At yılı Ukrayna'da toynak atıyor
Adam uzun süre yaşamıyor. Asırlık dede - asırlık meşe aksine, nadir. Hayat bağımlılık yapar. Gündelik problemler emer. Reklam beyin fırtınası ile ilgilidir. Yani sokaktaki zavallı adam başı, cep telefonları, krediler, ipoteklerle anlaşılmaz ve anlaşılmaz bir şeyle doludur. Ona ne olacak? Kimi suçlayacaksın? Ve bu arada, zaman geliyor. Cesurca adımlar. Bir çocuk gemisi tarafından deniz gibi oynayan küçük bir adam. Sonuçta, "küçük adam" (ve aynı zamanda "büyük" insanlar olarak da bilinir!) Tarihsel ZAMANLARDA, gelişimsel döngüsel yasalara tabi. Kaçmak için bu zamanın hiçbir yerinde. Saklanacak yer yok. Özellikle, her şeyin yalnızca birbiriyle bağlantılı değil, aynı zamanda en yakın şekilde bağlantılı olduğu mevcut küresel dünyada.
Korkunç 2014 yılı bize düştü? Söylemeye gerek yok, kolay değil. Devrimci. Askeri. Yanma ve kanla. Şahsen ben bunu kimseye istemem. Devrimlerden iyi bir şey beklemiyorum. Karanlık bir sokakta köşeden gangsterler gibi atlıyorlar. En kötü yolu at. Quarrel. Böl. Öldürüyorlar.
Doğu takvimine göre, 2014 Atın yılıdır. Ukrayna için, genellikle bir dönüm noktasıydı. Kelimenin tam anlamıyla kafatasında dayak toynağı. Size At'ın geçmiş yılında düşen üç tarihi hatırlatmama izin verin, hemen her şeyi anlayacaksınız: 1654, 1918, 1942. Bu yıllarda, en korkunç savaşlar ve ayaklanmalar ülkemizdeki zirveye ulaştı - kelimenin tam anlamıyla başını örtdüler.
“Yıl, Mesih'in 1918'inden sonra, ikinci devrimin başından beri büyük ve korkunçtu ... ve özellikle gökyüzünde iki yıldız yüksekti: çobanın yıldızı - Venüs akşamı ve kırmızı, Mars'ı titriyor”, bu şekilde Bulgakov’un “Beyaz Muhafızı” başlıyor.
İKİ ÇALIŞMA ARASINDAKİ. Zamanımız hakkında kimin ve hangi romanın yazacağını bilmiyorum, ancak bugünün gerçeğiyle bariz paralellikler görüyorum. Sadece ilk bakışta Ukrayna sessiz bir çiftlik gibi görünüyordu. Aslında, bu Doğu ve Batı sınırında bulunan huzursuz, mistik bir topraktır. Eski zamanlarda, göçebe orduları - Hunlar, Avarlar ve Moğollar - Asya'nın Avrupa'dan Avrupa'ya geniş bir alana yayıldı. 452’te neredeyse Roma’yı alan Attila’nın ataları, Çin sınırındaki uzak Moğolistan’dan çıkan bozkırlarımızdan geçti. Batı aynı şekilde yanıt verdi; eski Polonyalı yazarlara göre “süt ve bal” olan topraklarımızı ezmeye çalışıyordu.
Batı her zaman değil, II. Dünya Savaşı sırasında olduğu gibi askeri güç açmak için başvurdu. Çoğu zaman, zihinleri ele geçirmeye çalıştı. Baştan çıkarıcı bir tablo çizdi: bana teslim ol - her şey yoluna girecek, mutluluğun ve refahın olacak. Ancak Doğu, Bogdan Khmelnitsky zamanında “hibe yiyenler” üreten kurnaz Cizvitlerin planlarını bugünden daha az değil, hemen hiç yapmadı. Tek sorun Ukrayna'nın Doğu ile Batı'nın büyük imparatorlukları arasındaki ilişkiyi açıklığa kavuşturmak için alan sağlamasıydı; oyun ise tahta satranç taşları değil gerçek insanlardı.
Söylesene, şimdi Avrupa Birliği mi? Özgür ülkelerin özgür topluluğu? Öyle değil gibi. Bir imparatorluk! Modern Almanya ve Fransa topraklarında yaşayan bir kabile olan yönetici halkın "Franks" olduğu Charlemagne eyaletinin yeni bir enkarnasyonu. Bugün Avrupa'da ekonomik olarak gelişmiş Fransız-Alman Kuzeyi de yarı tarım güneyini yönetiyor. AB'de eşitlik yoktur ve dünyada başka hiçbir yerde olmadığı gibi olmayacaktır.
Ve aslında Rusya ile Çin, aslında son zamanlarda jeopolitik bir birliğe ulaştı mı? Ayrıca iki imparatorluk. Biri inanılmaz derecede eski, dünyadaki en eski. Neredeyse cennetin kendisi kadar eski. Hiç şüphe yok ki, kendisine Göksel diyor. Ve diğer - daha genç, standartlara göre bin yıldan biraz daha fazla olan, hikayeler, hiç bir şey - doğumunu 1721’ta imparator olarak Büyük Peter’in resmi ilanıyla değil, 9. yüzyılda Novgorod’da Varangian’ların ortaya çıkmasıyla alıyorum.
SSCB'nin çöküşünün yirminci yıldönümü boyunca, Batı, eski Varşova Paktı ülkelerini yavaşça "işlemden geçirdi" - onları gönüllü olarak AB ve NATO'ya dahil etti. Bazen Sırbistan gibi zorla kırılıyor. Şimdi, bu yeni Avrupa “düzeni” basitçe yaklaşmadı, ancak Yanukoviç'in devrilmesinden sonra zirvede olan siyasi ajanlarıyla Ukrayna'ya girdi. Bu arada, şu anki cumhurbaşkanı "sürgünde" uzun zamandır Batı yanlısı bir ajandı. Putin'le sürekli sahne arkası ticareti ile aynı anda birleştirilen Avrupa Birliği'ne bir buçuk yıllık seyahatini hatırlıyor musunuz? Açgözlülükten Viktor Fedorovich, aynı anda iki “kancayı” yutmaya çalıştı - Brüksel ve Moskova. Yine de, ülkeden kaçan bir sonraki “mezhigorye” ye - şimdi Rus olan, Maidan'daki sağlık ve yaşamla ilgili aptallığını üç ay boyunca aptalca bir şekilde ihanet eden sıradan güvenlik görevlilerine titizlikle ihanet eden jeopolitik ile oynamayı bitirdi.
Şimdi Batı Ukrayna'da kazandı. Ama bu zafer nedir? 1918 ve 1942'teki topraklarımızda aynı Batı'nın (hangi biçimde ve hangi sloganlar altında geldiğinin önemi yok) kazandığı şeylere çok benzer. Aynı yıl Atlar.
PİKA'DA BATI ETKİSİ. 1918'in baharında, Alman ordusu Ukrayna'yı işgal etti. Kiev için Bolşeviklere olan savaşını kaybeden Central Rada tarafından davet edildi. Kesin olarak, Almanlar mevcut Ukrayna sınırlarının doğusunda bile ilerledi - Don Ordusu Bölgesi'ni işgal ettiler. Ve Don Kazakların rızasıyla, aksi halde, sadece kırmızı Moskova'nın saldırısını püskürtülemeyeceklerini anlayanlar.
1918 örneğinin Alman işgalcisi, bize, Sovyet ve Hollywood filmlerinden tanıdık bir Nazi'ye benzemiyordu. Dört yıllık bir dünya savaşının çelik bir kask içinde olup, devrimci unsurun temellerine parçalanmış, yemyeşil bir Slav ülkesinde düzeni yeniden canlandırmak isteyen disiplinli ve biraz yorgundu. Sokakta Kiev adam neredeyse zevk ile bir araya geldi. Gelecekteki ünlü yazar Viktor Nekrasov, henüz yedinci yılında, Almanların Nikolaevsk Meydanı'ndaki Kiev çocuklarıyla oynadığını ve henüz Komünistler tarafından Shevchenko olarak adlandırılmadığını hatırlattı. Ocak ayının Merkez Rada birlikleri ve Kızıl Teğmen Albay Muravyov ordusu arasındaki kanlı sokak savaşlarından sonra ve bugün söyleyeceğimiz gibi, kentin "burjuva" unsurundan ilk "sıyrılması" bile olsa bu Almanlar istikrarın sembolü gibi görünüyordu.
Ancak, kırsal Ukrayna aksini düşündü. Orada Alman, domuz yağı ve sosis seçen bir düşman ve bir soyguncu olarak algılandı. Aynı Bulgakov'un bir başka cümlesini aynı görkemli kitaptan hatırlayın: “Ondan satın alınan bir 25 domuzu için bir Rus domuzu verin”. Domuzlar, doğal olarak, Ukraynalı köylü ve onun domuz anlamına geliyordu. Ukrayna daha sonra Almanlar için Rusya'nın bir parçası olarak kaldı. Kartpostallar eve gönderilen, geleneksel halk kostümlü bir Ukraynalı kuzu görüntüsünün yanında, bir Alman tipografı aşağıdaki açıklayıcı notu yazdı: “Rus tipi”.
Merkez Rada, Alman hükümeti tarafından kontrol edildi. Köylü onu farketmedi bile. Onun için her yerde sadece Almanlar ve Avusturyalılar vardı. Ve başladı! Aslında, işgalciler sadece Kiev, Odessa, Kharkov ve diğer büyük şehirleri kontrol ediyorlardı. Ve etraflarında ve demiryolu kollarının kenarları boyunca, atamanizmin unsurları - Grigoriev, Angel, Makhno ve şimdilerde daha az tanınan “batatek” gibi düzinelerce insan, geniş partizan denizine yayıldı.
BİR HATIRLADI. Ukrayna üzerinden çok koşullu bir eurocontrol oldu. Bu bir zafer gibi görünüyor. Ve daha yakından bir göz atın - bu yüzden Pyrrhic. Ve telaşlı Central Rada'nın Hetman Skoropadsky tarafından değiştirilmesi bile Almanlara çok yardımcı olmadı - Avrupa'nın ihtiyaç duyduğu kaynakları pompalamak kolay olmadı. Durum sanki bugün Slavyansk’ın ’’ ’’ imtiyazı ’’ ’imtiyazı ile oldu - ki Kiev’in“ kendi ”hükümeti vardı ve Albay Strelkov kenti beklenmedik bir şekilde Batı’nın bütün iş planlarıyla karıştırdığı Babai’nle oturduysa, bu şeyl gazı almaya çalışıldı. Gogol'dan sonra: "Büyülü yer!" Diyorum.
Eğer yakından bakarsanız, büyücülük yok. Sadece Doğu İmparatorluğu geri adım atıyor. Moskova'nın etrafında bir şaka var: “Putin'i güldürmek istiyorsan, ona ne düşündüğünü söyle.” Kimseyi güldürme arzum yok. Bunun için profesyonel palyaçolar var. Putin'in ne düşündüğünü, yalnız biliyor. Ancak Donetsk Halk Cumhuriyeti'nin Donetsk-Kryvyi Rih 1918'in doğrudan bir analogu olduğu açıktır. Rusya'nın ona mümkün olan tüm desteği vermesi açıktır. Kırım'ın Ukrayna'dan çekilmesinin Batı'nın Doğu'ya karşı Maidan'daki zaferinin bir sonucu olması, körlere açık değildir. Putin St.Petersburg. Bir deniz kentinden anlamını anlayan bir adam filo büyük bir güç için. Yanukoviç sonrası Kiev hükümeti tarafından Kharkov anlaşmaları büyük olasılıkla fesih muhtemelen onun kabusu oldu. Akdeniz'deki en önemli Rus üssü üzerinden devletlerle Suriye için savaştı ve ardından en savunmasız yerde - Sivastopol'da dövüldü.
AÇIDA TOPLANAN. Şimdiye kadar unutulmuş görüşmelerden birinde, Yeltsin’in başbakanı iken, Putin Leningrad girişinde nasıl bir çocukken sıçan kullandığını anlattı. Fare ona o şekilde koştu ki, o zamandan beri, mucizevi bir şekilde kaçtığını fark etti: Köşeye sürüklenen bir sıçandan daha tehlikeli bir şey olmadığını fark etti. Fakat Birleşik Devletler, Yanukoviç'in devrilmesiyle birlikte, Putin'i bir köşeye soktu. Rusya’nın Meksika’daki rejimi aniden devrimin yardımıyla değiştirdiğini düşünün - sağ ABD’nin yumuşak belgeselinde. Hiçbir şey yapmıyorum. Sadece açıkladım: eylem muhalefetin doğmasına neden oluyor. Politikacılarımızın bunu anlayamaması üzücü, sanki iki büyük sistem arasında sıkışıp kaldıklarını unutmuşlar, yalnızca Ukrayna topraklarında değil, tüm dünyada ciddi şekilde rekabet ediyorlar.
1942 At Yılı, 1918 Atından daha az korkutucu değildi. Mayıs ayının ikinci yarısından Haziran ayının ortasına kadar, Kharkov yakınlarındaki savaş Kızıl Ordu için feci. Sovyet saldırısının başarısızlığı. Mareşal Timoşenko'nun Güney-Batı Cephesi'nin düştüğü çevre. Komutan yardımcısı, Korgeneral Kostenko'nun ölümü ve ön komutan ve yardımcısı Ukraynalılardı. Yüz yetmiş bin ölü. İnanılmaz trajedi. Alman zaferi. Fakat SON büyük kazanır. Sonraki STALINGRAD oldu.
Harkov operasyonunun bir sonucu olarak Hitler, Ukrayna'nın tamamını kontrol altına aldı. Harkiv, Naziler tarafından ele geçirilen son Sovyet Cumhuriyeti bölgesiydi. Batı yine kazandı. Fakat 1918 yılında olduğu gibi, ülke üzerinde tam kontrol sağlayamadı. Çocukluğumda, Chernihiv bölgesindeki büyük annenin ana köyünde, Almanların savaş boyunca yalnızca bir kez görüldüğünü - 1943'a çekildiklerinde hatırlıyorum. Aynı zamanda, sakinlerin kilerde saklandıkları savaş, gürledi. İki yıl önce, Alman birlikleri köyden bile geçmedi. Sadece geri çekilmek üzere olan Kızıl Ordu adamları ayrı gruplarda dolaşıp, kuşatmadan çıkmaya çalışıyorlardı. Polisler köydeydi - bu arada, Kızıl Ordu onları geri harekete geçirdi. Fakat aslında Almanlar değildi. Şanslı diyebilirsin.
Euro işgalcilerin 1942’teki kontrolü 1918’ten çok daha sistematik ve tümüyle etkileyici idi. Gençler Almanya'ya kaçırıldı. Onları aynı Stalin kolektif çiftliklerinde çalışmaya zorladılar - yeni hükümette daha kolay olacağını umanlar derinden yanılıyordu. Daha da kötüye gitti. II. Dünya Savaşı sırasında yayınlanan bir Alman-Ukrayna phrasebook, o zamanlar Ukrayna'nın Ukrayna'ya olan ilgisinin özüne açıkça tanıklık etti: “Bir hobi olacaksın. Chotiri dvchini yuvaya konur. Ripak Zhati'yi arıyorsunuz. Bir paket arıyorsanız, vb. Bavyera birası, yüksek öğrenim veya "Mercedes" in kredi dağıtımı hakkında bir şey değil. İşgal basını (hem Ukraynalı hem de Rus) cephelerden cesurca raporlar yayınlayarak nüfusu Almanların zaferleri hakkında bilgilendirdi оружия. Başlıklar kendileri için konuştu. “Stalingrad’da, Sovyet birlikleri tarafından birtakım mahalleler temizlendi” dedi. 30’un Ekim ayında yayınlanan Donetsk Herald 1942’in ilk sayfasında. Aynı konuda: "Dağlık bölümlerin Kafkasya'daki başarısı." Elbette Alman dağ parçaları - çok "edelweiss".
Ancak Ukrayna'yı geçmek için işgalcilerin tekrar korunması gerekiyordu. Demiryolları boyunca, dünyadaki genel siyasi durumdan kötü bir şekilde etkilenmiş, yerel adamlardan alınan polisi inşa etmek. Ve kim unuttu. Ve Ukrayna'nın kuzeyindeki ormanlarda, Sidor Kovpak, 1918'te olduğu gibi eski partizan sanatına geri dönerek zaten yaralandı ... Kovpak'ın ortaklarından Peter Vershigora'nın boş zamanlarında “Vicdanı Açık Olan İnsanları” boşuna okudum. Tabii ki bugün boş vaktin yoksa.
Atın yıllarında, Ukrayna'da gün batımı kuvvetleri özellikle güçlüdür. Ancak Güneş, genellikle yükseldiği yerden doğacaktır. Kaderden şikayet etme. Birine borçlu olduğunu sanma. Belki de yapmalısın. Ve her şeyden önce kendinize.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.