Her insan için birincil amaç hayatta kalmaktır. Hatta Asimov‘un 3 Robot Yasası‘ndan farklı olarak insanlar, hayatta kalmak için başkalarına zarar bile verebilir. Meşru mudur bu, değil mi, bilemem. Benim tartışmam değil. Buradan bakınca, gerçekten başka hiçbir çaresi kalmayan birisi hırsızlık yapıp karnını doyursa, suçlu ilan edilebilir mi? Dünyadaki yasaları koyanlar da insanlar değil mi? Adalet nedir?
Suç ve ceza çıkarımı yapmak değil aslında niyetim ama roman bana bunları düşündürttü.
Fakat bundan da ötede, daha güzel bir katman var içeride; MFÖ‘nün Sanatçının Öyküsü isimli şarkısına bile varan bir katman. Özetle diyor ki Hamsun, yazan, çizen kişi, yani toplumun verdiği isimle sanatçı, nasıl hayatta kalabilir? Sanatını nasıl icra edebilir? Gündelik hayatın çarkları içine girerse, sanatını devam ettirebilecek gücü nasıl bulabilir? Tabii sonunda gidip bir gemide amelelik yapmayı göze almayacaksa.
Hülâsa; sanatçıyı sanat-sanat eseri-gündelik toplum yaşamı arasında kalmış haliyle sorgulayan harika bir kitap bu.
Ayrıca çok severim şarkıyı da, anlattıklarını da. ♣