Enver abim buyurmuştu ki;
Abbasi halifelerinden mübarek bir zât vezirini çağırmış. "Ey vezir, üç derdim var, çare bul demiş. Bazan çok sıkılıyorum, bazan çok öfkeleniyorum, bazan da kibirleniyorum, gururlanıyorum, buna bir çare bul" demiş. Vezir iki gün müsaade istemiş, iki gün sonra bir yüzük getirmiş, yüzüğün üzerine bir yazı yazmış, "Ne zaman bunlar olursa bu yüzükteki yazıyı oku" demiş. Sümme mâzâ yazmış. Sonra ne olacak demek. Sonra ne olacak, ölecek. Sinirlenince bakmış, sümme mâzâ, sıkılınca bakmış sümme mâzâ, kibirlenince bakmış, sümme mâzâ. Sonra ne olacak, ölüm... Hani maazallah diyorlar ya. Padişahın canı sıkılıyor, okuyor sümme mâzâ. Ben öleceğim diyor, sıkılmayı bırakıyor. Tam öfkelenecek, sümme mâzâ, sinirlenince bakıyor ölüm var, tam kibirlenecek bakıyor yine sümme mâzâ. Sonra ne oluyor, sonra ölüm olacak. Dolayısıyla insanın hayatındaki fireni, ölümü düşünmektir. İnsanın dünyadaki felaketi türlü emellere sahip olmaktır, yani doymamaktır. Nefsin özelliği bu, bana yeter demez. Her şeyi yer, bu bana yeter demez. Onun içi Cenab-ı Hak Kur'ân- ı kerimde nefsi heyula isminde bir hayvana benzetiyor. Bu hayvanın özelliği, ne yese doymaz.
Bir kimse ahirette beni cehenneme atacaklar diye çok ağlıyormuş. Hocası da ona demiş ki; Niçin böyle ağlıyorsun? Sana bir şey olmaz demiş. O da demiş ki; "Hocam ya beni unuturlarsa, ya ben orada kaybolursam"? Hocası da demiş ki; Eğer sen unutursan, onlar da unuturlar, eğer sen kaybedersen, onlar da seni kaybederler. Onun için sen hiç kaybetme. İş sende biter çünki. O bakımdan biz irtibatı kurduğumuz müddetçe, onların bizleri unutması mümkün değildir. Unutmazsak unutulmayız.