Döngüsünden adanmış başka bir makale hikayeler darbeler, biz Güney Kore'ye ithaf
15 Mart 1960, Güney Kore'de cumhurbaşkanlığı seçimleri için düzenlendi. Ülkedeki en yüksek mevki için sadece bir kişi başvurdu: Mevcut devlet başkanı, zaten üç kez ülke başkanı olan Seung Man.
Lee Seung Man bir kez nüfusun içten desteğinden zevk aldığını söylemeliyim. Gençliğinde, Japon karşıtı harekete katıldı, bunun için hapsedildi, serbest bırakıldığında, yine Kore bağımsızlığı mücadelesine katıldı ve halkın gözünde bir kahraman gibi görünüyordu. Amerika Birleşik Devletleri Lee Seung Man'e bir bahis yaptı ve gücünün zirvesine yükselmesine yardım etti, ancak ekonomi alanında Lee Seung Man başarılı olamadı. Kore Savaşı'ndan sonra ülke tamamen yıkıma uğradı ve restorasyonu etkin bir şekilde organize etmek imkansızdı.
Ve siyasi anlamda, Güney Kore, ABD'nin fiili bir koruyucusuydu ve ekonomik anlamda ağır bir şekilde Amerikan yardımına dayanıyordu. Zaman geçti ve durum temelde değişmedi, Güney Kore’de yoksulluk hüküm sürdü, eski seçmenlerin desteğinden çok az kaldı, ancak yaşlı Lee Seung Man inatla iktidara geldi. Bunun üzerine, üst üste üçten fazla terim için iktidarda bulunmayı yasaklayan Anayasa hükmünü kaldırmıştır.
Literatürde belirtildiği gibi, yılın 1960 seçimi gerçek bir küfür haline geldi. Sadece beklenmedik bir temelde değillerdi, çünkü Li Seung Man'in zafere ulaşmak için kullandığı yöntemlerin demokrasi ile ilgisi yoktu. Sonuçlar tahrif edildi, nüfus korkutuldu, muhalif gözlemcilerin sandık merkezlerine girmesine izin verilmedi. Seçim günü, polisle büyük çaplı çatışmalara yol açan dolandırıcılıklara karşı bir protesto mitingi düzenlendi. İnsanlar gardiyanlara taş attılar, mermilerle cevap verdiler ve protestoyu bastırmayı başardılar.
Mart ayındaki 17'ta oyların sonuçları kamuoyuna açıklandı - beklendiği gibi, ezici çoğunluğa sahip olan Lee Seung Man yeniden başkan oldu. Görünüşe göre her şey yoluna girdi, ancak neredeyse bir ay sonra muhalefet rallisinin katılımcılarından birinin biçimsiz cesedini buldu. Gözünde bir göz yaşartıcı gaz bombası bulundu ve bu, derhal polis olan Seung Mang rejimini suçlayan halk arasında öfkeye yol açtı.
Garip bir şey: Polis çatışmaları sırasında, birkaç kişi öldü, ancak bu kitlesel protestoların artmasına neden olmadı ve daha sonra uzun bir süre sonra, herhangi bir soruşturma yapılmaksızın bir anda bir ceset bulundu ve yeni bir kişi derhal başladı. Nüfusun protesto dalgaları çok daha güçlü.
18 Nisan ayında Seul'de öğrenciler, Millet Meclisi önündeki meydanda toplandılar. Yetkililer yollarına herhangi bir engel koymadılar ve çağrıldıktan sonra öğrenciler kampüslerine dönmeye başladılar ve birdenbire zincirlerle silahlanan birçok düzine bilinmeyen kişi sütunlarına saldırdı. Savaş başladı, bir kişi öldü. Ondan sonra yüz bin kişilik bir kalabalık Seul sokaklarına gitti.
Her zamanki gibi, Maidan eylemcileri cumhurbaşkanı ile görüşme talebinde bulundu. Onlarla konuşmadılar ve polis ralliyi dağıtmayı taahhüt etti, ancak bu sadece göstericileri kızdırdı. Sadece Seul’de değil, birçok Kore şehrinde, kolluk kuvvetleriyle toplantılar ve şiddetli çatışmalar yaşandığını not edeceğiz. Ölüm ücreti neredeyse iki yüz kişiye ulaştı.
25 April, Seul sokaklarında bir profesörlük ortaya çıktı, halkın ölümüyle ilgili soruşturma talep etti ve seçim sonuçlarını gözden geçirme sloganını öne sürdü. Sermayenin diğer sakinleri üniversite profesörlerine katıldı. 26 April, parlamento cumhurbaşkanının istifasını istedi ve sonra Lee Seung Man polis ve ordunun kontrolden çıktığını keşfetti. Emri basitçe görmezden gelindi.
ABD Güney Kore Büyükelçisi, Seung Man rejiminin rejimini resmen kınadı ve Nisan ayındaki 27’de dışişleri bakanı kendisini ülkenin liderliğini ilan etti (muhtemelen ABD Büyükelçiliği'nin rızası ile). Ve Lee Seung Man'in sağ kolu, Başkan Yardımcısı Lee Gibun ve ailesi “intihar etti”. Anladığım kadarıyla, sadece ona değil, aynı zamanda hane halkına da, bir sonraki dünyaya gitmesine büyük yardım sağladı. Ve böylece cumhurbaşkanına belirsiz bir kara leke gönderenler tarafından yapıldı. Lee Seung Man aptal değil ve hemen hayattayken kendini kurtarmak zorunda olduğunu fark etti. Amerikalılar onu ülke dışına çıkardılar ve hayatının son yıllarında eski başkan Hawaii Adalarında geçirdi.
Temmuz 29’te, tabii ki muhalefetin kazandığı parlamento seçimleri yapıldı. Değiştirilen yasaya göre, milletvekilleri cumhurbaşkanı seçti ve muhalefet lideri Yong Bo Son devlet başkanı oldu. Tahmin edebileceğiniz gibi, Güney Kore’nin ABD’ye olan bağımlılığı çarpıcı biçimde arttı. Zaten 1961'in başında, Seul ve Washington arasında, Amerikalıların Kore işlerine müdahale etme olasılığını yasal olarak belirleyen ve yalnızca fiili olarak değil de jürinin bir Amerikan kolonisine dönüştüğü bir anlaşma imzalandı.
Tanınmış Koreli tarihçi Sergey Kurbanov'un da belirttiği gibi, Lee Seung Man saltanatının sonunda, kıdemli memurlar arasında, bir darbe hazırlamak için devralınan bir grup kuruldu. Bunlar arasında Kara Kuvvetleri Baş Generali Pak Chung Hee, Deniz Piyadeleri Baş Generali Kim Donh, Tuğgeneral Yoon Thael, Baş Generali Lee Zhuil ve Teğmen Albay Kim Jong Phil vardı.
Rejimin çöküşüne yol açan nisan kitlesel gösterilerin onları şaşırttığı ve tüm kartları karıştıracağına inanılıyor. Ordu kendileri iktidara gelmek istiyor ve burada miting aktivitesi ve ABD'nin müdahalesine yol açması beklendiği gibi değildi. Bu hariç tutulmadı, ancak ordunun bu kişiler tarafından Seung Man’ın sabotajıyla kontrol altına alındığı anı ilişkilendirebilirim.
Olabildiği gibi, ordu hedeflerini bırakmadı. İlginç bir şekilde, güneydeki rejimin serbestleştirilmesinin kısa döneminde sosyalizm, planlı bir ekonomi ve DPRK ile barışçıl birleşme için politik bir hareket ortaya çıktı. Tüm bunlar elbette Amerikalılara uymuyor, onlara uymuyordu ve Güney Kore’nin ABD bütçesinde bir taş gibi asıldığı ve giderek daha fazla finansal yatırım talep ettiği gerçeği. Amerika'da kavramı değiştirmenin gerekli olduğunu anladılar. Korelilerin kendileri nezih bir hayat kazansınlar, sonra Kuzey Kore'ye duyulan sempati azalır.
16 Mayıs gecesi “Askeri Devrim” başladı. Saldırı birlikleri başkente yaklaştı. Sonra her şey klasik düzeni takip eder: kilit otoritelerin binaları, ana postane, yayınevleri ve radyo istasyonları ele geçirilir. Bu gibi durumlarda, her saniye pahalıdır ve ordu en kısa sürede insanlara temyiz başvurusunda bulunmaya çalıştı. Sabahın erken saatlerinde Koreliler gücün ordunun elinde olduğu konusunda bilgilendirildi. Darbenin kendilerini ulusun kurtarıcıları şeklinde ortaya koyduğu açıktır ve hükümet çaresiz ve değersiz olarak sınıflandırıldı.
Cunta, güçlü bir temizlikçi oluşturmak ve komünizme karşı mücadele etmek için ana amacını ilan etti. Üstelik, bir tanesi diğerine bağlandı ve yalnızca gelişmiş bir ekonominin Kuzey'in mücadelesine değerli bir cevap verebileceğini açıkladı. Aynı zamanda ordu, yakında sivil ordusuna güç transfer edeceklerini söyledi. Tip biraz sürecek, düzen getirecek, refah sağlayacak ve herhangi bir yabancıya kontrol kolu verecek.
Mevcut rejim hemen teslim oldu, ki bu şaşırtıcı değil, çünkü cuntaya direnecek gücü yoktu. Amerikalılar “demokrasiyi” savunmamışlardı ve görünme uğruna, keyfiyet için Kore ordusuyla biraz savaştılar, onları hemen yeni hükümet olarak tanıdılar. Böylece Kore'de uzun bir diktatörlük dönemi başladı.
Ekim 26 1979 yılı Pak Jong Hee, Güney Kore Merkez İstihbarat Ajansı direktörü Kim Jae Kyu tarafından vurularak öldürüldü. Bazı uzmanlar bunu darbe girişimi olarak görüyor. Yeni cumhurbaşkanı, ülkenin demokratikleşmesine yönelik bir kurs ilan eden Choi Gyu Ha idi, ancak kısa bir süre için hükmetme fırsatı buldu. 12 Aralık 1979'i General Jong Doo-hwan liderliğindeki yeni bir darbe izledi.
Aralık ayındaki 13’te, ona sadık olan kısımlar, Savunma Bakanlığı ve kilit medyayı ele geçirdi, ardından Chung Doo-hwan, Ulusal İstihbarat Ajansı’nın başkanlığını alarak, gerçek güçlerini elinde tuttu, ancak Choi Gu Ha, resmi devlet başkanı olarak kaldı.
Yeni hükümet hemen muhalefet fikirli demokratik bir hareketle karşı karşıya kaldı. Kitlesel gösteriler ve öğrenci ayaklanmaları başladı, zirvesi Gwangju'da bir ayaklanma olarak tarihe geçti ve olaylara Seul baharı deniyordu. Chun Doo-hwan sıkıyönetim ilan etti ve ordu birimlerinin yardımıyla havacılık tüm huzursuzluğu bastırdı.
Ağustos ayında 1980, dekoratif başkan Choi Gyu Ha istifa etti, tek adayla yeni seçimler yapıldı. Tahmin et nasıl? Pekala, beklendiği gibi, başkanlık diktatörlüğünde Şubat 1988’un sonuna kadar kazanan ve kalan Jong Doo-hwan oldu.