Bu tür korku hikayelerinin bir temeli olduğunu söylemeliyim. Bildiğim kadarıyla, XNUMX. - XNUMX. yüzyılın başında bile, Çin'deki ortalama yaşam standardı Batı Avrupa'dakinden daha yüksekti. Yalnızca Batı Avrupa'nın çeşitli kolonilerin kitlesel soygunu, onun işleyebilir ve hatta birkaç yüzyıl boyunca etkili bir ekonomik sistem yaratmasına izin verdi ve bu sistem daha sonra gerçekten kendi topraklarında gelişmeye başladı.
Ve sonra - gelişmesi için, sürekli genişleyen bir dış pazara ihtiyacı vardı, bu da aslında, pazarın genişlemesi bazı sorunlarla karşılaştığında iki Büyük Buhrana yol açtı. İlk Büyük Buhran, sömürge sistemi neredeyse tüm dünyayı tarayıp onu parçalara ayırdığında ortaya çıktı. İkinci Büyük Buhran, tüm dünya pazarının çoktan kaplandığı ve genişleyecek hiçbir yeri olmadığı ortaya çıktığında ortaya çıktı.
Her halükarda, Çin'in büyüklüğünün hatırası XNUMX. yüzyılda da devam etti ve birçokları Çin'in bu büyüklüğü geri kazanmak için bazı aktif adımlar atmasını bekliyordu. Ve afyon savaşları, Britanya zorla оружия Çinlileri uyuşturucuyla öldürme hakkını kazandı ve dahası Çin'e neşe getirmedi ve açıktı: intikam alma fırsatı olsaydı intikam alacaktı. Bu nedenle, Çin'i şeytanlaştırma gelenekleri çok eskidir - ve bazı açılardan, yukarıdan da görülebileceği gibi, gerçek çelişkilere dayanmaktadır.
Ancak bu gelenekle birlikte Çin'i idealleştirme konusunda oldukça uzun bir gelenek var. Rusya'da, özellikle bizimkiyle ilişkilidir. tarih... Rus devleti, Moğol İmparatorluğu'na adil bir bakışla kuruldu ve bu da Çin'den birçok hükümet yöntemini ödünç aldı - Moğollar tarafından fethedilen ilk eyaletlerden biriydi. Bu nedenle, genel olarak Çin medeniyetinin ve özellikle Çin devlet mekanizmasının birçok özelliği, Batı bunları eski, hatta tamamen garip bulsa bile, bize doğal görünüyor. Örneğin, tamamen entelektüel bir işçi olan bana göre, Çin'de yüzyıllardır gözlemlenen ve yalnızca bir yüzyıl önce unutulan bir kural için yararlı görünüyor: tüm pozisyonlara yalnızca Çin klasik edebiyatı ve felsefesinde oldukça zor sınavları geçenleri atamak (bu disiplinler, yönetim çalışmalarında neredeyse doğrudan uygulanabilir değildir, ancak sınav en azından karmaşık metinleri anlama ve zor sorular üzerinde düşünme yeteneğini kanıtlar).
Şimdi idealleştirme eğilimi, Çin'in sosyalist bir devletin ve en çılgın pazarın özelliklerini birleştirmesi gerçeğiyle ciddi şekilde pekiştiriliyor - bu nedenle, hem ateşli komünistler hem de eşit derecede ateşli liberterler, kendi bakış açılarını doğrulamak için orada örnekler veriyorlar.
Çin gelenekleri veya mevcut planların şeytanlaştırmayı veya idealleştirmeyi bile hak ettiğini sanmıyorum. Herhangi bir ülkede, yeterince dezavantaj ve avantaj vardır - ve Çin hiçbir şekilde bu kuralın bir istisnası değildir.
Özellikle bana, Çin'in Rusya'nın Uzak Doğu'suna sürünen genişlemesiyle ilgili hikayelerin pek bir anlam ifade etmediğini düşünüyorum. Çinliler bu topraklara yerleşmek isteselerdi, bunu birkaç yüzyıl önce yaparlardı, bu topraklarda neredeyse hiç kimse yokken ve Çin halkı zaten on milyonlarca kişiydi. Şimdi bile, Çin'de, güneyde kuzeyden çok daha yoğun bir yerleşim var. Görünüşe göre Han halkı gerçekten donmak istemiyor.
Benzer şekilde, Çin'den ve yetenekli komşulara karşı ciddi bir askeri saldırganlık beklemek için hiçbir neden yok - tüm tarihsel deneyimler, Çin'in saldırganlığının hiçbir zaman ciddi ve kalıcı olmadığını kanıtlıyor. Belki de tam olarak, Çin'in iki buçuk bin yıl önce iki yüzyıllık bir krallıklarla savaşma dönemini yaşadığı için. Ondan bize, savaş sanatının temel ders kitaplarından biri olarak kabul edilen Sun Tzu'nun eseri geldi. Öyle görünüyor ki, iki yüzyıldan fazla krallıklarla savaşan Çinliler tarih boyunca savaştılar.
Bu yüzden Çin'i şeytanlaştırmak için bir neden göremiyorum. İdealleşmeye gelince, sosyalist ve kapitalist ekonomilerin ülkede zaten şiddetli bir şekilde çatıştığı gerçeği, tüm yaşam tarzı birbirine karışmış durumda ve çok yakında bundan istikrarlı bir şey çıkacak, Çin'i bir ideal olarak görmemek yeterli.
Rusya Federasyonu için Çin ideal değilse de en azından çok faydalı bir ortaktır. Bazı durumlarda - en azından Suriye ve Ukrayna konusundaki pozisyonunu hatırlayın - hatta bir müttefik olduğu ortaya çıkıyor. Ancak çok nadiren, çünkü Çin'in çıkarları, ciddi bir ittifakın ancak çok dar bir konu yelpazesinde mümkün olabileceği kadar karmaşıktır. Ama ortak olarak bizim için çok yararlı. Sadece hammaddelerimize değil, aynı zamanda yüksek teknolojilerimize de çok ihtiyaç duyduğu için. Batılı ülkelerden farklı olarak, Çin'i açlıktan ölmek üzere bir teknik rasyonda tutmamız gerekmiyor: biz - çeyrek asırlık reformcuların çabalarına rağmen - kenarda kalan her gelişme yerine, hemen daha da iyi bir tane bulmak için yeterli yaratıcılığa ve teknik okullara sahibiz.
Söyleyebileceğim kadarıyla, en az bir, hatta iki nesil daha, ortaklığımız her iki taraf için de faydalı olacaktır. Ve daha uzun bir süre, şahsen tahmin etmeyi taahhüt etmiyorum.