Fravaşi zerdüşt dininde, kişinin ve bazı kaynaklara göre ayrıca tanrıların ve meleklerin de, kendisinden önce ve kendisi dışında var olan yüksek ruhu ya da özüdür.
Yaratılışın başından beri yüce tanrı Ahura Mazda‘nın (Bilge Efendi) yanında olan fravaşiler, onun arı ışığından ve sonsuz cömertliğinden pay alırlar.
Tanrının son zaferinde yeniden dirileceklerini bilerek, özgür seçimleriyle, acı çekmek ve kötü güçlerle savaşmak için dünyaya inerler.
Her insanın fravaşisi, bedene bürünmüş ruhundan ayrı olarak daha yüce doğasını gerçekleştirmesi için yaşamda ona yol gösterir. Kurtarılmış ruh, ölümden sonra fravaşisiyle birleşir.
Zerdüştlükte büyük önemi olan fravaşiler kozmik düzeyde canlı, ölü ve doğmamış olarak üç gruba ayrılır. Ahura Mazda evreni iblisler ordusuna karşı korumak için fravaşilerden güç alır. Kutsal ateşi koruyan fravaşiler, karanlığı hapsederler.
Halk arasında dürüst bir yaşam sürmüş ölülerin ve ataların fravaşileri, insanları korumaları için yardıma çağırır. Parsilerin her yılın son 10 gününde düzenlediği Fravartigan şenliğinde, her aile dua, ateş ve tütsülerle kendi ölülerinin fravaşilerini anar.