Hayatımın hatırladığım dönemi içerisinde belki ilk kez bir odayı gerçekten evim olarak benimsemiştim. Ne zaman bir yere evim desem zorla oradan koparılıyorum. Bu ne zamana kadar böyle gidecek acaba... Alışamıyorum işte, zorla değil ya.
İnanılmaz nefret doluyum bu aralar dünyaya karşı. Her yeri ateşe versem, birkaç aydır yaşadıklarıma sebep olanları bir kaşık suda boğsam anca rahatlarmışım gibi hissediyorum. Artık lütfen bir şeyler yoluna girsin.