Meuse
Hepimiz onlara sahibiz: depodaki kutular, atalarımızın bize bıraktığı kalıntılar. Benimki tavan arasındaydı ve birçoğu vardı. Çoğu, çeşitli türlerde eski sicimlerle bir arada tutulan ufalanan mukavvaydı: çamaşır ipleri için satılan kalın pamuk türü, etrafına bir kez sarılmış ve empatik bir kare düğümle bağlanmış; daha zayıf versiyonu, birden fazla geçiş gerektiren bir mektup paketini sarmak için daha uygun ve saman balyaları için kullanılan tüylü sarı ip, sarkmayı sona erdirir.
Ben çocukken babamın ve annemin ailelerinden gelen en eski kutuları gördüğümü hatırlıyorum. Onlar, köpeklerin araba garajında uyudukları ve on yıllarca pire bulaşmış boksörler ve Büyük Danimarkalılardan gelen tüy ve köpek tüylerinin biriktiği paçavra yığınlarının üzerindeki dolaplarda saklanmışlardı. Yaşla birlikte çürümesine rağmen, bu kutularda, yanlara damgalanan döneme ait zarif reklamlar veya babamın 'Pnom-Pehn' 'den sanat eserlerini nakletmek için kullandığı teneke kutudaki zarif tablo gibi açık ve net zanaatkarlık işaretleri vardı. 1930'lar onlara güzel, ağırbaşlı bir hava verdi.
Tavanımızda, kocam Larry ve ben ve çocuklarımız kendi tarihlerimizi oluştururken etraflarında biriken karışık şeyler üzerine giderek artan bir şekilde onaylamayan bir nöbet tuttular: elbette binlerce kişi tarafından anlık görüntüler. ama aynı zamanda mektuplar, bilim fuarı sergileri, entübe diplomalar, Jessie'nin Cadılar Bayramı için bir çim bıçağı gibi giydirdiği bir kostümün kalıntıları, hırpalanmış oyuncak bebekler, Virginia'nın altı yaşındayken kırık bacağından kesilmiş alçı, bir kutu elle çizilmiş ev planlarım, omuzlarına dikkatlice bağlanmış kıyafetleri olan kağıt bebekler, karneler, sivri uçlu ve kirli, etek ucu sarkan önlükler, makbuzlar, bir kutu kırık şeker sigaralar, banka hesap özetleri, sergi incelemeleri, bir sandık dolusu balo elbiseleri ve giydirme kıyafetleri, hala doğal olmayan yeşil çimenlerle doldurulmuş yırtık pırtık Paskalya sepetleri, iki çift Lolita güneş gözlüğü, plastik kırılgan ve soluk ve eski evimizin mutfağından kesilmiş, çocuğun boylarının bulunduğu alçıpan bölümü ren her yıl çizilirdi.
Ve tabii ki tavan arasında, incelenmemiş geçmişimin kalıntısı da vardı: kırılgan maskeleme bantlarıyla sabitlenmiş, mektuplar, günlükler, çocukluk çizimleri ve fotoğrafları içeren çeşitli boyutlarda kutular. Joan Didion'un en azından bizim eskiden olduğumuz insanlarla başını sallayan bilgece öğütlerini görmezden geldiğim için bunlara onlarca yıl dokunulmamıştı, öyle ki ruhun karanlık bir saatinde hesaplaşmak için ortaya çıkıyorlar.
2008 Temmuz ayının başlarında Profesör John Stauffer'dan Massey Derslerini Amerikan dilinde sunmamı isteyen bir mektup almamış olsaydım, ailemin geçmişinin uyuduğu bu kutulardaki bant ve ipler asla kesilmeyebilirdi ve karmaşık sırları açığa çıkmamış olabilirdi. Harvard'da Medeniyet. Mektubu okuduktan sonra, bildik inançsızlığın tuhaflıkları arasında dolaştım: alın tokatlamak, göz yuvarlamak, bir hata için zarfın abartılı incelemesi. . . ama hayır. Bir fotoğrafçı olan benden, Mayıs 2011'de, üç yıl sonra, altmışıncı doğum günümde başlayan üç akademik konferansı sunmamı istediler.
Day-Timer'ıma koşarken, boşuna bir çatışma aradım. Aslında, gelecekte o kadar uzak bir takvim sayfası aradım ki boşuna.
Hiçbir şekilde makul bir şekilde reddedemezdim. Yıllar önce, parlak, genç arkadaşım Niall MacKenzie'ye ironik bir şekilde kendi kendini şişiren tahminlerini şu sözlerle sunması verilmişti: “Evet, Sally, benden Massey Derslerini sunmamı istediklerinde. . . . ' Bu nakaratı o kadar çok duymuştum ki, Massey'ler benim için entelektüel başarının zirvesini temsil etmeye başlamıştı. Ama kendimi bir entelektüel olarak düşünmedim ve kesinlikle akademisyen de değildim. Ben yazar bile değildim. Ve yazabileceğimi bile varsayarak ne hakkında yazmam gerekiyordu?
1990'ların başında üçüncü fotoğraf kitabım Immediate Family'nin yayınlanmasıyla bir miktar beğeni ve ün kazanmıştım ve rahatsız edici 'tartışmalı' etiketini almıştım. İçinde çocuklarım olan Emmett, Jessie ve Virginia'nın Virginia tepelerine sıkışmış çiftliğimizde bazen kıyafetsiz hayatlarını sürdürdükleri resimler vardı. Merceğimin çocukluklarının tüm kapsamına açık kalması gerektiğine inandığım için ve dahil olan herkesin istekli ve yaratıcı katılımıyla, onların zaferlerini, kafa karışıklığını, uyumunu ve izolasyonlarını ve çocukların başına gelme eğiliminde olan zorlukları fotoğrafladım. morluklar, kusmuklar, kanlı burunlar, ıslak yataklar - hepsi. Kozmik olarak kötü bir zamanlama durumunda, Acil Aile'nin serbest bırakılması, çocukların bedenlerinin tasviriyle ilgili ahlaki bir paniğe ve sanatın devlet tarafından finanse edilmesine ilişkin hararetli bir tartışmaya denk geldi. (NEA ve NEH'den hibe almıştım ama çocuklarımın fotoğrafları için değil.) Bu zorlu dönemden çok fazla kafa karışıklığı, dikkat dağınıklığı, iç mücadele ve nihayetinde yeni iş için yakıt ortaya çıktı.
Harvard'daki Massey komitesi bunca yıl sonra aile fotoğraflarımı haklı çıkarmamı bekler miydi? Bunu yapmaktan çekinmedim, ama daha sonra gelen işe, Amerika'nın güneyindeki derin kişisel keşiflere, ölümlülüğün doğasına (ve doğanın ölümlülüğüne), kocamın samimi tasvirlerine odaklanabileceğimi umuyordum. ve köleliğin beni çevreleyen dünyada bıraktığı silinmez izler. Endişeyle John Stauffer'ı aradım ve onun cevabı beni sadece daha endişelendirdi: herhangi bir şey, istediğiniz herhangi bir şey hakkında konuşun.
Bu hoşgörüyle ezilen ve nasıl ilerleyeceğimi bilemediğimden, Stauffer'a bunu yapacağımı söylememden neredeyse bir yıl önce kendimden şüphe duydum ve o kadar aciz bırakan bir korku spazmına girdim. Ve sonra, sık sık bana olduğu gibi, görünüşte geçirimsiz duvarının arkasına bindirilmiş olan kendinden şüphe, umut ve iyimserliğin ilk damlacıklarının dışarı sızmasına izin verdi ve genişleyen çatlak olasılığı sayesinde sular altında kaldı. Bir sanatçı için kendinden şüphe duymak, dayanılmaz olsa da, nihayetinde bir hediye olabilir.
Söylemem gereken şeyi genellikle nerede bulduğumu aramaya başladım: William Carlos Williams'ın Yerel dediği şeyde. Acaba evde çalışırken, çiftliğimizin geniş bolluğunu nadiren terk ederek aşırı derecede yorumladığımı düşünür mü acaba? Larry için bazen şöyle: Bir zamanlar sinir bozucu bir şekilde beş hafta boyunca markete gitmedim. Ancak sele pedinde fazladan liderliğe ihtiyaç duyan çok gerilmiş bir yarış atı gibi, ben bir dezavantajı severim ve sıradanlığın sınırlamalarının getirdiği estetik mücadelenin tadını çıkarırım. Tersine, çizgi roman karakteri Pogo'nun bir zamanlar 'aşılamaz fırsatlar' dediği şeyi önümde gördüğümde biraz paniğe kapılıyorum. Bir uçak banyosunda on güzel fotoğraf çekmek Versailles'daki bahçelerden daha kolay benim için.
Ve böylece kendi gençliğime tanıklık edenlerden başlayarak çatı katımdaki kutulara döndüm. İçlerinde kimi ve ne bulabilirim?
Hafızanın ihanetiyle uzun süredir uğraşmam, beni çoğu insandan daha az ve daha kusurlu çocukluk hatıralarım olduğuna ikna etti. Ama yıllar boyunca etrafa sordum, şimdi durumun böyle olduğundan o kadar emin değilim: belki hepimiz çocukluk evini yazan şair Eric Ormsby gibiyiz: Geçmişimizin tıkanmasını, akıp gitmesini, taşan bahçelerin silinmesini izliyoruz , onların güneşten hatırladığı duvarları parmaklarımızın yaklaşmasıyla toza dönüşüyor. Ve tıpkı Ormsby'nin yazdığı gibi, hepimiz 'bu hızın şiddetinde / şaşkın gözlerimizin zamanı olsaydı' diye ağlardık.
Anılarımdan hiçbiri toza dönüşmemişti, kesinlikle şimdiye kadar zamanın geçmesiyle değişmiş olmalıydı. Bir anıyı bozulmamış halde tutmak istiyorsanız, onu çok sık çağırmamalısınız, her tekrar ziyaret ettiğinizde, deneyimin bıraktığı orijinal izlenimi değil, sonuncusunu hatırlayarak geri dönülmez bir şekilde değiştirdiğiniz teorisine katılma eğilimindeyim. onu hatırlama zamanın.
Her döngüde sürünen küçük farklılıklarla, hafızamızın alıştırması bizi geçmişe yaklaştırmaz, aksine bizi daha uzağa çeker.
Zamanla hafızamın üzerime çektiği ihanetler ne olursa olsun uysalca kabul etmeyi öğrendim ve zihnimin kendi güzel yalanını parlatmasına izin verdim. Beyin, güvende tutması gereken bilgileri çarpıtarak, çoğu zaman içgüdüsel bir estetik bilgeliğe boyun eğecek ve hayatımızdaki olaylara, imkansız olan ya da çok açık olmayan bir tutarlılık, mantık ve sembolik zarafet katacaktır. , gerçekte yaşadıklarımızın darmadağınık bir özensizliği. Zarafet ve mantık bir yana, bu kitabı araştırırken ve yazarken, estetik olarak ne kadar becerikli veya merhametli olursa olsun, şaşkın bir anımsama biçiminin işe yaramayacağını biliyordum. Gerçeğe ihtiyacım vardı ya da bir arkadaşımın dediği gibi 'ona yakın bir şey.' Bir şeyin hafızanın gerçeği olacağı, bilimsel, nesnel gerçek için bir inci olarak, bir kum parçası için. Ama sahip olduğum tek şey buydu.
Bu yüzden, ataların kutularını makaslamadan önce, tuttukları eserlerle ilgili dengesiz hatıralarımı kontrol etmek için kendiminkini açtım ve bunu yaparken kusurlu hafızanın kötü ikiziyle karşılaştım: fotoğrafın ihaneti. 1901 yılına kadar, Emile Zola, bu nispeten yeni ortamın tehdidini telgrafla yayınladı ve fotoğrafını çekmeden gerçekten bir şey gördüğünüzü iddia edemeyeceğinizi belirtti. Zola'nın belki de bildiği veya sezdiği şey, bir kez fotoğrafı çekildiğinde, “gerçekten gördüğünüz” her şeyin bir daha asla hafıza gözüyle görülmeyeceğiydi. Sonsuza kadar varlığın sürekliliğinden, sadece bir şeritten, zamanın yağlı yaşamından hafif, yarı saydam bir soyulma; elegiac, tek boyutlu, hemen altın nostaljinin sararmış karakterine bürünüyor: anlık bir hatıra mori. Fotoğrafçılık geçmişimizi koruyor ve onu tekrarlanan anıların üst üste binmelerinin çarpıtmalarına karşı savunmasız kılıyor gibi görünüyor, ama bence bu bir yanlış: fotoğraflar geçmişin yerini alıyor ve anılarımızı bozuyor ve ben çocukluk fotoğraflarımı ellerimde, şefkatle tuttuğumda her fotoğrafta unuttuğumu da biliyordum.
Kutularımı kapattım ve önceki nesillere döndüm. Sırayla tavanıma gelmişlerdi - önce Larry'nin ebeveynleri ve büyükanne ve büyükbabaları, sonra babam ve annem - ve bir hayatı kutsamayı gerektiren ölümlerden bu yana açılmamışlardı. Bu insanların dünyasında kalan her şey onlarda vardı; tüm hayatları on iki paketi zar zor tutacak kutulara sığdırıldı.
Bir hayvan, diyelim bir tavşan koruyucu bir çitin içinde yattığında, kıvrılmış vücudunun ağırlığı ve sıcaklığı yerde bir yansıma izi bırakır. Çimler genellikle kuş benzeri bir yuvaya örülmüş gibi görünür ve belki de dinlenmeden önce bir daire içinde dönerken hassas pençeler tarafından yakalanıp etrafından çekilirdi. Çimenlerin içindeki bu yumuşak çanak, bu vücuttan oluşan tavşanın kanıtı, bir adı, eski ama güzel bir kelimeye sahip: meuse. (Hafızanın kızı ve ilham kaynağı Muse'a cazip bir şekilde yakın.) Her birimiz yeryüzünde çeşitli şekillerde formumuzu taşıyan kanıtlar bırakıyoruz, ama elimi tavşanın tüylü, yuvarlak kıvrımına hafifçe bastırdığımda merak etmeme neden oluyor. : Bir gün dünyada bıraktığım tüm izler bir kutuya mı bağlanacak?
İlk aile kartonunun iplerini kesen annemin, ne bulacağımı, bilinmeyen aile geçmişinin hangi katmanlarını bulacağımı merak ettim. Bir sanatçı olarak çalışmamın kaynakları - aileye, Güney manzarasına, ölüme duyulan hayranlık - bu kutularda olur mu? Uzun süredir ölü olan, bilinmeyen aile üyelerinin hangi hayaletleri, hangi sırları saklıyordu?
Anlatımın çıkarına gizlice bir Güney Gotik yükü bulacağımı umduğumu itiraf edeceğim: aldatma ve skandal, alkolizm, aile içi istismar, araba kazaları, öcüler, gizli işler, çok sevilen ve tartışılan aile toprağı, terk edilmişlikler, oral seks, intiharlar, gizli bağımlılıklar, güzel bir gelinin trajik bir şekilde erken ölümü, ırksal zorluklar, kazanılan ve kaybedilen büyük miktarda para, harikulade bir oğlun dönüşü ve hatta belki de kanlı cinayet.
Bunlardan herhangi biri aile geçmişimde saklıysa, tavan arasındaki iplerle bağlı kutularda bulacağıma dair belirgin bir his vardı. Ve yaptım: hepsini ve daha fazlasını.
Nereden KIPIRDAMA . Little, Brown ve Company'nin izni ile kullanılmıştır. Telif hakkı 2015, Sally Mann.