Konstantin Vorobyov, Eylül 24'ta, Kursk Bölgesi, Nizhny Reutets köyünde 1919'te doğdu. Söylentilere göre, gerçek babası beyaz bir subay olabilir. Ama kesin onun hakkında hiçbir şey bilinmiyor. Yazarın oğluna göre, Constantine babasını tanımıyordu ve Vorobyev onun soyadı değildi. Gelecekteki yazar Marina'nın alışılmadık derecede güzel annesi, doğası gereği çok sevgi dolu bir kadındı. Konstantin kocası Alman cephesinde iken doğdu. Eve döndüğünde, Dmitry Matveyevich Vorobev, günahkarı affetti ve çocuğa soyadı ve himayesini verdi. Marina kimseyi sırrına adamadı. Aynı zamanda, babanın akrabaları, 2'in bir çocuğun olası babaları olarak adlandırdı - Marina'nın evinde temizlik işine gittiği Pismenov adında zengin bir adam, ayrıca bekçileri üzerinde duran bir Avusturyalı.
Yazarın çocukluğu, ülkede Sovyet gücünün kurulmasına dayandı. Ancak 20'te Vorobyov ailesi, aile reisinin köy dükkanının başı olarak çalıştığı gerçeği sayesinde oldukça iyi yaşadı. Ancak bir zamanlar selmag'da bir kıtlık vardı ve Dmitry Matveyevich tutuklandı. Kısa bir süre sonra ülkenin merkez bölgeleri SSCB'de yapılan kollektifleşmenin sonucu olan korkunç bir açlığı kapsıyordu. 1933'te Nizhny Reutets köyü bütün ailelerin soyları tükendi. Çocukken yaşadığı her şey, Konstantin Vorobyev daha sonra eserlerine yansıdı. Her şeyden önce, köyü “Arkadaşım Momich” hikayesinin yanı sıra “Rokitnom sevincinde ne kadar sevinç” ve “Şönil” hikayesinden bahsediyoruz. Ayrıca, kendi deneyimlerine dayanarak, katlanmak zorunda olduğu kendi savaşına dayanarak, savaş üzerine en iyi çalışmalarını yazdı.
Ailesini açlıktan kurtarmak için, 14 yaşındayken Konstantin Vorobyev, ekmek aldığı yerel bir mağazada çalışmaya başladı. Köy okulundan mezun olduktan sonra, bir süre Michurinsk'teki bir tarım kolejinde okudu ve ardından sinema mekaniği derslerinden mezun oldu, kendi köyüne geri döndü ve ilçe gazetesinde edebi bir işçi olarak çalıştı. Gelecekteki yazar, 1935’ta Kuibyshev’in ölümüne şiir yazdı, şöyle satırlar vardı: "Yalnız değilsin, cehennemde ve Stalin kısa sürede olacak." Bu şiirlerden sonra, Vorobyov gazeteden kovuldu, resmen gelecekteki masaüstü yazarı için olan “Yılın Savaşı 1812” kitabını saklamakla suçlanıyordu.
Arkadaşların tavsiyelerinin ardından Konstantin Vorobyev, adresindeki en kötü önlemleri beklemiyor ve Moskova'ya kız kardeşine taşındı. Moskova'da bir akşam okulunda okudu ve aynı zamanda Sverdlovets gazetesinin editör ofisinde çalışarak edebiyat faaliyetine devam etti. 1938'ten 1940'e kadar Kızıl Ordu'da yaptığı hizmet sırasında, bu alanda çalıştı, “Prizyv” ordu gazetesiyle işbirliği yaptı ve hizmetini bitirdikten sonra Akademi gazetesinde çalıştı. Frunze. Buradan Moskova Kızıl Bayrak Piyade Okulu'nda okudu. RSFSR Yüksek Kurulu. Köylülerin yüksek büyümesi ve menşei nedeniyle Konstantin Vorobyev, Kremlin Koleji öğrencilerine katıldı.
Aslında, yazar Kızıl Ordu'nun seçkin bir parçasıydı, sonra şans olarak kabul edildi. Hiç kimse bu gençlerin 1941 yılında, yüksek ve küçük baskılar gibi seçici çekimler yapabileceğini düşünmezdi. silah ve Molotof kokteylleri ilerleyen Alman başkentine atılacak tanklar. Bunların büyük çoğunluğu için, Moskova yakınlarındaki bu ilk savaşlar hayatlarındaki son savaş olacak.
Konstantin Vorobyev Ekim 1941’in önünde, başkentteki Alman taarruzunun zirvesinde, bütün Kızıl Ordu bölümlerinin kazanlarda sindirildiği, bazıları neredeyse tamamen öldürüldüğü, birçoğunun SSCB’de ihanete eşit olduğu yakalandı. Daha sonra yazar, bu durumu “Moskova yakınlarında Öldürülen” adlı en ünlü eseriyle en küçük detaya yeniden üretecek. Bu hikayede, yazar o dönemin ana konularından birini gizlememiştir - düşmanın önünde değil, bir arkadaşının önünde kayda değer bir korku. Bu, hikayeden böyle bir ayrıntıda bile görülebilmektedir: Kremlinli öğrenci firmalarının hiçbiri Alman uçaklarından düşürülmediklerine dair broşür almaya karar vermedi. Buna bakarak, Kaptan Ryumin, “Kimden, benden ya da birbirlerinden korkuyorlar?” Diye merak etti. Aynı gerekçe, Kaptan Rumin’in NKVD dekolmanı komutanıyla görüşmesi sırasında da geçiyor, görüntüsü tek bir karakteristikte - “ruh sırıtan sırıtış” olarak yansıtılıyor. Vorobyov'un bütün eserlerinin karakteristik özelliği olarak savaşta Sovyet eserlerinin hiçbirinin ters tarafını göstermediği görülüyor.
Aralık ayında, Klin yakınlarındaki yılın 1941'i, teğmen Konstantin Vorobyov, Almanlar tarafından esir alındıktan sonra, iki kez kaçtığı 1943'ten önce uzun süre çeşitli toplama kamplarında tutulduğu için yargılandı. 1943-1944’te, Litvanya’daki bir kamptan kaçtıktan sonra, eski savaş esirlerinden oluşan bir partizan müfrezesine yol açtı. Partizan hareketine katılmasından dolayı, yazarın "Yurtseverlik Savaşı Partizanı" 1 derecesi verildi. Litvanya yeraltında geçirdiği süre boyunca, ilk büyük eserini yazdı - otobiyografik bir roman, “Bu biziz, Lord!”. Savaştan sonra 1946 yılında, bu makaleyi New World dergisine teslim etti, ancak daha sonra yayınlanmadı, evet, büyük olasılıkla, bu imkansızdı, çünkü bu hikaye o zamanlar savaş hakkında yayınlananlara aykırıydı. Sadece 1986'te, 40 yıllarından sonra, bu hikaye Yeni Dünya arşivlerinde bulundu. Leningrad Devlet Pedagoji Enstitüsü'nün yüksek lisans öğrencisi Irina Sokolova onu keşfetti. Hikaye aynı yıl "Bizim Çağdaş" dergisinde yayımlandı.
1947'ten beri Konstantin Vorobev Vilnius'ta yaşıyordu. Burada çok sayıda mesleği değiştirebildi, şoför, projeksiyonist ve katip olarak çalıştı ve imal edilmiş mal deposundan sorumluydu. 1952-1956'te Sovetskaya Lithuania gazetesinin yayın kurulunda çalıştı ve burada sanat ve edebiyat bölümünün başına geçti. Vilnius'ta, “Kardelen” (1956) adlı öykülerinin ilk koleksiyonunun yanı sıra “Gri Kavak” (1958) ve Geese-Swans (1960) adlı öykü koleksiyonlarının ve kısa öykü koleksiyonlarının yayınlanmasıydı. Yazarın, 1940'lerin başlangıcındaki 1950'lerinin sona ermesinin ilk eserleri, çoğunlukla Litvanyalı bir köyün günlük hayatı hakkında anlatılmıştır.
"Snowdrop" öyküleri koleksiyonunun yayınlanmasından sonra Konstantin Vorobyev gerçek bir yazar oldu. Ancak şöhret ona hikayesini 1960'in getirdi. Bunlar “Alexei'nin oğlu Alexey” (1960), “Cry” (1962) ve “Moskova yakınlarında öldürülmüş” (1963) hikayeleriydi. Hepsi bir kahraman yoluyla tek bir ürün olarak tasarlandı, ancak sonunda farklı zamanlarda ortaya çıktılar ve kendi bağımsız yaşamlarını iyileştirdiler. "Alexei'nin oğlu Alexei" hikayesinde, eylem 1920-1930-s'deki savaş öncesi köyde gerçekleşti. Bu çalışmanın ana karakterleri, dedesi Mitrich ve Alyoshka-denizci, köylü hayatının trajik yıkımına şahit oldular.
"Çığlık at" ve "Moskova yakınlarında öldürülmüş" hikayeleri, eleştirmenlerin "teğmen nesir" olarak adlandırdığı ifadelere atıfta bulunur. Onlarda, yazar 1941'un sonunda Moskova yakınlarındaki şiddetli çatışmalar sırasında tanık olduklarından bahsetti. "Creek" hikayesinin kahramanı trajedisi - onun sevgili kızının patlamasından kaynaklanan ölüm - gençliği bu korkunç savaşa denk gelen tüm neslin trajedisinin bir sembolü haline geldi. Yazarın bu ve sonraki eserlerinin yazılma şekli, eleştirmenlere daha sonra "duygusal natüralizm" olarak adlandırılır. Daha sonra bu hikayeler iki kez çekildi. 1983’te “Ölümsüzlük Sınavı” filmi ve 1990’te “Biziz, Lord!” Filmi yayınlandı. Bunlardan ilki “Scream” ve “Moskova yakınlarında Öldür” hikayelerinin, ikincisinin ise “Moskova'da Öldürülmesi” hikayelerine dayanırken, ikincisinin yazarları film için başka bir Vorobiev hikayesinin adını kullandı.
1960'in ortasında Konstantin Vorobyev, okuyucuya “bir Rus köyünün ölümü hakkındaki gerçeği” aktarmaya çalıştığı bir hikaye yazdı. Aspirasyonu, “Sevinç Çelenkinde Ne Kadar” (1964) ve “Arkadaşım Momich” (1965) hikayelerinde yer aldı. İkinci hikayenin yazarın yaşamındaki resmi ideolojik tutumlarla uyuşmaması nedeniyle, tam olarak yayınlanmadı, kenetlenmiş versiyon 1967 yılında “Teyze Egoriha” adıyla yayınlandı. Vorobiev'in “Rakitnom sevincinde ne kadar sevinç” hikâyesinin kahramanı, hala bir Selcor çocuğu olmakla birlikte, kendi amcasının tutuklanmasına neden olan bir gazete makalesi yazdığı için tüm yaşamını suçluyordu. Yıllar sonra, amcası ve yeğeni, eski bir kırsal muhabirin faşist esaretin ardından düştüğü Stalinist kampında bir araya geldi. Bu çalışmada Vorobiev, Rus kırsalının, savaş ve esaretin trajedilerinin ortak kökenleri olduğu konusunda önemli bir fikir edinmeye çalıştı: Stalin altındaki yaşamın sosyal ve ahlaki temellerinin yıkılması. Konstantin Vorobyov'un hem “köy” hem de “teğmen” anlatılarının ve kısa öykülerinin kahramanları, kendilerini kötüleştiren korkunç sıkıntıların ardından, manevi bir kalkış yapabildikleri ve ruhsal bir acılarla katarize oldukları ortaya çıktı.
Kursk'taki yazarın anıtı
Yazarın hayatı ve kariyeri ciddi bir hastalık yüzünden kısa kesildi, March 2 1975, Vilnius'taki bir beyin tümöründen öldü. 1995’ta, yazarın külleri, Memur Mezarlığı’ndaki Kursk’ta yeniden açıldı.
Bilgi kaynakları:
-http: //www.rummuseum.ru/portal/node/2205
-http: //www.litra.ru/biography/get/wrid/00056701184773068125
-http: //lit.1september.ru/2005/09/75.htm
-http: //ru.wikipedia.org