Saint Bonno çıkışlı Hermit
Gilles ve Appolina Garnier'in eşlerinin kim olduğu ve Dole kenti yakınlarındaki Burgonya'daki küçük bir köy olan Saint-Bonno'ya yapılan kader hamlesinden önce kim olduğu bilinmiyor. Civardaki ilişkisiz çift, özellikle de Gila hakkında birçok söylenti vardı. Lyon'dan veya başka bir büyük şehirden bu vahşi doğuya taşındığı söylenirdi. Ayrıca, çiftin yakındaki Dole kasabasında yaşadığını, ancak bir nedenden ötürü mahrem bir yaşam sürmeye karar verdiklerini söylediler. Garnier, bölge sakinleriyle temastan kaçınmak için her yönden çabaladığından, dedikodu kelimenin tam anlamıyla maviden doğdu. Sonuçta, ortaçağ toplumu kesin olarak tanımlanmış kurallarla yaşamaya alışkın. Ve onlardan herhangi bir sapma şüphe ve önyargı uyandırdı. Buna göre, başarısız bir şartlar kümesi durumunda, “herkes gibi olmayan” insanlar sistemde yalnız kaldılar.
Bu yüzden, gizemli bir yaşam tarzı seçen Garnier çifti, ilk günden itibaren yerel halk arasında birçok şüpheye yol açtı. Herkes sorular konusunda endişeliydi: “Neden kendi başlarına yaşıyorlar? Saklanacak bir şey mi var? ”Saklanacak, görünüşte Gilles'un bir şeyleri vardı. Bazı araştırmacılara göre, kendisini kalabalıktan ayıran bir hastalıktan acı çekti. Örneğin, hipertrikoz. Bu hastalıkta artmış saç büyümesi başlar. Her nasılsa Gilles, büyük bir şehirde yaşarken onu gizlemeyi başardı. Ama sonra, görünüşe göre, onun sırrı ortaya çıktı. Hayatı ve karısının hayatı için endişelenen Garnier, vahşi doğaya taşınmaya karar verdi. Fakir yerlerde kimsenin onu umursamayacağını umuyordu. Ama yanlış hesaplanmış. Ormanlık alanda öfkeli avcıların olabileceğini göz önünde bulundurmadı - yüzünde kalın saçlarla büyümüş kurtlar.
Garnier ailesi en baştan şanssızdı. Saint-Bonn'a taşındıklarında, yerel halk, bilinmeyen avcıları korkutmaya başladı. Her şey oldukça yasaklanmaya başladı - hayvanlar köyün dışında otlayan sürülerden kaybolmaya başladı. Ama sonra inekler, keçiler ve koyunlar canavar için yetersiz kaldı. İnsanları avlamaya başladı. Söylemeliyim ki, çoğu zaman çobanlar çocuktu. Buna göre, çocukla ilgilenmek için avlayan ineklerden çok daha kolaydı. Canavar genç çobanları ve çobanları ormana sürüklemeye başladığında, yerel halk korkmadı. Ve insan yiyen bir kurt değil, bir tür doğaüstü varlık. Zor şartlarla sertleşen köylülerin her zamanki gri avcısının korkutması zordu. Ne de olsa, orman sınırındaki sürekli yaşam, onlara belirli "görgü kuralları" kurallarını öğretti.
Sonra her şey farklıydı. Görgü tanıkları (ya da kendilerini böyle düşünenlerin) oybirliğiyle köye yakın yerleşmiş bir kurt olmadığını, gerçek bir kurt adam olduğunu iddia ettiler. Bazıları cehennemli bir çocuğu öldürmeye çalıştıklarına yemin etti, ancak birkaç yara alan canavar kaçtı.
Böyle durumlarda olması gerektiği gibi, sert yerlilerin çoğu anında gevşemiş ve korunmak için Tanrı'ya dua etmeye başlamıştır. Ve kilisenin temsilcileri her şeyi günahkar bir yaşam biçimine indirdi. Panik yapmamış olanlar sadece birkaç avcıydı. Avcı ile ilgileneceklerine söz verdiler. Düzenli bir kurt mu yoksa şeytanın elçisi mi olduğu önemli değil.
Şüpheli #1
Toplu baskınlar başladı. Kaç tane kurtun yok edildiği bilinmiyor. Ancak uygun bir etkisi olmadı. Canavarlar ve insanlar kıskanılacak bir tutarlılıkla ortadan kayboldu. Kilise zeminini korudu - dua et, tövbe et ve sen tüm sıkıntılardan kurtulacaksın. Avcılar avcıları bulmak için ormanları yünlemeye devam ettiler. Köylüler ve köylü kadınlar basitçe paniklediler, Şeytan'ın dünyasal enkarnasyonunun dişlerinden ve pençelerinden ölmeye hazırlanıyorlardı.
Fakat bütün bu delilikte beklenmedik bir şekilde, birisi keşiş ailesini hatırladı. Yerel kullanıcılar hemen bu sürümü aldı. İlk başta kapılarındaki Garnier'i fısıldadılar, sonra halka açık bir şekilde konuşmaya başladılar. Ancak kilise gibi yerel yetkililerin Gilles'u ve karısını tutuklamak için iyi bir nedeni yoktu. Çünkü münzevi bir suç değildi.
Kanlı cinayetler devam etti. Daha sonra yerel parlamento avcılara asistanlar vermeye karar verdi. Bunun için tüm yetenekli erkeklere bir çağrı yapıldı. Yüce yönetim organı gönüllü olarak zorla kendilerinden silahlanmalarını istedi ve profesyoneller ile birlikte gri avcılar için en büyük ve en acımasız avı düzenledi.
Ve kısa bir süre sonra, pikerler, çubuklar, baltalar, halterler, bıçaklar, yabalar ve arquebuss'lar içeren rengarenk kalabalığın yaşamları boyunca ana savaşlarına geçti. Bütün ana işin avcılar tarafından yapıldığı açık. Köylüler, genel olarak, burada şanslı olarak, ekstralar ya da yem rolünü oynadılar.
Baskın ne kadar sürdü, tam olarak bilinmiyor. Bazı bilgilere göre, birkaç gün (hatta haftalar boyunca), diğerlerine göre - akşama kadar erkekler kana susamış bir canavar bulmayı başardılar (fantastik şanslar!). Resmi sürüme sadık kalırsanız, Saint-Bonn sakinleri orman kenarlarından birine çıktığında korkunç bir resim gördüler. Gözlerinde kocaman bir tüylü canavar zaten küçük kızı parçalamaya hazırlanıyordu. Erkeklere haraç ödemeliyiz, korkmuyorlar ve saldırıya koştular. Canavar çok fazla takviye beklemiyordu, bu yüzden hızlıca ağaçlarda kayboldu.
Kız açıkçası şanslıydı. Vücudunda birkaç korkunç ısırık olmasına rağmen, yaşamı için tehlike oluşturmuyordu. Fakat asıl başarı, erkeklerin avcıları tanımlayabilmeleriydi. Elbette, hayvan ona çok benzese de kurt değildi. İçinde Gilles Garnier’in kanlı saçlı yüzünü tanıdılar!
Çıkarılan bilgiler derhal parlamentoya transfer edildi. Yetkililer, bu tür kanıtların keşişin yasaklanmasına, tutuklanmasına ve en ciddi soruşturmaya maruz kalmasına yetecek kadar olduğuna karar verdi. Ve yakında, silahlı adamlar eve Garnier'e geldi.
Mükemmel çılgın
Gilles açıkça böyle bir olay dönüşü beklemiyordu. Kafası karıştı ve durumu netleştirmeye bile çalışmadı. Bunun yerine, keşiş kabul etti. Bu sadece onun ifadesi sürekli farklı ve kafası karışmış. İlk başta cinayetleri itiraf etti. Sonra bir kurt adam olduğunu itiraf etti. Burada "sadece" bir yamyam olduğunu söyleyerek ifadesini reddetti. Ancak Engizisyon temsilcileriyle konuştuktan sonra Gil, tekrar kurt olabileceğini iddia etmeye başladı.
Bu arada, Garnier tutuklandığı zaman, vücudu delinme ve ateşli silah yaralanmaları için incelendi. Ne birinci ne de ikinci değildi. Soruşturucular adam üzerinde tek bir çizik bulamadılar. Ve bu Gilles'un suçluluğunun kanıtı olarak hizmet etti. Bildiğiniz gibi, kurt adamlar mükemmel bir yenilenmeye sahipler. Bu Garnier’in “bütünlüğünü” onayladı.
Sonra Gil suçları hakkında detaylı konuşmaya başladı. Doğru, nedense hiç kimse bir tutarsızlığa dikkat etmedi. Boyalarda keşiş, en küçük ayrıntılarla, iki oğlan çocuğu ve iki kız çocuğunun öldürülmesi hakkında anlatılanlar. Biri Dolya yakınlarında, ikincisi ise meyve ağaçlarının bahçesindeki komşu Perruz köyü yakınlarında öldürdü. Ve Gilles ilk çocuğu yırttıysa, kurt maskesini kabul ettiğinde ikincisini yemeye çalıştı. Ama o başarısız oldu. Bir grup erkek günlük işçi tarafından korkuyordu. Bir süre sonra, Gilles Dolia yakınlarındaki ormanda yürüyen bir kıza saldırdı. Ona "özellikle lezzetli" dedi. Sonra tekrar erkek olmak için eve döndü ve yanlarında yemiş olan cesedi aldı. Karısına “incelik” vermek istiyordu.
Merakla, Granier’in sorgusunun kaydı günümüze ulaştı: “... ve onu kendi elleriyle, görünen pençeleri ve dişleriyle öldürüp öldürerek; ve elleri ve korkunç dişleriyle belirtilen Serre ormanına sürükledi, orada deriyi kapladı ve etlerini uyluklarından ve ellerinden yedi, ve bundan memnun olmadığında eti, evi olan Amangis'in yakınlarındaki Saint Bonno çölünde eşi Apolline'ye taşıdı. ve karısı Buna ek olarak, yukarıda adı geçen ve aynı zamanda bir kurt şeklindeki All Saints festivalinden bir hafta sonra, aynı adı geçen Otum ile Shastenoy arasında, Otum ilinde bulunan ve belirtilen gün öğleden kısa bir süre önce boğulmuş olan Ryupt çayırının yanında, aynı yerde başka bir kızı yakaladı. ve kendisine kendi elleriyle beş yara verdi ve üç kişi olmasa da kurtarmaya gelmediyse, kendisini birçok kez itiraf ettiği ve itiraf ettiği için onu yemeyi hedefledi ... "
Tutarsızlık mağdurların sayısındaydı. Bir sorgulamanın ardından Gilles dört cinayetten bahsetti. Buna rağmen, ilk verilere göre, onlardan birkaç kat daha fazla vardı. Engizisyon ya çok kişinin ölmesinin yeterli olduğuna ya da halkın söylentisinin kendisine gerçekte olmadığına atfedip gitmediğine karar verdi. Bildiğiniz gibi korkunun büyük gözleri var.
Garnier, bir kurt haline dönüşümünün nasıl gerçekleştiği konusunda mantıklı bir şey söylemedi. Alman kurt adam Peter Stumpf'un sözde şeytanın kendisine sunduğu özel bir kemeri varsa, Gilles “büyücülük sayesinde kurt oldu”. Ama ne tür bir büyücülük, insanın bir yırtıcı hayvana dönüşmesine izin verdi, bir gizem olarak kaldı. Ancak, kısa bir süre sonra, keşiş, belirli bir hayaletin (veya “hayalet kişinin”) akıl hocası olduğunu ilan etti. Gilles ve gizemli yaratığın kaderi buluşması Garnier ailesinin Saint-Bonn'a taşınmasından sadece birkaç gün sonra gerçekleşti. Bu hayalet, keşişe kurtun kursa dönüşmesine izin veren çeşitli sihirli numaralar öğretti. Fakat daha sonra Gilles tekrar ifadeyi değiştirdi. Yaratık protokollerden kayboldu ve yerine Garnier'in öldürmesini emrettiği “ağaçlar arasındaki ses” geldi. Aynı zamanda, bir erkeğin bir kurda dönüşümünün yanı sıra aşırı tüylülüğünden de söz edilmemektedir.
Gilles gerçekten de hipertrikoz geçirdi mi, yoksa olmadı mı? Diğer avlarla başa çıkamayan, gerçekten hasta bir yalnız kurt değil öldürdü mü? Ya da belki Gilles, zihinsel bir rahatsızlıktan ötürü bir yırtıcı hayvan olarak hayal etmişti ya da sadece yiyecek bir şeyleri olmadığı için yamyamlığa katılmış mıydı? Ya eğer - bu bir komplo mu? Belki de Saint-Bonn topluluğu, bu şekilde kendi kurallarına göre yaşamayı kabul etmeyen insansız keşişlerden kurtulmaya karar verdi? Ne de olsa, aslında cinayetten şüphelenildi ve daha sonra "tamamen kazayla" suç zamanında onu gördü. Her nasılsa, çok sorunsuz ve sorunsuz çıktı. Toplanan, gitti ve bulundu - önceden yazılmış bir komut dosyasına göre. Maalesef gerçeği asla bilmiyoruz.
Mahkeme kararı hemen verdi - “boğulma lütufunu” reddediyor ve yaktı. Appolina'nın bu durumda hiç görünmemesi merak ediyor. Öyle değildi. Bu nedenle, bunun ne olduğu bir gizemdir.
18 Ocak 1573, dört çocuğunu öldürmekle suçlanan Gilles Granier, tehlikeye girdi. Korkunç ıstırabında ölümü, kötü ruhlarla dostluk çeken herkese bir uyarı olmaktı. Bunun cezası bir ateş.