16 Temmuz 1945'te, uygarlığımızın tarihinde yeni bir çağ başladı - New Mexico eyaletinde, askeri üs topraklarında, dünyanın ilk yirmi nükleer silah nükleer yükü Gadget'ı havaya uçurdu. Ordu testlerin sonuçlarından memnun kaldı ve iki aydan kısa bir sürede ilk Küçük Boy uranyum bombası ("Çocuk") Japon Hiroşima kentine atıldı. Patlama, şehri neredeyse dünyadan sildi. Üç gün sonra Nagazaki de benzer bir kötülük kaderi yaşadı. O zamandan beri, toplam nükleer tahribat tahribatının kılıcı görünmez bir şekilde insanlığa bağlı ...
Uygarlığımızın şüphesiz insancıl başarılarına rağmen, fiziksel şiddet - ya da kullanım tehdidi - uluslararası politikanın ana araçlarından biri olmaya devam etmektedir. Bu nedenle nükleer silahların - en güçlü insan öldürme ve imha etme aracı - stratejik öneme sahip bir faktör haline gelmesi şaşırtıcı değildir.
Nükleer teknolojilere sahip olmak, devlete ülke ekonomisi içten açılmaz bir durumda olsa ve vatandaşlar aç kalsa bile, dünya sahnesinde bambaşka bir ağırlık veriyor. Ve örnekler için fazla ileri gitmeniz gerekmeyecek: küçük bir nükleer Kuzey Kore, güçlü Amerika Birleşik Devletleri'ni kendisiyle hesaplaşmaya zorladı.
Nükleer silahların varlığı, herhangi bir rejim için seçilen topluluğa - sözde Nükleer Klübe - kapıyı açar. Katılımcıları arasındaki sayısız anlaşmazlığa rağmen, hepsi bir arada: Nükleer Kulübün daha da genişlemesini önlemek ve diğer ülkelerin kendi nükleer silahlarını geliştirmelerini önlemek. Bu amaca ulaşmak için, en ağır uluslararası yaptırımlardan nükleer tesislerde bomba saldırılarına ve sabotajlara kadar her türlü yöntem kullanılıyor. Buna güzel bir örnek, İran’ın birkaç yıldır devam eden nükleer programının destanı.
Tabii ki, nükleer silahlar mutlak bir “bulutsuz” kötülük olarak görülebilir, ancak aynı zamanda kişi bunun aynı zamanda güçlü bir caydırıcı olduğu gerçeğini inkar edemez. SSCB ve ABD intihar nükleer cephaneleri olmasaydı, aralarındaki çatışma Soğuk Savaş ile sınırlı kalmazdı. Büyük olasılıkla, bu durumda, 50'li yıllarda, yeni bir dünya katliamı patlardı. Ve bunu imkansız kılan nükleer bombaydı. Günümüzde nükleer silahlara sahip olmak, her devlet için güvenilir (ve muhtemelen tek) güvenlik garantisidir. Ve Kuzey Kore etrafındaki olaylar bunun en açık örneği. 1990'larda, Ukrayna, önde gelen devletlerin güvencesi altında, dünyanın üçüncü en büyük nükleer cephanesini gönüllü olarak bıraktı ve şu anda güvenliği nerede? Nükleer silahların yayılmasını durdurmak için devlet egemenliğinin korunması için etkili bir uluslararası mekanizmaya ihtiyaç vardır. Ama şu ana kadar bilim dışı kurgu alanından geliyor ...
Bugün dünyada kaç tane nükleer güç var? Cephanelikleri ne kadar büyük ve bu alanda hangi devlete dünya lideri denebilir? Nükleer güç statüsü kazanmaya çalışan ülkeler var mı?
Nükleer kulüp: kim seçilmiş
“Nükleer kulüp” ifadesinin bir gazetecilik damgasından başka bir şey olmadığı, resmi olarak böyle bir organizasyonun elbette olmadığı açıkça anlaşılmalıdır. En acil sorunların çözülebileceği ve ortak yaklaşımların geliştirilebileceği G-7 gibi uygun bir gayrı resmi bir araya gelme bile söz konusu değildir.
Dahası, bazı nükleer devletler arasındaki ilişkiler hafifletmek için pek iyi değil. Örneğin, Pakistan ve Hindistan zaten birkaç kez savaştı, bir sonraki silahlı çatışması bir dizi karşılıklı atom saldırısında sona erebilir. Birkaç ay önce, DPRK ile ABD arasında büyük çaplı bir savaş neredeyse başladı. Washington ve Moskova arasında bugün pek çok çelişki var - neyse ki geniş çapta değil.
Bazen devletin nükleer olup olmadığını söylemek çok zor. Tipik bir örnek, uzmanların nükleer durum hakkında çok az şüphe duyduğu İsrail'dir. Ancak bu arada, resmi Kudüs asla böyle silahları olduğunu anlamadı.
Ayrıca, çeşitli zamanlarda nükleer silahların yaratılmasıyla meşgul olan birçok ülke vardır ve nükleer programlarının neleri başardığını söylemek zordur.
Yani, dünyanın resmi nükleer güçleri 2018 için, liste:
- Rusya;
- Amerika Birleşik Devletleri;
- İngiltere;
- Fransa;
- Çin;
- Hindistan;
- Pakistan;
- İsrail;
- Kuzey Kore.
Ayrı olarak, nükleer silah yaratmayı başaran, ancak onu terk etmek ve nükleer programı kapatmak zorunda kalan Güney Afrika'dan bahsetmeliyiz. Zaten yapılmış altı suçlama 90'ların başında atıldı.
Eski Sovyet cumhuriyetleri - Ukrayna, Kazakistan ve Belorus - bütün büyük nükleer güçlerin sunduğu güvenlik garantileri karşılığında 1990'ların başında nükleer silahları gönüllü olarak terk ettiler. Üstelik, o dönemde Ukrayna, dünyanın üçüncü büyük nükleer cephanesine ve dördüncü de Kazakistan'a sahipti.
ABD nükleer silahları: tarih ve modern zamanlar
ABD, dünyada nükleer silah üreten ilk ülke. Bu alandaki gelişmeler İkinci Dünya Savaşı sırasında ("Manhattan Projesi") başladı, en iyi mühendisler ve fizikçiler onlara ilgi gösterdi - Amerikalılar ilk önce Nazilerin bir nükleer bomba yaratmasından korkuyorlardı. 1945 yazına kadar, Amerika Birleşik Devletleri, ikisi Hiroşima ve Nagazaki'ye bırakılan üç nükleer suçlamada bulundu.
Amerika Birleşik Devletleri birkaç yıl boyunca nükleer silahlarla donanmış tek devletti. Üstelik Amerikalılar, Sovyetler Birliği'nin önümüzdeki yıllarda kendi nükleer bombalarını yaratacak kaynak ve teknolojiye sahip olmadığından emindi. Bu nedenle, SSCB'nin nükleer bir güç olduğu haberi, bu ülkenin politik liderliği için gerçek bir şok oldu.
Başlangıçta, Amerikan nükleer silahlarının ana türü bombalar ve nükleer silahların ana taşıyıcısı olan ordu uçaklarıydı. Ancak, zaten 1960'larda durum değişmeye başladı: Uçan Kaleler, kara ve deniz tabanlı kıtalararası füzelerin yerini aldı.
1952'de, Amerika Birleşik Devletleri dünyanın ilk termonükleer cihazının testlerini yaptı ve 1954'te 15 Mt'lık en güçlü Amerikan termonükleer şarjı patladı.
1960’a gelindiğinde, ABD’deki nükleer silahların toplam gücü 20 bin megatondu ve 1967’de Pentagon’un emrinde 32 binin üzerinde savaş başlığı vardı. Bununla birlikte, Amerikalı stratejistler bu gücün fazlalığını hızla anladılar ve 80'lerin sonunda neredeyse üçte biri azaldı. Soğuk Savaşın sona ermesi sırasında, Amerikan nükleer cephanesi 23 bin suçlamadan azdı. Amerika Birleşik Devletleri'nde mezun olduktan sonra eski nükleer silahların imha büyük ölçekli başladı.
2010 yılında ABD ve Rusya, tarafların nükleer suçlama sayısını 10 yıl içinde 1.550 birime düşürme sözü verdiklerini ve toplam ICBM, SLBM ve stratejik bombardıman uçağını 700 parçaya indirmeyi taahhüt ettikleri START III anlaşmasını imzaladı.
Kuşkusuz ABD, atom klübünün zirvesinde: bu ülke 1367 nükleer savaş başlığı ve 681 konuşlandırılmış stratejik taşıyıcıyla silahlandırıldı (2018 sonunda).
Sovyetler Birliği ve Rusya Federasyonu: tarih ve şimdiki durum
ABD'de nükleer silahların ortaya çıkmasından sonra, Sovyetler Birliği nükleer yarışa yetişme pozisyonundan girmek zorunda kaldı. Dahası, ekonomisi savaş tarafından tahrip edilmiş bir devlet için bu rekabet çok yorucu oldu.
SSCB’deki ilk nükleer cihaz 29 Ağustos 1949’da patlatıldı. Ve Ağustos 1953'te Sovyet termonükleer yükü başarıyla test edildi. Üstelik, Amerikan mevkidaşının aksine, ilk Sovyet hidrojen bombası aslında bir mühimmatın boyutuna sahipti ve pratik olarak kullanılabilirdi.
1961'de, Novaya Zemlya'daki depolama sahasında 50'den fazla megatona eşdeğer güçlü bir termonükleer bomba patlatıldı. 1950'lerin sonunda, ilk kıtalararası balistik füze R-7 yaratıldı.
Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, Rusya bütün nükleer cephanelerini miras aldı. Şu anda (2018'in başında) Rusya'da 1.444 nükleer savaş başlığı ve 527 konuşlandırılmış taşıyıcı bulunuyor.
Ülkemizin, ICBM'leri, SLBM'leri ve stratejik bombardımanları içeren dünyadaki en gelişmiş ve teknolojik olarak gelişmiş nükleer üçlülerden birine sahip olduğu eklenebilir.
İngiltere nükleer programı ve cephanelik
İngiltere, ilk nükleer testlerini Ekim 1952'de Avustralya yakınlarındaki bir atolde gerçekleştirdi. 1957'de Polinezya'da ilk İngiliz termonükleer mühimmatı patlatıldı. Son test 1991'de yapıldı.
“Manhattan Projesi” günlerinden bu yana, İngiltere'nin nükleer alanda Amerikalılarla özel ilişkileri vardı. Bu nedenle, 1960'da İngilizlerin kendi roketlerini oluşturma fikrinden vazgeçmeleri ve ABD'den bir teslimat sistemi satın almaları şaşırtıcı değildir.
İngiliz nükleer cephaneliğinin büyüklüğü hakkında resmi bir veri yok. Bununla birlikte, 150-160'ının tetikte olduğu yaklaşık 220 nükleer suçlama olduğuna inanılıyor. Ve nükleer üçlünün İngiltere’nin tek bileşeni denizaltılar. Ne toprak ICBM'leri ne de stratejik havacılık Londra'ya sahip değil.
Fransa ve nükleer programı
General de Gaulle’un iktidara gelmesinden sonra, Fransa kendi nükleer kuvvetlerinin oluşturulmasına yöneldi. 1960'da, ilk nükleer testler Cezayir'deki test sahasında yapıldı, bu koloninin kaybından sonra, Pasifik Okyanusu'ndaki meşe palamudu bu amaç için kullanılmak zorunda kaldı.
Fransa, nükleer testleri yasaklayan antlaşmaya ancak 1998'de katıldı. Şu anda bu ülkenin yaklaşık üç yüz nükleer suçu olduğuna inanılıyor.
Çin Halk Cumhuriyeti Nükleer Silahları
Çin nükleer programı 50'li yılların sonunda başladı ve Sovyetler Birliği'nin aktif desteğiyle geçti. Binlerce Sovyet uzmanı, reaktörlerin kurulmasına, madenin uranyumuna ve testlerin yapılmasına yardımcı olan kardeşçe komünist Çin'e gönderildi. 50'lerin sonunda, SSCB ile Çin arasındaki ilişkiler nihayet kötüleştiğinde, işbirliği hızla çöktü, ancak çok geç kalmıştı: 1964'ün nükleer testi Pekin için bir nükleer kulübün kapılarını açtı. 1967'de Çin Halk Cumhuriyeti, termonükleer bir yükü başarıyla test etti.
Çin, Lobnor sahasında kendi bölgesinde nükleer silah testleri yaptı. Sonuncusu 1996'da gerçekleşti.
Ülkenin aşırı yakınlığı nedeniyle, PRC’nin nükleer cephaneliğinin boyutunu tahmin etmek oldukça zor. Resmen, Pekin 250-270 savaş başlığı olduğu düşünülmektedir. Çin ordusuyla hizmet veren 70-75 ICBM var, başka bir dağıtım aracı denizaltılarda bulunan füzeler. Ayrıca Çin triadında stratejik havacılık var. Çin'in Rusya'dan satın aldığı Su-30, taktik nükleer silah taşıyabilir.
Hindistan ve Pakistan: Nükleer ihtilaftan bir adım uzak
Hindistan'ın kendi nükleer bombasını elde etmek için iyi nedenleri vardı: Çin kaynaklı tehdit (zaten nükleer) ve Pakistan ile uzun süredir devam eden çatışma, bu da ülkeler arasında birkaç savaşla sonuçlandı.
Batı, Hindistan'ın nükleer silah edinmesine yardım etti. Ülkedeki ilk reaktörler İngiltere ve Kanada tarafından tedarik edildi ve Amerikalılar ağır suya yardım ettiler. İlk nükleer test, Hintliler tarafından 1974 yılında kendi bölgelerinde yapıldı.
Çok uzun bir süredir Delhi nükleer durumunu tanımak istemedi. Bu sadece 1998'de yapılan bir dizi test patlamasından sonra yapıldı. Şu anda Hindistan'ın yaklaşık 120-130 nükleer suçlamada bulunduğuna inanılıyor. Bu ülkenin uzun menzilli balistik füzeleri (8 bin km'ye kadar) ve Arikhant tipi denizaltılardaki SLBM'leri var. Su-30 ve Dassault Mirage 2000 uçağı, taktik nükleer silahları kullanabilir.
Pakistan 1970'lerin başında kendi nükleer silahlarıyla çalışmaya başladı. 1982'de, uranyum zenginleştirme tesisi tamamlandı ve 1995'te silah sınıfı plütonyum elde edilmesini sağlayan reaktör. Mayıs’ta Pakistan’ın nükleer silahlarının testi yapıldı.
İslamabad'ın şu anda 120-130 nükleer suçlama olabileceğine inanılıyor.
Kuzey Kore: nükleer bomba "Juche"
Nükleer silahların geliştirilmesiyle ilgili en ünlü hikaye kuşkusuz Kuzey Kore nükleer programıdır.
DPRK, 50'lerin ortalarında Sovyetler Birliği'nden bu konuda en aktif yardım alarak kendi atom bombasını geliştirmeye başladı. SSCB uzmanlarının yardımıyla ülkede nükleer reaktörlü bir araştırma merkezi açıldı, Sovyet jeologları Kuzey Kore'de uranyum arıyorlardı.
2005 yılının ortalarında, dünya DPRK'nın nükleer bir güç olduğunu öğrenince şaşırdı ve ertesi yıl Koreliler 1 kilometrelik bir nükleer bombanın ilk testini yaptılar. 2018 yılında Kim Jong Yew dünyaya, ülkesinde cephaneliğinde zaten termonükleer silahlara sahip olduğunu söyledi. Şu anda Pyongyang'ın 10-20 nükleer yüke sahip olabileceğine inanılıyor.
2012'de Koreliler, 7,5 bin km menzilli kıtalararası balistik füzelerin "Hvason-13" olduğunu duyurdu. Bu Amerika Birleşik Devletleri'nde grev yapmak için oldukça yeterli.
Birkaç gün önce, ABD Cumhurbaşkanı Trump ile Kuzey Koreli lider Kim Jong-un arasında, partilerin DPRK'nin nükleer programını kapatmaya karar verdikleri bir toplantı yapıldı. Bununla birlikte, şu an için bu daha fazla bir niyet beyanıdır ve bu müzakerelerin Kore Yarımadası'nın gerçek bir denükleerleşmesine yol açıp açmayacağını söylemek zordur.
İsrail Devleti Nükleer Programı
İsrail nükleer silahlarını resmen tanımıyor ama dünyanın her yerinde hala elinde olduğunu biliyorlar.
İsrail nükleer programının 50'li yılların ortalarında başladığı ve ilk nükleer suçlamaların 60'ların sonunda - 70'lerin başında alındığına inanılıyor. İsrail nükleer silahlarının testleri hakkında doğru bilgiler mevcut değil. 22 Eylül 1979'da Amerikan uydu "Vela", Güney Atlantik'in ıssız kısmına garip parlamalar yaparak nükleer bir patlamanın sonuçlarını hatırlattığını fark etti. Bunun İsrail nükleer silahlarının testi olduğuna inanılıyor.
Tahminen, İsrail’in şu anda yaklaşık 80 nükleer suçlaması var. Buna ek olarak, bu ülke nükleer silahların teslimi için tam teşekküllü bir nükleer triad'a sahiptir: 6.5 bin km menzilli Jericho-3 ICBM, nükleer savaş başlığı ile seyir füzesi taşıyabilen Dolphin tipinin su altı 15I, KR Gabriel ile Ra'am.