Resmi ve geri dönülmez bir şekilde bu yılın 5 Mart'ında eyalet hükümetindeki işimden emekli olduğumda, bent kapaklarının nihayet açılacağını düşündüm. Ben bir yazarım. Bu noktaya gelmek için yıllarca bekledim, sonunda burada:
Peki barikatlar nerede? Yetişkin çalışma hayatımın çoğunda yaşadığım en büyük engel Zaman'dı. Asla yeterince almadım. Hep tükeniyordum. Bu barikat artık ortadan kalktı, ancak emekli olduğumdan beri bazı yeni barikatlar ortaya çıktı.
Roadblock 1: Bunalmış hissetmek. Yukarıdaki listeme bakın. Bunların hepsini sekiz saatlik bir günde yapmayı hayal ediyorum ama bu mümkün değil. En azından benim için değil. İlk resmi emeklilik günümde yaptığım ilk şeylerden biri, yapmak istediğim her şeyin uzun bir listesini çıkarmak oldu. Birçoğu banyomu derinlemesine temizlemek veya anneme örme bir kucak battaniyesi göndermek gibi sıradan şeyler. Ben de henüz yapmadım. Listemden belki iki öğenin üzerine çıktım ve şimdi her baktığımda kendimi suçlu hissediyorum.
Roadblock 1'i kaldırmaya yönelik çözümüm şu anda yaptığım şey: Yazmayı seçiyorum. Yapmak için bir şey seçiyorum - ki bu da yazmaktır - ve günümün sonunda onu yeni başladığım bir listeye ekleyeceğim: başardıklarımın bir listesi, bunun yerine bir "Bitti" listesi a "Yapılacaklar."
Yapmak istediğiniz şeylerin uzun bir listesine sahip olma eğilimindeyseniz, listeyi yaptığınız şeylere çevirmeyi deneyin. Belirli bir günde başaramadığınız şeylerden dolayı kendinizi suçlu hissetmektense, yaptığınız şey konusunda kendinizi iyi hissedin.
Barikat 2: Yenilgi. Kendini tanıtma konusunda en büyük düşmanım benim. Çalışmamı yayınlara göndermek bir tür kendini tanıtmadır. Göndermezsem çalışmam yayınlanamaz ve yine de kendimi o yayında veya atölyede olmayı hak ettiğimi göstermek için kendimi “satmaktan” tiksiniyorum.
Roadblock 2'yi kaldırmaya yönelik çözümüm öz farkındalık. Bana fırsatlar sunulduğunda kaçarak kendimi sık sık sabote ettim. Kaçırdığım birçok yazma fırsatını listeleyebilirim çünkü bunların sadece şans eseri olduğuna inanıyordum. Şimdi bana bir yazma fırsatı verildiğinde, onu alıyorum.İçimdeki orospu, bir atölyeye sadece çok sayıda iptalleri olduğu için kabul edildiğimi söylesin. İçimdeki kaltağım, makalemi yeni kabul eden yayının küçük bir okuyucu kitlesine sahip olduğunu ve yine de herhangi birini basacaklarını söylesin. İçimdeki orospu bana yayınladığım bazı yayınların artık olmadığını hatırlatsın. Diğer yazarları, özellikle de hayran olduğum yazarları gözlemleyerek, onları hiçbir şeyin durdurmasına izin vermediklerini fark ettim. Okunmak istedikleri için yapabildikleri her yerde yayınlarlar. İçimdeki orospum beni asla terk etmeyebilir ama onu dinlememeyi seçebilirim.
Roadblock 3: Kendinden şüphe duyma. Bu, Roadblock 2 ile çok yakından ilgilidir, ancak daha derine iner. Yaklaşık 9 yaşındayken hayalet bir at hakkında bir dizi yazmaya başladım. Öğretmenim öyküden gıdıklanmış gibiydi ve bir gün sınıfa 1. Bölüm'ü okumama izin verdi. Bölüm 2'yi hiç okumadım. Öğretmenime birkaç kez ne zaman okuyabileceğimi sordum, ama beni erteledi. Hiçbir açıklama yapmadan, yanlış bir şey yaptığımı düşünmeye başladım. Yazımın gerçekten iyi olup olmadığına, okunmaya değer olup olmadığına dair şüphelerim olmaya başladım.
Bu şüpheler beni asla gerçekten terk etmedi. Yazdığım bir cümle dizisinden veya hatta bütün bir paragraftan memnun hissedebilirim, ancak birisinin yazımla ilgili iltifat etmesi benim için hala bir sürpriz.
Kendinden şüphe duymak yenilgiliğimi besliyor. Birkaç yıl önce sosyal hizmet uzmanı olmak için okurken yazmayı bıraktım. O zamandan önce, birbiri ardına edebi makale yazan bir İngiliz mezunuydum. Ancak yumuşak bilimler alanı, sert bilimlere hasretiyle moral bozucu bir deneyimdi. İngilizce çalışmalarım sırasında geliştirdiğim yazma becerileri, yalnızca cansız ve gereksiz istatistiksel analizler üretene kadar bükülmüş ve saptırılmıştı. Sonunda kendimi bir yazar olarak düşünmeyi bıraktım.
Roadblock 3'ü kaldırmak için benim çözümüm güç olacak. Yazmaya geri dönmemin yolu yalnızca iradesiyle oldu. Bir devlet çalışanı olarak okuma yazma bilmeyen hayatımdan bıktım, hayatımın akışını değiştiren uzun mesafeli bir yazı kursuna kaydoldum. Kendimden şüphe duymakla hâlâ aksamış olsam da, kurs rehberleri bana yapıcı eleştirinin değerini öğrettiler. Bana yazımın nerede çalıştığını ve nerede çalışmadığını söylediler. Yazımın her zaman geliştirilebileceği, dinamik ve sonsuz bir merak kaynağı olduğu bilgeliğini nasıl geliştirebileceğimi ve aktaracağımı gösterdiler.
Roadblock 4: Erteleme. Sık sık kendimi usta bir erteleyici olarak düşündüm. Listeme geri dön. Çoğunlukla ev işlerinden oluşan bir Yapılacaklar listesi ile sonsuza kadar yazmaktan kaçınabilirdim. Yapmak istediğim her şeyi bir kerede yapma arzumdan bunalmamış olsam bile (bkz. Barikat 1), gerçekten yapmak istediklerimden kaçınmak için listemi kullanabilirdim (ve kullanabilirdim). Yenilgici ve kendinden şüphe eden biri olmasam bile, yine de bir erteleyici olurdum.
Roadblock 4'ü kaldırmak için benim çözümüm… pekala, bir çözümüm yok. Ertelememi en aza indirmek için yapabildiğim en iyi şey, onu yönetmek. Yazarken aniden Facebook, Twitter, New York Times , Medium ana sayfasını veya WordPress Okuyucumu kontrol etme isteği duyarsam, en azından başka bir paragraf yazmak için kendimle pazarlık yaparım. Bazen bu yeterince işe yarıyor, taslağı bitiriyorum ve başka bir yerde oyalanma arzumu unutuyorum.
Asla işe yaramayan şey, yazmaya başlamadan önce sosyal medya hesaplarımı veya haber kaynaklarımı kontrol etmeme izin vermektir . O zaman neredeyse günü öpebilirim. Bununla birlikte, Medium'u veya WordPress gibi diğer toplulukları incelemek beni çoğu zaman öykü fikirlerine götürür ki bunlardan biri de budur.
Roadblock 5: Ageism. Yakın zamanda emekli olduğumu, yani belirli bir yaşta olduğumu not ettim. Yaşadığım yaşçılık kendi içimden geliyor. İşimden ayrılmadan önce, kocama sık sık “bunun için çok yaşlandığımı” söylüyordum: Devam eden projelerde kılı kırk yaran görevlerle uğraşmak için çok yaşlıyım; yedi saatlik Microsoft Teams toplantılarından sonra hala gülümsemeyecek kadar yaşlı; sözleşmeler, bütçeler ve çalışan sorunlarının yanı sıra en son istatistiksel özetlerin üstesinden gelmek için çok yaşlı. Şimdi okuyucuların ilgisini çekebilecek şeyler için kendimi çok yaşlı hissediyorum.
Hiç çocuğum yok, bu yüzden ebeveynlik veya büyük ebeveynlik denemeleri ve harikaları hakkında yazamam. Mutlu bir şekilde evliyim ve 30 yıldan fazladır bu yüzden boşanma, zina veya flört hakkında yazamam. Ben kırk yıl önceydi, 1970'lerin sonundaki alkol ve uyuşturucu bağımlısı hippi günlerim hakkında yazabilirdim! Bu hikayelerin artık pek yankılanacağını sanmıyorum.
Roadblock 5'i kaldırmaya yönelik çözümüm, Medium ana sayfasını incelemeyi bırakmaktır. Cidden, Medium ana sayfasından geçmek, aslında tartıştığım engellerin her birini oluşturuyor. Çok okurum ama Medium'un beni "okuma geçmişime dayanarak" beslediği düşünüldüğünde bunu bilemezsiniz. Daha da önemlisi, algoritmalara dikkat etmeyi bırakın. Diğer sosyal medyada olduğu gibi, Medium'un algoritmaları dinamiktir, her zaman değişebilir ve okuyuculardan gerçek bir girdi olmaksızın her zaman (görünür).
Belki de Medium'a ilgi duyamayacak kadar yaşlı olduğumu hissetmekten kendimi alıkoymak için, tıklama tuzağını görmezden geliyor ve bana ilham veren yazarlara ve yayınlara yöneliyorum. Ve yazmaya devam ediyorum.
Okuduğunuz için teşekkürler! Bu hikayeyi beğendiyseniz, okuma zevkiniz için birkaç tane daha var.Kanatlarımı Yaymak Kültürü ve Sosyal Medyayı İptal Etmek Çevremizi Kurtarmanın Basit Bir Yolu
Gezegendeki çoğu insan gibiyseniz, telefonunuzdaki kişiler belirli bir adlandırma kuralına uyacaktır. Telefonumdaki kişiler, ikinci ad olarak onları nasıl bildiğimi belirtmek için ilk adları ve ardından küçük bir kısaltma veya ayrıntıya sahiptir.
Eski Hindistan'ın orijinal şehirleri dünyanın en iyi tahliye sistemine sahipti ve bu yüzden onlardan beyin göçü olmadı. Eski Hindistan, oğuldan babaya aktarılan efsanelerle doluydu.
Abha'da spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlayalım! Programın neredeyse yarısına geldik ve 3. proje zamanı geldi! Yalan söylemeyeceğim bu proje şimdiye kadar yaptığım en bunaltıcı, stresli ama eğlenceli proje olabilir. Başlamak için, güzel Abha şehrinde spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlamak olan meydan okumamızla tanıştık.
Bugün farklı bir yolculuğa çıkıyoruz. Çoğunlukla resimler.
"Tren kazası" kelimesinden nefret ediyorum. İnsanlar kendi ahlaki pusulalarında teselli bulur ve bunu yaparken kendilerini yargıda bulunurken bulurlar.
"Bozulma" terimi, nedensel mekanizma bilinmediğinde kullanılır ve bireyin altta yatan bilişinde ve nörobiyolojisinde bir işlev bozukluğunu ima eder. 1952'de, DSM 1, klinik kullanım için zihinsel bozuklukları kategorize eden APA Adlandırma ve İstatistik Komitesi tarafından yayınlandı.