Wouter Weylandt öldüğünde 24 yaşındaydım. Bisiklet izlemeye başlayalı henüz birkaç yıl olmuştu ve bu güzel sporun böylesi büyük trajedilerle yoğrulduğundan habersizdim. Fabio Casartelli ismini ilk kez o gün öğrendim. Andrey Kivilev ve diğerlerini de… Bu ilk değildi. Son olmasını dilerdim; ama olmadı. Aradan geçen sekiz yılda daha nice bisikletçinin vedasına üzülerek tanıklık ettik.
Antoine. Daan. Chad. Michael. Robbert.
İsimlerini hatırlayamadıklarım varsa özür dilerim…
Bjorg Lambrecht ile çoğu bisiklet izleyicisi gibi bu yıl tanıştım. Ardenne klasiklerinde, gencecik yaşına rağmen harika işler başardı. Dördüncü olduğu La Fleche Wallonne’dan önce ona tek yıldız verdiğim için hala kendime kızıyorum. Yeni kuşağın en kıymetli tırmanışçılarından biriydi. Önünde parlak bir gelecek vardı.
Twitter’da kaza haberini okuduğumda Velogames kadroma aldığımı hatırlayıp surat astım önce. Daha sonra durumunun ciddi olduğu haberleri düşmeye başladı. Ve iki saat sonra, ürke ürke girdiğim Twitter’da Bjorg Lambrecht’in ölüm haberini okurken buldum kendimi. Dünya kısa bir süreliğine dönmeyi bıraktı. Sonra tekrar hızlandı. Ama artık bir kişi eksiktik.
Wouter Weylandt öldüğünde 24 yaşındaydım.
Bjorg Lambrecht’in hiçbir zaman olamayacağı bir yaşta…
Çok üzgünüm.
Not: Yazının başlığı, Lotto Soudal’ın resmi sitesinde yayınlanan “And then his world stopped turning…” başlıklı mektuptan alınmıştır.