Pazar mı bugün günlerden yoksa pazartesi mi? Hayır daha cumartesi, saat gecenin bir yarısı. Güneş görünmeden fark ettiriyor sıcaklığını. İnsanları kavurmak için bu üç ayı iyi değerlendireceğe benziyor.
Soda açtım az önce. Sevmiyorum ben soda. Midemi yakıyor. Ama açtım işte. Duruyor masada.
Dışarıdan bir kadının sesi geliyor. Sandalyeden kalkıp hafifçe uzandım da, ancak gördüm bizim evin arkasındaki geniş çimenliğe oturduğunu. Kulağında telefon, bağıra bağıra konuşuyor bu saatte.
Kiminle konuşuyor acaba diye biraz düşündüm de karar veremedim tam olarak. Belki ev arkadaşıdır. Belki annesi veya babası. Ama eğer öyleyse de, onları hiç sevmiyor olsa gerek. Fazla sinirli. Belki de, sevgilisidir. Hayır, eski sevgilisidir. Bak daha da bağırmaya başladı kadın. Heyecanla anlatıyor bir şeyler.
-Sen gittikten sonra Mabel'e bir erkek buldum ve çiftleştiler. Mabel doğurdu biliyor musun? Üç tane, tam üç tane yavrusu oldu. İsimlerini düşünmedim henüz. Sen gelirsin diye düşünmedim. Senin geleceğini düşündüm. Geleceksin dimi? Ne zaman geliyorsun? Mabel doğurdu. Onları sevmeye gelecek misin?
Telefonun karşısındaki her kimse bu kızdan çekeceği var, diye düşündüm önce. Bütün gece içip bizim arka bahçeye oturup konuşmalarına göre de büyük ihtimal eski erkek arkadaşını arayan bir kızdan ben bile bu gece fazlasıyla çekmiştim ya, karşıdakinin tarafında olduğumu hissettim sanki. Kızı pek sevemedim.
Az önce kendim içeceğim diyerek aslında senin için açtığım sodayı görünce değişti fikrim. Yalan söylemeyeceğim, yoksa cidden sevmeyecektim kızı. Ama soda sayesinde sevdim işte. Devam ettim sonra dinlemeye. Hep aynı şeyleri tekrar edip duruyor bu tanımadığım kız :
"Mabel doğurdu. Üç yavrusu oldu. Gel. Geleceksin dimi? Beni al buradan. Mabel'e gidelim."
Satırlarımı böyle ağır ağır düşünerek yazarken çayımın soğumasına alışmışım ben. Çayımı bir seni beklerken, bir de böyle yazı yazarken soğutmaya alışmışım. Şimdi "Sodam soğuyor" diyesim geliyor hep de diyemiyorum. Ama hava sıcak. Az önce buz gibi olan soda yavaş yavaş başlamış ısınmaya.
Tamam buldum, bunu söyleyebilirim bu yazıyı yazarken, "sodam ısınıyor."
Mabel'in cinsini merak ettiğimi söylersem hakkımda ne düşüneceksin? Mabel'in cinsini merak ediyorum. Bir kedi almak istiyorum ve onun Mabel kadar güzel olmasını istiyorum. İstiyorum çünkü kadının anlattıklarına göre Mabel güzel bir kedi. Çok güzel bir kedi. Mabel, ismi bile bir güzel kedinin değil mi?
Daldım kadını dinlemeye. Yazıyorum öylesine satırları. Sıkılıyor musun sen? Ben sıkılıyorum. Ve sodam ısınıyor. Dünya dönmeye devam ediyor. Ve kadın artık daha da sesli bağırıyor.
İnsanlar bu yaşadığımız şeye "hayat" diyor. Yaşam kelimesi yanında fazla güzel kalıyor.
İnsanlar geliyor senin "hayatına" ve sonra sanki hiç gelmemiş gibi gidiyor. Seni seviyor insanlar. Seviyor ama sanki sevmiyormuş gibi üzüyor. Sevmelerinin bir sınırı varken, üzmelerinin bir sınırı olmuyor. Her geçen gün daha fazla canını yakıyorlar. Hele ki karşı cinsin. Seni yeniden doğmuş gibi hissettirip sonra bir anda öldürüyor. Sen hiç anlamıyorsun gelişini ve gidişini. Bir bakmışsın var, ve bir bakmışsın yok.
Onlara "insan" deniyor. Sana "insan" denildiğinden daha farklı bir anlam taşıyor.
Sen seviyorsun. Sen çok seviyorsun. O da seni seviyor. O da seni çok seviyor. Ama "hayat" ya bunun adı, "kader" ya dedikleri, o insan seni bırakıp kendi hayatına devam ediyor. Hiç var olmamış gibi. Hiç sevmemiş ve seni hiç sahiplenmemiş gibi. Güzel günler hiç sizin olmamış gibi. Güzel günler kayboluyor.
Toprağın altındalar mı sanki? Öyleler mi? Güzel günler, gittiler mi?
"Hayat" ya bunun adı. Peruk gibi hüzünlü hayatın her bir günleri. Ama Mabel çok güzel bir kedi.
Ve Mabel Matiz çok güzel. Mabel Matiz'in şarkıları çok güzel. Mabel Matiz sen misin ki kedi?