1935 Doğumluyum. Bunca senedir memleket doldu, yıkıldı, doldu, yıkıldı. Kimler geldi, kimler geçti. Büyüklerimiz, dedelerimiz hepsi geldi geçti. Ben onların yerini aldım, yaşım 81 oldu. Yıllarım çalışmakla geçti, hala da çalışırım. Bahçe yaptım zerzevat her şey yetiştiriyorum, kendime göre... Bir kızım ve bir de oğlum var. Bir kızım da 1980'de trafik kazasında vefat etti, çok acılar gördük.
Eskiden Değirmendere çok sakin, huzurluydu, herkes birbirini tanırdı. Saygı büyüktü, büyük küçük tanınır ve yerine göre davranılırdı. Günümüzde yaşlıya saygı bile kalmadı.
1966-1990 Yılları arasında Good-Year Lastik Fabrikası'nda 25 yıl çalışarak emekli oldum. Dünyada bir çok fabrikası olan Good-Year'ın en büyük ödülünü 1978'de ben aldım, "Good-Year Ruhu Ödülü"...
Ödülün kriteri, çalışkan ve işinde başarılı, kurallara uyan bir eleman olmaktı. Üç makinenin başında operatörlük yapardım. İdarecilerim de çok iyiydi, ben de çok çalışırdım.
Eskilerde Naim Ağabey ile birlikte manyat ile balık tutardık. O zamanki devir de balık boldu, şimdi ara ki bulasın. Her cins balık boldu. Domuz avına da giderdik. Kar diz boyu olurdu, köpekleri salardık. Köpeklerin kaldırdığı domuzları vururduk. Domuzu sadece Amerikalılar alır, yerlerdi. Biz de para almazdık, fişek karşılığı vurduğumuz domuzları onlara verirdik.
Kiraz, üzüm, vişne, erik en çok fındık zamanında yetiştirdiğimiz meyvelerdi. Atlarla, eşeklerle dağ bayır çalışırdık. Bağ bakım ister boş vermeye gelmez, emek verirsen karşılığını alırsın. Hem fabrikada çalışıp hem de bağ bahçe işleriyle uğraşmak hiç de kolay değildi. Gece fabrikaya gider, sabahta gelip bağ işleriyle uğraşırdım. Sırt tulumbası ile göz taşı serperdim, daha neler... Fabrikada çalışırken dört tane de ineğim vardı, yoğurt ve süt boldu. Sütün fazlasını dört yolda bakkala verirdim orada satılırdı.
Ağrı'da Doğu Emniyet'te şoför olarak askerliğimi yaptım. O zamanın istihbarat teşkilatı doğuda, Doğu Emniyet idi. Ağrı, Kars, Ardahan başta doğuda gezmediğim yer kalmadı. O zaman bugünkü terör örgütleri falan yoktu. Türkçe bilmese de çaldığımız her kapıdan karnımızı doyururlardı.
-Nene "Nan" (ekmek) var mı? dediğinde evde ne varsa paylaşırlardı.
Askerden döndüğüm günlerde Üsküdar Faciası yeni olmuştu, daha denizde insan arıyorlardı. Askerden geldim, evlendim. Beybağlarında dubleks ev yaptım. Fabrikadan kazandığımı bağa bahçeye yatırdım, hep çok çalıştım.
Eşim Hamidiye Köyündendir. Ama Gölcük'te de evleri vardı. Hiç unutmam bir kamyon ve bir de minibüs ile gelin almaya gitmiştik. O zamanlar da taksi bile yoktu ve o gün nasıl bir yağmur vardı anlatamam... Allah bin kere razı olsun, bugüne gelmem de hanımımın çok büyük payı vardır. Sıkıntılı günleri de iyi günleri de birlikte paylaştık. Dağa da gittik, diz boyu karda atla odun da taşıdık hiç bırakmadı hep yanımdaydı.
Gençliğimden beri en iyi arkadaşım Karaalilerin Yusuf'tu (Rahmetli Yusuf Şener). Yusuf aynı zamanda sadıcım da olur. Birlikte çok gezdik. 1972 Model Ford Granada arabam vardı, bir çıkardık,on bazen on beş gün gezmediğimiz yer kalmazdı.
Bacanaklarım Yaşar Boz ve Alaattin Dilber'de çok iyi insanlardı, rahmetli oldular. Tacettin Yazıcı, Fırıncı Vedat Özsoy da iyi görüştüğüm arkadaşlarımdı.
Vedat ile güreş ve güreş antremanlarımız çok oldu. Vedat 68 kilo da ben de 73 kilo da minder güreşi yapardık, serbest stilde... Bizim güreş müsabakalarımız vilayet içinde olurdu. Minderlerimiz ilkokulun altında bulunan salonda olurdu. Orada da antreman ve müsabakalar yapardık. Elektirik falan da yok, ortam lüks lambaları ile aydınlatılırdı. Köyden insanlar seyirci olarak gelirdi. Yaşım 17 falandı, milli güreşçi Osman Kambur ve Hasan Gemici bizi çalıştırırdı. Osman Kambur Gölcük'te askerlik yaparken gönüllü olarak gelip bize yardımcı olmuştu. Güreş kadromuzda Beşir Ali, Fırıncı Vedat, Güngör (Adem Babanın ağabeyi), Ferit (Almanya'da güreş hocalığı yapan) ve Bardakkıran Ali de vardı. Değirmendere'de güreşte baya iyiydim, yenemediğim yoktu. Bir de gülle atardık. Spora ilgimiz çoktu. At koşuları da yapardık. İyi bir atım vardı, hem rahvan hem de dört nal koşardı. Ama ben daha çok dört nala salardım, rahvan koşuda bozuyordu. Örcün, Saraylı ve yakın yerlerdeki koşulara katılırdım.
İrfan Ölçer (Furkan Ölçer'in Ağabeyi) fabrikaya götürürdü, servis şoförümüzdü. Daha sonra araç küçük geldiği için başka bir araç bulmuştuk. Kış kıyamet, yağmur çamur neler çektik. Yollarda kaldığımız da oldu, ıslanıp üşüdüğümüzde...
O günler başkaydı. Yol sıkıntıydı şimdiki gibi yollar nerede. Bir akşam İstanbul'dan dönüyorum, bir minibüse bindim. Minibüste Değirmendere'den tanıdık bir çok insan da vardı. Önümüzde demir yüklü TIR'a arkadan gelen taksi bir vurdu, parça parça oldu. Demir çubuklar adamın her yerine saplanmıştı, durduk yardımcı olmak için... Ben yaralının durumu ile ilgileniyorum, biri de yaralının cebinden düşenleri çalma peşinde. Bir bağırdım adam kaçtı. Etrafta kimse de yok, geçen bir kamyoneti durdurarak yaralıyı Haydarpaşa Numune Hastanesine götürdüm. Adam Adapazarı'ndan geliyormuş ve bir fabrika sahibiymiş. Üzerindeki evraktan telefon numarası bularak ailesini aradım, geldiler. Evrakları arasında bir çok senetler falan da vardı. Ne varsa ailesine teslim ettim, beni bırakmadılar. Evlerinde misafir ettiler. Ertesi gün baktım adam daha iyice, izin isteyerek ayrıldım.
Dört torunum beş tanede torunumun çocukları var, bundan daha büyük mutluluk var mı? Allah'a şükürler olsun. Allah herkese nasip etsin. Etrafına faydan olmadıktan sonra yaşamışsın ne faydası var. Torunlardan gördüğüm sıcaklığı, tatlılığı ve mutluluğu hiç bir şeyde bulamıyorum. Gençliğimizde çocuklarımızla ilgilenip onlarla vakit geçiremedik. Torunlarımda ve onların çocuklarında o mutluluğu yaşıyorum. Hayatımı şimdi yaşıyorum. Dünyanın en zengini benim şimdilerde... Vefatından sonra da iyi anılabilmek marifet, dünya senin olmuş ne olur...
Allah sağlıklı uzun ömürler versin Hasan Amca diyerek teşekkür ediyoruz.