Sevdiğim renkler, öyle hemen göze batmayanlar, dikkati çekmeyenler..Benim için güzel renkler, parlak olmayanlar, o yüksek sesle bağırarak konuşmayanlar, siz onu fark edene kadar sessizce kenarda durup sıranın kendisine gelmesini bekleyenler..Ki o bekleme sırasında, karşısındaki bağıra çağıra anlatanın aslında neleri anlatmadığını en fazla yakalayanlar...Arada hobi maksatlı renkli bir şeylerle ortamı hareketlendirmek..Bakın orası başka işte..
Toprak tonları, beyazlar, açık griler netliktir işte benim için, dosdoğruluktur, "daha ne anlatayım"dır benim için, hele de şöyle koyu bir tonun vurgusunda..
Bir ara hafta sonu evimiz için alıp sarı yaldızla boyadığım abajuru bile beyaza çevirdikten sonra daha fazla sever oldum..Çünkü sustu sanki rengi değişince, yeteri kadar konuşmaya başladı daha doğrusu, "her doğruyu söylememeye, ama her söylediğinde doğruları anlatmaya"..İnsan da böyle olmalı, az olmalı, öz olmalı, sade olmalı, sessiz olmalı, sakin olmalı, Çünkü zaten kalbi de, kafası da öyle dolu ki...Daha fazla teferruata gerek var mı? Bağırmaya gerek var mı her zaman kendisini duyurabilmek için? Hem zaten herkes kendi duyduğunu anlamayacak mı sonuçta?