Okuma zamanı: 3 dakika
Bu yazı, korkmuş, pis ve susamış anno için kendi avlusunda kuyu kazmış, bugün de çeşitli şekillerde hazır savaş enkazlarını toplayıp sergileyen Neǆad Bjegović başta olmak üzere herkes içindir. Aynı zamanda filmin aşığı. Savaş sırasında o sırada film festivallerinden birinde Pest'i ziyaret etti. Arkadaşı Saraybosna'nın arkadaşı ve bir kameramanla birlikte geldi ve hepsi güzelce geri döndüler. Şapkalar çıkar.
Dünya edebiyatına iyi entegre olmuş Lawrence Durell bir keresinde (BAB tarafından tercüme edilmiştir) şöyle yazmıştır:
Dört şelale arasında şehir
uykulu kartalların yaşadığı
minarelerin pudra şekeri gibi yukarı uzandığı yer
ve nehir, sarışın, aşağı akar
katır sürüleri ve dağ sakinleri arasında sıçrar
Köprüler ve dar çardaklar
Nazik hava ve barış vaadi (…)
Bir atışın yankısı etrafında düzenlenmiştir.
Durell'in İngiltere'de ölümünden sonra uzun bir belgesel çekeceği söyleniyor. Sahne dörtlüsü içinde İskenderiye'nin yanı sıra Saraybosna da var. Ayrıca, Anglo-Amerikan ortak yapımları tarafından eseri Saraybosna'da sunması için söz verildiği de söylendi. Ancak o zaman gelecekte, bittiğinde.
Şimdi değil. Çünkü şimdi ne var, önce? Şimdi bu yazının bu kutsal, zamana bağlı ve aslında tahmin edilemez anında, geçen gün başlayan heybetli tantana ile başlayanlar yaşanıyor. film Festivali kanın kurumuş gibi göründüğü ünlü Bosna başkentinde, her neyse. (Elbette devam eden siyasi çalkantıda gelin teli barış vaadinde.) Sayaçlarına göre hareketli avlusu ile yirmi yedinci FEST başladı. Aynı renk altındaki birkaç savaş filminin yanı sıra, teyp sinema tabanına da dikkat edilmelidir, çünkü hangi tema kendini savaştan daha tutarlı bir şekilde sunar? Tabii ki, büyük emzirme için birbirleriyle yarışan eserler arasında, sadece en iyi, en egemen şekilde, son zamanlardaki dizginsiz Balkan saldırısının hatırası, büyük tarihsel zihinsel karışıklık, araziye hükmediyor gibi görünüyor.
Bu konuda Saraybosna'yı hatırlayabiliriz. eski film koruyucu azizi, Valter de şehre karşı döndü. Biliyoruz. Valter'imiz bir dizi roketi düzenli bir şekilde döndürerek, çevreleyen dağlardan / dağlardan da olsa sanatsal parçalarla sonuçlandı. Ya da son derece sıkıcı, daha trajik ve tanımlayıcı bir tema olarak bu yılki etkinliğe damgasını vuran başka bir şey daha var: mevcut COVID gizemi.
Ama burada aşırı üsluplaştırmanın, aşırı konuşmanın bozulmamış çıkarlarına bir son vermek için daha basitçe söyleyebiliriz ki festival bu yıl Bosnalı yönetmen Danis Tanović'in Yarım Pastada On Nohut (Deset u pola) adlı filmiyle açıldı. . Bir zamanlar arkadaş olan ancak salgının yarattığı kötü durumda rakip haline gelen iki cımbızın yer aldığı bir komedi. Bu arada, bu yıl Saraybosna'da birkaç Macar filmi gösterilecek. Tam bir liste olmadan Kornél Mundruczó'nun son sineması Evolution'dan bahsedelim. Bir yarış programının dışında çalışmasına rağmen. Öte yandan, rekabet halindedir - farklı kategorilere ayrılmıştır: kısa film, en azından Hırvat Lili Belirsiz bir birlikte yaşama hazırlanıyor c. onun başarısı.
Macar yönetmenler arasında, Saraybosna'da bir sinema okulu işleten Béla Tarr'ın festivalin zirvesinde yer aldığını ve halen devam etmekte olduğunu ve öğrencilerinin ortak çalışmasıyla açılış karesinde orada olduğunu ve festivalin zirvesinde olduğunu unutmamak gerekir. yarışmada kaldı. (Film Adı: Dünyanın Sonundan Mektuplar). Aynı zamanda, onursal Saraybosna Kalp Büyük Ödülü sahibi yönetmenin Alman Wim Wenders olduğunu ve bu yılki Saraybosna Kalp Ödülü sahibi veya kazananlarının açıklanmadığını belirtmekte fayda var. Endişe durumunda, ona geri dönebiliriz. Aksi takdirde, Wenders, bu kadar mutlu olduğuna inanmayabileceğini söyleyerek tanınmayı büyük bir onur olarak kabul etti. “Ödüllü, filmlerimi kalbimle böyle yönetiyorum, bu yüzden benim için çok özel hissediyorum” diye ekledi.
Ve Tarr dedi ki,
Hayatımın tam bir ayakta yılı olan Saraybosna'da bir sinema okulu yaptık ama harika bir ekip yetiştirmeyi başardık. Orada bir ekiple çalışmanın ancak çok yoğun olabileceğini öğrendim. Günde yirmi dört saat çalışıyor. Sloganımız eğitim değil, sadece özgürleşmeydi, yani öğretmek değil, özgürleştirmekti. Tekrar kendi film okulumu yapmayı çok isterim. Şimdi, belki Amsterdam'da ya da başka bir yerde benzer bir şeye başlamayı düşünüyoruz. Ama Macaristan'da daha iyi olurdu. Kendi yatağımda uyu, beş otobüs durağına git ya da sadece bir dur ve orada huzur içinde çalış.
Béla Tarr, HVG gazetecisiyle Saraybosna Film Okulu ve son çalışmaları hakkında bu şekilde konuştu. (BİTTİ HENÜZ)