Nedense, oturuyor olmaktan dolayı kendimde "kabul etmek" olarak niteleyebileceğim bir kaygım hiç olmadı. Engelli olmayı kendime hiç kompleks yapmadım.
Tabi ki, çevremdekilerin ve ailemin büyük desteği oldu bu konuda. Onlarsız bunu "başarmak" çok zor olurdu.
Sonuçta sağlıklı biri de çoğu zamanını işyerinde, bürosunda, evinde, otobüste, tatilde vs. oturarak geçirmiyor mu? Ben sandalyemi yanımda gezdiriyorum, o kadar.
Sanırım burada önemli olan, kendi özgüvenimiz. Yapmamız gereken, bu özgüveni sağlayacak ve pekiştirecek eğitimi, kültürü vs. alabilmek. Bunun için mücadele etmek. Hatta örgütlü ve hep beraber mücadele etmek.
Keza bu mücadelenin bir diğer katkısı da, bir amacın doğması ve bir sınıfa (engelli) aidiyetlik hissinin oluşmasıdır. Bunun sonucunda, yalnız olmadığını bilmek ve aşılması gereken sorunların üstüne yürümek daha bir kolay oluyor.