‘Habil, Kabil’i öldürdü’. Ramón Franco’nun İkinci Cumhuriyet döneminde yazdığı bu bilinmeyen roman için seçtiği başlık bundan daha açık olamazdı. Bugün 20. yüzyıl İspanya tarihinin hayranları tarafından çok az biliniyor, ancak o zamanın generali ve geleceğin diktatörü Francisco Franco olan kardeşine karşı hissettiği düşmanlığı ve nefreti mükemmel bir şekilde yansıtıyor. 1932’de, bazı cumhuriyetçi ve anarşist yazarların, onlara göre o dönemde Manuel’in başkanlık ettiği rejimin ılımlı gidişatından hayal kırıklığına uğrayan hikayelerini içeren ‘La Novela Proletaria’ dergisinin 15. sayısında yayımlandı. Azaña.
Küçük romanda, aslında Ramón ve Francisco Franco’nun kişiliklerinin bir kopyası olan, Adem ve Havva’nın ünlü çocukları Abel ve Caíz başrolde. 32 sayfada, geleceğin diktatörünün cumhuriyetçi kardeşi, çocukluklarına kurgusal bir tur atıyor ve ikisi zaten yetişkin olduklarında bir yüzleşmeyle sonuçlanıyor. Ancak arada bir fark var: Öldürülen Habil değil, bu kurguda açıkça darbeci generali temsil eden Kabil. Bunun kanıtı, başından beri yazarın kendisi ve kardeşiyle ilgili tanımının gerçeğe çok benzemesidir.
Aşağıdaki alıntıyı okuyun: «Ebeveynler her ikisinin de geleceğini tartışırken, Kabil ile ilgili hiçbir tartışma olmadı. Ateşli ve kavgacı yapısı onun bir asker olduğunu gösteriyordu. Cain çalışmayı pek sevmiyordu […]. Abel ise boş zamanlarında muhteşem kütüphanenin ciltlerini yorulmadan okuyordu. Macera hikayelerini ve muhteşem gezileri tercih etti. Hava güzel olduğunda küçük bir tekneyle denize açıldı. Orada okudukları üzerinde saatlerce meditasyon yaptı ve romantik ruhu, karakterlerinin bölümlerini yeniden yaşamanın hayalini kurdu.
Abel (Ramón Franco) halkın hizmetkarı, insan kardeşliğinin savunucusu ve Katolik dininin sadık düşmanı olarak tanımlanırken, “Sunaklar üzerinde tanrılaştırılan ve saygı duyulan Mesih, yalnızca onun adına kötülüğü sürdürmeye hizmet eder.” » Caín’in (Francisco Franco) kastları desteklediğini, sosyal eşitliğin düşmanı olduğunu ve güçlülerin ayrıcalıklarını sürdürmek istediğini belirtiyor.
“Şiddet dolu” bir baba
‘Abel Cain’i Öldürdü’ filminin izini sürdüğü aile geçmişi, Ramón’u şöyle anlatıyor: “Şiddetli bir mizaca ve titiz bir dürüstlüğe sahip, bu yozlaşmış toplumda arkadaşlarının saçmalamalarına tahammül etmeyen” bir babaya sahip olan Franco ailesi hakkında bildiklerimizle de örtüşüyor. . onun hikayesinde. Ve iki Franco kardeş gibi, Cain ve Abel da askeri bir kariyer seçiyorlar; aradaki fark, ikincisinin Orduda asla rahat hissetmemesi.
Ramón, alter egosundan bahsederek bunu şöyle anlatıyor: “Ahlaksızlığın büyük olduğu o zamanlarda, öğretmenlerin ve askeri şeflerin çocukları üstünlüğü elde ediyordu. Bu onun hayatla mücadelesindeki ilk hayal kırıklığıydı. O zamandan bu yana, kendisini adaletsizliklerle boğan üniformayı bırakıp, kendisini başka çalışmalara ve faaliyetlere adamayı amaçladı. Macera arzusuna ulaşmayı başardı ve giderek artan başarılarla uzun yolculuklara çıktı. Adı kalabalıkların ilgisini çekti ve isyanları popüler oldu.
Aslında Ramón Franco, altı yıl önce ‘Plus Ultra’ ile İspanya ve Arjantin arasındaki uçuş sırasında iki dünya rekoruna ulaşmıştı: duraklamalarla kat edilen mesafe ve deniz uçağıyla ulaşılan en yüksek hız. Bu iki marka onu gezegendeki en tanınmış maceracılardan biri yaptı. Öyle bile olsa, Abel’in hikayedeki siyasi isyanı aynı zamanda yazarın gerçek hayattaki isyanıydı; burada Katalonya’nın Cumhuriyetçi Solu Temsilciler Kongresi’nde bir sandalye elde etti ve İkinci Cumhuriyet’in ilan edilmesinden bir yıl önce liderliğini üstlendi. Berenguer Hükümetine karşı ayaklanma.
Ramón’un ‘Dictablanda’ya karşı darbesi
İçişleri Bakanı Leopoldo Matos’un 15 Aralık 1930’da yaptığı basın açıklamasında “Hareketin karakteri bariz bir şekilde komünisttir” deniyordu. Ramón, diğer askerlerle birlikte uçmak için Cuatro Vientos hava üssünden havalanmıştı. Primo de Rivera’nın istifasının ardından kurulan meşhur ‘Dictablanda’ rejimine karşı Madrid konusunda bildiriler yayınlayın. «Madrid garnizonu isyan etti; Havaalanı radyo istasyonunda “Cumhuriyet ilan ediliyor” sesi duyuldu. Ancak saatler sonra bu başarısızlıkla sonuçlandı ve en genç Franco 1931 affına kadar hapsedildi.
Ramón’un hikâyesinin en kanlı kısmı -ki karikatürü kapakta bıçak ve çekiçle silahlanmış olduğu varsayılan bir işçininkiyle birlikte yer alıyor- henüz gelmemişti. Kabil ile Abel ‘Franco’ arasındaki yüzleşmenin başından itibaren görülebiliyor. İkincisinin “toplumsal mücadelelerde aktif bir militan haline geldiği ve defalarca hapsedildiği” ilk kez 18. sayfada belirtiliyor. Ve şunu vurguluyor: “Habil’in ezilenler lehine yürüttüğü kampanyalar ve Hıristiyan âleminin güçlülerine ve tüccarlarına yönelik saldırıları, onu burjuva ve uzlaşmaz ailesinden sonsuza dek uzaklaştırdı.”
Bu arada Cain, askeri yetenekleri nedeniyle Cumhuriyet’in tüm düşmanları tarafından övülüyor ve rejimi devirebilecek tek kişi olarak görülüyor. Ramón’un, cumhuriyetçiliğine rağmen, şefleri ve güçlüleri baskı altında tutma konusunda çok yumuşak olduğunu düşündüğü için eleştirdiği bir rejim: «Hükümet halkın ihtiyaçlarına karşı duyarsız kalıyor ve yönetimin bakanlık koltuklarında oturduğunu düşünüyor. Düzen, sebepsiz ve kafiyesiz, emekçi halka karşı şiddetli ve haksız baskılar.
Ramón Franco’nun devrimi
Ramón’un hikayesi, 1932’de halihazırda var olan rejimden çok daha radikal olan yeni bir cumhuriyetçi rejimi hayata geçirmeyi amaçlayan bir devrime yol açar. Aslında kendisi de bu rejimi ‘Üçüncü Cumhuriyet’ olarak vaftiz eder. Bu isyanın ilk bölümlerinde Abel, “Kendisinden suçlamalar çıkarmaya çalışan, Kutsal Engizisyon zihniyeti ve uygulamalarına sahip bir cellat” olarak tanımladığı Polis tarafından tutuklanır ve işkence görür. Ancak ajanların başardığı tek şey “etini mor şeritlerle kaplamaktır.”
Bu romanda Abel’in (veya Ramón’un) hapsedilmesi birkaç ay sürüyor, ancak “Cumhuriyeti kuranlar halk olduğu için” diye uyarıyor, “onu savunmaya hazır olanlar da halktır.” Ve şöyle devam ediyor: “Protesto, hazırlık yapılmadan veya önceden anlaşma yapılmadan ortaya çıkıyor. Nedenini bilmediğim biri ‘Yaşasın özgürlük!’ diyor. ve popüler kargaşa heybetli bir şekilde başlıyor. Kalabalık kendini hapishaneye atıyor ve yıkılan kapılar, özgür olma arzusuyla hapsedilen İspanyolların özgürlüğünü bastırmaya son veriyor.
Hikayenin sonu, Ramón ile Francisco Franco ya da Abel ile Caín arasında beklenen ve ikincisinin öldürülmesiyle sona erecek olan son yüzleşme yaklaşırken ortaya çıkan artan gerilimi ustaca anlatıyor. Yazarın “kutsal” olarak tanımladığı bir suç. Francisco Franco’nun hikayeyi okuması muhtemeldir.
Hikayenin sonu
Bu küçük romanın kan ve şiddet dolu son paragraflarını aşağıda aktarıyoruz:
«Daha önce din ve taht parçalandığında yıkılan yarı feodal devlet uğruna kandırdığı Kabil’in komutası altında, komşu bir kamptan çok sayıda askeri güç başkente doğru ilerliyor. Kaçırılma tehlikesiyle karşı karşıya olan egemenliğini savunmaya hazırlanan halk, tedirginlikle izliyor. Parlamentoya giden büyük cadde boyunca Cain, aylar önce Cumhuriyet’i alkışlayan ve Kongre önünde geçit töreni yapan birliklerinin başında ilerliyor. […].
Haber Meclis’e bomba gibi düşüyor. Kargaşa çok büyük. Bazı milletvekilleri ihtiyatlı bir şekilde ortadan kayboluyor ve diğerleri onu ölümüne savunmayı kabul ediyor ve sürekli oturumda kendilerini ilan ediyor. Geç çözüm! Yeni Hükümet’ten emir almış, silah zoruna da başvurarak milletvekillerinin ayrılmasını engellemektedir. Ortaya çıkan kargaşa anlatılamaz.
Cain, ara sokaklardan birinde, devrimci bayraklarla dolu ve her sınıftan silahlarla dolu, görkemli bir halk gösterisi başlatıldığında Cortes’in önüne varır. Önlerinde Habil var. Ve kaderin korkunç bir alaycılığı sonucu Habil ile Kabil karşı karşıya gelir. Bir an için kardeşlerin müzakereye gideceklerine ve geniş yolu heybetli bir sessizliğin doldurduğuna inanabilirsiniz. Ancak Abel’ın böyle bir amacı bile yok. O, Cain’in bir lider olarak güçlü itibarının, bu güçleri birleştiren bağı oluşturduğunu düşünüyor. Bir insanın hayatının bir idealin hayatından çok daha az değerli olduğu söylenir, bu yüzden Habil’in ihtiyatlı bir şekilde yükselen kolu silahını dikkatlice bırakır. Kuru bir uğultu, hafif bir duman tutamı ve kafatası parçalanan Cain, kaldırımda cansız bir şekilde yuvarlanıyor.
Lidersiz kalan askeri güçler, halkın varlığından korkarak tereddüt ediyor. Bazı memurlar geri çekildi. Diğerleri direnmeye çalışır, ancak kalabalık tarafından kuşatılırlar, bu da askerleri kardeşçe kucaklayarak davalarına kazanır. Hep birlikte Kanunlar Sarayı’na koşarlar; burada direnen milletvekilleri, kralcı-din adamı girişimini bastıran sivilleri silahsızlandırmak için aceleyle bir yasayı oylamaya çalışırlar, ancak artık çok geç. Odalarda Üçüncü Cumhuriyet ihtişamla doğuyor, daha iyi bir insanlığın bereketli şafağı. Ve hainlerin kanı sokakta bolca akıyor.