Yalnızlığın bir düzenlilik hali olduğuna ve insanı çirkin gösterdiğine inanıyorum. Bu fotoğraf, ölümle birleşince beni haklı çıkarıyor.
Acıyla ya da başarısızlıkla uyarıldığımda, kendimle yeniden buluşmak için uzaklığa (korkuyu kaybettiğim yere) ihtiyaç duyuyorum. Bu köklü, donuk fakat ayak direyen duygu durumu, yalnızlığa olan bağlılığımı tazeleyecek ve ben eskisinden daha düzenli bir çirkin olacağım.