Thomas Looney. "Cezayir'in Lord Exmouth tarafından bombalanması, Ağustos 1816"
Barbary korsan baskınları onsekizinci yüzyıl boyunca devam etti. Ama şimdi eylemlerinin ana arenası yine Akdeniz oldu. Cebelitarık'ın 1704'te İngiliz-Hollanda filosu tarafından ele geçirilmesinden sonra Cezayir ve Tunus korsanları artık Atlantik Okyanusu'na serbestçe giremedi. Burada, Fas korsanları faaliyete devam ettiler, ancak Atlantik'in geniş alanlarında giderek daha acımasız bir geri dönüşle karşılaşsalar, artık önceki sorunları çözmediler. Ancak Akdeniz'de ticaret gemilerine Mağrip korsanları tarafından saldırılmaya devam edildi ve Avrupa ülkelerinin kıyıları hala baskınlarından muzdaripti. 1798'de Tunuslu korsanlar San Pietro adasında (Sardunya yakınlarındaki) Carloforte şehrini görevden alarak 550 kadın, 200 erkek ve 150 çocuğu ele geçirdi.
19. yüzyılın sonlarında Cezayir'deki Hıristiyan köleler
Mağrip korsan devletlerine saygı
Sonuç olarak, Avrupa devletleri hükümetleri yavaş yavaş Mağrip hükümdarlarına ödeme yapmanın pahalı ve etkisiz cezai seferler düzenlemekten daha kolay ve daha ucuz olduğunu düşünmeye başladılar. Herkes ödemeye başladı: İspanya (herkes için örnek teşkil eden), Fransa, her iki Sicilya Krallığı, Portekiz, Toskana, Papalık Devletleri, İsveç, Danimarka, Hannover, Bremen, hatta gururlu İngiltere. Bazı ülkeler, örneğin, her iki Sicili'nin Krallığı, bu haraçı her yıl ödemek zorunda kaldı. Diğerleri yeni bir konsolos atarken “hediyeler” gönderdi.
Sorunlar, daha önce (1776'ya kadar) İngilizler gibi “geçen” ABD ticaret gemilerinde ortaya çıktı. Bağımsızlık savaşı sırasında, Fransızlar onları geçici olarak “kanat altına” aldı, ancak 1783'ten beri Amerikan gemileri Mağrip korsanları için hoş bir av oldu: ABD ile herhangi bir anlaşmaları yoktu ve yeni bayrak altındaki gemilerin ele geçirilmesi diğer ülkelerden alınanlara hoş bir bonus oldu “ haraç. "
İlk "ödül", 11 Ekim 1784'te Tenerife'den yakalanan Betsy ekibiydi. Sonra ticaret gemileri Maria Boston ve Dauphin ele geçirildi. Cezayir de yakalanan denizciler için bir milyon dolar istedi (ABD bütçesinin beşte biri!), ABD hükümeti 60 bin teklif etti ve Amerikalı diplomatlar utançla ülkeden atıldı.
Trablus'ta hüküm süren Libya Paşa Yusuf Karamanlı, sözleşme başına bir kereye mahsus olmak üzere 1 dolar ve ayrıca İngiliz gine'de yılda 600 dolar talep etti.
Faslılar isteklerinde daha mütevazı olduklarını, 18 dolar talep ettiklerini ve bu ülke ile Temmuz 000'de bir anlaşma imzalandığını belirtti. Bir şekilde sadece 1787'da diğer ülkelerle anlaşmak mümkün oldu.
Amerikalı kaptan William Bainbridge 1800'de Cezayir gününe saygılarını sundu
Ancak 1797'de Trablus'tan Yusuf haraçta bir artış talep etmeye başladı, aksi takdirde “Berberi kaplanının kuyruğundan bir ayak kaldırmak” tehdidinde bulundu (Libyalılar 1800.-250. yüzyılların başında ABD ile böyle konuştu). 50 yılında, hediye olarak XNUMX bin dolar ve yıllık haraç şeklinde XNUMX bin dolar talep etti.
Birinci ABD Barbary Savaşı
10 Mayıs 1801'de Trablus'taki Amerikan Konsolosluğu binasının yakınında bayraklı bir bayrak direği kesildi - bu tiyatro eylemi savaş ilan etti. Ve yeni seçilen başkan Thomas Jefferson, tarih Akdeniz'e bir savaş filosu gönderen ilk ABD lideri olarak: Kaptan Richard Dale orada üç fırkateyn (44 silahlı “Başkan”, 36 silahlı “Philadelphia”, 32 silahlı “Essex”) ve 12 silahlı tugayı “Girişim” ( ki bu bazı kaynaklarda guletçi olarak adlandırılır).
Maser kahverengi. Thomas Jefferson portresi
Kaptan Richard Dale
Mağrip korsan devletlerinin, gemileri limanlarını engellemeye çalışan İsveç'le zaten savaştığı ve Amerikalıların bu ülke ile ittifak kurmaya çalıştığı ortaya çıktı. Fakat “Vikingler” ile birlikte savaşmayı başaramadılar: yakında İsveçliler barış yaptı, vatandaşlarının kendilerini kabul edilebilir ve yıkıcı olmayan bir fidye için serbest bırakılmasından memnun oldu.
Amerikalılar da savaşa hevesli değildi: Dale'e barış karşılığında Yusuf'a sunması gereken 10 bin dolar verildi. Sadece mahkumların kurtarılması konusunda anlaşmayı başardık.
O yıl tek savaş çatışması, 14 silahlı Korsan gemisi Tripoli ile Andrew Steret'in komuta ettiği Enterprise ekibinin savaşıydı. Aynı zamanda her iki kaptan da “askeri numara” kullandılar.
Girişim, İngiliz bayrağını kaldırarak korsan gemisine yaklaştı ve korsanların kaptanı karşılık olarak hava silahlarından bir salvo alarak onu selamladı. Corsairs, bayrağı iki kez indirdi ve yaklaşmaya çalışırken ateş açtı.
Trablus Korsan Gemisi ile Kurumsal Tugay Deniz Savaşı
Zafer Amerikalılarla kaldı, ancak ele geçirilen gemi ile ne yapacağını bilmiyorlardı, hatta mürettebatıyla. Seret (diğer kaptanlar gibi) bu konuda herhangi bir talimat almadı, bu da Amerikalıların kendilerini bir güç gösterisi ile sınırlamak istediğini ve denizde ciddi bir savaş istemediğini gösteren başka bir kanıt. Sorumluluk almadı, yapmadı: Düşmanın gemisinin direğini kesmek, terk etmek emretti silâh denizde ve korsanlar kendilerinin gitmesine izin verdiler ve yelkeni geçici bir direğe yükselttiler.
Amerika Birleşik Devletleri'nde, bu zafer haberi büyük bir coşku uyandırdı, Kaptan Seret Kongreden kişiselleştirilmiş bir kılıç aldı, brig ekibi aylık maaş aldı ve Fırkateyn Boston ve eğim George Washington ek olarak Akdeniz'e gönderildi.
Ancak, tüm bu gemiler kıyıya yaklaşamadı - sığ suda serbestçe yürüyen korsan şaftlarının aksine.
Arap shebek modeli
Tripoli'nin tam teşekküllü bir ablukasının sonucu olarak, korsanlar deniz yoluyla yiyecek ve diğer malzemeleri almaya devam ettiler ve hatta denizcilerin 5 bin dolarlık bir fidye ödemek zorunda kaldıkları Amerikan ticaret gemisi Franklin'i ele geçirdiler. Bunun üzerine, ilk Amerikan filosunun Mağrip sahilindeki eylemleri sona erdi.
Bir sonraki Amerikan filosu, acele etmeyen Richard Morris'in komutası altında Akdeniz'e geldi ve neredeyse tüm büyük Avrupa limanlarını ve Malta'yı yolda ziyaret etti. Hatta yerel görgü kurallarının karmaşıklığını bilmeyen yerel beye hakaret etmek için uğraştığı ve emirleri üzerine tutuklandığı Tunus'a gitti. Amerikalı ve Danimarkalı konsolosların onun için 34 bin dolarlık bir fidye ödemeleri gerekiyordu.
Bu arada, bu bölgedeki işler hiçbir şekilde ABD için parlak değildi.
Fas Sultanı, ABD'yi savaşla tehdit eden Mulei Süleyman, kendisine ödenen 20 bin dolar istedi.
Cezayir Günü, kendisine verilen yıllık haraçın mal olarak değil, Amerikan doları olarak (kesinlikle saygın iyi insanlar yok) ödenmesinden mutsuzdu: Ondan özür dilemek ve bu “cant” ı düzeltmek için söz vermeliydim.
Ancak uzun süredir bir kampanyaya geçmiş olan Morris’in filosu hala Libya kıyılarına ulaşmamış, amaçsızca denize sürülmüş ve durumu etkileyememişti. Sadece bir yıl sonra savaşa katıldı: 2 Haziran 1803'te, kıyıya inen Amerikalılar, Trablus'tan 10 mil uzaklıktaki koylardan birinde duran 35 düşman gemisi yaktı. Yusuf bu başarıları etkilemedi: her seferinde 250 bin dolar ve yıllık haraç şeklinde 20 bin dolar ve askeri harcamalar için tazminat talep etti.
Morris hiçbir şey yapmadan Malta'ya gitti. ABD Kongresi onu beceriksizlikle suçladı ve John Rogers'ın yerine görevden alındı. Ve Komutan Edward Preble'ın komutasındaki Akdeniz'e yeni bir filo gönderildi. Yapısı ağır anayasalar “Anayasa” ve “Philadelphia”, 16 silahlı tugay “Argus” ve “Siren”, 12 silahlı guletler “Nautilus” ve “Vixen” idi. Girişim tugayı bu gemilere katıldı ve Trablusgarca korsan gemisi üzerinde zaten bir zafer kazandı.
Bu seferin başlaması çok başarısız oldu: 44 silahlı fırkateyn Philadelphia, Trablusgarp gemisini limana giren peşinden koşarak karaya oturdu ve düşman tarafından kaptan ve kaptan ve 300 astından esir alındı.
Philadelphia fırkateyn Trablus yakınlarındaki resifleri üzerinde
Böyle güçlü bir geminin düşmana dahil edilmesini önlemek filo, altı ay sonra, yakalanan bir Berber gemisinde ("Intrepid" olarak yeniden adlandırılan ketch "Mastico") Amerikan denizcileri limana girdi, bu fırkateyni ele geçirdi, ancak denize girme şansı olmayanları yaktı. En çarpıcı şey, kargaşa ve karışıklıktan yararlanan Amerikan sabotajcılarının, tek bir kişiyi kaybetmeden, güvenli bir şekilde geri dönmeyi başardıklarıdır. Onlar, daha önce bu ketçeyi yakalamış olan genç bir subay Stephen Decatur tarafından yönetildi.
Edward Moran. Philadelphia fırkateyninin Trablus'taki rıhtımda yanması, 16 Şubat 1804 (1897)
Philadelphia'da Komutan Decatur. Şekil XIX yüzyıl.
Amiral Nelson bu operasyonu "yüzyılın en cesur ve cesur eylemi" olarak nitelendirdi.
Şimdi Trablus'a fırtına zamanı. Preble, Napoli Krallığı'nda kredi alarak sahip olmadığı bombalama gemilerini kiralayabildi. 3 Ağustos 1804'te fırkateyn voleybolu kapağı altında bombardıman gemileri (silahlı botlar) kıyı bataryalarını ezmek ve yol kenarındaki gemileri yok etmek için limana girmeye çalıştı. Savaş son derece şiddetliydi, Preble'ın kendisi yaralandı, yatılı dövüş sırasında, Stephen Decatur mucizevi bir şekilde hayatta kaldı, iki gemi kaptanı öldürüldü (Decatur'un erkek kardeşi dahil). Şehir yanıyordu, sakinler çöle kaçtı, ama yakalayamadı.
Preble tekrar müzakerelere girdi, Yusuf'a mahkumlar için 80 dolar ve hediye olarak 10 dolar teklif etti, ancak Trablusgarp Paşa 150 bin istedi. Preble miktarı 100 bine çıkardı ve reddedildikten sonra 4 Eylül'de yakalanan Intrepid bombardıman ketçesinin dönüştürüldüğü bir güvenlik duvarı kullanarak Tripoli'ye saldırmaya çalıştı - hatırladığınız gibi, fırkateynin yanmasıyla sonuçlanan başarılı bir sabotaj tamamlandı. Philadelphia. " Ne yazık ki, bu sefer her şey tamamen farklı çıktı ve güvenlik duvarı kıyı pili tarafından serbest bırakılan çekirdekten önceden patladı, 10 mürettebat üyesinin hepsi öldürüldü.
Preble ve "Barbar Devletleri" nde bir denizci ajan William Eaton "öbür taraftan gitmeye" karar verdi: Yusuf’un bir zamanlar Trablus'tan atılan kardeşi Hamet (Ahmet) 'i kullanın. Amerikan parasıyla, Araplar, Yunan paralı askerleri ve bu seferin gerçek lideri olan Eaton da dahil olmak üzere 500 Amerikalıyı içeren 10 kişilik bir “ordu” toplandı.
William Eaton, 1797-1803'ten Tunus'ta ABD Konsolosu, 1804-1805'te "Barbar Devletleri" nde deniz ajanı Portre, 1807 yılında sanatçı Peel Rembrandt tarafından Fransız neoklasizm tarzında boyalı
Mart 1805'te, İskenderiye'den Dern limanına taşındılar ve çölde 620 km seyahat ettikten sonra üç briçin topçu desteği ile yakaladılar. ABD Deniz Marşı'nın sözleri bu fırtınayı hatırlıyor:
Montezuma'nın salonlarından Trablus kıyılarına
Ülkemiz için savaşıyoruz
Havada, karada ve denizde.
Ülkemiz için savaşıyoruz
Havada, karada ve denizde.
Amerikalılar elbette Trablus'a ulaşmadılar, ancak Yusuf'un Derna'daki üstün güçlerinin iki saldırısını püskürttüler.
Bununla birlikte, hatların, "Philadelphia" fırkateynini yakmayı başaran Stephen Decatur ekibinin başarılarına atıfta bulunduğu başka bir versiyonu var (daha önce açıklandığı gibi). Bu durumda Trablus'tan bahsetmek oldukça mantıklı.
Başvuranın görünüşü Yusuf Karamanlı ile çok ilgiliydi. Haziran 1805'te, Amerikalılardan 60 bin dolar tazminat almayı kabul ederek taviz verdi. İlk ABD Barbary savaşı sona erdi.
Bu askeri kampanyanın sonuçları ne Amerikalılar ne de Berberiler için uygun değildi.
İkinci Barbary Savaşı
Cezayir'in 1807'deki korsanları Amerikan gemilerine yönelik saldırılara tekrar başladı. Bunun nedeni, son sözleşme ile belirlenen haraç nedeniyle mal arzındaki gecikmedir. 1812 yılında, Cezayir dei Hacı Ali haraç nakit ödeme istedi, keyfi olarak boyutunu ayarlar - 27 bin dolar. ABD konsolosunun 5 gün içinde gerekli miktarı toplamayı başarmasına rağmen, Dei ABD'ye savaş ilan etti.
Amerikalılar buna bağlı değildi: o yılın Haziran ayında, 1815'e kadar süren İkinci Bağımsızlık Savaşı'nı (İngiltere'ye karşı) başlattılar. İngilizler tarafından Baltimore kuşatması sırasında Francis Scott Key, Star Spangled Banner'ın ABD marşı haline geldiği bir alıntı olan Fort McHenry'nin Savunması'nı yazdı.
Francis Scott Anahtar Kartpostal
Bu savaşın bitiminden sonra (Şubat 1815), ABD Kongresi Cezayir'e karşı yeni bir askeri seferi onayladı. İki filo oluşturuldu. Birincisi, 1804'te Cezayir'in fırtınasında aktif rol alan Commodore Stephen Decatur komutası altında 20 Mayıs'ta New York'tan yola çıktı.
Orlando Lagman. Stephen Decatur'un Portresi, 1820
3 fırkateyn, 2 sloop, 3 brig ve 2 guletçiden oluşuyordu. Amiral gemisi 44 silahlı fırkateyn Guerre idi.
3 Temmuz'da Boston'dan yola çıkan ikinci Amerikan filosu (Bainbridge komutasındaki) bu savaşın bitiminden sonra Akdeniz'e geldi.
17 Haziran'da Decatur'un gemileri, 46 silahlı Cezayir fırkateyn "Mashuda" nın yakalandığı ilk deniz savaşına girdi, 406 Cezayirli denizci ele geçirildi. 19 Haziran'da, 22 silahlı Cezayir tugayı Estedio, mahsur kaldı.
28 Haziran'da Decatur Cezayir'e yaklaştı, Gün ile müzakereler 30'da başladı. Amerikalılar haraçların tamamen kaldırılmasını, tüm Amerikan esirlerinin serbest bırakılmasını (Cezayir karşılığında) ve 10 bin dolar tazminat ödenmesini talep ettiler. Cezayir hükümdarı bu koşulları kabul etmek zorunda kaldı.
Cezayir Limanı Decatur Filosu
Bundan sonra Decatur, Tunus'a geldi ve burada Amerikalı özel kişiler tarafından "yasal olarak" ele geçirilen, ancak yerel yetkililer tarafından el konulan iki İngiliz gemisi için 46 bin dolar talep etti (ve aldı). Sonra Trablus'u ziyaret etti ve 25 bin dolarlık telafi ödedi.
12 Kasım 1815 Decatur New York'a döndü. Onun zaferi tüm Cezayir anlaşmalarının reddini gölgede bıraktı.
Mağrip korsan devletlerinin son yenilgisi
Ertesi yıl, Birleşik Krallık ve Hollanda filosu Cezayir'e yaklaştı. 9 saatlik bir bombardımandan sonra (27 Ağustos 1816), dei Omar tüm Hıristiyan köleleri teslim aldı ve serbest bıraktı.
Martinus Howman. "26-27 Ağustos 1816'da beyaz kölelerin kurtarılması için ültimatomun desteklenmesi için Cezayir'in bombalanması"
Bu teslimiyet, özneleri arasında açıkça korkaklıkla suçlayan hoşnutsuzluk patlamasına neden oldu. Sonuç olarak, Ömer 1817'de boğuldu.
Cezayir'in yeni yöneticileri, daha küçük ölçekte de olsa, Akdeniz'de korsan faaliyetlerine devam ettiler, 1819, 1824, 1827'de Avrupa devletleri tarafından zorlama girişimleri. çok başarılı olamadı.
Ancak durum hala değişti, İngiltere, Fransa, Sardunya ve Hollanda kısa süre sonra Cezayir'e haraç ödemeyi reddetti, ancak Napoli, İsveç, Danimarka ve Portekiz ödemeye devam etti.
1829'da Avusturyalılar Fas'ı vurdu: Gerçek şu ki, Venedik'i ilhak ettikten sonra 25 bin tazminat hırsızı ödemeyi reddetti. Faslılar, Tetat, Larache, Arzella'ya ateş eden ve Rabat'ta 2 brig yakan Avusturyalılar Rabat'a giren Venedik gemisini ele geçirdiler. Bundan sonra, Fas makamları herhangi bir Avusturya malına karşı mali talepleri resmen reddetti.
Cezayir korsanları sorunu nihayet Fransız ordusunun Cezayir'i ele geçirdiği 1830 yazında çözüldü.
Aslında, Fransızlar hala Cezayir ile işbirliğini küçümsemedi, ticaret merkezleri o sırada La Calais, Annaba ve Collot'ta bulundu. Dahası, ticaret dengesi aydınlanmış Avrupalıların lehine değildi ve krediyle bir dizi mal (çoğunlukla gıda) aldı. Bu borç, Mısır ordusunun askerlerine teslim edilen buğday için para ödemeyen Napolyon Bonapart zamanından beri birikmiştir. Daha sonra Cezayir, ayrıca krediyle Fransa, mısır, konserve sığır eti ve deri tedarik etti. Monarşinin restorasyonundan sonra, yeni yetkililer Cezayir alacaklılarını “affetmeye” karar verdiler ve devrimci ve Bonapartist Fransa'nın borçlarını tanımadılar. Cezayirler, bildiğiniz gibi, bu tür iş yapma yöntemlerine şiddetle karşı çıktılar ve borçların iadesini zekice talep etmeye devam ettiler.
27 Nisan 1827'de Başkonsolos Pierre Deval'ın kabulü sırasında dei Hüseyin Paşa, borç hesaplamaları konusunu tekrar gündeme getirdi ve Fransızların meydan okuyan davranışlarından öfkelenerek, bir fanla yüzüne hafifçe vurdu (daha ziyade yüzüne dokundu).
Hayran Olayı
Daha sonra Fransa henüz savaşa hazır hissetmedi ve skandal susturuldu, ancak unutulmadı: olay, 1830'da Cezayir'e savaş ilan etmek için kullanıldı. Gerçek şu ki, Kont Polignac başkanlığındaki Kral Charles X ve hükümeti hızla popülerliğini yitiriyordu, ülkedeki durum ısınıyordu ve bu nedenle konuların dikkatini "küçük bir muzaffer savaş" örgütleyerek yönlendirmeye karar verildi. Böylece, aynı anda birçok soruna bir çözüm getirilmesi planlandı: hükümdarın “notunu yükseltmek”, birikmiş borçlardan kurtulmak ve memnuniyetsiz nüfusun bir kısmını Afrika'ya göndermek planlandı.
Mayıs 1830'da büyük bir Fransız filosu (98 askeri ve 352 nakliye gemisi) Toulon'dan ayrıldı ve Cezayir'e gitti. 13 Haziran'da Kuzey Afrika kıyılarına yaklaştı, 30'inci ordu kıyıya indi, kalenin kuşatması 19 Haziran'dan 4 Temmuz'a kadar sürdü.
Morel Fasio. "Cezayir denizden Duperre filosu tarafından 3 Temmuz 1830'da saldırı", Trianon Sarayı Ulusal Müzesi
Hem şehrin sakinleri hem de son hükümdarı, Cezayir'in eski özverili savunucuları gibi değildi. Kahramanca ölmek isteyenler neredeyse gitmişti. Bağımsız Cezayir'in son günü Hüseyin Paşa teslim oldu. 5 Temmuz 1830'da ülkeyi sonsuza dek terk ederek Napoli'ye gitti. İskenderiye'deki eski dei 1838'de öldü.
Son Cezayir dei Hüseyin Paşa
Başkentinde Fransızlar 2 bin topçu taşı ve 48 milyon franklık bir hazine ele geçirdi.
Cezayir'le savaşın gerçekten “küçük ve muzaffer” olduğu ortaya çıktı, ancak Charles X'i kurtarmadı: 27 Temmuz, barikatlardaki mücadele Paris'te başladı ve 2 Ağustos'ta feragat etti.
Bu arada, kendilerini kazanan olarak değerlendiren Fransızlar Cezayir'de yeni bir sorunla karşılaştı: Mısır'dan gelen emir Abd al-Qader, 30'dan fazla kabileyi birleştirmeyi ve ülkenin kuzey batısında Maskara'da başkentle kendi devletini yaratmayı başardı.
Abd-Qadir
Modern Cezayir haritasında rimel eyaleti
Ona karşı mücadelede çok başarılı olamayan 1834'te Fransızlar ateşkes ilan etti. Uzun sürmedi: düşmanlıklar 1835'te yeniden başladı ve 1837'de yeni bir ateşkesin imzalanmasıyla sona erdi. 1838'de savaş yenilenmiş bir güçle patlak verdi ve mağlup Abdül Kader'in Fas'a kaçmak zorunda kaldığı 1843 yılına kadar devam etti. Bu ülkenin hükümdarı Sultan Abd al-Rahman, ona askeri yardım sağlamaya karar verdi, ancak Isli Nehri savaşında ordusu yenildi. 22 Aralık 1847'de emir Abd al-Qader yakalandı ve Fransa'ya gönderildi. Burada, Napolyon III'ün Şam'a gitmesine izin verdiği 1852 yılına kadar yaşadı. Orada 1883'te öldü.
1848'de Cezayir resmen Fransız bölgesi ilan edildi ve Paris tarafından atanan Genel Vali tarafından yönetilen vilayetlere bölündü.
Fransız Cezayir. Alexander Vuyeman haritası, 1877
1881'de Fransız ve Bey Tunus, Fransız korumasını tanıyan ve ülkenin "geçici işgalini" kabul eden bir anlaşma imzalamaya zorlandı: bunun nedeni, "Fransız" Cezayir'deki putlara (kabilelerden biri) baskınlarıydı. Bu antlaşma ülkede öfke ve Şeyh Ali bin Halife liderliğindeki bir ayaklanmayı kışkırttı, ancak isyancıların düzenli Fransız ordusunu yenme şansı yoktu. 8 Haziran 1883'te, Tunus'u Fransa'ya tabi kılan La Mars'ta bir sözleşme imzalandı.
1912'de sıra Fas'taydı. Aslında bu ülkenin bağımsızlığı, 1880 devlet başkanının imzaladığı 13 Madrid Antlaşması ile garanti altına alındı: Büyük Britanya, Fransa, ABD, Avusturya-Macaristan, Almanya, İtalya, İspanya ve diğerleri, daha düşük rütbeli. Ancak Fas'ın coğrafi konumu çok avantajlıydı ve kıyı şeridinin ana hatları her bakımdan son derece hoş görünüyordu. Yerel Arapların bir başka sorunu daha vardı: 1904. yüzyılın sonunda, topraklarında önemli miktarda doğal kaynak rezervi keşfedildi: fosfatlar, manganez, çinko, kurşun, kalay, demir ve bakır. Büyük Avrupalı güçler doğal olarak Faslıların gelişimlerine “yardım etmek” için yarışıyordu. Soru, kimin tam olarak “yardım edeceği” idi. 31'te Büyük Britanya, İtalya, İspanya ve Fransa Akdeniz'deki nüfuz alanlarını bölmeyi kabul ettiler: İngilizler Mısır'la ilgileniyor, İtalya Libya'ya verildi, Fransa ve İspanya'ya Fas'ı bölmelerine izin verildi. Fakat Kaiser Wilhelm II beklenmedik bir şekilde 1905 Mart 40'te Tangier'i ziyaret eden ve Alman çıkarlarını ilan eden "barışçıl olaylara" müdahale etti. Gerçek şu ki, XNUMX Alman firması Fas'ta zaten çalıştı, bu ülkenin ekonomisine yapılan Alman yatırımları çok büyüktü, ikinci olarak sadece İngiliz ve Fransız yatırımları. Alman İmparatorluğu'nun askeri departmanının geniş kapsamlı planlarında, Alman filosunun deniz üsleri ve kömür istasyonları planlarının ana hatları zaten açıkça izlendi. Fransızların öfkeli çizimlerine tereddüt etmeden Kaiser şunları beyan etti:
"Fransız bakanların risklerin ne olduğunu bilmelerini sağlayın ... Üç hafta içinde Paris'in önündeki Alman ordusu, Fransa'nın 15 ana kentindeki devrim ve 7 milyar tazminat frankı!"
Planlanan kriz 1906 Algeciras Konferansı'nda çözüldü ve 1907'de İspanyollar ve Fransızlar Fas topraklarını işgal etmeye başladı.
1911'de, Fez'de Fransızlar tarafından ezilen ve II.William'ın “kaslarını esnetmesi” için bir fırsat haline gelen bir ayaklanma başladı: Alman silahlı gemisi “Panther” Fas Agadir limanına (ünlü “Panter'in atlaması”) geldi.
Büyük savaş neredeyse başlamıştı, ancak Fransızlar ve Almanlar aynı fikirde oldular: Fas karşılığında Fransa, Kongo'daki bölgeye - 230 metrekare - Almanya'ya çekildi. km ve nüfusu 000 bin kişidir.
Şimdi kimse Fransa'ya müdahale etmedi ve 30 Mayıs 1912'de Fas Sultanı Abd al-Hafid bir koruma anlaşması imzalamak zorunda kaldı. Kuzey Fas'ta, fiili güç şimdi İspanya Yüksek Komiseri'ne verildi ve ülkenin geri kalanı Fransa'da bir genel müdür tarafından yönetildi. Önde, ne Fransa'yı ne de İspanya'yı neşelendirmeyecek olan Resif Savaşları (1921-1926) vardı. Ama belki onlar hakkında başka bir zaman.
Mağrip devletleri 1956. yüzyılın ortalarına kadar Fransız hakimiyeti altındaydı: Tunus ve Fas 1962'da, Cezayir XNUMX'de bağımsızlığa kavuştu.
Sonra ters süreç başladı - eski Kuzey Afrika kolonilerinden göçmenler tarafından Fransa'nın “sömürgeleştirilmesi”. 2015 yılında modern bir Fransız demografi uzmanı olan Michele Tribalat, 2011 yılında Fransa'da, özellikle Paris, Marsilya ve Lyon'da en az 4,6 milyon Kuzey Afrika kökenli insanın yaşadığını iddia etti. Bunlardan sadece 470 bin'i Mağrip eyaletlerinde doğdu.
Temmuz 2019 Cezayir milli takımı zaferini kutluyor Nijerya takımı Afrika kupası yarı finalinde paris
Ama bu başka bir hikaye.