Rusya Federasyonu Ticaret ve Sanayi Odası Konseyi, sınai kalkınma ve ekonomik rekabet edebilirlik üzerine kültürel politikanın reel sektörün gelişimi üzerindeki etkisini tartıştı.
Panelistler Rus sinematografi, televizyon, mimarlık bölümlerindeki durumu tartıştılar.
Aslında, tartışmaya çalıştıkları şey normal bir insan için anlaşılmaz bir şeydi.
Durum komada.
Genel olarak kültürle ve özel olarak kültür eksikliği ile ilgili bir sorunumuz var. Ancak sanayicilerin bunun hakkında konuşmaya başladığı gerçeği çoktan ilginç.
Konseyin Başkanı Konstantin Babkin, Rusya Federasyonu'nun ekonomik kalkınma stratejisine ilişkin büyük bir raporda, devletin kültürel politikaları bölümünün temelini oluşturacak bir takım teklifler dile getirdi.
Bu raporun kime gittiğini biraz anlaşılmaz, genel olarak her şey güncel.
Özellikle Babkin çok şey dile getirdi. Yüksek, ancak boş ifadelerin bir yığından, bir tanesini izole ettiği ortaya çıktı:
“... endüstri ve tarıma yönelik yüksek kaliteli filmlerin geliştirilmesi için devlet düzenini oluşturmak.”
Normalde, hepsi yerinde ve düştü. Beyler sanayiciler, 20-30'te tezgahta kimse olmayacağından endişe duyuyorlar. Ve büyümek için ekmek.
Alkış? Peki, alkış. Hiç olmamasından iyidir, değil mi?
Bay Babkin, konseyin uzmanlarına göre, Sinema Vakfı tarafından desteklenen 149 filmlerden, 75% 'in hikayeler ve geleceğin görüntüsü ve sadece% 10'unda olumlu bir yük var.
Ve konuşulması gereken ve ne yazık ki “eski güzel” Sovyet zamanlarında ne yazık ki, bu kategoriler unutuldu.
Film ve televizyon aktivistlerimiz, herhangi biri (siloviki, gangsterler, fahişeler, cinsel azınlıklar, bankacılar vb.) Hakkında hikayeler için para harcayabilir, ancak buna değer olanlar hakkında değil. Öğretmenler, bilim adamları, doktorlar hakkında - bir kelime değil. Sahnelerin arkasındalar.
Bravo Bay Babkin.
“Kültür politikası toplumu güçlendirmeli ve ülkemizin, endüstrimizin rekabetçiliğini arttırmalı”- Babkin'in sözleri.
Ve geçmişte sağlam bir tükürüğümüz var.
Bu sırada Stalin'den utanırken, Hitler'in hayranları ve hayranları etrafta dolaşıyordu. Son Reich'in masum öldürülen askerlerine göz yaşları döktüm.
Ve neden sözde bakan tarafından yönetilen sözde “kültür bakanlığı”, büyük harfli insanlar değil, zavallı film yapımcılarını ve herhangi biriyle ilgili performansları besliyorsa görünmüyorlar?
Sözde bakanlık birçok konuşmacıdan miras kaldı. Şahsen, en çok (her zamanki gibi) “Goblin” olan Dmitry Puchkov'un performansını beğenmiştim.
Yoldaş Puchkov repertuarındaydı ve eğer söylenmediyse, Sergey Shnurov olarak, yalnızca iç kültürden kaynaklanıyordu. Ve aslında oldukça fazlaydı.
"Biz bir ülke olarak yakın geçmişimizi reddetti, kötü, suçlu olarak kabul ettik ve tüm kültürel yerler ABD'ye devredildi. Şimdi ABD'de yapılan her şey harika, harika ve burada yapılan her şey - Kötü, özellikle de tüm son 70 Sovyet gücünün. "
Eklenecek bir şey yok. Sadece bir sebepten dolayı devlet buna son derece ilgi duyuyor ve sürekli olarak bu yönde çalışanlara yardım ediyor.
“Kültür Bakanlığı” olarak adlandırılan “gişe filmleri” olarak adlandırılan para, her nedense birbiri ardına kârsız hale gelir.
Bundan kimsenin sorumlu olmadığını ve harcanan paranın iade edilmediğini vurgulamakta fayda var.
Yine de, bir seçenek olarak, belki de okyanusun diğer tarafından telafi etmek.
Sonuç olarak, herkes atalarımızdan nasıl bir yerde zafer kazandıkları, çünkü değil, her ne kadar kazandıkları konusunda beslenir.
Onları büken lanetlenmiş totaliter rejimin aksine, aşağılanmış, ezilmiş ve öldürülmüş. Ve onlara rağmen kazandı.
Yine Puchkova'dan alıntı yapın:
“... İnsanlar atalarının ve başarılarının yararlarına bakmak istiyor, Sovyet karşıtı olmayı istemiyorlar, ancak sürekli besleniyorlar. İdeali ABD’de ise, o zaman ülke kendi ideolojik üssünü yaratana kadar, burada yaşamanın iyi olduğu, ülke için çalışmanız, onu sevmeniz, ona hizmet etmeniz ve bunun için mücadele etmeniz gerektiği konusunda kendi ideolojik tabanını yarattı. hiçbir şey gelmeyecek. Bunları parayla çözmek imkansız. ”
“Eğer insanlar Transformers-5 ve Star Wars-10'a giderse, prodüksiyon dramalarının dikkatini dağıtamazlar. Onları vurmayı öğrenmeliyiz, böylece Star Wars gibi çalışacaklar. Ama şu anda böyle yaratıcıları yok. İdealliğin eksikliği çerçevesinde onları nasıl büyüteceğimiz belirsizdir ...
Durum bence üzücü ve bütüncül bir yaklaşım olmadan hiçbir şekilde yapılamaz, hiçbir parayla çözülemez. ”
Zeki bir insanın sözlerine bir şey eklemeyecek. Demetler Kum değil.
"O" tarafının temsilcileri vardı. Birinci Kültür Bakan Yardımcısı Vladimir Aristarkhov, Sinema Fonu İcra Direktörü Anton Malyshev ve Moskino Başkanı, Rusya Federasyonu Onur Sanatçısı İgor Ugolnikov.
Ugolnikov, Wasserman ve Bortko'nun çok güçlü ve çok ciddi konuştuğunu söylüyorlar.
Açıkçası, sadece bütçelerde uzmanlaşmakla kalmayıp aynı zamanda film de yapabilen Vladimir Bortko, haklı olarak sinemalarımızın Amerikan ağları olduğunu ve Amerikan fikirlerini buna göre teşvik ettiklerini söyledi.
Katılmıyorum zor.
Ancak çıkmaz.
Dürüst olmak gerekirse, ben şu anda Puchkov gibi bir kişiyi, Medine’in şu an yüksek olduğu o sandalyede görmek istiyorum. Ve bu, televizyonların, buzdolaplarının ve ütülerin bize çok sık söylediği gerçek bir reform olurdu.
En azından bazılarının, en küçüğünün ve en aşikarının ancak devlet ideolojisinin yaratılmasına giden yolda bile bir güç çıkışı olurdu.
Gelecek nesiller için tüketici sürüsü değil, yine de büyük bir ülkenin vatandaşı olma şansı.
Ancak bu, tarihiyle gurur duymadan bu gerçek dışıdır.
Ve eğer, daha doğrusu, onlar, geçmişi terk etmişlerse - geleceği yok.
Hatırlamaya değer olurdu.
Bu arada, sosyal aktivistlerin ve sadece zeki vatandaşların bir yıldan fazla bir süredir dayak atmaları alarmının sanayiciler tarafından desteklenmesi üzücü. Ama yine de biliyorsun. Küçük ama bir zafer. Başka biri ne düşünüyordu.
Sanayiciler, dediğim gibi, bir yıldan fazla bir süre sonra hiç kimsenin makineye veya birleştirme kontrol paneline gitmeyeceğini fark etti. Herkes biraz farklı idealler için çaba gösterecektir.
Tanrı, bu dikenli yolda olan lonca ustalarına iyi şanslar vermesini yasakladı.
Genel olarak, böyle bir uğruna, herhangi biriyle ittifaklar düzenlemeye değer. Çok fazla risk var ve sektör temsilcilerinin araya girmesi gerçekten bir artı.
Sonuçta, en azından Medinsky'ye ve şirketi ödeyenin müziği sipariş eden olduğunu hatırlatabilirler. Bütçeyi kim doldurursa yapsın, kime gireceğini belirtme hakkına sahiptir.
Evet, elbette, Serebrennikov gibi bugünkü bohem "yaratıcı" larının bazıları bilet gişesinden alabilir ve almayı reddedebilirler, ama bunun kötü olduğunu kim söyledi?
Eski Rusya'da Morozov, Tretyakov, Başkırov, Lebedev, Bugrov fabrikaları ve fabrikaları inşa etti, aynı zamanda tiyatrolara sponsor oldu. Neden böyle bir prensibi benimsemiyoruz?
Büyük Rusya'da yaşamak istiyorum ama ABD'nin bir şubesini değil.