Yuvarlak masa
Bir sonraki akşam yemeği partiniz için dört bin yıl öncesinden mutfakta denenmiş tarifler.
Yale Üniversitesi Halkla İlişkiler ve İletişim Ofisi'nin izniyle.
mKolomb Borsası'nın Yeni Dünya'dan patates, domates, mısır ve biber getirmesinden yıllar önce, Eski Dünyanın temel besin bitki ve hayvanlarının çoğu, bugün Türkiye, Suriye, İran ve Irak olan Yukarı Mezopotamya bölgesinde evcilleştirildi. Buna, bugüne kadar gezegendeki insanlar tarafından tüketilen tüm kalorilerin yarısından fazlasını oluşturan arpa ve buğday, koyun, keçi, inek ve domuz dahildir.
Bu nedenle, bilinen en eski yemek tariflerinin de eski Mezopotamya'dan gelmesi şaşırtıcı değildir. Bu tarifler, Yale Babil Koleksiyonu'nda saklanan bir grup kil tablette bulunabilir.
Eski Mezopotamya'dan bilinen yemekler arasında ekmekler, kekler, turtalar, yulaf lapası, çorbalar, yahniler ve rostolar bulunur. Yiyeceklerin bugün olduğundan daha büyük bir kısmı muhtemelen çiğ yenmiştir. Modern Batı geleneğinden farklı olarak, tatlı ve tuzlu yemekler arasında esaslı bir ayrım olmadığı ve bunların hangi sırayla yenileceğine dair hiçbir gelenek olmadığı görülüyor. Diğer birçok gelenekte olduğu gibi, bir oturma sırasında birçok yemeğin birlikte ve sürekli olarak servis edilmesiyle sunum düzenden önce geldi. Metinler genellikle yiyeceklerin biçimi ve görünümüyle ilgili yakın bir ilgiyi yansıtır ve kazılarda bulunan ayrıntılı mutfak eşyaları ve kalıplar, görsel gösterimine büyük ilgi gösterir.
Bir Babil soytarısıyla ilgili çivi yazılı bir metin, bazen "Cehennem Mutfağı" olarak anılan bir pasaj içerir; bu pasaj, açıkça özgün unsurları burlesk ve açıkça iğrenç olanlarla birleştirmeyi amaçlayan bir dizi karikatür menü sunar; bu menü, hazırlık ve sunumla komik bir alay konusu oluşturur. yemek. Kısa bir alıntı yeterli olacaktır:
Kislīmu Ayı, yemeğiniz nedir?
—Acı sarımsakta eşek gübresi, bozuk sütte saman yiyeceksiniz.
Tebētu Ayı, yemeğiniz nedir?
—Kum yatağında ve Fırat deniz yosununun kaynatılmasında dinlenen kümesten bir kaz yumurtası yiyeceksiniz.
Šabātu ayı, yemeğiniz nedir?
- Hala sıcak ekmek ve köpek kakası ve toz sineklerinin dışkısıyla doldurulmuş bir eşek aygırı kıçını yiyeceksiniz.
Tarifler açıkça gerçek değerinden alınmamakla birlikte, hem malzemelerin mevsimselliği ile ilgili bir endişeyi hem de muhtemelen gerçek pişirmeye de girmiş olan bileşenleri birleştirme ve sunma konusundaki ilgiyi ortaya koyuyorlar.
Koleksiyondaki dört tabletten üçü, MÖ 1730'dan daha geç olmamak üzere Eski Babil dönemine aittir. Dördüncü bir tablet, bin yıldan fazla bir süre sonra Yeni Babil dönemine aittir. Üç Eski Babil tableti aynı el tarafından yazılmadı ve kilin fiziksel analizi, en az iki farklı kaynaktan geldiğini gösteriyor. Tabletlerin tümü, bunların nasıl hazırlanacağına ilişkin talimatları içeren tarifleri listeler. Biri, kısa talimatlar içeren yirmi beş güveç veya et suyu tarifinin özet bir koleksiyonudur. Diğer iki tablet, her biri çok daha ayrıntılı olarak açıklanan daha az tarif içeriyor. Her üç tablet de hasarlı ve sadece yahnileri olan özet tablet, bütünlük içinde birkaç tarifi koruyor. Tariflerin derlenme nedeni bilinmiyor ve şimdiye kadar temsil ettikleri koleksiyonlar benzersiz.
Tarifleri elimizden geldiğince pişirmek, neredeyse dört bin yıllık yemekleri istenilen şekle yakın bir biçimde yeniden üretemeyebilir. Sonuçta, bizi yazarlarından ayıran kültürel uçurum o kadar geniş ki, köprü kurmak imkansız olabilir. Lezzet, estetik hatta yemek yapmanın temel yolları bile zamanla değişir. Öte yandan, birkaç faktör deneysel yaklaşımın lehinde çalışır. İlk belirgin nokta, gıda hazırlamanın fiziksel ve kimyasal süreçlerinin aynı kalmasıdır. Kömürleştirme, kaynatma, mayalama, karamelize etme, tuzlama veya fırınlama, hepsi değişmeyen belirli ilkeleri takip eder. İkincisi, tat kültürden büyük ölçüde etkilense de, insan damak tadına uygun olanın bir dizi dış sınırı vardır. Pek çok tatlı tada sahip molekülden bin kat daha düşük moleküler konsantrasyonlarda acı tadı olan bileşikleri tespit edebiliyoruz. Belirli bir tadın çok fazlası iticidir ve hassasiyetler değişebilse de, tat alma tomurcuklarımızın fizyolojisi, yiyeceklerin ne kadar acı veya tuzlu olabileceği konusunda bir üst sınır sunar.
Üçüncüsü, belirli bir tarifi her pişirdiğimizde, biraz farklı çıkıyor. Tutarlılığın elde edilmesi yıllar alır ve nadiren mükemmeldir. Bu nedenle, belirli bir dizi basit bileşenle, bazı deneylerle, verilen yemeğin kabul edilebilir ve tanınabilir bir versiyonunun ne olacağı parametrelerinin içine girebiliriz. Ve son olarak, diğer pek çok somut olmayan kültürel gelenek gibi, temel prosedürler ve gelenekler bazen yüzyıllarca hatta binlerce yıl sürebilir. Çağdaş geleneğin “etnografik derin dondurucu” olarak hatalı görüşüne dayanan aşırı yorumlamanın bariz tehlikesi, örneğin bölgedeki klasik ve ortaçağ kaynaklarında kanıtlandığı gibi, sürekliliklerin dikkatli bir şekilde incelenmesiyle bir dereceye kadar hafifletilebilir.
Babil tariflerini ortaçağ mutfağı ve günümüz mutfak uygulamaları hakkında bildiklerimizle karşılaştırmak, yahnilerin Irak mutfağında hala baskın olan uzun bir geleneğin erken bir aşamasını temsil ettiğini gösteriyor. Bölgenin bugünün temel gıdası güveç, aromatik ve lezzetlidir, farklı kuzu kesimleri ile pişirilir, genellikle hafifçe koyulaştırılır, işlenmiş koyun kuyruğu yağı ile zenginleştirilir ve baharatlar, otlar ve kuşburnu üyelerinin bir kombinasyonu ile tatlandırılır. allium soğan, sarımsak ve pırasa gibi aile. Bunlar, güveç tarifleri içeren mutfak tabletinde bulunan Babil versiyonlarının doğrudan torunları gibi görünüyor.
Modern öncesi yemek pişirme kılavuzlarının çoğu gibi, Babil tarifleri de her bir bileşenin miktarını nadiren listeler ve bu nedenle, bir hamurun birleştirilmesi veya bir yahninin tuzlanması için uygun oranları belirlemek için temel deneylere ihtiyaç vardır. “Deneysel” yaklaşım da aynı şekilde ancak deneme yanılma yoluyla ele alınabilecek sorulara cevaplar sunar. Örneğin, modern bilim adamları tarafından önerilen şifalı bitki tanımlamalarının çoğu, esas olarak tıbbi özetlere dayanmaktadır ve bu şekilde tanımlanan bitkilerin bazıları, yiyeceklerde kullanıldığında aşırı acı veya belki de keskin bir tat üretebilir.
Burada Yale mutfak tabletlerinden dört tarifi tercüme ediyor ve yorumluyoruz. Pişirme talimatları, modern bir mutfakta tekrarlanan deneylerimizin sonucudur. Güveç tarifleri içeren tablet, talimatları en aza indirir ve birçok modern yemek tarifinin aksine, isimler her zaman doğru gramer durumunda çekimlenmez.
pašrūtum "Gevşeme" tarifi
Bu basit bir tarif ve tabletteki dört büyük vejetaryen yemekten biri. Servis yapmadan önce, biraz kuru ekşi hamur ezilir ve zenginlik ve lezzet için yemeğe eklenir. Tarif oldukça yumuşak çıkıyor, ancak hoş ve hafif bir kişniş ve soğan tadı var. Daha sonraki ortaçağ geleneğinden de bilinen bir tür “rahatlık yemeği” gibi görünüyor. Belki de bu, yahni adını açıklıyor ya da belki de “çözülme”, servis edilmeden önce çorbaya kurutulmuş ekşi hamur eklendiğinde ne olduğunu ifade ediyor. Malzemelerin orantıları denenebilir, ancak bol miktarda pırasa ve kişniş işe yarar.
m tarifi puhādi “Kuzu Yahnisi”
Bu aynı zamanda basit bir tarif. Et kesimi belirtilmemiş. Biz sapları seçtik. Risnātu için, emmer unu ve yağ ile karıştırılmış yarı haşlanmış arpa kullandık ve daha sonra tabağa ufalanan küçük sert kekler halinde kızarttık. Et koyun yağında kavrulur, ardından arpa ve sebzeler ilave edilir. Son olarak, tam yağlı süt dökülür ve kekler güveçte ufalanır. Tencere birkaç saat kaynamaya bırakılırsa süt kesilir, et ve tahıl yumuşar. Ortaya çıkan yemek, ezilmiş pırasa ve sarımsak biberli garnitür ile servis edildiğinde lezzetlidir. çoğul isim risnatu fiilden türetilmiştir rasānu ("ıslatmak, demlemek") ve açıkça çanaktaki bir işlevi ifade eder - "ıslatma" veya benzeri. Tahılı ıslatmak için şarap, su, süt veya bira kullanabilir ve risnātu'yu üretmek için basınçla birleştirebilirdik. Diğer metinlerden keklerin baharatlı ve çeşitli kokulu olabileceğini biliyoruz, ancak tarifte hiçbir şey belirtilmediği için, yemeğin genel tadına en az müdahale etmek için nötr bir seçenek seçtik. Kekleri et suyuna dahil etmek için ayırdık ve ufaladık ve doku için birkaçının tabakta kendi kendine çözülmesine izin verdik.
m tarifi elanutum “Elamite Et suyu”
Kan, modern Batı mutfağında yaygın bir malzeme değildir ve bulunması zor olabilir. Yahudi ve İslam geleneğinde yasaklanmıştır ve bugün Irak'ta bulunmamaktadır. Sadece domuz kanı alabilirdik ama koyun kanı daha iyi olurdu. Ekşi süt ve kan karışımı kulağa tuhaf gelebilir, ancak kombinasyon hafif ekşimsi zengin bir çorba üretir. Onu buraya dahil etmemizin nedeni, esas olarak yabancı kökenli - günümüz İran'ındaki Elam - ve aksi takdirde herhangi bir tabletin içindekiler arasında olmayan dereotu kullanımıdır.
"Tuh'u" tarifi
Bu yemeğin adının anlamı belirsizdir. Benzer bir yahni bugün Bağdat'ta kırmızı pancar yerine beyaz şalgam kullanılarak yapılıyor. Bağdat Yahudileri sınır dışı edilmeden önce kırmızı pancar kullandılar. Tarifi, Aşkenazi topluluğuyla yakın bağları olan kıta Avrupası pancar çorbasıyla ilişkilendirmek cezbedici. Yahniyi öğrencilerle birçok kez pişirdik ve tarif, malzemeleri ölçeklendirerek büyük gruplar için iyi çalışıyor. Öğrenciler arpadan bir bira demlediler ve birkaç gün mayalanmaya bıraktılar. Sonuç, biraz asitli ve sadece eser miktarda alkol içeren hafif bir içecekti. Lezzet açısından en yakın modern ikame, belki de ekşi bira ve Alman Weissbier karışımıdır. Acı Hindistan Soluk Ales çalışmayacak. Garnitür çiğ ve gevrektir ve biberli lezzet katar ve kişniş tohumu ezildiğinde parfümlü çiçekli bir tat verir.
Tarifimiz aşağıdaki malzemeleri içerir:
1 kilo kuşbaşı doğranmış dana eti
½ su bardağı rendelenmiş koyun yağı
½ çay kaşığı tuz
1 bardak bira
½ su bardağı su
1 küçük soğan, doğranmış
1 su bardağı doğranmış roka
1 su bardağı doğranmış Farsça arpacık
½ su bardağı doğranmış taze kişniş
1 çay kaşığı kimyon
1 pound taze kırmızı pancar, soyulmuş ve doğranmış
½ su bardağı doğranmış pırasa
2 diş sarımsak
2 çay kaşığı kuru kişniş tohumu
½ su bardağı ince doğranmış kişniş
½ su bardağı ince kıyılmış kuru üzüm
Doğranmış kuzu etinin tek kat halinde yayılmasına yetecek genişlikte bir tencerede yağı kızdırın. Kuzu ekleyin ve tüm nem buharlaşana kadar yüksek ateşte kızartın. Soğanı katlayın ve neredeyse şeffaf olana kadar pişirmeye devam edin. Kırmızı pancar, roka, kişniş, Farsça arpacık ve kimyonu katlayın.
Nem buharlaşana ve malzemeler hoş bir aroma verene kadar katlamaya devam edin. Biraya dökün. Su ekle. Tencereye hafif bir karıştırma verin. Tencereyi kaynama noktasına getirin. Isıyı azaltın ve havanda ezdiğiniz pırasa ve sarımsağı ekleyin. Yaklaşık bir saat sonra sos koyulaşana kadar güveçte pişirin. Kurrat ve taze kişniş doğrayın ve bir harçla ezin. Güveci tabaklara koyun ve kuru ve iri ezilmiş kişniş tohumları ve ince doğranmış kurrat ve kişniş serpin. Çanak buğulanmış bulgur, haşlanmış nohut ve naan ekmeği ile servis edilebilir.
İtibaren Antik Mezopotamya Konuşuyor: Yale Babil Koleksiyonundan Öne Çıkanlar, Agnete W. Lassen, Eckart Frahm ve Klaus Wagensonner tarafından düzenlendi, Nisan 2019'da Yale Peabody Doğa Tarihi Müzesi için Yale University Press tarafından dağıtıldı. Dokuzuncu bölümden, "Antik Mezopotamya'da Yemek: Yale Babil Yemek Tariflerini Pişirmek" Gojko Barjamovic, Patricia Jurado Gonzalez, Chelsea A. Graham, Agnete W. Lassen, Nawal Nasrallah ve Pia M. Sörensen. İzin alınarak çoğaltılmıştır.
Babil'de Mimarlık
Babil'in yıkılmadan önceki ilk büyüme dönemi mimari açıdan çok önemli olmasına rağmen, neo-Babil dönemi, İmparatorluk düşene kadar devam edecek olan sanatsal temsillerinde çok fazla çeşitlilik ve ihtişam getirdi. M.Ö. 2000 yılında başlayan bu uzun dönemde, daha önce kullanılan ancak 16. yüzyılda rafine edilen kemer ve tonoz mimarisinin uygulanmasının iyileştirilmesi gibi sanat tarihinde büyük önem taşıyan bazı sanatsal ilerlemeler kaydedilmiştir. neo-Babil İmparatorluğu.
Bu çağda Nabucodonosor'un muhteşem sarayları inşa edilmiştir. Nabucodonosor, sayısız prestijli binanın inşasını emreden ünlü bir Babil kralıydı. Ayrıca, bu kral Babil'in gelişmesi için büyük bir liyakatle ödüllendirildi. Diğer kralların başaramadığı şeyleri başardı, çünkü çivi yazısıyla yazılmış kil tabletlerde tanıklıklar bulundu.
Babil kültüründe sanatın özellikleri, ellerinde bulunan yapı malzemeleriyle yakından ilişkilidir.. Taşlar elbette azdı ama bol miktarda çamur ve kil vardı. Binaların yapımında etkili bir şekilde kiriş yapmak için kullanabilecekleri büyük ağaçlar neredeyse yoktu. Bu sınırlamaların ardından yapıları, Sümer yöntemine benzer şekilde, esas olarak kerpiç ve tuğladan yapılmış, taşlarla çimentolanmıştır. Büyük sarayların çoğunda kemerler ve çatılı tonozlar vardı.
Adobe, teraslar ve kalın dış duvarlar inşa etmek için kullanıldı. Duvarlar kerpiç veya kalıplanmış tuğlalardan yapılmıştır (daha sonraki montajı, pişmiş kilden yapılmış büyük seramik kabartmalar ve Kudurrus olarak bilinen kabartma ve yazı içeren taş parçalarıyla devasa duvarlar inşa etmeyi mümkün kılmıştır).
Kudurrus kullanılan genellikle siyah diyorit olan taş bloklarıydı. mülklerin sınırlarını belirlemek. Mülkün sınırlarını tanımlayan ve sınırları değiştirmeye çalışanlara uygulanabilecek korkunç büyülere sahip yazıtlar içeriyorlardı. Babil kültürünün Kudurrus'u, kültürü temsil eden tanrıların veya hayvanların heykellerini içeriyordu, böylece daha heybetli görünecek ve mülkü işgal etmeye çalışan failleri erteleyecekti.
Babilin Asma Bahçeleri
olarak bilinen yüksek bir bina hakkında iyi bilinen bir efsane vardır. "Babilin Asma Bahçeleri" birçok bitki içeren teraslı bir yapı olduğu anlaşılmaktadır. Bahçeler, şu anlamda gerçekten “asılmadı”. iplere ya da herhangi bir şeye asılmadılar.
Görünen o ki, efsanenin zaman içinde nasıl anlatıldığını çeviri hataları belirlemiştir. Elimizde uygun kayıtlar veya en azından Yunan tarihçileri tarafından yapılmayan tasvirler bulunmadığından, bahçeli bu mistik yapı hakkında gerçekleri netleştirmek henüz mümkün olmamıştır.
Ancak Yunan coğrafyacı Estrabon'un ilginç bir açıklaması var. MÖ 1. yüzyılda bahçeleri tanımladı. oluştuğunu yazdı ve üst üste yükselen ve kare sütunlar üzerine oturan tonozlu teraslar. Bu sütunların içi boş olduğunu ve daha büyük ağaçların dikilebilmesi için toprakla doldurulduğunu da açıkladı. Sütunlar, tonozlar ve terasların pişmiş tuğla ve asfaltla inşa edildiğini sözlerine ekledi.
Bahçelerin olası bir doğru yerini bulmak için yapılan son araştırmalar, muhtemelen Babil'de olmadıkları gerçeğine yeni bir ışık tuttu. Tarihçilerin, arkeologların ve uzmanların yüzyıllardır insan hayal gücünü tutsak eden bu mistik ve büyüleyici Babil bahçeleri hakkındaki gerçeği bulmak için yapacakları daha çok iş var.
Babil'in Asma Bahçelerinin Özellikleri
Yaptıkları yapılar, arazinin zorlu olması ve malzeme kıtlığı nedeniyle sade bir tasarıma sahipti. Binaların yapımında kullanılan tuğlalar renkli seramik (pişmiş ve sırlı kil) ile veya üzerine freskler boyadıkları beyaz sıva ile kaplanmıştır.
Bu ustaların, tuğlaların güneş ışığında parıldayarak izleyiciyi nefessiz bırakacak şekilde mükemmelleştirdikleri bir süreçte bu kadar güzel tuğlaları nasıl yaratmayı başardıkları şaşırtıcı.
Mavi pigmentleri yapmak için yapılan karıştırma işleminin, kullanılan maddelerin sıkı bir orantı kontrolünü (en yakın milimetreye kadar) gerektirdiğini ve bu karışımların büyük miktarlarda yapıldığını ve her zaman aynı kusursuz sonuca ulaştığını da hesaba katarsak, sadece bu zanaatkarların bu kadar eski zamanlarda sahip oldukları bilgi ve becerilere şaşırabilirler.
Bazıları egzotik olan güzel bitkiler ve sanatçıların hayal gücünün efsanelerin hikayelerine eşit olduğu fantastik hayvanlar çizdiler. Ayrıca bazı durumlarda Sümerlerin mirasını biraz anımsatan tasarımlarla geometrik şekiller yaptılar ve süsledikleri fiziksel alana uyarlanmış diğer yeni unsurlarla birlikte.
Parçaları hala korunan binalardaki sıralı ve anlatımlı tasarımlar, Babil kültürünün ve genel olarak Mezopotamya bölgesinin tarihi, gelenekleri ve yaşam anlayışı hakkında önemli bilgiler sağlamıştır.
Babil halkı, adı verilen beyaz bir taş kullandı. kaymaktaşı Dicle Nehri'nin belirli yerlerinde bol miktarda bulunan ve üzerine en önemli binaları süslemek için kabartmalar oyulmuş.
çivi yazısı ayrıca sıklıkla süslemelerin bir parçasını oluşturmuş, sahnenin anlatımına katkıda bulunmuş ve ikisinin dengesi sanat eserine zarar vermek yerine mesajını ve dramasını güçlendirdiği için her iki yöntem de rekabet olmadan mekana uyarlanmıştır.
Çivi yazısı da genellikle süslemelerin bir parçasını oluşturdu, sahnenin anlatımına katkıda bulundu ve ikisinin dengesi sanat eserine zarar vermek yerine mesajını ve dramasını güçlendirdiği için her iki yöntem de herhangi bir rekabet olmadan mekana uyarlandı.
Metni resimlerle birlikte sunma geleneğinin sanat tarihi boyunca birçok kültür tarafından kullanılmış olması ve bugün hala geçerli olması ilginçtir. Saray duvarlarının yatay yüzeylerine savaşlar, zaferler ve avlarla ilgili kroniklerin yanı sıra silindirik mühürler, seramik tabletler ve pullarda da görülen hayat ağacını anlatan levhalar yerleştirdiler.
İlaç
Tıpla ilgili en eski Babil metinleri, MÖ 2. binyılın ilk yarısındaki Birinci Babil Hanedanlığı'na kadar uzanır. Bununla birlikte, en kapsamlı Babil tıbbi metni, Borsippalı ümmânû veya baş bilgin Esagil-kin-apli tarafından yazılan Teşhis El Kitabıdır.
Babilliler tanı, prognoz, fizik muayene ve reçete kavramlarını tanıttı. Teşhis El Kitabı ayrıca tanı, prognoz ve tedavide ampirizm, mantık ve rasyonalitenin kullanımını özetleyen terapi ve etiyoloji yöntemlerini tanıttı. Örneğin, metin, bir hastanın vücudunda gözlemlenen semptomların tanı ve prognozu ile birleştirilmesinde kullanılan mantıksal kurallarla birlikte tıbbi semptomların bir listesini ve sıklıkla ayrıntılı ampirik gözlemleri içerir. Özellikle, Esagil-kin-apli çeşitli hastalık ve hastalıkları keşfetti ve bunların semptomlarını, birçok epilepsi ve ilgili rahatsızlık çeşitleri de dahil olmak üzere Teşhis El Kitabında tanımladı.
Eski Babil dönemine ait kil kafa - TarihKutsal Toprak Kandilleri
Musa'nın zamanından Büyük Hirodes'e ve İsa Mesih'in Yahudiye'deki yaşamına kadar Yahudi ve Hıristiyan kandilleri!
Büyük bir krem/gri steatit sığır başı, Filistin, c. MÖ 2. Binyıl, girintili gözlerle iyi biçimlendirilmiş, boyundan delinmiş asma deliği. 34 mm x 18 mm (1 5/16” x 3/4”). Hafif tortular. Ex-East Coast özel koleksiyonu, eski Kaliforniya Antik Sanat Müzesi, erişimden çıkarma (acc. #0520). #AP2381: 399$
Kutsal Topraklar, c. 2. binyıl M.Ö. Aşağı bakan, koşumlu, boynuzlu bir hayvan başı şeklinde çok nadir büyük kabuk muska. Çizilmiş ayrıntı çizgilerinin kalıntıları hala görülebiliyor, üstte asma halkası. 37x17mm. Nadir! Ex East Coast özel koleksiyonu Ex California Museum of Ancient Art, 1989 yılında satın alındı. #AP2397: $250
"Star of Bethlehem" - İnanılmaz Güzel Bir Örnek!
Roma Eyaleti, imparator Augustus altında. Suriye Valisi olarak Quintus Caecilius Metellus Creticus Silanus yönetiminde Suriye, Antakya'da Actian Year 44'ü (MS 13/14) basan özerk bronz sikke. Zeus'un ödüllü başkanı sağ / Ram sağa koşuyor, geriye bakıyor, yukarıda yıldız, Tarih DM'nin altında ANTIOX-E-WN MHTPO-POLEWS. 20 mm, 7.67 gr. ref: tür için McAlee 99 RPC I 4269. Erken Hıristiyanlığın merkezlerinden biri olan Antakya'da vurulan koç, Yahudiye'yi, duruşu da krallığın tanrısallığını simgeliyordu. Turuncu toprak koyu yeşil patine. VF. Thomas B. Lesure Koleksiyonundan. Ex Ponterio 108 (1 Ağustos 2000), lot 213 Ex Classical Numismatic Group (CNG). #CR3269: 450$ SATILDI
Arami/Kenanlı, eski Müzeden Çıkarma!
Kutsal Topraklar, Arami/Kenan, c. 1000 - 800 M.Ö. Çok nadir Arami/Kenanit siyahı Steatit damga mühür, düğme kulplu bir diskten, kaidesi kazıma sözde yazı veya hayvan desenlerinden oluşur. Çap: 24 mm. Hafif mevduat ve ilginç. Nadir! Ex California Museum of Ancient Art'ın katılımdan kaldırılması (acc. # SS4606). #AH2365: 350$
Kenanit, c. 1630 - 1500 M.Ö. Temiz steatit bok böceği. Kaideye insan başlı bir sfenks işlenmiştir. L: 14 mm. Muhtemelen antik çağda bir parmak halkasının parçası olarak giyilirdi. Ex Rilling koleksiyonu, Orange County, CA. #AE3090: 350 $
Kenanit, c. 1700 - 1630 M.Ö. Steatit bok böceği, tabanda simetrik işaretlerden oluşan iki sütun. L: 16 mm, gümüşi beyaz ton, çarpıcı kontrast. Güzellik! Ex Rilling koleksiyonu, Orange County, CA. #AE3110: 399$ SATILDI
Satın almak veya daha fazla bilgi için, BURAYA TIKLAYIN
İsrailli veya Kenanlı. Kutsal Topraklar, c. 1. binyıl M.Ö. Atların çektiği bir arabada bir kralı tasvir eden fantastik küçük kireçtaşı plaket. 27x21mm. Küçük talaş, hafif toprak tortuları. Ex Los Angeles, CA özel koleksiyonu. Nadir! #AH2012: 399$ SATILDI
Eski Suriye, c. MS 3. - 5. Yüzyıl. Küçük taşlı muska erkek figürü. Dalgın pozda pelerinli sakallı bir adam şeklinde serpantinden oyulmuş. Uzunluk: 29 mm. Süspansiyon için delinmiş. Ex Joel L. Malter özel koleksiyonu. #AP2021: 175$ SATILDI
Kutsal Toprak Kandilleri
Musa zamanından Yahudi ve Hıristiyan kandilleri
Büyük Hirodes ve İsa'nın Yahudiye'deki yaşamı!
Kutsal toprak. Tunç Çağı, c. 1500 - 1000 M.Ö. Güzel bronz soketli mızrak başı. Uzun orta kaburga ve kısa soket. Hala çok keskin, eski çağlarda hava koşullarına maruz kalan ve yeniden keskinleşen dar bıçaklı. Güzel kahverengi "nehir" patine. Soketin içinde taşlaşmış ahşap kalıyor! 9 1/2 "uzunluğundan uzun ölçümler. Çok çok havalı. Eski Ortabatı ABD müzesinin kaldırılması. #WP2007x2: 350$ SATILDI
Kutsal toprak. Bronz Çağı, MÖ 1. binyıl. Bronz hançer bıçağı. Orta damarlı dar bıçak, sapın takılması için delikli kısa sap. 197 mm (7 3/4 inç) uzunluğunda. Güzel kırmızıdan yeşile patine ile bozulmamış, bazı toprak birikintileri. Eski Ortabatı ABD müzesinin kaldırılması. #WP2006x2: 275$ SATILDI
Kutsal toprak. Kenanit, c. 1200 M.Ö. Yafa, İsrail'den bir tanrının muhteşem ve devasa Kenan seramik yüzü. Geniş köşeli burunlu, geniş derin gözlü ve dar ağızlı, arka tarafı düz kenarlı içbükey. İyi korunmuş kırmızı astarlı ve çekici tortuları ile güzel bir örnek. Arka tarafta eski koleksiyon numaraları. 61x58 mm (2 7/16" x 2 1/4" pay). Özel stand üzerine monte edilmiştir. Güzel kırmızı renk. Eski Arkeoloji Merkezi, Tel-Aviv. Nadir! #AH2075: 750$ SATILDI
İncil İbrahim'in Zamanı!
1913 - 1915 yılları arasında toplanan Ernest Freemark (1882-1966) koleksiyonundan ince çivi yazılı tablet
Sümer, Ur Hanedanlığı, Umma'dan, MÖ 2111. Enfes küçük çivi yazılı tablet. Resmi mallar ve mesajlar gönderen şehirler arasında seyahat eden “haberciler” (kuryeler) için bira, ekmek, yağ, potas, sarımsak miktarlarını listeleyen standart formatta bir Messenger Metni. Burada adı geçen kişiler şunlardır: Shu-Ishtar, Gi-nu-lum, x […..] ve Ur-Sin. 7. Ay, 4. gün, Yıl Shu-Sin 3. Shu-Ishtar, Gi-nu-lum, x […..] ve Ur-Sin). 7. Ay, 4. gün, 3. Yıl Shu-Sin, Umma'dan. Son derece ince, küçük çivi yazısı metnine sahip güzel yüzeyler. 24x21x8 mm (7/8" x 13/16" x 5/16") ölçülerindedir. Mini bir başyapıt! Numaralı etiketi kenarına mürekkeple yazılmış Freemark referansı #6. Ayrıca Bay Freemark'ın “No. 6 Sümer Çivi Yazılı Tablet MÖ 2117 Ur Hanedanı, İbrahim Zamanı." Ernest Freemark (1882-1966) koleksiyonundan, 1913 ve 1915 yılları arasında derlenmiş eski R. Knickerbocker koleksiyonu, New York, inişe göre (New York'un ünlü Knickerbocker ailesi). Verilen zarf, mektup ve kimliklerin tam bir kopyası ile birlikte gelir. Buna şunlar dahildir: Yakın Doğu Çalışmaları Bölümü Başkanı George G. Cameron'un Michigan Üniversitesi'nden 29 Nisan 1952 tarihli mektubu. "Çivi Yazısı Belgeleri, EC Freemark, Elmore, Ohio'nun mülkiyetindedir." "Tabletlerin tamamı Yale Üniversitesi'nden Albrecht Goetze tarafından yeniden pişirildi ve tercüme edildi". #AP2065: 950$ SATILDI
Kutsal Topraklar / Levant, c. 1. binyıl M.Ö. Kambur bir boğanın mükemmel bronz heykelciği. Harika formda, hafif tortulu koyu zeytin yeşili patine. Bir zamanlar bir standa yapıştırıldığı yerde küçük delik. Uzunluk: 3,9 cm (1 1/2 inç). #AP2401: 250$ SATILDI
Antik Kutsal Topraklar (Filistin), c. M.Ö. 3000. 5.000 yıllık savaş silahlarını kopyalayan, dört topuzlu erken bir topuz başlı muska. Krem mermere iyi oyulmuş, asma için yatay delikli uzun sap. 19 mm x 14 mm x 8,5 mm. Benekli tortular ve hafif ayrışma. Ex-East Coast özel koleksiyonu, Ağustos 1980 ile Ağustos 1983 arasında satın alındı Ex-California Antik Sanat Müzesi, 1989 bağışlandı (acc. #0021). #AP2380: 350$ SATILDI
Kutsal toprak. Roma dönemi, MS 1. yüzyılın başları. Harika bronz balık kancası! H: 35mm (1 3/8"), toprak tortulu zeytin yeşili patine. Doğrudan İncil, Matta 4:19 bölümü ile ilgilidir. İsa, Celile Denizi'nin yanında yürürken, Simun'u ve kardeşi Andreas'ı görür. "Gel Beni takip et, dedi İsa, seni insan balıkçıları yapacağım." Ex-David Liebert, The Time Machine, New York. #AH2275: 199$ SATILDI
Kutsal toprak. Roma dönemi, MS 1. yüzyılın başları. Harika bronz balık kancası! H: 36mm (1 1/2quot), toprak tortulu zeytin yeşili patine. Doğrudan İncil, Matta 4:19 bölümü ile ilgilidir. İsa, Celile Denizi'nin yanında yürürken, Simun'u ve kardeşi Andreas'ı görür. "Gel Beni takip et, dedi İsa, seni insan balıkçıları yapacağım." Ex-David Liebert, The Time Machine, New York. #AH2282: 199$ SATILDI
Kutsal Topraklar, c. 2. binyıl M.Ö. Üstte asma halkalı bronz açık iş silindirik kolye. Derin zeytin yeşili patine, toprak tortuları. Uzunluk: 34mm. Belki bir zamanlar küçük bir önem nesnesi içinde tutulmuştur. Nadir! Ex East Coast özel koleksiyonu Ex California Museum of Ancient Art, 1989'da satın alındı. #AP2399: $175 SATILDI
Kutsal Topraklar, c. 2. binyıl M.Ö. Stilize bir insan figürü şeklinde güzel bir sedef muska annesi. Güzel yanardöner gümüşi-mavi renk, bir ucunda asma halkası. Uzunluk: 31 mm. Nadir! Ex East Coast özel koleksiyonu Ex California Museum of Ancient Art, 1989'da satın alındı. #AP2398: $250 SATILDI
Kutsal toprak. Eski Ahit Dönemi. Demir Çağı III, c. 800 - 586 M.Ö. Nadir bir Demir Çağı gri taş kozmetik kasesi, kalın yapılı, dar yassı tabanlı ve geniş yassı ağızlı, çentikli taralı bantlar ve merkezi yuvarlak bir kasenin etrafındaki dairelerle süslenmiştir. G: 4 3/8 inç (11 cm). Hafif tortular. Ex Avraham Halbersberg emlak Ex Clark koleksiyonu, Santa Barbara. #AH2417: 450$ SATILDI
Kenanit, c. 1700 - 1630 M.Ö. Mükemmel sırlı steatit bok böceği. Merkezi bir kartuşla (oval) oyulmuş, şans ve müjde işaretleri içeren kaide, üstte ve altta 'en-ra' formülünü çevreleyen kırmızı taçlara sahiptir. L: 19 mm. Ex Rilling koleksiyonu, Orange County, CA. #AE3111: 399$ SATILDI
Antik Kutsal Topraklar, Levanten, c. 1. binyıl M.Ö. Güzel bronz muska erkek figürü. Sağ eli Harpokrates tarzında yüzüne dönük, sol eli tabanının arkasında, uzun cübbe giymiş bir adamı tasvir eder. Arkada asma halkası ile sağlam. L: 27 mm. Ex Joel L. Malter özel koleksiyonu. #AP2023: 250$ SATILDI
Eski Suriye, c. MS 3. - 5. Yüzyıl. Küçük taşlı muska erkek figürü. Düşünceli pozda pelerinli sakallı bir adamın stilize edilmiş biçiminde siyah serpantinden yapılmış. Uzunluk: 25 mm. Süspansiyon için delinmiş. Ex Joel L. Malter özel koleksiyonu. #AP2022: 125$ SATILDI
Kutsal toprak. Kenanit, c. 1200 - 600 M.Ö. Pişmiş toprak bereket tanrıçasından güzel bir büst. Önden detaylı özelliklerle kalıplanmış, uzun bir başlık, kolyeler, küpeler takmış ve göğsüne bir tablet tutarak. Y: 1 5/8" (4,2 cm). Geniş, metal bir disk tabanına monte edilmiş hafif tortular. Ex Wiltshire, Birleşik Krallık özel koleksiyonu: TE Lawrence'ın ("Arabistanlı Lawrence") küçük kardeşi Amold Walter Lawrence'ın mülkünden, 1900-1991. Diğerlerinin yanı sıra UR kazısına katılan tarihçi. Dünya Savaşı öncesinde toplanmıştır. #AP2119: 599$ SATILDI
Kutsal Topraklar, c. MÖ 2.-1. binyıl. Merkezi bir delik olan büyük dikdörtgen kaymaktaşı boncuk. 44 mm (1 3/4 inç) büyüklüğünde, çok kalın ve ağır! Beyaz yanardöner yüzeyleri temizleyin. eski Los Angeles, CA koleksiyonu. #AB2021: 99$ SATILDI
David'in yıldızı?
Kutsal Topraklar, c. 1000 M.Ö. 6 köşeli yıldız ile fantastik hematit silindir conta! Her iki tarafında bir kulp veya benzerine monte etmek için merkezi çöküntüler bulunan ve stilize hayvanlar ve kült nesneleri arasında stilize edilmiş bir oturan figürü, merkezde altı köşeli bir yıldız tasvir ediyor. İncil Kralı David (c. 1010-970 BCE) zamanında yapılmıştır. 13x16mm. Ex Robert Wilson Koleksiyonu, 1967'de Beyrut'ta satın alındı. NADİR! #AP2267: 950 $ SATILDI
Kutsal Topraklar, c. 325-638 AD. Harika bronz çapraz kolye. Merkezdeki yuvarlak alanda bir zamanlar muhtemelen bir taş veya cam kakma bulunuyordu. H: 37 mm (1 7/16"), zeytin yeşili patinalı ve ağır toprak dolgulu, büyük asma halkası. İsrail'de bulundu! eski Kudüs, İsrail galerisi. Nadir! #JM2287: 250$ SATILDI
Kutsal Topraklar, c. 2. binyıl M.Ö. Harika krem mermer silindir conta. Noktalı bir çerçeve içinde, uzun mızrak tutan iki ayakta duran adamı tasvir eder. Y: 2,9 cm. Ex Wiltshire, Birleşik Krallık özel koleksiyonu. #AH2228: 550$ SATILDI
Kutsal toprak. Kenanlı, MÖ Geç 2. Binyıl. Güzel siyah klorit silindir contası. Diğer stilize figürlerle birlikte ayakta duran bir figür ve iki sıra nokta ile oyulmuştur. Güzel taş, iyi patine, hafif tortular. Bkz. Marcopoli 662. ref: L 1.93cm. Eski kullanımdan iyi yıpranmış! Ex California Museum of Ancient Art De-Accession (Env. #CS5016), 1989'da satın alındı. Müze kalitesinde sunumla birlikte gelir. #AP2230: 399$ SATILDI
Kutsal toprak. Roma dönemi, MS 1. - 3. yüzyıl. Boğa başlı büyük pişmiş toprak plak. Tasmadaki burun bandı görünür şekilde filetolu olarak tasvir edilmiştir. Üstte asma deliği ile güzel bir şekilde detaylandırılmıştır. 2 3/8 inç x 2 1/8 inç (6 x 5,4 cm). Hafif tortular. Eski David Liebert, Zaman Makinesi, NY. #AH2274: 325$ SATILDI
Kutsal toprak. Roma dönemi, c. MS 1-3. yüzyıl. Sevimli küçük bronz kurbağa muska! U: 2 cm (3/4"), askı halkası sağlam ve güçlü. Zeytin yeşili patine, kırmızımsı toprak birikintileri. Eski Yakın Doğu'da kurbağa, doğurganlığın bir simgesiydi. Nil'in taşmasından sonraki mevsimde, Nil Deltası'ndaki tarlalar son derece verimliydi. Aynı zamanda ve ayrıca sel nedeniyle, çok sayıda kurbağa vardı. Bu nedenle, eskiler kurbağaları doğurganlığın bir sembolü olarak ilişkilendirdiler. Kitabın yazarı David Hendin tarafından imzalanmış bir fotoğraflı orijinallik makbuzu eşliğinde İncil Paraları Kılavuzu. #AH2281: 250$ SATILDI
Kutsal toprak! Antik Samiriye, Yahudiye, c. MS 7. yüzyıl. Kutsal Topraklarda erken bir Hıristiyan tarafından giyilen fantastik ve çok nadir küçük bronz haç yüzük! Çerçeve süslü bir "Latin" haçı, halka çapı sadece 16 mm, yaklaşık 1 1/2 ABD boyutunda. Zeytin yeşili patine, ağır toprak birikintileri. eski Kudüs, İsrail koleksiyonu. #JR2293: 350$ SATILDI
Kutsal Topraklar veya Anadolu, c. MÖ 2.-1. binyıl. Büyük siyah taş nervürlü silindirik kolye. Y: 5,37 cm. Kaynak: 1989'dan önceki büyük bir New York koleksiyonundan Ex California Museum of Ancient Art Deaccession (acc. #0013). #AP2443: 275$ SATILDI
Kutsal toprak. Kenanit, c. 1200 - 1000 M.Ö. Birbirine bakan oturan bir çift figürü gösteren küçük bir siyah klorit silindir mühür. Boy: 1.35cm. Kullanıma sunma dahil değildir, ancak açmanız için biraz kil ekleyebilirim. Ex California Museum of Art De-Accession, aslen 1989'da müzeye bağışlandı. #AP2232: 399$ SATILDI
Kutsal Topraklar, c. MÖ 1. yüzyıl - MS 1. yüzyıl. Büyük demir olta kancası! İsrail, Celile'nin dışında bulundu. Ex-Los Angeles, CA özel koleksiyonu. 81 mm (3 1/4quot) uzunluğunda! #AR2051x2: 225$ SATILDI
Kutsal toprak. Kenanit, c. 1550 - 1200 M.Ö. Büyük bir sunağa bakan boynuzlu bir keçiyi tasvir eden nadir Kenan fayans silindir mühür. Uzunluk: 20 mm. Açık beyaz renk ile bozulmamış, biraz mavi iz. Küçük kenar talaşı. Ex Los Angeles özel koleksiyonu. #AH2069: 450$ SATILDI
Kutsal Topraklar, c. 1. binyıl M.Ö. Hem elbiseye benzer kostüm giyen hem de ellerini kenetleyen ayakta duran bir çifti betimleyen büyüleyici bir kalsit adak heykelciği, bir kayışla asılı küçük bir çantayı tutan kadın. İlginç bir parça, badem gözlü figürler, kadının saçı fileto ile bağlanmış. Önde stilize yazı ve arkada dikey çizgiler bulunan entegre taban üzerinde. 6quot (15,2 cm) boyunda duruyor. Eski Joseph C. Morton koleksiyonu. Efsanevi! #AH2067: 1200$ SATILDI
Kutsal toprak. Kenanit, c. 1200 M.Ö. Yafa, İsrail'den bir tanrının Büyük Kenan seramik yüzü. Elle modellenen özelliklerle: geniş köşeli burun, kalın kaş çizgileri, delinmiş kulak ve dar çene. Boyunca ağır maden yatakları. 1 1/2" (38 mm). Özel stand üzerine monte edilmiştir. Eski Arkeoloji Merkezi, Tel-Aviv. #AH2076: 650$ SATILDI
Kutsal Topraklar, c. MS 5-7. Yüzyıl. Fantastik ve esrarengiz BÜYÜK oyma üçgen seramik kolye. Sağa bakan bir süvari ile bir tarafı kazınmış, iki yanında yıldızlar, yukarıda yatay çizgi. Belirsiz bir tasarıma sahip diğer taraf. Üstten büyük süspansiyon deliği. Bazı yüzey aşınması ve tortular. Daha fazla çalışmaya değer! Y: 2 1/4" (5.6cm). Ex-New York City özel koleksiyonu. #AP2142: 475$ SATILDI
Antik Kutsal Topraklar, c. 1. binyıl M.Ö. Güzel carnelian boncuk. 12 mm (7/16 inç) ölçülerindedir. güzel renk ve daha açık dönen damarlar ile. eski Los Angeles, CA özel koleksiyonu. #AP2281: 60$ SATILDI
İncil'e uygun Roma balık ağı aracı!
Antik Roma, c. MS 1.-2. yüzyıl. Bronz balık ağı tamir aleti, İsa'nın öğrencileri tarafından kullanılanla aynı tip. Benzer araçlar İsrail'in Celile yakınlarında bulundu. Bkz. Yeni Ahit'te Matta:4, 18-22 ayetleri, onun ilk öğrencileri olan ilk dört balıkçının çağrısını tanımlar: ikisi, Simun Petrus ve Andreas, denize ağ atıyorlardı ve ikisi, Yakup ve Yuhanna , babaları Zebedee ile birlikte çalışarak ağlarını tamir ediyorlardı. Öğrenciler, İsa'nın "insan balıkçıları" dediği şey olmak için mülklerini ve ailelerini terk ediyor. tipi için bkz. Mendel Nun, "Yeni Ahit'te Celile Denizi ve Balıkçıları", s. 31. 12,5 cm (4 7/8”) uzunluğunda, güzel, hafif zeytin yeşili patine. eski Santa Barbara County, CA skolastik koleksiyonu. #AR2802: 250$ SATILDI
Kutsal Topraklar, c. 1. binyıl M.Ö. Bir müzisyeni betimleyen fantastik pişmiş toprak kolye! Oval biçimli, ön kısmı bir oyma izlenimini taşıyor, oturan bir figürü gösteriyor, sağa dönük, iki eli uzanmış, üstte bir lir veya başka bir müzik aleti asma halkası çalıyor. Kral Davut'a benzetilen bir tasvir! Ve onun zamanından çıkıyor. 27x20mm. Hafif tortular. Ex-East Coast özel koleksiyonu Ex-California Antik Sanat Müzesi, 1989 yılında bağışlanmıştır. (0008). Büyüyen koleksiyonlarını oluşturmak amacıyla Antik Sanat Toplama Fonu için fon toplamak amacıyla katılım iptal edildi. #AP2264: 325$ SATILDI
Kutsal toprak. Gerçek Haç Bulla. İnanılmaz ve çok nadir bir antik kutsal kalıntı! Haç'ın iki yanında Aziz Peter ve Paul'ün büstlerini gösteren pişmiş toprak bir jeton. Tarih: MS 625 dolaylarında. Boyut: 20.28 mm. 2.21 gram. Durum: Doğal bul patina ile bozulmamış. Ön yüzde, tip için normalden çok daha net temsiller. Baldwins'e 1993 dolaylarında Londra'dan gelen orijinal buluntudan. Menşei: Orijinal buluntu, 1993 dolaylarında Londra'da Baldwins tarafından satın alındı. Buluntuda iki ana tip vardı: burada gösterilen tip ve farklı tipte bir parçayı gösteren daha küçük bir grup. haç etrafında efsane. İkinci tipin bir örneği British Museum koleksiyonundadır. Mitchiner koleksiyonundaki örneklere tam bir sayfa ayırıyor. MS 7. yüzyılda Bizans ve Sasani İmparatorlukları arasındaki savaş sırasında II. Hüsru, Kudüs'ü ele geçirdi ve savaş ganimeti olarak gerçek haçı aldı. İran'a geri götürülen Herakleios tarafından geri alındı ve Konstantinopolis'e götürüldü ve daha sonra Küçük Asya'dan Kudüs'teki dinlenme yerine geri götürüldü. Dönüş yolculuğu sırasında efsaneye göre haçtan bir parça alınıp yakıldı, küller kil ile karıştırıldı ve gerçek haçın Kudüs'e dönüşünü anmak için jetonlar yapıldı. Jetonlar, haç açılarında Aziz Peter ve Aziz Paul'un başlarıyla gerçek haç izlenimini gösterir. Referans: Mitchiner 1062-70 cf. Hac: Becket'ten Elvis'e, 1995, hayır. 82. Eski Baldwin'in 1980'ler. #AH2283: $675 SATILDI
Kutsal Topraklar, MÖ 1. binyıl. Bir dağ keçisinin fantastik ve çok nadir oyulmuş kemik başı. Profilde gösterilen, sola bakan, güzel kazınmış özellikler, uzun kavisli boynuz. G: 25 mm (1 inç) güzel kahverengi patine ile.Eski David Liebert, Zaman Makinesi, New York. #AH2273: 299$ SATILDI
Kutsal toprak. Gerçek Haç Bulla. İnanılmaz ve çok nadir bir antik kutsal kalıntı! Haç'ın iki yanında Aziz Peter ve Paul'ün büstlerini gösteren pişmiş toprak bir jeton. Tarih: MS 625 dolaylarında. Boyut: 17 mm. 1.62 gram. Durum: Bozulmamış, koyu kırmızımsı-kahverengi renk. Ön yüzde, tip için normalden çok daha net temsiller. Menşei: Orijinal buluntu, 1993 dolaylarında Londra'da Baldwins tarafından satın alındı. Buluntuda iki ana tip vardı: burada gösterilen tip ve haç etrafında efsane gösteren farklı tipte bir parça gösteren daha küçük bir grup. İkinci tipin bir örneği British Museum koleksiyonundadır. Mitchiner koleksiyonundaki örneklere tam bir sayfa ayırıyor. MS 7. yüzyılda Bizans ve Sasani İmparatorlukları arasındaki savaş sırasında II. Hüsru, Kudüs'ü ele geçirdi ve savaş ganimeti olarak gerçek haçı aldı. İran'a geri götürülen Herakleios tarafından geri alındı ve Konstantinopolis'e götürüldü ve daha sonra Küçük Asya'dan Kudüs'teki dinlenme yerine geri götürüldü. Dönüş yolculuğu sırasında, haçtan bir parça alınıp yakıldığı, daha sonra küllerin kil ile karıştırıldığı ve gerçek haçın Kudüs'e dönüşünü anmak için jetonlar yapıldığı söylenmektedir.. Jetonlar, haç açılarında Aziz Peter ve Aziz Paul'un başlarıyla gerçek haç izlenimini gösterir. Referans: Mitchiner 1062-70 cf. Hac: Becket'ten Elvis'e, 1995, hayır. 82. Eski Baldwin'in 1990'lardaki eski David Liebert, The Time Machine, NY. #AH2297: $675
SATILDI - Alternatif mevcut!
Kenanit, c. 1630 - 1500 M.Ö. Temiz steatit bok böceği. Tabanda altın bir işaret, kırmızı taçlar ve merkezi bir kheper (bok böceği) yanında bulunan Horus şahinleri de dahil olmak üzere şans ve refah işaretleri oyulmuştur. L: 17 mm. Muhteşem kemik rengi, parlak yüzeyler. Güzel yüksek kemerli gövde ve Yeni Krallık Mısırlı tiplerini anımsatan iyi tanımlanmış bacaklar. Ex Rilling koleksiyonu, Orange County, CA. #AE3088: 375$ SATILDI
Eski Babil dönemine ait kil kafa - TarihYüz özellikleri gibi diğer görünür insan özellikleri yaşla birlikte önemli ölçüde değişir, ancak parmak izleri nispeten kalıcıdır. Derin yara izine neden olan yaralanmalar veya ameliyatlar veya sürtünme sırtının biçimlendirici katmanlarına zarar veren cüzzam gibi hastalıkların, parmak ve avuç içi özelliklerinin bir kişinin yaşamı boyunca hareket ettiği veya birim ilişkilerini değiştirdiği (ve yaralanmalar, yara izi) hiçbir zaman gösterilmemiştir. ve hastalıklar doğal olmayan değişimin açıklayıcı göstergeleri sergileme eğilimindedir).
Daha önceki uygarlıklarda, insanları suçlu olarak işaretlemek için damgalama veya sakat bırakma (elleri veya burunları kesme) kullanılıyordu. Hırsız, hırsızlığı yapan elden yoksun bırakıldı. Eski Romalılar, paralı askerlerin firarını tespit etmek ve önlemek için dövme iğnesini kullandılar.
1800'lerin ortalarından önce, "kamera gözleri" olarak adlandırılan olağanüstü görsel hafızaya sahip kolluk kuvvetleri, daha önce tutuklanmış suçluları yalnızca görerek teşhis etti. Fotoğraf hafıza üzerindeki yükü azalttı, ancak suçlu kimlik sorununun cevabı değildi. Kişisel görünümler değişir.
1870 civarında, Fransız antropolog Alphonse Bertillon, vücudun belirli kemikli bölümlerinin boyutlarını ölçmek ve kaydetmek için bir sistem tasarladı. Bu ölçümler, teoride yalnızca bir kişiye uygulanacak ve yetişkin yaşamı boyunca değişmeyecek bir formüle indirgendi. Bertillon ayrıca, vücut ölçümleri ve parmak izleri ile eş zamanlı olarak çekilen tutuklama fotoğrafları (sabıka fotoğrafları) kavramına da öncülük etmiştir.
Bertillon Sistemi sonraki otuz yıl boyunca birçok ülkede genel olarak kabul edildi, ancak antropometrik ölçüm sistemi, Will West adında bir adamın Kansas, Leavenworth'taki ABD Hapishanesine mahkûm edildiği 1903 olaylarından hiçbir zaman kurtulamadı. Hapishanede zaten Bertillon ölçüleri neredeyse aynı olan ve adının William West olduğu bir mahkumun olduğu keşfedildi.
Yapılan incelemede birbirine çok benzeyen iki erkek olduğu belirlendi. İsimleri William ve Will West'ti. Bertillon ölçümleri, onları aynı kişi olarak tanımlayacak kadar benzerdi. Ancak parmak izi karşılaştırmaları hızlı ve doğru bir şekilde biyometriyi (parmak izi ve yüz) iki farklı kişiye ait olduğunu belirledi. (Yıllar sonra açıklanan hapishane kayıtlarına göre, Batılı erkekler görünüşte tek yumurta ikiziydi ve her birinin aynı yakın aile akrabalarıyla yazışma kayıtları vardı.)
tarih öncesi
Sürtünme sırtı derisine benzer oymalara sahip antik eserler, dünyanın birçok yerinde keşfedilmiştir. Nova Scotia'da sırt desenli bir elin resim yazısı keşfedildi. Eski Babil'de ticari işlemler için kil tabletlerde parmak izleri kullanılıyordu.
MÖ 200'ler - Çin
Qin Hanedanlığı'na (MÖ 221-206) ait Çin kayıtları, hırsızlık soruşturmaları sırasında el izlerinin kanıt olarak kullanılmasıyla ilgili ayrıntıları içerir.
Sürtünme sırtı izlenimleri taşıyan kil contalar hem Qin hem de Han Hanedanları döneminde (MÖ 221 - MS 220) kullanılmıştır.
MS 1400'ler - Pers
Khajeh Rashiduddin Fazlollah Hamadani'ye (1247-1318) atfedilen 14. yüzyıl Farsça kitabı "Jaamehol-Tawarikh" (Evrensel Tarih), kişileri parmak izlerinden tanımlama uygulaması hakkında yorumlar içerir.
1600'ler
1684 - Büyüdü
1684'teki "Londra Kraliyet Cemiyeti'nin Felsefi İşlemleri" makalesinde, Dr. Nehemiah Grew, sürtünme sırtı cilt gözlemlerini yayınlayan ilk Avrupalıydı.
1685 - Bidloo
Hollandalı anatomist Govard Bidloo'nun 1685 tarihli "İnsan Vücudunun Anatomisi" adlı kitabı, sürtünme sırtı derisinin (papiller sırt) ayrıntılarının açıklamalarını içeriyordu.
"İnsan Vücudunun Anatomisi"nden Tablo 4.
1686 - malpighi
1686'da, Bologna Üniversitesi'nde (İtalya'da) bir anatomi profesörü olan Marcello Malpighi, incelemesinde parmak izi çıkıntıları, spiraller ve halkalar kaydetti. Yaklaşık 1.8 mm kalınlığındaki bir deri tabakasına onun adı "Malpighi" tabakası verildi.
Grew, Bidloo veya Malpighi, sürtünme sırtı derisinin benzersizliğinden veya kalıcılığından hiç bahsetmedi.
1700'ler
1788 - Mayer
Alman anatomist Johann Christoph Andreas Mayer, sürtünme sırtı cilt desenlerinin çizimlerini içeren Uygun Açıklamalı Anatomik Bakır Plakalar kitabını yazdı. Mayer, "Deri çıkıntılarının düzeni iki kişide asla tekrarlanmasa da, bazı kişiler arasında benzerlikler daha yakındır. Diğerlerinde farklılıklar belirgindir, ancak düzenleme özelliklerine rağmen hepsinin belirli bir benzerliği vardır” (Cummins ve Midlo, 1943, sayfa 12-13). Mayer, sürtünme sırtı derisinin benzersiz olduğunu açıklayan ilk kişiydi.
1800'ler
1823 - Purkinje
1823'te Breslau Üniversitesi'nde anatomi profesörü olan Jan Evangelista Purkinje, dokuz parmak izi modelini tartışan tezini yayınladı. Purkinje, kişisel kimlik tespiti için parmak izlerinin değerinden bahsetmedi. Purkinje, çoğu İngilizce yayında John Evangelist Purkinje olarak anılır.
1856 - Welcker
Halle Üniversitesi'nden Alman antropolog Hermann Welcker, 1856'da ve 1897'de kendi sağ elini yazdırarak sürtünme sırtı derisinin kalıcılığını inceledi, ardından 1898'de bir çalışma yayınladı.
1858 - Herschel
İngilizler, Temmuz 1858'de Hindistan'ın Jungipoor kentindeki Hooghly Bölgesi Baş Yargıcı Sir William James Herschel'in parmak izlerini ilk kez yerel sözleşmelerde kullandığında parmak izlerini kullanmaya başladı. Herschel, bir hevesle ve kişisel kimliğini düşünmeden, yerel bir iş adamı olan Rajyadhar Konai'ye bir sözleşmeye elini yazdırdı.
Amaç "almaktı. [onu] imzasını reddetme düşüncesinden korkutmak için." Yerli uygun şekilde etkilendi ve Herschel, yapılan her sözleşmede avuç içi izleri - ve daha sonra, sadece sağ İşaret ve Orta parmakların baskılarını - istemeyi alışkanlık haline getirdi. yerlilerle. Belgeyle kişisel temasın, sözleşmeyi basitçe imzalamaktan daha bağlayıcı hale getirdiğine inanıyorlardı. Böylece, parmak izlerinin ilk geniş ölçekli modern zaman kullanımı bilimsel kanıtlara değil, batıl inançlara dayanıyordu.
Ancak Herschel'in parmak izi koleksiyonu büyüdükçe, mürekkepli izlenimlerin gerçekten de kimliği kanıtlayabileceğini veya çürütebileceğini fark etmeye başladı. Parmak iziyle ilgili deneyimi kuşkusuz sınırlı olsa da, Sir William Herschel'in tüm parmak izlerinin kişiye özgü ve aynı zamanda o bireyin yaşamı boyunca kalıcı olduğuna dair özel inancı, bu parmak izlerinin kullanımını genişletmesi için ona ilham verdi.
1863 - kurye
Paris'teki Val-de-Grce'den Profesör Paul-Jean Coulier, (gizli) parmak izlerinin kağıt üzerinde iyot dumanı ile geliştirilebileceğine dair gözlemlerini yayınladı, bu tür gelişmiş izlenimlerin nasıl korunacağını (düzeltileceğini) açıkladı ve şüphelileri belirleme potansiyelinden bahsetti. büyüteçle parmak izi.
1877 - Taylor
Amerikalı mikroskopist Thomas Taylor, herhangi bir nesne üzerinde bırakılan parmak ve avuç izlerinin suçları çözmek için kullanılabileceğini öne sürdü. The American Journal of Microscopy and Popular Science dergisinin Temmuz 1877 sayısında, Taylor'ın bir dersinin şu açıklaması yer aldı:
Mikroskop Altında El Izleri. - Yakın tarihli bir konferansta, Washington, DC Tarım Bakanlığı'nın mikroskop uzmanı Bay Thomas Taylor, bir ekranda avuç içi ve parmak uçlarındaki işaretlerin görünümünü sergiledi ve olasılığa dikkat çekti. herhangi bir nesne üzerinde bırakılan el izlerini, şüpheli kişilerin ellerinden alınan balmumu izleriyle karşılaştırarak suçluları, özellikle de katilleri teşhis etmek. Katiller söz konusu olduğunda, kanlı ellerin izleri çok elverişli bir fırsat sunacaktır. Bu yeni bir el falı sistemidir.
1870'ler-1880 - Fauller
1870'lerde, Japonya'nın Tokyo kentindeki Tsukiji Hastanesi'nin İngiliz Cerrahı ve Başmüfettişi Dr. Henry Faulds, "tarih öncesi" çömlek örneklerinde parmak izlerini fark ettikten sonra "deri karıkları" çalışmasına başladı. Bilgili ve çalışkan bir adam olan Faulds, yalnızca parmak izlerinin bir kimlik belirleme aracı olarak önemini kabul etmekle kalmadı, aynı zamanda bir sınıflandırma yöntemi de geliştirdi.
1880'de Faulds, sınıflandırma sisteminin bir açıklamasını ve mürekkepli izlenimleri kaydetmek için tasarladığı formların bir örneğini Sir Charles Darwin'e iletti. Darwin, ileri yaşta ve kötü sağlık durumunda, Dr. Faulds'a kendisine hiçbir yardımı olamayacağını bildirdi, ancak materyalleri kuzeni Francis Galton'a ileteceğine söz verdi.
Yine 1880'de Dr. Henry Faulds, Scientific Journal'da "Nature" (doğa) adlı bir makale yayınladı. Kişisel tanımlama aracı olarak parmak izlerini ve bu parmak izlerini kaydetme yöntemi olarak yazıcı mürekkebinin kullanımını tartıştı. Aynı zamanda ilk gizli parmak izi kimliğine de sahip oldu - bir alkol şişesine bırakılan yağlı bir parmak izi.
1882 - Tekin
1882'de New Mexico'daki U.S. Geological Survey'den Gilbert Thompson, sahteciliği önlemeye yardımcı olmak için bir belgede kendi parmak izini kullandı. Bu, Amerika Birleşik Devletleri'nde bilinen ilk parmak izi kullanımıdır. Gilbert Thompson tarafından "Lying Bob"'a verilen 75 dolar tutarındaki 1882 tarihli makbuzun büyük resmini görmek için aşağıdaki resme tıklayın.
1882 - Bertillon
Alphonse Bertillon, Paris, Fransa'da Polis İlinde bir memur, vücudun parçalarının ölçümlerini kullanarak antropometri veya Bertillon Sistemi olarak bilinen bir sınıflandırma sistemi tasarladı. Bertillon'un sistemi, baş uzunluğu, baş genişliği, orta parmak uzunluğu, sol ayağın uzunluğu ve önkolun dirsekten orta parmağın ucuna kadar olan uzunluğu gibi ölçümleri içeriyordu. Bertillon ayrıca yüzleri fotoğraflamak için bir sistem kurdu - bu, sabıka fotoğrafları olarak bilinir hale geldi.
1888'de Bertillon, antropometriyi birincil tanımlama aracı olarak kullandığı yeni oluşturulan Adli Kimlik Departmanı'nın başına getirildi. Daha sonra Parmak İzlerini tanıttı, ancak onları özel işaretler kategorisinde ikincil bir role indirdi.
1883 - Mark Twain (Samuel L. Clemens)
Mark Twain'in "Mississippi'de Yaşam" adlı kitabında bir katil parmak iziyle kimlik tespiti yapılarak teşhis edildi. Parmak iziyle kimlik tespiti de dahil olmak üzere dramatik bir mahkeme davası, daha sonraki "Pudd'n Head Wilson" kitabında tasvir edildi. Bu kitap 1916'da bir filme uyarlandı. ve 1984'te TV için yapılmış bir film.
1888 - Galton
İngiliz antropolog ve Charles Darwin'in kuzeni Sir Francis Galton, bir kimlik belirleme aracı olarak parmak izleriyle ilgili gözlemlerine 1880'lerde başladı.
1891 - Vucetich
Arjantin Polis Memuru Juan Vucetich, Galton desen türlerine dayalı ilk parmak izi dosyalarını başlattı. İlk başta, Vucetich dosyalara Bertillon Sistemini dahil etti.
Juan Vucetich'in Sağ Parmak İzi ve İmzası
1892 - Alvarez
1892'de Arjantin, Buenos Aires'te, Müfettiş Eduardo Alvarez, ilk cezai parmak izi tanımlamasını yaptı. Suçu bir başkasına yüklemek için iki oğlunu öldüren ve kendi boğazını kesen Francisca Rojas'ı teşhis edebildi. Kanlı izi bir kapı direğine bırakıldı ve katil olarak kimliğini kanıtladı. Alvarez, Juan Vucetich tarafından eğitildi.
#160 &160 &160 Francisca Rojas'ın Mürekkepli Parmak İzleri
1892 - Galton
Sir Francis Galton, 1892'de parmak izlerinin bireyselliğini ve kalıcılığını ortaya koyan "Parmak İzleri" adlı kitabını yayınladı. Kitap, parmak izleri için yayınlanan ilk sınıflandırma sistemini içeriyordu. 1893'te Galton, "Bulanık Parmak İzlerinin Deşifre Edilmesi" kitabını ve 1895'te "Parmak İzi Dizinleri" kitabını yayınladı.
Galton'un parmak izlerine olan birincil ilgisi, kalıtım ve ırk arka planının belirlenmesine yardımcı olmasıydı. Kısa bir süre sonra parmak izlerinin bireyin zekası veya genetik geçmişi hakkında kesin bir ipucu vermediğini keşfettiği halde, Herschel ve Faulds'un zaten şüphelendiği şeyi bilimsel olarak kanıtlayabildi: parmak izlerinin bir bireyin yaşamı boyunca değişmediğini ve hiçbir iki parmak izinin tam olarak aynı olmadığını. aynısı. Hesaplarına göre, iki ayrı parmak izinin aynı olma olasılığı 64 milyarda 1 idi.
Galton, parmak izlerinin tanımlanabileceği özellikleri adlandırdı. Bu aynı özelliklerden (minutiae) birkaçı bugün hala kullanılmaktadır ve bazen Galton Detayları olarak anılır. Sürtünme sırtı cildi ve izlenim özelliklerini tanımlayan çoğu Galton Ayrıntısı terimi, modern adli tıp terminolojisinde terk edilmiştir.
1896 - Hodgson
8 Mayıs 1896'da Dr. Ralph Hodgson, Avustralya'nın Sidney kentindeki Sidney Sanat Okulu'nda parmak izi tanımanın değeri hakkında bir konferans verdi. Konferans, parmak izlerinin büyük değerinin tartışılmasını ve ayrıca Bertillon ölçümlerini halihazırda kullanan dünya çapındaki kurumlar tarafından kimlik tespiti için parmak izi kayıtlarının sınırlı olarak benimsenmesini içeriyordu. Derste kullanılan bir diyagram yukarıda gösterilmiştir.
1897 - ABD'deki ilk Ulusal Kimlik Bürosu
20 Ekim 1897'de Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada Ulusal Polis Şefleri Birliği, Chicago, Illinois'deki Belediye Binası'nda Ulusal Kimlik Bürosu'nu (NBI) açtı. NBI dosyaları, suçluların kamera görüntüleri, parmak izleri ve ilgili Bertillon kayıtlarını içeriyordu. 1902'de ana örgütün adı Uluslararası Polis Şefleri Birliği (IACP) olarak değiştirildi ve NBI Chicago'dan Washington DC'ye taşındı.
1897 - Hindistan'ın Parmak İzi Öncüleri
Gazi Azizul Haque
Hem Chandra Bose
12 Haziran 1897'de Hindistan Genel Valisi Konseyi, sabıka kayıtlarının sınıflandırılması için parmak izlerinin kullanılması gerektiğine dair bir komite raporunu onayladı. Kalküta'daki (şimdi Kalküta) Antropometrik Bürosu, o yıl dünyanın ilk Parmak İzi Bürosu oldu. Qazi Azizul Haque ve Hem Chandra Bose, Kalküta Antropometrik Bürosunda (Parmak İzi Bürosu olmadan önce) çalıştı.
Haque ve Bose, parmak izi sınıflandırmasının Henry Sistemi'nin (denetmenleri Edward Richard Henry'nin adıyla anılır) birincil gelişimiyle tanınan iki Hintli parmak izi uzmanıdır. Henry sınıflandırma sistemi hala birçok ülkede kullanılmaktadır (öncelikle taranmamış ve bilgisayarlaştırılmamış kağıt parmak izi kartı arşiv dosyalarına erişmek için manuel dosyalama sistemi olarak).
1900'ler
1900 - E.R. Henry
Birleşik Krallık İçişleri Bakanlığı, "Suçluların Ölçüm ve Parmak İzleriyle Belirlenmesi" konusunda bir soruşturma yürüttü. Bay Edward Richard Henry (daha sonra Sir ER Henry), son kitabı "Parmak İzlerinin Sınıflandırılması ve Kullanımı"nda yayınlanan sistemi açıklamak için soruşturma komitesinin önüne çıktı. ." Komite, kimlik tespiti için yalnızca kısmen parmak izlerine dayanan, nispeten yanlış olan Bertillon antropometrik ölçüm sisteminin yerine parmak izi almanın benimsenmesini tavsiye etti.
1901 - Yeni İskoçya Avlusu
New Scotland Yard'daki (Metropolitan Police) Parmak İzi Şubesi, Temmuz 1901'de kuruldu. Henry Parmak İzi Sınıflandırma Sistemini kullandı.
1902 - de Orman
Dr. Henry Pelouze de Forest, parmak izlerinin ilk Amerikan kullanımına öncülük etti. Parmak izleri, New York City kamu hizmeti başvurularını taramak için kullanıldı.
1903
1903'te New York Şehri Kamu Hizmeti Komisyonu, New York Eyalet Hapishane Sistemi ve Kansas'taki Leavenworth Hapishanesi parmak izi kullanıyordu.
1903'te Will ve William West'in parmak izleri, çok benzer Antropometrik ölçümlere sahip oldukları bulunduktan sonra Leavenworth Cezaevi'nde karşılaştırıldı.
1904
Amerika'da parmak izi kullanımı St. Louis Polis Departmanında başladı. İngiliz Gösterisini koruyan St. Louis Dünya Fuarı Fuarı'nda görevli olan Scotland Yard'dan bir Çavuş onlara yardım etti. St. Louis Dünya Fuarı'ndan sonra, giderek daha fazla ABD polis teşkilatı, Washington DC'deki Uluslararası Polis Şefleri Birliği Suç Kimliği Bürosuna parmak izi göndermeye katıldı.
1905
ABD Ordusu parmak izlerini kullanmaya başladı.
ABD Adalet Bakanlığı, parmak izi kartlarının merkezi bir referans koleksiyonunu sağlamak için Washington DC'de Suç Kimliği Bürosunu oluşturur.
1907
ABD Donanması parmak izlerini kullanmaya başladı.
1907'de, ABD Adalet Bakanlığı'nın (DOJ) Suç Tespiti Bürosu, Washington DC'den Kansas'taki Leavenworth Federal Hapishanesine taşındı ve burada en azından kısmen mahkumlar tarafından görevlendirildi. Uluslararası Polis Şefleri BCI (halen Washington, DC'de bulunuyor), mahkumların kimlik belirleme sürecine karıştığından şüpheleniliyor, Kansas'taki DOJ BCI ile paylaşmayı reddetti. Yerel, eyalet ve federal kolluk kuvvetleri arasındaki iletişim eksikliği, aranan suçluların, özellikle eyaletten eyalete taşınanların bulunması ve belirlenmesinde her düzeyde büyük zorluklar ortaya çıkardı.Bağlantı 1924 yılına kadar giderilmedi.
1908
ABD Deniz Piyadeleri parmak izlerini kullanmaya başladı.
1910 - Brayley
1910'da Frederick Brayley, parmak izleriyle ilgili ilk Amerikan ders kitabı olan "Parmak İzlerinin Düzenlenmesi, Kimlik ve Kullanımları"nı yayınladı.
1914 - Edmond Locard
Dr. Edmond Locard, 1914 yılında bir istatistiksel analiz çalışmasına dayanarak parmak izi tanıma sonuçlarını ve güvenilirliği sağlamak için kullanılması gereken kriterleri yayınladı. Araştırması, aşağıdaki gibi özetlenebilecek aşağıdaki üç bölümlü kuralı ortaya çıkardı:
1. 12'den fazla ortak nokta mevcutsa ve parmak izi keskinse, kimliğin kesinliği tartışmasızdır.
2. 8 ila 12 ortak nokta söz konusuysa, durum sınırdadır ve kimliğin kesinliği aşağıdakilere bağlı olacaktır:
2.a. parmak izlerinin keskinliği
2.b. türünün nadirliği
2.c. baskının kullanılabilir kısmında şeklin merkezinin [çekirdek] ve üçgenin [delta] varlığı
2.d. gözeneklerin varlığı [poreoskopi]
2.e. papiller sırtların ve vadilerin genişliği, çizgilerin yönü ve çatallanmaların açısal değeri [ridgeology / edgeoskopi] ile ilgili mükemmel ve açık özdeşlik. Dr. Locard ayrıca tanımlama sürecinin değerini ve önemini fark etti ve nitelikli sonuçlar çıkardı.
3. Eğer sınırlı sayıda karakteristik nokta mevcutsa, parmak izleri bir tanımlama için kesinlik sağlayamaz, sadece mevcut noktaların sayısı ve açıklığı ile orantılı bir varsayım sağlar.
(Değişiklik: Christophe Champod, Institut de Police Scientifique et de Criminiologie BCH/Universite de Lausanne, "Edmond Locard - Numerical Standards & "Probable" Identifications, Journal of Forensic Identification, 45 (2) 1995, pp136-155)
1914
INTERPOL fikri, Monako'daki ilk Uluslararası Kriminal Polis Kongresi'nde (14-18 Nisan 1914) doğdu. 24 ülkeden yetkililer suçları çözme konusunda işbirliğini görüştüler. INTERPOL'ün temelinin atılmasının yanı sıra toplantı, aşağıdakilerin kurulması için temellerin atılmasını önerdi:
(1) Uluslararası bir kimlik dosyası
(2) Bu tür dosyalar için bir sınıflandırma sistemi ve
(3) Olağan hukuk "uluslararası" veya "kozmopolit" suçlular için bir kategori listesi.
Parmak İzlerinin Elektronik Olarak Kodlanması - Danimarka Polisi
1914'te Hakon Jrgensen, Kopenhag, Danimarka Polisi ile Monako'daki Uluslararası Polis Konferansı'nda parmak izlerinin uzaktan tanımlanması hakkında konferanslar veriyor. Süreç, elektronik iletişim yoluyla tanımlamayı kolaylaştıran uzak ofislere iletim için parmak izi özelliklerinin kodlanmasını içeriyordu. 1916'da "Uzaktan Tanımlama" kitabı yayınlandı ve Danimarka polis eğitiminde kullanıldı. Jrgensen'in sistemini inceleyen NIST (NBS) 1969 teknik notu burada çevrimiçi. Jrgensen'in "Uzaktan Tanımlama" sistemini anlatan kitabın 1922 İngilizce versiyonu burada yayında.
1915
Oakland'dan Müfettiş Harry H. Caldwell, California Polis Departmanı'nın Kimlik Bürosu, Ağustos 1915'te "Cezai Teşhis Operatörleri"ne çok sayıda mektup yazarak, kimlik mesleğinin amaçlarını ilerletmek için bir örgüt oluşturmak amacıyla Oakland'da buluşmalarını talep etti. Ekim 1915'te, yirmi iki kişilik bir kimlik belirleme personeli bir araya geldi ve "Uluslararası Suç Tespiti Derneği"ni başlattı. 1918'de, üyeler tarafından gerçekleştirilen cezai olmayan teşhis çalışmalarının hacmi nedeniyle örgütün adı Uluslararası Kimlik Tespiti Birliği (IAI) olarak değiştirildi. . IAI logosunda Sir Francis Galton'ın sağ işaret parmağı görünüyor. IAI'nin resmi yayını, Journal of Forensic Identification'dır. IAI'nin 100. yıllık eğitim konferansı, IAI'nin orijinal köklerine yakın Sacramento, California'da düzenlendi.
1923 - ABD Adalet Bakanlığı Parmak İzi Deposu Washington, DC'ye Döndü
ABD Başsavcısı ile Uluslararası Polis Şefleri Birliği (IACP) temsilcileri arasındaki bir toplantının ardından, ABD Adalet Bakanlığı Suç Kimlik Bürosu parmak izi toplama işlemi, Ekim 1923'te Leavenworth Hapishanesinden Washington DC'ye geri gönderildi.
1924 - FBI'ın Kimlik Birimi kuruldu
1924'te bir kongre kararı, FBI'ın Kimlik Birimi'ni kurdu. IACP'nin Suç Kimliği Bürosu parmak izi deposu ve ABD Adalet Bakanlığı'nın Suç Kimliği Bürosu (BCI) parmak izi deposu, FBI Kimlik Birimi parmak izi dosyalarının (başlangıçta toplam 810.188 parmak izi kartı dahil) çekirdeğini oluşturmak üzere birleştirildi. O zamandan beri, FBI'ın parmak izi ulusal parmak izi desteği (hem Ceza Adaleti Bilgi Servisleri hem de FBI Laboratuvarı aracılığıyla) Amerikan kanun yaptırımlarını desteklemede vazgeçilmez olmuştur. (FBI, CJIS Bağlantısı, 2000)
1930'da FBI'ın Kimlik Biriminin Teknik Bölümündeki Parmak İzi Memurları. Parmak İzi Memurluğu unvanı daha sonra Fingerprint Examiner olarak değiştirildi.
1940'lar
İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda, Amerikalı parmak izi uzmanlarının çoğu, bir "özdeşleştirme" belirlemek için minimum sayıda karşılık gelen minutia için bilimsel bir temel olmadığı konusunda hemfikirdi ve on iki nokta kuralı FBI yayını "The Science of Fingerprints"ten çıkarıldı.
1946'ya kadar FBI, elle tutulan dosyalarda 100 milyondan fazla parmak izi kartı işledi. 1947'de FBI'ın parmak izi deposu Washington DC Cephanelik Binası'ndan Washington DC'deki 2. ve D Streets Southwest'teki yeni bir binaya taşındı.
Otomatik parmak izi tanıma sistemi (AFIS) teknolojisinin tanıtılmasıyla, dosyalar daha sonra bilgisayarlı suç dosyalarına ve elle tutulan sivil dosyalara ayrıldı. Yine de manuel dosyaların çoğu kopyaydı, kayıtlar aslında 25 ila 30 milyon suçluyu ve sivil dosyalarda temsil edilen bilinmeyen sayıda (on milyonlarca) kişiyi temsil ediyordu.
1960'lar
1963'te FBI'ın Gizli Baskı Birimi, gizli baskı incelemesi için 76.309 örnek (kanıt öğeleri) dahil olmak üzere yerel, eyalet ve federal Amerikan yasa uygulamalarından 9,668 gizli baskı vakasını tamamladı. Gizli Baskı Birimi, vakaların 795'inde şüphelileri tespit etti.
1 Mayıs 1964 itibariyle, FBI'ın Kimlik Birimi'nin 170 milyondan fazla parmak izi kaydı (170,681.473 kayıt), yaklaşık 45 milyon sabıka kaydı kaydı (44.926.750 sabıka kaydı kaydı) vardı.
1970'ler
1971
15 Aralık 1971'de FBI, yalnızca FD-249 spesifikasyonlarına uygun açık kırmızı (pembemsi) sınır çizgileri olan tutuklama parmak izi kartlarını kabul etmeye başladı. Bu tarihten önce, birçok ABD yasa uygulama kurumu, parmak izlerinin kaydedileceği blokların yükseklik ve genişliğinde küçük değişikliklerle kendi 8 inç x 8 inç parmak izi kartlarını kullanıyordu. Değişikliğe iki nedenden dolayı ihtiyaç duyuldu:
● Otomatik parmak izi taraması için parmak izlerinin konumunu standart hale getirmek (ilk yıllarda uçan nokta lazer taraması) ve
● Mürekkepli parmak izleri siyah mürekkep parmak bloğu sınır çizgileri üzerine yayıldığında oluşan yapay çatallanmaları (eserler) ortadan kaldırmak için. Açık kırmızı mürekkep, bu tür yapay sorunları ortadan kaldırdı.
2000'ler
2012
INTERPOL'ün Otomatik Parmak İzi Tanımlama Sistemi deposu, 190 üye ülkeden önemli uluslararası sabıka kayıtları için 150.000 set parmak izini aşıyor. 170'den fazla ülke, INTERPOL uzman parmak izi servisleri ile 7 gün 24 saat arayüz yeteneğine sahiptir.
2015
Uluslararası Kimlik Derneği 100. Yıldönümünü kutladı
2021 - Amerika'nın En Büyük Veritabanları
İç Güvenlik Bakanlığı'nın Biyometrik Kimlik Yönetimi Ofisi (OBIM, daha önce ABD-ZİYARETİ idi), çoğu iki parmak kaydı şeklinde olmak üzere 120 milyondan fazla kişinin parmak izini içeriyor. ABD Ziyaret Programı, 2007'den beri iki düz (rulo olmayan) parmak izinden on düz parmak izine geçiş yapıyor. "Hızlı yakalama" teknolojisi şu anda kişi başına 15 saniye gibi kısa bir sürede on eşzamanlı parmak izi gösteriminin kaydedilmesini sağlıyor.
Temmuz 2018 itibariyle, FBI'ın Yeni Nesil Tanımlama (NGI), 140 milyondan fazla bilgisayarlı parmak izi kaydına (hem adli hem de sivil başvuru kayıtları) karşı günde 300.000'den fazla on parmak izi kaydı araması yapmaktadır. Günlük 300.000 parmak izi araması, 18.000 kanun uygulayıcı kurumu ve 16.000 kanun uygulayıcı olmayan kurumu destekler7. FBI'ın otomatik gizli baskı teknolojisinin önceki sürümünden %70 daha doğru olan NGI, doğru ve hızlı parmak izi tanımlama desteği sağlayarak FBI'ın Amerikan yasa uygulayıcıları için en değerli hizmetidir.
NGI'deki FBI sivil parmak izi dosyaları (öncelikle federal çalışanlar ve federal istihdam başvuru sahipleri dahil), son yıllarda tüm ABD kolluk kuvvetleri tarafından aranabilir hale geldi. 1990'dan sonra alınan birçok askere alınmış askerlik üyesi parmak izi kartı ve 19 Mayıs 2000'den sonra alınan çoğu (subay, er ve sivil) askeriye ile ilgili parmak izi kartları bilgisayar ortamındadır ve aranabilir.
FBI, otomatik tanımlama faaliyetlerini avuç içi, yüz ve iris gibi diğer biyometrikleri içerecek şekilde genişletmeye devam ediyor. NGI'daki doğrudan yüz arama yetenekleri, bazı ABD kolluk kuvvetleri için bir gerçektir ve diğerleri, destekleyici FBI ofisleri aracılığıyla ortak soruşturmalar açarak CBI CJIS'in Yüz Hizmetleri Birimi'ne yüzleri gönderebilir.
Amerika'daki her eyalet ve birçok büyük şehir kendi AFIS veritabanlarına sahiptir ve her biri başka bir veri tabanında depolanmayan parmak izi kayıtlarının bir alt kümesine sahiptir. Avuç içi izleri de bu veritabanlarının çoğunda saklanır ve aranır. Kolluk kuvvetleri parmak izi arayüz standartları, suçluları belirlemek için kayıtların paylaşılmasına ve karşılıklı aramalara olanak sağlamak için önemlidir.
Uluslararası Paylaşım
Birçok Avrupa ülkesi şu anda aşağıdakiler dahil olmak üzere çoklu parmak izi bilgi paylaşım işlemlerinden yararlanmaktadır: Schengen Bilgi Sistemi (SIS) Vize Bilgi Sistemi (VIS), Avrupa Daktiloskopisi (EURODAC) ve Europol. Ayrıca, biyometrik tabanlı bir Giriş Çıkış Sistemi (EES) planlama aşamasındadır. Diğer birçok ülke, ulusal/uluslararası gizlilik yasalarına ve bu tür aramaların aciliyetine/önemine uygun olarak mevcut otomatik ve otomatik olmayan arayüzlerle, Avrupa'ya benzer bir şekilde arama/parmak izi kayıtları alışverişinde bulunur.
2021 - Dünyanın En Büyük Veritabanı
Hindistan'ın Benzersiz Kimlik Kurumu, parmak izi, yüz ve iris biyometrik kayıtlarını kullanan dünyanın en büyük parmak izi (ve en büyük çok modlu biyometrik) sistemidir. Hindistan'ın Benzersiz Tanımlama projesi, birkaç Hint dilinde "temel" anlamına gelen Aadhaar olarak da bilinir. Aadhaar, Hindistan'ın tahmini 1,25 milyar sakininin çoğuna güvenilir ulusal kimlik belgeleri sağlamayı amaçlayan gönüllü bir programdır.
Aadhaar'ın otomatik parmak izi ve iris modalitelerinden (ve potansiyel olarak otomatik yüz tanımadan) yararlanma yeteneği, dünyadaki diğer tüm veri tabanlarından kat kat daha büyük bir biyometrik veri tabanıyla, özellikle çocukları ararken, tek başına parmak izi teknolojisi ile gerçekleştirilmesi imkansız olan hızlı ve güvenilir otomatik arama ve tanımlamayı mümkün kılar. ve yaşlı sakinlerin parmak izleri (çocukların parmak izleri 5 yaşına kadar alınır ve fotoğrafları çekilir). Ocak 2020 itibariyle, Kurum 1,25 milyardan fazla (125 crore'dan fazla) Aadhaar numarası yayınladı.
Tarihi belgelemeye yönelik çoğu girişim gibi, bu sayfa da ilk başta olanları önemli olanlarla dengelemeye çalışır. Sonuç, bu parmak izi geçmişi sayfasının (veya başka herhangi bir geçmiş hesabın) eksiksiz veya tamamen doğru olduğu anlamına gelmez. Bu sayfa, İngilizce dilindeki bilimsel dergiler ve tarihi yayınlar tarafından önyargılı olan Amerikalı bir parmak izi uzmanı tarafından yönetilmektedir. Diğer ülkelerin uzmanları (özellikle İngilizce olmayan ülkelerden) parmak iziyle ilgili önemli bilimsel başarıları yukarıdaki tarihlerden önce tamamlamış olabilir. Lütfen bu değişiklikler için önerilen değişiklikleri ve alıntıları ed "at" onin.com adresine e-posta ile gönderin.
Bilim, yeni kanıtlar ortaya çıktıkça güncellenen, hipotezler olarak da bilinen bir dizi geçici açıklamadır. Örneğin, 1900'lerin başında Amerika'da kullanılan parmak izlerini tanımlamak için kullanılan 12 noktalı kural, 1940'larda FBI tarafından, görece düşük özgüllüğe sahip 12 düşük kaliteli noktanın "özgüllük" için "özgüllük" için daha az nadir (daha düşük özgüllüğe sahip) olduğu fark edildiğinde terk edildi. nispeten nadir şekillere ve birim ilişkilerine sahip daha az çok net nokta.
Günümüzde, sürtünme sırtı bilimi, öznel görüşleri daha doğru bir şekilde (olumlu tanımlama değil) ifade etmeye çalışmak için gelişiyor. Kanıt bir sonraki ilerlemeyi destekleyene kadar, belki de olabilirlik oranlarını belirten iyi onaylanmış bir algoritma.
2016 itibariyle, çoğu kurum/uzman tarafından raporlarda ve tanıklıklarda pozitif tanımlama (mutlak kesinlik anlamına gelir) terimi, aşağıdakiler gibi ifade varyasyonları da dahil olmak üzere daha doğru terminolojiyle değiştirilmiştir:
Aynı kaynaktan gelen izlenimlere, farklı kaynaklardan gelen izlenimlere göre çok daha fazla destek olduğu kanaatine varılan izlenimler arasındaki benzerlik ve farklılıkların incelenmesi ve karşılaştırılması.
"Bireyselleşme öldü, yaşasın bireyselleşme! Amerika Birleşik Devletleri'nde parmak izi analizi için raporlama uygulamalarının reformları", Irvine, California Üniversitesi'nden Profesör Simon Cole tarafından burada bağlantılıdır.
FBI, CJIS Bağlantı cilt. 4, hayır. 23, sayfa 10, ABD Adalet Bakanlığı, Federal Soruşturma Bürosu, Ceza Adaleti Bilgi Hizmetleri Bölümü, Güz 2000.
Jenkins, J.J. (1902). Ulusal Suç Tespiti Bürosu (No. 429). ABD Temsilciler Meclisi, Yargı Komitesi.
Moore, Greg Yukarıdaki ifadelerden bazıları, www.brawleyonline.com/consult/history.htm (artık çevrimiçi değil) adresindeki önceki parmak izi geçmişi sayfasından Greg Moore'a aittir.
Von Minden, David L., öğrencilerinin ödevlerine kesip yapıştırmaya devam ettiği yazım hatalarını içeren bu sayfa için girdi sağladı.
Interpol, "Parmak İzi Kanıtı Genel Pozisyonu", Interpol Avrupa Parmak İzi Tanımlama Uzman Grubu tarafından (Mart 2010'da www.interpol.int adresinden erişildi).
Coulier, P.-J. Les vapeurs d'iode çalışanları, keşif değişikliklerini değerlendiriyor. L'Annee scientiJique et industrielle Figuier, L. Ed. Hachette, 1863 8, pp. 157-160, http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k7326j (Mart 2010 itibariyle).
Margot, Pierre ve Quinche, Nicolas, "Coulier, Paul-Jean (1824-1890): Parmak İzi Algılama Tarihinde Bir Öncü ve Kaynaklarını Tanımlamak için Potansiyel Kullanımları (1863)", Journal of adli kimlik, 60 (2), Mart-Nisan 2010, s. 129-134, (International Association for Identification tarafından yayınlanmıştır).
Herschel bilgileri, T. Dickerson Cook'un Texas Division, International Association for Identification'ın 9 Ağustos 1954 tarihinde Midland, Texas'taki yıllık toplantısında yaptığı Parmak İzi Tanımlama sunumundan alınmıştır (Identification News, Nisan 1964, s. 5-10'da belgelenmiştir) .
FBI Biyometrik Servisler/NGI Bölüm Şefi William G. McKinsey'in International Association for Identification'ın yıllık eğitim konferansında Ağustos 2018'deki sunumu.
William ve Will West görüntüleri, parmak izi tarihi arşivleri üzerine yaptığı araştırma, sürtünme sırtı topluluğunu aydınlatmaya devam eden CLPE'den Joshua L. Connelly'nin izniyle.
Viktorya Dönemi Süslü Pipolar ve 20. Yüzyılın Düşüşü
Düzinelerce varyasyonla ortaya çıkan ve bugün hala yapılan çok yaygın bir boru tasarımı. Bunlar yaklaşık 1850'den üretilmiştir, ancak çoğu zaman yaklaşık 1860'tan 1930'a kadar uzanır. Genellikle kısa "kesik" (4 inç çalışan erkek borusu) kalın kaseler veya "saman" (yaklaşık 7 inçlik biraz daha uzun dar gövde) ile daha incedir. zarif kaseler.
Buffalo'nun Kraliyet Antediluvian Düzeni, 19. yüzyılın ortalarında kurulmuş bir toplumdur. Kayıtlar, tohumların ilk olarak 1822'de tiyatro kardeşliği tarafından dikildiğini, ancak bildiğimiz gibi Buff'ların birkaç yıl sonra ortaya çıktığını gösteriyor. RAOB'u resmileştiren ilk tüzük 1866'da yazılmıştır. Erken törenlerin kayıtları vardır ve kullanılan kil künklerin ilk sözü 1848'de bulunmuştur. Bu inisiyasyon töreninde pipo adayların kafasından kırılmıştır. Kullanılan borunun tasarımından veya tarzından bahsedilmemektedir ve bazen çanak üzerinde boynuzlu tip yerine sade bir kilise borusu kullanılır. Modern kabul töreninde aday pipoyu kalbinin yakınında kırar (daha az travmatiktir). Kıdem törenlerinde adayların omzunda pipo kırılır. RAOB bugün hala çok aktif ve çok sayıda hayır işi yapıyor.
(Bir RAOB üyesi tarafından teşekkür edilerek sağlanan bilgiler.)
Masonlar, Druidler ve yerel tavernalarda buluşan diğer Dost Topluluklar için de pipolar yapıldı ve burada kil pipolar ücretsiz dağıtıldı.
Nuh'un Gemisi: Tufan'ın ardındaki gerçekler
1872 yılında bir George SmithBritish Museum'da asistanlığa dönen bir banknot oymacısı, yakın zamanda çok uzaklarda kazılmış olan kilden yapılmış çivi yazılı bir tablette yazılı olan Tufan'ın hikayesini - Yaratılış Kitabı'ndakiyle hemen hemen aynı - keşfederek dünyayı hayrete düşürdü. Ninova (bugünkü Irak'ta). Bu yeni keşfe göre insan davranışı, Babil tanrılarını insanlığı suyla ölüm yoluyla yok etmeye sevk etti ve İncil'de olduğu gibi tüm canlıların hayatta kalması son dakikada tek bir adam tarafından sağlandı.
George Smith'in kendisi için keşif, oldukça açık bir şekilde şaşırtıcıydı ve onu arka oda boffinden dünya çapında ün kazandı. Başlangıçları mütevazi olduğundan, Smith'in olağanüstü zaferinden önce çok çetin bir akademik çalışma geçmişti. Galerideki yazıtların bulunduğu cam kasalara aylarca bakmak, Smith'in “fark edilmesine” neden oldu ve sonunda 1863'te British Museum'da “tamirci” olarak alındı.
Genç George, kırık tablet parçaları arasındaki birleşimleri tespit etme konusunda olağanüstü bir yetenek ve çivi yazılı yazıtları anlama konusunda pozitif bir deha sergiledi, onun Asuroloji'nin en yetenekli bilginlerinden biri olduğuna hiç şüphe yok.
İlk başta, Smith hayatını değiştirecek tableti deşifre edemedi, çünkü kireç benzeri bir tortu metni gizledi. Bu, ancak bir kez özenle kaldırıldıktan sonra - son derece gergin Smith için ıstıraplı bir bekleyiş - tüm kelimeler okunabilirdi. Çağdaş bir gözlemci daha sonra ne olduğunu bildirdi:
“Smith tableti aldı ve gün ışığına çıkarılan satırları okumaya başladı ve orada bulmayı umduğu efsanenin bir kısmını içerdiklerini görünce, 'Ben ilk insanım' dedi. bunu iki bin yıldan fazla bir unutuluştan sonra okuyun.'
"Tableti masanın üzerine koyarak ayağa fırladı ve büyük bir heyecan içinde odanın içinde koşturdu ve orada bulunanları hayrete düşürerek soyunmaya başladı!"
Smith'in dramatik tepkisi mitolojik bir statü kazandı, öyle ki sonraki tüm Asurologlar, onlar da muhteşem bir şey bulurlarsa diye taktiği yedekte tuttular.
Smith keşiflerini 3 Aralık 1872'de Londra'daki Biblical Archaeology Society'nin bir toplantısında duyurdu. , BİZ Gladstone.
Haber, adamın kendisi için olduğu gibi Smith'in izleyicileri için de heyecan vericiydi. 1872'de herkes İncil'ini geriye doğru biliyordu ve Ark ve Tufan'ın ikonik hikayesinin, British Museum'da İncil'den önceye tarihlenen ve Doğu'da bir yere kazılmış barbar görünümlü bir kil belgesinde var olduğu duyurusu, sindirilemez.
Smith'in çığır açan buluşundan yüz on üç yıl sonra, British-Museum-küratör-buluşma-inanılmaz-çivi yazısı-sel-hikayesinin benzer bir bölümü başıma geldi.
Irving Finkel, British Museum'da Ortadoğu Bölümü'nde görevli yardımcısı (Benjamin McMahon)
İnsanlar, kimliklerini tespit ettirmek için her türlü beklenmedik nesneyi British Museum'a getirirler. 1985'te, daha önce Babil objeleriyle birlikte olduğu için, zaten tanıdığım bir halk üyesi tarafından çivi yazılı bir tablet getirildi. Adı Douglas Simmonds'du. Huysuz, iletişim kuramayan ve benim için büyük ölçüde anlaşılmaz, büyük ölçüde zeka barındıran göze çarpan büyük bir kafası vardı.
Babası Leonard'dan miras kalan çeşitli nesneler ve eski eserler koleksiyonuna sahipti. Leonard'ın ömür boyu merak uyandıran bir gözü vardı ve RAF'ın bir üyesi olarak, İkinci Dünya Savaşı'nın sonlarında Yakın Doğu'da konuşlandı ve aynı zamanda ilginç tablet parçaları ve parçaları aldı.
Çivi yazılı tabletlerinden birinin Babil Tufanı öyküsünün bir kopyası olduğunu öğrendiğimde söyleyebileceğimden çok daha fazla şaşırmıştım. Sorun şu ki, pişmemiş tabletin yazılı yüzeyi okundukça, ters yüzle yüzleşmek için işler daha da zorlaştı, ilk kez umutsuzluğa neden oldu. Kırık işaretlerden anlam çıkarmanın saatler süreceğini açıkladım ama Douglas tabletini bana bırakmadı. Flood tabletini neşeyle yeniden paketledi ve az çok bana iyi günler diledi.
"Benim" tabletim hakkında hiçbir şey olmadı, çok sonraları, Douglas'ın Nebuchadnezzar'ın Doğu Hindistan Evi yazıtına baktığını fark ettim. Babylon: Mit ve Gerçek 2009'un başlarında sergi. Ziyaretçi kalabalığı arasından yolumu dikkatlice seçtim ve ona sordum. Serginin etrafına saçılmış büyüleyici çivi yazılı tabletler iyi bir etki yapmış olmalı, çünkü tabletini incelemem için tekrar getireceğine söz verdi. Ve yaptı.
Deşifre, iniltiler ve küfürlerle ve tırmanarak - ama tamamen giyinmiş - heyecanla, ara sıra başladı. Haftalar sonra, ani ışıkta gözlerimi kırpıştırarak yukarı baktım.
Simmonds çivi yazısı tabletinin (bundan böyle Ark Tableti olarak bilinir) bir gemi inşa etmek için neredeyse bir talimat kılavuzu olduğunu keşfetmiştim.
1900'lerden kalma Ark Tableti (Benjamin McMahon)
Dünyayı yok eden bir sel hikayesiBir kahraman tarafından kayıkla insan ve hayvan yaşamının yok olmaktan kurtarıldığı roman, dünya geleneksel edebiyat hazinesinde neredeyse evrenseldir. Birçok bilim adamı, tüm örnekleri bir kelebek ağında toplamaya, onları tespit etmeye ve aile, cins ve türler için yerleştirmeye çalıştı. En geniş anlamıyla sel hikayeleri Mezopotamya, Mısır, Yunanistan, Suriye, Avrupa, Hindistan, Yeni Gine, Orta Amerika, Kuzey Amerika, Avustralya ve Güney Amerika'da belgelenmiştir.
Yaratılış Kitabı'nda ikonik olan ve sonuç olarak Yahudilik, Hıristiyanlık ve İslam'da merkezi bir motif olan Nuh'un hikayesi en büyük ilgiyi çekiyor. Her üç kutsal metinde de Tufan, insan dünyasıyla ilahi ilişkileri yöneten “bu-çok-ve-başlangıçtan vazgeç” kararının bir parçası olarak, insan tarafından yapılan yanlışların cezası olarak gelir. Bir yanda İbranice Eski Ahit'ten Yunan Yeni Ahit'e, diğer yanda Arapça Kuran'a kadar doğrudan ve şüphesiz bir Tufan sürekliliği vardır.
George Smith'in Viktorya dönemindeki keşiflerinden bu yana, İbranice anlatımın, çok daha eski ve kesinlikle hikayeyi yolculuğuna başlatan orijinal Babil çiviyazısından türediği anlaşılmıştır.
İnsanlar uzun zamandır gerçekten bir sel olup olmadığı sorusuyla ilgileniyorlar.ve hikayeyi destekleyecek kanıt arayışındaydım ve tüm Mezopotamyalı arkeologların Tufan'ı akıllarının bir köşesinde tuttuklarını hayal ediyorum. 1928 ve 1929 yıllarında, Irak'ta İncil'deki Tufan'ın kendisinin kanıtı olarak kabul edilen yerleşim yerlerinde önemli keşifler yapıldı. Ur'da, Kraliyet Mezarlığı'nın altındaki kazı, 10 fitten fazla boş çamur ortaya çıkardı, bunun altında daha önceki yerleşim malzemeleri ortaya çıktı. Benzer bir keşif, Irak'ın güneyindeki Kiş bölgesinde yapıldı. Her iki takıma da, burada İncil'deki Tufan'ın kendisinin kanıtı olması kaçınılmaz görünüyordu.
Daha yakın zamanlarda bilim adamları, baş döndürücü bir hızla Tufan'ı aramak için depremler, gelgit dalgaları veya eriyen buzullarla ilgili verileri takip ederek arkeolojik araştırmalardan ziyade jeolojik araştırmalara yöneldiler.
Bir başka büyük Tufan sorusu, Ark'ın nereye vardığıdır? Kime sorarsan "Ağrı Dağı" derler. Ama sormalıyız, Ararat nedir? Birden fazla aday dağ var. Gılgamış Destanı'ndaki Asurlular burayı Irak Kürdistanı'ndaki Nitsir Dağı sanmışlar ve İslam geleneği Türkiye'de her zaman Cudi Dağı'ndan yana olmuştur. Ark hatıralarında güçlü yerel ticarete izin veren rakip kurulumlar.
16. yüzyıl ressamı Aurelio Luini (Alamy) tarafından Nuh'un Gemisi'nin geleneksel bir tasviri
Ark Tableti, döneminin birçok belgesi gibi okuyucunun eline rahatça sığacak şekilde tasarlanmış, çağdaş bir cep telefonu ile hemen hemen aynı boyut ve ağırlıktadır.
Tablet, Eski Babil döneminde, genel olarak 1900–1700BC döneminde yazılmıştır. Belge, katip tarafından tarihlendirilmemiştir, ancak tabletin şekli ve görünümünden, çivi yazısının karakterinden ve bileşiminden, gramer biçimlerinden ve kullanımlarından, yazıldığı dönem olduğundan emin olabiliriz. Sami Babil (Akad) dilinde edebi bir tarzda bestelenmiştir. Eli düzgün ve tamamen eğitimli bir çivi yazısı yazıcısınınki. Metin hatasız olarak çok ustaca yazılmıştır ve belirli bir amaç için kesinlikle yeni başlayanlardan bir okul uygulama tableti veya buna benzer bir şey değildir. 11,5 cm x 6 cm boyutlarındadır ve tam olarak 60 satır içerir.
Ön taraf (veya ön taraf) iyi durumda ve neredeyse her şey okunabiliyor. Çoğu satırın ortasında arka kısım (veya arka kısım) hasar görmüştür, bunun sonucunda şu anda oradaki her şey okunamamaktadır, ancak çok önemli bir kısmı deşifre edilebilse de bazı parçalar tamamen eksik ve diğer parçalar çok kötü yıpranmıştır.
Ark Tablet'in sağladığı en dikkat çekici özellik, talimatlarını tanrı Enki'den alan Nuh benzeri kahraman Atra-hasıs'ın yaptırdığı cankurtaran sandalının kesinlikle, net bir şekilde yuvarlak olmasıdır. "Yapacağınız tekneyi daire şeklinde çizin" talimatı verilir.
Gerçekle yüzleşmek başlangıçta bir şok olarak gelir. Nuh'un Gemisi'nin, gerçek Geminin neye benzediğini herkes bilir: pruva ve kıçlı bodur ahşap bir olay ve ortada küçük bir ev, bir iskele tahtası ve birkaç pencereden bahsetmiyorum bile. Bir zamanlar hiçbir saygıdeğer çocuk odası, çiğnenmiş hayvan çiftleriyle tek başına değildi.
Ark'ın geleneksel Batı vizyonunun kararlılığı dikkat çekicidir ve en azından benim için açıklanamaz, çünkü ilk etapta nereden geldi? Sanatçıların veya oyuncakçıların kendilerinden önce sahip oldukları tek "delil", Eski Ahit'te Nuh'un Gemisi'nin tamamen farklı bir önerme olduğu açıklamasıydı. (Gerçekten de, Ark'ın tarifindeki anahtar kelimeler İncil'in başka hiçbir yerinde kullanılmamaktadır ve hiç kimse hangi dilde yazıldığını bilmiyor.)
Masanın üzerinde tehlikeli bir şekilde duran tabletle boşluğa bakarken, yuvarlak bir gemi fikri mantıklı gelmeye başladı. Gerçekten yuvarlak bir tekne bir coracle olurdu ve antik Mezopotamya'da kesinlikle coracles vardı, bir corracle son derece yüzer ve asla batmaz ve eğer yön vermek veya etrafta dolaşmayı durdurmak zor olsaydı, bu önemli olmazdı, çünkü her şey yapması gereken, sular çekilene kadar içindekileri güvenli ve kuru tutmaktı.
Iraklı coracle inşaatçılarının bir Yirmili fotoğrafı
Coracles, alçakgönüllü bir şekilde, insanın nehirlerle olan ilişkisinde çok önemli ve uzun süreli bir rol oynamıştır.. Sığınak kanoları ve sallar gibi, buluşun en pratik katmanına aittirler: geliştirilemeyecek basit çözümlere yol açan doğal kaynaklar. Reed corracle, su basmasını önlemek için bitümle kapatılmış, etkili bir şekilde büyük bir sepettir. İnşası nehir toplulukları için bir şekilde doğaldır, Hindistan ve Irak, Tibet ve Galler'den gelen mercanlar yakın kuzenlerdir. Bu geleneksel zanaatlar, geçen yüzyılın ilk yarısına kadar Mezopotamya nehirlerinde değişmeden kullanımda kaldı.
Ark Tablet'in gelişinden önce, tekne yapımcısı için somut gerçekler seyrekti. Şekil, boyut ve boyut istatistiklerinin yanı sıra su yalıtımı ile ilgili her şey için şimdiye kadar beklemek zorunda kaldık. Artık mevcut olan bilgiler, bugün herhangi bir gemi inşacısı için yeterli olan bir dizi basılı spesifikasyona dönüştürülebilir.
Enki, Atra-hasıs'a teknesini nasıl çalıştıracağını çok pratik bir şekilde anlatır ve yerdeki yuvarlak teknenin planını çizmesi gerektiğini söyler. Bunu yapmanın en basit yolu, bir mandal ve uzun bir ip ile olurdu. Böylece, 38.750 fit karelik bir taban alanı ve yeterince yakın, 230 fitlik bir çapa sahip dünyanın en büyük koraclesini inşa etmek için sahne hazır. Bir dönüm dediğimiz bir Babil “tarlası” büyüklüğünde olduğu ortaya çıkıyor. Yaklaşık 20 fit yükseklikteki duvarlar, dik bir erkek zürafanın bize bakmasını etkili bir şekilde engellerdi.
Atra-hasıs'ın maşası ipten yapılmış, devasa bir sepete sarılı olacaktı. Bu ip hurma lifinden yapılmıştı ve büyük miktarlarda ihtiyaç duyulacaktı. Halatı sarmak ve sıralar arasında dokumak sonunda dev bir yuvarlak disket sepet üretir ve bu sepet daha sonra bir dizi J-şekilli ahşap kaburga ile sertleştirilir. 15-16. satırlarda bahsedilen payandalar, Ark'ın yapımında çok önemli bir unsur ve Atra-hasıs'ın özel gereksinimlerine yanıt olarak bir yenilikti, çünkü bir üst güvertenin girişine izin veriyorlardı.
Bu payandalar, kaburgaların birbirine kenetlenmiş kare uçlarına düz olarak yerleştirilmiş çeşitli düzenlemelere yerleştirilebilir, alt kat alanının hacimli veya ölümcül uyumsuz hayvanlar için uygun alanlara bölünmesini kolaylaştırabilir. Atra-hasıs'ın raporlarının çarpıcı bir özelliği, güverteden veya çatıdan açıkça bahsetmemesi, ancak şartnamelerde hem güverte hem de çatının örtük olmasıdır. (45. sırada Atra-hasılar dua etmek için çatıya çıkar.)
Bir sonraki aşama çok önemlidir: içte ve dışta su yalıtımı için bitüm uygulaması, yük ve olası hava koşulları göz önüne alındığında çok ciddiye alınması gereken bir iştir. Neyse ki bitüm, Mezopotamya topraklarından bitmeyen, hayırsever bir kaynakla fokurdadı. Atra-hasıs, 60 satırından 20'sini teknesinin su yalıtımı konusunda kesin ayrıntılara ayırıyor. Antik çağlardan bize gelen bir teknenin kalafatlama işleminin en eksiksiz açıklamasının bize bu şekilde verilmiş olması, Ark Tablet'in birçok dikkate değer yönlerinden yalnızca biridir.
Johan Huibers'in Nuh'un Gemisi'nin tam ölçekli modeli İncil'de verilen talimatlara göre inşa edildi (EPA/Ed Oudenaarden)
Tekne yapımına rağmen, insan çeşitli Nuhlar, Babilliler ve diğerleri ve tüm hayvanları hakkında endişelenmeden edemiyor: onları toplama, iskeleye doğru yürüme ve bilinmeyen uzunlukta bir yolculuk için her yerde iyi davranışlar sağlama düşüncesi…
İlk bakışta, Ark Tablet'in 51-52 arasındaki çok kesik çizgileri umut verici görünmüyordu. Yüzey, tamamen kaybolmamışsa, tabletin bu bölümünde kötü bir şekilde aşınmıştır. O zaman, her karmaşık deşifre tekniğini devreye sokmam gerekiyordu: büyüteci cilalamak, sabit tutmak, tableti tekrar tekrar ışığın altında yıpranmış bir ya da iki parçanın en ufak bir gölgesini elde etmek için hareket ettirmek. Sonunda 51. satırdaki işaret izlerinin “ve sokak[pe] vahşi hayvanı” olduğu görülebilir.
44 yıl boyunca çivi yazılı tabletlerle uğraşırken bana en büyük şoku yaşatan şey ise bundan sonrası oldu. 52. satırdan başlayan ilk iki işaretteki en iyi atışım, ikisi de tam olarak korunmamış olan “sa” ve “na” ile geldi. Chicago Asur Sözlüğü'nde ümitsizce "sana" ile başlayan sözcükleri ararken, şu girişi buldum ve sözcüklerin bir sonucu olarak neredeyse sandalyemden düşüyordum: "sana (ya da sanâ) adv. İkişer ikişer, ikişer ikişer."
Bu, tüm metinlerimiz arasında çok ender bir kelimedir - sözlük yayınlandığında sadece iki kez geçmişti. Bana göre dünyanın en güzel sözlük tanımıdır.
Nuh'unkiler gibi Babil hayvanlarının ikişer ikişer gittiğini ilk kez öğreniyoruz; bu, bizi İncil'in bildik anlatımına her zamankinden daha da yakınlaştıran, tamamen şüphe edilmeyen bir Babil geleneğidir. (Bir başka ilginç konu: Çivi yazısıyla yazılan Babil tufanı öyküsü, İbranice Tekvin Kitabı'ndan 1000 yıl daha eskidir, ancak iki kaydı birlikte okumak, aralarındaki yakın, edebi ilişkiyi gösterir. Bunun gerçekten nasıl meydana gelmiş olabileceğine dair daha önce kesin bir açıklama yapılmamıştı. Ancak II. Nebukadnetsar tarafından Babil'e sürgün edilen Yahudiye'nin koşullarının incelenmesi birçok önemli soruya yanıt buldu.)
Ark Levhası'ndaki bu iki satırın gündeme getirdiği bir başka husus daha vardır: Onlar sadece vahşi hayvanlardan söz ederler. Özellikle bazı hayvanlar kendi besin zincirlerinin bir parçası olacaksa, evcil hayvancılığın doğal kabul edilebileceğini düşünüyorum.
Bugün Nuh'un hayvanları sorunu artık bilimsel araştırmanın bir meşguliyeti değildir, ancak ciddi bilim adamlarının, özellikle de büyük bilgin Athanasius Kircher'in (c1601-80) onlar hakkında epeyce düşündükleri bir zaman vardı, tam da doğa tarihi bilgisi henüz yeniyken. yükselişte.
Kircher's Ark taksonomisi yalnızca yaklaşık 50 çift hayvana ulaştı ve onu içerideki alanın o kadar da zor olmadığı sonucuna varmasına neden oldu. Nuh'un o zamanlar var olan tüm hayvanları kurtardığı ve dünyadaki farklı türlerin daha sonraki bolluğunun tufan sonrası adaptasyondan veya Gemi türleri arasında çiftleşmeden kaynaklandığı ve böylece örneğin zürafaların Tufan'dan sonra zürafalar tarafından üretildiği açıklamasını geliştirdi. deve ve leopar ebeveynleri.
Enki ile Atra-hasıs arasındaki ilişki geleneksel olarak efendi ile hizmetkar arasındaki ilişki olarak tasvir edilir. Atra-hasıs bir kral değil de sıradan bir vatandaş olsaydı, bu, bu "proto-Nuh"ların büyük görevlerini yerine getirmek için hangi gerekçelerle seçildikleri sorusunu gündeme getiriyor. Meşhur bir tekne yapımcısı olarak ikisinin de bariz bir seçim olduğu belli değil. Tapınak bağlantılarına dair bazı işaretler var, ancak kahramanın aslında rahipliğin bir üyesi olduğunu gösteren hiçbir şey yok. Belki de seçim, ilahi emirleri dinleyecek ve özel endişeleri ne olursa olsun onları sonuna kadar uygulayacak iyi, dürüst bir kişiye ihtiyaç duyulduğu gerekçesiyle yapıldı, ancak bize söylenmedi.
Her durumda, doğru adama iş teklif edilmiş gibi görünüyor. Tüm hikayeler, teknenin şekli ne olursa olsun başarıyla inşa edildiği ve dünyanın devam edebilmesi için insan ve hayvan yaşamının güvenli bir şekilde korunduğu konusunda hemfikirdir. Sonucun yankısından hiçbir şey kaybetmemesini sağlamak için öngörü ve planlamayı öneren bir hikaye.
Irving Finkel'in (Hodder, RRP £20) 'The Ark Before Nuh'u, Telegraph Books'tan £18 + £1,35 p&p'den sipariş edilebilir. 0844 871 1514 numaralı telefonu arayın veya book.telegraph.co.uk adresini ziyaret edin.
Noah filmiyle ilgili daha fazla haber, özellik ve röportaj için sponsorlu mikro sitemizi ziyaret edin.
Nabu (tanrı)
Borsippa'nın koruyucu tanrısı, bilgelik ve yazı tanrısı. MÖ ilk binyılda Nabu, en önemli Mezopotamya tanrılarından biridir. Önce Marduk'un bir bakanı, daha sonra panteonun başında onun naibi olur. Nabu'nun Mezopotamya kültürü üzerindeki etkisi daha sonraki dönemlerde oldukça önemlidir. Nabu İncil'de Nebo olarak geçer.
Fonksiyonlar
Koruyucu bir ejderha üzerinde Nabu ve Marduk'un sembollerini gösteren Geç Babil damga mührü. İngiliz Müzesi BM 108849.
Nabu, Borsippa'nın koruyucu tanrısı ve Marduk'un bakanı ve katibidir. Nabu'nun en önemli kâtiplik görevi, her yıl Nisannu'nun (yılın ilk ayı) 11. gününde yapılıyordu. akitu TT -festival: kurtardığı Marduk ile ülkenin kaderini belirledikten sonra, Nabu bunu yaratılış mitine uygun olarak Kaderler Tableti'ne yazdı. Enuma eliš TT .
Muhtemelen yazıcı rolünün bir sonucu olarak, Nabu kısa süre sonra yazı tanrısı oldu ve bu işlevi giderek tanrıça Nidaba'dan devraldı. Yazı tanrısı olarak Nabu, aynı zamanda metinlerin kolofonlarında yaygın olarak kullanılan yazıcıların hamisiydi. Nabu yazı tanrısından bilgeliğin efendisi oldu, böylece geleneksel olarak Marduk'un babası olarak kabul edilen ilahi atası Enki/Ea'nın bir özelliğini miras aldı.
Neo-Babil döneminde Nabu, panteonun ortak başları ve evrenin eş yöneticileri olarak Bel/Marduk ile eşit durumdaydı (Pomponio 1978: 100).
İlahi Soykütük ve Senkretizmler
Nabu aslen Ebla'dan gelen diğer tanrılarla birlikte Eblaitik kaynaklarda bahsedilen bir Batı Sami tanrısıydı. Marduk'un bakanı olarak Marduk kültüne çekildi ve Kassit döneminden itibaren Marduk'un eşi Ṣarpanitum/Erua'nın ilk doğan oğlu olarak kabul edildi. Bir Neo-Babil mektubu, Nabu'yu tanrı Nergal/Lugal-Marada'nın kardeşi olarak tanımlar (Pomponio 1998-2001: 21).
Nabu ile eş olarak iki tanrıça ilişkilendirilir, Taş' metu ve Nanaya. Taş'353metu, en eski tasdik edilen eştir.İlk olarak Eski Babil tanrı listesinde Nabu'nun eşi olarak bahsedilen Nabu ile ilişkisi Neo-Asur döneminde hala gelişmektedir (örneğin bkz. SAA 3, 14).
Nanaya aslen tanrı Muati'nin eşiydi, bu da onun yeni rolünün Muati'nin Nabu ile olan bağdaşmasının bir sonucu olarak geldiğini gösteriyor.
Nidaba, zaman zaman Nabu ile birlikte biraz mummu Ama o bir eşten çok homolog bir tanrı olarak sunulur.
Nabu, Ninurta ile bağdaştırılır, Marduk ile ilişkisi, Ninurta'nın Enlil ile olan ilişkisini yansıtır (Pomponio 1978: 194-5). Ayrıca kozmolojik ışık ve karanlık sembolizmi aracılığıyla Šamaš ve Günah ile ilişkilendirilir (Pomponio 1978: 200). Astronomik olarak Merkür gezegeni ile özdeşleştirilebilir (Pomponio 1978: 202-5).
Nabu, Marduk ile o kadar yakından ilişkilidir ki, bazen onun niteliklerini paylaşır (örneğin bkz. ilahi III.45.e, Foster 2005: 702-3).
Kült Mekanlar
Nabu'nun ana kült merkezi Borsippa'daki Ezida tapınağıydı.
/images/Borsippa.jpg] . Onun kültü de Babil'le güçlü bir şekilde bağlantılıydı [
/images/Babylon.jpg] kült heykelinin Borsippa ve Babil arasında geçit töreni sırasında akitu TT -festival. Kral Samsu-ditana'nın 17. saltanat yılı formülü, Esagil'deki Nabu kültüne adanmış bir tapınaktan bahseder ve bir Nabu heykelinin Marduk tapınağına getirildiğini kaydeder (bkz. Pomponio 1998-2001: 17), dolayısıyla bu tarih şöyle olabilir: olarak alınmak son ante quem Nabu'nun Babil'deki en eski kült tezahürü için. Neo-Asur döneminde, Nabu tapınakları Assur'da kanıtlanmıştır.
/images/Dur-Sharrukin.jpg] , Kurba'il ve Guzana. Mezopotamya'nın dışında, doğuya doğru, Elam'daki Dur-Untaş'ta Nabu için bir tapınak inşa edildi. Nabu kültünün kuzeyde Nuzi'ye kadar yayıldığına dair arkeolojik kanıtlar vardır.
/images/Nuzi.jpg] ve Ugarit kadar batıda [
Onaylanan Süreler
Nabu'nun doğru olarak tarihlendirilebilen ilk tasdiki, Hammurabi 16'nın yıl formülüdür: "Onun (kralın) Nabu için bir taht kurduğu yıl". O andan itibaren Nabu, Mezopotamya tarihi boyunca sürekli olarak tasdik edilmiştir.
Orta Babil döneminde Nabu'nun adı tipik olarak kudurru yazıtlar (krş. Pomponio 1998-2001: 19) ve kişi adlarında popüler bir teoforik unsur TT haline gelir. Nabu kültü, Asur'da Orta Asur döneminde, muhtemelen Asur'daki Nabu tapınağının ilk inşaatçısı olarak bahsedilen I. Şalmaneser tarafından, daha sonraki Asur kralı Sin-šar-iškun'dan bir silindir tarafından tanıtıldı (krş. Pomponio 1998-2001: 19). Orta Asur döneminde Nabu, Marduk ve Nergal ile birlikte en önemli üç tanrıdan biri olarak kurulmuştur (bkz. Pomponio 1998-2001: 19).
Yeni Asur döneminde Asur'un üstünlüğünü ilan etmek isteyen Sanherib, tanrı A'353'353ur lehine Babil tanrılarını ihmal etti ve Nabu kültünün kraliyet prestijinin bir kısmını kaybetmesine neden oldu. Ancak, Babil desteğini yeniden kazanmak isteyen ve bu nedenle Babil tanrılarının önceliğini yeniden tesis eden Esarhaddon'un yönetimi altında durum değişti. Hevesli bir bilgi toplayıcısı olan Asurbanipal, yazı ve bilgelik tanrısı olarak Nabu'ya özellikle düşkündü (örneğin bkz. SAA 3, 13).
Neo-Babil döneminde Nabu'nun popülaritesi özellikle belirgindir, çünkü kraliyet yazıtları ona Marduk'a göre öncelik verir. Kayda değer, Neo-Babil alfabesiyle Borsippa'lı Ezida'ya bir ilahidir (krş. K'246cher 1959): Aktarılan muhteşem betimleme, Nabu'nun cazibesinin azalmadığını gösteriyor. Nabu, Geç Babil zamanlarında hürmet görmeye devam etti. İlginç bir şekilde, bir Babil kralı tarafından yazılan son yazıt Nabu ile ilgilidir (cf. Pomponio 1998-2001: 20). Borsippa Ezida'sında bulundu ve Antiochus I Soter'in (MÖ 276-261) Esagila ve Ezida'daki restorasyon çalışmalarıyla ilgili bir raporundan oluşuyor.
Nabu'nun kültü yaygındı ve uzun ömürlüydü, Mezopotamya'nın ötesinde Mısır ve Anadolu'ya gurbetçi Arami toplulukları aracılığıyla gelişiyor ve MS birinci binyılın ikinci yarısına kadar sürüyordu.
Ikonografi
Nabu'nun ana sembolü, bazen bir kil tablet veya bir kürsü üzerinde duran, dikey veya yatay tek bir kamadır. Bu kama, yazı kalemini temsil eder ve muhtemelen şekliyle çivi yazısı yazmayı önermek içindir. Nabu ve yazı kalemi bazen koruyucu bir kapağın üzerinde gösterilir. mušhuššu ejderha (Seidl 1998-2001).
Nabu tipik olarak yırtmaçlı bir eteğin altında uzun saçaklı bir elbise giymiş olarak tasvir edilmiştir.
Referanslar
günlük Fizik Dünyası (2004), raporda belirtildiği gibi New York Times, Fikirler ve Eğilimler, 24 Ekim 2004, s. 12.
Maor, E. (2007) Pisagor Teoremi, 4.000 Yıllık Bir Tarih. Princeton, NJ: Princeton University Press, s. xii.
Leonardo da Vinci (15 Nisan 1452 - 2 Mayıs 1519) bir bilim adamı, matematikçi, mühendis, mucit, anatomist, ressam, heykeltıraş, mimar, botanikçi, müzisyen ve yazar olan İtalyan bir bilge (çok bilgili biri) idi. Leonardo, sık sık Rönesans insanının arketipi olarak tanımlanır; bu, yenilmez merakı yalnızca icat etme güçleriyle eşdeğer olan bir adamdır. Yaygın olarak tüm zamanların en büyük ressamlarından biri ve belki de şimdiye kadar yaşamış en çeşitli yetenekli kişi olarak kabul edilir. 'Çıkarlarının kapsamı ve derinliği emsalsizdi .... Aklı ve kişiliği bize insanüstü görünüyor, adamın kendisi gizemli ve uzak”, http://en.wikipedia.org/wiki/Leonardo_da_Vinci.
Loomis, E. S. (1927) The Pythagorean Proportion, Gözden geçirilmiş, ikinci baskı 1940'ta çıktı, Ulusal Matematik Öğretmenleri Konseyi tarafından 1968'de "Matematik Eğitiminde Klasikler" serisinin bir parçası olarak yeniden basıldı.
Maor, E. (2007) Pisagor Teoremi, 4.000 Yıllık Bir Tarih. Princeton, NJ: Princeton University Press, s. 17.
Bir rasyonel sayı, bir kesir veya oran (rasyonel) olarak ifade edilebilen bir sayıdır. Kesrin payı ve paydası tam sayıdır. Kesir bölündüğünde, sonlandırıcı veya tekrar eden bir ondalık sayı olur. (Yinelenen ondalık kısım bir sayı veya bir milyar sayı olabilir.) Rasyonel sayılar bir sayı doğrusunda sıralanabilir.
İrrasyonel bir sayı kesir olarak ifade edilemez. İrrasyonel sayılar, sonlanan veya tekrar eden ondalık sayılar olarak gösterilemez. İrrasyonel sayılar, sonlanmayan, tekrar etmeyen ondalık sayılardır. İrrasyonel sayılara örnekler: karekökü 2=1.414213562 … π =3.141592654 ….
Maor, E. (2007) Pisagor Teoremi, 4.000 Yıllık Bir Tarih. Princeton, NJ: Princeton University Press, s. 5.List of site sources >>>