Artık ayı pijamalarını verdiğin kız değilim
Asla bir kol, bir ayak, bir el veya bir öpücük dokunmayacağınıza söz veriyorum. Çünkü gözyaşı kalmadı ve artık korkmuyorum: Zehirli aşkınla bize verdiğin hayattan daha kötü bir şey hayal edemiyorum.. Ben bir odaya kilitlediğin ve çığlık attığın ve içinde hissettiğin hayaletlerden doğan hayal kırıklıklarını indiren küçük bir kız değilim., İçkiyle birlikte devasa olduklarını.
Sadece kuvvetlerin saat başı parçalandığında ya da o kadar sert vurduğunda durdun. komşuların ne olduğundan şüphelenmeye başlayacaklarından korktun. Çünkü evet, kapılardan dışarıya hepiniz bir centilmensiniz. Televizyondakiler gibi olmadığını ve evde kirli bezleri yıkadığını söylediğini bile duydum. Kimsenin bilmediği, bahsettiğiniz saçmalıktı, şüphelenmediler bile.
Sen benim babam olabilirsin, ve ben bunu silemiyorum. Gerçekten diliyorum, çünkü bu kelime sizin için çok büyük. Bana bıraktığımdan çok, küçükken bana verdiğin, vicdanına baraj yapmaya çalıştığın korkunç pijamaları bıraktım..
Başlangıçta affetmeyi istedin
İlk başta sabah kalktın ve affedilmeyi istedin. Güneş doğduğunda hiçbir şey bırakmadan korkan sendin, korkudan John olmak için kurt adam olmayı bıraktın. Masayı ve sandalyeleri yükselttiniz, manavlara gittiniz ve lanet bir bardak için meyve suyu yaptınız, annemi bir öpücükle uyandırdınız ve inanç için el tutacak kelimeler aradınız..
Sen, reflexionarías ... apretabas yumruklarını dönmek olmaz, yalvarıyordun ... hissederek, istekli, sevecen diyordun, öfke yine sanki eller avuç juntabas gerçekten sözlerini hava espirabas recubriera ayıran eylemi. Annemin kalbini yumuşatmaya çalışırken, kendinden nefret ediyordun. Bir duygudan diğerine gittin, odadan çıkana kadar, güneş batana kadar geri dönmemek için..
İlk aylarda annem sana inandıYatağın altından beni kurtardı ve kırılmış, kırılmış sözlerle söylediklerini tatlı sözlerle söyledi; Bazıları davrandı, çoğu karşılandı. O zaman kalkar ve seninle kahvaltı yapardı. Masayı yapıyordum, daha fazla meyve suyu yaptım, böylece benim için de vardı, omzuna dokundum ve aradım. Size girdikten sonra yüzünüzü gazete ile örtün, çünkü gözlerimdeki bir kız olarak annemin hala yanmakta olan inancını tanımadınız.
Bizi öfkeniz insafına bıraktınız
Meyve satıcısının açılmadığı bir gün vardı, annem sana inanmayı bıraktı, artık beni yerden alamadı ama kapıyı çarptığında ağlıyordu.. Artık tiyatroya değmeyeceğine karar verdiğin bir gün daha vardı, gücünüzü bir şey almamak için harcamaktı.. Demek geceleri öfkeyle geldin ve sabahları daha çok öfkeyle yalnız bıraktın. Pijamalar bitmiştir, çünkü evin mobilyaları günden geceye farklı giyinmemiştir.
Buna karşılık, ara sıra bana bir hediye vermeye başladınız: Eliniz için bana yaşamın nasıl bir şey olduğunu öğretecek kadar olgun olduğumu düşündünüz. Hergün onun çocukluğunun bir kısmını her gün çalan bir kız olduğunu asla anlamadın..
Birçoğunu hatırlıyorum ama özellikle yüzüme dokunduğum ve kanı gördüğüm ilk. Sonra kaderimin masaya ya da sandalyelere bağlanmaya başladığını fark ettim, yakında ayakkabılara da ihtiyacım olacaktı: bandajlar, bandajlar, sıva, gizleme. Okulda rahatsız edici sorular, kötü notlarım için daha fazla darbe, evde hapsedilmiş günler için daha az arkadaş.
Bir gece annem bir arkadaşın evinde uyuyacağımıza karar verdi. İlk şikayet gecesiydi. Annem değildi, arkadaşıydı çünkü bizi bulmaya gittiğinde evini mahvettin.. O ay, ilk sabahın sözlerini, titiz ve kaba bir sesle tekrarlamak için büyük çaba sarfetti.. Geceyi zindanda geçirdin, ertesi gün seni serbest bıraktılar. Annem ayı ağlayarak geçirdi, bazı gözyaşları seni kınamak için ıslak bir kağıda dönüştürdü. Polis sabah geldi ve kapıyı burunlarında kapattı..
Başın aşağıya döndün, ama birkaç gün içinde zindandaki saatleri unuttun. Bir sonraki adımın ne olduğunu bilmek istemiyorum, TV ve gazetelerde avans izlemekten yoruldum. Dışarıda olduğunuz zaman morbid aramayı satmak için abarttığını düşünürsünüz, içerideyken yetersiz kaldıklarını düşünüyorsunuz. Bu yüzden kelepçelendiğinde bu mektubu almanı istiyorum..
Size, kelimelerinizde hiç bir aşkı ipucu olup olmadığını sorduğum bir mektup., İnsanlıktan bir şey kalırsa geri dönme. Bunca yıl boyunca sana yabancı biri oldum, şimdi seni korumak için ne yapabileceğimi bilmediğini söyleyen kişi benim. En çok sevdiğim şey bu, anladım.
Yıllar boyunca birikmiş olan tüm cesaretle ve bir gün ilk darbe ile döken aynı kandan aşık ile gerçeğin, ile, ben bir kol ya da ayak veya bir el dokunmatik asla söz veya öpücük.
İmza: Ayıcık pijamalarıyla hiç aldatmadığın kız.Psikolojik istismar: görünmez darbeler daha fazla acı verir. Psikolojik istismar zaman zaman sessizdir, ancak bilinmeyendir, ama belki de çok daha acı vericidir, çünkü sebep olduğu şey, insanları sonsuza dek değiştirir. Daha fazla oku "