Üstlerine küçük gelen yırtık pırtık mantolar giymiş iki çocuk,
birbirlerine sokulmuş dış kapının önünde duruyorlardı.
"Kullanılmış kağıt var mı bayan?"
Meşguldüm.Yok deyip onları başımdan savmak istiyordum,
ama o sırada gözüm ayakkabılarına ilişti.Karla kaplanmış
ince sandaletlerden giymişlerdi
."İçeri girin,size bir fincan sıcak kakao yapayım"dedim.
Bir şey demediler.Islak sandaletleri şöminenin önünde izler bıraktı.
Dışarıda soğuğa karşı biraz kendilerini toparlamaları için onlara
kakao ile reçelli ekmek verdim. Sonra mutfağa evin bütçesini
hazırlama işine geri döndüm. Ön odadan hiç ses gelmemesi
dikkatimi çekti. İçeri baktım. Kız, boş kakao fincanını iki elinin
arasında tutmuş içine bakıyordu. Oğlan, düz bir sesle sordu:
"Bayan siz zengin misiniz?"
Kanepelerin eskimiş kılıflarına baktım
"Zengin olmak mı hayır tabii ki zengin değilim" dedim.
Kız fincanını dikkatle tabağına yerleştirdi.
"Fincanlarınızla tabaklarınız takım da" dedi.
Sesinde bildik bir açlık vardı, ama bu karnının açlığı değildi.
Sonra kağıt çuvallarını yüklenip gittiler.Teşekkür etmemişlerdi.
Etmeleri de gerekmiyordu, çünkü daha fazlasını yapmışlardı.
Düz mavi seramik fincanlar ve tabakları takımdılar. Mutfağa
geri döndüm patateslere baktım sonra etsuyuna karıştırdım.
Patates ve etsuyu, başımızı sokacak bir ev, düzenli bir işi olan kocam,
mutlu bir hayatım. Bunlar da takımdı. Ve galiba gerçekten zengindim.
Sandalyeleri şöminenin önünden kaldırdım, odayı topladım.
Küçük sandaletlerin çamurlu izleri hala şöminenin önündeydi.
Onları temizlemedim.
Ne kadar zengin olduğumu unutmamak için
orada kalmalarını istedim.
MUTLULUKLAR paylaştıkça çoğalır,
DERTLER paylaştıkça azalır..