2013 yılında farelerle ilginç bir deney yapıldı.. Bir grup, bir tür kokuya karşı bir tiksinti geliştirmek için eğitildi. Daha sonra, bu hayvanların yavruları olduğunda, yavruların bu tür koku uyaranlarına karşı aynı sıkıntıyı hissettikleri keşfedildi. Başka bir deyişle, aynı deneyimi yaşamadan ebeveynlerinin korkusunu miras almışlardı.
Genetik hafızayı, bir bireyin daha önce herhangi bir deneyime maruz kalmadan hatıralarını veya yeteneklerini miras aldığı fenomen olarak anlıyoruz. Bu gerçeğin hayvanlar aleminde takdir edildiğini biliyoruz. Sanki bir sonraki neslin hayatta kalmasını kolaylaştırmak için bir türün genetik koduna belirli travmatik deneyimler damgalanmış gibidir.
Şimdi, aynı şey insanlarda da oluyor mu? Ebeveynlerimizin veya büyükanne ve büyükbabalarımızın korkularını da miras alıyor muyuz? Atalarımızın yaşamı, kendi tarihimizi şekillendiren bir tür “önsöz” müdür? Bu konunun birçok bilim insanı için hala tartışmalı olduğunu belirterek başlayacağız. Ancak artık bazı verileri netleştirebiliriz.
Genomumuz, atalarımızın belirli deneyimlerinin etkisini depolayabilen bir sisteme sahiptir. Bu, belirli durumlarla karşılaştığımızda bize yardımcı olabilir veya bizi daha savunmasız hale getirebilir.
Genetik hafıza nedir (ve ne değildir)?
Genetik hafıza hakkında konuştuğumuzda, birden fazla hataya düşmek yaygındır. Başlamak, insan atalarının yaşadığı anıları depolayamaz. Örneğin, büyükannemizin çocukluğunda neler yaşadığını veya kırk yaşına geldiğinde babamızın başına gelenleri hiçbirimiz hatırlayamayız.
Yine de, Bir nesilden diğerine aktarılabilen şey, zaman içinde sürdürülen travmatik bir deneyimin duygusal izidir.. Fare deneyinin başında konuşmuştuk. Atlanta’daki Emory Üniversitesi, farelerdeki bazı olumsuz deneyimlerin yavrularındaki nöronal yapıyı aynı korkuyu miras alma noktasına kadar değiştirdiğini gösteren bir çalışmada gösterdi.
İnsanlarda da buna benzer bir şey olur. Ebeveynlerin ıstırap ve kronik stres durumlarının yeni nesillerin genetik materyali üzerinde bir iz bıraktığını biliyoruz. yayınlanan bir çalışma Biyolojik Psikiyatri bir adamın stresinin çocuklarını genetik olarak nasıl etkileyeceğini ve onları zorluklara karşı daha savunmasız hale getirdiğini anlatıyor.
Canlı varlıklar olarak hepimiz akrabalarımızın yaşadıklarının genetik bir izini taşıyoruz. A) Evet, bazı gerçekler genleri ve onlarla birlikte bir organizmanın fenotipini değiştirebilir.. Yani fizyolojimiz ve davranışımız.
Zamanla sürdürülen olumlu ve olumsuz deneyimler, uzun süreli bellekle ilişkili çeşitli beyin bölgelerinde farklı gen ekspresyon profillerini izler. Ancak bu duygusal damganın genetik olarak başka bir nesle nasıl aktarıldığını henüz anlamadığımız bir süreç.
Epigenetik ve Holokost’tan kurtulanların durumu
Genetik hafızayı anlamak söz konusu olduğunda, epigenetik hakkında konuşmak esastır. Bu kavram, bir bireyin deneyimlerinin DNA’larının ifade edilme şeklini nasıl değiştirebileceğini ve bu varyasyonun bir sonraki nesle nasıl aktarılabileceğini tam olarak ifade eder.
Yani, üretilen, genlerdeki bir varyasyondur, ancak DNA kodunun kendisini değiştirmeden. Bazı kimyasal etiketleri değiştirirler ve bu da çevreye uyumumuzu daha iyi hale getirebilir… Ya da daha kötü. Bu nedenle, epigenetik aktarımın çarpıcı bir örneği, nesiller arası travma olarak bildiğimiz şeydir.
Bu fenomeni açıklamak için en çok incelenen gerçeklerden birine başvurabiliriz: İkinci Dünya Savaşı’nın etkisi. Dr. Natan Kellermann tarafından İsrail’de yürütülen bir soruşturma, Holokost’tan kurtulanların yaşadıkları sadece zihinlerinde ve bedenlerinde kalmadı. Bu acı aşıldı. Sonraki nesillerde de öyle oldu.
Çarpıcı olan şu ki bazı torunlar strese karşı daha fazla savunmasızlık gösterirken, diğerleri daha dayanıklıdır. Her insan bu aşırı deneyimlerle farklı bir şekilde yüzleşti. Böylece bu tutum ve başa çıkma mekanizmaları çocuklarına miras kalmıştır.
Psikobiyolog Bea Van Den Bergh, belirli bir süre yüksek düzeyde stres ve kaygıdan muzdarip olmanın, fetüslerdeki belirli biyolojik sistemleri “yeniden programlayabileceğini” ve onları zihinsel bozukluklara yatkın hale getirebileceğini belirtiyor.
Atalarımızın bize miras bıraktığı şey
Dil, kısmen, genetik belleğin kısmi bir özelliği olarak düşünülebilir. Atalarımızın evrimsel ve fizyolojik gelişimi sayesinde hepimiz iletişime yatkınız. Ama sadece bu değil. Bir çocuğun ebeveynlerinin dilini konuşması için genetik bir yatkınlığın olmadığı bilinse de, takdir edebileceğimiz küçük bir yön var.
Mandarin ve Vietnamca gibi (tonun belirleyici olduğu) dillerin, bu doğru telaffuzu desteklemek için gende nasıl bir varyasyon gösterdiğini gösteren çalışmalar var. Örneğin, Vietnam’da doğan bir bebeğin o dil için gerekli tonaliteyi öğrenmesi Buenos Aires’te doğan bir bebekten daha kolay olacaktır.
Kısacası, atalarımız bize en şaşırtıcı, bazıları olağanüstü ve diğerleri daha az nazik olan yönleri miras bıraktı, bu doğru. Bu kanıt göz önüne alındığında, yalnızca bir nüans eklenebilir. Biyolojik olan bizi yatkınlaştırır ve çevre genellikle bizi belirler. Bu, ebeveyn stresini miras alabilirken, yatkınlığın %100 olmadığı anlamına gelir. Neden-sonuç değil, risk vardır.
Yine de, Sürekli istismar ve kötü muamelenin damgasını vurduğu bir aile ortamında yaşamak, insan üzerinde doğrudan bir etkiye sahiptir.. Çok azı çocukluk travmasından yara almadan kurtulur, ancak bu, bu acının ebedi tutsağı olduğumuz anlamına gelmez. Dünün yaralarını tedavi etmek için her zaman talep edebileceğimiz kaynaklar, stratejiler ve destek vardır.
Çocuklarımıza bulaştırmamak için sarılması gereken yaralar.
Travmalarımız hakkında konuşmak bizim için neden bu kadar zor?
Travmatik olaylar beyin biyolojisini değiştirir ve dil ve algı ile ilgili alanları değiştirir. Devamını oku “
Genetik Hafıza: Atalarınızın Şaşırtıcı Mirası girişi ilk olarak 1ipucu.net Uzmanlardan İpuçları Blog’da yayınlandı.