Rapçi Olmak İçin Asya'daki İşimden Çıkmak
Bina - Bölüm 3
(bkz. Bölüm 1 ve Bölüm 2)
Ben KL'deyken sık sık annemle konuştum ve görüşmelerden birinde, nasıl durduğumu ona açıkladım. Annem bölgedeki diğer müzisyenlerle çalışmayı önerdi. “Belki biraz yaratıcı ilham almana yardım eder!” Tamamen kabul etmeme rağmen, hiç kimseyi tanımıyorum, bütün gün stüdyoda yaratmama yardım etmek isteyenleri yalnız bırakalım. Olduğu söyleniyor, bu noktada bir şey denemek istiyordum, bu yüzden orada bulunduğum tanıştığım kişiler için fikrimi kırmaya başladım. Arkadaşım Grace'in bana MassMusic ismini söylediği bir grup hip hop sanatçısı hatırladım. Sanatçılardan biri olan Alan ile kısa bir süre Facebook üzerinden konuştum ve hiçbir şey gerçekleşmedi, ancak son EP'lerini dinledikten sonra tekrar denemeye kararlıydım. Ona bir Facebook mesajı yolladım ve o gün öğle yemeğinde buluştuk. Öğle yemeğinde Alan'a tamamen yalnız olmak ve kendi başıma müzik yapmak için nasıl mücadele ettiğimi anlatmaya başladım ve bana deli gibi bakıyordu. “Takım adamına ihtiyacın var, takım olmadan hiçbir şey mümkün değil”. Bu yorumla, her şey mantıklı olmaya başladı ve her şeyi kendi başıma halletmek için ne kadar inatçı olduğumu anladım. Tıpkı bir işletmeyi yürütmek gibi, momentumun öneminden bahsetmek yerine, her zaman yalnız olacak çok fazla hareketli parça var. Bu yorumdan ne kadar heyecanlandığımı düşünerek, geri dönüp stüdyolarına “Tabi” diye bakmak isteyip istemediğimi sordu.
Stüdyoya girdiğim anı Ray Kroc'un The Founder filmindeki ilk McDonalds'a girdiği sahneyle karşılaştırıyorum. Filmi görmediyseniz, Ray Kroc büyük bir mola arayanlar için büyük bir satıcıydı, McDonalds adlı yeni bir restoranda burger almak için durdu ve yeni bir olasılıklar dünyasına girmek gibiydi ( sahne daha iyi açıklar).
Aynen böyle hissettim. Tamamen yalıtılmış kapalı bir odada çalışmaktan, enerjik müzisyenlerle dolu bir stüdyoya yürümek beni işe aldı. Büyürken bile, hiç müzik arkadaşım bile olmadı, bu yüzden aniden benim gibi insanlarla çevrili olmak inanılmaz derecede heyecan vericiydi. Sıkışmak ve fikirleri zıplamak, şimdi bir ayrıcalık gibi geldi. Odada, hepsinin kendine özgü yetenekleri ve karakter özellikleri olan dört kişi vardı.
Soldan itibaren, Ilyas grupta kendisinden sonra temizliği en kötüydü ama stüdyoda bir dahi idi. Onun falsetto’ları (yüksek notalar), reklamları ve tonları eşsizdi ve grup için birçok baş kanca (koro) yaptı. Alan, İlyas'ın yanında başlamak için tanıştığım kişiydi. Rap ile şarkı söyleme arasındaki çizgileri bulanıklaştıran ve davullara temeli olan katil bir vokalist. Alan'ın yanındaki Ming, grup için ana yapımcı, mühendis, yönetici ve genel insanüstü idi. En erken görünen ve en son çıkan, her şeyi bir arada tutan yapıştırıcı ve çarkların dönmesini sağlayan yağdı. Gece yarısı (Pawanraj), en sağdaki, grup için DJ, hype adam ve misafirperverlik kralıydı. Sadece bu değil, üzerine çektiği her şarkı boyunca dans eden bir helikopter akışı, daha sonra arka cebinde toplanan daha tatlı bir ses ve bulaşıcı bir şekilde pozitif bir enerji vardı. Yıllardır birlikte müzik yapıyorlardı, ancak hayat onları birkaç ay öncesine kadar dünyanın farklı yerlerinde bırakarak ayırdı. Birlikte yaratmama fikrini idare edemediler ve sonuç olarak bu stüdyosu KL'den satın aldılar. Ming, LA'dan geri döndü, Ilyas, Chicago'daki üçüncü senesinden sonra üniversiteden ayrıldı ve Midnight, Avustralya'dan geri döndü. İlk resmi projelerini daha yeni yayınladılar. Odadaki enerji inanılmazdı. O zaman Alan'ın haklı olduğunu anladığımda bir takıma ihtiyacım vardı. Kötü.
Ekip, Good Vibes adlı yerel bir festivalde gösterileri için hazırlandıkları için hemen onlarla çalışamıyordum. Ev arkadaşım Liat ve Sheldon adında bir başka Cansbridge üyesi gidiyordu, bu yüzden son dakika biletlerini almaya karar verdim. Festivaldeki eylemlerin Vince Staples ve SZA'dan Alt-J ve Odezsa'ya kadar ortak bir teması yoktu. MassMusic (yeni arkadaşlarım) festivalin uzak ucunda küçük bir sahnede sahne aldı. Doğal olarak bir saygı göstergesi olarak, setlerindeki son şarkıdaki mosh pitine başladım. Festivalin ilk gecesinden ayrılarak kendimizi otoparkta trafikte sıkışmış halde bulduk. Önümüzde büyük bir kamyonette bulunan bir adam penceresini kapatıp şöyle bağırdı: “Hey, geçen yıl bu festivale gittim, yine de bu çöpten birkaç saatimiz daha var. Arkaya atla! ” Bu adamların adı Amar. Hepimiz Amar’in kamyonetinin yatağına girdik ve Amar ve arkadaşlarıyla vurmak için mutlak bir patlama oldu. Sonunda arabalar temizlendi, arabamıza geri döndük ve eve gittik. Karşılaşmanın fazla olduğunu düşünmedim, ama Amar'ın seyahatlerimde tanıştığım en yakın arkadaşlarımdan biri olacağını pek bilmiyordum.
Festivalde ertesi gün eylemler arasında bir şeyler atıştırırken, tekrar Amar'a rastladık. Bize bağırıp gülümsemeye geldi ve bize ve arkadaşlarının festivalin yakınında kaldıkları bir tesiste ekstra birkaç yeri olduğunu bize bildirmekten heyecan duydu. Pazar olduğu ve Liat'ın gerçek bir işi olduğu ve Pazartesi günü çalışması gerektiğine göre, katılabilecek tek kişi bendim. Festivalden sonra ben, Amar ve bir sürü arkadaşı dışarı çıktı. Yerel bir arkadaş grubunda olmanın nasıl bir şey olduğunu gerçekten tecrübe etmek harikaydı. Başım ağrıyor gibi sıkıştığım halde, hemen gruba sıcakça kabul edildim. Amar ertesi gün beni kasabaya sürdü ve yerel içkiler ve yerlilerin yediği bir sürü yer gösterdi. Vurduk ve gerçekten gerçek bir arkadaş edindiğimi hissettim. Hatta beni ailesinin evine götürdü ve popüler bir pembe Malezya içeceği olan Sirap Bandung'u nasıl yaptıklarını gösterdi.
Dünyanın öbür ucundaydım, ama Amar'la takılmak, arkadaşlarımdan biriyle evde olduğum gibi, video oyunları oynayarak ve ürpertici gibiydi. Amar’ın sıcaklığı ve misafirperverliği benim için inanılmazdı ve yaşadığım hiçbir şey gibi. Daha sonra, misafirlerin bu muamelesinin ailesinde ve kültüründe çok köklü olduğunu açıkladı. Kendisine ve arkadaşlarına tanık olsalar bile, hizmet çalışanları ve şehirdeki diğer insanlarla etkileşime girmişlerdi. Anında inanılmaz derecede sıcaktılar ve birbirleriyle neredeyse çok yakındılar. Bu derin bağlantı ve güvenin muhtemelen şu anda batıda yaşadığımızdan çok daha erken bir zamana döndüğünü, insanların çoğunun ilişkilere öncelik verdiğini ve bir şeyleri biriktiren sevgiyi önlediğini düşünüyorum. Ertesi gece Amar'a ve arkadaşlarına veda ettiğimi söyledim, sonra işe dönme zamanı gelmişti.
Festival bitince şimdi MassMusic'i Bad Hatter'a (üzerinde çalıştığım stüdyo) gelmeye ve birlikte ne pişirebileceğimizi görmeye davet ettim. Bad Hatter'da yaklaşık bir buçuk saat sonra, şimdi tüm projemde en sevdiğim şarkılardan biri olan Kötü Tutum için tüm melodiyi ve dövüşünü yaptık. O zaman özel bir şeyle Malezya'dan eve geleceğimi biliyordum. Onlara üzerinde çalıştığım projeyi bitirmek için onlarla çalışmayı seveceğimi söyledim ve hepsi de süper oldu. Birkaç gün boyunca anlaşmamızın şartlarını tartıştık. Onlara bir web sitesi kurar, bazı sosyal medya pazarlamacılığını onlar için hazırlar ve dört stüdyo gecesi karşılığında tüm kayıt ve yaratıcı yönlendirme ile iki şarkının karıştırılması karşılığında öderim.
Önümüzdeki iki hafta sonra bulanıklık oldu. Her stüdyo seansı enerji ile doluydu ve müziği eskisinden daha hızlı ve daha kaliteli bir şekilde bastırıyordum. Her seans, 10–11: 00'dan itibaren, sıklıkla 5-6: 00'a kadar, güçlendirildi. Saf bir akış haliydi ve zamanla adamları her şeyden çok ailem olarak görmeye başladım. Ne önümüzde olursa olsun o kadar odaklandık ki, ne kadar çabuk çalıştığımızı ya da üzerinde çalıştığımızın kalitesini farketmediğimizi sanmıyorum. Sadece bu dört seansta, 6 ek şarkı bitmiş ve projedeki diğer beş şarkıya reklam kütüphaneleri ve destek vokalleri eklemiştik. Diğer sanatçılar ve fotoğrafçılar ile bağlantı kurdum ve hatta KL'de çekimler yaptım. En sevdiğim Mamak'ta bazı kilit oyuncularla bile birkaç şansımız oldu.
KL’de kira kontratımız sona erdiğinde, beş günlüğüne kadar Amar’a (festivaldeki arkadaşım) Kanada’ya geri dönene kadar taşındım. Bütün ailesinin ne kadar güzel olduğunu perspektif olarak söylemek gerekirse, 12: 00'de evine gittiğimde annesi hala akşam yemeği yediğimden emin olmak için bekliyordu. Yediğimiz her öğle yemeğinde farklı bir Malezya yemeği hazırladı ve bana her tabağın arkasındaki kültürü anlatmaktan çok heyecanlandı. Meyve sepetleri de daha önce hiç görmediğim taze, tropikal meyvelerle doluydu. Amar’ın kız kardeşleri Alysha, Areanna ve kuzeni Hani, kaldığım süre boyunca bana misafirperverdi. Gerçekten müzik içindeydiler ve ben oradayken tüm albümü çalmama izin verdiler.
Amar ve ben kaldığım süre boyunca daha da yakın arkadaş olduk ve kaldığım süre sonunda MassMusic ile bir aile buldum. Bitmiş bir projeyle Kanada'ya geri döndüm. Etrafınızdaki doğru insanlarla ne kadar başarabileceğinizi ve ne kadar büyük bir enerji ve momentum büyüklüğü elde ettiğini göstermeye gider. Gezimin sonunda, Robertson'da yaşamanın “aldatma” olup olmadığını mı merak ediyordum yoksa Cansbridge'in asılsız bir deneyim yaşamasına neden olamayacağını mı merak ediyordum. Şimdi ne kadar hatalı olduğumu görüyorum.
Derslerim ve derslerim bunlardı çünkü en rahatsız edici ve en korkutucu olduğunu düşündüğüm alanlarda kendime meydan okudum. Bu yaz, küçük yerlerde yaşama yeteneğimi denemek değildi. Bunu zaten yapabilirdim. Bununla birlikte, uzun süre kendimle yalnız kalmaya başlayamadım bile, o yaratıcı tarafı tam olarak başkalarının görmesi için oraya koyamadım ve kariyerimde ilerlemeyi bekletemedim. nefes almak için an.
Gerçekten de büyümenin konusu budur, rahatsız olmak, korkmak, ne yaptığınız konusunda kendinden emin hissetmemek, çılgına döndüğünü hissetmediğiniz bilinmeyene o kadar fazla zaman ayırarak. Bence asıl önemli olan şeylerin peşinden koşmak sizi hep deli eder, ama bu yüzden daima daha güçlü çıkacaksınız. Utanç veya rahatsızlık şu andaki en korkunç şeylerden biri, ancak uzun vadede hafızanızdaki küçük bir kırbaç. Oysa pişmanlığı tetikleyen şeyler şu anda sessiz. Sizin tarafınızdan o kadar zarif ve hızlı bir şekilde geçerler ki onları özleyebilirsiniz, ama hafızanızda onlardan kaynaklanan pişmanlık o kadar iğrenç hale gelebilir ki sizi tamamen ayırabilir.
“Kolay seçimler, zor hayat. Zor seçimler, kolay yaşam. ”- Jerzy Gregorek
Asla korkunun yaşamınızın geri kalanında bir şeylere pişmanlık duymanıza izin vermeyin. Rahatsız et.
“En çok korktuğumuz şey, genellikle yapmamız gereken şeydir.” - Tim Ferriss