Peygamber Efendimiz, İstanbul'un bir gün mutlaka fethedileceğini müjdelemişti. Onu fetheden komutana da askere de en şerefli olma şerefini sunmuştu. Yıllar yılı bir çok komutan ve asker İstanbul'u fethetmek için defalarca girişimde bulunmuş ama kimse bu kutlu sonuca ulaşamamıştı. Şehzade Mehmed de küçük yaşlardan itibaren bu hedefle büyütülmüştü. Bütün derslerinde, oyunlarında, hayatında hep bu hedef vardı ki inanıyordu onu alacağına. "Ya ben onu alacağım, ya o beni alacak" demişti. Henüz 12 yaşında babasının tahttan çekilmesiyle padişahlık tahtına oturdu. Ancak Avrupa'nın çocuk bir padişahı kolayca yeneceklerini düşünmesiyle yeni bir Haçlı ordusu toplaması ve Çandarlı Halil Paşa'nın genç padişaha inanmamasıyla II. Mehmed babasına gönderdiği mektupla babasını geri çağırmıştı. "Eğer padişah sizseniz gelip ordunuzun başında olun, eğer padişah bensem emrediyorum gelip ordularımın başına geçin."
Böylece II. Murad tekrar tahta geçti, Şehzade Mehmed ise sancağına geri döndü. 19 yaşındayken babasının ölmesiyle ikinci kez tahta çıktı. Ve ilk iş olarak hedefine İstanbul'u koydu. İlk iş olarak da Yıldırım Bayezıd'ın inşa ettirdiği Anadolu Hisarı'nın karşısına Rumeli Hisarı' nı yaptırdı. Hatta inşaatında bizzat çalıştı. Ve kuşatma başladı, inanıyordu, başaracaktı. Alınmaz denileni alacaktı. Aşılmaz denilen surları yıktırmak için Şahi adını verdiği ve çizimlerini kendisinin yaptığı büyük topları döktürdü. Bizans Haliç' e zincir vurmuştu, gemileri Haliç' i aşamıyordu, bu yüzden koca gemileri karadan yürüttü.
Önce kendisi inandı, sonra çevresine inandırdı. Ve yapılmaz denileni yaptı, alınmaz denileni aldı. 'Ya ben onu alacağım, ya o beni alacak' demişti, ölmedi, aldı. İstanbul artık bir Türk şehriydi.
Önce Şehzade Mehmed, sonra Sultan Mehmed, şimdi ise Fatih Mehmed olmuştu.
Keyifli okumalar