Siegfried Sassoon, Alfred Ezra Sassoon (1861-1895) ve Thomas Thornycroft'un kızı Georgiana Thornycroft Sassoon'un (1853-1947) üç oğlundan ikincisi, 8 Eylül 1886'da Kent'teki Brenchley yakınlarındaki Weirleigh'de doğdu.
Alfred Sassoon zengin bir Yahudi işadamıydı, ancak Siegfried çocukken tüberkülozdan öldü ve o ve erkek kardeşleri anneleri ve onun yetenekli ailesi (her iki ebeveyni de sanatçıydı) tarafından büyütüldü. Siegfried daha sonra yalnız bir çocukluk geçirdiğini hatırladı: "Yalnızlığımın bir sonucu olarak, çocuksu hayallerimde, Noel partilerinde karşılaştığım bu tür dostça olmayan çocuklardan çok daha fazla gerçeğe dönüşen ideal bir arkadaş yarattım".
Sassoon, Marlborough College ve Clare College'da eğitim gördü. Cambridge Üniversitesi'ndeyken eşcinsel olduğunu ve bir öğrenci olan David Cuthbert Thomas ile ciddi bir cinsel ilişkisi olduğunu fark etti. Diplomasız ayrıldı ve sonraki sekiz yıl boyunca bir taşralı beyefendi gibi yaşadı. Zamanını avlanarak, spor yaparak ve şiir yazarak geçirdi. Özel olarak yayınlanan Sassoon'un şiiri, eleştirmenler veya kitap satın alan halk üzerinde çok az etki yaptı.
Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesi üzerine Sassoon, Sussex Yeomanry'de bir süvari askeri olarak askere alındı. Mayıs 1915'te Sassoon, Kraliyet Welch Piyadeleri'nde subay oldu ve Fransa'daki Batı Cephesine gönderildi. Fransa'dayken şair Robert Graves ile tanıştı ve iki adam yakın arkadaş oldular. Kasım 1915'te Sassoon'un küçük kardeşi Hamo Sassoon, Gelibolu Seferi'nde öldürüldü. Dört ay sonra eski erkek arkadaşı David Cuthbert Thomas Fransa'da öldürüldü. Bu ölümler, şiirlere ilham kaynağı oldu. Son Buluşma ve Bir Mektup Ev.
Pervasızca cesur olduğu düşünülen Siegfried Sassoon, "Mad Jack" takma adını aldı. Haziran 1916'da, ağır ateş altındayken yaralı bir onbaşıyı İngiliz hatlarına geri getirdiği için Askeri Haç ile ödüllendirildi. Daha sonra, bir Alman siperini tek başına ele geçirmesi için VC'ye başarısız bir şekilde önerildi. Nisan 1917'de yaralandıktan sonra Sassoon İngiltere'ye geri gönderildi.
Sassoon, İngiliz Ordusu tarafından kullanılan taktikler konusunda giderek daha fazla öfkelendi ve Bertrand Russell, John Murry Middleton ve H. W. Massingham ile yaptığı görüşmeden sonra şunları yazdı: Savaşla Bitirdi: A asker beyannamesi"Bu açıklamayı askeri otoriteye kasıtlı bir meydan okuma eylemi olarak yapıyorum çünkü savaşı sona erdirme gücüne sahip olanlar tarafından kasıtlı olarak uzatıldığına inanıyorum. Ben bir askerim, buna göre hareket ettiğime ikna oldum. Savunma ve kurtuluş savaşı olarak girdiğim savaşın artık bir saldırı ve fetih savaşı olduğuna inanıyorum.Ben ve asker arkadaşlarımın bu savaşa girme amaçlarının böyle olması gerektiğine inanıyorum. onları değiştirmeyi imkansız kıldığı ve bu yapılsaydı, bizi harekete geçiren nesnelere artık müzakere yoluyla ulaşılabileceği açıkça belirtildi."
Temmuz 1917'de Sassoon, sempatik bir İşçi Partisi milletvekilinin Avam Kamarası'ndaki açıklamayı okumasını sağladı. Ayrıca Sylvia Pankhurst tarafından gazetesinde yayınlandı. Kadının Korkusu. Beklenen askeri mahkeme yerine, savaş müsteşarı, "Bir disiplin ihlali işlendi, ancak Teğmen Sassoon'un tıbbi kurul tarafından eyleminden sorumlu olmadığı bildirildiği için herhangi bir disiplin cezası uygulanmadı. sinir krizi geçiriyordu." Sassoon, Edinburgh yakınlarındaki Craiglockhart Savaş Hastanesine gönderildi. Orada geçirdiği üç ay boyunca iki önemli dostluk kurdu: psikolog ve antropolog W. H. R. Rivers ve teşvik edip yardım ettiği ve hastanenin edebiyat dergisi The Hydra'da birlikte çalıştığı genç şair Wilfred Owen.
Sassoon, Owen'ın daha doğrudan, konuşma diline dayalı bir tarzda yazmasını önerdi. Önümüzdeki birkaç ay içinde Owen bir dizi şiir yazdı. Mahkum Gençlik Marşı, Engelli ve Dulce et Decorum Est. Sassoon ile tanışana kadar birkaç savaş şiiri vatansever ve kahramancaydı. Sassoon'un etkisi altında düşünceleri ve tarzı çarpıcı biçimde değişti. Bu süre zarfında şunları yazdı: "Bugün bir şairin yapabileceği tek şey uyarmaktır. Bu yüzden gerçek Şairler dürüst olmalıdır". Jon Stallworthy'nin belirttiği gibi: "Yaşlı şairin tavsiyesi ve cesaretlendirmesi, gençlere savaş anılarının - bir kabuk şokunun bir belirtisi olan takıntılı kabuslarda tekrarlanan - aşağıdaki gibi bir şiire nasıl kanalize edileceğini gösteriyor. Dulce et dekorum est, Dr Brock'un 'iş tedavisi'ni tamamladı. son el yazması Mahkum Gençlik Marşı Sassoon'un el yazısıyla (başlığınki dahil) öneriler taşır. Owen'ın güveni arttı, sağlığı geri geldi ve Ekim ayında bir sağlık kurulu onun hafif görevlere uygun olduğuna karar verdi."
Sassoon'un savaş düşmanlığı şiirlerine de yansımıştır. Birinci Dünya Savaşı sırasında Sassoon, kıdemli subayların beceriksizliğine ve insanlık dışılığına saldırmak için kullandığı sert bir hiciv tarzı geliştirdi. Bu şiirler yayımlandığında büyük tartışmalara neden oldu. Yaşlı Avcı (1917) ve Karşı atak (1918). Edgell Rickword, savaş sırasında Sassoon'un şiirlerini okuyan askerlerden biriydi. Daha sonra şiirlerin, savaşın "savaşın sözlüğünde" nasıl ele alınabileceğinin bir vahiy olarak ortaya çıktığını hatırladı ve ona "ikinci el edebi bir tarzda değil, daha halk dilinde yazmaya bir başlangıç" verdi.
Adam Hochschild, yazarın Tüm Savaşları Bitirmek İçin (2011), şunları belirtti: "Onun protestosu kısa sürede gazetelerden düştü. Hastanede geçirdiği zaman barış hareketi için bir getiri sağlamadı, ancak İngiliz edebiyatı için muazzam bir zamandı. 24 yaşındaki hevesli bir hasta, bir hastaydı. Yazar Wilfred Owen, yaraları ve mermi şokunu atlattı, yaşlı Sassoon'un çok önemli cesaretlendirme teklifinde bulundu.Owen savaşın en büyük şairi oldu.Savaş Ofisi son derece kurnazdı.Hizmetlerine ihtiyaç duymadığı hastanede üç ay kaldıktan sonra, Sassoon kendini giderek huzursuz buldu.Sonunda üsteğmenliğe terfi etmeyi kabul etti ve cepheye geri döndü.Bunu eski görüşlerini terk ettiği için değil, alayına geri döndüğünde günlüğüne yazdığı gibi yaptı. Fransa, Ben sadece bazı erkeklere bakmak için buradayım. Grup bağlılığının politik inanç üzerindeki şiddetli gücünün akıldan çıkmayan bir hatırlatıcısıydı - ve daha da fazlası, hayatında en ufak bir değişiklik yapmamış ve asla değişmeyecek olan birinden geldiği için, ülkesinin varsayılan olarak var olduğuna dair inancını hatırlattı. savaş amaçları hileli idi."
Savaşın yönetilme biçimine yönelik kamuoyu saldırılarına rağmen, Wilfred Owen ve Robert Graves gibi Sassoon savaşmaya devam etmeyi kabul etti. Sassoon Filistin'e gönderildi. Mayıs'ta Fransa'daki eski taburuna yeniden katıldı ve Temmuz 1918'de bu kez kafasından tekrar yaralandı. ve Fransa daha fazla yaralanmadan önce onu İngiltere'ye dönmeye zorladı. Ancak Owen, 4 Kasım 1918'de Sambre-Oise Kanalı'nda öldürüldü. Bir hafta sonra Ateşkes imzalandı.
Sassoon sosyalist oldu ve Mart 1919'da George Lansbury onu solcu gazetenin edebi editörü olarak atadı. Günlük Haberci. Bu dönemde Sassoon, Edmund Blunden, David Garnett, Katherine Mansfield, Havelock Ellis, Virginia Woolf, Robert Graves, Edgell Rickword, Wyndham Lewis, Aldous Huxley, Roy Campbell, Lascelles Abercrombie ve A. E. Coppard'ı işe aldı.
Sassoon'un biyografisini yazan Rupert Hart-Davis, "Sassoon hayatı boyunca bolca günlük tuttu. 1920-25 yıllarına ait olanlar, onu politik olarak parçalanmış, özel bir gelir sahibi, rahatsız bir sosyalist vicdana sahip; sanatsal olarak parçalanmış, on sekizinci yüzyılı tercih ediyor. modernist çağdaşlarının şiiri ve bir Proust başyapıtı yazma özlemi - ama yapamamak - ve birbirini izleyen hayal kırıklığı yaratan eşcinsel ilişkiler tarafından duygusal olarak parçalanıyor."
1920'lerin sonlarında Sassoon nesir yazmaya başladı. Yarı otobiyografik kitaplar yazdı, Tilki Avlayan Bir Adamın Anıları (1928) ve Bir Piyade Subayının Anıları (1930). Yazar Stephen Tennant ile uzun süreli bir ilişkisi olmasına rağmen, Sassoon 18 Aralık 1933'te Hester Gatty ile evlendi. Sassoon'un hayatının geri kalanını geçirdiği Wiltshire'daki Warminster yakınlarındaki Heytesbury House'a yerleştiler. Oğulları George Sassoon, 1936'da doğdu.
Sassoon'un diğer kitapları dahil Sherston'ın İlerlemesi (1936) ve üç ciltlik otobiyografi, Eski Yüzyıl (1938), Gençlik Weald (1942) ve Siegfried'in Yolculuğu (1945). 1948'de George Meredith'in eleştirel bir biyografisini yayınladı ve her zaman özel veya kamu baskılarında yayınlanan şiir yazıyordu ve bu da Collected Poems (1961) ile sonuçlandı.
Rupert Hart-Davis'e göre: "Sassoon görünüşte çarpıcı bir şekilde ayırt edildi, doğasının cesaretini ve hassasiyetini ifade eden büyük cesur hatları ve zayıflığını ve çevikliğini yaşlılığına kadar korudu, yetmişli yaşlarına kadar kriket oynadı. Adanmış bir sanatçı, o tanıtımdan nefret ediyordu ama doğru bir tanınmayı istiyordu. 1951'de CBE'ye atandı ve 1957'de kraliçenin şiir madalyası ve 1965'te Oxford'da onursal DLitt derecesi ile ödüllendirilmesinden memnun oldu, ancak bu tür onurların olduğunu iddia etti. doğal bir münzeviydi, yine de çoğu kendisinden çok küçük olan seçilmiş arkadaşların arkadaşlığından çok hoşlandı ve esprili ve canlı bir konuşmacıydı.Kitapları, resimleri ve müziği severdi ve parlak bir mektup yazarıydı. "
Siegfried Sassoon, 1 Eylül 1967'de Heytesbury'deki evinde öldü ve Somerset, Mells Churchyard'a gömüldü.
Çünkü alışılmış yerlerimizden gidiyoruz
Yıkıcı bir Amaç tarafından görev başında olmak,
Ve terör tüm gülen yüzlerimizde saklanıyor
Ölme arzusu yoktu, şöhret için susuzluk yoktu,
Son sözümüzü duyun. Cehennemde Cenneti ararız;
Yaraların acısı bizi temizleyecek;
Ve tembelliğimizin başarısızlıkları affedilecek
Sessizlik olabilecek şarkıları tutarken,
Ve hizmet ettiğimiz şey, mükemmel, sarsılmamış olarak kalır,
İngiltere, yukarıda parlayan çiçek Haziran'ımız
Felaket Savaşı; kimin için terk ettik
Zengin, neşeli ve sevgi dolu yollar.
İşte biz kahramanlarız; seçemeyeceğimiz için
Onur'un bize kaybetmek için hayat verdiği yerde yaşamak.
Yüzleri kararmış ve parlak yirmi yedi adam - kemerlerinde baltalar, ceplerinde bombalar, topuzlar - yedek hattında bir sığınakta bekliyorlar. 10.30'da Tabur Karargahına kadar ağır adımlarla ilerliyorlar. yağmur durmadan yağarken, tebeşirden bir hendekte çamura ve suya sıçradı. Sonra cepheye kadar. Birkaç dakika içinde gittiler ve yağmurun ve karanlığın içinde kayboldular.
Korkulukta oturuyorum bir şeylerin olmasını dinliyorum - beş, on, yaklaşık on beş dakika - ne bir ses - ne de ateşlenen bir kurşun - ve sadece olağan parlama ışıklarını. Sonra adamlardan biri sürünerek geri gelir; Onu siperimize kadar takip ediyorum ve bana geçemeyeceklerini söylüyor. Hepsi bomba atacak ve emekli olacaklar.
Bir ya da iki dakika sonra bir tüfek sesi duyulur ve hemen hemen aynı anda iki taraftan da birkaç bomba atılır; kör edici parlamalar ve patlamalar, tüfek atışları, ayak sesleri, küfürler ve iniltiler var ve tökezleyen figürler korkuluk üzerinde belirip kapışıyorlar - bazıları yaralı. On altıya kadar saydığımda, işlerin nasıl gittiğini görmek için ileriye gidiyorum. Diğer yaralılar içeri girer; Bacağında bir vuruş buldum; O'Brien'ın kraterin aşağısında bir yerde ağır yaralı olduğunu söylüyor. Hâlâ bomba atıyorlar ve bize ateş ediyorlar: Cıvataların tıkırtılarının uğursuz sesi çok yakın gibi görünüyor; belki de siperlerinden sürünerek çıkmışlardır ve gelişmiş telin arkasından ateş etmektedirler.
Sonunda O'Brien'ı derin (yaklaşık yirmi beş fit) ve sarp bir kraterin aşağısında buldum. İnliyor ve sağ kolu ya kırılıyor ya da neredeyse vuruluyor: ayrıca sağ bacağından da vuruluyor. Yanında başka bir adam var; sağ kolundan vurulur. Onları orada bırakıyorum ve yardım için sipere dönüyorum, kısa bir süre sonra Lance-Onbaşı Stubbs getirildi (ayağını uçurdu). Bir ip ve iki adam daha alıyorum ve şu anda baygın olan O'Brien'a geri dönüyorum. Onu büyük bir güçlükle kraterin ön yüzünün yarısına kadar getiriyoruz; şimdi saat biri geçiyor ve gökyüzü aydınlanmaya başlıyor. Başka bir güçlü adam ve bir sedyenin hazır olduğunu görmek için siperimize bir yolculuk daha yapıyorum. Onu içeri alıyoruz ve korktuğum gibi öldüğü anlaşıldı.
Bizi kahraman olduğumuzda seversin, eve izinliyken,
Veya kayda değer bir yerde yaralanmış.
Süslemelere tapıyorsun; inan
Bu şövalyelik savaşın utancını gideriyor.
Bizi kabuk haline getiriyorsun. keyifle dinliyorsun,
Kir ve tehlike hikayeleri ile sevgiyle heyecanlandı.
Biz kavga ederken, uzaklardaki şevkimizi taçlandırıyorsun,
Ve öldürüldüğümüzde defne dolu anılarımızın yasını tut.
İngiliz birliklerinin 'emekli olduğuna' inanamazsınız
Cehennemin son korkusu onları kırdığında ve kaçtıklarında,
Korkunç cesetleri çiğnemek - kandan kör olmak.
Ey ateşin yanında rüya gören Alman anne,
Oğlunu göndermek için çorap örerken
Yüzü çamurda daha derine basılmış.
basit bir asker çocuk tanırdım
Kim boş bir sevinç içinde hayata sırıttı,
Yalnız karanlıkta selâmetle uyudum,
Ve toygarla erkenden ıslık çaldı.
Kış siperlerinde, korkak ve asık suratlı,
Kırıntılar ve bitler ve rom eksikliği ile,
Beynine bir kurşun sıktı.
Bir daha kimse ondan bahsetmedi.
Siz kibirli bakışlı kalabalıklar
Asker çocuklar geçerken tezahürat yapanlar,
Eve gizlice gir ve asla bilemeyeceğine dua et
Gençlik ve kahkahanın gittiği cehennem.
Bu açıklamayı askeri otoriteye kasıtlı bir meydan okuma eylemi olarak yapıyorum çünkü savaşı sona erdirme gücüne sahip olanlar tarafından kasıtlı olarak uzatıldığına inanıyorum. Ben ve asker arkadaşlarımın bu savaşa girme amaçlarının, onları değiştirmeyi imkansız kılacak kadar açık bir şekilde belirtilmesi gerektiğine ve bu yapılsaydı, bizi harekete geçiren hedeflere artık müzakere yoluyla ulaşılabileceğine inanıyorum.
Askerlerin çektiklerini gördüm ve katlandım ve artık kötü ve haksız olduğuna inandığım amaçlar için bu acıları uzatmaya taraf olamam. Savaşın gidişatını değil, savaşan adamların uğruna feda edildiği siyasi hataları ve samimiyetsizlikleri protesto ediyorum.
Şu anda acı çekenler adına, onlara uygulanan aldatmacaya karşı bu protestoyu yapıyorum; Ayrıca, evde yaşayanların çoğunluğunun, paylaşmadıkları ve gerçekleştirmek için yeterli hayal gücüne sahip olmadıkları ıstırapların devam etmesine ilişkin duygusuz gönül rahatlığının da ortadan kaldırılmasına yardımcı olabileceğine inanıyorum.
Hapse atılmak şöyle dursun, Sassoon'a Liverpool'da bir otelde beklemesi emredildi. Oradayken, Askeri Haç şeridini öfkeyle Mersey Nehri'ne attı - ama seyirci olmadan, jest bildirilmedi. Sassoon, umduğu halka açık sahne yerine, İskoçya'daki mermi şoku altındaki memurlar için bir rehabilitasyon hastanesinin rahat ortamına gönderildi. Onun protestosu kısa sürede gazetelerden düştü. Owen savaşın en büyük şairi oldu.
Savaş Ofisi son derece kurnazdı. Bunu, eski görüşlerini terk ettiği için değil, Fransa'daki alayıyla geri döndüğünde günlüğüne yazdığı gibi, "Ben sadece bazı adamlara bakmak için buradayım." Grup bağlılığının politik inanç üzerindeki şiddetli gücünün akıldan çıkmayan bir hatırlatıcısıydı - ve daha da fazlası, hayatında en ufak bir değişiklik yapmamış ve asla değişmeyecek olan birinden geldiği için, ülkesinin varsayılan olarak var olduğuna dair inancını hatırlattı. savaş amaçları sahteydi.
Siegfried Sassoon
Matfield, Kent'te doğdu ve Marlborough College'da (Marlborough, Wiltshire'da bir devlet okulu) ve 1905'ten 1907'ye kadar tarih okuduğu Cambridge'deki Clare College'da eğitim gördü, ancak diplomasız ayrıldı.
Orduya 1914'te savaşın başlamasından hemen önce Sussex yeomanry'de subay olarak katıldı, kısa bir süre Rupert Brooke ile tanıştı ve Robert Graves ile arkadaş oldu. Eylemdeki olağanüstü cesaretiyle öne çıktı ve Askeri Haç ile ödüllendirildi, ancak 1917'de savaşın yürütülmesine şiddetle karşı çıktı ve izinden cepheye dönmeyi reddetti. Olağandışı bir şekilde askeri mahkemeye çıkarılmadı, ancak "nevrasteni" teşhisi kondu ve Wilfred Owen ile tanıştığı Edinburgh yakınlarındaki Craiglockhart Savaş Hastanesine gönderildi. Hem erkek hem de aktif hizmete döndü.
1919'da derginin editörü oldu. günlük haberci.
Sassoon, peyzaj mimarlığı ve figür ressamı, ressam ve illüstratör Gabriel Atkin, [1] aktör Ivor Novello Novello'nun eski sevgilisi, aktör Glen Byam Shaw, Alman aristokrat Hessen Prensi Philipp, yazar Beverley de dahil olmak üzere erkeklerle bir dizi aşk ilişkisi yaşadı. Nichols, etkisiz bir aristokrat, Hon Stephen Tennant. [2] Shaw, hayatı boyunca onun yakın arkadaşı olarak kalmasına rağmen, bunların yalnızca sonuncusu kalıcı bir izlenim bıraktı. Eylül 1931'de Sassoon, Wiltshire, Teffont Magna, Fitz House'da kiraladı ve yaşamaya başladı. [3] Aralık 1933'te, birçok insanı şaşırtarak, kendisinden yaşça küçük olan Hester Gatty ile evlendi ve bu, uzun zamandır özlemini duyduğu bir çocuğun doğmasına yol açtı. Ancak, evlilik II. Dünya Savaşı'ndan sonra bozuldu, görünüşe göre Sassoon, zevk aldığı yalnızlık ve özlem duyduğu arkadaşlık arasında bir uzlaşma bulamadı.
1945'te karısından ayrılan Sassoon, Wiltshire'daki Heytesbury'de inzivada yaşadı, ancak EM Forster ve JR Ackerley'i içeren bir çevreyle temasını sürdürdü.
Siegfried Sassoon Biyografisi
Siegfried Sassoon, ünlü bir Birinci Dünya Savaşı şairiydi. Eylem sırasında cesaret madalyası aldı, ancak Times'ta bir mektup yayınlayarak savaşın doğasını giderek daha fazla eleştirmeye başladı. Çatışmadan kurtuldu ve başarılı bir edebi kariyere devam etti.
Kısa Biyografi Siegfried Sassoon
Siegfried Sassoon, 8 Eylül'de Matfield, Kent, Birleşik Krallık'ta doğdu. Babası zengin bir Yahudi işadamı ve annesi bir Anglo-Katolikti. Marlborough College'da ve ardından Cambridge Üniversitesi'ndeki Clare College'da eğitim gördü, ancak derecesini tamamlamadan ayrıldı. 1907 ile savaşın başlangıcı arasında, yazı yazmak, kriket oynamak ve diğer spor dallarıyla rahat bir hayat sürmeyi başardı. Özel geliri, hem Kent için kriket oynamak hem de yazar olmak için hırslarını beslediği bir iş bulmak zorunda olmadığı anlamına geliyordu.
1913 yılında kitabıyla orta düzeyde bir başarı elde etti. Nergis Katil bir parodisi sonsuz merhamet John Masefield'ın fotoğrafı.
Siegfried Sassoon ve Birinci Dünya Savaşı
Savaşın başlangıcında, Siegfried, neslinin birçok insanı gibi, vatansever bir şevkle doluydu ve savaş çabası konusunda hevesliydi. Savaş ilan edilmeden hemen önce orduya katıldı, ancak kolunu kötü bir şekilde kırarak onu 1915'e kadar savaştan uzak tuttu.
1915 yılında kardeşinin Gelibolu'da ölümü onu çok sarstı. Kasım 1915'te nihayet Fransa'da cephe hattına gitti. Burada, siper savaşı gerçeği karşısında şok oldu. Savaşın çirkinliği onun şiirsel bakış açısını derinden etkiledi. O da diğer şair Robert Graves etkilendi. Graves'in çalışması, savaşın dehşetiyle ilgili kendi ilk elden deneyimleriyle birleştiğinde, onu savaşın trajedisini ve yararsızlığını vurgulayan cesur, gerçekçi şiirler yazmaya teşvik etti.
Siegfried, eylemde korkusuz cesaretiyle ün kazandı. Kendi hayatını pek önemsemeden sık sık tehlikeli görevler üstlendi, adamları onun cesaretinden ve cesaretinden ilham alarak varlığına büyük bir güven duydular.
Bir keresinde Siegfried, Hindenburg hattında ağır bir şekilde savunulan Alman siperini tek başına ele geçirdi ve tahminen 50 Alman'ı el bombalarıyla öldürdü. Bununla birlikte, Alman siperine girme konusundaki yanıtı, takviye için sinyal vermek yerine oturup bir şiir kitabı okumaktı.
Geri döndüğünde olayı bildirmedi bile. Komutanı Albay Stockwell, durumdan yararlanamadığı için Sassoon'a öfkelendi. Stockwell, Sassoon'a dedi ki, ‘Sana bir D.S.O aldım. keşke daha mantıklı davransaydın.’
Bu olay, Sassoon'un kahramanlığı, korkudan küçümseme, ancak savaşla ilgili karışık güdüler için tipikti. Savaş durumundaki depresyonunun, onu neredeyse intihar riski almaya teşvik ettiği ve ona ‘Mad Jack’ lakabını kazandırdığı söylendi. Daha sonra eylemdeki cesaretinden dolayı Askeri Haç ile ödüllendirildi.
Sevgili arkadaşı David Cuthbert'in ölümünden sonra ve Bertrand Russell gibi savaş karşıtı entelektüellerin teşvikiyle Sassoon, savaşa karşı kamuoyu önünde durmaya karar verdi. Times'a yazdığı ve yayımladığı bir mektupta, savaşa gönderdikleri adamların hayatlarını pek önemsemeyen generallerin ve politikacıların kararlarıyla savaşın gereksiz yere uzatıldığını belirtti.
“Bu açıklamayı askeri otoriteye kasıtlı bir meydan okuma eylemi olarak yapıyorum, çünkü Savaşın sona erdirme gücüne sahip olanlar tarafından kasıtlı olarak uzatıldığına inanıyorum.” – S. Sassoon (mektuba bağlantı )
Mektup, kısmen, Sassoon'un oldukça süslü bir asker ve şair olarak bilinmesinden dolayı büyük bir tepkiye neden oldu. Ancak askeri mahkemeye çıkma tehlikesi vardı, ancak zararı sınırlamak için yetkililer, yakın arkadaşı Robert Graves'in teşvikiyle Sassoon'u 'cehennem şoku' nedeniyle geçersiz kılma kararı aldı ve askerlikten çekildi. Bu sıralarda, Sassoon askeri haçının kurdelesini nehre attı.
Sassoon, savaş şairi Wilfred Owen ile Edinburgh'daki bir hastanede tanıştı. Savaş şiirine olan tutkusunu ve derin bir kişisel bağı paylaşarak çok yakınlaştılar. Owen, bir akıl hocası olarak Sassoon'a baktı ve rehber Sassoon, Owen'ın şiirlerine baktı ve önerilerde bulundu.
Askeri mahkemeye yakın olmasına rağmen, Sassoon 1918'de aktif hizmete döndü. Bu kez 'dost ateşi' ile başından vuruldu. Ancak, hayatta kaldı ve savaşın geri kalanını İngiltere'de geçirdi. Sassoon'un yarası Owen'ı, Sassoon'un bilgisi olmadan, Owen'ın Ateşkes'ten kısa bir süre önce öldürüldüğü cephe hattı hizmetine geri dönmeye teşvik etti.
Savaştan sonra sağlık gerekçesiyle ordudan emekli oldu. Kısaca siyasete ve İşçi hareketine katıldı. Wilfred Owen'ın eserlerinin ve şiirlerinin duyurulmasında etkili oldu ve itibarının pekiştirilmesine yardımcı oldu. Ayrıca kurgusal bir otobiyografi ile büyük başarı elde etti – Tilki Avlayan Bir Adamın Anıları, (1928).
Bu dönemde eşcinselliği konusunda da açıktı ve birkaç erkekle ilişkisi vardı. Ancak 1933'te Hester Gatty ile evlendi ve çiftin bir çocuğu oldu. Evlilik İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra bozuldu ve Sassoon giderek yalnızlığa düşkün oldu. Hayatının sonlarına doğru Roma Katolikliğine geçti ve Stanbrook Manastırı'nın rahibelerini düzenli olarak ziyaret etti.
Siegfried Sassoon'dan Seçme Şiirler
"Fark eder mi?#8211bacaklarını kaybetmek?…
Çünkü insanlar her zaman kibar olacak,
Ve umursadığını göstermene gerek yok
Diğerleri futboldan sonra geldiğinde
Keklerini ve yumurtalarını silip süpürmek için.
Fark eder mi?–görüşünü kaybetmek?…
Körler için harika bir çalışma var
Ve insanlar her zaman kibar olacak,
Terasta otururken hatırlayarak
Ve yüzünü ışığa çevir.
Bir önemi var mı?–Çukurdan gelen rüyalar?…
İçebilir, unutabilir ve sevinebilirsin,
Ve insanlar senin deli olduğunu söylemez
Çünkü senin ülken için savaştığını bilecekler,
Ve kimse biraz endişelenmeyecek.”
— Siegfried Sassoon, Savaş Şiirleri
“HERKES aniden şarkı söylemeye başladı
Ve öyle bir zevkle doldum ki
Tutsak kuşların özgürlükte bulması gerektiği gibi,
Beyaz boyunca çılgınca kanat çırpıyor
Meyve bahçeleri ve koyu yeşil alanlar
açık - açık - ve gözden uzak.
Herkesin sesi aniden yükseldi
Ve güzellik batan güneş gibi geldi:
Kalbim gözyaşları ve korkuyla sarsıldı Uzaklaştı … O, Ama Herkes
Bir kuştu ve şarkı sözsüzdü, şarkı asla söylenmeyecek.”
— Siegfried Sassoon, Toplu Şiirler, 1908-1956
Alıntı: Pettinger, Tejvan. “Siegfried Sassoon'un Biyografisi”, Oxford, www.biographyonline.net. 13 Ocak 2010 tarihinde yayınlandı. Son güncelleme 9 Şubat 2018.
Siegfried Sassoon: Asker, Şair, Aşık, Arkadaş
İlgili sayfalar
Askeri figürler – Büyük İskender, Napolyon, Atatürk, Erwin Rommel, Winston Churchill ve Dwight Eisenhower gibi ünlü askeri liderler ve askerler.
Birinci Dünya Savaşı İnsanları (1914 - 1918) Almanya, İngiltere, ABD ve dünyanın geri kalanından Birinci Dünya Savaşı'na katılan başlıca kişiler. David Lloyd George, Woodrow Wilson, Kaiser ve George Clemenceau'yu içerir.
Siegfried Sassoon: "Bir Askerin Bildirisi"
Temmuz 1917'de Siegfried Sassoon'un 'Bir Askerin Bildirisi' bir dizi yerel İngiltere gazetesinde, The Times'da yayınlandı ve ardından Parlamento'da okundu. Sassoon, bu mektubu, Fransa'da Batı Cephesinde Kraliyet Galler Piyadeleri'nde Kaptan olarak hizmet ederken aldığı Edinburgh'daki Craiglockhart Hastanesinde aldığı yaraların iyileşmesi sırasında Komutanına yazdı. Hastanedeyken Sassoon, Bertrand Russell da dahil olmak üzere birçok pasifistle tanıştı. Ayrıca şair ve memur Wilfred Owen ile tanıştı.
Sassoon mektubunda, hükümetin savaşı gereksiz yere uzattığını iddia etti.
Mektup, üst sınıflarda, hükümette ve gazetelerde infial yarattı. Birçoğunun özel olarak düşündüğünü, ancak topluluk içinde söylemekten korktuklarını söyledi. Sassoon varlıklı bir ailedendi ve madalyalı bir savaş kahramanıydı ve bir subay ve madalyalı savaş kahramanı olarak medyanın ve hükümetin yaratmaya çalıştığı pasifist/vicdani retçi imajının tam tersiydi.
Sassoon'un bir Askeri Mahkemeye tabi olması bekleniyordu, ancak bunun yerine, Savaş Ofisi sağlık kurulunu topladı ve Sassoon'un mermi şoku nedeniyle tıbbi olarak uygun olmadığını ilan etti. Sağlık kurulu için Liverpool'dayken Sassoon Askeri Haç'ından kurdeleyi Mersey'e attı. Sağlık kurulunun kararı, Sassoon'un zihinsel sorunlar nedeniyle mazur görülebileceği için olumsuz tanıtımı sınırlamayı başardı. 1917'de zihinsel sağlık sorunlarından muzdarip bir kişi damgalandı ve ağır ayrımcılığa uğradı.
Sassoon 1918'de cepheye geri dönmesine rağmen, böyle bir katliamın bir daha asla olmayacağı ve modern bir toplumda şovenizmin yeri olmadığı görüşündeydi.
Sassoon'un eylemlerine modern paralellikler, Veterans for Peace UK üyeleri tarafından gerçekleştirilen eylemlerdir. Örneğin, SAS Askeri Ben Griffin, Irak'taki savaşa geri dönmeyi reddetti ve Komutanına yasadışı bir savaşta savaşmanın yanlış olduğunu ve hizmet ettiği ABD özel kuvvetleri komutanlığı tarafından uygulanan taktiklerin temelde yanlış olduğunu bildirdi.
VFP UK üyeleri, Sassoon'un Temmuz 2015'te Downing Caddesi'nin dışında yaptığı gibi, Sassoon'un reddettiği aynı şovenizmi reddederek madalyalarını attı.
Sassoon'un tam açıklaması:
"Bu açıklamayı askeri otoriteye kasıtlı bir meydan okuma eylemi olarak yapıyorum, çünkü Savaşı sona erdirme gücüne sahip olanlar tarafından kasıtlı olarak uzatıldığına inanıyorum. Ben bir askerim, askerler adına hareket ettiğime ikna oldum. Savunma ve kurtuluş savaşı olarak girdiğim bu savaşın artık bir saldırı ve fetih savaşı olduğuna inanıyorum. Ben ve asker arkadaşlarımın bu Savaşa girme amaçlarının, bilgimiz olmadan değiştirilmelerini imkansız kılacak kadar açık bir şekilde belirtilmesi gerektiğine ve bu yapılmış olsaydı, harekete geçen nesnelerin olduğuna inanıyorum. artık müzakere yoluyla ulaşılabilir olurduk.
Askerlerin acılarını gördüm ve bunlara katlandım ve artık kötü ve haksız olduğuna inandığım amaçlar için bu acıların uzatılmasına taraf olamam.
Savaşın askeri idaresini protesto etmiyorum, ama savaşan adamların uğruna feda edildiği siyasi hatalar ve samimiyetsizlikleri protesto ediyorum.
Şu anda acı çekenler adına, onlara uygulanan aldatmacaya karşı bu protestoyu yapıyorum. Ayrıca, evdekilerin çoğunluğunun, paylaşmadıkları ıstırapların devamına ilişkin olarak gördükleri ve idrak etmek için yeterli hayal gücüne sahip olmadıkları duygusuz kayıtsızlığı ortadan kaldırmaya yardımcı olabileceğine inanıyorum.'
İçindekiler
Sassoon, Batı Londra'daki Hammersmith'te Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi ve yakınlarda Shepherd's Bush'ta yaşadı. [5] Annesi Betty (Bellin) (1900–1997), [6] [7] bir Aşkenazi Yahudisi, [8] 1900 yılında Londra'nın Doğu Yakası'ndaki Aldgate'de doğdu. Sassoon, yine de hayatının en iyisini yapmaya karar verdiğini yazıyor. [6] Ailesi, o zamanlar yaygın olan antisemitizm ve pogromlardan kaçmak için 1880'lerde Ukrayna'dan İngiltere'ye göç etmişti. [6] Sefarad Yahudisi olan babası Jack Sassoon [8] Yunanistan'ın kuzeyindeki Selanik'te doğdu. [6] 1925'te tanıştılar ve 1927'de evlendiler. Daha sonra bir Yunan Yahudi topluluğu içeren Shepherd's Bush'a taşındılar. [6] Sassoon'un 46 yaşında kalp krizinden ölen Ivor adında küçük bir erkek kardeşi vardı. [9]
Babası, Vidal üç yaşındayken başka bir kadın için aileyi terk etti. [6] Annesi artık aileyi geçindiremez hale geldiğinden, yoksulluğa düştüler ve tahliye edildiler, aniden evsiz kaldılar. [6] Annesinin ablasının yanına taşınmak zorunda kaldılar. Orada teyzesi ve üç çocuğuyla iki odalı bir apartmanı paylaştılar. Yedi kişinin yaşadığı küçücük dairede ne banyo ne de içeride tuvalet vardı, bu da onları diğer üç aileyle dışarıdaki kat tuvaletini paylaşmaya zorladı. Dondurucu havalarda kullanmak için sık sık sıraya girdiğini hatırlıyordu. Çatıları da dökülüyordu, bu da yağmurun içeri akmasına izin veriyordu. Sassoon, "Pencerelerimizden tek görebildiğimiz sokağın karşısındaki apartmanın griliğiydi" diyor. "Çirkinlik her yerdeydi." [6]
Bekar bir ebeveyn olarak yoksulluk nedeniyle, annesi sonunda Sassoon ve küçük erkek kardeşini bir Yahudi yetimhanesine yerleştirdi ve orada yedi yıl [10], annesi yeniden evlendiğinde 11 yaşına gelene kadar. [11] Annesinin onları ayda sadece bir kez ziyaret etmesine izin verildi ve onları dışarı çıkarmasına asla izin verilmedi.
Eğitim Düzenle
Yaklaşık bin çocuklu bir Hıristiyan okulu olan Essendine Yolu İlkokuluna gitti. Sık sık sınıf arkadaşları tarafından "Yid" olarak ya da "Bütün Yahudilerin burunları uzun" sloganlarıyla alay edildi. [6] Okuldaki en gururlu günlerinden biri, tüm okulların katıldığı bir yarışmada 100 yarda koşusunu kazanmasıydı. "Kazanma dürtüsü beni hiç terk etmedi" diye yazıyor. [6]
Ancak, zihinsel aritmetik dışında çoğu derste berbat notlarla "çok kötü bir öğrenci" olduğunu söylüyor. Bir zihinsel aritmetik seansından sonra ustası alaycı bir şekilde, "Sassoon, cehalet dönemleri arasında zeka boşlukları olduğunu görmek bir zevk." dedi. [6] Yerel sinagog için gönüllü bir koro çocuğu olarak çalışmaya başladı ve bu da ona cumartesi günleri gelen annesini görme şansını verdi. [6]
Sassoon ve okuldaki diğer çocuklar, 3 Eylül 1939'da İkinci Dünya Savaşı başladıktan sonra tahliye edildi. O on bir yaşındaydı. "Bu asla unutmayacağım bir tarih" dedi. "Aniden kardeşim, ben ve tüm yetim kardeşlerimiz yüz binlerce çocukla birlikte Londra'dan taşınan trenlere bindik." [6] O ve erkek kardeşi, bin kişilik küçük bir köy olan Holt, Wiltshire'a götürüldü." [6]
İlk işler Düzenle
Londra'ya döndükten sonra 14 yaşında okulu bıraktı ve kurye olarak çalıştı. Savaş, Londra'nın hâlâ bombalandığı ve onu yer altı sığınaklarında uyumaya zorlayan tüm gücüyle devam ediyordu. Çalışma saatlerinde Londra'nın merkezinden rıhtımlara mesaj taşırken "Ceset ve kan görmeye, ıstırap çığlıkları duymaya alıştım" dedi. [6]
Annesinin ısrarı üzerine onu kuaför çıraklığına sokmaya çalışmışlar, annesi ise amacının profesyonel bir kuaför olmak olduğunu söylemiş. [6] Ancak, kendini bir futbolcu, mükemmel olduğu bir spor olarak gördü. "Kendimi saçlarımı geri taradığımı ve yaşamak için silindirleri sardığımı hayal edemezdim." [6] [11] [12]
Onu tanınmış bir stilist olan Adolph Cohen'in kuaför okuluna götürdüğünde, iki yıllık bir program olduğu ve karşılayabileceklerinden çok daha pahalıya mal olacağı söylendiğinde hemen hayal kırıklığına uğradılar. Salondan çıkarlarken, "Annem çok perişan görünüyordu," dedi. "Bayılabileceğini düşündüm." [6] Birkaç dakika sonra, Bay Cohen onları salona geri çağırdı ve ona, "Görünüşe göre çok iyi bir terbiyelisiniz genç adam. Pazartesi başlayın ve maliyeti unutun" dedi. Annesi sevinçten ağlamaya başladı. [6]
Savaş zamanı etkinlikleri Düzenle
17 yaşında, İkinci Dünya Savaşı'nda görev yapmak için çok genç olmasına rağmen, Doğu Londra'daki faşist toplantıları bölen bir Yahudi gazileri yeraltı örgütü olan Morris Beckman tarafından kurulan 43 Grubu'nun en genç üyesi oldu. [13] [14] Günlük telgraf Dünya Savaşı'nı takip eden dönemde Sir Oswald Mosley hareketinin "nefret mesajları" yaymasını engellemeyi amaçlayan "anti-faşist savaşçı-kuaför" olarak adlandırıyor. [13]
1948'de, 20 yaşında, Palmach'a katıldı (kısa bir süre sonra İsrail Savunma Kuvvetleri'ne dahil edildi) ve İsrail'in devlet olduğunu ilan etmesinden sonra başlayan 1948 Arap-İsrail Savaşı'nda savaştı. [14] [15] Bir röportajda, İsraillilerle eğitim geçirdiği yılı "hayatımın en iyi yılı" olarak nitelendirdi ve nasıl hissettiğini hatırladı:
2000 yıllık çöküşü düşündüğünüzde ve bir anda yükselen bir millet olduğunuzu düşündüğünüzde, bu harika bir duyguydu. Ülkeyi beş orduya karşı savunan sadece 600.000 kişi vardı, bu yüzden herkesin yapacak bir şeyi vardı. [10]
Sassoon, Mayfair'deki salonunda Raymond Bessone altında eğitim aldı. [16] Sassoon ilk salonunu 1954'te Londra'da açtı [17] şarkıcı-aktris Georgia Brown, arkadaşı ve komşusu, onun ilk müşterisi olduğunu iddia etti. [18]
Sassoon, yeni, daha verimli saç stilleri tasarlama konusundaki niyetini belirtti: "Kuaförlük yapacak olsaydım, bir şeyleri değiştirmek istedim. Gereksizleri ortadan kaldırmak ve temel kesim ve şekil açılarına inmek istedim." [19] Sassoon'un çalışmaları arasında geometrik perma ve "Nancy Kwan" saç modelleri yer alıyor. Hepsi modern ve az bakım gerektiriyordu. Sassoon tarafından oluşturulan saç modelleri, geometrik ancak organik şekillerde kesilmiş koyu, düz ve parlak saçlara dayanıyordu.
1964'te Sassoon, klasik "bob kesim"in yeniden yaratılması olan yatay bir düzlemde kesilmiş kısa, köşeli bir saç modeli yarattı. Geometrik saç kesimleri ciddi şekilde kesilmiş gibiydi, ancak etki için saçın doğal parlaklığına güvenerek tamamen cilasızdı. Reklam ve kozmetik yöneticisi Natalie Donay, Sassoon'u Londra'da keşfetmesiyle ve onu 1965'te Madison Avenue'de New York City'deki ilk salonunu açtığı Amerika Birleşik Devletleri'ne getirmesiyle tanınır. [21]
1966'da 1920'lerin film yıldızı Clara Bow'un kısa kesilmiş saçlarından esinlenerek Emanuel Ungaro için tasarımlar yaptı. Yönetmen Roman Polanski onu 1968'de Londra'dan Hollywood'a 5.000 $'a (2020'de 37.000 $'a eşdeğer) getirmişti. Rosemary'nin Bebeği. [3]
1970'lerin başında Sassoon, Los Angeles'ı evi yaptı. [3] 1971'de 30 yaşındaki ikinci komutanı sanat yönetmeni Roger Thompson'ı Sassoon salonunun direktörlüğüne terfi ettirdi ve şakacı bir şekilde "Yirmi beş yıl bir berber koltuğunun arkasında dolaşmak yeterli!" [22] Sassoon'un bir arkadaşı olan John Paul DeJoria, Sassoon'un eski öğrencilerinden biri olan Paul Mitchell ile birlikte Paul Mitchell Systems'ı kurdu. Mitchell, Sassoon'un "dünya tarihindeki en ünlü kuaför" olduğunu söyledi. [3]
Sassoon, 1973'te "Vidal Sassoon" saç bakım ürünleri serisine başladı. [23] Genç ve mücadeleciyken "Terence Stamp ve Vidal Sassoon ile oda arkadaşı olan aktör Michael Caine - eskiden saçlarımı keserdi ve her zaman etrafta pek çok model var" [24] diyerek buna ilham verdiğini iddia etti, "Ona uyurken işine yarayacak bir şeyi olması gerektiğini söyledim. Şampuan ve diğer saç bakım ürünlerini yapması gerektiğini söyledim. " [25] İlham kaynağı ne olursa olsun, Sassoon'un markası dünya çapında satılan şampuanlara ve saç kremlerine uygulandı ve "Eğer sen iyi görünme, Biz [26] Eski salon meslektaşları da Sassoon'un salonlarını satın aldı ve adını kullanma hakkını elde ederek markayı salonlarda Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri'ne genişletti.[3]
El Paso, Teksas merkezli Helen of Troy Corporation, 1980 yılında Sassoon saç bakım ürünlerini üretmeye ve pazarlamaya başladı. [27] 1983'te Richardson-Vicks, Los Angeles merkezli Vidal Sassoon Inc.'i satın aldı.[28] ve Sassoon'un Santa Monica, California'daki kuaför okulunun yanı sıra şirket, şirketin Avrupa'daki işlerini çoktan satın almıştı. [29] Sassoon'un 1982'deki saç ürünleri satışları 110 milyon doları aştı ve gelirlerin yüzde 80'i ABD'de elde edildi. [28]
İki yıl sonra şirket Procter & Gamble tarafından satın alındı. En azından 1990'ların ortalarına kadar danışman olarak kalan Vidal, [29] 2003 yılında, kendi markasının pazarlamasını şirketin diğer saç ürünleri hatları lehine ihmal ettiği iddiasıyla, sözleşmenin ihlali ve dolandırıcılık nedeniyle federal mahkemede dava açtı. Pantene. [30]
Kendini hayırseverliğe adamak için 1980'lerin başında ticari çıkarlarını sattı. 2004 yılına gelindiğinde, Sassoon'un artık adını taşıyan markayla ilişkili olmadığı bildirildi. [3] Bir de kısa ömürlü bir televizyon dizisi vardı. Vidal Sassoon ile Yeni Gününüz, 1980 yılında yayınlandı.
Sassoon, BBC Radio 4'e iki kez konuk oldu Çöl Adası Diskleri, 27 Haziran 1970 [31] ve 9 Ekim 2011'de Nowhereisland sanat projesinde Yerleşik Düşünür iken. [32] Gizemli bir konuktu. Benim Hattım Ne? Mart 1967'de. [33]
Sassoon, 2009 Doğum Günü Onurları'nda Buckingham Sarayı'nda Kraliçe II. Elizabeth tarafından Britanya İmparatorluğu Nişanı (CBE) Komutanı olarak atandı. [34]
Siegfried Sassoon (1886 – 1967)
Siegfried Sassoon, çok farklı iki kültürün ürünüydü; Yahudi babasının Bağdatlı tüccar prensler ailesi ve İngiliz annesinin Thornycroft çiftçi ataları, sonradan heykeltıraş, ressam ve mühendis olmuştu. Üç oğlundan ikincisi, Siegfried beş yaşından önce babasının aileyi terk ettiği ve dört yıl sonra öldüğü Kent'in kırsalında büyüdü. Okul sistemine geç girdikten sonra Siegfried, Cambridge'deki örgün eğitimini tamamlayamadı ve bunun yerine önümüzdeki yedi yıl boyunca kendini şiir, at, kriket ve golfe adadı. Aynı zamanda, onu suç haline getiren bir çağda eşcinselliğiyle de uzlaşmaya başlamıştı.
4 Ağustos 1914'te Savaş ilan edildiğinde Sassoon, önce Sussex Yeomanry'de bir asker olarak, daha sonra Mayıs 1915'te Kraliyet Welch Fusiliers'e transfer olarak, zaten coşkuyla askere gitmişti. Kasım 1915'te Çanakkale'de küçük kardeşinin ölümü, Batı Cephesi ve Fransa'da Robert Graves ile görüşmesi, Savaşa karşı değişen tavrında önemli faktörlerdi. Başlangıçta, Rupert Brooke'un (bkz. 'Absolution' ve 'To My Brother') damarında yazan ateşli bir vatansever, ilk savaş şiirleri koleksiyonu olan 'The Old Huntsman, Mayıs 1917'de yayınlandığında, üslubu ağırlıklı olarak öfkeli hale gelmişti. 'Blighters', 'The One-Legged Man' ve 'Onlar' gibi şiirlerde Birinci Dünya Savaşı'nın en etkili ve tarihsel olarak önemli şairlerinden biri olarak kabul edilen üslubu büyük ölçüde hicivlidir.
Kendisine Askeri Haç ve 'Deli Jack' lakabını kazandıran tehlike karşısında cesur, bazen neredeyse gözüpek hareketlerine rağmen, Sassoon'un Savaşa karşı muhalefeti, Temmuz 1916'da ilk Somme Savaşı'na tanık olduğu için daha da sertleşti. , ardından Nisan 1917'de Arras Savaşı. İkincisinde aldığı bir yaradan nekahat ederken ve Leydi Ottoline Morrell ve pasifist çevresiyle yakın temas içindeyken, o ünlü savaş karşıtı protestosunu yaptı ve bu protesto, Parlamento'da bugün de okundu. Temmuz 1917'nin sonlarında ve ertesi gün The Times'da yayınlandı.
Onu susturmak amacıyla Craiglockhart adlı bir bombardıman hastanesine gönderilen Sassoon, şiiri bu karşılaşmadan derinden etkilenen Wilfred Owen ile temasa geçti. Orada ayrıca kendisini savaşa geri dönmeye ikna eden ünlü psikiyatrist Dr Rivers ile tanıştı. 25. Kraliyet Welch Piyadeleri ile Filistin'de birkaç ay geçirdikten sonra, Sassoon Nisan 1918'de Fransa'ya geri döndü. Yüzbaşı rütbesine terfi etti, önünde siperleri tutarken başından yaralandığı Temmuz 1918'e kadar Bölüğüne komuta etti. Aziz Venant'ın.
Sassoon'un İngiltere'ye dönüşü, 'Temel Detaylar', 'Önemli mi?', 'Zafer' de dahil olmak üzere savaş tacirleri hakkındaki en etkili hicivlerinin çoğunu içeren ikinci savaş şiirleri koleksiyonu Counter-Attack'ın yayınlanmasıyla aynı zamana denk geldi. Kadınlar' ve 'General':
General, "Günaydın, günaydın!" dedi.
Geçen hafta hatta giderken onunla karşılaştığımızda.
Şimdi gülümsediği askerlerin çoğu öldü,
Ve asasını beceriksiz domuzlar için lanetliyoruz.
Harry, Jack'e, "Neşeli eski bir kart," diye homurdandı.
Tüfek ve paketle Arras'a doğru ilerlerken.
* * *
Ama saldırı planıyla ikisi için de yaptı.
Bu şiirde öfke, askerlerin kaderinden doğrudan sorumlu olanlara odaklanır. Bu kısa ama son derece etkili hicvin tohumu, Sassoon'un Arras'a yaptığı yolculukta, 2. Maxse. Şiirde, şüphelenmeyen askerlerin Generallerinin blöf yürekliliğine yönelik övgüsü, tıpkı konuşmasının askerlerin neşeli argosuyla çelişmesi gibi, onun beceriksizliğinin sonuçlarıyla tam bir tezat oluşturuyor. Onları hem kişiselleştiren hem de kişiliksizleştiren jenerik isimlerin - 'Harry' ve 'Jack' - kullanımı ve General'in esintili bir şekilde tekrarlanan selamlaması, Harry'nin ironik yorumu ve acımasız sonla birlikte, durumu daha söylemsel bir parçadan çok daha canlı bir şekilde aktarıyor. Beklenmedik bir şekilde sonuç kafiyeli beyiti takip eden konuşma dili "her ikisi için de yaptı", örtmecesi için daha da şok edici. Bu, Sassoon'un bazı akıl hocalarının karşı çıktığı orijinal "ikisini de öldürdü"sinden bile daha etkilidir.
Sassoon için, Temmuz 1918'de Fransa'dan ayrıldığında gerçekten sona ermişti, ancak teknik olarak, Londra Gazetesi'nin emekliliğini ilan ettiği 11 Mart 1919'a kadar süresiz hastalık izninde orduda kaldı. Daha sonra, esas olarak bir savaş şairi olarak bilinmeye karşı çıktı, ancak başlangıçta adını yapan materyali sonsuz bir şekilde geri dönüştürmekti. Karşı Saldırı'nın yayınlanmasından on yıldan kısa bir süre sonra, ününü pekiştirecek bir düzyazı üçlemesi için Savaş'a geri dönecekti: Bir Tilki Avcısının Anıları (1928), Bir Piyade Subayının Anıları (1930) ve Sherston's Progress (1936). Ve bu tamamlandığında, üç ciltlik otobiyografisinde, The Old Century (1938), The Weald of Youth (1942) ve Siegfried's Journey'de (1945) üçüncü kez aynı malzemeye geri döndü. Önemli bir şekilde, Savaş deneyimlerine dayanmayan dördüncü bir cilt tamamlanmadan bırakıldı. Sanki bir zaman tüneline yakalanmış gibi, Sassoon hayatının o belirli bölümünü işinde yeniden yaşamak için kompulsif bir ihtiyaç duymuş gibi görünüyor.
Savaşın Sassoon'u hem yarattığı hem de yok ettiği söylenebilir. Şair olmaya kararlı, ancak net bir yön duygusu olmayan genç bir adam olarak, ona bir konu olduğu kadar, bu konuyu unutulmaz bir dizeye dönüştürmek için deneyim ve tutku da vermişti. Ve yine yön duygusunu kaybetmiş görünen olgun bir yazar olarak, Savaş onun kurgusal ve otobiyografik nesir üçlemelerinde ileriye giden yolu sağladı. Ancak bu malzeme nihayet tükendiğinde, Sassoon'un yaratıcı dürtüsü de öyle oldu. Başarısız bir evlilik ve tek çocuğu George'un okul ve üniversite için ayrılmasıyla şiddetlenen artan yalnızlık, onu sonunda Roma Katolik Kilisesi'ne götürdü. Orada, son on yılında şiiri için yeni bir konu ve çalkantılı hayatına sakin bir son buldu.
Siegfried Sassoon
Siegfried Sassoon, kendisine kamuoyunda ve eleştirel beğeni getiren I. Dünya Savaşı hakkındaki öfkeli ve şefkatli şiirleriyle en iyi hatırlanır. Pek çok savaş şairinin duygusallığından ve şovenliğinden kaçınan Sassoon, siper savaşının dehşeti ve vahşeti hakkında yazdı ve generalleri, politikacıları ve kilise adamlarını beceriksizlikleri ve savaşı körü körüne destekledikleri için hor gördüler. Aynı zamanda iyi bir romancı ve politik yorumcu olarak biliniyordu. 1957'de Kraliçe'nin Şiir Madalyası ile ödüllendirildi.
Aile serveti Hindistan'da yapıldığı için bazen "Doğu'nun Rothschild'leri&rdquo olarak adlandırılan zengin bir Yahudi ailede dünyaya gelen Sassoon, I. 1906 ve 1916 yılları arasında birkaç ince ciltte özel olarak basılan ilk eseri, küçük ve taklitçi olarak kabul edilir, John Masefield'den (çalışmalarından) büyük ölçüde etkilenir. Nergis Katil bir parodidir).
Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinin ardından, Sassoon, 1915'in sonlarında Fransa'da harekete geçen Kraliyet Galler Piyadeleri ile hizmet etti. Ağır ateş sırasında yaralı bir askeri geri getirmek için bir Askeri Haç aldı. Eylemde yaralandıktan sonra, Sassoon savaş departmanına açık bir protesto mektubu yazdı ve daha fazla savaşmayı reddetti. Mektubunda, "Bu savaşın, onu sona erdirme gücüne sahip olanlar tarafından kasıtlı olarak uzatıldığına inanıyorum" diye yazdı. Bertrand Russell'ın ısrarı üzerine mektup Avam Kamarası'nda okundu. Sassoon'un protestosu nedeniyle askeri mahkemeye çıkarılması bekleniyordu, ancak şair Robert Graves, Sassoon'un kabuk şoku geçirdiğini ve tıbbi tedaviye ihtiyacı olduğunu savunarak onun adına müdahale etti. 1917'de Sassoon hastaneye kaldırıldı.
Karşı Saldırı ve Diğer Şiirler Margaret B. McDowell, Sassoon'un en iyi savaş şiirlerinden bazılarını topluyor, bunların hepsi "sert derecede gerçekçi ağıtlar veya hicivler", diyor Margaret B. McDowell. Edebi Biyografi Sözlüğü. Daha sonraki koleksiyon Siegfried Sassoon'un Savaş Şiirleri 64 savaş şiirini içeriyordu, bunların çoğu Sassoon yaralarından kurtulurken hastanedeyken yazılmıştı. Sassoon'un şiirine halkın tepkisi şiddetli oldu. Bazı okuyucular şairin çok az vatanseverlik gösterdiğinden şikayet ederken, diğerleri şok edici derecede gerçekçi savaş tasvirini çok aşırı buldu. Pasifist arkadaşlar bile eserindeki şiddet ve grafik detaydan şikayet etti. Ancak İngiliz halkı kitapları satın aldı çünkü en iyi şiirlerinde Sassoon, siper savaşı hissini ve İngiliz askerlerinin hiç bitmeyecekmiş gibi görünen bir savaş için bıkkınlığını yansıtıyordu. ldquoSavaş şiirlerinin dinamik kalitesi,&rdquo Times Edebi Eki, &ldquo, onların sinizmlerinin altında yatan duygu yoğunluğundan kaynaklanıyordu.&rdquo &ldquoİngiliz şiir tarihinde&rdquo,&rdquo McDowell, & ldquo[Sassoon] öncelikle I. &rdquo
Savaştan sonra Sassoon, İşçi Partisi siyasetine dahil oldu, pasifizm üzerine dersler verdi ve yazmaya devam etti. Bu dönemin en başarılı eserleri, otobiyografik romanlar üçlemesiydi. George Sherston'ın Anıları. Bunlarda, savaş zamanı deneyimlerinin isimleri dışında çok az değişiklikle, az kurgulanmış bir açıklama yaptı, bunları savaştan önceki ülke yaşamına dair nostaljik anılarıyla karşılaştırdı ve pasifist duygularının büyümesini anlattı. Bazıları, özellikle ilk iki Sherston romanı olmak üzere, Sassoon'un en iyi eserinin düzyazısı olduğunu iddia etti. Bir Tilki Avcısının Anıları için bir eleştirmen tarafından tarif edilmiştir Springfield Cumhuriyetçi &ldquoa tamamen taze ve keyifli içerikli bir roman&rdquo ve Robert Littrell kitapçı ona &ldquoa tekil ve garip bir şekilde güzel bir kitap dedi.&rdquo
Bu kitabın devamı da iyi karşılandı. NS yeni devlet adamı eleştirmen aradı Bir Piyade Subayının Anıları &ldquoa yoğun ve hassas insanlık belgesi.&rdquo Times Edebi Eki, Sassoon'un ölümünden sonra bir eleştirmen şunları yazdı: "Onun gerçek bir başyapıtı, Bir Piyade Subayının Anıları &hellip sürekli tazedir. Kendini incelemesi samimi, eleştirel ve mizahi. &hellip Sassoon bunu tutarlı bir şekilde yazmış olsaydı, gerçek bir şahsiyet olurdu. Haliyle İngiliz edebiyatında neredeyse tesadüfen ondan büyük bir eser var.&rdquo
Sassoon'un Viktorya dönemi romancısı ve şairi George Meredith'in eleştirel biyografisi de benzer şekilde olumlu bir tepki aldı. Bu ciltte, Meredith hakkında çok sayıda anekdot anlattı ve onu hem bir insan hem de bir yazar olarak canlı bir şekilde tasvir etti: "Okur, büyük bir yazarın yakın komşularından biri haline geldiği duygusuyla kitabı bırakır," diye yazdı G.F. Hangisi içinde New York Herald Tribune Haftalık Kitap İncelemesi. Bazıları yazıyı dikkatsiz bulsa da, kitabın kritik bölümleri de övüldü. Fakat New Yorklu eleştirmen, Sassoon&ldquos &ldquotaze ve canlı edebi eleştiri&rdquo kaydetti ve Times Edebi Eki &ldquoMr. Sassoon bize bir şairin içgörü yoğunluğu ile düşünülmüş, ustaca biyografi şeklinde şekillendirilmiş ve kesinlikle üslup ile yazılmış bir tahminde bulunuyor.&rdquo
1957'de Sassoon Katolik oldu, ancak din değiştirmeden bir süre önce manevi kaygıları yazılarının baskın konusu olmuştu. Bu sonraki dini şiirler genellikle 1917 ile 1920 arasında yazılanlardan belirgin şekilde daha düşük olarak kabul edilir. diziler (Dönüşümünden kısa bir süre önce yayınlanmıştır) bazı eleştirmenler tarafından övüldü. Derek Stanford, Kitaplar ve Kitapçılar, "Şiirler" olduğunu iddia etti diziler bu yüzyılın en etkileyici dini şiirlerinden bazılarını oluşturmaktadır.&rdquo
1981 tarihli bir sayısında Sassoon'un savaş şiirinden bahsetmişken seyirci, P.J. Kavanagh, "Bugün, her zaman oldukları kadar doğru görünüyorlar, nasıl daha iyi olabileceklerini görmenin zor olduğunu" iddia etti. Şiir İncelemesi: &ldquoKişi şiirinde, büyüklüğü henüz fark edilmemiş çok büyük bir yeteneğin yavaş, huzursuz olgunlaşmasını deneyimleyebilir. &hellip O, neslinin gerçekten vazgeçemeyeceğimiz birkaç şairinden biridir.&rdquo
Sassoon, 1967'de mide kanserinden öldü. Makaleleri Cambridge Üniversitesi'nde tutulmaktadır.
Eski Dünya Savaşı Tarihi ve Bilgisi
Birinci Dünya Savaşı'nın en unutulmaz şiirleri, diğer şeylerin yanı sıra, savaşın bireysel ruh üzerindeki yıkıcı etkilerinin kanıtıydı. Natüralizmlerinin tüm şok edici açıklığına rağmen, son derece öznel kaldılar. Bu anlamda, Alman Ekspresyonist resimlerinin edebi akrabalarıydılar: kamusal bir amacı olan kişisel korku ifadeleri: evdeki halinden memnun burjuvazinin yemek tabaklarında, havuçlar ve seçilmiş dana eti arasında, Flanders çamurundan dilimler sunmak. Bastırılmış bir iltihaplı öfkeyle beslenen bu tür resimler ve şiirler, memleketi çekirdeğe kadar salladı.
Hendeklerin hayvani ortamında hayatta kalma mücadelesi her şeyi o kadar tüketiyordu ki, daha geniş, daha nesnel bir bakış açısı söz konusu bile olamazdı. Savaştan on yıl sonra ortaya çıkan savaşın en büyük romanlarının aksine, en büyük savaş şiirleri - en bariz isimlerini vermek gerekirse Sassoon, Owen, Rosenberg ve Gurney tarafından - savaşın kendisi sırasında yazılmıştır. Henüz gençliklerinde olan şairler tarafından bırakın böyle özgünlük ve sanatkârlık bir yana, bu koşullar altında yazılmış olmaları bile bir mucizedir.
Büyük Savaş, Romantizmden geriye kalan kalıntıların mezarlığı olarak tanımlandı ve bu savaşın büyük şairleri, dilini son romantik süslerinden arındırmakla haklı olarak itibar kazandılar. Yine de, bir yüzyılın uzun bakış açısından, şairlerin kendileri giderek artan bir şekilde kendi başlarına Romantik figürler olarak görünürler: inatçı bir meydan okuma, yok olmayı reddeden, modern savaşın uçsuz bucaksız, gelişmemiş zemininden tüm olasılıklara karşı ortaya çıkan bireyler olarak. Modernizmin diline hizmetleri ne olursa olsun, bu tür şairlerin daha kalıcı değeri, kişisel olmayan, her şeyi tüketen savaş karşısında indirgenemez bireyselliklerinde - söndürülemez insan ruhunu somutlaştırmalarında yatmaktadır.
Ancak bu paradigma, John Allan Wyeth'i takdir etmemize yardımcı olmayacaktır. Şiirlerinin içerdiği öfke ya da ıstırap ne olursa olsun, görünmez olacak kadar bastırılırken, kişiliği yüceltme noktasına kadar sınırlandırılmıştır. O hiçbir şekilde Romantik bir meydan okuma figürü veya ıstırabın tekil sesi değildir. Wyeth'te bulduğumuz şey, aynı zamanda sanat ve beşeri bilimlere de batmış bir istihbarat subayının eğitimli gözü ve kulağına sahip keskin bir gözlemcidir. Tam olarak savaşın ortasında olmadığı ve asla siperlerde olmadığı için daha soğuk, daha nesnel bir bakış açısını koruyabiliyor. Wyeth'e, yok olma karşısında unutulmaz acı ifadeler için değil, perspektif ve kesin ayrıntı, incelik ve nüans için gidiyoruz. Sofistike bir biçim ve teknik ustalığıyla birleşen bu nitelikler, Wyeth'i tamamen kendine ait bir kategoriye yerleştirir. Ayrıca Wyeth'in seksen yıllık ihmalini açıklamak için uzun bir yol kat ediyorlar. Özellikle Owen ve Sassoon'un sıkıştırılmış öfke şiiriyle karşılaştırıldığında, Wyeth'in soneleri tüm teknik ustalıklarına rağmen kendilerine çok az dikkat çekerler. Yıkım ve ölümle ilgili açık tanımlarında bile, soğukkanlılıkla doğru ve tarafsızdırlar. Askere alınmış adamlar arasında kulak misafiri olan konuşmalarda kuşkusuz ironi ve biraz da mizah var, ancak Wyeth'in soneleri, en kasvetli anlarında bile okuyucunun boğazını sıkmıyor.
Wyeth'in 1928'de ortaya çıktığı zaman, savaş şiirinin kanunu aşağı yukarı sabitti. Siperlerde geçen bitmez tükenmez dört yılın acı meyvesi, son derece trajik ve derinden dokunaklıydı. Karşılaştırıldığında, hiçbiri siperde olmadan en fazla altı ay savaşan Johnny-son zamanlarda Amerikalıların şiiri yavandı. İngiliz ve Amerikan savaş şairleri arasındaki farka ilişkin bu görüş sarsılmazdı, çünkü büyük ölçüde doğruydu. Bir Amerikalı tarafından yeni keşfedilen hiçbir savaş şiiri kitabı, özellikle de savaştan on yıl sonra yazılmış olanı, onu değiştirmeyecekti. Wyeth'in soneleri hiçbir zaman hak ettikleri ilgiyi görmediler çünkü zamanlamaları tamamen yanlıştı. İngiliz şairler, Amerikalı akranlarından daha uzun, daha korkunç ve daha korkunç bir savaş görmüşlerdi ve 1928'de bu konuda söylenecek her şeyi fiilen söylemişlerdi. 1928'de kimse dinlemiyordu.
Romancılar için durum farklıydı, çünkü romanların filizlenmesi ve olgunlaşması daha uzun sürer ve savaşın en büyük romanlarının hepsi bu sıralarda çıktı. Savaş sırasında kimse büyük romanlar beklemiyordu. Onlar da harika bir şiir beklememiş olabilirler, ancak Sassoon ve Owen'dan aynı şeyi aldılar.Her iki şairin biyografileri de etkiyi artırmıştır. Owen'ın ateş altındaki cesareti, ölümünden sonra Askeri Haç ile ödüllendirilecek ve Mütareke'den birkaç gün önce eylemde ölümü - Sassoon'un işgal altındaki bir sipere tek başına baskın yapması, savaş çabalarını alenen kınaması ve müteakip hapsedilmesi bir psikiyatri hastanesinde (o ve Owen'ın ilk tanıştığı yer), her iki şairi de efsaneye dönüştürdü. Kendilerinden sonra gelen şairler ise bir ölçüye varmayı umamazlardı. Sassoon ve Owen'ın şiirleri, savaş edebiyatını o kadar temelden yeniden tanımladı ki, takip edilecek hiçbir eser karşılaştırmadan kaçamazdı. Savaş edebiyatını değerlendirme kriterleri sıfırlanmıştı ve bu kriterlerle Wyeth'in şiirleri yalnızca çok az dikkat çekmeyi hak ediyordu - tam olarak aldıkları şey buydu.
Wyeth'i dikkate alan ilk önemli eleştirmen Dana Gioia, Wyeth'in tekniğinin modernist yönlerine odaklandı. Wyeth'in modernist poetika tarihinde önemli olup olmadığı henüz belirlenmedi, ancak yerleşik savaş şairlerinin hiçbirinin modernist olarak bir önemi yok. İlk nesil modernist şairlerin hepsi daha yaşlıydı ve hepsi savaş sırasında ülke cephesindeydi. Savaş şairlerinin kendileri de reşit oldukları gibi savaş tarafından tüketilmişlerdi. Hiçbirinin günün belli başlı estetik sorunlarının peşine düşmeye vakti yoktu ve savaştan sağ kurtulanlar, önceki nesil Eliot, Pound ve Yeats'i ya da yukarı-ve'yi o kadar meşgul etmiş olan modernizmin soyut sorunlarına çok az ilgi gösterdiler. - Auden ve çevresinin gelecek nesli. Temelde hepsi Gürcü olan İngiliz savaş şairleri daha basit, daha temel gerçeklerle ilgileniyorlardı ve bu nedenle şiirleri daha muhafazakar ve gelenekseldi. Yıllarının ötesinde yaşlanmışlar ya da tamamen kırılmışlardı. İyileşme ve restorasyonla, felaketten önce olduğu gibi dünyadan ellerinden geleni kurtarmakla ilgileniyorlardı. Et ve kan savaşlarına akıl almaz maliyetlerle katlanarak, estetiğin soyut savaşlarını başkalarına bıraktılar.
Bir Amerikalı olarak Wyeth, savaşa geç geldi ve -genel kurmaydaki konumuyla korunan- İngiliz yurttaşlarının çoğunun maruz kaldığı türden bir zarardan kaçtı. Yine de sıradan bir masa jokeyinden çok uzaktı. Ön cephedeki birimlere istihbarat sağlayan bir kurye olarak, hava bombardımanına ve top ateşine dayanacak ve gözlerini gazla yakacak kadar yaklaştı. Bir keresinde, makineli tüfek ve topçu ateşi menzili içinde, bir grup zayiatı, karanlıkta kırık bir ülke boyunca bir saha istasyonuna götürdü. Tümen tercümanı, istihbarat subayı ve kurye olarak Wyeth, savaştaki payını ilk elden ve perde arkasında gördü ve çoğu kişiden daha keskin bir şekilde kavradı.
Wyeth zeki bir tanıktı. Yukarıdan fırlayan gaz mermilerinin sesinden, barbut oynayan askerlerin pervasız şakalarına, harap bir köyde ölü adamların uçuşan parfümüne kadar her şeyle ilgili açıklamaları, savaş literatüründeki herhangi bir şey kadar parlak ve kesindir ve bu tür ayrıntıların onun üzerinde bıraktığı derin etkinin kanıtı.
Sıçanlar gıcırdıyor ve her yerde kabaca tırmalıyor.
Gece neredeyse kör. . . Bir şey dağıtır
sersemliğim, beni gıcırtılı bir heyecanla uyandırıyor
yağmurluğumun cebini yemiş bulmak için.
Vücudum paramparça bir büyü ile süpürüldü
korkunun—kalbini kurşun gibi yapan korku,
boğazınız hastalanır ve bağırsaklar sürünür
ve karnınızda canlı şeyler gibi kaydırın.
Yanmış uçağın etrafında, tırmıkla hediyelik eşyalar,
bir kalabalık, boğuk bağırışlar ve nefes nefese gülümsemeler...
"Hey, orayı itip kakmayı bırak."
—“Piç piçi gördüm, elbette—koruma altında—
on altı - o lanet olası bir çocuktan başka bir şey değil!"
Silahlar parlıyor ve çarpıyor. Yıldızlar ateşi parlak yakar.
İleride alçak beyaz bir sırt ve buruşmuş ses
Hırıltılı bir kroon
üzerimizde tekerlekler—hızlı parıldayan izleyiciler uçuyor
soluk bir projektörden aşağı ve zemin boyunca
bombalar ışıkla dumanlı sarı atışa dönüşür.
Archies kaba bir gürültüyle patlak verir.
Baskını yargılamak için bodrum merdivenlerinde bekliyoruz.
Çılgınca makineli tüfekler kekeliyor, sert mermiler yanıyor
Işığın süpürdüğü bulutlarda, uğursuzca yakınlarda,
kıyamet gökyüzünde bir canavar tekerlekleri
ve kör edici ışınlar yığınının içinden dalar.
Herhangi bir borazan araması için çok karanlık ve geç. . .
kazık hattı boyunca uyanık bir at
inatla ezilmiş balçıkta damgalar.
Bir kabuğun tiz patlamasında uyku parçalandı
beni hayata döndürüyor - Şafak ve ölü
Çığlık atan bir darbeyle bölünen kasvetli sessizlik—bir tane sonra,
her dakika! Adamlar koridor boyunca koşuyor -
Hemingway'deki anlatıcı gibi Silahlara Veda, This Man's Army'den bir yıl sonra ortaya çıkan Wyeth, soyutlamalara veya genellemelere inanmıyor. Ne mutlu vaazlar, ne meşhur gözlemler, ne de sonuçlar sunuyor. Gerçekleri ne olursa olsun, asla sahneye çıkmamışlar, tasvirlerinin titiz detaylarında örtük olarak tutulmuşlardır.
— şuradan yeniden basıldı: Silahın Clangor'undan Önce: John Allan Wyeth'in Birinci Dünya Savaşı Şiiri (Monongahela Kitapları, 2019), BJ Omanson tarafından. İzin alınarak kullanılmıştır. Her hakkı saklıdır.
Sassoon Soyadı Anlamı, Tarihçesi ve Kökeni
Sassoon ben Salih ve ailesi, Irak Yahudileri, 1800'lerin başında Bağdat paşalarının baş hazinedarlarıydı.
Oğulları David Sason yeni ve düşmanca bir validen kaçtı ve ailesiyle birlikte 1832'de Hindistan'ın Bombay kentine geldi. Mumbai'de Hindistan, Burma, Malaya ve Doğu Asya'da çeşitli şubeler kurarak büyük bir uluslararası iş kuruluşu kurdu. Zenginliği ve cömertliği meşhurdu ve işi, Şanghay'daki Bund'daki Sassoon Evi'nin önemli bir dönüm noktası haline geldiği Çin'e ve ardından İngiltere'ye kadar uzandı.
Çin'deki Sassoon'un çıkarları, Birinci Dünya Savaşı sırasında bir uçak kazasında sakat kaldıktan sonra 1923'te Şanghay'a gelen Victor Sassoon'a geçti. Yine de müthiş bir iş adamıydı ve kısa süre sonra Şanghay'da emlak kralı olarak tanındı.
“Victor, Bund'daki Sassoon House'un tepesinde, yarı ahşap bir av köşkünde ve 360 derecelik manzaralı bir dairede yaşıyordu. Noel Coward yazdı Özel Hayatlar kırk sekiz saat içinde Sassoon'daki Cathay Hotel'de bir hafta sonu için gripten yatarken."
Victor Sassoon, 1948'de Şanghay'daki hisselerini satıp Bahamalar'a taşınana kadar Çin'de kaldı (Hong Kong'daki Sassoon Yolu onun adını aldı). İngiliz ilgi alanları, atının Newmarket yakınlarındaki yarış ahırları etrafında dönüyordu.
İngiltere . David'in oğlu Albert, babasının Bombay'daki işini sürdürdü. Esasen onun katkıları sayesinde, o zamanlar Galler Prensi olan Edward'ın devasa bir heykeli oraya dikildi. 1872'de şövalye ilan edildi ve ertesi yıl Londra şirketi ona şehrin özgürlüğünü verdi ve bu özgürlüğü alan ilk Anglo-Hintli oldu. Albert'in oğlu Edward 1899'da İngiliz milletvekili oldu. Koltuk daha sonra oğlu Philip tarafından 1912'den 1939'daki ölümüne kadar miras kaldı.
Başka bir oğlu Sassoon David Sassoon, 1858'de Londra'ya taşındı ve kısa süre sonra bu şehrin başlıca tüccarları arasında önemli bir yer işgal etti:
- soyu, inancının dışında evlendiği için mirastan mahrum bırakılan Alfred Sassoon'a ve Siegfried Sassoon, Birinci Dünya Savaşı'nın şairi.
- ve inancının dışında evlendiği için de reddedilen kızı Rachel'a. Kocası, zengin bir finansör olan Frederick Beer'di. Vasiyetinde, yeğeni Siegfried'e Wiltshire'daki Haytesbury House'daki evini satın almasını sağlayan cömert bir miras bıraktı.
Sonra gelen çizgi vardı David Sason, bir Yahudi el yazması
Oğlu Süleyman ve torunları İshak ve Davut'un haham olduğu bilinen koleksiyoncu.
Bu Sassoon ailesinin dışında, İngiltere'de yaşayan birkaç Sasson ve Sassoon ailesi daha vardı. Yunan Yahudi kökenli Nathan Sassoon, bir aileyi terk etti. Vidal Sason 1960'ların ünlü kuaförü olacaktı.
Amerika. Brooklyn, Suriyeli/Iraklı Yahudilerin yuvası olmuştur ve birçok Sason'un bulunduğu yer burasıdır. En bilineni Steve Sason Eastman Kodak için çalışırken dijital kamerayı icat eden kişi.
Sason Çeşitleri
David Sassoon ve Afyon Ticareti. David Sassoon, 1832'de Bombay'a geldiğinde 40 yaşındaydı. Başlangıçta Ortadoğu'daki bağlantılarını kullanarak İngiliz Doğu Hindistan Şirketi için aracılık yaptı. 1842'de İngilizler, Çin İmparatoru ile Nanking Antlaşması'nı imzaladılar ve Çin pazarını afyon ticareti için açtılar. David Sassoon, oğullarını ticaretten kâr elde etmek için Kanton, Şanghay ve Hong Kong'da ofis açmaya gönderdi.
Bir tür üç yönlü akış ortaya çıktı. Sassoonlar önce Çin'den Çin'e Hint ipliği ve afyon ihraç edecek, İngiltere'ye çay ve ipek, İngiltere'den Hindistan'a tekstil ürünleri ihraç edeceklerdi. Afyon Malwa bölgesinde yetiştirildi. Sassoonlar, Malwa afyon mahsulünü finanse etmek için bankacılar olarak hareket ettiler ve Malwa afyonda halihazırda kurulmuş bir bayi grubuna ilerleme kaydettiler. Aslında, ekin ekilmeden önce ürünü satın aldılar.
David Sassoon'un başarısının başlıca nedeni muhtemelen oğullarını kullanmasıydı. David İngilizce konuşmasa da, oğulları dili öğrendi ve Batılı giyim tarzlarını da benimsedi. David Sassoon 1864'te Bombay'da öldü. Sekiz oğlundan altısı sonunda şehri terk etti ve kısa süre sonra Bombay'da birkaç Sassoon kaldı.
David Sassoon, El Yazması Koleksiyoncusu. Albert Sassoon bir gün 34 yaşındaki bekar üvey kardeşi Solomon Sassoon'un Albert'in torunu Pircha (Flora) Gabbai ile evlenmek istediğini söylediğinde şaşırmıştı. Albert bu fikri sevdi. NS şidduch ayarlandı ve çiftin üç çocuğu oldu, ortanca çocukları, 1880'de oğulları David doğdu.
Genç David, bir gün sekiz yaşındayken oyuncak uçurtmasını genç bir çocukla onun Arapça çevirisini içeren nadir bir basılı kitapla takas ettiğinde anne babasını şaşırttı. Ruth'un Kitabı Hindistan'da yaşayan Bağdadi Yahudiler için yazılmıştır. Bu ticaret, yaşamı boyunca Yahudi kitaplarını ve el yazmalarını toplama arayışının ilk ürünü olacaktı. Seforim'i toplamaya olan ilgisi, babasını on dört yaşında kaybetmenin acısını hafifletmeye yardımcı olmuş olabilir.
David, Sassoon kuzenleri gibi Eton'da eğitim görmek yerine, Kuzey Londra'daki bir yeşivaya gönderildi. Öğrenciyken tüfek kullanmayı öğrenmiş olmasına rağmen, kötü sağlığı onu savaşa gitmekten kurtardı. Bunun yerine İngiliz Donanması, İbranice ve Arapça belgeleri tercüme etmesi ve Orta Doğu'da ele geçirilen mesajların şifresini çözmesi için onu tuttu.
David oldukça gelişti talmid chochom ve hayatını Seforim'i toplamaya adamaya karar verdi. Onun açıklamasında Ohel David, onun iki ciltlik bir kataloğu Seforim 1931'de bastığını, yazmanın ya da bir kitap edinmenin Mitzva'sını gözlemlemek istediği için büyük bir kütüphane kurduğunu söyledi. Sefer Tevrat mitsva'yı tüm dini literatürü kapsayacak şekilde genişleterek. Yemen, Almanya, İtalya, Suriye, Çin ve Himalayalar'a el yazmaları ve eski eserler aramak için yoğun bir şekilde seyahat ederdi. Seforim.
David Sassoon 1942'de vefat ettiğinde kütüphanesinde yaklaşık 1.300 parça toplamıştı. Ne yazık ki koleksiyon, 1975'te Zürih'te başlayan bir dizi Sotheby müzayedesinde satıldı.
Siegfried Sason. Eski Sefarad soyadı Sassoon, güzel görünümleri, askeri cesaretleri, spor sevgileri, ayrı alanlardaki ihtişamları ve uzun ömürleri dışında pek az ortak noktası olan iki İngiliz tarafından paylaşıldı.
Yaşlı Sassoon, Siegfried, subay olarak hizmet ettiği, bir erkek kardeşini (Gelibolu'da) ve bir gönül dostunu (Wilfred Owen) kaybettiği ve kazandığı Birinci Dünya Savaşı'nın önde gelen şairlerinden ve en ateşli eleştirmenlerinden biriydi. bir Askeri Haç.
1886'da, aslen Iraklı Yahudiler olan son derece zengin tüccar bankacıların bir hanedanında doğdu. Ancak babası Alfred, bir Anglo-Katolik ile evlendiği için mirastan mahrum bırakıldı - önde gelen heykeltıraşların evladı ve kendisi de önemli bir sanatçı olan Theresa Thornycroft. Adını Wagner'in kahramanından alan Siegfried, Cambridge'de eğitim gördü ve sosyalist bir gazetenin edebi editörü olarak hizmet etti ve burada E.M.
Teyzesi olan Rachel Beer'den sonra, derginin editörü Pazar günleri, Wiltshire'daki malikanesinde bir İngiliz beyefendisinin hayatını yaşadığı bir servet bıraktı - tilki avı, golf ve yetmişli yaşlarına kadar kriket oynadı.
Siegfried'in erkeklerle birçok ilişkisi ve tek oğlunu doğuran geç bir evliliği vardı. 1967'de ölümünden kısa bir süre önce, seksen bir yaşında, utangaç olarak Katolik oldu. Adı, Westminster Manastırı'nın Şair Köşesi'ndeki bir tablette yazılı.
Vidal Sason. Saç kesme sanatında devrim yaratan ve seksen dört yaşında lösemiden ölen genç Sassoon Vidal, Yahudi göçmenlerin oğluydu - Yunan bir baba Nathan ve Ukraynalı bir anne Betty. Londra'daki apartmanlarda büyüdü ve sıska çocukluğunun bir kısmını bir Yahudi yetimhanesinde geçirdi. Nathan Sassoon ailesini terk ettikten sonra Betty, oğullarını yetiştiremeyecek kadar fakirdi. Yeniden evlenip onları bir yuva haline getirebildiği zaman, Vidal on bir yaşındaydı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında bir okul çocuğu olarak Vidal, Siegfried'in mülkünden çok uzak olmayan Wiltshire kırsalına tahliye edildi. Yollarının orada kesiştiğini hayal etmek cezbedici, ancak şimdiye kadar yaptıkları şüpheli.
Vidal'ın örgün eğitimi 1942'de işçi sınıfının yaşadığı bir mahallede bir bayan kuaföründe çırak olarak kaldığında on dört yaşında sona erdi, ancak boş zamanlarında Cockney aksanını silmek için diksiyon çalıştı. Kuaförlük, annesinin fikriydi, bir şekilde onun bu konudaki yeteneğini sezmişti. On yedi yaşında, İngiliz faşisti Oswald Mosley'nin haydut takipçileri tarafından düzenlenen mitingleri bölen militan bir Yahudi yeraltı grubuna katıldı ve bir lakap kazandı. Telgraf: “anti-faşist savaşçı-kuaför.”
Dört kez evlendi ve dört çocuğu oldu. İlk Londra salonunu 1954'te açtı ve 1960'lara gelindiğinde modanın son teknolojilerini tam anlamıyla tanımlayan bir popüler kültür ünlüsü oldu. Saç şekillendirme konusundaki radikal yaklaşımı, 1960'ların başlarındaki pamuk şeker kovanlarının Marie Antoinette'in saç modelleri kadar tuhaf görünmesini sağladı.
Vidal Sassoon'un tekniğinin Bauhaus mimarisinden etkilendiğini, aynı zamanda daha açık bir şekilde yeni "yıka ve giy" kıyafetlerinin pratik cazibesinden ve dönemin moda tasarımının yalın geometrisinden etkilendiğini söyledi. Ölüm ilanları onu “feminist” olarak selamladı ve bir bakıma öyle biriydi. Kadınları belirli bir aşağılanma biçiminden kurtardı: silindirler ve alaylarla zaman alıcı hazırlıkları ve genel, yıllık fotoğraf şirinlikleri.
Onun imza saç modeli, Beş Noktalı Kesim, her müşterinin kafatasının hatlarına "oyulmuş" veya "oyulmuş" ve kemik yapısının yakından incelenmesine dayanan ipeksi bir miğferdi. 1968'de Roman Polanski, Mia Farrow'a ünlü pixie kesimini vermek için Sassoon'u beş bin dolara kiraladı. Rosemary'nin Bebeği. Bununla birlikte, bir milyon kopya çıkaran peri kesimi, Godard's'ta Jean Seberg'indi. nefes nefese, 1960 yılından.
Her iki Sassoon da yaşlılığa formda kaldı. Vidal ayrıca otobiyografiye döndü ve saç bakım ürünlerini pazarlayarak bir servet kazandı (muhtemelen Siegfried'den daha fazla). Onlar için televizyon reklamlarında gösterişli bir şekilde göründü ve akılda kalıcı bir slogan attı: "İyi görünmüyorsanız, iyi görünmüyoruz." Şiir değildi, ama idealist ve hayatta kalan arkadaşının yazdığı gibi, "Askerler hayalperesttir." Her ikisi için de uygun bir sıfattı.
Steve Sasson ve Dijital Kamera. Brooklyn'in Bay Ridge bölümünde doğan Steve Sasson, elektronikle yakından ilgilenerek büyüdü. Çocukken, bodrumunda, atılmış televizyon ve radyolardan kurtarılan elektronik bileşenlerle radyo alıcıları, stereo amplifikatörler ve vericiler tasarladı ve inşa etti.
Eastman Kodak Co.'ya 1973 yılında Aparatlar Bölümünde uygulamalı bir araştırma laboratuvarında çalışan bir elektrik mühendisi olarak katıldı. Sasson'a, optik bilgileri yakalayabilen, şarj bağlantılı bir cihaz olarak bilinen yeni bir elektronik sensör türü olan katı hal görüntüleyicileri kullanan bir kamera yapmak için geniş bir görev verildi.
Sasson, osiloskop ölçümlerini kılavuz olarak kullanarak dijital devreyi sıfırdan oluşturmaya başladı. Kameranın geri kalanı için, o sırada mevcut olanlardan yararlandı: Motorola'dan bir analogdan dijitale dönüştürücü, Kodak tarafından yapılan bir film kamerası fotoğraf lensi ve 1973'te Fairchild Semiconductor tarafından tanıtılan küçük CCD çipleri. .
Orijinal prototip sekiz pound ağırlığında ve yaklaşık bir tost makinesi büyüklüğündeydi. 0.01 megapiksel çözünürlük ile siyah beyaz dijital görüntüleri manyetik kasete kaydetti. Bu prototip model ile Sasson, 1975 yılının Aralık ayında, 23 saniye süren ve dünyanın fotoğraf çekme şeklini sonsuza dek değiştiren ilk fotoğrafı çekti.
Sason İsimleri
- David Sason Asya'daki Sassoon ticaret imparatorluğunun 1830'larda Bombay'daki kurucusuydu.
- Siegfried Sassoon Birinci Dünya Savaşı'nın önde gelen şairlerinden biriydi.
- Vidal Sason 1960'ların ünlü kuaförüydü.
- Steve Sason 1975 yılında dijital kameranın öncülüğünü yaptı.
Sassoon Sayıları Bugün
Sassoon ve Yahudi Soyadları Gibi
Yahudiler 1290'da İngiltere'den yasaklandı ve 1650'lere kadar, bazen Portekizli tüccarlar şeklinde oraya geri dönmediler. Londra'da tüccarlar ve finansörler olarak iz bırakacaklardı ve birçok aile zenginleşti. 1800'lerin sonlarında daha büyük bir Yahudi akını oldu.
Amerika'da Sefarad Yahudilerinin ilk yerleşim yeri Charleston, Güney Carolina'daydı. 19. yüzyılda Aşkenaz Yahudileri Almanya'dan gelmeye başladı. Daha sonra daha geniş bir Yahudi diasporasından daha büyük bir göç geldi. 1880 ve 1910 yılları arasında, yaklaşık iki milyon Yidiş konuşan Yahudi'nin, ayrımcılık ve pogromlardan kaçarak Rus imparatorluğundan ve Doğu Avrupa'nın diğer bölgelerinden geldiği tahmin ediliyor.
Bazı Yahudi soyadları, Cohen ve Levy gibi eski İncil isimlerini yansıtır. Bazıları, Dreyfus (Trier'den), Halpern (Heilbronn'dan) ve Shapiro (Speyer'den) gibi Yahudilerin ikamet ettiği eski yer adlarından gelmiştir. 1800'lerin başında Aşkenaz Yahudileri Hükümetler tarafından onları benimsemeye zorlandıklarında daha birçok soyadı ortaya çıktı. O zamanlar seçilen isimler genellikle süs amaçlıydı - örneğin Bernstein veya Goldberg veya Rosenthal.O zaman Amerika'ya vardıklarında Ellis Adası'na vardıklarında isim değişebilir. Ve nihayet algılanan anti-Semitizm, Yahudiliği gizlemek için daha fazla değişikliğe neden olabilir.
İşte burada kontrol edebileceğiniz bazı Yahudi soyadlarının hikayeleri.
Etiket: Siegfried Sassoon
Dostum, bu kadar zevkle söylemezsin
Umutsuz bir zafer için yanıp tutuşan çocuklara,
Eski Yalan: Dulce et decorum est
Profesyonel patria mori.
Wilfred Edward Salter Owen, 1914'te “Büyük Savaş” patlak verdiğinde Bordeaux'da özel İngilizce öğretmeni olarak çalışıyordu.
İlk başta kaydolmak için acelesi yoktu, hatta Ekim 1915'te Sanatçı Tüfek Eğitim Kolordusu'na kaydolmak için İngiltere'ye dönmeden önce Fransız Ordusuna katılmayı bile düşündü.
Aslen 1859'da kurulan Artists Rifles, Londra'da yetiştirilen ve ressamlar, müzisyenler, aktörler ve mimarlardan oluşan ve Roma tanrıları Mars ve Minerva'nın başkanları tarafından sembolize edilen bir İngiliz özel kuvvetler alayıydı.
Doğal bir yer hissetmiş olmalı. Wilfred Owen bir şairdi, ilk olarak on yıl önce, on ya da on bir yaşında keşfedilen bir yetenekti.
Owen, altı aylık eğitimden sonra Teğmen olarak görevlendirildi ve hat piyadelerinin Manchester Alayı'nda görevlendirildi. Kraliyet Uçan Kolordusu'na yapılan bir başvuru 1916'da reddedildi ve Somme nehri üzerindeki Beaumont Hamel yakınlarındaki 2. Manchester alayına katılarak Fransa'ya gönderildi.
İlk başta adamlarını alçak ve barbar olarak gördüğü için küçümsedi. 1917'de annesi Susan'a evine yazdığı bir mektupta şirketini “ifadesiz yumrular” olarak tanımladı. Savaş yakında onu yenecekti.
Owen annesiyle yakındı, eve gelen mektupları, ağır bombardıman altında geçirilen, yalnızca çamurlu, sular altında kalmış bir sığınağın korunduğu elli saatlik bir çamur ve soğuk ısırığı hikayesini anlatıyordu. hastaneye bir gezi. Bu onun son olmayacaktı.
Owen, St. Quentin'in amansız savaşı sırasında bir patlamaya yakalandı, ayaklarından uçup bir deliğe düştü, orada bir subayın parçalanmış kalıntılarının ortasında günlerce bilincini yitirerek geçirdi.
Bu deneyimden sonra, askerler onun garip davrandığını bildirdi. Owen'a nevrasteni veya kabuk şoku teşhisi kondu, şimdi Travma Sonrası Stres Bozukluğu olarak anlıyoruz ve tedavi için Edinburgh'daki Craiglockhart Savaş Hastanesine gönderildi.
Orada, Dr. Arthur Brock, Owen'ı şiiri üzerinde çok çalışmaya, kabuk şokunun üstesinden gelmeye teşvik etti. Orada başka bir hasta, asker ve şair Siegfried Sassoon ile tanıştı. Şans eseri karşılaşma, Wilfred Owen'ı kendi kuşağının en büyük savaş şairlerinden biri konumuna yükseltecekti.
Owen'ın işi bu zamandan önce niteliksel olarak farklıydı, belli belirsiz kendi kendine önemliydi ama asla kendine acımıyordu. Owen'ın kabuslarıyla alay eden bu insanları asla bir pasifist olarak tutmadı, şimdi sıradan bir askerin yükleri için acımasız bir dürüstlük ve derin bir şefkat ortaya çıkardı. Hendek hayatı hikayeleri: gaz, bit, çamur ve ölüm, Cehennem ve dünyaya geri dönüş, savaşçı olmayanların vatansever duygusallığını ve korkaklık karalamalarını hor görme, “'nin kadınları tarafından çok hafifçe dağıtılmış.Beyaz tüy” hareketi.
Mahkum Gençlik Marşı, bir dönemin klasiğidir:
Sığır olarak ölenler için ne ölüm çanları?
- Sadece silahların korkunç öfkesi.
Sadece kekeme tüfeklerin hızlı çıngırakları
Aceleci konuşmalarını pıtırdatabilir.
Artık alay yok onlar için ne dua ne çan
Ne de herhangi bir yas sesi koroları kurtarır,—
Ağlayan kabukların tiz, çılgın koroları
Ve hüzünlü bölgelerden onları çağıran böcekler.
Hepsini hızlandırmak için hangi mumlar tutulabilir?
Çocukların ellerinde değil, gözlerinde
Vedaların kutsal parıltılarını parlatacak.
Kızların kaşlarının solgunluğu onların solgunluğu olacak
Onların çiçekleri sabırlı zihinlerin hassasiyetidir,
Ve her yavaş alacakaranlık, bir panjur indir.
Owen nekahet dönemi boyunca yazmaya devam etti, yazar ve şair olarak ünü 1917'nin son aylarında ve bir sonraki yılın Mart ayına kadar arttı. Destekleyenler onun adına savaş dışı ilanlar istediler, ancak bu talepler geri çevrildi. Zaten onları kabul etmesi pek olası değil. Mektupları, derin bir yükümlülük duygusunu, bir parçası olmak için cepheye dönme ve hükümeti tarafından olağandışı koşullara itilen sıradan adamın hikayesini anlatma niyetini ortaya koyuyor.
Wilfred Owen onun özel yeteneğini çok iyi anlamıştı. Ön cephe muharebesine geri dönmek istedi, Sassoon bir kez daha yaralanıp cepheden alındığında daha da acil hale geldi.
Eylül 1918'de Fransa'ya geri döndü ve 29'unda bir Alman makineli tüfek pozisyonunu ele geçirdi ve bunun için Askeri Haç ile ödüllendirildi. Ölümünden sonra.
31 Ekim'de Owen, Forrester'ın Ors'taki evinin mahzeninden annesine mektup yazdı. Bu, alacağı son not olacaktı, “Şundan eminim: Beni burada çevreleyenin yarısı kadar iyi bir arkadaş grubuyla çevrili olamazsın.”
Kırk dört millik Sambre-Oise Kanalı, suyun akışını yönlendiren ve Hollanda ile Belçika'yı Fransa'nın merkezi su yollarına bağlayan 38 kilitten oluşan bir ağ olan Meuse nehir havzasından akar. 2. Tabur Kraliyet Sussex kuvvetleri, 2. Manchester Alayı ve Lancashire Piyadeleri ile koordineli olarak 4 Kasım'da kanalı zorladı. İngiliz kuvvetleri, yüksek çitlerle çevrili çevredeki alanları geçecek, ardından kanalı portatif yaya köprüleriyle geçecek veya kilit kapılarından kendileri tırmanacaktı.
Sambre-Oise Kanalı savaşı, Büyük Savaş'ın son Müttefik zaferlerinden biriydi ve bedelsiz değildi. Karşı taraftaki kilit evleri, Alman savunma ateşi için küçük silahlardan ve makineli tüfeklerden güçlü noktalar oluşturdu.
Alman makineli tüfek mermileri vücuduna girdiğinde Wilfred Owen böyle bir baskın partisinin başındaydı. Savaşı sona erdirecek olan ateşkesten neredeyse bir hafta önce öldü. Yirmi beş yaşındaydı.
Owen'ın anne babası Tom ve Susan'ın telgrafı aldığı 1918'de Shrewsbury'deki kilise çanları kutlamada çaldı. Onbirinci ayın onbirinci gününün onbirinci saati.
“Sizi bilgilendirdiğim için çok üzgünüm, bu…”
“Dulce et Decorum Est”
Çuvalların altındaki yaşlı dilenciler gibi iki büklüm,
Knock-diz, cadılar gibi öksürdük, çamura küfrettik,
Arkamızı döndüğümüz musallat işaret fişeklerine kadar,
Ve uzak dinlenme yerimize doğru yalpalamaya başladı.
Erkekler uykuya daldı. Birçoğu botlarını kaybetmişti,
Ama topalladı, kanlar içinde. Hepsi topal, hepsi kör oldu
Yorgunluktan sarhoş, uğultulara kadar sağır
Yavaşça arkadan düşen gaz kabukları.
Gaz! GAZ! Çabuk çocuklar!— Beceriksiz bir coşku
Sakar kaskları tam zamanında takmak,
Ama biri hala bağırıyor ve tökezliyordu
Ve ateş ya da kireç içindeki bir adam gibi sallanıyor.—
Sisli camları ve kalın yeşil ışığı kısın,
Yeşil bir denizin altında boğulduğunu gördüm.
Bütün rüyalarımda çaresiz bakışlarımın önünde,
Bana doğru atılıyor, boğuluyor, boğuluyor, boğuluyor.
Bazı boğucu rüyalarda, sen de adım atabilirsin
Onu fırlattığımız vagonun arkasında,
Ve yüzünde kıvranan beyaz gözleri izle,
Sarkan yüzü, günahtan bıkmış bir şeytan gibi
Her sarsıntıda kanın sesini duyabilseydin
Köpüklü ciğerlerden gargara yaparak gel,
Kanser kadar müstehcen, geviş getiren kadar acı
Masum dillerdeki aşağılık, tedavi edilemez yaralar,—
Dostum, bu kadar zevkle söylemezsin
Umutsuz bir zafer için yanıp tutuşan çocuklara,
Eski Yalan: Dulce et decorum est
Profesyonel patria mori.