2000 yılında insan hakları grubu Uluslararası Af Örgütü ve Afrika sosyal bilimleri organizasyonu CODESRIA İşkencenin şüphelenildiği cezaevlerini izleyen bekçi grupları için bir el kitabı yayınladı. Kılavuz, ne gibi niteliklere sahip olduğunuzu anlamanızı sağlar acımasız, insanlık dışı ve küçültücü (CID) tedavi.
Kitap aynı zamanda en yaygın işkence biçimlerini dayak, elektrik çarpması, uzuvlar tarafından bir kişinin asılması, sahte infazlar ve cinsel saldırı biçimleri, özellikle de tecavüz gibi konuları tartışıyor.
Uluslararası Af Örgütü'nün listesine ek olarak, yanıklar, delici yaralanmalar, boğulma, zorla insan deneyleri ve doku ve uzantıların travmatik olarak çıkarılması da dahil olmak üzere Boston Mülteci Sağlığı ve İnsan Hakları Merkezi tarafından belirtilen beş yaygın işkence biçimini inceleyeceğiz.
Bu süren dehşetlerin çoğu fiziksel olsa da, ya da siyah işkence, sahte infazlar beyaz işkence (psikolojik) [kaynak: Cesereanu]. Siyah-beyaz işkence biçimleri arasında çok az fark var; her ikisi de eşit sinsidir. SPIRASI (Spiritan Asylum Services Initiative) insani yardım grubu olarak, “Fiziksel ve psikolojik işkence yöntemleri, birbirlerinden etkilerini ayırmamaları gerektiği gibi dikkat çekicidir” (kaynak: SPIRASI).
Aşağıdakiler, dünya çapında mahkumların katlandığı 10 yaygın işkence biçimidir. Bir sonraki bölümde, binlerce yıldır kullanılan bir işkence biçimini inceleyeceğiz, ancak bugün daha az acı çekmeyeceğiz. Devam etmeden önce, okuyucular, lütfen bu makalenin herkes için uygun olmayan şiddet açıklamalarını içerdiğini unutmayın.
Hannibal Kaddafi ve eşi Aline'in eski dadısı olan Shwygar Mullah, Malta'ya tıbbi tedavi için geldi. Molla, Aline Gaddafi tarafından işkence gördüğünü bildirdi.
Moammar Kaddafi'nin 2011 yazında Libya'dan çıkan rejimin birçok öyküsü arasında, Shwygar Mullah'ın işkencesi özellikle kalp kırıcı olduğunu kanıtladı. Shwygar, Moammar'ın oğlu Hannibal için iki çocuğu için bir dadı olarak çalışıyordu, diyor Hannibal'in karısı Aline, çiftin çocuklarını sessiz tutmamaktan dolayı onunla üzüldü. Öfkesinde, Aline'nin Shwygar'ı kaynayan suyla acımasızca yaktığı iddia ediliyor. Bugün yanıklar Shwygar'ın tüm vücudunu kaplıyor ve yüzünü neredeyse tanınmaz hale getiriyor.
Onun öyküsü, hem duygusal hem de fiziksel olarak acı ve kalıcı yara izlerinin bir kanıtıdır - mağdurları yakmak, ancak yine de ortak ve yerleşik bir işkence biçimidir. Aslında, uygulamanın kanıtı, suçluların işledikleri suçlara (kaynak: Kellaway) sonsuza dek tanık olunan işaretlerle markalaştırıldığı zaman M.Ö. 2000 yılına dayanmaktadır.
Yakın zamanda, Stockholm'un İşkence ve Travma Kurtuluşları Merkezi'nden uzmanlar, Bangladeş'te işkence gören 83 siyasi mülteciden% 78'inin yanıklara maruz kaldığını, bunların çoğu sigarayla ya da bazı durumlarda sıcak suyla ya da bir demirle kaynaklandığını ortaya koydu: [kaynak: Edston ]. İşkence mağdurları ayrıca kimyasallara maruz kalma veya aşırı soğuktan kaynaklanan yanıklara da maruz kalabilirler. Bu yaralar, uygun şekilde tedavi edilmezse enfeksiyona özellikle duyarlıdır ve kurbanlar genellikle yara izlerini hayatlarının geri kalanı boyunca işkenceden geçirirler.
2004 yılında Hint Ordusu tarafından militan olma şüphesiyle yakalanan Keşmirli adam, gözaltında tutulduğu sırada aldığı iki izleri göstermektedir. Esir iken sorguya çekildi, dövüldü ve bıçakla kesildi.
Tüm işkence korkunçtur, ancak bıçak yaraları ve silah izleri gibi delici yaralanmalar özellikle travmatik olabilir. Boston Üniversitesi'nde yapılan bir araştırma, bu tür yaralanmaların, kalıcı nörolojik hasar bırakmak için işkence şekilleri arasında öne çıktığını gösterdi. Bu bulgular mükemmel bir anlam ifade ediyor; Silahlar ve bıçaklar, genellikle failin niyet etmediği şekillerde ciddi iç hasara yol açabilir. Mermiler ve bıçak yaraları, örneğin omuriliği ayırabilir veya bağları ve tendonları imha ederek kalıcı sakatlıklara neden olabilir. Dahası, mağdurlar genellikle gerekli tıbbi bakımı almazlar, bu da enfeksiyona ve zayıf iyileşmeye yol açar.
Ateşli silah yaralanmaları, bir kişinin ilk başta yakalandığı zaman ortaya çıkarsa da, mağdurlara işkence etmek için delici yaralanmalar metodik olarak kullanılır. Uluslararası İnsan Hakları Derneği kar amacı gütmeyen kuruluş Çin'deki işkence mağdurlarının parmak uçlarının, sırtlarındaki deriden itilen bambu, iğneler ve diğer keskin nesneler ve küçük çubuklarla delinmiş kulak zerreleriyle delinmiş olduğunu bildiriyor. Bangladeş'ten daha önce sözü edilen mültecilerin incelenmesi de “keskin şiddet” den çok sayıda yara olduğunu ortaya koydu. Aslında, çalışılan grubun yüzde 79'u, diğer ağrı aletlerinin [kaynak: Edston] yanı sıra bıçaklar, kılıçlar, iğneler ve camdan kaynaklanan yaralara maruz kaldı.
Vietnam, 1968: Bir ABD askeri, bir su kuşağı tekniğinin yardımıyla bir düşman şüphelisini sorguladı.
Çileden çıkma yeterince korkutucudur, ancak son araştırmalar, bir işkence yöntemi olarak etkinliğinin fizyolojik bir sebebini ortaya çıkarmaktadır. Iowa Üniversitesi'nden araştırmacılar, farelerin yüksek CO seviyeleri ile hava soluduğunda buldular.2 - boğulduğu zaman insanlarda oluşan gaz aynıdır - fareler yerinde donarak tepki verir. Daha fazla çalışma üzerine, araştırmacılar CO düzeylerinin artmış olduğunu keşfettiler.2 farelerde daha yüksek pH seviyeleri üretti, hayatta kalma için kablolu beyinlerinin güçlü bir korku yanıtını tetikledi [kaynak: Wilcox]. Bu çalışmalar, açık nedenlerin yanı sıra, niçin oksijenden yoksun olduğumuzda paniğe kapıldığımızı ve ek olarak neden asfiksinin bu kadar acımasız bir işkence yöntemi olduğunu açıklayabilir.
İşkence mağdurun hava tedarikini birkaç farklı şekilde kesebilir. Asfiksasyon nöbetlere ve bilinç kaybına neden olabilir ve diğer bazı işkence biçimlerinin aksine, her zaman kurbanı öldürme potansiyeline sahiptir. Diğer olası uzun süreli etkiler arasında, sıvıları solumaktan kaynaklanan kronik bronşit ve hafıza kaybı veya hatta komaya neden olan kalıcı beyin hasarı sayılabilir.
İşkence genellikle kurbanlardan bilgi almak için kullanılırken, listemizdeki bir sonraki işkence biçimi bu kavramı korkunç yeni bir seviyeye taşıyor.
Nisan 1945'te Almanya'daki Buchenwald toplama kampındaki mahkumlar, kampın hemen ardından General George S. Patton ordusu tarafından kurtarıldı.
İşkencecileri sık sık kaba ama etkili bir şekilde acı verici araçlar ile silahlanmış haydutlar ve zorbalar olarak düşünüriz, fakat zorla insan deneylerinin failleri yaklaşımlarında çok daha karmaşıktır. Uygulayıcılar bazen hastalığı tedavi etmek ya da insan bedenine dair anlayışımızı geliştirmek gibi hedefler peşinde koşuyorlar, ama yöntemleri de usulsüzdür.
Belki de insan deneylerinin en meşhur örnekleri, Japonya'nın Ünitesi 731 ve Almanya'nın toplama kamplarında çalışan doktorlar tarafından II. Dünya Savaşı boyunca meydana geldi. Birim 731, savaş esirlerini insani kobaylar olarak kullanmış, onları korkunç hastalıklar ile enfekte etmiş ve ölümcül biyolojik silah geliştirme çabalarında yaşayan kurbanları parçalamıştır. Bu deneyler tahminen 10.000 tutukluyu öldürdü ve Çin silahlarındaki biyolojik silahların test edilmesi 300.000 ölümle sonuçlandı [kaynak: McNaught].
Nazi doktorları tarafından yapılan deneyler daha az korkunç değildi. Toplama kamplarının mahkumları hayatta kalma sınırlarına - ve bazen de - ötesine itildi. Mağdurlar, buzlu sularda saatlerce oturarak, her türlü hastalıktan etkilenmiş ve savaş alanında alınanları taklit eden yaralarla uğraşmaya zorlanmışlardı. Doktorlar daha sonra kurbanlara genellikle ölümle sonuçlanan umursamaz, acı verici prosedürler uygularlardı.
II. Dünya Savaşı sırasında işlenen zulümler, deneylerin derinliği ve zulmüne karşı dururken, zorla insan deneyleri binlerce yıldır gerçekleşmiştir. Bu ilk günlerden beri, uygulamanın muhalifleri, insan ıstırabından elde edilen içgörünün daha büyük bilimsel topluluk tarafından kullanılmasının gerekip gerekmediğini tartıştı.
Abdul Jalil (ön plan), 26 Ocak 2002'de Kabil'deki Afganistan'daki Ghazi Stadyumu'nun içinde duruyor. Taliban kendisini hırsız olmakla suçlayıp ceza olarak kesince Jalil elini kaybetti.
Nazi doktorlarının işlediği bazı zulümleri araştırdık, ancak en korkunç çabalarından birini inceledik: transplant yapan bacak ve doku. Mağdurların kolları, bacakları ve diğer vücut parçaları korkunç bir şekilde çıkarıldı. Doktorlar daha sonra bu vücut parçalarını başka kurbanlara nakletmeye çalıştılar, ancak sonuçlar aynı derecede ürkütücüydi ve herkesi hayatları için şekil bozukluğu ve kavga ediyordu.
Amputasyon ve doku çıkarılması uzun süre işkence biçimleri olarak kullanılmıştır. İşkenceciler genellikle tırnakları, dişleri ve basamakları kurbanlardan uzaklaştırır, ancak herhangi bir vücut parçası bir hedef olabilir.
Özellikle Şeriat İslam hukukuna göre, geleneksel bir ceza biçimi, bir suç işlemek için kullanılan kişinin bir suçludan vücut kısmının çıkarılmasını içerir. Örneğin, Orta Çağ boyunca Britanya'daki suçlular idamcılar tarafından eller, kulaklar ve diğer vücut kısımlarının ampütasyonu ile karşılaşacak ve uygulama hiçbir şekilde eskimiş [kaynak: Kellaway] değildir. Örneğin, 2007'de, İranlı bir adam, birden fazla soygundan suçlu dört parmağını kesmiştir [kaynak: Yeni Zelanda Herald]. İşkence gibi fiziksel acı ve ömür boyu bozulma, cezanın sadece bir kısmıdır; Bu tür ampute'ler ayrıca yaraları nedeniyle sosyal paryalara dönüşebilirler.
Listemizdeki bir sonraki giriş en temel haliyle işkencedir.
2006 yılında Manila, Filipinler, hapishanedeki tutuklular. Ülke, tutuklularını dayak da dahil olmak üzere işkenceye maruz bıraktığı için ABD tarafından eleştirildi.
69 mülteci hakkında Danimarkalı bir çalışma, hayatta kalanların yüzde 97'sinin kaptanlarının ellerinde dövüldüğünü bildirmiştir [kaynak: Olsen ve ark.].
Yazarlar Michael Peel ve Vincent Iacopino'yu "İşkencenin Tıbbi Dokümantasyonu" nda yazmaları için "Beatings evrenseldir, ancak uygulamalar değişebilir." Dayak, bir kurbana yumruk atmak, tokatlamak veya tekmelemek kadar basit olabilir. Kendiliğinden veya başka yöntemlerle birlikte gelebilir. Kaptanlar ayrıca herhangi bir şekilde künt silahlarla dayak dağıtabilirler.
Bu tür işkence için de bazı özel yöntemler var. Falaka (veya falankaDünyanın neresinde işkence göreceğinize bağlı olarak, yöntem ayak tabanlarını dövmeyi içerir. Bu tür bir işkence, kurbanların ayaklarını dokunma ve sıcaklığa karşı duyarsız bırakabilir ve yürürken, şiddetli ağrıya ve yürüme sırasında değişmiş bir yürüyüşe neden olabilir [kaynak: Prip ve Perrson].
Medikal elektrokonvülsif tedavi (EKT), depresyon gibi akıl hastalıklarını etkin bir şekilde tedavi etmek için anestezi altında gerçekleştirilir. Bununla birlikte, benzer cihazlar ağrı ve yönelim bozukluğuna neden olmak için işkence anestezisi olmadan kullanılır.
Elektrik çarpması işkence yöntemleri, yaygın olarak kullanılan birçok yöntem kadar uzun süredir devam etmemiştir - insanlar, 19. yüzyılın sonlarına kadar elektriğin nasıl kullanılacağını anlayamadılar. Ancak, bir kez kurulduktan sonra elektrik kısa bir süre sonra bir işkence yöntemi olarak kullanılmaya başlandı.
“Amerikalılar sadece elektrik enerjisi üretmediler,” diyor. İşkence uzmanı Darius Rejali, The Boston Globe'da, “ilk elektroşir aygıtlarını icat ettiler ve onları Arkansas'tan Seattle'a kadar karakollarda kullandılar” diyor. Elektrik şokları, sersemletici silahlar, sığır protezleri ve elektrokonvülsif terapi (ECT) cihazları kullanılarak verilebilir.
Bu tür bir işkence, bir araç aküsüne bağlı bir şok iletmek üzere tasarlanmış bir sığır prod ya da başka bir cihaz aracılığıyla bir mağdurun bir akımını tanıtmak kadar kaba olabilir. Şoklar işkence yöntemi olarak kullanılır çünkü ucuz ve etkilidirler. Dahası, şoklar ürettikleri ızdırabın bariz fiziksel izlerinin ardında bırakma eğilimindedir.
Ruandalı kadınlar 2005 yılında Kibuye'deki bir klinikte tıbbi tedavi bekliyor. 1990'ların başlarında Ruanda soykırımı sırasında, tecavüz yoluyla yaklaşık 25.000 kadın işkence gördü.
Tecavüz, özellikle savaş sırasında yaygın bir işkence biçimidir. Dünya genelinde çatışmalar sırasında erkek, kadın ve çocuk tecavüzü meydana geldi. 1990'ların Balkan Savaşları'nda Müslüman Bosnalı kadınlar, Sırp askerlerin elinde sistematik tecavüzlere maruz kaldılar. Kongo'da, sadece 2000'den 2006'ya kadar, 40.000'den fazla kadın ve çocuğa tecavüz edildi [kaynak: Booth]. Ruanda'da 1990'ların başlarında, tahmini 25.000 kadına tecavüz edildi. Askerlerin kurbanlarına, "üzüntüden ölmeleri için yaşamalarına izin verildiğini" söylediler [kaynak: Booth].
Hem erkekler hem de kadınlar cinsel saldırıya maruz kalabilir. Saldırganın kendi bedenini kullanıp kurban etmemesi veya kurbanının bedenine nüfuz etmesi için bir alet kullanması, eylemin tecavüz olarak gerçekleşmesidir. Dahası, uzmanlar, tecavüz işkenceye maruz kalan erkeklerin sayısı hakkında tahminlere inanıyorlar; çünkü erkekler bu tür olayları bildirmekten daha isteksiz olabilirler [kaynak: Burnett ve Peel].
Cinsel saldırı özel olarak tanımlanırken, bazı uzmanlar tüm işkencenin mağdurun bedeni ihlal edildiği için bir tecavüz biçimi olduğunu ileri sürerler.
15. yüzyıldan kalma bir mahkeme, A. Steinheil tarafından yapılan bir tablodan bu gravürdeki bir itirafı ortaya çıkarmak için ipleri kullanıyor
Vietnam Savaşı sırasında Viet Cong, “halatlar” olarak adlandırılan bir işkence yöntemi kullanıyordu. “Aşırı Strese İnsan Adaptasyonu: Holokosttan Vietnam'a,” kitabının yazarları, bu tür bir işkenceyi, yakalandıktan sonra yüz yüze bulunan Amerikalı askerlerin bu tür işkenceyi anlatıyor, “Bu işkencenin birçok varyasyonları olmasına rağmen, genellikle, sırtın arkasına dirsekler ve ayaklardan boğazına kadar uzanan bir ip ile sırtına dokunduktan veya arkasına kadar sıkmalarını "[Kaynak: Wilson ve ark.]. Kaslarda meydana gelen bu aşırı gerginlik ile - ki bu da kurbanları bacaklarından çekerek - daha uzun süre kalıcı sinir hasarına neden olabilir.
Öldürücü Türk vatandaşı Gulderen Baran, 20'li yaşların başındayken polis tarafından işkence gördü. Diğer işkence biçimlerine ek olarak, hem tahta haç üzerinde hem de bileklerinin arkasından bağlı olduğu kollarından asıldı. Baran kollarında uzun süreli hasar gördü, bir kolunda güç ve hareket kaybetti ve diğer acı çeken paraliziler [kaynak: Uluslararası Af Örgütü, Amerika Birleşik Devletleri].
Bu Iraklı adam, eğer yakında öldürüleceğine inanırsa, sahte bir infaz sürecek.
1849'da, ünlü Rus yazar Fyodor Dostoyevski, siyasi faaliyetleri nedeniyle kendi kadrosunu yakarak ölümle karşı karşıya bulundu. Ama ölüm hiç gelmedi; idam sahnelendi ve Dostoyevski bunun yerine Sibirya'da bir çalışma kampına yöneldi. Bununla birlikte, onun sahte idam onun yaşamının geri kalanında onu etkilemiş gibi görünüyor. Sonraki romanlarının çoğu, yazarlara çok aşina olan tüm suçlulara, şiddete ve affetmeye odaklandı. Söylemeye gerek yok, Dostoyevski'nin deneyimi benzersiz değildi.
Sahte bir uygulama, mağdurun kendi ölümünün (veya başka bir kimsenin ölümünün) gerçekleştiğini veya gerçekleştiğini hissettiği herhangi bir durumdur. Tutuklunun hayatını sözlü olarak tehdit etmek veya bir kurbanın körünü kaldırmak, kafasının arkasına boş bir silahı tutmak ve tetiği çekmek gibi dramatik bir davranış olabilir. Yaklaşmakta olan ölümün açık bir tehdidi, sahte infaz kategorisine girer. Su yatılı, simüle boğulma yöntemi de sahte uygulama örneğidir.
Amerikan ordusu Alan manuel askerlerin sahte infazları sahnelemelerini açıkça yasaklamaktadır [kaynak: Levin]. Ancak bu infazları sahneleyen bazı ABD askeri mensuplarının raporları Irak Savaşı'ndan çıktı. Örneğin, 2005 yılında, bir ordudan metali çalmak için sorguladığı bir Iraklı adam, onun suçlarından dolayı ölmesi için oğullarından birini seçmesi istenerek işkence gördü. Oğlunun bir bina etrafına alındığı zaman, adamın görüşünden çıkıp, oğlunun ateşli silah sesleri duyduğunda idam edildiğine inanmasına neden oldu. İki yıl önce, sahte infazların sahnelenmesi için iki Ordu personeli soruşturuldu. Bir durumda, bir Irak uzak bir alana götürüldü ve kendi mezarını kazmaya başladı ve askerler vurulacakmış gibi davranıyordu [kaynak: AP].
ABD ordusu kesinlikle alay infazları konusunda uluslararası hukuku ihlal eden tek grup değildir. 2007'de 15 İngiliz, İran Devrim Muhafızları tarafından ele geçirildi. İkinci gecelerinden sonra, mahkumlar duvara dönük, gözleri kapalı ve bağlıydı. Onların arkasında, gözaltına alınan kişiler silah sesi duyduklarını duydular, ardından ateş etme çekiçlerinin hiçbir şeye karşı düşmediğini gördü [kaynak: Kelly].
Onlara karşı yasaklara rağmen, sahte infazlar bir tutuklama aracı olarak devam eder - belki de tutuklunun iradesini kırmadaki etkinliğinden dolayı. Bu tür tehditlerin mağdurun hayatı üzerindeki etkileri derin ve kalıcıdır: İşkence Kurbanları Merkezi sahte infazlar geçiren işkence mağdurlarının, daha önce ölmüş gibi hissettikleri geri dönüşleri tarif ettiklerini bildirmiştir [kaynak: CVT].
Bu konu ve ilgili olanlar hakkında daha fazla bilgi için bir sonraki sayfayı ziyaret edin.
İşkence bile işe yarıyor mu? Bilmenizi istemeyen şeyler, işkencenin geçmişini, bugünü ve geleceğini ve medeni toplumların hala onu neden kullandığını inceler.