Upanişadlar, Hinduizm'in felsefi-dini metinleridir. Sanatan Dharma dinin temel ilkelerini geliştiren ve açıklayan “Ebedi Düzen” veya “Ebedi Yol”). Bu isim, bir öğretmen veya başka bir otorite figürü tarafından verilen talimatları dikkatle dinlemek gerektiği gibi “yakınına oturun” olarak çevrilir, ancak Upanişad "gizli öğretim" veya "altta yatan gerçeği ortaya çıkarmak" olarak da yorumlanmıştır. Ele alınan gerçekler, Ortodoks Hinduların yaratılışın ve evrenin işleyişinin vahyedilmiş bilgisi olarak kabul ettikleri Vedalar olarak bilinen dini metinlerde ifade edilen kavramlardır.
Kelime veda “bilgi” anlamına gelir ve dört Veda'nın insan varlığının temel bilgisini ifade ettiği düşünülür. Bu çalışmalar değerlendiriliyor Şruti Hinduizm'de, evrenin titreşimlerinden kaynaklandığı düşünülen ve onları sözlü olarak besteleyen bilgeler tarafından c. 1500 - c. 500 M.Ö. Upanişadlar “Vedaların sonu” olarak kabul edilirler.Vedanta) anlatı diyalogları yoluyla Vedik kavramları genişletmeleri, açıklamaları ve geliştirmeleri ve bunu yaparken de kişiyi söz konusu kavramlarla kişisel, ruhsal bir düzeyde ilişki kurmaya teşvik etmeleridir.
180-200 Upanishad vardır, ancak en iyi bilinenleri, dört Veda'da gömülü olan 13'tür:
- Rig Veda
- Sama Veda
- Yajur Veda
- Atharva Veda
Rig Veda en eskisidir ve Sama Veda ve Yajur Veda doğrudan ondan çekilirken, Atharva Veda farklı bir yol izler. Ancak dördü de aynı vizyonu korur ve bunların her biri için Upanishad'lar ifade edilen temaları ve kavramları ele alır. 13 Upanişad:
- Brhadaranyaka Upanişad
- Çandogya Upanişad
- Taittiriya Upanişad
- Aitereya Upanişad
- Kausitaki Upanişad
- Kena Upanişad
- Katha Upanişad
- Yatsı Upanişad
- Svetasvatara Upanişad
- Mundaka Upanişad
- Prashna Upanişad
- Maitri Upanişad
- Mandukya Upanişad
Kökenleri ve tarihleri, bazı düşünce okulları tarafından bilinmemekle birlikte, genellikle kompozisyonları c. 800 - c. İlk altı için MÖ 500 (Brhadaranyaka'dan Kena'ya), son yedi için daha sonraki tarihler (Katha'dan Mandukya'ya). Bazıları belirli bir bilgeye atfedilirken diğerleri anonimdir. Bununla birlikte birçok Ortodoks Hindu, Upanişadları Vedalar gibi kabul eder. Şruti ve her zaman var olduklarına inanırlar. Bu görüşe göre, eserler alınan ve kaydedilen olarak çok fazla bestelenmiş değildi.
Upanishad'lar ritüel gözlem ve bireyin evrendeki yeri ile ilgilenir.
Upanişadlar, ritüel riayet ve bireyin evrendeki yeri ile ilgilenir ve bunu yaparken, Brahman (hem evreni yaratan hem de evrendir) olarak bilinen Ruh Üstündeki Yüce (Tanrı) ve Tanrı'nın temel kavramlarını geliştirir. atman, bireyin yaşamdaki amacı Brahman ile birleşmek olan yüksek benliği. Bu eserler Hinduizm'in temel ilkelerini tanımladı ve tanımlamaya devam ediyor, ancak bunlardan en erken olanı Budizm, Jainizm, Sihizm'in gelişimini ve MS 19. yüzyılda Avrupa dillerine çevrildikten sonra dünya çapında felsefi düşünceyi de etkileyecekti. .
Aşk tarihi?
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
Erken Gelişim
Vedik düşüncenin kökeni ile ilgili iki farklı iddia vardır. Biri, İndus Vadisi'nde Harappan Uygarlığı (c. 7000-600 BCE) halkı tarafından geliştirildiğini iddia ediyor. Dini kavramları daha sonra Orta Asya'ya ihraç edildi ve daha sonra (MÖ 3000 dolayları) Hint-Aryan Göçü sırasında geri döndü. Daha yaygın olarak kabul edilen ikinci düşünce okulu, dini kavramların Orta Asya'da kendilerini Aryanlar ("soylu" veya "özgür" anlamına gelen ve ırkla hiçbir ilgisi olmayan) olarak adlandıran ve daha sonra Orta Asya'ya göç eden insanlar tarafından geliştirildiğidir. İndus Vadisi, inançlarını ve kültürlerini yerli halkla birleştirdi ve Sanatan Dharma. "Hinduizm" terimi, İndus Nehri'nin karşısında yaşayan halklara şu şekilde atıfta bulunan Perslerden gelen bir ekzondur (başkaları tarafından bir kavrama, uygulamaya, insanlara veya yere verilen ad). Sindus.
İkinci iddia, daha geniş bir bilimsel desteğe sahiptir, çünkü savunucular, Hint-İranlıların (günümüz İran'ına yerleşmiş olan) erken dini inançları ile İndus Vadisi'ne göç eden Hint-Aryanlar arasındaki benzerliklerden bahsedebilirler. Bu iki grubun başlangıçta daha büyük bir göçebe grubun parçası olduğu ve daha sonra farklı yerlere ayrıldığı düşünülmektedir.
Hangi iddiayı desteklerse desteklesin, Vedalar tarafından ifade edilen dini kavramlar, M.Ö. 500 M.Ö. Sanskritçe Hint-Aryan dilinde. Vedaların ana metinlerinin, belirtildiği gibi, Evrenin alınan mesajları olduğu anlaşılır, ancak içlerinde, Evrenin ortaya koyduğu düzen ile uyumlu bir hayat yaşamak için pratik önlemler vardır. Bu yönüyle de ele alınan metinler, Şruti Ortodoks Hindular tarafından:
- Aranyakas - ritüeller ve ayinler
- Brahmanalar - ritüeller üzerine yorumlar
- Samhitas - kutsamalar, mantralar, dualar
- Upanishads - anlatı biçiminde felsefi diyaloglar
Birlikte ele alındığında, Vedalar, Evren tarafından ifşa edilen Ebedi Düzenin birleşik bir vizyonunu ve kişinin onun içinde nasıl yaşaması gerektiğini sunar. Bu vizyon, Hindu panteonunun birçok tanrısını hem Evrene neden olan hem de Evren olan tek bir Tanrı'nın - Brahman'ın - yönleri olarak tanıyan Brahmanizm olarak bilinen düşünce okulu aracılığıyla geliştirildi. Brahmanizm sonunda Klasik Hinduizm olarak bilinen şeye dönüşecek ve Upanişadlar, Hindu felsefi düşüncesinin gelişiminin yazılı kaydıdır.
Upanişadların Temel Kavramları
Brahman bir insan için anlaşılmaz olarak kabul edildi, bu yüzden sadece Hindu tanrılarının avatarları aracılığıyla bir şekilde kavranabilirdi, ama aynı zamanda insanlığı doğuran Yaşamın Kaynağı olarak da anlaşıldı (esas olarak her insanın babası ve annesi). ). Sadece bir insanın Brahman olan büyüklüğe yaklaşması imkansız olarak kabul edildi, ancak Brahman'ın insanları İlahi Olan'dan bu tür bir ayrılığa maruz bırakacak şekilde yaratması da aynı derecede imkansız görünüyordu.
Herkes içinde İlahi Olan'ın bir kıvılcımını taşıyordu ve kişinin hayattaki amacı, bu kıvılcımı geldiği kaynakla yeniden birleştirmekti.
Vedik bilgeler, odaklarını Brahman'dan bireysel bir insana kaydırarak sorunu çözdüler. İnsanlar açıkça hareket ediyor, yemek yiyor, duygular hissediyor ve manzaralar görüyorlardı ama bilgeler sordu, onları bu şeyleri yapmalarını sağlayan neydi? İnsanların düşünmelerini sağlayan zihinleri ve hissetmelerini sağlayan ruhları vardı ama bu, insanı neyin insan yaptığını açıklamıyor gibiydi. Bilgelerin çözümü, benliğin içinde daha yüksek bir benliğin tanınmasıydı. atman - bu, her bireyin içinde taşıdığı Brahman'ın bir parçasıydı. Bir bireyin zihni ve ruhu, Brahman'ı entelektüel veya duygusal olarak kavrayamaz, ancak atman her ikisini de yapabilir çünkü atman Brahman'dı; herkes içinde İlahi bir kıvılcım taşıyordu ve kişinin hayattaki amacı bu kıvılcımı geldiği kaynakla yeniden birleştirmekti.
Gerçekleşmesi atman dualitenin bir yanılsama olduğu açık bir sonuca yol açtı. İnsanlarla Tanrı arasında bir ayrılık yoktu – sadece ayrılık yanılsaması vardı – ve aynı şekilde, bireyler arasında da bir ayrılık yoktu. Herkesin içinde aynı ilahi öz vardı ve herkes aynı yoldaydı, aynı düzenli evrende, aynı hedefe doğru. Bu nedenle, Tanrı'yı aramaya gerek yoktur, çünkü Tanrı zaten içimizde ikamet etmektedir. Bu kavram en iyi Chandogya Upanishad'da şu ifadeyle ifade edilir: Tat Tvam Asi – “Sen Osun” – kişi zaten olmak istediği şeydir; sadece bunun farkına varmak gerekir.
O halde yaşamın amacı kendini gerçekleştirmektir – kişinin yüksek benliğinin tamamen farkında olması ve onunla temas halinde olması – böylece kişi Evrenin Ebedi Düzenine uygun olarak olabildiğince yakın yaşayabilir ve öldükten sonra eve dönebilir. Brahman ile birliği tamamlamak için. Her bireyin, görevleri olan belirli bir amaç için dünyaya yerleştirildiği düşünülüyordu (dharma) doğru eylemle gerçekleştirmeleri gereken (karma) kendini gerçekleştirmeye ulaşmak için. Kötülüğe, iyinin bilinmemesi ve bunun sonucunda kişinin görevini yerine getirememesi neden olmuştur. dharma uygun aracılığıyla karma.
Karmaeğer doğru şekilde taburcu edilmezse, - ister bu yaşamda ister bir sonraki yaşamda - acı çekmeyle sonuçlandı ve bu nedenle acı çekme, nihayetinde bireyin kendi hatasıydı. kavramı karma asla bir bireyi belirli bir rotaya mahkum eden evrensel determinist bir kural olarak tasarlanmamıştır; her zaman kişinin eylemlerinin belirli öngörülebilir sonuçlara yol açan sonuçları olduğu anlamına geliyordu. Bireyin kendi yönetimi karma insanı başarıya veya başarısızlığa, tatmine veya kedere götürür, ilahi bir hüküm değil.
Ruh göçü (reenkarnasyon), eğer bir kişi görevlerini yerine getiremezse, verilen bir şey olarak kabul edildi. dharma bir hayatta, onların karma (geçmiş eylemler) tekrar denemek için geri dönmelerini gerektirir. Bu yeniden doğuş ve ölüm döngüsü olarak biliniyordu. samsara ve biri kurtuluş buldu (mokşa) itibaren samsara birleştiren kendini gerçekleştirme yoluyla atman Brahman ile.
Başlıca Upanişadlar
Bu kavramlar, Batılı bilginlerin genellikle Platon'un felsefi diyaloglarına eşitlediği anlatısal diyaloglar yoluyla onları geliştiren ve açıklayan Upanişadlar boyunca araştırılır. Bazı bilim adamları, Upanişadların felsefe olarak yorumlanmasını eleştirdiler, ancak bunların tutarlı bir düşünce dizisi sunmadıklarını, odaklarının birinden diğerine değiştiğini ve hiçbir zaman bir sonuca varmadıklarını savundular. Bu eleştiri, Upanişadların (ve aslında Platon'un çalışmasının) amacını tamamen gözden kaçırıyor, çünkü bunlar yanıtlar vermek için değil, soruları kışkırtmak için yaratıldılar.
Upanishad'lar, izleyiciyi aynı şeyi yapan karakterlerle etkileşim yoluyla iç manzaralarını keşfetmeye teşvik eder.
Diyaloglardaki muhataplar bazen öğretmen ve öğrenci, bazen karı koca ve Katha Upanishad'daki Nachiketa örneğinde bir genç ve bir tanrı arasındadır. Her durumda, bir gerçeği bilen ve onu öğrenmesi gereken biri vardır. İzleyici, ustadan öğrenmek isteyen arayıcıyla özdeşleşmeye teşvik edilir ve bunu yaparken, arayıcının kendilerine aynı sorularını sormaya zorlanır: Ben kimim? Ben nereden geldim? Neden buradayım? Nereye gidiyorum?
Upanishad'lar bu soruları şu ifadede zaten yanıtladılar: Tat Tvam Asiama kişi, olduğunu düşündüğü kişinin aksine kim olduğunu keşfetmek için kişisel bir çalışma yapmadan, olmak istediği kişi olduğunun farkına varamaz. Upanishad'lar, izleyiciyi aynı şeyi yapan karakterlerle etkileşim yoluyla iç manzaralarını keşfetmeye teşvik eder.
Farklı Upanişadlar arasında anlatısal bir süreklilik yoktur, ancak her birinin daha fazla veya daha az dereceleri vardır. Burada, merkez odaklarının kısa bir açıklaması ile oluşturuldukları sırayla verilmiştir.
Brhadaranyaka Upanişad: Yajur Veda'da ve en eski Upanishad'da gömülü. Atman ile Yüksek Benlik, ruhun ölümsüzlüğü, dualite yanılsaması ve tüm gerçekliğin temel birliği olarak ilgilenir.
Çandogya Upanişad: Sama Veda'ya gömülüdür, Brhadaranyaka'nın içeriğinin bir kısmını tekrar eder, ancak bu Upanishad'a Chanda'dan (şiir/ölçü) adını veren metrik biçimde. Anlatılar, Atman-Brahman, Tat Tvam Asi ve dharma.
Taittiriya Upanişad: Yajur Veda'ya gömülü olan çalışma, dualitenin bir yanılsama olduğu ve herkesin Tanrı'nın ve birbirinin bir parçası olduğunun idrakine övgüyle sonuçlanana kadar birlik ve uygun ritüel teması üzerinde devam eder.
Aitereya Upanişad: Rig Veda'ya gömülü olan Aitereya, ilk iki Upanishad'da ele alınan bir dizi temayı tekrar eder, ancak biraz farklı bir şekilde, insanlık durumunu ve zevklere uygun olarak yaşanan bir hayattaki sevinçleri vurgular. dharma.
Kausitaki Upanişad: Rig Veda'ya gömülü olan bu Upanishad, başka yerlerde ele alınan temaları da tekrar eder, ancak insanların birbirlerinden/Tanrı'dan ayrı hissetmelerine neden olan bireysellik yanılsamasına vurgu yaparak varoluşun birliğine odaklanır.
Kena Upanişad: Sama Veda'ya gömülü olan Kena, epistemolojiye odaklanarak Kausitaki ve diğerlerinden temalar geliştirir. Kena, kişinin yalnızca kendini bilme yoluyla Brahman'ı anlayabileceğini iddia ederek ruhsal gerçeğin entelektüel arayışı kavramını reddeder.
Katha Upanişad: Yajur Veda'ya gömülü olan Katha, geçmiş veya gelecek hakkında endişelenmeden şimdiki zamanda yaşamanın önemini vurgular ve kavramı tartışır. mokşa ve Vedalar tarafından nasıl teşvik edildiğini.
Yatsı Upanişad: Yajur Veda'da yerleşik olan Yatsı, birlik ve dualite yanılsamasına vurgu yaparak, kişinin kendi görevini yerine getirmesinin önemine vurgu yapar. karma birine uygun olarak dharma.
Svetasvatara Upanişad: Yajur Veda'da yerleşik olarak, odak İlk Neden üzerindedir. arasındaki ilişkiyi tartışmaya devam ediyor. atman ve Brahman ve kendini gerçekleştirmenin aracı olarak öz disiplinin önemi.
Mundaka Upanişad: Atharva Veda'ya gömülü, entelektüel bilgiden daha üstün olarak kişisel ruhsal bilgiye odaklanır. Metin, kendini gerçekleştirme olarak tanımlanan “yüksek bilgi” ile yüksek ve düşük bilgi arasında bir ayrım yapar.
Prashna Upanişad: Atharva Veda'ya gömülü, insan durumunun varoluşsal doğasıyla ilgilenir. Kendini yeniden doğuş ve ölüm döngüsünden kurtarmanın bir yolu olarak bağlılığa odaklanır.
Maitri Upanişad: Yajur Veda'ya gömülü olan ve Maitrayaniya Upanishad olarak da bilinen bu çalışma, ruhun oluşumuna, insanların acı çekmesinin çeşitli yollarına ve kendini gerçekleştirme yoluyla acıdan kurtulmaya odaklanır.
Mandukya Upanişad: Athar Veda'ya gömülü olan bu çalışma, kutsal hecenin manevi önemi ile ilgilenir. OM. Yaşamın dikkat dağıtıcılarından uzak durmanın, kişinin kendi amacını gerçekleştirmesinde önemli olduğu vurgulanır. atman.
Upanishad'lardan herhangi biri, izleyiciye Nihai Gerçeği kavramak için kendi ruhsal mücadelelerine girme fırsatı sunar, ancak Vedalarla birlikte ele alındığında, kişiyi zihnin ve günlük yaşamın dikkat dağıtıcılarından daha yüksek bilinç seviyelerine yükselttiği düşünülmektedir. . Metinlerle ne kadar meşgul olursa, ilahi bilgiye o kadar yakın olduğu iddia edilir. Bu, hakikati kavramaya yönelik rasyonel, entelektüel girişimleri reddetmeye yönelik tekrarlanan vurgu ile tezat oluşturan söylemlerin doğası gereği rasyonel, entelektüel doğasının paradoksu tarafından teşvik edilir. İlahi Gerçek ancak sonunda kişinin kendi ruhsal çalışmasıyla deneyimlenebilirdi. Upanişadların bu yönü Budizm, Jainizm ve Sihizm'in gelişimini etkileyecektir.
Çözüm
Upanişadlar Hinduizmin gelişimini yalnızca, Babür hükümdarı Şah Jahan'ın (h. 1628) oğlu ve varisi olan prens Dara Shukoh (Dara Shikoh, l. 1615-1659 CE olarak da verilir) döneminde Farsça'ya çevrilene kadar bilgilendirdiler. -1658 CE, en iyi Tac Mahal'i inşa etmesiyle bilinir). Dara Shukoh, Upanişadların herhangi bir din tarafından ifade edilen vizyonu aştığına ve aslında herkesi bilgilendirdiğine inanan liberal bir Müslüman ve sanatın hamisiydi. Bu nedenle eserlerini varlığın nihai gerçeklerini ortaya koyan “gizli öğretiler” olarak sundu.
Upanişadlar daha sonra büyük Fransız filolog ve Oryantalist Abraham Hyacinthe Anquetil-Duperron (l. 1731-1805) tarafından Latince'ye çevrildi ve onları ilk kez MS 1804'te Avrupalı bilim adamlarının dikkatine sundu. İngilizceye ilk çeviri, Aitereya Upanishad'ı MS 1805'te çeviren İngiliz Sanskrit bilgini ve Oryantalist Henry Thomas Colebrooke (l. 1765-1837) tarafından yapıldı. Aynı sıralarda, Hintli reformcu Ram Mohan Roy (l. 1772-1833 CE), Hinduizm'i gizeminden arındırma ve onu uygun gördüğü şekliyle insanlara geri verme girişiminin bir parçası olarak eserleri Sanskritçe'den Bengalce'ye tercüme ediyordu.
Bu çabalar sayesinde Upanişadlar, MS 19. yüzyılın başlarında, Alman filozof Arthur Schopenhauer (l. 1788-1860) tarafından savunulana kadar, onları dünyadaki herhangi bir felsefi metinle eşit ilan edene kadar büyük ilgi gördü. Doğu felsefesi ve dini, MS 19. yüzyılın başlarındaki Transandantalist Hareket aracılığıyla Batı'ya zaten tanıtılmıştı, ancak Schopenhauer'ın Upanishad'lara olan hayranlığı, 20. yüzyıl CE yazarları çalışmalarında Upanishad'lardan yararlanmaya başladıklarında daha belirgin hale gelen ilginin yeniden canlanmasını teşvik etti. .
Amerikalı şair T.S. Eliot (l. 1888-1965 CE) başyapıtında Brhadaranyaka Upanishad'ı kullandı Çorak Ülke (1922 CE), işi tamamen yeni bir nesle tanıtıyor. Upanişadlar, romanın MS 1944 yılında yayımlanmasından sonra daha popüler hale gelecekti. Usturanın kenarı Kitabın epigrafı olarak Katha Upanishad'dan bir satırı ve ana karakterin olay örgüsü ve gelişiminin merkezi olarak Upanishad'ları bir bütün olarak kullanan İngiliz yazar Somerset Maugham (l. 1874-1965 CE) tarafından.
MS 1950'lerin Beat Kuşağının yazarları ve şairleri, Upanişadları eserlerinde popülerleştirmeye devam edeceklerdi ve bu eğilim MS 1960'larda devam etti. Günümüzde Upanişadlar, dünyadaki en büyük felsefi-dini eserler arasında kabul edilmektedir ve modern bir izleyici kitlesini yakın ve eski geçmişinkiler kadar tam olarak meşgul etmeye devam etmektedir.
Upanişadlar: Karma
Günümüz yogilerinin temel bilgelik için başvurduğu bir avuç antik metin var. Patanjali'nin Yoga Sutraları onlardan biri Upanişadlar başkadır.
Bir felsefi metinler koleksiyonu olan Upanişadlar, MÖ 800 ile 500 yılları arasında Hindistan'da yazılmıştır.Geleneksel olarak Vedik Kızılderililerin dışsal dini uygulamalardan daha içsel odaklı manevi arayışlara geçtiği, yani çok basit bir ifadeyle, daha az fedakarlık ve daha fazla meditasyon yaptıkları, manevi hassasiyetlerin değiştiği bir zamandan ortaya çıktılar.
Upanişad'ın kitapları, o günün ruhani liderlerinin ve rehberlerinin öğretilerinden oluşur. Onlara toplu olarak atıfta bulunsak da, her kitap (toplamda yaklaşık 200 tane var) kendi başına duruyor. İsim Upanişad içeriğini yansıtır: yukarı (yakın) ve tirsi balığı (oturmak) "yakın oturmaya" yakın bir şey anlamına gelir, yani bir ruhsal çalışma seansına başlamak için bir bilgenin ayaklarının dibine oturmak.
Upanishads'ta paketlenen tüm kavramlardan, bir dizi gönderi üzerinden biraz daha derinlemesine inceleyeceğimiz dördü var: samsara, karma, dharma ve mokşa.
Karma
Newton'un Üçüncü Yasası: “Her etkiye karşılık eşit ve zıt bir tepki vardır” ve geniş bir erişime sahip bir pop-kültür konsepti. Kötü bir şey yap ve başına kötü bir şey gelecek.
Günümüz karma anlayışımız Upanishad versiyonundan çok uzak değil. Sanskritçe'de karma [कर्म] kelimesi eylem, iş veya eylem ve bilgelere göre, düşüncelerimiz ve arzularımız kadar eylemlerimiz ve eylemlerimizin de sonuçları vardır. Bugün karma kavramı bu yaşamda bir dolaysızlık taşırken, Upanişad versiyonu karmayı bir yaşamdan diğerine dalgalanan eylemler olarak düşünür, başka bir deyişle, karmaya olan eski inanç geçmişe ve geleceğe bir inancı varsayar. hayatları.
itibaren Svetasvatara Upanişad:
Bu uçsuz bucaksız evren bir tekerlektir. Onun üzerinde doğuma, ölüme ve yeniden doğuşa tâbi tüm yaratıklar vardır. Dönüp dolaşıp döner ve asla durmaz. Brahman'ın tekerleğidir. Bireysel benlik, Brahman'dan ayrı olduğunu düşündüğü sürece, doğum, ölüm ve yeniden doğuş yasalarına bağlı olarak çarkın üzerinde döner. Ama Brahman'ın lütfuyla onunla özdeşliğini anladığında, artık tekerlek üzerinde dönmez. Ölümsüzlüğe ulaşır.
Brahman Büyük Bilinmeyen'dir, kendisi değişmez olan tüm değişimin ilahi olarak sonsuz ve biçimsiz nedenidir. Upanişadlar, tüm varlıkların, maddi dünyalarını ve fiziksel alemlerini aşabilene ve kendilerini Her Şeyi kapsayan sonsuzun bir parçası olarak görene kadar tekrar tekrar yeniden doğacaklarını öne sürerler.
Karma'nın tüm bunlarla ilgisi, kaderimizi belirleyenin dünyevi eylemlerimiz olduğudur. Kötü düşünceler ve eylemler = kötü koşullarda yeniden doğuş, iyi düşünceler ve eylemler = canlandırıcı koşullarda yeniden doğuş.
Tek başına eylemlerin kaderi değiştirmek için yeterli olmadığını belirtmek önemlidir. Eylemler artı karmik kaderimizi belirleyen niyetler—eylemlerimizi gerçekleştirirken sergilediğimiz tutum—. Eski bilginler, karmanın üstesinden gelme umuduyla hiçbir şey yapmamak konusunda uyardılar, ancak eylemsizlik iyi eylemle aynı şey değildir.
Brihadaranyaka Upanishad'daki bir bölümden:
Buna göre kişi nasıl davranırsa öyle olur. İyilik yapan iyilik, kötülük yapan kötülük olur. Erdemli davranışlarla insan erdemli olur. Diğerleri kötü eylemlerle kötü olurlar.
Öyleyse eylemsizlik, sizi Brahman'ın direksiyonunda hiçbir yere götürmez veya en kötü senaryoda, eylemsizliğinizin ardındaki niyet sorumluluklarınızdan kaçmak ve sistemi aldatmaksa, potansiyel bir “iyi karma” kaybıdır.
Geçmiş yaşamlara veya karmik yükselişin bumerang etkisine inansanız da inanmasanız da, kaderimizi eylemlerimizle şekillendirdiğimiz fikri zorlayıcıdır. Düşüncelerimizin ve davranışlarımızın sorumluluğunu almak, herhangi bir dünya görüşünde akıllıca bir adımdır ve farkındalık, yoga ve meditasyon pratiği, davranışlarımızı yönlendiren düşüncelerin ne olduğunu netleştirmeyi kolaylaştırır.
Ama belki de Justin Timberlake en iyisini söylüyor:
öğrendiğini duydum
Senin bana yaptığını o sana yapıyor
Bu böyle değil mi
aldattın kızım
kalbim kanıyor kızım
Yani beni incittiğini söylemeye gerek yok
Sadece klasik bir vaka senaryosu
Masal zaman kadar eski kız, hak ettiğini aldın
Yogapedia Upanishad'ları açıklıyor
Sözlü geleneklerden kaydedilmiş ve yüzyıllar boyunca aktarılmış 200'den fazla Upanishad vardır. Bunlardan on üçü Hinduizmin temel felsefi öğretilerini içerir. Upanişadlarda yer alan felsefi kavramlar Hinduizm için temeldir, ancak bazıları Budizm ve Jainizm ile de paylaşılmaktadır.
Metinler, yoga ve meditasyon pratiğini gerektirebilecek Kendini gerçekleştirme fikrini yönetir ve açıklar. Ayrıca etik özellikler olarak şiddetsizlik, merhamet, hayırseverlik ve kendine hakim olma kavramlarından bahsederler. Birçok insan metinleri öznel olarak tercüme eder, bu da çeşitli Hindu felsefe okullarına ve dini uygulamalara katkıda bulunur. Aynı zamanda kısmen çeşitli yoga okullarına da katkıda bulunur.
6. Sınıf Tarih Bölüm 6 notları, sınav ve Tarihin farklı yönleri hakkında bilgi edinmek için çok faydalıdır. Bu Sosyal Bilimler Bölüm 6, Budizm, Upanişadlar, Jainizm ve diğerlerinden oluşur. Bunları öğrenmek, bu dinlerin nasıl çalıştığını ve önemini anlamanıza yardımcı olacaktır. Daha ilginç hale getirmek için, size 6. Sınıf notları için konsepti netleştirecek yeni sorular ve fikirler de getiriyoruz.
6. Sınıf Tarih Bölüm 6 notları, Mahajanapadas gibi kralların yeni şehirlerin gelişmesi ve köy yaşamının değişmesiyle daha da güçlendiğini gösteriyor. Bu dönemde insanların düşünce süreçlerinde bir değişiklik oldu. Bu insanlar hayatın gerçek anlamını bulmak için çalışıyorlardı. Tarih boyunca dünya, özellikle Hindistan, dünyayı değiştiren ilahi azizler gördü. Buddha ve Mahavir, aydınlanmaya ulaşan ve gerçek yaşamın anlamını yayan en güçlü iki kişidir.
Dara Shikoh ve Upanişadlar
Babür Prensi Dara Shikoh, şüphesiz Hindistan tarihinin en trajik isimlerinden biridir. Dara Shikoh'un yaşamı ve ölümü, Hint tarihinin 'ne olursa'larından biridir. Miras savaşını Aurangzeb yerine Dara kazansaydı Hindistan tarihi nasıl farklı olurdu? Kendi başına tanınmış bir entelektüel olan Dara, inançlar arasındaki kültürel etkileşimin bir savunucusuydu ve Hinduizm ile İslam arasındaki karşılaştırmalı dini söylem üzerine birkaç büyük eser yazıp sipariş edecekti. Yazar Avik Chanda, yeni kitabında ‘Dara Shukoh: Kral Olacak Adam’, bu trajik prensin hikayesine bakar.
Babür İmparatorluğu'nun ilk günlerinden beri, hükümdarları Hindustan'ın yerli halkının geleneklerine, adetlerine ve bilimlerine büyük ilgi göstermişlerdi. Ancak Hinduların binlerce yıllık rünleri ve kutsal yazılarındaki gizli mistik gerçekleri deşifre etme projesi, Ekber'in saltanatı sırasında yeni bir amaç buldu. Onun örneğinde, adanmış bir mekteb-khana Doktrin ve teolojik argümanın karmaşık sorularını düşünmek ve Sanskritçe'den Farsça'ya çok sayıda broşürü tercüme etmek için çevirmenler ve bilim adamları kuruldu. Ramayana ve Mahabharata'dan Bhagavad Gita ve Yoga Vashisht'e ve matematikten tıbba ve astronomiye kadar her konuda incelemelere kadar - İmparator, kütüphanesinin bir parçası olarak tercüme edilmiş eserlerden oluşan bir hazineyi hızla derledi. İmparator'un kendisi tarafından seçilen alimler neredeyse her gün bir dinleyici kitlesine sahip oldular. Hinduların büyük kitapları baştan sona Farsça okunurken, Ekber tam bir odaklanma ile dinler, zaman zaman okumayı keser, bir söylem noktasını açıklığa kavuşturmak veya soru sormak için.
Ancak İmparatorun sınırsız entelektüel merakının yanı sıra başka bir güdü de iş başındaydı. Başbakanı Ebu'l-Fazl'ın eserinin önsözünde açıkladığı gibi, Ain-i-Akbari, Hinduların kutsal kitaplarından çeviri projesi, "onlara karşı düşmanlık dindirebilir ve dünyevi kılıç bir süre kan dökülmesinden sallanabilir, böylece iç ve dış tartışmalar barışa, çekişme ve düşmanlık dikenine dönüşebilir" diye düşünülmüştü. bir ahenk bahçesine çiçek açar.' Bu, Ebu'l-Fazl'ın kendi manifestosu değil, imparatorluk hamisinin manifestosuydu. Yerel şefleri askeri güçle boyun eğdirdikten sonra, Ekber bir diplomasi ve evlilik ittifakları politikası benimsemeye ve daha geniş olarak, yönettiği nüfusun büyük Hindu çoğunluğu ile bir uzlaşma yaklaşımı benimsemeye başlamıştı.
Babür Mahabharata | Hindistan Hazineleri
Mahabharata tercümesinin önsözünde Ebu'l-Fazl bu tavrı daha da netleştirdi:
Hindular ve Müslümanlar arasındaki fanatik nefreti gören ve bunun ancak karşılıklı cehaletten kaynaklandığına ikna olan bu aydın hükümdar (Ekber), öncekilerin kitaplarını sonrakilerin erişimine açarak aynı şeyi ortadan kaldırmak istedi. İlk etapta Mahabharata'yı en kapsamlı olarak seçti ... ve her iki ulusun yetkin ve tarafsız adamları tarafından tercüme edilmesini emretti. [H]e, Hindulara, en büyük hatalarından ve hurafelerinden bazılarının eski kitaplarında hiçbir dayanağı olmadığını göstermek ve Müslümanları, dünyanın yedi kadar kısa bir süreyi geçmişteki varlığına bağlamaktaki akılsızlıklarına daha da ikna etmek istedi. bin yıl.
Açık pencerenin önünde otururken, muhteşem ama yine de ılık güneş şimdi yüzüne dolarken, Dara tüm bunları düşündü. Ona göre, diğer inançları, özellikle Hinduların eski dinini bilme arzusunun siyasetle hiçbir ilgisi yoktu. Öğrenme aşkı entelektüel bir arayış olarak başlamışsa, onu da yıllar önce bırakmıştı. İçinde kalan tek motivasyon faktörü sezgi ve içgörüydü. Aradığı şey Gerçekti ve onun dışında hiçbir şey olmazdı. Kalemini aldı ve kararlı, net bir el ile hızlı bir şekilde yazmaya başladı.
Şimdi, bu tasasız, kedersiz fakir Dara Shukoh, Hakikatlerin Gerçeği'ni öğrendikten ve sufilerin hak dininin sırlarını ve inceliklerini öğrendikten ve bu büyük armağana sahip olduktan sonra, bu büyük armağana sahip olduktan sonra, bu mezhebin ilkelerini öğrenmeye susadığını söylüyor. Hint monoteistlerinin dini. Ve bu Hint dininin doktorları ve mükemmel ilahiyatçıları ile tekrar tekrar ve sürekli tartışmalar yaptıktan sonra, Gerçeği arama ve kavrama şekillerinde sözlü dışında hiçbir fark bulamadı.
Dara bir an durdu ve tüy kalemini dinlendirdi. Tüm inançlardan bilginlerle konuşmuş, Hinduların büyük metinlerini incelemiş ve yavaş yavaş, doktrinlerin açıklama tarzı dışında, İslam arasında esaslı bir fark olmadığı inancı onda sağlamlaşmıştı. ve Hinduizm. Her inancın tüm doktorlarının kendi dinlerinin kurgularına o kadar saplanmışlar ki, bu tek önemli felsefi Gerçeği -belki de hepsinden önemlisi- özünde, iki inancın bir ve aynı olduğunu fark etmemiş olmaları onu hayrete düşürdü. . Bu nedenle, bu büyük içgörüden haberdar edilmeleri çok önemliydi.
Sonuç olarak o (Dara), iki tarafın görüşlerini toplayarak ve hakikati arayanlar için bilgisi mutlak surette gerekli ve faydalı olan hususları bir araya getirerek bir risale hazırlamış ve buna Mecma ul Bahreyn (Mecme-ül Bahreyn) adını vermiştir. iki Okyanus), çünkü iki Gerçeği bilen grubun hakikat ve bilgeliğinin toplamıdır. Büyük mutasavvıflar şöyle demişlerdir: "Tasavvuf hakkaniyettir ve ayrıca Tasavvuf, dini yükümlülüklerin terk edilmesidir." O halde, adaletli ve anlayışlı biri, bu noktaları tespit ederken, benim ne kadar derin düşünmek zorunda olduğumu hemen anlayacaktır... Bu Risaleden çok zevk alınırken, her iki taraftan da keskin zekalı kimseler onun faydalarından hiçbir pay almayacaklardır.
1650'lerin ortalarına gelindiğinde, İmparatorluk genelindeki çeşitli siyasi cuntalar, farklı kohortlar halinde katılaştı. Babasının gözdesi Dara, imparatorluk sarayında hakimiyet kurarken, üç erkek kardeşinin her biri önemli bir bölgeyi kontrol ediyor ve gelire doğrudan erişime ve aktif, savaşa hazır kendi ordularına sahipti.
Dini açıdan bakıldığında, hiçbir dört kardeş birbirinden daha farklı olamaz.
En yaşlı Prens, kendi inancı dışındaki tüm inançlara açık bir şekilde hoşgörülü olan uhrevi Sufi iken, Shuja'nın Şii inancına karşı belirgin eğilimleri vardı, Aurangzib, alenen ortodoks Sünni'ydi ve Murad'ın hiçbir dini bağlantısı yok gibi görünüyordu. duyuların zevkleri azalmadan devam ederken ve ara sıra savaş ve katliam olasılığı vardı. Ancak en büyük rekabet - ve düşmanlık - iki güç merkezi arasındaydı: Dara ve Aurangzib.
Team LHI: Dara Sukoh'un en büyük entelektüel projesi, kuşkusuz, Eylül 1657'de tamamladığı "Sirr-i-Akbar" veya "Büyük Sır" adını verdiği Upanişadların Farsça çevirisiydi.
Bu büyük projeye rağmen, Dara şimdi farklı inançların gnostikleri ile yaptığı önceki tüm tartışmaları, özel meditasyonları ve müzakereleri, şimdi üstlendiği proje için sadece bir hazırlıkmış gibi hissediyordu. Şimdiye kadar, babasının sağındaki altın bir tahtta oturan durbarda düzenli bir özellik olmakla kalmıyor, aynı zamanda tüm gezilerinde İmparatora eşlik ediyordu. Ancak Şubat 1657'de, hasta ve yaşlı Şah Cihan, Delhi'den Muhlispur'a gitmek üzere ayrıldığında, Dara'nın işi o kadar acil ve ciddiydi ki, babasına eşlik etmemek, onun yerine başkentte kalmak ve projesine odaklanmak için imparatorluk onayını istedi.
Hasta babasına eşlik etmediği acil çalışma, başlıca Upanişadların orijinal Sanskritçe'den Farsça'ya çevrilmesiydi. Dil seçimi önemliydi. Farsça Babür sarayının resmi diliydi, Hindu entelijansiyasının üyeleri de bu dili uygun bir şekilde biliyorlardı. Veliaht Prens, hırslı ve son derece kişisel girişimi için kutsal Benares şehrinden en bilgili sanyasileri ve panditleri bir araya getirmişti ve altı yorucu aydan sonra 28 Haziran 1657'de sarayı Manzil-i Nigambodh'da projesini tamamladı. Delhi'de.
Dara'nın kitap için yazdığı önsöz, kısa bir manevi biyografiyi, derin felsefi gerçeklere yönelik kişisel arayışını, Kuran'daki belirli Surelerin yorumlanması üzerine bir meditasyonu ve vahyi birleştiren tekil bir öneme sahip bir incelemeydi. ilk etapta bu projeyi üstlenmesine yol açmıştı. İçinde, 1640'ta, güzelliğiyle cennete benzeyen Keşmir topraklarını nasıl ziyaret ettiğini ve orada, onun hocası ve rehberi olan büyük Sufi aziz Molla Şah ile nasıl tanıştığını anlattı.
Gnostisizm ve monoteizm, Dara'nın sürekli bir ilgi oluşturduğu konulardı. Benliği tevhid hasreti ile doldu. Kuran'da sayılan tektanrıcılık kavramının büyük ölçüde alegorik olduğunu belirtmiş ve içerdikleri derin manaları keşfetmek istemiştir. Bu amaçla Musa'nın Kitabı, Mezmurlar, İnciller ve kutsal yazılar gibi birçok dinin kutsal kitaplarını incelemiş, ancak bu metinlerdeki tektanrıcılık tartışmasının da daha az gizemli olmadığını keşfetmiştir. Ayrıca, bu vakaların çoğunda, çevirinin kendisi, haktan yoksun olacak kadar özensizdi. Düşünceleri eski Hindustan dinine döndü. Ülkedeki ilahiyatçıların ve mistiklerin neden Tanrı'nın birliği kavramını reddetmediklerini merak etti.
Hinduların gerçek inancının tektanrıcılığa uygun olduğu sonucuna vardı.
Tevhid'e karşı direnç ve düşmanlık gösterenler, ancak kendilerini alim zanneden, bazı bencil ve cahil insanların eylemiydi.
"Ve bu koşulların doğrulanmasından sonra," diye yazdı, "bu en eski insanlar arasında, dört Veda olan tüm göksel kitaplarından … en eskisi Brahma ya da Adem'di...' Peygambersiz ve vahyedilmiş bir kutsal kitapsız bir toprak olmadığını söyleyen Kuran'a göre, aynı şeyin Hindustan için de geçerli olması gerektiği mantıklıydı.
Yolun tüm sırlarını ve saf tektanrıcılığın tefekkür uygulamasını içeren dört kutsal kitabın gerçek özü Upanişadlardı. Bu, pek çok kişi tarafından, hatta Hindular arasında bile bilinmeyen gerçek bir tektanrıcılık hazinesiydi. Ve Hinduların kendilerinin, bunu Müslümanlardan saklamaya çalıştıklarını hissetti. Aradığı ve bulamadığı derin ve yüce sırlar bu eski kitaplarda bulunabilirdi. Ve bu eski metinler, yazılmış tüm göksel kitapların ilki değil miydi?
Dara Shikoh'dan Kalanlar
Ve bu içgörüyle birlikte en büyük ifşası geldi. Kur'an, kadim, üstün bir gizli kitabın varlığına işaret etmiştir: "Muhakkak ki o, korunan bir kitapta şerefli bir Kur'an'dır. Ona temizlenenlerden başkası dokunamaz. Bu, alemlerin Rabbi tarafından bir vahiydir.” Dara, bu gizli kitabın Upanişadlardan başkası olmadığı sonucuna vardı. Etimolojik olarak konuşursak, 'Upanishad' kelimesinin bir öğretmenden gizli veya ezoterik öğrenme kavramına kendisini ödünç verdiği gerçeğine daha da ikna oldu. Dara bu noktayı daha fazla kanıtlama ihtiyacı hissetti:
Bu cümlenin (Sûre) Zebur'a, Musa'nın Kitabına veya İncil'e uygulanmayacağı, "vahiy" kelimesinden de Lauh-i Mahfuz'a uygulanamayacağı açıktır. Tablet) ve saklanması gereken bir sır olan Upanekhat (Upanişadlar) ve bu kitabın özü ve Kur'an-ı Kerim ayetleri tam anlamıyla onda bulunduğuna göre, gizli kitap bu en eski kitaptır. ve böylece bu fakir için bilinmeyenler bilinir ve anlaşılmaz şeyler anlaşılır hale gelir.
Dara, bu projeden kendisinin, çocuklarının, arkadaşlarının ve Gerçeği arayanların manevi yararı dışında hiçbir maddi menfaati olmadığını iddia etti. Yüce sırların daha geniş bir şekilde yayılması onun gerçek niyeti olsa da, bu açıklama muhtemelen ulemanın risaleyi okuduklarında haklı öfkesini saptırmak için bir girişimdi. Yazılarında ve kamuoyuna yaptığı açıklamalarda onları yeterince sövmüştü.
'Mutlu o' Prens önsözünün sonunda yazdıAllah'ın lütfuyla ve samimiyetle, her türlü tarafgirliği terk ederek, bencillik önyargılarına sahip olanlar, Sirr-i Ekber (Büyük Sır) başlıklı bu tercümeyi, Sırr-ı Ekber (Büyük Sır) tercümesi olduğunu bilerek inceleyecek ve kavrayacaktır. Tanrı'nın sözleri, bozulmaz, korkusuz, isteksiz ve ebediyen özgürleşecektir.'
izniyle alıntıdır ‘Dara Shukoh: Kral Olacak Adam, Avik Chanda, Harper Collins Publishers.
Prana: Tarihi ve Doğası
Ayrıca E-Kütüphanemizden ücretsiz PDF olarak indirilebilir veya Amazon Worldwide'dan e-kitap veya ciltsiz kitap olarak da edinilebilir.
Uyanış İçin Upanişadların 49. Bölümü
bilinçli varlık
M astery evrimin sonucudur. Evrensel yaşam gücü olan Prana hakkında bilgi sahibi olunmalı ve ona hakim olunmalıdır. Yani: “Sıra Kousalya'ya geldiğinde şu soruyu sordu: 'Usta, Prana ne doğar, bedene nasıl girer, orada nasıl yaşar kendini böldükten sonra nasıl dışarı çıkar dışarıyı nasıl deneyimler? ve bedeni, duyuları ve zihni nasıl bir arada tutuyor?'” (Prashna Upanishad 3:1).
Tüm bu sorular daha sonra cevaplanacak, bu yüzden tek önemli nokta Prana'ya bilinçli bir varlık olarak atıfta bulunmaktır – çünkü o Brahman'ın hayatıdır ve bu nedenle NS Brahman. Her şeyin bilinçli olduğu gerçeği, upanişadların açık bir öğretisidir. Bilim, bu kavrama temkinli yaklaşmakta ve onu geçici olarak varsaymakta son derece cesur olduğunu düşünüyor. Batı'da bu ifadeyi aşikar bir gerçek olarak cesurca ortaya koyanlar, düşünceleri -en azından atalarında- Hindistan'ın bilgeliğinden türetilen kişilerdir.
Değerli sorgulayıcı
“Bilgenin yanıtladığı: Kousalya, çok zor sorular soruyorsun ama Brahman gerçeğinin samimi bir arayıcısı olduğun için cevap vermeliyim” (Prashna Upanishad 3:2). Bunu Hindistan'da kendim için gördüm. Büyük azizler, boş boş meraklı ve umutsuzca sığ olanlarla uğraşmazlar. Ama Hakikat bilgisini arayanlarla seve seve konuşurlar. Bir keresinde Yeni Delhi'de sevilen bir aziz olan Maitri Devi ile tanışmak için Batılı bir ruhani gezgini alma hatasını yaptım. Ona bir soru sormak istediğini söylediğinde Hintçe cevap verdi: "İngilizce bilmiyorum." Birinin sorularını tercüme edip edemeyeceğini sorduğunda yine “İngilizce bilmiyorum” yanıtını verdi. Ben de ona sessizce dedim ki: "Bana sorunuzu söyleyin, ben de sorayım." Oldukça uzun bir süre bana sorularını yumuşak bir şekilde anlatırdı ve ben de – İngilizce olarak! – sorardım ve o da bir tercüman aracılığıyla kolayca cevap verirdi. Bana gösterdiği nezaketi takdir ettim, ama aynı zamanda onu bir daha asla gezicilerle rahatsız etmemeye karar verdim. Tanıştığım diğer azizler de aynısını yapardı - bazıları diplomatik olarak, diğerleri pek nazik değil.
Bundan ders çıkarmalı ve neden araştırıp çalıştığımızı kendimize sormalıyız: sonunda Tanrı'nın bilgisine ulaşmak mı, yoksa ne kadar bilge olduğumuzu göstermek için kafamıza daha fazla fikir sıkıştırmak mı? Yogananda sık sık akıllarına gereksiz felsefeyi tıkmaktan ruhsal hazımsızlık çekenlerden bahsederdi.
Ama Kousalya değerli bir sorgulayıcıdır, bu yüzden bilge cevap verir:
içimizdeki prana
“Prana Benlikten doğar. Bir insan ve onun gölgesi gibi, Benlik ve Prana birbirinden ayrılamaz. Prana, geçmiş yaşamlardan devam eden zihnin arzuları yerine getirilebilsin diye doğumda bedene girer” (Prashna Upanishad 3:3).
Kozmos, Brahman olan Bilincin bir uzantısı olduğu gibi, aynı şekilde bireysel pranamız da Benliğimizin (atman) bir uzantısıdır. Benlikten ayrılamaz çünkü NS Kendi. Bu, Prakriti veya Prana'nın yadsınması ya da inkar edilmesi değil, upanişadların otantik dualitesizliğidir (advaita). Onları Ruh'tan ayrı ve dolayısıyla ikili olarak görmek, onların mahrem gerçekliğini kabul etmemek hatadır.
Prana, şimdiki ve geçmiş yaşamlarımız arasındaki sürekliliği sağlar. Aynı zamanda, evrimimizin geçmiş yaşamlardan devam etmesini sağlayan ve bizi bu şimdiki ve gelecekteki yaşamlara taşıyan güçtür. Prana gerçekten Yaşamın kendisidir.
Bu ayet ayrıca bize karmanın bir dış güç değil, zihin meselesi olduğunu söyler. Zihni değiştirirseniz karmayı değiştirirsiniz veya hatta onu çözersiniz. Asla bizim dış varlığımıza uzanması gerekmez. Karma üzerinde çalışmak zorlayıcı bir gereklilik değildir. Biz asla karmanın kölesi değiliz. En azından potansiyel olarak onun yaratıcıları ve ustalarıyız. Ama biz bu gerçeği unuttuk ve karmamızın kontrolünü kaybettik. Eğer özgür olacaksak, geri kazanılmalıdır.
ortakları
“Bir kral, krallığının farklı bölümlerini yönetmek için görevliler görevlendirdiği gibi, Prana da kendisiyle, her biri kendisinin bir parçası olan ve her biri ayrı bir işlev atanan dört pranayı ilişkilendirir” (Prashna Upanishad 3:4). Genellikle "beş prana"dan söz ederiz, ancak gerçekte yalnızca saf Prana ve onun dört kipliği vardır. İşlevleri ana hatlarıyla anlatılacaktır, ancak önce burada Prana'nın tanımımızda bulunan tanımıdır. Kısa Sanskritçe Sözlük:
Prana: Yaşam hayati enerji yaşam-nefes yaşam gücü inhalasyon. İnsan vücudunda prana beş forma ayrılır: 1) Prana, yukarı doğru hareket eden prana 2) Apana: Aşağı doğru hareket eden ve genel olarak boşaltım işlevlerini üreten prana. 3) Vyana: Prana ve apana'yı bir arada tutan ve vücutta dolaşımı sağlayan prana. 4) Samana: Prana, yiyeceğin daha kaba malzemesini apanaya taşır ve daha süptil malzemeyi her bir uzva genel sindirim gücünü getirir. 4) Udana: İçilen veya yenen şeyi genel özümseme gücünü ortaya çıkaran veya indiren prana.
Bu akılda tutulursa aşağıdakiler daha anlaşılır ve anlamlı olacaktır.
"NS prana kendisi gözde, kulakta, ağızda ve burunda yaşar. Apanaİkinci Prana olan , boşaltım organlarını ve üreme organlarını yönetir. Samana, üçüncü Prana, göbekte yaşar ve sindirimi ve asimilasyonu yönetir.
“Benlik, yüz bir sinirin [nadis] yayıldığı kalbin nilüferinde yaşar. Bunların her birinden daha küçük yüz tane daha çıkar ve bunların her birinden yine daha küçük olan yetmiş iki bin tane daha çıkar. Bütün bu hareketlerde Vyana, ki bu dördüncü Pranadır.
"Ve sonra ölüm anında, omurganın ortasındaki sinir yoluyla, UdanaBeşinci Prana, erdemli adamı yukarıya, daha yüksek doğuma, günahkar adamı aşağı, aşağı doğuma ve hem erdemli hem de günahlı adamı insanların dünyasında yeniden doğmaya yönlendirir” (Prashna Upanishad 3:5-7) .
Bu son ayet, gerçekte var olandan daha fazlasını söyleyen bir yorumlayıcı çeviridir. Swami Nikhilananda bunu harfi harfine tercüme eder: “Ve sonra udana, bunlardan birinin içinden yukarıya doğru yükselir, ayrılan ruhu erdemli dünyaya, erdemli eylemleri için günahlı dünyaya, günahkar eylemlerine ve her ikisi için de insanların dünyasına yönlendirir. ” Gördüğünüz gibi, “omurganın merkezindeki sinir”den, sushumnadan söz edilmiyor. Yükselen bilincin nadi'sinden Katha Upanishad'ın sonunda şöyle söz edilir: “Kalbin nilüferinden yayılan yüz bir sinir vardır. Bunlardan biri beyindeki bin yapraklı nilüfere doğru yükselir. Bir insan ölmeye geldiğinde, hayati gücü yukarıya ve bu sinirden dışarı çıkarsa, ölümsüzlüğe ulaşır, ancak hayati gücü başka bir sinirden geçerse, ölümlü varoluşun şu veya bu katına gider ve doğuma tabi kalır ve ölüm” (Katha Upanişad 2:3:16). İşte bu ayetin yorumunda yazdığım şey:
"Kalp" ile kastedilen, yaşam gücünün (prana) madde ve sübtil bedenlerde dolaştığı nadis (burada "sinirler" olarak tercüme edilir) olarak bilinen süptil geçitlerin -vücudun üst gövdesinin ortasında yer alan- merkezidir. tıpkı kanın kalpten fiziksel bedenin damarlarında dolaşması gibi. Bu nadilerin yüz tanesi yaşam gücünü bedenlerin yaşam süreçlerine yönlendirir ve bedenlenme güçleridir. Bir, benzersiz, nadi ise doğrudan kalp merkezinden başa doğru yükselir. (Bu nadi, kalpten doğrudan kafaya yükselir; Olumsuz omurganın ortasındaki geçit.) Ölüm anında ayrılan ruh o kanaldan ayrılırsa ölümsüzlük kazanır. Ama eğer bilinci kendini diğer yüz nadiden herhangi birine bağlarsa, görelilik içinde amansız bir şekilde enkarnasyona geri götüren süptil dünyalara sürüklenecektir.
"Her meditasyonda bu kanalı aktive ediyoruz, yaşam gücünün kendiliğinden ve zahmetsizce kafadaki bin yapraklı nilüfere, beyin lotusunun üstünde ve üst seviyelerinde parlayan ilahi ışıltıya doğru akmasını sağlıyoruz. O İlahi Işık Om'un, Hayat Veren Sözün, Pranava'nın özüdür. Sonra yaşamın sonunda, kendini bu uygulamayla hazırladıktan sonra, meditasyonda oturarak yogi, bedenden yukarıya, ölümsüzlük alemine yükselir."
kozmik prana
Her birimiz evrenin bir yansıması olduğumuz için, kozmik bir pranik düzenleme de vardır, bu yüzden bilge devam eder:
"Güneş, evrenin Prana'sıdır. İnsanın gözündeki Prana'nın görmesine yardım etmek için yükselir. Toprağın gücü insandaki Apana'yı korur. Güneş ve dünya arasındaki eter Samana'dır ve her yeri kaplayan hava Vyana'dır.
“Udana ateştir ve bu nedenle vücut ısısı sönen kişi ölür, ardından duyuları zihinde emilir ve yeniden doğar. Ölüm anındaki düşüncesi ne olursa olsun, insanı Prana ile birleştiren şey budur, o da Udana ve Öz ile birleşerek, insanı hak ettiği dünyada yeniden doğmaya yönlendirir” (Prashna Upanishad 3:8). -10).
Bu son ilke en önemlisidir. Gita'da şu şekilde genişletilmiştir: "Ölüm saatinde, bir adam bedeninden ayrıldığında, bilinci benim içime çekilerek ayrılmalıdır. O zaman benimle birleşecek. Bundan emin ol. İnsan en sonunda bedenden ayrılırken hatırladığı her şeyi ahirette anlayacaktır çünkü bu hayatta zihninin en çok üzerinde durduğu şey bu olacaktır. Bu nedenle beni her zaman hatırlamalı ve görevini yapmalısın. Aklın ve kalbin sürekli bana bağlıysa, bana geleceksin. Bundan asla şüphe etmeyin. Meditasyon yapmayı alışkanlık haline getirin ve zihninizin dağılmasına izin vermeyin. Bu şekilde nihayet ışık veren, yücelerin en yükseği olan Rab'be varacaksınız” (Prashna Upanişad 3:5-8).
Prana'yı bilmek: ölümsüzlük
Prana'nın işlevlerini doğrudan deneyimle – yoga pratiği yoluyla – bilmenin önemi bilge tarafından şöyle özetlenir:
"Prana'yı sana açıkladığım gibi bilen kişinin soyu asla kesilmez ve kendisi ölümsüz olur.
“Eskiden söylendi: Prana'yı bilen - kaynağını nereden aldığını, bedene nasıl girdiğini, kendini beşe böldükten sonra orada nasıl yaşadığını, içsel işleyişinin neler olduğunu bilen kişi ölümsüzlüğe, evet, hatta ölümsüzlüğe ulaşır.(Prashna Upanişad 3:11, 12).
Çünkü diğer upanişadların beyan ettiği gibi: Prana Brahman'dır.
Sonraki makaleyi okuyun Uyanış İçin Upanişadlar: Tanık Benlik
Temel Karma Teorisi:
Bilge Yajnavalkya, insanlık tarihinin ilk filozoflarından biriydi. Karma teorisi kavramını ilk olarak eski Brihadaranyaka Upanishads kitabında tanıttı. Karma ilkesi, evrenin bu yaşamda ve/veya sonraki yaşamda eylemlerinize, düşüncelerinize ve arzularınıza yanıt vereceğini onaylar. Yajnavalkya kral Janaka'ya dedi ki,
“Şimdi bir insan şöyle veya böyledir. Olduğu gibi, öyle olur iyilik yaparak iyi olur, kötülük yaparak kötü olur, temiz işlerle temiz, kötü işlerle kötü olur. Ancak diğerleri, bir kişinin arzulardan oluştuğunu söylüyor. Ve arzusu, iradesi ve iradesi ne ise, eylemi ve yaptığı her ne iş olursa olsun, onu biçecektir.” – Brihadaranyaka Upanishad – 4.4.5
Ve işte şu ayet var: “İnsanın aklı neye bağlıysa, ameliyle birlikte gayretle gider ve burada, dünyada yaptığı her amelin sonucunu (son sonuçlarını) elde etmiş olarak. , o dünyadan (eyleminin geçici mükâfatı olan) tekrar bu amel dünyasına döner. Arzulayan adam için çok fazla.” – Brihadaranyaka Upanishad – 4.4.6
“Karmalar ruhunuzun bir parçası değildir. Toz veya süptil enerjiler gibi atıl maddelerdir. Bu nedenle onu temizleyebilir, temizleyebilir veya uygun tekniklerle dönüştürebilirsiniz.” – Amit Ray
Upanishads veya Post Vedik Dönemde Eğitim Sistemi.
Vedik Sonrası Çağ kabaca MÖ 1000'den MÖ 600'e kadar olan dönemi kapsar. Brahman Rahibinin toplumda hakim konumda olduğu ve din adına birçok kurban töreninin yapıldığı bir dönemdi. Orijinal pastoral ve kabile Vedik toplumunun yerini tarım toplumu aldı ve bazı bölgelerde özellikle Kuzey Hindistan'ın Gangatik Vadisi'nde kentleşme izleri görüldü. Upanişadlar'ın bu çağda yazılan derslerinin etkisiyle, yükselen devletlerde ve cumhuriyette rahip egemenliği ve malzeme mülkiyeti eğitimi çok fazla etkileyememiştir.
Post Vedik Eğitimin Özellikleri.
1. Eğitim, Vedik Çağ'da olduğu gibi hala Gurukul sistemi altında organize ediliyordu.
2. Öğretmen veya Guru toplumda çok yüksek bir konuma sahipti.
3. Gurukul'daki çalışma süresi 12 yıldı ve öncesinde “Upanayana” töreni yapıldı ve “Samarvartana” ile sona erdi.
4. Kast sisteminin yükselişiyle, yeni Shudras sınıfı Gurukul'da eğitim görme fırsatını bulamadı.
5. Çalışma kursları Vedik Sonrası Çağda arttı. Dört Veda'nın yanı sıra, çalışma kursları Upanishads, Puranas, Gramer ve faydalı bilgi dallarını içeriyordu.
6. Vedik Eğitim Sonrası Eğitim üç türdendi:
— Hayvancılık, yetiştirme vb. uygulamalı eğitim.
— Olağan çalışma kursları ile zihinsel eğitim ve
— Karakter gelişimi için ahlaki eğitim.
7. Temel öğretim yöntemi sözlüydü ve öğretildiği gibi üç aşamadan oluşuyordu:
— Shravana – işiterek öğreniyor.
— Mañana – düşünme ve yansıtma
— Nidhidhysana – meditasyon yoluyla gerçekleşme.
8. Kadınların eğitimi ihmal edildi. Öğretmenlik mesleği için genel eğitim vardı. Dans etmek, şarkı söylemek gibi güzel sanatlarda eğitim verildi. Ama genel olarak, kadınların eğitimi ev hayatı için neyin yararlı olduğunu öğretti.
9. Eğitimin yaygınlaştırılması için, genellikle Krallar tarafından himaye edilen “Parishad” (eğitimli adamlar konferansı) ve “Sammelan” (alimlerin buluşması) gibi başka kurumlar vardı.
10. Kendini gerçekleştirme ve özgürleşmenin (Mukti/moksha) Vedik Sonrası Çağda eğitimin amaçları olduğu söylenir. Upanishads'ın incelenmesi, Brahma Vidya'yı veya mutlak bilgiyi elde etmek için gerekliydi.
Vedik Sonrası Eğitimin Önemi aşağıdaki gibidir:
1. Eğitim, maneviyatın gelişimini vurguladı
bireylerin borçlarının ödenmesi için aşram sistemi kabul edildi
Tanrılara, atalarına, öğretmenine ve topluma karşı.
2. Ebeveynlerin zihinleri önce onlara bir
çocuklarının eğitimi arzusu. Öyle söylendi
öğretmeyen çocuğun düşmanı bu ebeveynlerdir.
çocuklar.
3. Çocuğun karakter gelişimine büyük önem verildi.
Öğretmenler, bireylerin bütüncül gelişimine vurgu yaptı
kişilik.
4. Sosyal beceri, görevlerin yerine getirilmesinde eğitim yoluyla geliştirildi.
5. Milli kültürün korunması ve yaygınlaştırılması için çaba gösterildi.
6. Eğitim ücretsizdi. Masrafları toplum tarafından karşılandı ve
Kral.
7. Beyaz bir Gurukul yaşayan çocuk, eğitimi uygun bir ortamda özümsedi.
8. Bir öğrenci Gurukul'un ideallerine uymak zorunda kaldı. o
için yalvararak varoluşun yükünü omuzlamak zorunda kaldı
sadaka. Bu uygulama, toplumda alçakgönüllülüğü ve hoşgörüyü geliştirmiştir.
Öğrenci.
9. Öğrencilerin karakterlerini geliştirirken onun karakterine dikkat edildi.
doğa, erken deneyimler yetiştirme ve durum.
10.Kendi kendine çalışma (Swadhyaya) daha önemli kabul edildi.
11. Eğitimin aracı ilahi bildiriydi.
12.Sınav sözlüydü. Öğrencinin vermesi gerekiyordu
bir bilginler topluluğunda sözlü cevaplar. Onları tatmin etti, ona bir derece veya az verildi. Böyle bir unvanın elde edilebilmesi için alimlerin görüş birliği şarttır.
13. Bu dönemde mesleki eğitim de revaçtaydı.
Askeri, Bilim, Tarım, Hayvancılık, Veterinerlik
Bilim, Tıp vb. öğretilen konular arasındaydı. Kimya da öğretildi. Sanat ve El Sanatları yüksek düzeydeydi. saygın. Ticarette Eğitim çok popülerdi.
Upanishads Eğitiminin Amaçları:
1. Gerçek bilginin gerçekleştirilmesi: Bu ideale göre eğitim, gerçek bilginin ve Mutlak'ın kazanımlarının gerçekleştirilmesini sağlar. Gerçek bilgi, ruh, Mutlak ve dünya arasındaki nihai ilişkinin gerçekleşmesidir. Bu, nefsi kirleten ve ona gerçek suretini unutturan dünyevi meselelerin duyusal bilgisi ile mümkün değildir.
2. Mutlak'ın Gerçekleşmesi: Bu dönemde eğitim, içsel bir meditasyon ve düşünme süreci olarak kabul edildi. Meraklı öğrenciler, duyularını dışsal çekimlerden uzaklaştırarak içsel meditasyonda yoğunlaştırır ve Mutlak'ı gerçekleştirmeye çalışırlardı. Post Vedik Dönemde kendi kendine çalışma vurgulandı.
Öğretmenin önemi:
Upanishads döneminde eğitim, bireysel çalışma ile kaplanmış olmasına rağmen, Guru/Öğretmen'e çok önem verdi. Kendi kendine çalışmadan önce öğretmenden haber almanın şart olduğu söylenmiştir. Manevi bilgi o kadar zor ve gizlidir ki, bunu öğrencilere anlatacak iyi yetişmiş bir öğretmen olmadıkça elde edilemez.
Öğretmen, Mutlak'ın kendisine eşit olarak adlandırılmıştı. Sadece o kişiye Mutlak Bilgi kazanmış olan Guru olma yetkisi verildi. Haklı olarak Mutlak Bilginin yalnızca Vedaların anlamını ve anlamını tam olarak bilen bir Guru'dan öğrenilebileceği söylenmiştir. Bundan dolayı öğretmen, toplumun lideri ve rehberiydi ve sosyal hayatta en yüksek mevkileri korudu.
Vedik Sonrası Dönemde Müfredat:
Bu dönemde müfredat, vedik çağda olduğundan daha fazla konu içeriyordu. Ved Mantralar (ilahiler ve mısralar) esas olarak vedik dönemde öğretilirdi. Vedik sonrası dönemde, farklı Vedalarla ilgili çeşitli Edebiyat türleri üretildi. Müfredatta dini konuların yanı sıra birçok dünyevi konulara da yer verilmiştir. Vedalar, Tarih, Puranalar, Dilbilgisi, Matematik, Braham-Vidya, Nirukti (kelimelerin etimolojik yorumu), astronomi, dans, müzik vb.
Onun döneminde soru cevap sistemi hakimdi. Bu sistem sayesinde zor ve soyut fikirler basitleştirildi.
Özlü manevi unsurlar açıklanmıştır. Örnekler, hikayeler ve
belirli biyografilerin yardımı da tek bir sistemde toplanmıştır.
belli noktaların aydınlatılması.
1. Kendi Kendine Arabuluculuk ve Çalışma: Öğrencilere Guru tarafından sözlü dersler ve rehberlik verildi ve onlar üzerinde çalıştılar ve aracılık ettiler.Deneyim yoluyla gerçeklerini ve faydalarını fark ettiler. Böylece öğrenciler kendi kendine meditasyon yaparak bilgiyi kendisininmiş gibi yaptılar. Bilgiyi kendi kendine meditasyon ve çalışma yoluyla kazandı.
2. Diyalektik Yöntem: Upanişadların en yaygın kullanılan yöntemlerinden biridir. Bu yöntemde filozoflar bazı yerlerde toplanmış ve kendi aralarında farklı sorunları dramatik bir şekilde tartışmışlardır.
3. Sentetik Yöntem: Bu yöntemde diyalektik yöntemin tartışması, sentetik yöntemin yaratıcı sentezi ile değiştirilir.
4. Tek Mantıklı Yöntem: Upanişadların filozofları çok nadiren konuşsalar da konuştuklarında bazen başkalarının varlığını unuturlar ve kendi kendilerine uzun süre konuşmaya devam ederler.
5. Soru Cevap Yöntemi: O günlerde bu yöntemin yanı sıra soru cevap yöntemi de hakimdi. Bu dönemde yöntem Belirsiz geldi. Guru'nun sözleri Brahma ile ilgili bir ders verdi veya aynı zamanda cesaretlendirmeye ve bir çalışma ortamı yarattığına ve zihni dikkatli kıldığına yol açtı.
6. Gerileme Yöntemi: Gerileme yöntemi, her yeni sorunun bizi bir öncekinin cevabının arkasına taşıdığı ardışık birçok soru şeklindedir.
7. Analojik Yöntem: Akıl yürütme ile açıklanamayan şeyler analoji ile açıklanır.
8. Geçicileştirme Yöntemi: Upanişadların öğretmenleri, öğrencilerine onun zihinsel ve psikolojik düzeyine göre eğitim verirdi. Bu yöntemde, sorgulayanın manevi seviyesi yükseldikçe, hocalar ona sadece önündeki yolu göstermekle kalmaz, aynı anda ona tüm gerçeği söyler.
Öğrencilerin Günlük Rutinleri/Görevleri:
=============================
Vedik sonrası dönemde Aşramlar (okullar) genellikle Guru (öğretmenler) tarafından organize edildi ve yönetildi. Belirlenen disiplin ve davranış kurallarına uymak zorunluydu.
a) Uygulamalı Eğitim:
Üç bölümden dönüştürülmüş Pratik Eğitim
1. Sadaka dilemek
2. Yagnakund için ateş hazırlamak
3. Aşramların (okul) hayvanlarına ve diğer hemşehrilerine bakmaları, ayrıca tarım işleri yapmaları bekleniyordu.
Uygulamalı eğitimin tüm bu yönlerinin çeşitli sadakaları vardı. Sadaka dilenmek vurgunculara, yajnakund için ateş hazırlamayı öğretmek anlamına geliyordu.
öğrencilerin gelişimi. Ashrams hayvanlarını yetiştirmek ve
kendine bağımlılık için tarım işi yapıyor.
b) Zihinsel gelişim:
İşitme, Düşünme ve Meditasyon, zihnin üç parçasıydı.
Eğitim. Tam zihinsel gelişim için üçü de var
yönleri gerekli görülmüştür. Duyulan şeyler üzerinde düşünmek ve meditasyon yoluyla algılamak, kabul edilen zihinsel gelişim yöntemleriydi. Bu bugün bile doğrudur.
c) Ahlaki Gelişim:
Disiplinli ve kontrollü bir yaşam sürmek, hayatın gerçek temelidir.
ahlaki eğitim. Ahlak eğitimi bireyin davranışlarını etkiler. Sadece sözlü talimat kişinin davranışını iyileştiremez. Bu nedenle bekarlığa riayet iyi hal için gerekli kabul edildi.
Upanişadlar
Upanişadlar, Hindu dini düşüncesinin son bölümünü oluşturan eski, kutsal metinlerdir. Sanskritçe Upanishad kelimesi, kelimenin tam anlamıyla, önemli veya gizli bir doktrini almak için bir ustanın ayaklarına oturmak anlamına gelir. Upanişadlar kronolojik olarak Hinduizm'in kutsal metinleri olan Vedaların son bölümleridir. Bilge Yajnavalkya'nın Sanskritçe yazılmış Upanişadların birincil öğretmeni olduğu söylenir. Daha sonra Hindu ve Budist felsefesinin Upanishad öğretileri üzerine kurulduğuna inanılmaktadır. Mevcut yaklaşık 108 Upanishad'dan on iki tanesi temel öğretiler olarak kabul edilir.
Muhtemelen MÖ 900'den 600'e kadar uzanan en eski Upanişadlar, Sanskritçe literatürde felsefi yansımaların ilk gelişimini temsil eder, daha sonraki eserler de zaman zaman Upanişadlar olarak kabul edilmiştir. Yaygın bir geleneğe göre en eski Upanişadlar Isa, Kena, Katha, Prasna, Mundaka, Mandukya, Taittiriya, Aitareya, Chandogya, Brhadaranyaka, Svetasvatara, Kaushitaki ve Maitri Upanishad'lardır. İçerdikleri malzeme kısmen şiir, kısmen düz yazıdır. Bir kısmı birden fazla Upanişad'da veya Vedik külliyatın başka bir yerinde tekrarlanan didaktik hikayeler, alegoriler ve meditasyon pasajları içerirler.
Upanishad'lar, her biri metafizik, ahlaki veya teleolojik bir tema üzerinde konuşma yapan diyaloglar biçimini alır. Özetle, Upanişadlardaki düşünce Brahman (evrensel ruh) ve Atman (bireysel ruh) ve ikisi arasındaki ilişki ile ilgilidir. Brahman, diğer tüm varoluşların bilgilendirici ilkesi olarak hareket eden her şeyi kapsayan varlık düzlemidir. Vedaların son bölümleri oldukları için, aynı zamanda Vedanta, "Vedaların sonu" olarak da bilinirler ve sonraki yüzyıllarda yorumlandığı şekliyle düşünceleri de Vedanta olarak bilinir.
Upanişadların temel manevi vizyonu, yalnızca adanmış bir kişisel çabayla gerçeğin bulunabileceğini söyleyen felsefi bir argümandır. Kendini gerçekleştirme, yoga ve meditasyon, karma ve reenkarnasyon gibi Vedik doktrinler eski dinde gizemle örtülüdür, ancak Upanishad'lar bu gizemin çoğunu bir Brahmana veya Aranyaka aracılığıyla belirli bir Veda'yı ekleyerek ortaya çıkarır. Upanişadlar, gerçeğin ancak gerçek etrafındaki tüm düşüncelerin olumsuzlanması yoluyla bulunabileceği görüşü olan neti-neti'yi benimserler.
Herhangi bir dini metinde olduğu gibi, Upanişadların tefsirleri çoktur ve farklı metafizik ve dini inançlar tarafından bilgilendirilir, ancak ana yorumlar Shankara, Madhvacharva ve Vishtadvaita'nın yazılarında bulunur. Bu çeşitli ekoller arasındaki en belirgin farklar, Brahman'ın metafizik statüsünü nasıl değerlendirdikleri konusunda ayırt edilmelidir. Shankara ve Madvacharva bu konuda en açık şekilde farklıdır, çünkü ilki Brahman'ın sınırsız ve zamansal varlık kavramlarının ötesinde olduğunu varsayarken, ikincisi Brahman'ı Vishnu ve Krishna gibi tanrılarla birlikte panteonda konumlandırır.
Upanişadlar, MÖ 1000 civarında çalışan, ancak MÖ 600'de özellikle öne çıkan bir dizi Hindu öğretmen ve bilgenin düşüncelerini ve felsefi düşüncelerini kaydeder. Daha önceki dönemdeki Upanişadların, kendi Vedalarının Brahmanalarının (yorumlarının) bir parçasını oluşturdukları öne sürülmüştür, ancak araştırmalarının yanlılığı daha felsefi ve mistik olduğu için onlardan ayırt edilmelidirler ve tersine, Vedaların sözde tanrıları ve bunlarla ilişkili kurban törenleri.
Upanişadların etkisi Hinduizm ile sınırlı değildir. Jainler ve Budistler tarafından incelendiği bilinmektedir. Aynı şekilde Orta Çağ boyunca Shajahan'ın büyük oğlu Dara Shikoh gibi Müslüman alimler de Hindu felsefesinden ve özellikle Upanişadlardan etkilenmişlerdi. Upanishad'lardan birkaçını anadili Farsça'ya tercüme ettirdi. Ancak, Upanişadlar, Hindistan'da İngiliz Raj'ın kurulması ve Alman filolog Max Muller tarafından yapılan saygın çevirilerle birlikte, Upanişadlar geniş bir Avrupalı izleyiciyle tanıştı.
Upanişadların Felsefesi
Upanişadların ana felsefesi 3 ana ilkeye ayrılabilir:
Dünyanın arkasında birleştirici bir ilke vardır.
Karma teorisi, tüm Hint felsefesinin temelidir.
Maddi dünya asla mutluluk ve kalıcı barış kaynağı değildir.
Upanishad'ın felsefesi bazı çok tanrılı anlayışlar sundu. Upanişadlar, birçok tanrı kavramını Bir'e tabi tuttular. Upanishad, doğru yaşam doktrinidir. Ruhu, Tanrı ile birliğin tadını çıkarabilmesi için bedenin kısıtlamalarından kurtarmayı amaçlar. Azınlığın felsefi inancı ile kalabalıkların hurafeleri arasındaki bir uzlaşma böylece Upanişad'ın felsefesinde ve mistisizminde düzgün bir şekilde uzlaştırıldı.
MÖ 800 ve 200 yılları arasında Vedalar üzerine yorumlar olarak ortaya çıkan Upanişadlar, Hint dini geleneklerini büyük ölçüde etkilemiş olan varoluşun anlamı üzerine spekülasyonlar içerir. En önemlisi, brahmanın bireysel bir tezahürü olan atman (insan ruhu) kavramıdır. Atman, kişisel olmayan bir güç veya Tanrı olarak nitelendirilen brahman ile aynı niteliktedir ve amacı brahman ile özdeşliği tanımaktır. Ancak bu kaynaşma, birey ten ve arzular dünyasına bağlı kaldığı sürece mümkün değildir. Aslında, bu kadar bağlı olan ölümsüz atman, bedenin ölümünden sonra brahman'a katılmayacak, sürekli yeniden doğuş yaşayacaktır. Atman'ın göçü veya ölümden sonra reenkarnasyon ile ilgili bu temel kavram, Hindistan'dan çıkan dinlerin kalbinde yatar.
Reenkarnasyon kavramı ilk olarak Hindu kutsal metinlerinde (Upanishads) ortaya çıktı. Tüm reenkarnasyonun nihai amacı, "nihai gerçeklik" ile kaynaşmak, brahman (tanrı) ile birleşmek, brahman (tanrı) olmaktır. Tüm reenkarnasyon öğretileri, insanlığın temel tanrısallığını destekleyen, egemen bir kişisel Tanrı kavramını reddeden ve ezoterik bilgelik vaadini sunan tekçi, mistik - okült bir dünya görüşüne dayanır.
İncil'deki Hristiyanlık, reenkarnasyon öğretisinin aksine, İsa Mesih'in bir kez – sonsuza dek – ölümü ve dirilişi aracılığıyla düşmüş insanlık için lütuf, kefaret ve bağışlamayı vurgular. Hristiyan'ın reenkarnasyonu reddetmesi, İncil'deki "insanın bir kez ölmeye ve ondan sonra yargılanmaya mahkumdur" (İbr. 9:27) iddiasında demirlenir.
Hint dini geleneği, karmayı ruh göçü sorununun kaynağı olarak görür. Varlıklar, örneğin bir insan vücudunda fiziksel formla ilişkilendirilirken, evreni duyuları ve akılları ile deneyimlerler ve çevrelerindeki insanlara ve nesnelere bağlanırlar ve aynı varlık olan atman olarak gerçek varlıklarını sürekli gözden kaybederler. Brahman olarak doğa. Bedenin düşme zamanı geldiğinde, geçmişteki iyi ve kötü eylemlerin meyveleri, atman'da kalır, ona yapışır ve ölümden sonra diğer varoluşlarda deneyimin devam etmesine neden olur. Bu hayattaki iyi işler, daha iyi bir hayatta mutlu bir yeniden doğuşa yol açabilir ve kötü işler daha düşük bir varoluşa yol açabilir, ancak sonunda geçmiş eylemlerin sonuçları işlenecek ve birey fiziksel bir dünyada daha fazla deneyim arayacaktır. Bu şekilde, bağlı veya cahil atman, cennet ve cehennemlerde ve birçok farklı bedende hayattan hayata dolaşır. Evren birçok kez genişleyebilir ve yok edilebilir, ancak bağlı atman kurtuluşa ulaşamaz.
Upanişadların Eleştirisi
Kast sistemi
Brihadaranyaka (vedalar üzerine bir yorum), kast sisteminin kökenine dair alışılmışın dışında bir açıklama sunar. Benzer bir dört kademeli kast sisteminin cennette de var olduğunu ve şimdi yeryüzünde çoğaltıldığını söylüyor. Bu, Dalit lideri Dr. Babasaheb Ambedkar tarafından eleştirildi. Upanişadların felsefesini pragmatik bir şekilde inceledi ve bunların en etkisiz ve önemsiz spekülasyon parçaları olduğu ve Hinduların ahlaki ve sosyal düzeni üzerinde hiçbir etkileri olmadığı sonucuna vardı. Ambedkar, hacimli Upanishad'ların, kast önyargılı, doğası gereği eşitsiz Hindu toplumunda herhangi bir değişiklik yapamamaları nedeniyle işe yaramaz bir çalışma olduğunu ima eder. Upanishads'ı, Upanishad felsefesinin çok az kelimeye indirgenebileceğini söyleyerek Huxley'den alıntı yaparak reddeder. Ambedkar, Huxley ile aynı fikirde:
"İster madde ister zihin olsun, değişen fenomenler dizisinin altında kalıcı bir gerçekliğin veya "töz"ün varlığını varsaymakla. Kozmosun özü "Brahma" idi, bireysel insanınki "Atman" idi ve ikincisi, ilkinden, deyim yerindeyse, fenomenal zarfıyla, duyumların, düşüncelerin ve arzuların, hazların ve acıların kılıfıyla ayrılmıştı. hayatın aldatıcı fantazmagorisini oluşturur. Bu cahiller, onların "Atman"larını gerçek olarak kabul ederler, bu nedenle sonsuza kadar kuruntulara hapsolmuş, arzunun zincirleriyle bağlanmış ve sefaletin kırbacı tarafından kırbaçlanmış olarak kalır."
&mdashThomas Huxley, Singh 2000, pp. 96&ndash97.
Batılı bir yazar olan John Murray Mitchell, Upanishad'ların tüm görünüşün bir yanılsama olduğunu öne sürerek, potansiyel olarak etik ayrımları altüst ettiğini iddia ediyor. Erken dönem Avrupalı bir oryantalist olan Dr. AE Gough, Upanişadların "kaba bir çağın, bozulmuş bir ırkın ve barbar ve ilerlemeyen bir topluluğun eseri" olduğunu belirtti. Hint Felsefesini ele alan bir yazar, Avrupa'nın günlük yaşamının düşüncelerinden daha düşük düzeydeki düşüncelerle uğraşmak zorundadır. En büyük zorluk, düşük dereceli fikirlerin yüksek dereceli terimlerle ifade edilmesi gerektiğinden ve İngilizce kelimelerin yeniden üretilecek düşüncelere tamamen yabancı olan bir analiz ve çağrışım zenginliği önermesinde yatmaktadır. Bu çaba, daha kaba bir zihinsel kültüre geri dönme ve şimdilik barbar olma çabasından başka bir şey değildir."
Yanılsama
Upanishad'larda ikili olmayan Brahman-Atman'ın iki farklı türü sunulur:
İkili olmayan Brahman-Atman'ın evrenin her şeyi kapsayan zemini olduğu ve
Evrendeki tüm gerçekliğin bir yanılsama olduğu (Akozmizm)
David Kalupahana'ya göre, Upanishad düşünürleri değişimi salt bir yanılsama olarak görmeye başladılar, çünkü kalıcı ve homojen bir gerçeklikle uzlaştırılamazdı. Bu nedenle, çoğulluğun tamamen reddedilmesine yol açtılar. Felsefenin, şeylerin özsel birliğinin arayışından kaynaklanan aşkıncılık nedeniyle bir gerileme yaşadığını belirtir. Kalupahana ayrıca gerçekliğin uzay, zaman, değişim ve nedenselliğin ötesinde olduğu düşünüldüğünü açıklar. Bu, değişimin sadece bir kelime meselesi olmasına, bir isimden başka bir şey olmamasına neden oldu ve bu nedenle metafizik spekülasyonlar üstünlük sağladı. Sonuç olarak, Upanişadlar, şeylerin deneyimine dair herhangi bir rasyonel açıklama yapmayı başaramazlar. Paul Deussen, Upanişadlardaki birlik fikrini, tüm çoğulluğu ve dolayısıyla uzaydaki tüm yakınlığı, zamandaki tüm ardışıklığı, neden ve sonuç olarak tüm karşılıklı bağımlılığı ve özne ve nesne olarak tüm karşıtlığı dışladığı için eleştirdi.
Upanişadlar nelerdir?
Upanishad kelimesi genellikle "yanına oturmak" olarak yorumlanır. Bu Sanskritçe kelime üç kısma ayrılarak yakın anlamında “upa”, aşağı anlamında “ni” ve oturmak anlamında “shad” olarak çevrilebilir. Böylece kelimenin anlamı, bu metinlerin amacını, bilgiyi ve gerçeği öğretmenden öğrenciye doğrudan aktarma amacını bahşeder. Upanişadlar olarak bilinen Sanskritçe metinlerin koleksiyonunun, antik Hint bilgelerinin veya Rishilerin dibinde alınan doğrudan öğretiler olduğu düşünülmektedir.
Reklamları görüntülemek YogaBasics'i destekler. Üyelik ile reklamları kaldırın. Teşekkürler!
Bu kutsal metinlerde, Vedalarda övülen fedakarlık ve ibadetin içselleştirilmesini ve zihnin ve ruhun iç dünyasının daha derin bir anlayışını ve keşfini görüyoruz. Birkaç yüzyıl boyunca ve birçok ciltte derlenen Upanişadlar, eski yogilerin deneyimlediği derin mistik durumları ve ruhsal tefekkürleri ifade etme ve iletme konusundaki güçlü bir ihtiyacı yansıtıyor.
Geleneğe göre, iki yüzden fazla Upanishad vardı, ancak eski bilge Shankara'nın yorumladığı gibi, yalnızca on bir "prensip" Upanishad var. Metinler, mistik durumları ve manevi kavramları anlatan tutkulu bir şiirsel mısrada veya betimleyici kısa öyküler ve tarihi şahsiyetler arasındaki diyaloglarda yazılmıştır.
Nondualizm: Zamansız Bir Kavramın Kısa Tarihi
Birçok gelenek ve mistik, dualizmden bahseder. Fakat dualizm nedir ve kelimenin farklı yerlerinde farklı dinlerden insanlar&mdash bu kavramı zaman içinde nasıl tanımladılar? Bu kitapta, ikiliksizliğin Hint Upanişadlarındaki ilk köklerinden günümüzün en modern savunucularına kadar uzanan uzun tarihini keşfedeceksiniz. İkili olmayan bir geleneğe sahip biriyseniz, bu kitap yolculuğunuzda paha biçilmez bir yol arkadaşıdır. Aşağıda Michael W. Taft'ın kitabından bir alıntı yer almaktadır.
Advaita Vedanta: Hindu Dualizm
Hinduizm'de ayrı ve farklı bir gelenek olarak dualizm oldukça geç başlar ve yine de hem Hindistan'da hem de & çok daha sonra Batı'da çok güçlü bir etki yarattı. Örneğin, bu kitabın, &ldquoemptiness&rdquo veya &ldquorigpa&rdquo ya da başka bir Budist terimin karşıtı olarak &ldquoondualism&rdquo konusuyla ilgili olması, özellikle Amerika ve Avrupa'daki tartışmanın son zamanlarda Advaita öğretmenleri tarafından körüklendiği gerçeğine işaret ediyor.
Advaita Vendanta ile başlar Mandukya Upanishad'ın yorumu, Gaudapada tarafından MS bu yedinci yüzyılda yazılmıştır. Daha önce gördük ki, Mandukya Upanişad İkili olmayan bir felsefeyi betimler olarak yorumlanabilecek pasajlar içerir. Neredeyse 1300 yıl sonra yazan Gaudapada, Budist boşluk teorisinin unsurlarından yararlanarak dünyayı yeniden yorumladı. Mandukya Upanişad kuvvetle ikili olmayan bir şekilde.
Gaudapada'nın ana doktrini, &ldquono oluşum teorisi&rdquo (ajativada), tüm dünyanın bir illüzyondan başka bir şey olmadığını belirtir. Sıradan hiçbir şey gerçekte asla var olmaz (yani &ldquooriginates&rdquo), çünkü yalnızca Brahman (yani &ldquoGod&rdquo) gerçektir. Tüm fenomenal dünya sadece bir rüya veya fantezidir ve nihayetinde gerçek dışıdır (Maya). Daha önce gördüğümüz gibi, bu görüş Mahayana Budizminde yaygındı. Gaudapada'dan bazı seçmeler yorum felsefesinin özünü verin:
- II. 31. Rüya ve illüzyon veya havadaki bir kale görüldüğü gibi (gerçek olmayan), tüm bu evren Vend'de bilge olanlar tarafından görülür.anta.
- II. 32. Çözülme ve yaratma yoktur, esaret altında olan ve kurtuluş için çabalayan ya da onu arzulayan hiç kimse yoktur ve özgürleşmiş kimse yoktur. Bu mutlak gerçek.
- III. 19. Doğmamış Olan, yalnızca yanılsama yoluyla farklılaştırılır, başka hiçbir şekilde. Çünkü farklılaşma gerçek olsaydı ölümsüz ölümlü olurdu (ki bu saçmadır).
- III. 28. Ne yanılsama ne de gerçeklik yoluyla var olmayan bir şeyin doğuşu yoktur. Kısır bir kadının oğlu ne hayal yoluyla ne de gerçeklikle dünyaya gelir.
- III. 46. Zihin kaybolmadığında veya tekrar dağılmadığında, hareketsiz olduğunda ve duyu-imgeleri olmadığında, o zaman Brahman olur.[1]
Gaudapada'nın Budizm'den ne ölçüde etkilendiği konusunda bazı tartışmalar var. Gaudapada, felsefesini inşa etmek için doğrudan Budist kaynaklardan alınan entelektüel argümanları ve görüntüleri kullanır. Geleneksel Vedantinler bu paralellikleri kabul etmek zorunda olsalar da, onun yalnızca çağdaş tartışmadan elde edilen ortak içeriği kendi özgün noktasını ortaya koymak için kullandığını ileri sürerler.
Benim düşünceme göre, Budist felsefeyi alıp geriye dönük olarak okuyor gibi görünüyor. Mandukya Upanişad felsefeye bir &ldquoHindu&rdquo kaynağı vermek. Bu gerçekten gerekli değildir, çünkü görmüş olduğumuz gibi, Buddha muhtemelen bu Upanişad'lardan yararlanıyordu.
Gaudapada'nın felsefesine denir Advaita Vedanta. Advaita daha önce gördüğümüz gibi, &ldquoondual&rdquo&mdashSanskritçe: &ldquonot&rdquo (a-) &ldquodual&rdquo (-dvaita). Vedanta kelimenin tam anlamıyla bir &ldquolimb&rdquo (-anta) Vedaların bir yorumu veya Vedaların devamı olarak kabul edilen bir edebiyat sınıfını ifade eder.
Şankara
Gaudapada oldu paramguru Advaita Vedanta hareketinin kurucusu olarak tanınan ve modern Hinduizm'de yükselen bir figür olan Shankara'nın[2] (guru&rsquos gurusu). Shankara, Hinduizmin yüzyıllardır düşüşte olduğu Hindistan'da (muhtemelen sekizinci yüzyılda) doğdu.
Shankara'nın kişisel tarihi&mdasquos, açıkça mitolojik kısımlar atlandığında bile&mdakader için işaretlenmiş gibi görünen genç bir adamın hikayesini anlatıyor. Sanskritçe ve eski kutsal metinlerde bir çocukluk dahisi olan Shankara, evden erken ayrıldı ve kendisine Advaita'nın temellerini öğreten gurusunu (Govinda, Gaudapada'nın öğrencisi) buldu. O andan itibaren, Shankara durdurulamaz oldu, Advaita'ya öğretmek, yozlaşmış uygulamalar olarak gördüklerini düzeltmek, din bilginleriyle tartışmak ve Hint halkı arasında Hinduizm'e olan ilgiyi yeniden ateşlemek için Hindistan'ın enine boyuna yürüdü.
Shakara'nın Advaita felsefesinin modern Hinduizm üzerindeki etkisi göz ardı edilemez. Pek çok yazısı, karizmatik kişiliği ve davaya olan bağlılığı, düşüşte olan bir dini yeniden canlandırdı. Bununla birlikte, tartışmamız için daha da önemlisi, Shankara, Hindu dininin çoğunu ikili olmayan bir kalıpta yeniden şekillendirdi. İkiliksizlik, eski uygulamalar ve gelenekler üzerine temel bir bakış açısı haline geldi. Birçok tanrının bile maya oyununun bir parçası olarak var olduğu görüldü, sadece Brahman'ın daha fazla tezahürü. Elbette dualist kamplardan pek çok tepki ve karşı reform oldu, ancak genel olarak Shankara'nın dualizmsizliği Hinduizmin temel bakış açılarından biri haline geldi. Bu da, daha sonraki bir bölümde göreceğimiz gibi, Batı'daki modern ikili olmama tartışmasını büyük ölçüde etkiledi.
Advaita Vedanta'nın Felsefesi
Shankara, Advaita'nın tüm felsefesini tek ve özlü bir cümleyle özetledi:[3]
Brahma satyam jagat mithya, Jbenvo brahmaiva naparah &mdash Brahman tek gerçektir, dünya bir yanılsamadır ve nihayetinde Brahman ile bireysel benlik arasında hiçbir fark yoktur.
Bu, kısaca Advaita Vedanta'dır. Shankara, Brahman'ın tek gerçek, tek varoluş, saniyesi olmayan tek varlık olduğunu belirtir. Saf bilinçtir, her türlü kusurdan arınmış, başlangıçsız ve sonsuzdur. O, sonsuza dek acının erişemeyeceği, bölünmez, ölçülemez, biçimsiz, isimsiz, değişmez bir neşedir. [4] Tüm varlığın temeli olan sonsuz, her yerde hazır bulunan, her şeye gücü yeten, maddi olmayan, kişisel olmayan, aşkın gerçekliktir. [5]
Bu tür kelimelerin tümü Brahman'ı tanımlama girişimleri olsa da, en yüksek Brahman aslında hiçbir nitelik taşımaz. Bu en yüksek Brahman denir nirguna brahman, kelimenin tam anlamıyla "niteliksiz Brahman" anlamına gelir.&rdquo Herhangi bir türde bir Tanrı veya ilahın herhangi bir görünümü (saguna brahman, yanıyor: &ldquoBrahman with nitelikler&rdquo) yalnızca Brahman'ın bir maske veya kişiliğe bürünmesidir ve Brahman'ın gerçek doğasını temsil etmez.
Shankara'nın formülasyonunda bireysel ruh ve Brahman özdeştir. Ruh (atman) sonunda tekrar Brahman'a dönüşen Brahman'ın küçük bir parçası değildir. Ruh aslında Brahman'ın tamamıdır. Shankara'ya göre (Batı dinlerinin ve bazı Hinduizm biçimlerinin aksine), her insanın aydınlanma veya ölüm üzerine Brahman'a dönen benzersiz, bireysel bir ruhu yoktur. Bunun yerine herhangi bir bireysel ruh yoktur. Sadece bir Atman vardır ve Brahman ile aynıdır. Birçok ruhun olduğu şeklindeki yanlış fikir, mayanın hilelerinden kaynaklanmaktadır. Bireyler (jiva) duyuları olan bir bedende cehalet halinde yaşamak, bireysel bir ruhumuz varmış gibi hissettiğimiz yanılsamaya neden olur. Shankara'nın metaforunda, sanki gökyüzündeki bir ay birçok baloncuk tarafından yansıtılmış gibidir.
Eleştirmenler, Shankara'yı "gizli bir Budist" olmakla ve Budizm'i Hinduizme az çok gizlice sokmakla suçladı. Aslında, onun atman/Brahman kavramını Buda-doğası veya depo bilinci fikirleriyle karşılaştırmamak zordur. Aynı fikir için sadece farklı isimler gibi görünüyorlar. Kendi adına, Shankara bunu şiddetle reddetti. Bilgili bir filozoftu ve öğretileri ile Budist görüş arasındaki farkları göstermek için Budizm hakkındaki kapsamlı bilgisini kullandı. Bununla birlikte, bu farklılıkların gözden geçirilmesi, bunların (bence) çok küçük olduğunu çabucak gösterir. Buna Brahman veya Buda-doğası deyin, her iki şekilde de ikili olmayan farkındalıktır.
Moksha veya Kurtuluş için Advaita Uygulamaları
Aydınlanma (Sk. mokşaAdvaita'ya göre, maya yanılgısının üstesinden gelmek ve böylece Atman'ın Brahman ile özdeşliğini görmek mümkündür. Kesinlikle hiçbir farklarının olmadığını, bir ve aynı olduklarını görüyoruz.
Kurtuluşa ulaşmak için iyi bilinen birkaç Advaita tekniği vardır. Muhtemelen en ünlü geleneksel uygulama, net netti. Upanişad bölümünde gördüğümüz gibi, bu, Brihardaranyaka Upanişad, Brahman'ı "bu değil, bu değil" olarak tanımlar. Uygulayıcı bu ifadeyi bilinçte ortaya çıkan tüm duyusal deneyimlere (düşünceler dahil) uygular. Bu, bir mantranın ezbere tekrarı değil, aktif, fenomenolojik bir araştırma olarak yapılır. Ortaya çıkan her şey mayanın, mükemmel, ikili olmayan farkındalıktan başka bir şeyin ürünü olarak görülür. Bu sadece bir illüzyon. Bu uygulama, dikkati sürekli olarak farkındalığın nesnesinden ziyade farkındalığın kendisine çeken bir tür işaret etme talimatı işlevi görür.
Başka bir uygulama mantradır. aham brahma&rsquosmi, bu, &ldquoBen Brahman'ım&rdquo anlamına gelir (ayrıca Brihardaranyaka Upanişad). Bu cümleye &ldquobüyük bildiri&rdquo denir, çünkü sadece Advaita'nın özünün felsefi anlayışını temsil etmekle kalmaz, aynı zamanda bir yoginin aydınlanma anında gerçekleştirilmesi veya ilanı olduğu söylenir: &ldquoEureka! Ben Brahman'ım!&rdquo
Elbette, ikili olmayan farkındalığın önceden var olan durumunu vurgulayan, bazıları “hiçbir şey değil” okulundan gelen birçok başka uygulama vardır. dzogchen gelenek &ndash yani &ldquoZaten oradasınız.&rdquo
On dokuzuncu yüzyılın muhtemelen en ünlü Hint azizi olan Ramakrishna'nın Advaita uygulamaları hakkında büyüleyici bir hikaye var. Hikayenin yazıldığı sırada Ramakrishna, Tanrıça Kali'nin meditasyonuna tamamen dalmış, dualistik mistisizm ustasıydı. Yine de Advaita öğretilerini, Totapuri adında, gezgin, çıplak, külle bulanmış bir ikili olmayanlık ustasından almayı kabul etti.
Totapuri, Ramakrishna için çok değerli olan tüm ibadet biçimlerini çocukça ve gülünç buluyordu. Ramakrishna'ya Advaita Vedanta'nın temellerini söyleyerek şunları söyledi:
&ldquoBrahman, zaman, mekan ve nedensellik sınırlarının ötesinde, her zaman saf, her zaman aydınlanmış, her zaman özgür olan tek Gerçektir. İmkansızı mümkün kılan o büyücü mayanın esrarengiz gücüyle görünüşte isimler ve biçimler tarafından bölünmüş olsa da, Brahman gerçekten Bir'dir ve bölünmemiştir. Arayıcı samadhi'nin mutluluğunda birleştiğinde, mayanın ürünü olan zamanı ve mekanı ya da adı ve formu algılamaz. Maya'nın etki alanı içinde olan her şey gerçek değildir. Vazgeç. İsim ve formun hapishanesini yok edin ve bir aslanın gücüyle dışarı çıkın. Öz'ü aramak için derinlere dalın ve O'nu samadhi aracılığıyla idrak edin. İsim ve biçim dünyasının boşlukta kaybolduğunu ve cılız egonun Brahman Bilincinde çözüldüğünü göreceksiniz. Varoluş-Bilgi-Mutlak olan Brahman ile kimliğinizi fark edeceksiniz.&rdquo
Ayrıca Ramakrishna'ya biçimsiz meditasyon pratiğini öğretti (teknik olarak ikili olmayan meditasyondan farklı, ama yine de bu yönde büyük bir adım), ancak Ramakrishna meditasyon yapmak için oturduğu ilk gece, hemen Tanrıça Kali'nin dualist emilimi içinde kayboldu. Ertesi gün bu başarısızlığı Totapuri'ye bildirdiğinde, öğretmeni yerden küçük bir cam parçası aldı ve Ramakrishna'nın gözlerinin arasındaki deriye yapıştırarak ona o noktaya konsantre olmasını emretti. Böylece Ramakrishna meditasyona oturdu ve Kali tekrar geldiğinde, kendi metaforunda &ndash &ndash ikili olmayan bilgeliğin kılıcını aldı ve onunla kesti.&rdquo O anında ortadan kayboldu ve Ramakrishna birkaç gün süren ikili olmayan bir özümsemeye itildi. Totapuri'ye teşekkür ederek, "Eğer gelmeseydin, tüm hayatımı halüsinasyonla yaşayacaktım" dedi. Son engelim de kalktı.&rdquo
Ancak Totapuri, kendi ikili olmayan farkındalığının derinliklerini genişletmeyi henüz bitirmemişti. Ramakrishna'yı öğrettikten birkaç ay sonra, Totapuri ciddi bir dizanteri vakasına yakalandı. Yetersizliği meditasyon yapmayı imkansız hale getirdi ve böylece bir Advaitin keşişinin klasik tarzında &ndash, vücudunun sınırlamalarından iğrendi. Onun görüşüne göre beden, yolundaki bir yanılsama veya engelden başka bir şey değildi ve şimdi her zamankinden daha fazla bir engel oluyordu. Özgür bir ruh, beden için hiçbir şeyi umursamaz. Böylece bir gece Totapuri, vücudunu boğmaya ve bu can sıkıcı nesneden kurtulmaya kararlı bir şekilde Ganj'a girdi. Ama gelgit sona erdi ve o zarar görmeden diğer tarafa doğru yürüdü. Şaşkın, ay ışığında parıldayan Kali Tapınağı'na baktı ve ani, derin bir uyanış yaşadı. Mutlak olanın gücünü sadece biçimsizde değil, aynı zamanda tapınak, tanrıça, nehir ve hatta kendi bedeni biçiminde de gördü. Böylece Totapuri, form ve formsuz arasındaki ayrımın ortadan kaldırılmasını deneyimledi ve ikili olmayan farkındalığın çok daha derin bir seviyesine gitti. olarak Kalp Sutrası Buna göre, bilgeliğin mükemmelliği, boşluk ve biçimin iki değil bir olduğunu idrak etmekte yatar.
Kitap Amazon'da mevcuttur (Kindle ve ciltsiz sürümlerde).
[1] Eliot Deutsch tarafından yapılan çeviri, içinde Temel Vedanta: Advaita Vedanta'nın Yeni Bir Kaynak Kitabı
[2] Shankara &ndash Hinduizm'deki önemli bir şahsiyet için tipik olduğu gibi, Shankara'nın tanındığı şaşırtıcı derecede çok sayıda isme sahiptir. Genellikle o da denir Shankacharya. Acharya, bir guru veya din öğretmeni anlamına gelir, özellikle manevi bir soyun başı anlamına gelir, bu nedenle bu isim "Öğretmen Shankara" anlamına gelir. Orijinal Shankaracharya'yı bu haleflerden ayırt etmek için, tarihsel figüre genellikle Adishankacharya, bu da &ldquoOrijinal Shankara the Teacher.&rdquo Karışıklığa ek olarak, Shankara İngilizce olarak &ldquoSankara&rdquo olarak da yazılmıştır.&rdquo
[3] Alıntı Brahma Jnanavali Mala
[4] Shankara&rsquos'dan özetlenmiştir Ayrımcılığın Crest MücevheriSwami Prabhavananda ve Christopher Isherwood tarafından çevrilmiştir.