Oylama devam ederken ve sosis iki haftadan kısa bir süre sonra cızırdadığında, hangi tarafın kazanma olasılığının daha yüksek olduğunu bulmaya çalışıyorsanız bilmeye değer üç şey var:
- iki partili tercihli oy açısından olası sonuç
- seçim sonuçlarını tahmin etmede iki partinin tercih ettiği oyu temel alan seçim sarkacının kaydı ve
- Seçim sarkacının ne kadar sallanacağını tahmin etmede kamuoyu yoklamalarının kaydı.
Bir sonucu tahmin etmek için birlikte nasıl kullanıldığı aşağıda açıklanmıştır.
Tercih edilen iki taraf
İki partili tercihli oy (İşçi ve Koalisyon’u karşılaştırır), birinci tercihleri ikinci veya diğer tercihlerle birleştirir.
Emek %51 kazanırsa, Koalisyon %49 kazanır ve bunun tersi de geçerlidir; sayılar her zaman 100’e kadar ekler.
Ancak iki partinin tercihi tek başına seçimin sonucunu tahmin etmeye yetmiyor. Ayrıca kafanızı seçim sarkacının etrafından dolaştırmanız gerekiyor.
seçim sarkacı
Psephologist Malcolm Mackerras tarafından 1972’de tasarlanan sarkaç, İşçi Partisi ve Koalisyon tarafından tutulan koltukları, iki partili tercih edilen sonuçlarına göre artan sırada listeliyor.
Çevrimiçi seçim sarkacının çeşitli versiyonları vardır, ancak ABC’ler kesin olarak kabul edilir.
2022 sarkaç, Victoria ve WA’daki seçim sınırlarındaki müteakip değişikliklere göre ayarlanan 2019 seçimlerinin sonuçlarına dayanmaktadır.
Ulusal bir iki partili tercihli oyu aday gösterin ve sarkaç her iki tarafın koltuk payını tahmin etmeyi vaat ediyor.
Doğru, bu söz 1972’den bu yana yapılan 19 seçimde sadece iki kez yerine getirildi.
Ama genellikle oldukça yakındır; dört seçimde sadece bir sandalye ve sekizde iki veya üçten fazla olmamak üzere gerilemiştir. Kötü bir kayıt değil.
Daha da önemlisi, sarkaç hangi tarafın hükümeti kuracağını tahmin etmekte sadece iki kez başarısız oldu:
- 1998’de, İşçi iki partinin tercih ettiği sonucun %51’ini kazandığında ancak sarkacın tahmin ettiğinden 12 daha az sandalye aldığında, bu John Howard’ın hayatta kalmasına izin veren bir sonuç; ve
- 2010’da, Koalisyon iki partinin tercih ettiği %49,9’unu kazandığında – Sarkaçta, bir Abbott zaferi için yeterliydi – sadece İşçi Partisi’nin sarkacın beklediğinden beş sandalye daha fazla görmesi ve Julia Gillard’ın bir azınlık İşçi Partisi hükümeti kurmasına izin vermesi.
2010’un gösterdiği gibi, oyların yarısından fazlasını alan taraf, koltukların yarısından fazlasını almayacak. Aksine, sarkaç çalışır kenar boşlukları hangi koltuklar tutuluyor.
Bu seçimde, İşçi Partisi, 76 sandalye çoğunluğunu kazanmak için iki partinin tercih ettiği oyunun %50’sinden önemli ölçüde daha fazlasına ihtiyaç duyuyor – sarkaçta %51.8 – 76. Bu, yüzde 3,3’lük bir salınım anlamına geliyor.
Bu ne kadar büyük bir meydan okuma? Savaştan bu yana 29 seçim yapıldı. İşçi, 13’te iki partili tercihli oy payını artırdı.
Ancak sadece altıda bunu 3,3 puan veya daha fazla ve sadece dördünde 4,5 puan veya daha fazla yaptı (iki partinin tercih ettiği %53’lük bir sonucu alması için gereken salınım). Everest Dağı değil, parkta bir gezinti değil.
İşçi Partisi’nde bu büyüklükte bir dalgalanma en son 2007’de olmuştu.
Son anketlerin önerdiği %54’lük iki partinin oyu – 5.5 puanlık bir salınım – İşçi Partisi’nin savaştan bu yana yalnızca bir kez elde ettiği bir şey. Bu 1969’da, çok daha düşük bir tabandaydı (iki partili oy oranı %48,5 değil %43.1, İşçi Partisi’nin 2019’daki iki partili oyu).
Peki, mevcut anketlerden ne yapmalı?
İşçi şu anda anketlerde yaklaşık %54’lük iki partinin tercih ettiği bir oya sahip; bu, sarkaçta 17 koltuk kazanımı anlamına gelir.
İki partinin tercih ettiği %53’lük bir sonuç, teoride sadece 10 sandalye getirecektir – hükümeti kurmak için ihtiyaç duyduğu yedi sandalyeden üç fazla.
En son Ipsos anketi tarafından bildirilen %57’lik iki partinin tercih ettiği bir sonuç, İşçi Partisi’nin 30 sandalye kazanmasına neden olacaktır.
Pazartesi sabahı Sportsbet’e göre, bahisçiler İşçi Partisi’nin %51,6’lık iki partinin tercih ettiği bir sonuç ve ihtiyaç duyduğu yedi sandalyenin kazanılmasını beklerken, Koalisyonun bağımsızlara üç tane daha kaybetmesi bekleniyor.
Anketlerin doğruluğuyla ilgili mevcut şüpheler, 2019’daki başarısızlıklarına odaklandı ve hepsi de yanlış anladı ve benzer marjlarla.
Ancak son 30 yılda, tüm anketlerin beşte biri yanlış kazananı seçti.
Daha da önemlisi, 1993’ten 2010’a kadar, kazananın liderliğini hesaplamada anketlerin medyan hatası neredeyse yüzde iki puandı.
Bu boyuttaki bir medyan hatayla, anketlerde 54-46’lık bir fark, anketler tamamen doğru olsaydı, gerçekten altı (53-47) veya on (55-45) olabilir.
Benzer şekilde, anketler daralırsa, 53-47 önde 52-48 veya 54-46 önde olabilir.
Bu boyuttaki hatalar büyük bir fark yaratabilir.
Bir belirsizlik unsuru
Oylar sayılmadan önce, iki partinin tercih ettiği oy sadece bir tahmin olabilir.
Yakın bir yarışmada, daha küçük bir hata bile aşağıdakiler arasında fark yaratabilir:
- Koalisyonun hükümeti kurduğu asılı bir parlamento (bu sefer pek olası değil)
- İşçi Partisi’nin hükümeti kurduğu askıda kalmış bir parlamento (daha olası bir sonuç)
- İşçi Partisi’nin kendi başına çoğunluğa sahip olduğu bir parlamento (tüm anketlerin işaret ettiği sonuç).
Tarih, anketlerin İşçi Partisi’nin tercih ettiği iki partiyi kolayca abarttığını gösteriyor; hafife alma ihtimalleri düşüktür.
Bu düşüncelerin her biri önemli olmakla birlikte, ne olacağını bulmaya çalışırken, her biri bir belirsizlik unsuru içerir.
Elbette belirsizlik hayatın bir parçasıdır. Belki oy vermek için geldiğinde iyi bir sosisli sandviç alırsın, belki de alamayacaksın.
Murray Goot, Siyaset ve Uluslararası İlişkiler Fahri Profesörü, Macquarie Üniversitesi
Bu makale, Creative Commons lisansı altında The Conversation’dan yeniden yayınlanmıştır. Orijinal makaleyi okuyun.