Sun Tzu, bazılarının konu hakkında şimdiye kadar yazılmış en iyi kitap olduğunu düşündüğü Savaş Sanatı'nın (<Ping-fa) tanınmış yazarıdır. Sun Wu'nun kendisinden (Tzu, "usta" anlamına gelen onurlu bir parçacıktır), Ch'i eyaletinde doğumunun ve Wu Kralı Ho-lu'ya hizmetinin ötesinde çok az şey bilinmektedir; o, çalkantılı geç Chou hanedanlığı döneminde aktif bir askeri uzmandı. Çin'deki Sun Tzu'nun eski el yazmalarında yapılan son kazılar, kendisine atfedilen metnin büyük antikliğini doğruladı. Asya'da uzun süre çalışılan Sun Tzu'nun eseri Batı'da ancak on sekizinci yüzyılın sonlarında tanındı ve yirminci yüzyıla kadar düzgün bir şekilde tercüme edilmedi.
Sun Tzu'nun savaşa yaklaşımı, Batılı yazarların aksine, gücü merkeze koymaz: aslında, Çince karakter li (kuvvet) metnin on üç bölümünde yalnızca dokuz kez geçer. Bu, o zaman Çin'deki savaş koşullarını (güç o zamanlar aslında sınırlı bir faydaya sahipti) ve Sun Tzu'nun zafer ve yenilginin temelde psikolojik durumlar olduğuna dair inancını yansıtıyor. Bu nedenle savaşı, düşmanı maddi ve fiziksel olarak yok etme (bu bir rol oynasa da) değil, düşmanı psikolojik olarak rahatsız etme meselesi olarak görüyor; Amacı, düşmanın liderliğini ve toplumu, etkili bir şekilde direnebilecekleri bir uyum koşulundan, yenilgiye eşdeğer kaos ( luan ) birine doğru zorlamaktır .
Askeri eylem Sun Tzu tarafından dolaylı olarak Taocu bir referans çerçevesinde sunulur. Arazinin, havanın ve düşman moralinin gerçekte, başarılı generalin en iyi yolları ( tao ) bulduğu ve böylece amaçlarını desteklemek için içlerinde var olan gücü kullandığı konturlara sahip olduğu fikri , temelde Taocu ve yinelenen temasıdır. düzenli ( cheng ) ve düzensiz ( ch'i ) kuvvetler arasındaki etkileşimde olduğu gibi, bir durumdan diğerine dönüşüm .
Ancak operasyonel olarak Sun Tzu'nun amacı, düşmanın üstün bilgisine (gizli ajanların istihdamına büyük vurgu yapıyor) ve kueitao'ya dayanan psikolojik egemenlik ve onun sömürülmesidir."aldatma" veya "alışılmadık araçlar" olarak çeşitli şekillerde çevrilmiştir. Böylece Sun Tzu, düşmanın moralini bozacak operasyonları takdir eder: ittifakları bölmek, savaştan kaçmak, beklenmedik şekilde saldırmak; Surlarla çevrili bir şehri kuşatmaktan kaynaklanabilecek yıpranma gibi kendi toplumunu baltalayabilecekleri kınıyor. Sun Tzu'nun aslında bir terör silahı olarak tartıştığı yangınlar gibi bazı operasyonlar, amaçları bakımından neredeyse tamamen psikolojik olabilir. Askeri becerinin zirvesi, en iyi ihtimalle savaşmadan zafer sağlayan "düşmanın stratejisine saldırarak" (Almanların 1940'ta Fransızlara karşı yaptığı gibi) karşıt planları kendi kullanımlarına çevirmektir.
Ancak Sun Tzu, savaşın ortadan kaldırılabileceğini önermiyor. Aksine, herhangi bir güç başvurusunda, özellikle iflas ve zamanının siyasi açıdan zayıf Çin devletlerinin sosyal olarak parçalanmasında ortaya çıkan muazzam risklerin farkındadır. Bu nedenle, bu gücün israf edilmemesini, dikkatlice korunmasını ve yalnızca belirleyici etkiye sahip olabileceği durumlarda kullanılmasını teşvik ediyor.
Sun Tzu, gizli ajanların tespit edilmesinin zor olduğu ve düşmanın düşünce süreçlerinin kişinin kendisinden çok az farklı olduğu tek bir kültür içindeki savaş hakkında yazıyor. Bu nedenle, Sun Tzu'nun, devletlerin güçlü ve bol miktarda mevcut olduğu modern koşullarda ve etnik farklılıkların casusluğu zorlaştırdığı ve düşman düşünce süreçlerinin değerlendirilmesini zorlaştırdığı uluslar arası savaşlarda önemi sorgulanabilir. Carl von Clausewitz döneminde bu tür endişeler muhtemelen bugün olduğundan daha ikna ediciydi. Bir kere, nükleer silahlar, geleneksel Batı zafere giden yolun –büyük, sanayileşmiş kuvvet uygulaması– artık nükleer silahlı bir düşmana karşı kapalı olduğu anlamına geliyordu ve bu nedenle stratejistler bir kez daha savaşmadan nasıl kazanılacağını veya en azından çok fazla kavga etmeden. Kuvvet, Vietnam'ın gösterdiği gibi,