II. Nikolaos ve Mikhail Aleksandroviç'in eylemlerini, Romanov hanedanının diğer üyelerinin tahtına haklarını reddeden kamuoyunun açıklamaları izledi. Aynı zamanda, Mikhail Aleksandroviç'in yarattığı emsali de ifade ettiler: haklarını ancak Tüm Rusya Kurucu Meclisinde onaylandıktan sonra tahta geçmeleri. Romanovlardan "ifadeler" toplanmasını başlatan Büyük Dük Nikolai Mihayloviç: "Haklarımızı ve özellikle de tahttaki tutkumla ilgili olarak, vatanımı tutkuyla sevdiğim için kendimi Büyük Dük Mikhail Aleksandroviç'in reddetme eyleminde ifade edilen düşüncelerle tamamen ilişkilendiriyorum."
Büyük Dük Mikhail Alexandrovich'in tahta geçmeyi reddettiği hakkında, Nikolai Alexandrovich (eski Çar ve Mikhail'in ağabeyi) günlüğüne, 3 Mart ayındaki 16 (1917) adlı kitabında yazdı: “Misha'nın reddettiği ortaya çıktı. Manifesto, Kurucu Meclisin 6 ayı boyunca yapılacak seçimler için dört kuyruklu bir şekilde sona eriyor. Tanrı bu iğrenç imzayı atmasını kimin tavsiye ettiğini biliyor! Petrograd'da isyanlar durdu - eğer bu daha da devam ederse ”dedi.
Diğer çağdaşlar bu eylemin ölümcül özüne dikkat çekti. Yüksek Komutan Genelkurmay Başkanı General M. V. Alekseev, Guchkov’tan Mart 3’in akşamı imzalanan belgeyi öğrendi ve “En azından Büyük Dük Tahtına kısa bir girişte, eski İmparatorun iradesine saygı gösterecek ve Büyük Dük’e Anavatan’a hazırlıklı olacağına" dedi. yaşadığı zor günlerde ... ordu üzerinde en iyi ve canlandırıcı izlenimi yaratacaktı ... ”ve büyük dük, genel bakış açısına göre, üstün gücü kabul etmeyi reddetti; bu, Fransızlar için felaket sonuçlarının ölümcül bir hataydı. NTA ilk günlerinde anlatmaya başladı.
Prens S.Ye. Trubetskoy genel bir görüşünü dile getirdi: “Esasen, Mikhail Aleksandroviç'in kendisine verilen İmparatorluk Taç'ın derhal kabul ettiğini kabul etmemizdi. O yapmadı. Tanrı onun hakimidir, ama onun sonuçlarındaki feshi, Egemen'in feshedilmesinden çok tehditkardı - zaten monarşik ilkenin reddedilmesiydi. Mikhail Alexandrovich'in Taht'a katılmayı reddetme konusunda yasal bir hakkı vardı (buna ahlaki bir hakkı olup olmadığının bir başka sorusu vardı!). Ancak, abidelik eyleminde Rus İmparatorluk Taç'ını meşru halefine, kanunsuzca geçmedi ... Kurucu Meclis. Bu korkunçtu! ... Ordumuz, Sovyetler imparatorunun bağımlılığını nispeten sakince sürdürdü, fakat genel olarak monarşik ilkenin reddedilmesi Mikhail Alexandrovich'in reddi, onun hakkında çarpıcı bir izlenim bıraktı: Ana çubuk Rus devlet hayatından çıkarıldı ... Bundan sonra devrim yolunda ciddi bir engel kalmadı. Düzen ve gelenek unsurlarına tutunacak hiçbir şey yoktu. Her şey formsuzluk ve ayrışma durumuna geçti. Rusya, kirli ve kanlı bir devrimin bataklığına dalıyordu. ”
Böylece, 1613'tan beri var olan Romanovların ve hanedanlığın gücü çöktü. “Beyaz İmparatorluk” projesi “kirli ve kanlı devrimin emici bataklığına” düştü. Ve otokrasi ve Rus imparatorluğu Bolşevikler tarafından değil, o zamanki Rusya liderleri tarafından Şubat'lılar tarafından ezildi. - Büyük prensler (neredeyse hepsi Nicholas’tan vazgeçti), en yüksek generaller, tüm siyasi parti ve örgütlerin liderleri, Devlet Duma’nın milletvekilleri, Geçici Hükümeti hemen tanıyan kilise, mali ve ekonomik çevrelerin temsilcileri, vb.
2 (15) Mart
Mart ayındaki 1'teki 2 gecesi (15), Tsarskoye Selo garnizonu sonunda devrimin tarafına geçti. Çar Nikolai generalleri baskısı altında olan Çar Nikolai Aleksandroviç, Devlet Duma Rodzianko Devlet Başkanı Alekseyev, Devlet Duma Guchkov ve Shulgin Geçici Komite temsilcileri olan tahttan vazgeçmeye karar verdi.
En yüksek generaller ve büyük dükler, Rusya'nın otokrasinin engellediği Batı "modernleşmesi" yolunu izleyeceğini düşünerek çarı teslim etti. Genel Merkez Rodzianko'nun vazgeçme lehindeki iddialarını devrimci anarşiyi sona erdirme aracı olarak kabul etti. Böylece, Genel Müdürlük Genel Merkezi Genel Lukomsky Kuzey Cephesi Genelkurmay Başkanı General Danilov ile yaptığı konuşmada, Ruzsky'nin imparatoru vazgeçmeye ikna edebilmesi için Tanrı'ya dua ettiğini söyledi. Telgraflarındaki tüm ön komutanlar ve Büyük Dük Nikolai Nikolaevich (Kafkasya valisi) imparatordan "korkunç savaş zamanında ülkenin birliği uğruna" çekilmesini istedi. Aynı gün akşam Baltık komutanı filo A. I. Nepenin, kendi inisiyatifiyle, katılımcıların genel görüşüne katıldı (4 Mart'ta kendisi aptallığının kurbanı olacaktı - onu öldüreceklerdi). Sonuç olarak, herkes II. Nicholas'ı reddetti - en yüksek generaller, Devlet Duması ve Romanov ailesinden ve kilise hiyerarşisinden yaklaşık 30 büyük dük ve prenses.
Cephelerin komutanlarının cevaplarını alan öğleden sonra saat üçte Nicholas II, Nicholas II, oğlu Büyük Aleksey Nikolaeviç'in himayesinde oğlu Alexei Nikolaevich lehine feragat ilan etti. Bu sırada, Devlet Duma Geçici Komitesi temsilcileri A. I. Guchkov ve V. V. Shulgin Pskov'a geldi. Kral, onlarla sohbet ederken öğleden sonra oğlunun lehine feragat etmeye karar verdiğini söyledi. Fakat şimdi, oğlundan ayrılmayı kabul edemediğini fark edince, hem kendisi hem de oğlu için inkar edecektir. Nikolai, 23.40’te Guchkov ve Shulgin’e, özellikle de aşağıdakileri içeren “Feragatname Yasası” nı aktardı: “... Kardeşimize, devletin işlerini yasama kurumlarında yer alan kişilerin temsilcileriyle, eksiksiz ve tahrip edilemez bir birliktelik içinde kuracaklarını, getirecekleri prensipler üzerine hükmetmesini emrediyoruz. kırılmaz yemin " Aynı zamanda, Nikolay bir dizi başka belge daha imzaladı: Senato’nun eski Bakanlar Kurulu’nun görevden alınmasına ve Prens G. E. Lvov’un görevden alınmasına ve Ordu ve Donanma’nın Büyük Komutan Nikolai Nikolayeviç’in Yüksek Komutan olarak atanması emrini atama kararı.
3 (16) Mart. Diğer olaylar
Bu gün, önde gelen Rus gazeteleri şiir Valery Bryusov tarafından bu güne özel olarak yazılmış bir editörle çıktı: “Kurtulmuş Rusya, ne güzel sözler! Onlarda, Halkın gururu uyanmış unsur canlıdır! ”Ardından, Romanovların 300 yıl monarşisinin çöküşü, Nicholas II'nin bağımlılığı, yeni Geçici Hükümetin bileşimi ve sloganı -“ Birlik, Düzen, İş ”raporları vardı. Silahlı kuvvetlerde ise, “demokratikleşme”, linç görevlileriyle başladı.
Sabah erkenden, Shulgin ve Guchkov’tan bir telgrafın Nicholas II’nin Mikhail Alexandrovich’in lehine inkar ettiği bilgisiyle okuduğu Geçici Hükümet ve Eyalet Duma Geçici Komitesi üyeleri (ICCL) toplantısı sırasında Rodzianko, ikincisinin tahtına katılmasının imkansız olduğunu açıkladı. İtiraz yoktu. Sonra, Birleşmiş Milletler Devlet İnsan Hakları Komitesi ve Geçici Hükümet üyeleri, durumu Büyük Dük Mikhail Aleksandroviç'in bulunduğu Prens Putiatins apartman dairesinde görüşmek üzere toplandı. Konferans katılımcılarının çoğu Büyük Dük'e yüksek gücü kabul etmemelerini tavsiye etti. Sadece P.N. Milyukov ve. I. Guchkov, Mikhail Aleksandroviç'i Bütün Rus tahtını almaya çağırdı. Sonuç olarak, aklının gücü ile ayırt edilemeyen büyük dük öğleden sonra 4 civarında tahtı kabul etmeme eylemini imzaladı.
Neredeyse hemen, kitlesinde otokrasiye karşı komploya katılan ve görünüşte yeni Rusya’da olduğu kadar sermaye ve mülkün yanı sıra yüksek pozisyonlarda kalmayı umduğu Romanov ailesi de uygun bir tepki aldı. 5 (18) Mart 1917, Petrograd Sovyeti'nin yürütme kurulu olan tüm kraliyet ailesini tutuklamaya, mülklerine el koymaya ve sivil haklarını reddetmeye karar verdi. 20 Mart Geçici Hükümet eski imparator Nicholas II ve karısı Alexandra Feodorovna'yı tutuklama ve Mogilev'den Tsarskoye Selo'ya teslim etme kararını kabul etti. Geçici Hükümet Komiseri A. A. Bublikov başkanlığındaki özel bir komisyon, eski imparatoru Tsarskoye Selo'ya teslim etmesi beklenen Mogilyov'a gönderildi. Eski imparator, Duma komiserleri ile aynı trende ve General Alekseev'in üstlerine verdikleri on askerin çıkarılmasıyla Tsarskoye Selo'ya gitti.
Petrograd Askeri Bölgesi'nin yeni komutanı 8 March, General L. G. Kornilov eski imparatorluğu şahsen tutukladı. 9 Mart Nikolay Tsarskoye Selo'ya zaten “albay Romanov” olarak geldi.
Tsarskoye Selo'ya gitmeden önce Nikolai Aleksandrovich, Mogilev'deki birliklerinin Mart'taki 8'taki (21) askerleri için son siparişini verdi: ““ Son kez sana hitap edeceğim, askerler çok canımdan çok mutlular. Rus tahtından kendi adıma ve oğlum adına vazgeçtiğimden beri, güç Devlet Duma'nın inisiyatifiyle oluşturulan Geçici Hükümete devredildi. Tanrı bu hükümetin Rusya'ya şan ve refah vermesine yardım etsin ... Tanrı, vatanını acımasız bir düşmandan korumak için sana yardım etsin. İki buçuk yıl boyunca, her saat başı ağır hizmet testleri yaptınız; çok fazla kan aktı, muazzam çaba sarf edildi ve Rusya ve şanlı müttefikleri düşmanın son direnişini kırmak için birlikte çalışacakları saat çoktan kapandı. Bu eşsiz savaş son bir zafere getirilmelidir. Şu anda dünyayı düşünen, Rusya’ya bir hain. Güzel vatanımız için size ilham veren sonsuz sevginin kalbinizde sönmediğine kesinlikle inanıyorum. Tanrı sizi korusun ve Büyük Şehit George sizi zafere götürebilir! Nicholas".
Geçici Hükümet, durumu istikrara kavuşturmayan bir dizi önlem aldı, aksine, ülkedeki çarlık mirasını yok etmeyi ve kaos artırmayı hedeflediler. 10 (23) Mart ayında Geçici Hükümet, Polis Teşkilatını kaldırdı. Bunun yerine, "Kamu Polisi Geçici Ofisi ve vatandaşların kişisel ve mal güvenliğini sağlamak için" kuruldu. Polis memurları, baskıya maruz kaldılar ve yeni oluşturulan kolluk kuvvetlerinde çalışmak yasaktır. Arşivler ve kart dosyaları ezildi. Durum genel afla ağırlaştı - sadece siyasi mahkumlar tarafından değil aynı zamanda suç unsurları tarafından da kullanıldı. Bu gerçeğe yol açtı Polis, başlayan suç devrimini önleyemedi. Suçlular elverişli durumdan faydalandılar ve çeşitli görevlerde (işçiler, ulusal vb.) Milislere katılmaya başlamaya başladılar, basitçe politik fazla tonları olmayan çeteler kurdular. Suç oranı, Rusya'daki huzursuzluğun geleneksel bir özelliği idi.
Aynı gün, İşçi ve Asker Vekilleri Konseyi Merkez Komitesi, yakın gelecekteki ana görevlerini belirlediği bir kararı kabul etti: 1) Düşman devlet işçileriyle müzakerelerin derhal açılması; 2) Ön tarafta Rus ve düşman askerlerinin sistematik olarak örgütlenmesi; 3) Ordunun demokratikleşmesi 4) Herhangi bir fetih planının reddedilmesi.
12 (25) March, Geçici Hükümetin ölüm cezasını ve askeri alan mahkemelerinin kaldırılmasını ortadan kaldırma kararı aldı (bu bir savaşta!). Aynı gün, Geçici Hükümet, kralın hükümdarlığı döneminde hazırlanan, ekmek üzerindeki devlet tekeline ilişkin bir yasa kabul etti. Buna göre, serbest tahıl pazarı kaldırıldı, “fazlalık” (yerleşik normların üstünde) firma devlet fiyatlarında köylülerden çekilmeye maruz kaldı (ve gizli stoklar söz konusu olduğunda bu fiyatın sadece yarısı bulundu). Ekmeği kartlarla dağıtması gerekiyordu. Bununla birlikte, uygulamada bir tahıl tekeli oluşturma girişimi başarısız oldu, köylülerin sert direnişiyle karşı karşıya kaldı. Tahıl tedariki planın yarısından daha azına ulaştı, daha da büyük bir huzursuzluk beklentisiyle köylüler, eşyalarını gizlemeyi tercih ettiler. Köylüler bu zamanda kendileri “ustaların” asırlık nefretini alarak kendi savaşlarını başlattılar. Bolşevikler iktidara gelmeden önce bile, köylüler hemen hemen tüm toprak sahibi arazilerini yaktılar ve toprak sahiplerinin topraklarını böldüler. Aslına bakılırsa, artık ülkeyi düzeni geri alma konusunda kontrol etmeyen Geçici Hükümetin kalıcı girişimleri başarıya yol açmadı.
Genel olarak, liberal-burjuva devriminin zaferi, Rusya’nın bütün savaşçı güçlerin en özgür ülkesi olduğu gerçeğini ortaya çıkardı ve bu, Batılıların-Şubat’lıların “muzaffer bir sona erdirecekleri” savaşı bağlamındaydı. Özellikle, Ortodoks Kilisesi, iktidar vesayetinden kurtuldu, sonunda Rusyanın Patrikhanesi'nin Tikhon altında restorasyonuna izin veren Yerel Konseyi topladı. Bolşevik Parti de yeraltından çıkmak için bir fırsat buldu. Geçici Hükümet tarafından ilan edilen siyasi suçlar afları sayesinde, ülkenin siyasi yaşamına derhal katılan sürgün ve siyasi göçlerden düzinelerce devrimci geri döndü. 5 (18) Mart ayında Pravda yeniden ortaya çıkmaya başladı.
O zaman Rusya'nın çekirdeği olan otokrasinin çöküşü derhal eteklerinde “karışıklığa” neden oldu. Finlandiya'da, Polonya'da, Baltık devletlerinde, Kuban'da ve Kırım'da, Kafkaslarda ve Ukrayna'da milliyetçiler ve ayrılıkçılar başlarını kaldırdı. Kiev'de, 4 (17) March, henüz Ukrayna'nın “bağımsızlığı” sorununu gündeme getirmeyen, ancak özerklik hakkında konuşmaya başlayan Ukrayna Merkez Rada'yı yarattı. Başlangıçta, bu organ, pratik olarak Güney ve Batı Rus nüfusunun büyük kitleleri üzerinde hiçbir etkisi olmayan Ukrayna siyasi, sosyal, kültürel ve profesyonel örgütlerinin temsilcilerinden oluşuyordu. Bir grup profesyonel "Ukraynalı", Rusya uygarlığının etno-kültürel çekirdeğinden biri olan Küçük Rusya'yı her zamanki gibi yıkamazdı, ama huzursuzluk onların zamanı oldu. Rusya superethnosunun bölünmesine ve Rusların Ruslarla çatışmasına neden olan bir "Ukraynalı chimera" yaratılmasına dayanan Rusya'nın dış düşmanları (Avusturya-Macaristan, Almanya ve İtilaf) ile ilgilendikleri için.
5 (18) Kiev'de Mart ayında ilk Ukrayna spor salonu açıldı. 6 (19) Mart ayında, “Ukrayna'da Özerklik”, “Özgür Rusya'da Özgür Ukrayna”, “Kafanda Hetman'la Yaşasın Özgür Ukrayna” sloganları altında çok bin günlük bir gösteri düzenlendi. Mart ayında Kiev'deki 7 (20), ünlü Ukraynalı tarihçi Mikhail Hrushevsky Merkez Rada'nın başkanlığına seçildi (ve yokluğunda, bilim adamı 1915'tan sürgündeydi ve Mart ayında yalnızca 14 Kiev'e geri döndü).
Bu durumda, Merkez hükümetin itibarsızlığı ve yıkılmasından kaynaklanan imparatorluğun çöküşüne başladı. Geçici Hükümetin “birleşik ve bölünmez” Rusya'yı koruma politikası ilan edilmesine rağmen, uygulamalı faaliyeti sadece ulusal marjların değil, aynı zamanda Rusya bölgelerinin, özellikle Kazak bölgelerinin ve Sibirya'nın da yerelleştirilmesine ve ayrılığına katkıda bulundu.
5-6 (18-19) Mart, İngiltere, Fransa ve İtalya Hükümeti tarafından fiilen Protesto Hükümeti tarafından tanınmasıyla ilgili notları Petrograd'a ulaştı. 9 (22) Mart Geçici Hükümet resmen Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere, Fransa ve İtalya tarafından kabul edildi. Batı, Geçici Hükümeti hızla tanıdı, çünkü belirli şartlar altında Batı'ya alternatif bir Rus küreselleşme projesi (yeni dünya düzeni) yaratma fırsatı olan Rus otokrasisini tasfiye etmekle ilgilendi. İlk olarak, İngiltere, Fransa ve ABD’nin ustaları kendileri Şubat darbesinde aktif bir rol oynadılar ve Masonlar tarafından bir komplo örgütlenmesini desteklediler (hiyerarşideki Batı merkezlerine bağlıydılar). Birinci Dünya Savaşı'nda Rusya bir kazanan olmamalıydı, zaferin meyvelerini onunla paylaşmayacaktı. Batının ustaları, en başından beri, yalnızca Almanya ve Avusturya-Macaristan'ı (batı projesi içindeki mücadele) ezmekle kalmayıp, aynı zamanda Batı ve Rus medeniyetleri arasındaki bin yıllık bir çatışmayı “Rusya meselesini” çözmek ve Rusya'nın engin maddi kaynaklarını kullanmak için de Yeni bir dünya düzeninin inşası için gerekli olan
İkinci olarak, Rusya’nın gücü, nihayet onu Batı’nın gelişme yoluna (gerçekte küresel bir köle medeniyetinin inşasını gizleyen “demokrasi”) yönlendirmeyi planlayan Batılılar-Şubat’lılar tarafından ele geçirildi. Öncelikle İngiltere ve Fransa'ya odaklandılar. Batı'nın ev sahiplerine tamamen yakışıyordu. Rusya’nın yeni burjuva liberal Geçici Hükümeti, “Batı’nın yardım edeceğini” ümit etti ve derhal bir bağımlılık yaşadı. Bu nedenle, “acı sona savaş”, yani “ortaklara” Rus “top yemi” ile tedarik etme politikasının sürdürülmesi ve Rusya'nın en acil, temel sorunlarını çözmeyi reddetmesi.