) – ve bu süreçte çalışan sesinin, işçilerin yeni işler için yeniden eğitilip işlenmediği veya yerinden edilmemiş olması gibi sonuçları gerçekten etkileyebileceği açıktır. Talep cephesinde, işçi sesini, bu konularda eğitimciliği engelleyen muhtemel trendler – eğitim ve diğer insan kaynakları fonksiyonlarının diğer firmalara dış kaynak sağladığı giderek artan “fissured” işyeri gibi – sonuçları da etkileyecektir (Weil, 2014). .
Otomasyonun hızını ve doğasını belirleyecek geniş yelpazedeki sosyal, ekonomik, kurumsal ve politika güçleri (Ulusal Bilim Akademileri, 2017) burada daha fazla kapsamaya ihtiyaç duyar. Gelecekteki otomasyonun işgücü piyasasındaki muhtemel işgücü piyasası etkileri de tamamen ortadan kalkmış olabilir. Örneğin, otomasyonun ortalama çalışan verimliliğini ve dolayısıyla zaman içinde tazminatını yükseltmesi muhtemeldir, ancak işgücüne katılım düşerken muhtemelen eşitsizlik artacaktır (Holzer, 2019). Otomasyon, daha az eğitimli çalışanlara, daha eğitimli olanlara göre nispeten daha fazla zarar vermeye devam edecektir, zira eskiler arasında yer değiştirme insidansı daha yüksek olurken, otomasyona tamamlayıcı becerilerin geliştirilmesi yoluyla ayarlamalar ikincisi arasında daha başarılı olacaktır.
Doğruysa, bu öngörüler Jaimovich ve Siu tarafından incelenenlerin ötesine geçen politikalara duyulan ihtiyacı da ifade eder. Bu tür politikalar şunları içerebilir:
- Öğrencilere “21” öğretme çabalarıst yüzyıl becerileri ”K-12 ve sonrası sınıflarda;
- Yaşam boyu öğrenme, yer değiştirmeyle karşı karşıya kaldıklarında yeni beceri geliştirmeye (Fitzpayne ve Pollack, 2018) ücret ödeyecek olan işçilerin yanı sıra, çalışan öğrencilere (çevrimiçi öğretim platformları aracılığıyla) yeni eğitimi daha erişilebilir hale getirme çabaları;
- Artık sınırlı bir başarı olan işgücü piyasasında yerinden edilmiş işçi eğitiminin kalitesini artırmak (Jacobson ve ark. 2005);
- Yakın zamanda yerinden olmuş işçilere işverenler için iş başında eğitim sağlama sübvansiyonu;
- İşsizlik Sigortası sisteminde şu anki tecrübe puanıyla sağlanan işçinin yerine geçen (ancak robotik veya yapay zayiatın kabul edilmediği) işverenlere vergi verilmesi;
- One-Stop ofisleri ve topluluk kolejlerinde sertifika programları için daha fazla kaynakla işgücü geliştirme sisteminin güçlendirilmesi;
- İşyerinde çalışanın “sesini” güçlendirmek (Kochan ve Kimball, 2019); ve
- Yerinden edilmiş işçilere yalnızca eski maaş seviyelerinin çok altında yeni iş bulabilen ücret sigortası sağlamak.
Bu nedenle, Jaimovich ve Siu'nun makalesi, emek ekonomistleri tarafından otomasyon ve kutuplaşma konusundaki akademik literatürün yararlı bir incelemesini sunarken, potansiyel işgücü piyasası etkilerini ve uygun politika tepkilerini tartışırken daha geniş bir netlik kullanmalıyız.