Ancak Kazan'da Tu-160M "Pyotr Deinekin" çoktan gökyüzüne fırlatıldı ve böylece Tu-160'ın yaşamında yeni bir aşamanın başlangıcını işaret ediyor. M1 + veya M2 o kadar önemli değil, Sovyet mühendisleri tarafından geliştirilen uçağın Rusya'da ikinci bir hayata kavuşması önemli.
Stratejik bombardıman uçaklarını bırakalım, şimdi onlardan bahsetmiyoruz.
Montaj hattına geri dönmek için kesinlikle zarar vermeyecek başka bir Sovyet Hava Kuvvetleri gazisi hakkında olacak. Bu, Mi-14 denizaltı karşıtı helikopter.
2015 yılında Savunma Bakanı Shoigu, Mi-14 üretiminin Kazan'da yeniden başlayacağına dair yüksek sesle bir açıklama yaptı. Birçok kaynağa göre üretim ve hizmetten kaldırılan helikopter, ABD baskısı altında.
Bu materyalde söylentilerin güvenilirliği konusunu ele almayacağız, ancak bu adımın bir bütün olarak ülke savunması üzerinde nasıl olumlu bir etkiye sahip olabileceğini ve ne kadar gerçekçi olduğunu değerlendirmeye çalışacağız.
2015 yılından bu yana çeşitli medya kuruluşları, "hemen hemen ..." Mi-14'ün yeniden üretilmeye başlayacağı konusunu gündeme getirdi.
Aslında, JSC Russian Helicopters, bir zamanlar Mi-14 sorununun ele alındığını ve tartışıldığını doğruladı. Ve gerçekten de Mi-14 için bir konu var, ancak üç aşamaya ayrılacak: çalıştırılan helikopterlerin onarımı, modernizasyonu ve ancak o zaman üretime yeniden başlama.
Bu mantıklı mı? Tabii ki var. Kabaca Tu-160 ile aynı: yeni ve daha modern bir şey yapamayız - eskisinin üstesinden gelmek zorundayız. Ve Mi-14, su yüzeyinde iniş, kalkış ve hareket kabiliyetine sahip tam teşekküllü bir amfibi olan tek Rus helikopteridir.
Ve dikkat edeceğim - aynı Ka-100'de olduğu gibi% 27 boğulma olasılığı olmadan.
tarih öncesi
Her şey 1965'te, CPSU Merkez Komitesi ve SSCB Bakanlar Konseyi'nin denizaltı karşıtı amfibi bir helikopterin geliştirilmesine ilişkin Kararı ile başladı.
Kendini en iyi şekilde kanıtlamış olan, halihazırda köklü Mi-8 temelinde yeni bir makine oluşturuldu. Bununla birlikte, Mi-14, Mi-8'in geliştirilmiş bir kopyası değil, çok şey yapılması gereken bir makinedir: motorlar, ana dişli, arama ve nişan alma sistemi, pozitif kaldırma sistemi.
Ancak parti gerekli olduğunu söylüyorsa ... İlk uçuş 1 Ağustos 1967'de gerçekleşti ve 1976'da Mi-14PL adı altında helikopter hizmete girdi.
Helikopter, esasen yenilikçi tekne tipi dip ve yan yüzer balonetler nedeniyle oldukça orijinaldi. Arabanın geri çekilebilir bir şasisi vardı.
Of оружия tasarımcılar oldukça iyi bir arama ekipmanı setini barındırabildiler ve Mi-14PL saldırısından bir denizaltı karşıtı (veya gemi karşıtı) torpido veya toplam ağırlığı 2 kg'a kadar olan derinlik yükleri veya 000 kiloton Scalp atomik derinlik yükü taşıyabilirdi.
Toplamda, 1986 yılına kadar, tüm modifikasyonların 273 Mi-14'leri üretildi: denizaltı karşıtı denizaltı, arama ve kurtarma PS ve mayın tarama gemisi BT.
Çok orijinal çıktı, ancak SSCB'de kalandan daha fazla araba ihracat için gönderildi. "Müttefikler" 150 helikopter aldı: Polonya, Vietnam, Bulgaristan, Küba, Yemen, Kuzey Kore, Yugoslavya, Romanya, Doğu Almanya, Suriye ve Libya.
Bazı ülkelerde (Polonya, Ukrayna, Gürcistan vb.) Şu anda helikopterler kullanılmaktadır.
Helikopter neden iyiydi ve neyi hatırladın?
"Liner" lakabı çok önemliydi. Rahat ve ferah bir kabin düzeni ve düşük titreşim için.
Mi-14 çok etkileyici bir menzile sahipti. 5,5 saat havada kalabilir, 1100 km'ye kadar uçabilir veya 2 saat hidroakustik arama yapabilir. Güvenilirlik de güçlü bir noktaydı.
Elbette, helikopterin ana ayırt edici özelliği, suya inme, su yüzeyinde hareket etme ve sonra kalkış yapma yeteneğiydi. Ek olarak, motor arızası durumunda Mi-14, halefi Ka-27'de olduğu gibi suya inebilir ve batmayabilir.
Mi-14'ün 1992'de neden hizmetten kaldırıldığı bir sorudur. Argümanlar çok güçlüydü: Mi-14 aviyoniklerinin eskimesi ve sadece kıyı üslerinden değil, aynı zamanda gemileri taşıyan uçakların güvertelerinden de çalışabilen helikopterlere geçme ihtiyacı. Ve Silahlı Kuvvetlerin genel indirgemesi.
Vardiyada kesintinin dışında bir helikopter belirdi. Ka-27. Gerçekten kalktı ve gemilerin güvertelerine indi, ama ... 2020'deki soru: Bu gemilerden kaç tane kaldı? Ve yakın gelecekte ne kadar inşa edebiliriz?
Ancak aviyonik hakkında, birçok insan helikopterin savunması hakkında tartıştı. Polonyalıların gösterdiği modernizasyonun bir parçası olarak aviyoniği değiştirmek çok kolaydır. Ve tamamen modern bir dolgulu Mi-14PL'ye sahipler, normalde Baltık'ta görevlerini yerine getiriyor. Evet, Polonyalılar ayrıca Mi-14'ü silahlı kuvvetlerden geri çekiyor, ancak bu, yıllarca süren operasyonlardan sonra ancak şimdi yapılıyor.
Birçok yayın yazarı, Mi-14'ün Amerikan özel servisleri ve diplomasisinin amaçlı "çalışmasının" kurbanı olduğu bir versiyonunu ifade etti. Düşük gürültülü olanlar da dahil olmak üzere denizaltıları tespit etmenin bir yolu olarak kendini çok iyi kanıtlayan Mi-14, yeni denizaşırı "arkadaşlarımızı" çok tedirgin etti.
Ve bu nedenle, neredeyse izin verme özelliğinden yararlanarak ve Yeltsin üzerinde gerekli baskıyı yapan Amerikalılar, Mi-14'ü deniz havacılık ve böylece denizaltılarının hayatını büyük ölçüde kolaylaştırdı.
Bu sürüm, Mil Moscow Helikopter Fabrikası'nın baş tasarımcısı Alexander Talov'un (şimdi Mil ve NI Kamov Ulusal Helikopterler Merkezi'nin bir parçası) yaptığı röportajlardan birinde desteklendi.
Ve Amerika Birleşik Devletleri'nin elinin bunun arkasında göründüğüne inananlarla aynı fikirde olmak mümkün değil. Mi-14'ün havacılıktan çekilmesi çok haksız görünüyordu ve Amerikalılar için her şey çok iyiydi.
Mi-14 ve Ka-27'nin SSCB'de görünmesinden sonra, benzer sınıfta daha fazla makinemiz olmadığını kabul ediyoruz. Ve bugün deniz havacılığının denizaltı karşıtı silahlar açısından sahip olduğu tek şey, filonun "eskidiği" Ka-27'dir. Ve bazı Ka-27'ler FSB sınır hizmetinin emrinde.
Ne tür bir helikoptere ihtiyacınız var?
Rusya'nın bugün modern bir denizaltı karşıtı helikoptere ihtiyacı olup olmadığı sorusu (yarından bahsetmiyorum bile) gereksiz. Helikoptere ihtiyaç var ve burada tartışılacak bir şey yok.
Başka bir soru: hangi araba? Çok amaçlı mı yoksa perküsyon mu?
Genel olarak bugün pek çok uzmanın görüşüne göre filomuzun bir nakliye helikopterine çok ihtiyacı var. Dolayısıyla çok amaçlı bir makine.
Genel olarak, Mi-14'ü bir kargo ve yolcu aracı olarak kullanma deneyimi (Converse-Avia şirketi tarafından üretilen Mi-14GP'nin bir modifikasyonu) petrol ve gaz sahalarındaydı. Mi-14GP'nin bir kopyası, 1996-1997'de Hazar'daki sondaj platformlarına başarıyla hizmet verdi.
Yani, Rus Donanması, Mi-14 ve Ka-27'nin yerini alacak yeni bir evrensel amfibi helikopter almalıdır. Ve daha modern motorlara, yeni dijital aviyoniklere sahip olacak. Doğal olarak, pervane kapalıyken 3 noktadan fazla bir dalgada ilave kaldırma kuvvetine dikkat etmek için helikopterler ters döndü.
Ve tabii ki silahlar.
Mi-14PL, basınçlı bir bölmede iki kaset halinde 36 RSL-NM "Chinara" şamandırasına veya 8 RBG-N "Niva" şamandırasına sahipti. Şamandıralar yerine, bölme AT-1 denizaltı karşıtı torpidoyu veya Strizh küçük boyutlu uzaktan kumandalı helikopter denizaltı karşıtı torpido VVT-1'i barındırıyordu. PLAB-50-64, PLAB-250-120 ve PLAB-MK anti-denizaltı bombaları yerleştirmek mümkündü.
Mi-14'ün elektrik santralinin gücü, bir buçuk tondan daha ağır bir ürün olan Scalp nükleer derinlik yükünü helikopterin menziline taşımak için yeterliydi. Genel olarak, 2 kg savaş yükü, bir helikopterde bir dizi silahın çok geniş bir konfigürasyonuna izin verdi.
Üretimin yeniden başlaması
Ancak silah seti ikincil bir konudur. Asıl soru, en azından Mi-14'ün üretimine devam etmek mümkün mü, daha yeni modellerden bahsetmiyorum bile?
Bu kolay değil, Kazan, Tu-160'ın üretimine devam ederken bir dizi sorunla karşılaştı. Tasarım dokümantasyonunun restorasyonu, teknolojik zincirler, ilgili tedarikçiler, projelerde çalışan personel ...
Kazan'daki uçakla başa çıktılar. Bu cesaret verici. Helikopter ile çalışması mümkün.
Tabii ki, eski Mi-14 kısmen yardımcı olacak, bu da modernize edilebilir ve bunun üzerine "elinizi doldurun". Revizyon ve müteakip modernizasyon, tüm döngüyü büyük ölçüde kolaylaştırabilecek bir şeydir.
Kazan'ın yukarıda açıklanan sorunları çözebileceğine ve yeni bir helikopter değilse bile en azından iyi modernize edilmiş bir Mi-14PL üretime başlayacağına dair bir miktar güven var. Daha güçlü motorlar ve yeni nesil aviyoniklerle.
Uzmanlar, bugün filonun ihtiyacının hem denizaltı karşıtı hem de arama kurtarma araçları olmak üzere yaklaşık 100 araç olarak tahmin edildiğine inanıyor.
Önemli olan fantastik projelere kapılmamak. Superjet ve MS-21'e zaten sahibiz, bu yüzden daha rasyonel ve daha gerçekçi hareket etmeliyiz. O zaman havalanmak daha kolay.
Ve son şey. Il-476 ve Tu-160M2 gibi “aslen SSCB'den gelen” projelerin şu anda uygulanmakta olduğu gerçeği, aynı anda iki şeye tanıklık ediyor.
Birincisi, Sovyet uçaklarının ve helikopterlerinin kendileri için oldukça iyi olduğu ortaya çıktı, çünkü 30 yıl sonra henüz yedek parça bulmaları imkansız.
İkincisi, Rus tasarım okulu, yarım yüzyıl önce yeni uçak ve helikopter modelleri icat edenleri geçemiyor.
İkincisi için bir bahane var. Dünyada yıldan yıla birkaç yeni model var. Yine de, yeni bir uçağın ortaya çıkması için bir kontrplak makinesi, keten, vernik ve bir otomobil motoruna ihtiyaç duyulduğunda, geçen yüzyılın başı değil.
Bugün, her yeni uçak veya helikopter bir başarıdır, çünkü sıfırdan geliştirilen bir uçak çok zor bir karar. Bu karmaşık kararlardan oluşan bir kompleks.
Malzemelerin, teknolojilerin, dijital sistemlerin sürekli geliştirildiği düşünüldüğünde sıfırdan çalışmak çok ama çok sorunlu.
Ve burada Amerikalıların izlediği yol oldukça gerçektir. İlk uçuşunu 16'te yapan ve 1974'da hizmete giren F-1979'yı hatırlayalım. Ve hala duruyor. Soru şu ki, ilk uçak 40 yıl sonra Amerikan hava meydanlarının pistlerinde bulunanlardan ne kadar farklı?
Eminim harikadır. İçerideki dış benzerliklerle bu uçaklar tamamen farklıdır.
Bu yol bizim için neden geçerli değil?
Evet, Mi-38'e dayalı bir amfibi geliştirme planları var. Ancak bunun için öncelikle üretim, bakım ve onarımında ustalaşmak için Mi-38'in kendisini "test etmek" gerekir.
Aynı zamanda, her şeyin F-16 tarzında kranklanabildiği bir amfibimiz zaten var. Dahası, filonun gerçekten bu kadar çok amfibi helikoptere ihtiyacı yok. Ve yüzlerce helikopterin iyiliği için yeni bir proje geliştirmeye değmeyebilir.
Bir kez olsun, "Superjet" anlamında "dünyada eşi benzeri olmayan" bir şey inşa etme arzusuyla tüm dünyayı güldürdük. Özünde ve özelliklerinde Brezilya "Embrayer" dır.
Aynı zamanda, daha önce bahsedilen Il-476, yalnızca dıştan Il-76'nın öncüsüne benzer. İçeriden tamamen farklı bir uçak.
Filoyu önemseyenlere göre filomuz için çok gerekli olan denizaltı karşıtı helikopter için neden aynısını yapmıyoruz?