Oscar ödülleri 1929'da verilmeye başlandığında, Yüksek Mahkeme filmleri sanat olarak bile görmüyordu.
On dört yıl önce, 1915'te Mahkeme, filmlerin ifade özgürlüğü kapsamında yasal koruma hakkına sahip olmadığına karar vermişti. Ohio eyaleti, eyalette gösterilmek istenen herhangi bir filmi onaylayabilecek veya reddedebilecek bir sansür kuruluna yetki veren bir yönetmelik çıkarmıştı. Bir film dağıtımcısı olan Mutual Film Corporation, Ohio yasasının Birinci Değişikliği ihlal ettiğini iddia ederek dava açtı.
Yüksek Mahkeme, filmlerin "saf ve basit bir iş" olduğuna, her ikisi de federal düzenlemeye tabi olan ilaç veya bankacılık sektöründen farklı olmadığına karar verdi. Bu Yüksek Mahkeme kararı, Mutual Film Corp. v. Ohio Sanayi Komisyonu Bu karar nihayet 1952'de kısa bir "kutsallığa saygısız" İtalyan dramasının Hollywood'a Birinci Değişiklik haklarını kazandırmasıyla tersine çevrildi.
* * *
Filmlerle ilgili ahlaki panik, neredeyse endüstri başlar başlamaz yayıldı. 1896 tarihli Thomas Edison kısa filmi Öpücük "Sinema filmi ülkenin her şehrine ve kasabasına girdi," diye yazıyordu Ulusal Sansür Kurulu üyesi Orrin Cocks 1915 tarihli bir yazısında. Amerikan Ceza Hukuku ve Kriminoloji Enstitüsü Dergisi "Artık pek çok kişi 'filmin' kültürel ve ahlaki etkisinin dikkatle değerlendirilmesi gerektiğini kabul etmektedir. Hayatın mahrem ve karmaşık sorunları bir yetişkine oldukça tatmin edici bir şekilde sunulabilir, ancak bir çocuğun henüz şekillenmemiş zihni için tehlikeli olabilir."Film en başından beri tartışmalı bir konudur. Thomas Edison'un 18 saniyelik Öpücük 1896'da yayınlandığında şok etkisi yaratmıştı (Wikimedia Commons aracılığıyla)
Bazı şehirler ve eyaletler sansür yasaları yoluyla filmlerin ahlaki etkisini engellemeye çalıştı. 1907'de Chicago bu türden ilk yönetmeliği kabul ederken, Pennsylvania 1911'de film sansürünü yürürlüğe koyan ilk eyalet oldu. Bu yasalar, Yüksek Mahkeme'nin Mutual Film Şirketi Mahkeme görüşünde, filmlerin "ülkenin basınının bir parçası veya kamuoyu organı olarak görülmemesi gerektiğine" karar verdi. Eyalet mahkemeleri ve alt federal mahkemeler bu tutumu tutarlı bir şekilde onayladı ve bunu yaparak sansür kurullarını güçlendirdi.
Bu yerel sansür kurulları tam olarak tek tip değildi. Hamile karakterler ya da sigara içme sahneleri bir eyalette yasaklanırken başka bir eyalette serbest bırakılabiliyordu. Tutarsız kurallar, federal düzenleme tehdidiyle de karşı karşıya olan Hollywood için büyük bir baş ağrısıydı.
İletişim uzmanı Gregory D. Black'in anlattığına göre, Episkopalyan rahip Canon William Sheafe Chase, o dönemde "filmlerin federal sansürünün gayri resmi ulusal sözcüsü" olarak görev yapıyordu. Chase, Rahip William H. Short ile birlikte, 1926 yılında 200'den fazla kadın örgütü üyesini Washington'a götürerek federal sansür çağrısında bulundu.Chase, Temsilciler Meclisi Eğitim Komitesi'ne verdiği ifadede filmlerin "dünya medeniyeti için bir tehdit" olduğunu söyledi.
Birden fazla cephede saldırıya uğrayan film endüstrisi, kendisini eleştirenleri sakinleştireceğini umduğu kendi sansür sistemini geliştirdi.
Sinema Filmi Yapım Kuralları -genelde Hays Kuralları olarak bilinir- 1930'da ortaya çıktı. Katolik bir rahip ve Katolik yayıncı tarafından ortaklaşa kaleme alınan Motion Picture Herald Film yapımcısı ve sansürcü Geoffrey Shurlock, The Annals of the American Academy of Political and Social Science'da "Kod ahlaki bir belgedir" diye yazdı. "Antisosyal veya suç teşkil eden davranışların gerekli olduğu durumlarda ahlaki değerlerin karışmamasını sağlamak için uyulması gereken belirli kuralları sıralamaktadır.hikayeyi anlatmak için."
Kurallar 19 sayfa tutmaktadır, ancak üç Genel İlkeyi takip etmektedir:
1. İzleyenlerin ahlaki standartlarını düşürecek hiçbir film yapılmayacaktır. Dolayısıyla izleyicilerin sempatisi asla suçun, yanlışın, kötülüğün ya da günahın tarafına çekilmeyecektir.
2. Sadece tiyatro ve eğlencenin gerekliliklerine tabi olan doğru yaşam standartları sunulacaktır.
3. Doğal ya da beşeri hukukla alay edilmemeli ve ihlali için sempati yaratılmamalıdır.
Kod'un bir yaptırım sistemi vardı. 1934 yılında kurulan Yapım Kodu İdaresi (PCA), Hollywood'u kurallara uymaya zorlamak için harekete geçti. PCA, tüm büyük stüdyo oyuncularını üye olarak sayan büyük bir endüstri grubu olan Amerika Sinema Yapımcıları ve Dağıtımcıları (MPPDA) şemsiyesi altındaydı. MPPDA yapımcıları, hikaye fikirlerini ve senaryoları incelenmek üzere PCA'ya sunmak zorundaydı.Eğer bir film onaylanırsa, açılış jeneriğinde yer alan bir onay mührü alıyordu. Eğer PCA bir filmi reddederse, tüm MPPDA üyeleri "PCA Mührü taşımayan hiçbir filmi üretmemeyi veya dağıtmamayı" kabul ettiğinden, filmin geniş çapta gösterime girmesi fiilen engelleniyordu.
Büyük stüdyolar, tamamlanmış filmlerini gösterim için gönderdikleri sinema zincirlerine de sahip olduklarından, PCA reddedilen filmleri ana akım sinemaların dışında bırakıyordu. Yapım ve dağıtım ayrılmaz bir şekilde birbirine bağlıydı. Reddedilen bir filmin yapımcısı ya MPPDA yönetim kuruluna kararı temyize götürebilir ya da PCA'nın istediği düzenlemeleri yapabilirdi."Bitmiş filmlerle ilgili temyiz başvuruları her yıl ortalama ikiden az oldu ve neredeyse tüm vakalarda PCA onaylandı," diye yazdı.
Filmler Kod standartlarına meydan okuduğunda, yapımcıları genellikle PCA'ya teslim oluyorlardı. Günah Değil 1934 yapımı bir Mae West komedisi, erken bir örnek olarak. Günah Değil Kundakçılık, hırsızlık ve sürekli cinsel imalar içeren tipik bir gürültülü Batı hikayesi anlatmaya çalıştı. Senaryosu aleni, neredeyse neşeli Kod ihlalleri ile doluydu. Ancak son gözden geçirme zamanı geldiğinde, yapımcılar büyük değişiklikler yapmayı ve filmin adını değiştirmeyi kabul ettiler Doksanların Güzeli Bu model tanıdık bir model haline geldi ve sonraki on yıl boyunca devam etti.
* * *
PCA, yerel sansür kurulları ve dini protestocuların birleşik baskısı, Hollywood'un düzenli olarak kesintilere ve revizyonlara boyun eğmek zorunda kaldığı anlamına geliyordu. Ancak Joseph Burstyn'in Mucize İtalya'dan.Ayrıca bakınız: Beowulf'ta Irk Meselesi Anna Magnani Mucize (1948) Roberto Rossellini (YouTube aracılığıyla)
Mucize Roma, Açık Şehir gibi provokatif filmleriyle sanat çevrelerinde tanınan İtalyan yeni gerçekçi yönetmen Roberto Rossellini'nin kısa filmiydi. Mucize Film, Yüksek Mahkeme'nin nihai görüşünde de özetlendiği gibi, eşi benzeri görülmemiş bir tartışmaya yol açtı, Burstyn v. Wilson Bir dağda keçi otlatan "zavallı, basit düşünceli bir kız". Yoldan geçen bir adamın Aziz Joseph olduğuna kendini inandırır ve onu cennete götürmesi için yalvarır. Yabancı ona şarap verir, bu da onu uyuşturur ve "kısa ve ihtiyatlı bir şekilde ima edilen" bir sekansta ona tecavüz eder. Uyandığında ve hamile olduğunu fark ettiğinde, bunun ilahi bir gebe kalma olduğuna inanır.Kasabaya gelir ve sonunda boş bir kilisede -bir keçi dışında- tek başına doğum yapar.
Mucize 1948 Venedik Film Festivali'nde gösterildi ve denizaşırı ülkelere gitmeden önce Roma'da bir prömiyeri yapıldı. Yabancı ve bağımsız filmlerin dağıtımcısı olan Burstyn, filmi New York'ta göstermek için ilk olarak 1949'da lisans aldı. Ancak Mucize, 1950 yılına kadar eyalette gösterilmedi ve Fransız filmleriyle birlikte paketlendi Kırsalda Bir Gün ve Jofroi başlıklı bir üçlemeye Sevgi Yolları Sansür devreye girmeden önce Paris Tiyatrosu'nda 12 gün boyunca oynadı.
New York Şehri Ruhsatlar Komiseri Edward T. McCaffrey filmi "resmi ve kişisel olarak dine aykırı" buldu ve sinemaya tüm gösterimleri durdurma talimatı verdi. Sinema da geçici olarak bunu yaptı. Mucize Burstyn karara mahkemede itiraz etti, ancak New York Temyiz Mahkemesi aleyhine karar verdi. Savcı ve hukukçu Albert W. Harris, Jr'a göre, temyiz mahkemesi Mucize'nin "dine aykırı" olduğunu kabul etti ve"hiçbir dine, bu kelimenin sıradan, makul bir kişi tarafından anlaşıldığı şekliyle, aşağılama, alay, küçümseme ve alay konusu olarak muamele edilmeyeceğini" ilan etti.
Dava Yüksek Mahkeme'ye taşındı ve burada hukukun bu alanının tüm yörüngesi değişti. Mahkeme sadece Burstyn'in yanında yer almakla kalmadı, aynı zamanda film sansürü konusundaki tutumunu tamamen tersine çevirdi. "Sinema filmlerinin fikirlerin iletilmesi için önemli bir araç olduğundan şüphe edilemez" görüşüne yer verildi.eğlendirmenin yanı sıra bilgilendirmek için de tasarlanmıştır." 1952 tarihli bu karar, filmin artık ifade özgürlüğü korumasına sahip olduğunu ve bu nedenle New York'un film gösterimi üzerindeki ön kısıtlamasının Mucize anayasaya aykırıydı.
Harris, Mahkeme'nin bu davada verdiği kararın Burstyn v. Wilson Yargıçlar, filmlerin Birinci Değişikliği dikkate almayı hak ettiği konusunda hemfikirdi, ancak sansürü tamamen ortadan kaldırmaya hazır değillerdi. Mahkeme, örneğin, davayı tetikleyen New York sansür yasasını geçersiz kılmadı. Ayrıca, "müstehcen filmlerin gösterilmesini önlemek için tasarlanan ve uygulanan" yasalar hakkında bir görüş sunmayı reddetti.sansürün kamu ahlakını korumak için gerekli olduğu, sayısız şehir ve eyalet sansür kurulunu desteklemek için kullanılan gerekçe.
Karardan iki yıl sonra yazan Harris, Amerika'da 50 ila 85 arasında yerel sansür kurulunun hala filmleri kesip yasakladığını tahmin ediyordu. 1953'te New York, Fransız filmini yasakladı La Ronde Temyiz mahkemesi bu kararı onayladı ve geniş "ahlaksızlık" etiketini "cinsel ahlaksızlık" olarak daralttı ki Harris bunun "müstehcen "e çok yakın olduğunu belirtiyor. M Bir çocuk katilini konu alan bir Alman filminin Amerikan yeniden çevrimi "zararlı olduğu gerekçesiyle." Bu kelime seçimi doğrudan eyaletin sansür yasasında yer alan ve yalnızca "ahlaki, eğitici veya eğlendirici ve zararsız karaktere sahip" filmlere izin veren dille oynadı. Ohio Yüksek Mahkemesi bu kararı onayladı.
Her iki dava da ABD Yüksek Mahkemesi'ne gitmiş ve burada hızlı bir şekilde bozulmuştur.Ayrıca bakınız: İnsanlara 'Shroom' İçin İlham Veren İyi Evli Çift
PCA da zayıflıyordu. Burstyn kararıyla, grup romantik bir komedi olan Ay Mavidir "bakire", "baştan çıkarma" ve "hamile" gibi ifadeler kullandığı için yönetmen Otto Preminger herhangi bir kesinti yapmayı reddetti ve filmi bağımsız dağıtımcı United Artists aracılığıyla mühürsüz olarak piyasaya sürdü. Ay Mavidir Yüksek Mahkeme'nin 1948'de aldığı ve büyük stüdyoların sinema salonlarından çekilmesini öngören karar sayesinde, beş yıl öncesine göre çok daha fazla salonda yer ayırtabildi. Mahkeme, stüdyoların iş modelinin federal antitröst yasasını ihlal ettiğine hükmetti. Yapım ve gösterim artık birbirine bağlı değildi ve bağımsız filmler için oyun alanı çok daha eşit hale geldi.Görülmek için.
Burstyn v. Wilson Yerel sansür kurullarını ilgisizliğe ve ölüme giden ayrı yollara gönderdi. PCA 1960'lara kadar topalladı, ancak 1968'de yeni bir MPAA derecelendirme sistemine yol açmak için terk edildiğinde, kültür savaşını çoktan kaybetmişti. Önemli olan filmler şiddet içeriyordu, küfürbazdı ve cinsel olarak açıktı: Kim Korkar Virginia Woolf'tan? , Havaya Uçurmak , Bonnie ve Clyde "Ahlaka aykırı" ve "zararlı" içeriğe rağmen izleyicilerini buldular ve bunun için sadece birkaç Yüksek Mahkeme davası gerekti.
Editörün notu: Bu makalenin alt başlığı değiştirilmiştir. Hays Yasası, orijinal alt başlıkta belirtildiği gibi "anayasaya aykırı ilan edilmemiştir." Bunun yerine, Yüksek Mahkeme, filmlerin Birinci Değişiklik korumasına hakkı olduğuna karar vermiştir.