Yanından geçip gitmek üzereyken beni tuttu. O kadar hızlıydı ki ne olup bittiğini anlamadan kendimi duvara yaslanmış buldum. Bileklerimi tutup duvara dayayınca elimdeki kurabiye yere düştü. “Kokunu aldım,” diye fısıldadı.
Boyalı göğüsleri benimkilerin hemen dibinde kalkıp iniyordu. “Seni aradım ama orada değildin.” Buram buram büyü kokuyordu. Gözlerine baktığımda yabani gücün kalıntılarını gördüm. Sevecenlikten, mizah duygusundan, kibar serzenişlerden eser yoktu. Bildiğim Tamlin’in yerinde yeller esiyordu. Elimden geldiğince duygusuz görünmeye çalışarak, “Bırak beni,” dedim. Ama pençelerini çıkarıp ellerimin üstündeki tahtaya sapladı. Hâlâ büyünün etkisiyle yarı vahşiydi. “Aklım başımdan gitti,” diye hırladı. Sesi boynumdan aşağıya doğru titreyerek inip göğüslerimi sızlattı. “Her yerde seni aradım ama yoktun. Seni bulamayıca...” Yüzünü yüzüme yaklaştırdı, nefeslerimiz birbirine karışıyordu. “...başka birini almak zorunda kaldım.”
Elinden kurtulamıyordum. Zaten kurtulmak istediğimden de pek emin değildim. “Ona karşı nazik olmamı kendisi de istemedi,” diye hırladı. Dişleri ay ışığında parlıyordu. Dudaklarını kulağıma yaklaştırdı. “Ama sana karşı nazik olurdum.” Ürpertiyle gözlerimi kapattım. Sözleri içimde yankılandıkça vücudumun her zerresi geriliyordu. “Başından sonuna kadar ismimi fısıldayarak inlerdin. Ve uzun, çok uzun sürerdi Feyre.” Sıcak nefesiyle kulağımı gıdıklaması yetmezmiş gibi adımı da okşarmış gibi söyleyince sırtım hafifçe yaylandı.
Pençelerini duvardan çekip beni bıraktığında dizlerimin bağı çözüldü. Yere yığılmaktan veya ona tutunmaktan korkarak duvara tutundum. Ona tutunsam vurur muydum, sarılır mıydım, bilmiyordum. Gözlerimi açtım. Hâlâ gülümsüyordu; tıpkı bir hayvan gibi gülümsüyordu. “Başkasının artığını neden isteyeyim ki?” diyerek onu itmek için hamle yaptım. Ama yeniden ellerimi yakaladı ve ağzını boynuma dayadı.
Boynumun omzumla buluştuğu yumuşak bölgeyi dişleriyle sıkıştırınca bir çığlık attım. Ne kıpırdayabiliyor, ne de bir şey düşünebiliyordum. Tüm dünya dudaklarının ve dişlerinin tenimde bıraktığı hisse indirgenmişti. Dişlerini ısırmak için değil, beni sabit tutmak için kullanıyordu. Üzerime tüm vücuduyla abanarak gidip gelince gözlerimi ateş bürüdü, beynimde şimşekler çaktı ve kalçamı onun kalçasına doğru bastırmaya başladım. Ondan nefret etmeliydim. O aptal ritüel yüzünden, bu gece birlikte olduğu dişi yüzünden, ondan nefret etmeliydim...
Tamlin çenesini gevşetti ve az önce dişlediği yeri diliyle okşadı. Başka yere geçmedi, sadece o noktada kalıp boynumu öptü. Kasten, oyalanarak, yavaşça. Bacaklarımın arasını ateş bastı ve acıyla kıvranan bedenime yeniden abandığında dudaklarımdan bir inilti yükseldi. Birden geri çekildi. Boşta kalan tenime temas eden hava buz gibiydi. Bana bakarken nefes nefeseydim. “Sakın
bir daha sözümden çıkma,” dedi. Derinden gelen mırıltılı sesi bedenimde sekerek ilerledi ve tüm hücrelerimi uyarıp suç ortaklığı aşıladı.
Sözlerini bir daha düşünerek omuzlarımı dikleştirdim. Vahşice gülümseyerek baktı. Elimi yanağına koydum. “Bana ne yapacağımı söyleme,” diye fısıldadım. Avcumun içi yanıyordu. “Ve sakın beni kudurmuş bir hayvan gibi ısırma.” Acı acı kıkırdadı. Ay ışığı altında gözlerinin rengi gölgede kalmış yapraklar gibiydi. Daha fazlasını istiyordum. Bedeninin sertliğini üzerimde hissetmek istiyordum; dudaklarını, dişlerini ve dilini çıplak tenimin üstünde, göğüslerimde, bacaklarımın arasında hissetmek istiyordum. Her yerimde, her yerimde istiyordum onu. Bu arzunun içinde boğuluyordum.
Burun deliklerini kocaman açıp kokumu -bedenime ve duyularıma hükmeden ateşli, azgın düşüncelerimi- ciğerlerine çekti, sonra sertçe huhlayarak geri bıraktı. Kısık, üzgün ve vahşi bir hırıltı koparıp ağır ağır uzaklaştı.