Bu makalenin yazarı Bronnie Vea, uzun süre bakımevinde çalıştı. Görevi, son günlerini veya saatlerini geçiren hastalarla birlikte olmak, durumlarını kolaylaştırmaktı. Gözlemlerinden yola çıkarak, hayatlarının sonuna yaklaşan insanların temel pişmanlıklarının bir listesini derledi.
Bu materyal, hayatlarının sonuna günleri, hatta saatleri, dakikaları olan insanların pişmanlıklarının bir derlemesidir.
Bunu okuyun ve düşünün: belki önemli bir şeyi kaçırıyorsunuz?
- Hayatı yaşamaya cesaretim olmadığı için üzgünüm.
Bu, insanlar arasında en yaygın pişmanlıktır. İnsanlar hayatlarının bitmek üzere olduğunu fark ettiklerinde, kolaylıkla geriye bakabilir ve gerçekleşmemiş hayallerini görebilirler. İnsanların çoğu attıkları ya da atmadıkları adımlardan kaynaklandığını bilmelerine rağmen hayallerinin yarısını gerçekleştirmeye çalışırlar.
En azından bazı ana hayallerinizin yaşam yolunuzda olduğunu fark etmeye çalışmak çok önemlidir. Sağlığınızı kaybettiğiniz andan itibaren, herhangi bir şeye başlamak için çok geç. Sağlık, hala var olmakla birlikte, birkaç kişinin anlayabileceği bir özgürlük getirir.
- Çok çalıştığıma pişman oldum.
Baktığım her erkek hastada bu duygu vardı. Gençliklerini ve ilişkilerini özlediler. Bazı kadınlar da bu pişmanlığı dile getirdiler, ancak çoğu yaşlı kuşaktan olmakla birlikte, çoğunlukla aile için geçim kaynağı olmadılar. Bütün erkekler hayatlarının çoğunu monoton işlerde geçirdikleri için derinden pişmanlık duyuyorlardı. Yaşam tarzlarını basitleştirerek, gelir taleplerini azaltarak, yaşamlarında daha fazla alan yaratarak daha mutlu ve yeni fırsatlara daha açık olabilirler.
- Duygularımı ifade etmeye cesaret edemediğim için üzgünüm.
Birçok insan, başkalarıyla belirli ilişkileri sürdürmek için duygularını bastırır. Sonuç olarak, sıradan bir varoluşa yerleştiler ve asla yüzlerini görebilen insanlarla birlikte olmak istemediler. Birçok hastalığın ortaya çıkması, yaşanan acı ve öfke duygularıyla bağlantılıydı.
Başkalarının tepkilerini kontrol edemeyiz. Başlangıçta, ilişki istenmeyen imajları yansıttığında insanlar değişikliklere tepki gösterebilse de, sonunda ilişkiyi yeni ve daha sağlıklı bir seviyeye yükseltir. Hepsinden iyisi, sağlıksız bir ilişkiyi hayatınızdan çıkarmanın bir yoludur.
- Arkadaşlarımla görüşemediğim için üzgünüm.
Bu insanlar eski arkadaşlarıyla iletişim halinde olmanın bile değerini gerçekten anlamadılar ve ölümlerine haftalar kaldığı için artık onları arama araçları yoktu. Birçoğu, kişisel yaşamlarına o kadar dalmıştı ki, dostluk onları yıllarca atlattı. Dostluğu hak edenlere bu kadar zaman ve emek harcanmadığı için derin bir pişmanlık duyuyordu. Herkes öldüğünde arkadaşlarını özlüyor.
Aktif bir yaşam tarzı süren herkes, arkadaşlıkların anlamını en aza indirme eğilimindedir, ancak ölümün eşiğinde olduğunuzda, yaşamın maddi yönleri anlamını kaybeder. Tabii ki, insanlar mali işlerinin mümkün olduğunca yüksek bahisli olmasını isterler, ancak ne para ne de statü nihayetinde bir anlam ifade etmez. Sevdiklerine biraz iyilik getirmek isterler, ancak genellikle bununla bir şekilde başa çıkamayacak kadar hasta ve yorgundurlar.
- Kendime daha mutlu olma izni vermediğim için üzgünüm.
Bu tür bir pişmanlık herkesi şaşırttı. Çoğu insan, mutluluğunun bir seçim meselesi olduğunun sonuna kadar farkına varmaz. Alışkanlıklara ve hayallere tabiydiler ve yaşam tarzlarının alışılmış konforlarının kölesiydiler.
Sonuç:
Birçok hata yapıyoruz ve sonra pişman oluyoruz. Çok çalışıyoruz, çok az dinleniyoruz, çok fazla yüzeysel arkadaş ediniyoruz, yanımızda olmayan insanlarla birlikte olamayacak kadar isteyerek kendimizden kopuyoruz.
Bir düşünün… Eve en son ne zaman zamanında geldiniz?
Hafta sonlarını ne zaman arkadaşlarınla tatilde geçirdin? ve bunun gibi onlarca soru…
Kendinizi önemli ve gerekli bir profesyonel olarak görebilirsiniz, ancak er ya da geç bu, ruh halinizi ve işteki etkinliğinizi etkileyecektir.