Romanelli Mağarasında Yeni Taş Devri Kaya Sanatı Keşfedildi
Antik Avrupa kaya sanatına ilgi duyan uzman araştırmacılar, İtalya’nın güneydoğu ucunda Adriyatik Denizi’ne bakan etkileyici bir şekilde dekore edilmiş bir kaya sanatı alanı olan Romanelli Mağarası’nın kapsamlı bir çalışmasını henüz tamamladılar. Üst Paleolitik kaya sanatı ilk olarak 1905’te burada bulunmuş olmasına rağmen, mağaranın kaya sanatı koleksiyonunun eksiksiz bir araştırması daha önce hiç yapılmamıştı.
Romanelli Mağarası’nın girişi. (D. Purolar / Antik Çağ Yayınları Ltd. )
Romanelli Mağarasında Bilinmeyen Kaya Sanatını Keşfetmek
Romanelli Mağarası’ndaki çalışmaları sırasında araştırmacılar, hiçbiri daha önce keşfedilmemiş veya bakılmamış 30’dan fazla yeni kaya sanatı paneli buldular. Bu kazınmış görüntüye ilişkin analizleri, onları Romanelli Mağarası sanatçılarının birleşik bir kültürel ve sanatsal gelenek bağlamında çalıştıklarına ikna etti. Bu geleneğin unsurları, Batı ve Güney Avrupa’daki nüfus grupları ile 14.000 ila 11.000 yıl önce, Geç Taş Devri veya Üst Paleolitik dönemin en sonunda, nüfus grupları arasında aktarıldı.
Bu çalışmaya katılan İtalyan arkeologlar ve yer bilimcileri, analiz etmekle en çok ilgilendikleri kaya sanatı panellerinin fotoğraflarını çektiler. Romanelli gravürlerinin çoğu zaten zarar gördüğü için onlarla fiziksel temastan kaçınmak istediler ve durumu daha da kötüleştirmek istemediler.
Romanelli Mağarası’nın İtalya’daki konumu. (Sigars et al. / Antik Çağ Yayınları Ltd. )
Romanelli Mağara Sanatının Deşifre Edilmesi
Fotoğrafların üzerine döktüklerinde, birçok büyükbaş hayvan gravürü ve çarpıcı bir büyük kuş resmi de dahil olmak üzere düzinelerce hayvan resmi gördüler. Ayrıca, hemen hemen her kıtadaki Üst Paleolitik dönemdeki kaya sanatı galerilerinde öne çıkanlara benzer, doğada geometrik ve soyut olan birçok görüntü buldular.
Araştırmacılar ayrıca görüntüleri yapan sanatçılar tarafından kullanılan gravür teknikleri ve teknolojileri hakkında daha fazla bilgi edindiler. Sanatçıların hepsinin aynı anda çalışmadığını veya aynı kültürlere ait olmadığını gösteren bariz farklılıklar buldular. Çeşitli mağara katmanlarının radyokarbon tarihlemesi bu fikri doğruluyor gibiydi, çünkü bu sonuçlar mağaranın 5.000 yıl boyunca kaya sanatçıları tarafından işgal edildiğini ve bir “tuval” olarak kullanıldığını gösterdi.
Analizleri kapsamlıydı ve sonuçları bir oyun değiştirici olabilir. Araştırmacılar, aynı genel zaman diliminde Avrupa’nın farklı yerlerinde çalışan Üst Paleolitik rock sanatçıları arasında süreklilik veya ortaklık olduğuna dair kanıtlar bulduklarına inanıyorlar. İtalyan araştırmacılar, “Yeni figürler, Geç Üst Paleolitik Dönem boyunca Avrasya’nın geniş bir bölümünde ortak bir görsel mirasın kanıtını sağlayarak, sosyal dinamikler ve ortak ikonografik motiflerin Akdeniz Havzası çevresinde yayılması hakkında yeni sorular ortaya çıkarıyor” diye yazdılar. bulguları dergide antik çağ.
İtalya’daki Romanelli Mağarası’nda keşfedilen auk başı. (Sigari et al. / Antik Çağ Yayınları Ltd. )
Romanelli Mağarası Araştırma Sonuçları Açıklandı
Arkeologlar, güney İtalya ve Sicilya’da bulunan Üst Paleolitik mağara sanatını, Fransa’da ve İber Yarımadası’nda bulunan aynı döneme ait mağara sanatından ayrı olarak geleneksel olarak kategorize ettiler. İlki Akdeniz stili olarak sınıflandırılırken, ikincisi Franco-Cantabrian stili olarak bilinen bir kategoriye konulmuştur. Romanelli Mağarası, uzun zamandır, İber Yarımadası’ndaki La Pileta ve Parpallò mağaraları, Fransa’daki Ebbou Mağarası ve Sicilya’daki Levanzo ve Addaura mağaraları ile gruplandırılmış, Akdeniz tarzı en önemli mağaralardan biri olarak kabul edilmiştir.
Ancak son yıllarda yeni keşifler ve yeni analizler bu ayrımı sorgular hale getirdi. İki sözde benzersiz stil arasındaki benzerlikler ve süreklilikler fark edildi ve arkeologlar şimdi geleneksel kategorileri yeniden değerlendiriyor. Bu yeniden değerlendirmelerden hareketle, arkeologlar ve diğer antik tarih meraklıları, Romanelli Mağarası’na daha fazla ilgi duymaya ve orada neler bulunabileceğini merak etmeye başladılar.
2016 yılında, en yeni çalışmaya katılan araştırmacılar, multidisipliner araştırma projelerini resmi olarak başlattılar. Romanelli kaya sanatının stilistik yönleri, konusu ve onu oluşturmak için kullanılan gravür araçları ve teknikleri hakkında daha fazla bilgi edinmek istediler. Ayrıca mağaranın işgali için zaman çizelgesini daha kesin bir şekilde düzeltip düzeltemeyeceklerini görmek için çeşitli mağara seviyelerinde yeni radyokarbon tarihleme testleri yapmayı planladılar.
Araştırmaları ilerledikçe, sonunda mağaranın bol miktarda oyulmuş kaya sanatı koleksiyonuna sahip iki özel alanına odaklandılar. Her alan, daha önce bulunmuş bazı gravürleri ve bazılarında bulunmayan gravürleri içeriyordu. Mağarada yıllar önce çekilen fotoğraflar, yeni keşfedilen gravürlerin bir zamanlar mağara çökelleri tarafından kaplandığını ve sonunda gizli görüntüleri ortaya çıkarmak için kaldırıldığını gösterdi.
Tanıdık Kaya Sanatını Ortaya Çıkarmak İçin Mağara Tortularını Kaldırmak
Araştırmacılar, iki bölümdeki tüm kaya sanatını inceleme şansına sahip olduklarında, oldukça tanıdık görüntülere baktıklarını hissettiler. Onlara, İtalya’nın güneydoğu yarımadasından çok uzak yerlerde daha önce gördükleri mağara sanatını hatırlattı. Sığırların oyulmuş görüntüleri özellikle Romanelli Mağarası’nda yaygındı. Üst Paleolitik kaya sanatçılarının, insanların yiyecek için bağımlı olduğu hayvanların gravürlerini içermesi normaldi ve sığır benzeri yaratıklar, Avrupa’nın her yerindeki ve başka yerlerdeki mağaralardaki kaya sanatı koleksiyonlarında sıklıkla bulundu.
Romanelli Mağarası’ndaki gravürlerden bir diğeri, Kuzey Atlantik bölgesinde 19. yüzyıla kadar hayatta kalan, soyu tükenmiş, uçamayan bir yaratık olan büyük auk’a benzeyen büyük bir kuşa sahipti. Auk benzeri figürlerin kaya sanatı görüntüleri, Fransız-Kantabria tarzı kaya sanatının baskın olduğu Batı Avrupa mağaraları da dahil olmak üzere birkaç yerde daha bulundu. Ancak bu hala alışılmadık bir bulgudur, çünkü kuş çizimleri mağara sanatında diğer hayvanların görüntüleri kadar yaygın değildir.
Romanelli Mağarası’nda da çok sayıda soyut ve geometrik figür bulunuyordu. Afrika, Asya, Avustralya ve Güney Amerika’daki Üst Paleolitik kaya sanatı panellerinde bulunmuş olan bu figürler, Fransa ve İspanya’daki mağaralardaki kaya sanatı topluluklarında yaygın olarak sergilenmesine ek olarak her yerde bulunur. Mağara sanatındaki geometrik figürlerin ve diğer soyut görüntülerin, değişen bilinç durumlarını deneyimleyen şamanlar tarafından görülen görüntülerin yeniden yaratımı olduğu uzun zamandır tahmin edilmektedir. Nihai anlamlarından bağımsız olarak, bu tür kaya sanatı, dünyanın dört bir yanındaki Üst Paleolitik kaya sanatı alanlarında defalarca bulunmuştur.
Yıllar içinde, Romanelli mağarasında 100’den fazla taşınabilir kaya sanatı örneği de bulunmuştur. Daha küçük, daha kolay taşınabilen kayalar üzerindeki bu gravürler, içerik ve üslup olarak mağaranın sabit yüzeylerindeki görüntülerle esasen örtüşmektedir.
Bilim adamları, görüntüleri incelemeye ek olarak, Romanelli Mağarası’ndaki kaya sanatını oluşturmak için kullanılan gravür tekniklerini incelemekle de ilgilendiler. Sonunda, her biri farklı türde oyma aletlerinden yararlanacak olan dört farklı oyma stilini tanımlayabildiler. Bu, kaya duvarlar ve tavanlardaki görüntülerin, farklı Üst Paleolitik kültürlerden sanatçılar tarafından yüzyıllar boyunca veya belki de daha uzun bir süre boyunca yaratıldığını gösteriyor.
Son olarak, mağaraların çeşitli katmanlarından alınan organik örnekler üzerinde bir dizi yeni radyokarbon tarihleme testi de gerçekleştirdiler. Test edilen en genç katman 9135 ila 8639 yıl öncesine, en eski katman ise 13.976 ila 13.545 yıl öncesine tarihleniyor. Geçmiş sonuçlara ilişkin bu güncelleme, mağaranın mesleki zaman çizelgesini genişleterek, sanat yapımcılarının daha önce inanıldığından daha uzun bir süre orada faaliyet gösterdiğini gösterdi.
Auk figürlerinin dağılımını gösteren harita. (Sigari et al. / Antik Çağ Yayınları Ltd. )
Ortak Bir Rock Sanat Mirası mı?
Bir bütün olarak ele alındığında, bilim adamlarının topladığı kanıtlar, Akdeniz ve Fransız-Kantabriyen tarzlarının tamamen ayrı varlıklar olduğu fikrini baltalıyor. Bilim adamları, her ikisinin de var olmuş olabileceği, ancak köklerinin muhtemelen ortak bir sanat geleneğinde olduğu sonucuna vardı. Stilistik ve tematik karşılaştırmalar, yeni radyokarbon tarihleme sekansı ile birlikte, Geç Buzul Maksimum’dan sonra İtalyan yarımadasından hem İberya’da hem de Fransa’da ve Geç Üst Paleolitik Çağ’da gelişen ikonografik gelenekle olası bir bağlantıyı doğrular gibi görünüyor. Kuzey Afrika ve Kafkasya” yazdılar. antik çağ.
“Yeni gravürlerin keşfi, Romanelli Mağarası’nın ve daha genel olarak İtalyan Paleolitik sanatının figüratif kaydını genişletmekle kalmıyor, aynı zamanda bu alanı Paleolitik sanatın daha geniş, daha karmaşık manzarası içine yerleştirmek için önemli bir adımı işaret ediyor” dedi. .
Bu birleşik geleneğin Üst Paleolitik Avrasya’da bölgeden bölgeye nasıl geçeceği konusundaki dinamikler henüz bilinmiyor. Ancak bilim adamları Romanelli Mağarası’ndan çıkardıkları sonuçlarda doğruysa, bu, arkeologlar ve araştırma yapan diğer tarih öncesi araştırmacılar demektir. mağara sanatı bazı eski varsayımlarını bir kenara bırakıp kaya sanatı gösterilerine taze ve tarafsız gözlerle bakmak zorunda kalacaklar.
En iyi resim: İtalya’daki Romanelli Mağarası’nın görünümü. Kaynak: Sigari et. al. / Antik Çağ Yayınları Ltd.
Nathan Falde tarafından
.
Kaynak: Orijinal Makale Ancient Origins