SSCB'de füze silah sistemlerinin yaratılması üzerine çalışmalar Mayıs'taki SSCB Bakanlar Kurulu Kararı'nın serbest bırakılmasıyla başladı. 13, Mayıs ayındaki 1946'ta roket-uzay endüstrisi ve roket-uzay endüstrisinin örgütlendiği zamana güveniyor. Bu arada, kararın kendisi sıfırdan görünmedi. Niteliksel olarak yeni bir silah türüne ilgi, uzun zaman önce ortaya çıktı ve savaşın sonunda, Sovyet uzmanlarının Alman teknolojilerine sahip olduğu somut tanıdıklar da dahil olmak üzere fikirler, ana hatlar edinmeye başladı.
İlk sözde organizasyon adımı General L.М. Gaidukov, Muhafızlar harcı birimlerinin Askeri Konseyi üyesi. Almanya'daki bir inceleme gezisi ile 1945 yazının sonunu ziyaret eden general, hayatta kalan Alman roket merkezlerindeki uzmanlarımızın çalışmalarını tanıdı ve bütün çalışma kompleksinin "yerel toprağa" taşınması gerektiği sonucuna vardı. Moskova’ya dönüyorum, L.M. Gaidukov Stalin’e gitti ve Almanya’daki roket teknolojisi çalışmalarındaki ilerlemeleri ve SSCB’de konuşlandırılmasının gerekliliğini bildirdi.
Stalin somut bir karar vermedi, ancak Gaidukov'u bu öneriyle ilgili komiserleri şahsen tanımaya yetkili kıldı. Müzakereler L.M. Havacılık Endüstrisi Komiserliği (A.I. Shakhurin) ve Halk Mühimmat Komutanlığı (V.Ya. Vannikov) ile Gaidukov sonuç vermedi, ancak Silahlanma Komiseri Komutanlığı (DF Ustinov) Ryabikov, Almanya ve son roket çalışmalarına "roket yönü" konusunda liderlik etti.
Generalin liderle görüşmesinin bir diğer önemli sonucu da, bunun için gerekli olan birçok uzman ve bilim insanının kamplarından salıverilmesiydi. Stalin, LM tarafından önceden hazırlanan bir listeye uygun kararı şahsen verdi. Gaidukov, Yu.A. ile birlikte Pobedonostsev, içinde S.P. Korolev ve V.P. Glushko. Her ikisi de, Eylül sonunda, 1945, zaten Almanya'da çalışmaya başlayabilmişlerdir.
Gördüğümüz gibi, iyi bilinen bir hükümet belgesinin yayınlanmasından önce, çok sayıda örgütsel çalışma yapılmıştır. Mayıs 1946'in Kararı, tamamen askeri füzeler oluşturmaktan sorumlu olan bakanlıklar, bölümler ve işletmelerin çemberini belirledi, bireysel bileşenlerin üretimi için sorumluluklar verdi, lider sanayi sanayi enstitülerinin kurulması için sağlanan füzeler, askeri füzeleri için bir füze test alanı oluşturdu. Silahlı Kuvvetler Bakanlığı’nın ana müşterisi olan - Ana Topçu Direktörlüğü (GAU) ve ayrıca x formasyonun adı, şimdi olduğu gibi, ileri teknolojiler yaratmak için güçlü bir askeri-endüstriyel kompleks. S.I. başkanlığındaki füze temasını denetleme emri verildi. Vetoshkin ve ülkedeki çalışmaları koordine etmek için, "No. XXUMX" Devlet Komitesi kuruldu (ya da bazen "Özel Komite No. 2" olarak da adlandırılıyordu).
İyi düşünülmüş bir çalışma organizasyonu, güçlü devlet desteği ve Sovyet zamanlarında olağan olan tasarım ekipleri, üretim çalışanları ve test uzmanlarının coşkusu sayesinde P-7, P’yi oluşturmak, geliştirmek ve hizmete sunmak mümkündü. 1, Р-2, orta menzilli balistik füzeler üzerinde çalışma geliştirmek için Р-5М, taktik füzeler (PRP) Р-5'in uçuş test aşamasına "ilerletilmesi" için.
Böylece, roket zamanla оружия deniz temelli (tema "Dalga") - gelecekteki SSCB stratejik nükleer kuvvet üçlüsünün (SNF) deniz bileşeni - roket endüstrisinin bakanlıkları, departmanları, işletmeleri ve örgütleri arasında zaten belirli bir işbirliği gelişti, yer tabanlı füze sistemlerinin (RK) üretimi ve işletilmesinde deneyim vardı. - Bilimsel ve mühendislik-teknolojik profil ve belli bir deneysel ve üretim-teknik temel kadroları ortaya çıktı.
Görevin iki aşamalı çözümü için "Wave" teması:
1) uzun menzilli balistik füzelerle denizaltıların silahlandırılması üzerinde tasarım ve deneysel çalışmalar yürütmek;
2) ilk aşamaya dayanarak (ve temel alınarak), roket silahlanmalı geniş bir denizaltının teknik tasarımını geliştirdi.
Zaten işin ilk aşamasında, soruna entegre bir yaklaşım için ihtiyaç olduğu, yani kabul edildi. Denizaltı roket taşıyıcısının ve füze kompleksinin yaratılması sırasındaki yapıcı, teknolojik ve operasyonel nitelikteki konular tek bir bütünle ilişkilendirildi. Ardından “silah sistemi” kavramı, ismi genellikle denizaltının proje numarasını ve füze sisteminin alfanümerik indeksini içeren ve fıkra sisteminin atama işlemine göre yapıldığı kesin bir şekilde belirlendi.
611'un başında Donanmamız tarafından kabul edilen ilk “Sovyet deniz silahlanma füze sistemi” AV-1 Denizaltı - RK D-1959 ”projesinin oluşturulması,“ Dalga ”teması üzerine çalışılan ilk aşamanın sonucuydu.
RK D-1'in temeli, R-11FM denizaltı balistik füzesidir (SLBM) (burada FM endeksi sadece "deniz modeli" anlamına gelir). Bu SLBM, yer tabanlı R-11 taktik füzesine dayanıyor. Tasarımcıları harekete geçiren ana nedenler ve deniz uzmanların bu roketi bir üs olarak seçmeleri, R-11'in küçük boyutları, bir denizaltıya yerleştirilmesini gerçek kıldı ve yüksek kaynama noktalı bir bileşenin (nitrik asit türevi) oksitleyici olarak kullanılması, bu roketin denizaltı üzerinde çalışmasını büyük ölçüde basitleştirdi, çünkü gerektirmedi rokete yakıt doldurduktan sonra doğrudan denizaltı üzerinde yakıtla çeşitli ek işlemler yapmak.
P-11 balistik füzesinin baş tasarımcısı V.P. Makeev, gelecekteki akademisyen ve tüm deniz tabanlı stratejik füze sistemlerinin yaratıcısı.
Tasarım bürosu V.P.'de SLBM P-11FM'in lider tasarımcısı Makeev V.L'ye atandı. Gelecekteki teknik bilimler doktoru Kleiman, en yetenekli ve özverili meslektaşlarından VP Makeyev. R-11FM SLBM'nin ABD'de “deniz” alfanümerik bir endeks almadığını belirtmekte fayda var… Roket teknolojisi ile ilgili bazı yayınlarda, R-11 taktik füzesi ile R-11FM SLBM arasında çok önemli bir fark bulunmadığı düşünülmektedir. SS-1 olarak, yani Amerika Birleşik Devletleri OTP P-11’inde atanan alfanümerik indeks.
Yapısal olarak, P-11 FM LCPM, bileşenlerin taşıyıcı şemaya göre tasarlandığı tankları tek aşamalı balistik yakıtla çalışan bir füzeydi. Roketin statik stabilitesini arttırmak için kuyruk bölümüne yerleştirilmiş dört stabilizatör ile birlikte verilir. Roketin uçuş yolunda grafit dümenlerle kontrol edildi. Füze, Р-11 BR ile herhangi bir dışsal farklılığa sahip değildi, savaş birimi birbirinden ayrılamazdı.
SLBM'de yakıt olarak kerosen kullanılmış ve bu da yangın ihtimalini azaltmıştır. Ve bu bir su altı taşıyıcısının çalışma koşullarında önemlidir. Yakıtın yakıt ikmali hacmi (ağırlıkça), 3369 kg idi, ki 2261 kg, oksitleyicidir. Ana yakıtın yer değiştirmesini sağlayan sıvı tek odacıklı motor (LRE) açık bir devreye göre yapılmıştır, zemine yakın itiş gücü yaklaşık 9 tf'dir. Motor KB'de, A.M. Isaev - tüm yerli SLBM'ler için geliştirici LRE.
Füze kontrol sistemi (SS) eylemsizdi. Temeli, bir SLBM'nin alet bölmesine yerleştirilmiş jiroskopik cihazlardan oluşuyordu: bir "gyrovertikant" (GV), bir "gyro-horizon" (GG) ve bir uzunlamasına ivmelenme gyrointegratörü. Roket üzerindeki ilk iki alet kullanılarak, üç stabilizasyon ekseninin tümüne göre uçuşta stabilizasyon dahil olmak üzere, programlanan yörünge boyunca hedefe yönelik kontrollü bir uçuşun gerçekleştirilmesiyle ilgili olarak, hedef üzerindeki yatağı dikkate alarak eylemsiz bir koordinat sistemi oluşturulmuştur. Gyrointegrator, roketin atış menzilinin talimatlarında gerekli olanın yerine getirilmesine hizmet etti.
D-1 füze sisteminin denizaltılar için bir başka önemli bileşeni, füze şaftında bulunan ve maden ocağının üst kısmına özel bir asansörle yükseltilen (SLBM'lerin bir taşıyıcı tekneye yüklenmesi ve bir yüzey pozisyonundan fırlatma yapılması için) açılan fırlatma masasıydı. Ayrıca, orta eksen etrafında azimutta bir dönüş yapabilir.
Tabanı yarı tutuşla donatılmış iki tutma direğinden oluşan bir başlangıç cihazı fırlatma rampasına monte edildi. Raflar azaltılmış pozisyonda iken, bu yarım pençeler roketi kaplayan bir halka oluşturmuştur. Şu anda, SLBM fırlatma rampasının üzerine asıldığı gövde gövdesinde durma noktalarıyla raflara dayanıyordu. Motor çalıştırıldıktan ve roket hareket etmeye başladıktan sonra, belirli bir işlev için rafları tutan destekler açıldı ve fırlatma cihazı ile iletişimden çıkan roket başladı.
İlk yerli füze gemisi, özellikle B-611 projesi tarafından dönüştürülen, 611 projesinin denizaltı olan büyük, dizel, torpido idi. Çalışma, Gıda Endüstrisi Bakanlığı Merkezi Tasarım Bürosu tarafından N.N. Isanin. Tasarım katılım ve denizcilik uzmanlarının gözetimi altında gerçekleştirildi - rütbe B.F. Vasiliev ve Kaptan 2 Derece N.P. Prokopenko. Yeniden donatı için teknik proje, yılın sonbaharında 3'in başlangıcında onaylandı ve çalışma çizimleri, 1954'in Mart ayında inşaat tesisine (o sırada EP Egorov tarafından yönetilen tersane) gönderildi. Demontaj çalışmaları 1955 sonbaharında başladı. Tesisteki denizaltı B-1954’in kurucusu ABD’ye atandı. Bakhtin.
Dördüncü bölmenin fiyonkuna iki roket madeninin yerleştirilmesi için teknik aletler, uygun aletler ve diğer ekipmanlar ile sağlandı. Teknik çözümlerin çoğu daha sonra seri AB-611 burgularının oluşturulmasında kullanıldı (NATO sınıflamasına göre "ZULU").
Yeni bir silah sisteminin geliştirilmesi üç teknolojik aşamada gerçekleştirildi. İlk aşamada - roketleri sabit bir zemin standından başlatarak, bir roket motoru memesinden çıkan bir gaz jetinin etkisi yakındaki gemi yapıları üzerinde test edildi. İkincisi, denizin beş noktadan oluşan bir dalgası sırasında bir denizaltının yuvarlanma hareketini taklit eden özel bir sallanan standdan füze fırlatmalar yapıldı. Bu koşullar altında, başlangıç tablası fırlatma aygıtı roket sistemi, dayanıklılık ve performans açısından test edildi, çalıştırma anının seçilmesi için bir algoritmanın oluşturulması da dahil olmak üzere çalıştırma aracının tasarlanması için gerekli özellikler belirlendi (motor çalıştırma).
İlk iki aşama için (Stalingrad bölgesinde) bir füze menzili olması yeterliyse, üçüncü ve son aşamada gerçek şartlar gerekliydi. Bu zamana kadar denizaltı yenilendi ve Eylül 16'ta, Sovyet filosunun bir denizaltından ilk balistik füzenin fırlatılması, 1955'ta tamamlandı. Donanmamızın roket dönemi başladı.
Toplamda, 8 testi başlatıldı, bunlardan sadece biri başarısız oldu: fırlatma otomatik olarak iptal edildi ve roket gemiden ayrılmadı. Fakat kılık değiştirmiş bir nimettir - başarısızlık, gemideki acil durum füzesi salıverme modunun çalışmasına yardımcı oldu. Testler Ekim 1955'te tamamlandı, ancak Ağustos ayında sonuçları beklemeden, R-11FMS SLBM'lerinin tüm çalışmaları V.P'nin başkanlık ettiği Ural Tasarım Bürosuna transfer edildi. Makeev. Ondan önce zor bir görevdi - tüm deneysel çalışmaları tamamlamak için, RC D-1'i seriye yerleştirin ve hizmete sokun.
İlk denizaltı füze taşıyıcıları serisi, AB-5 projesinin 611 denizaltısından; dördü halen yapım aşamasındaydı ve doğrudan tesise tekrar yerleştirildiler ve biri Pasifik Filosunun bir parçasıydı ve dönüşümü Vladivostok Shipbuilding Plant'de yapıldı. Bu arada, yeni silah sisteminin "iyileştirilmesi" devam etti. 67 sonbaharında denizaltı B-1956'in uzun menzilli seyir koşullarında üç füze fırlatması gerçekleştirildi, daha sonra roket patlamaya dayanıklılık açısından test edildi ve 1958'in ilkbaharında, ortak operasyonlar başladı - denizaltı ve sanayi - ana projeden denizaşırı ve sanayi - uçuş testleri (SLI) R-D-1 611 B-73. Başlatmalar, daha önce seri üretim için tedarik edilen P-11FM SLBM'ler kullanılarak gerçekleştirildi. AB-611 - RK D-1 projesinin denizaltının silahlanma sistemi, 1959'tan 1967'e kadar Donanma'nın hizmetindeydi.
"Wave" temasının ikinci aşamasında, daha gelişmiş deniz füzeleri yaratılması planlanmıştı. Taslağı 629 numarasını (NATO sınıflandırma "Golf" uyarınca) alan bir denizaltının yaratılması için taktik ve teknik şartlar (TTZ) 1954'in ilkbaharında yayınlandı. TsKB, N.N. Isanin. Bununla birlikte, Amerikan denizaltı karşıtı savunmanın yeteneklerini göz önüne alarak (300-400 km kıyılarının derinliklerinde suya), özel bir hükümet kararnamesi tasarımcılara bir dizi 400-600 km ile roket yapma görevini verdi. Ayrıca, 658 projesinin ilk nükleer denizaltımızı (NPS) donatmayı da amaçlıyordu.
Filo, 629 denizaltı ve D-2 endeksi olarak atanan füze sistemi için yeni TTZ'ler hazırlamaktı. Bu görevler yılın 1956'in başında onaylandı ve sektöre verildi ve Mart ayında denizaltına bir su taşıtı projesi düşünülerek Donanma'ya gönderildi. Ancak, çalışma çizimlerinin serbest bırakılması için uygun değildi, çünkü D-2 kompleksi için proje malzemesi yoktu. Sonra D-1 kompleksi ile bir denizaltı yapımına başlamaya karar verdiler, ancak daha sonra D-2 kompleksi altındaki yeniden ekipmanla. Yeniden teçhizatı kolaylaştırmak için füze kompleksinin bileşenlerinin mümkün olan en üst düzeyde birleştirilmesi öngörülmüştür. Böylece, 629 projesinin D-1 ile ilk denizaltıları ortaya çıktı.
P-2 roketli D-13 füze sistemi (ABD sınıflamasına göre - SS-N-4, NATO - "Sark"), baş tasarımcısı LM idi. Bunun için Lenin Ödülü'nü alan Miloslavsky, selefini, yerleşik kontrol sisteminin tasarım şeması, bileşimi, yapısı, yapısı ve yapısı ve diğer ana parçalar açısından büyük ölçüde tekrarladı. Beş odacıklı motor - bir merkezi sabit ve 4 direksiyon. Turboşarj düzeneği (TNA) ve otomasyon elemanlarının bulunduğu merkezi oda motorun ana ünitesi (ON) ve motorunun direksiyon ünitesi (RB) olan TNA ve otomasyonlu direksiyon sistemiydi. Her iki blok da açık devrelerdi.
Dönen yanma odalarının yönetim organları olarak kullanılması grafit dümenlerini terk etmeyi ve belirli bir ağırlık ve enerji kazancı elde etmeyi mümkün kılmıştır. Ek olarak, motorun iki aşamalı kapanmasını (ilk önce OB, sonra RB) kullanmak, böylece impulsın yayılmasını azaltmak ve tüm ateşleme aralıklarında savaş başlığını SLBM muhafazasından ayırma güvenilirliğini artırmak da mümkündü.
Motor yaklaşık 26 TC idi. Oksitleyicinin besleme sistemi ve yakıt turbo pompası, şarj tankları, motorun ana ve direksiyon ünitelerinin bir parçası olan iki gaz jeneratörü tarafından gerçekleştirildi. Bunlardan birincisi, fazla miktarda yakıtla (yakıt tankını basınçlandırmak için), ikincisi - fazla miktarda oksitleyici ile (oksitleyici tankını basınçlandırmak için) gaz üretti. Bu şema, bir dizi avantaj sağlayarak, roketteki tankların otonom basınçlandırma sisteminin kullanılmasının bırakılmasını mümkün kılmıştır.
Oksitleyici tank iki ara tabana bölünmüştür. Oksitleyici ilk önce uçuş sırasında rokete etki eden devrilme momentinin miktarını azaltmaya yardımcı olan düşük yağmurluktan kullanıldı.
Bir SLBM'nin uçuş sırasında statik stabilitesini arttırmak için, kuyruk kısmındaki çiftlere bir 4 stabilizatörü yerleştirildi. Füzenin savaş başlığı özel mühimmatla donatıldı ve önü koni şeklinde, konik bir arka eteğe sahip, silindirik bir gövde biçiminde yapıldı. Savaş başlığının uçuş sırasında dengelenmesini sağlamak için (ayrıldıktan sonra), konik eteğin üzerine plaka şeklindeki “tüyler” yerleştirildi. Savaş başlığı, önceden belirlenmiş bir atış menziline ulaştıktan sonra, yerleşik kontrol sistemi tarafından çalıştırılan bir toz itici vasıtasıyla roketten ayrıldı. Alfanümerik indeks CM-60'i alan başlatıcı, önemli işlemlerden geçirilmiştir. Onu en üst düzeyde birleştirmek ve hem P-13 hem de P-11FM başlangıcına uygun hale getirmek için TsKB uzmanları, her gün füze güvenliği ve günlük kullanım sırasında yapının güvenilirliğini artırmaya özel önem verdi. Bunu yapmak için, dört kıskaçla tutturmak için daha güvenilir bir şema kullandılar (roket, olduğu gibi bir korse idi), öncekinin gerçekleştirilmediği (uygun sinyallerle) herhangi bir işlemi önleyen bir dizi kilit getirdi, vb.
Programın uygulanmasındaki bir sonraki adım, D-629 füze sisteminin taşıyıcıları olacak olan 2 projesinin iki denizaltının yerleştirilmesiydi.
Devam edecek ...
Kaynaklar:
Shirokorad A. Rus Donanması'nın roket teknolojisi // Ekipman ve silahlar. 1997. No. 11-12. S.3-8.
Apanasenko V., Rukhadze R. Deniz nükleer füze silah sistemleri (geçmiş, şimdiki zaman, gelecek). M.: PIK VINITI Matbaa, 2003. C. 4-21.
Apanasenko V., Rukhadze R. Birinci nesil deniz füzesi stratejik sistemleri // Deniz koleksiyonu. 1998. №8. C. 38-46.
P. Kachur D-2 kompleksi: saldırgana verdiğimiz yanıt // Ekipman ve silahlanma. 2005. №7. S.14-17.
Zharkov V. Balistik füzelerle ilk denizaltıların yaratılması. // Gangut. 1998. №14. C. 104-119.