I
Yirmi yaşındaydım. Kimse bana yaşımın en güzel çağı budur demesin.
Her şey genç bir adamın yıkımına neden olabilir: Aşk, fikirler, ailesini yitirmesi, önemli şahsiyetler arasına kabul edilmesi. Dünyadaki yerini öğrenmesi kolay olmaz.
O yaşlarda dünyamız neye benziyordu? Greklere göre evren henüz oluşum aşamasındayken var olan kaosu andırıyordu. Aradaki fark şu ki, biz başlangıcın başlangıcına değil, gerçek sonun başlangıcına tanıklık ettiğimize inanıyorduk. Yalnızca bir avu tanığın sırrını çözmeye çabaladığı o devasa dönüşümler esnasında, tek görebildiğimiz, bu kaos yüzünden, her şeyin eceliyle can verdiğiydi. Bir hastalığın nihai aşamasındaki kargaşayı andırıyordu. Tüm bedenleri görünmez kılan ölümden önce, vücut bütünlüğü dağılır, her bir parça ayrı bir yöne gider. Süreç çürümeyle son bulur ve yeniden dirilme söz konusu olmaz.
O dönemde pek az insan, çürümekte olan büyük yıkıntıların gerisinde daha o zamandan işbaşında olan güçleri kavrayacak kadar uzgörülü olduğu iddiasındaydı.
Bilmemiz gereken hiçbir şeyi bilmiyorduk. Kültür o kadar karmaşıktı ki yüzeydeki dalgalanmalardan fazlasını anlamak mümkün değildi. Ölçülüp tartılmış argümanlarla dolu bu dünyada, kültür, ayrıntılarda boğulup kayboluyor ve profesyonel entellektüeller yorumladıkları metinleri telaffuz etmeyi dahi beceremiyordu. Yanlış asla hakikat kadar basit değildir.
Reklamlar