Öğrenciler, geleceklerinin yapısal olarak kusurlu bürokrasi tarafından çıkmaza girdiğini anlamalıdır.
Devletlerin, gençlerimizin toplumlarına hizmet etmeleri için profesyonel fırsatlar, standartlar ve eğitim sunan, alaka yoluyla mükemmelliğe ulaşmaları için bir sistem oluşturmasının zamanı geldi.
Üniversite Ödenekler Komisyonu (UGC) ve Maharashtra Eyaleti diğer taraflarla kısır bir yasal savaşa giriyor. Yüksek öğrenim alanındaki Merkez-devlet ilişkilerinin dolu doğasına bir kez daha dikkat çekti. Durum basit: Salgın ve güvenlik endişeleri göz önüne alındığında, Maharashtra ve diğer bazı eyaletler üniversite öğrencileri için son yıl sınavlarını iptal etti ve dönem içi performansa dayalı notlar ve dereceler vermek istiyor.
UGC, bunun standartları sulandırdığını ve üniversitelerin 30 Eylül'den önce çevrimiçi, çevrimdışı veya karma sınavlar yapması gerektiği yönündeki bir diktayı geçtiğini söyledi. Eyaletlerin eylemlerinin yasama alanındaki koordinasyon ve belirleme alanına tecavüz ettiğini iddia etti. Anayasanın VII. Ekinin I. Listesinin 66. maddesi uyarınca münhasıran Parlamentoya ayrılmış yüksek öğretim standartları. Ayrıca yönergelerinin öğrencilerin akademik geleceğini korumak olduğunu iddia etmiştir.
Bu geniş iddialar dikkatle incelenmelidir. Şu anda, yeni mezunlar sırf diploma veremedikleri için iş randevularını kaybediyorlar. Yine de MHRD, işverenleri ve kurumları bu şartı ertelemeleri konusunda bilgilendirmekle uğraşmadı.
Görüş | UGC'nin son yıl sınavlarına ilişkin yönergelerini derhal yeniden gözden geçirmesi gerekiyor
Giriş 66, gerçekten de Merkezin yüksek öğrenim veya araştırma kurumlarında ve bilimsel ve teknik kurumlarda standartların belirlenmesi ve koordinasyonu olarak rolünü açıklamaktadır. Politika ve yönetişimin ana hatlarını şekillendirmek için Merkez tarafından tekrar tekrar kullanılmıştır. Aslında, 1956 tarihli UGC Yasası'nın temelidir. Bu, üniversite öğretmenleri için bir yeterlilik sınavı olan UGC-NET'e yol açtı. 1961 HTE Yasası, JEE'ye ve sonunda GATE'ye yol açtı ve 1956 Hindistan Tıp Konseyi Yasasında yapılan 2016 değişikliği bize NEET verdi. Bu nedenle, Anayasa'daki tek bir hüküm ve birkaç önemli Yasa, Hindistan'ın yüksek öğrenimini bir yeterlilik ve rekabet sınavları, düzenleyici kurumlar ve meslek kuruluşları ağıyla karıştırdı. Bütün bunlar, standartları korumak adınadır.
Yine de standartları geliştirmeye ve bunları somut toplumsal hedeflerle ilişkilendirmeye yönelik çok az çaba olmuştur. Kurumlar için aşırı bürokratik ulusal akreditasyon ve sıralama sistemi vardır. Bu, değersiz dergilerde binlerce araştırma makalesine ve egzotik araştırma alanlarına harcanan yüzlerce crore'ye yol açtı.
Yeni Milli Eğitim Politikası (NEP), yükseköğretimin amacının kişisel başarı ve aydınlanma, yapıcı halk katılımı ve topluma üretken katkı sağlamak olduğunu iddia ediyor. Ama somut olarak nedir bu, öğrenciler, kurumlar, devlet ve millet için? İyi bir öğrenci yerel bir konuda gazete makalesi yazabilmeli mi, yoksa bir çalışma yürütebilmeli mi? HTE Bombay veya Shivaji Üniversitesi, Kolhapur sellerini analiz etmeli mi yoksa şehirlerindeki salgının parametrelerini mi ölçmeli? Devlet, içme suyu araştırmaları için kolejlerine güvenebilir mi? Ulus, seçkin kurumların demiryollarını iyileştirmek ve shramik hizmetleri için tarifeler tasarlamak için çalışmasını beklemeli mi? Bu sorular hiçbir zaman yanıtlanmadı.
Bunun yerine, JEE, NEET ve GATE gibi ulusal rekabet sınavları, eğitim için fiili standartlar haline geldi. Bunun saçmalığı iyi bilinir. Gençlerimizin genel gelişimini olumsuz etkiliyorlar. Koçluğu teşvik ederler ve devletin yerel halktan doktor ve mühendis sağlama becerisine müdahale ederler. Bilimin anlamını ve uygulamasını çarpıtıyorlar. Yine de öğrenciler ve toplum üzerindeki etkileri MHRD tarafından resmi olarak ölçülmedi veya kabul edilmedi.
Görüş | Son sınıf üniversite sınavlarını zorunlu kılmak, Hindistan'ın yüksek öğretim sisteminin eksikliklerini yansıtıyor
En istisnai olanı, üniversite öğretmenleri için yeterlilik sınavı olan UGC-NET'tir. Müfredatları elbette ulusal veya bu nedenle küreseldir. Ekonomide, Hindistan Ekonomisinin nihayet tanıtıldığı son bölümdür (10 bölümden). Eyalet hükümetleri veya şehrin ekonomisi tarafından düzenli olarak hazırlanan bir belge olan Bölge Ekonomik Planı eksik. Sosyoloji, Marx ve Weber üzerinden ilerler, MGNREGA gibi kilit kalkınma programlarını görmezden gelir ve herhangi bir bölgesel içeriği yasaklar. Mühendislikte de inşaat mühendisliği ulusal müfredatı Himachal Pradesh ve Maharashtra için aynıdır. Mühendislik için ulusal yönetim organı artık Sanal Gerçeklik ve Kuantum Hesaplamanın gelişmekte olan önemli alanlar olduğunu belirledi! Böylece müfredata, öğretmenlere ve maaşlarına Merkez karar verir. Devletler ödüyor.
Bu standardizasyon, devletlerin neye ihtiyacı olduğuna dair herhangi bir araştırmaya dayanmayan, sadece gözümüzün önüne gelen birinci sınıf yündür. Aslında, müfredatların ve öğretmenlerin gerçek dünyayla olan bağlantısının kesilmesi, standartların gerçek seyreltmesidir. Belki de zayıf öğrenci istihdam edilebilirliğinin ve devletlerin yüksek öğrenime yatırım yapma isteksizliğinin başlıca nedeni budur.
Pedagojik olarak da, öğrencilerin gerçek hayat problemleriyle tanıdık bir bağlamda sunulduğunda daha iyi öğrendikleri bilinmektedir. Yine de müfredatta yerel sorunlarla ilgili vaka çalışmasına yer verilmemiştir. Devletler yenilik yaptığında, MHRD'nin onu buharla yuvarlama olasılığı daha yüksektir. Buna Maharashtra'da tanık olundu; burada, kolejleri bölge yönetimiyle ilişkilendiren yenilikçi programı Unnat Maharashtra Abhiyan, MHRD'nin desteğini reddetti.
Son olarak, HTE'ler veya IISER'ler gibi elit merkezi kurumlar hakkında ne kadar az şey söylenirse o kadar iyi. UGC veya MHRD'nin çoğu düzenlemesi onlar için geçerli değildir. Fonların ve prestijin çoğunu emerler, ancak çıktıları orantılı değildir.
Yüksek öğretimde standartlar belirlemek, toplumsal ihtiyaçları ve meslekleri eğitim ve araştırma ile birleştirmemizi gerektirir. MHRD veya UGC bunu başaramadı. Fiili standartların öğrenciler ve toplum üzerindeki zararlı etkisini de dikkate almadılar. Yeni NEP, ulusal müfredatın ve ulusallaştırılmış sınavların aynı yüce, kanıtsız dünyasında yaşamaya devam ediyor.
Peki ne yapılmalı?
Mahkemeler, anayasal bir hakkın görevlerle birlikte geldiğine dikkat çekmelidir. UGC bunu takdir edemedi. Tecavüz konusunu bir kenara bırakmalı ve davayı somut sorular üzerinden değerlendirmeliler. Eyaletler bir pandemi sırasında gerçekten sınav yapabilir mi? Gerçekten bu kadar önemliler mi? Bilgisayarlara ulaşım veya erişim yönetilebilir mi? Merkez komitesi tüm bunları düşündü mü? Verileri var mı?
İkinci olarak, öğrenciler geleceklerinin yapısal olarak kusurlu bir yüksek öğretim sistemi ve bilimsel bürokrasi tarafından çıkmaza girdiğini anlamalıdır. Devletler içinde anlamlı işlere veya refaha karşı sorumlu olmayan elit bir merkezi sistemdir. Devletlerin, gençlerimizin toplumlarına hizmet etmeleri için profesyonel fırsatlar, standartlar ve eğitim sunan, alaka yoluyla mükemmelliğe ulaşmaları için bir sistem oluşturmasının zamanı geldi.
Bu makale ilk olarak 27 Ağustos 2020'de basılı baskıda 'UGC'ye Karşı Devletler' başlığı altında yayınlandı. Sohoni, HTE Bombay ve HTE Goa'yı öğretiyor. Dharap, IIT Bombay'da araştırmacıdır.