1915 Ermeni Olayı Soykırım mı Tehcir mi?
Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşüne yol açan olaylar dahilinde Doğu Anadolu'daki Ermeni Osmanlı vatandaşlarına soykırım uygulanıp uygulanmadığı.
Ermeni Soykırım İddiası: Mesele ve Gerçekler
Osmanlı İmparatorluğu yedi yüz yılı aşkın bir süre Anadolu'nun tamamına ve Avrupa, Kuzey Afrika, Kafkaslar ve Orta Doğu'nun önemli bölgelerine hükmetti. Bir zamanlar Osmanlı hâkimiyetindeki topraklar bugün 30'dan fazla bağımsız ulustan oluşuyor.
Kabaca 1820'de başlayan ve 1923'te Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla doruğa ulaşan, sürekli artan bir çatışma yüzyılı, Osmanlı İmparatorluğu'nun parçalanmasını karakterize etti. Osmanlı İmparatorluğu, neredeyse tamamı imparatorluğun ve vatandaşlarının zararına olan bir düzineden az olmayan savaşa katıldı. İmparatorluk, bir dış işgalci saldırısına ve iç milliyetçi bağımsızlık hareketlerine karşı daraldı. Bu bağlamda - uzak ve farklı cephelerde savaşlar yürüten ve kaybeden, yedi yılı aşkın bir saltanatı sürdürmeye çalışan, tehlike altındaki bir imparatorluk - Doğu Anadolu'daki Osmanlı Ermenilerinin trajik deneyimi anlaşılmalıdır. Çünkü Osmanlı İmparatorluğu'nun bu zayıf günlerinde, Müslüman, Yahudi ve Hıristiyan milyonlarca insan öldü.
Yine de Ermeniler, tarihlerini atalarının içine düştüğü karmaşık koşullardan kurtarmaya ve izole etmeye çalıştılar. Bunu yaparken, yalnızca beyaz şapkalı kahramanlar ve siyah şapkalı kötü adamlardan oluşan bir dünyayı betimlerler. Kahramanlar her zaman Hristiyan ve kötüler her zaman Müslümandır. Ermeni Amerikalılar, tarihi mitlerle besleyerek Türkiye Cumhuriyeti'ni, Türk Amerikalıları ve dünya çapında etnik Türkleri karalıyor. Bu davaya talip olan Ermeniler, delillerini dikkatli bir şekilde seçiyor, suçlu olduklarını düşündükleri kişileri aklayacak tüm delilleri atlıyor, önemli olayları ve doğrulanabilir hesapları görmezden geliyor ve bazen şüpheli veya önyargılı kaynaklara ve hatta tahrif edilmiş belgelere güveniyor. Bu tasvir zorunlu olarak tek taraflı ve yanlılığa batmış olsa da,
Gerçek, bir hikayenin her tarafının anlatılmasını gerektirir. ABD Anayasasında güvence altına alınan temel özgürlükler, Ermeni görüşüne karşı çıkmayı seçenleri koruyor.
Bu konuda Ermeni ortodoksluğuna karşı çıkmak riskli hale geldi. Tanıkların güvenilirliğine veya belgelerin gerçekliğine itiraz etme veya iddia edilen kurbanlardan bazılarının kendi kaderlerinden sorumlu olduklarına dair kanıt sunma girişimleri ya tamamen bastırıldı ya da soykırım inkarı suçlamalarıyla karşılandı. Dahası, Anadolu Ermenileri ile aynı olaylara bulaşmış milyonlarca masum Hristiyan olmayanın acılarını ve gereksiz ölümlerini göstermeye yönelik her türlü girişim, sanki bazı hayatların özünde diğerlerinden daha değerli olduğunu ve bir inancın diğerinden daha değerli olduğunu söylercesine alaylarla karşılanmaktadır. diğerinden daha çok hak ediyor. Ermeniler tarafından sert bir şekilde dayatılan gerçek bir tartışmanın olmaması, Doğu Anadolu'da yaklaşık bir asır önce gerçekten yaşananlara dair herhangi bir değerlendirmenin hakikat arayışı olarak tamamen başarısız olmasını sağlıyor.
Nihayetinde, Ermeni tasvirini körü körüne kabul edip etmemek, temel bir adalet meselesi ve Amerikan haklarının en azizi olan konuşma özgürlüğü meselesidir. Basitçe söylemek gerekirse, Amerika'da her insan kendi hikayesini anlatma fırsatına sahiptir. Ermenilerin miraslarını tanıtma ve kutlama ve hatta eski şikayetleri tartışma hakkı vardır. Ancak Ermeniler, bu hakları başkalarına vermemeye çalışmaktadır. Bu, eyalet ve federal meclislerde önerilen cezalandırıcı doğası ve yasaların çokluğu, eyalet eğitim kurullarına önerilen tek taraflı müfredat ve bu amaca ayrılan büyük miktarda para ve enerji ile kanıtlanmıştır. Birlikte, bu çabalar yalnızca hırçınlığı ve düşmanlığı artırır.
Bu dönemin büyük ıstırabının tam hikayesi henüz yazılmadı. Bu hikaye anlatılırken şu gerçekler unutulmamalıdır.
Demografik araştırmalar, I. Dünya Savaşı'ndan önce tüm Osmanlı İmparatorluğu'nda 1,5 milyondan az Ermeni'nin yaşadığını kanıtlıyor. Dolayısıyla Doğu Anadolu'dan 1,5 milyondan fazla Ermeni'nin öldüğü iddiaları yanlış olmalıdır.
Birinci Dünya Savaşı öncesi toplam Ermeni nüfusunu bildiren rakamlar, Ermeni kaynaklarının diğerlerinden çok daha fazla olduğunu iddia etmesiyle büyük farklılıklar göstermektedir. İngiliz, Fransız ve Osmanlı kaynakları 1,05-1,50 milyon arası rakamlar veriyor. Sadece belirli Ermeni kaynakları, savaş öncesi nüfusun 1,5 milyondan fazla olduğunu iddia ediyor. Bunları savaş sonrası rakamlarla karşılaştırmak, kabaca bir kayıp tahmini verir. Louisville Üniversitesi'nden tarihçi ve nüfus bilimci Dr. Justin McCarthy, gerçek kayıpları 600.000'den biraz daha az olarak hesaplıyor. Bu rakam, İngiliz tarihçi Arnold Toynbee tarafından Britannica Ansiklopedisi'nin ilk baskılarının çoğu tarafından sağlananlarla aynı fikirdedir ve Şubat 1916'da Oeuvre d'Orient'i bilgilendiren Fransız misyoner Monseigneur Touchet tarafından verilen sayıya yaklaşıktır. 500.000 olduğu düşünülüyor. Boğos Nubar, 1920'de Paris Barış Konferansı'nda Ermeni heyetinin başkanı, savaştan sağ kurtulan çok sayıda insan olduğunu kaydetti. Savaştan sonra 280.000 Ermeni'nin işgal altındaki Osmanlı İmparatorluğu'nun Anadolu kısmında kaldığını ve 700.000 Ermeni'nin başka ülkelere göç ettiğini ilan etti.
Açıktır ki, Osmanlı Ermenilerinin büyük bir kısmı iddia edildiği gibi öldürülmemiştir ve 1,5 milyon rakamı büyük ölçüde hatalı olarak görülmelidir. Her gereksiz ölüm bir trajedidir. Aynı şekilde trajik olan yalanlar da nefreti alevlendirmek içindir.
Aynı dönemde ölen 2,5 milyon Müslümanla karşılaştırıldığında Ermeni kayıpları çok azdı.
Güvenilir istatistikler, 1912-22 savaş döneminde 600.000'den biraz daha az Anadolu Ermenisinin öldüğünü göstermektedir. Ermeniler gerçekten de korkunç bir ölüme maruz kaldılar. Ancak ölü Müslümanların ve Yahudilerin sayısını da aynı şekilde hesaba katmak gerekir. İstatistikler bize 2,5 milyondan fazla Anadolu Müslümanının da telef olduğunu söylüyor. Dolayısıyla 1912-1922 yılları sadece Ermeniler için değil, insanlık için de korkunç bir dönemdir.
Rakamlar bize etnik kökenleri ne olursa olsun hem uluslararası bir savaşa hem de toplumlar arası bir mücadeleye kapılan Anadolu vatandaşlarının ölüm şeklini tam olarak söylemiyor. Zamanın belgeleri, ölüm nedenleri olarak toplumlar arası şiddeti, tüm etnik grupların zorunlu göçünü, hastalıkları ve açlığı listeliyor. Diğerleri, dönem boyunca tüm halkları perişan eden aynı savaş kaynaklı nedenlerin bir sonucu olarak öldü.
Sıklıkla atıfta bulunulan bazı Ermeni kanıtları, şüpheli ve önyargılı kaynaklardan elde edildiğinden, değeri azalmıştır.
Ermenilerin Osmanlı İmparatorluğu'nun düşmanlarının savaş zamanı propagandasının nesnel kanıt oluşturduğu iddiası. Ermenilerin sıkça alıntı yaptığı Büyükelçi Henry Morgenthau, Osmanlı İmparatorluğu'nu insani değil siyasi amaçlarla ziyaret etti. Başkan Wilson ile yaptığı yazışmalar, niyetinin ABD'yi savaşa katılmaya teşvik edecek haberleri ortaya çıkarmak veya üretmek olduğunu ortaya koyuyor. Bu nedenle Morgenthau, Üçlü İtilaf'ın düşmanı olan Osmanlı İmparatorluğu'nu kötülemeye çalıştı. Morgenthau'nun araştırması ve raporlaması, büyük ölçüde politik motivasyona dayanıyordu.
Ermeniler; baş yardımcısı, tercümanı ve sırdaşı Arshag Schmavonian, sekreteri Hagop Andonian'dı. Morgenthau, Türklerin aşağı bir ırk olduğunu ve "aşağı kana" sahip olduklarını açıkça itiraf etti. Bu nedenle, onun hesapları pek objektif olarak kabul edilemez.
Morgenthau'nun savaş zamanı yazıları ve sık sık alıntılanan General JG Harbord'u, ABD'nin 1920-1926 Cumhuriyeti Türkiye Büyükelçisi Tuğamiral Mark L. Bristol'un savaş sonrası yazılarıyla karşılaştırmak gerekir. 28 Mart 1921 tarihli bir mektupta O yazıyor,
"Türklerin Kafkasya'da binlerce Ermeni'yi katlettiğine dair Amerika Birleşik Devletleri'nde serbestçe dolaşan haberler var. Bu tür haberler o kadar çok tekrarlanıyor ki kanımı donduruyor. Bu tür Ermeni haberlerinin kesinlikle yanlış olduğunu gösteren insanlar… Bu tür yanlış raporların ABD'de çürütülmeden dağıtılması bir rezalet ve kesinlikle Ermenilere yarardan çok zarar veriyor… Neden Ermeniler hakkında gerçekleri söylemeyelim? her yol?"
Ermeni ölümleri soykırım teşkil etmez.
Tarihçiler tarafından şimdiye kadar ortaya çıkarılan kanıtların toplamı, hem Hıristiyan hem de Müslüman düzensiz güçler tarafından gerçekleştirilen, hastalık, kıtlık ve diğer birçok savaş yoksunluğu ile karmaşıklaşan ciddi toplumlar arası çatışmanın korkunç bir hikayesini anlatıyor. Ancak kanıtlar soykırımı tanımlamıyor.
A. Ermeniler kendi hükümetlerine karşı silaha sarıldılar. Irkları, etnik kökenleri veya dinleri değil, şiddet içeren siyasi amaçları onları yer değiştirmeye maruz bıraktı.
Ermeniler, kitlesel tehcir kadar sert bir önlemin çıkarılmasını hızlandıran korkunç koşulları görmezden geliyor. Ermeniler 1828, 1854 ve 1877'deki savaşlarda Doğu Anadolu'nun Rus işgalcileriyle işbirliği yaptılar. 1893 ve 1915 yılları arasında Doğu Anadolu'daki Osmanlı Ermenileri kendi hükümetlerine -Osmanlı hükümetine- karşı ayaklandılar ve ünlü Taşnaklar gibi Ermeni devrimci gruplarına katıldılar. Hınçaklar. Kendilerini silahlandırdılar ve Doğu Anadolu'da büyük bir Rus işgaline öncülük ettiler. 5 Kasım 1914'te Tiflis'teki Ermeni Ulusal Bürosu Başkanı, Çar II. Nikola'ya şunları söyledi: "Bütün ülkelerden Ermeniler, Rus silahlarının zaferine hizmet etmek için kanlarıyla şanlı Rus Ordusu saflarına girmek için acele ediyorlar. … Rus bayrağı Çanakkale ve İstanbul Boğazı'nda serbestçe dalgalansın." Ermeni ihaneti, Paris'te yayınlanan Hınçak Ermeni [Devrimci] Gazetesi'nin Kasım 1914 sayısında da açıkça belgelenmiştir. Silah çağrısında,
"Tüm Ermeni Milleti güçlerini birleştirecek - manevi ve maddi ve Devrim kılıcını sallayarak, bu Dünya çatışmasına ... Üçlü İtilaf'ın ve özellikle Rusya'nın silah yoldaşları olarak girecekler. Müttefiklerle işbirliği yapacaklar. nihai zafer için tüm siyasi ve devrimci araçların tam olarak kullanılması...."
Boğos Nubar, Times of London'a 30 Ocak 1919'da Ermenilerin I.
"Kafkasya'da, Rus ordularındaki 150.000 Ermeni'den bahsetmeden, Andranik, Nazarbekoff ve diğerleri komutasındaki yaklaşık 50.000 Ermeni gönüllü, sadece İtilaf davası için dört yıl savaşmakla kalmadılar, Rusya'nın çöküşünden sonra da tek güç onlar oldu. Kafkasya'da Türklerin ilerleyişine direnmek..."
Ermenilerin silahlanma çağrısına cevap verenlerden biri de, gençliğinde Osmanlı hükümetine karşı savaşmak için Ruslara katılan ve yaşlı bir adam olarak 27 Ocak 1973'te Santa Barbara, California'da iki Türk diplomatı öldüren Gourgen Yanikian'dı. .
B. Mantık ve kanıtlar soykırım iddiasını yalanlıyor.
1. Ermenilerin öne sürdüğü iki pozisyonu hiçbir mantık uzlaştıramaz. 23 Ocak 1998'de İsrail gazetesi Ha'aretz'e konuşan ünlü tarihçi Bernard Lewis, bu kavramı genişletti:
"Ermeniler her iki dünyadan da yararlanmak istiyorlar. Bir yandan Osmanlı despotizmine karşı verdikleri mücadeleden gururla bahsederken, diğer yandan trajedilerini Yahudi Soykırımı'na benzetiyorlar. Bunu kabul etmiyorum. Kabul etmiyorum. Ermenilerin çok acı çekmediğini söyle. Ama Ermeni katliamlarını Yahudi Soykırımı'nın değerini azaltmak için kullanma girişimlerini sınırlamak ve bunun yerine etnik bir anlaşmazlık olarak ilişkilendirmek için yeterli sebep buluyorum." (tercüme)
2. Bugüne kadar tarihçiler tarafından incelenen Ermenilerin tehcirini emreden Osmanlı emirlerinin hiçbiri öldürme emri vermemektedir. Tam tersine, Osmanlı yetkililerine tehcir edilen Ermenilerin korunması emrini veriyorlar.
3. Osmanlı kontrolünün en zayıf olduğu yerde Ermeni göçmenler en çok zarar gördü. Zamanın hikayeleri, iki kadar az sayıda Osmanlı jandarması tarafından korunan yüzlerce Ermeni sütununun birçok örneğini verir. Yerel Müslümanlar sütunlara saldırdığında Ermeniler soyuldu ve öldürüldü. Unutulmamalıdır ki bu Müslümanlar, Ermeniler ve Rusların elinde çok acı çektiler. ABD Büyükelçisi Mark Bristol'un sözleriyle, "Taşnaklar [Ermeni devrimcileri] iktidardayken, Kürtlere, Türklere ve Tatarlara saldırarak ve [ve] Müslümanlara karşı gaddarlık yaparak kazanın kaynaması için dünyada her şeyi yaptılar... "
Osmanlı kontrolünün güçlü olduğu yerlerde Ermeniler zarar görmedi. İstanbul'da ve diğer büyük Batı Anadolu şehirlerinde, savaş boyunca büyük bir Ermeni nüfusu kaldı. Bu bölgelerde Osmanlı gücü en büyüktü ve soykırımı gerçekleştirmek en kolayı olurdu. Buna karşılık, İkinci Dünya Savaşı sırasında, Berlin Yahudileri öldürüldü, sinagogları kirletildi. İstanbul Ermenileri Birinci Dünya Savaşı'nı yaşamış, kiliseleri açık.
C. Ermeni Soykırım İddiası, 1948 tarihli Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırılmasına İlişkin Birleşmiş Milletler Sözleşmesi'nin İstediği Asgari Kanıt Standartlarını Karşılamıyor.
"Soykırım" terimi 1944'ten önce mevcut değildi. Bu terim daha sonra 1948 Birleşmiş Milletler Soykırım Suçunun Önlenmesine İlişkin Sözleşme tarafından oldukça spesifik olarak tanımlandı. Bu yüksek suç artık Türkiye Cumhuriyeti de dahil olmak üzere çoğu ülke tarafından tanınmaktadır.
Suçun ciddiyeti, diğer suçlarla örtüşme fırsatı ve suçla itham edilme veya suçlu bulunmanın damgası göz önüne alındığında, soykırım suçunu tespit etmedeki kanıt standardı ürkütücüdür. BM Genel Sekreteri, Sözleşmeyi onaylanmak üzere sunarken, soykırımın, bir grubun üyelerinin sırf o grubun üyesi oldukları için hedef alındığının kesin kanıtını gerektiren "özel amaçlı" bir suç olduğunu vurguladı. Genel Sekreter ayrıca, yalnızca siyasi amaçları paylaşanların sözleşme tarafından korunmadığı konusunda uyardı.
Bu kanıt standardına göre, Ermeni soykırım iddiası başarısız oluyor. Birincisi, herhangi bir Osmanlı yetkilisinin Osmanlı Ermenilerinin bu şekilde yok edilmesini istediğini gösteren doğrudan bir kanıt bulunamamıştır. İkincisi, Osmanlı Ermeni Taşnak ve Hınçak gerillaları ve onların sivil suç ortakları, kuşkusuz siyasi devrimci gruplar örgütlediler ve kendi hükümetlerine karşı savaş açtılar. Bu koşullar altında, Osmanlı Ermenilerini tehcir konusuna sokan etnik veya dini kimlikleri değil, Rus güçleriyle şiddetli siyasi ittifaklarıydı.
BM sözcüsü Farhan Haq, 5 Ekim 2000'de BM'nin Ermeni deneyimini soykırım olarak etiketleyen bir raporu onaylamadığını veya onaylamadığını doğrularken, BM'nin tutumuna ilişkin yakın tarihli bir yorum yaptı.
İngilizler, Osmanlı yetkililerini Ermenilere karşı işlenen suçlardan yargılamak için Malta Mahkemelerini topladı. Sanıkların tamamı beraat etti.
Mağlup olan Osmanlı İmparatorluğu'na dayatılan Sevr Barış Antlaşması, Osmanlı hükümetinin "katliam" yapmakla suçlanan kişileri İtilaf Devletleri'ne teslim etmesini gerektiriyordu. Daha sonra, 144 yüksek Osmanlı yetkilisi tutuklandı ve yargılanmak üzere İngilizler tarafından Malta adasına sürüldü. İstanbul'daki İngiliz Yüksek Komisyonu'nun tutuklamalara yol açan başlıca muhbirleri yerel Ermeniler ve Ermeni Patrikhanesi idi. Sürgün edilenler Malta'da gözaltında tutulurken, İngilizler, suçlamaları doğrulamak için Osmanlı, İngiliz ve ABD Arşivlerindeki belgesel kanıtları kapsamlı bir şekilde incelemesi için bir Ermeni bilgin Bay Haig Khazarian'ı görevlendirdi. İngiliz ve Fransızların o dönemde İstanbul'u işgal etmesi ve kontrol etmesi nedeniyle Osmanlı kayıtlarına erişim serbestti.
Soruşturmanın sonunda, İngiliz Başsavcısı, "suçlamaların bir mahkemede kanıtlanmasının olanaksız" olduğuna karar verdi, 144 tutuklunun tümünü temize çıkardı ve iki yıl dört ay yargılanmadan gözaltında tutulduktan sonra serbest bıraktı . Tutuklulara herhangi bir tazminat ödenmedi.
Malta Mahkemelerinin kararlarına rağmen, Ermeni teröristler bugün de devam eden bir kanunsuz savaşa giriştiler.
1921'de, Boston merkezli, Nemesis adlı gizli bir Ermeni ağı, kanunu kendi eline aldı ve eski Osmanlı Bakanları Talat Paşa ve Cemal Paşa'nın yanı sıra diğer Osmanlı yetkililerini avlayıp öldürdü. Nemesis'in izinden giderek, 1970'ler ve 1980'lerde Ermeni terör grupları, Ermenistan'ın Kurtuluşu için Ermeni Gizli Ordusu (ASALA) ve Ermeni Soykırımı için Adalet Komandoları (JCAG) 230'dan fazla silahlı saldırı düzenleyerek 71 masum insanı öldürdü, 31 Türk diplomat dahil ve bir kan intikamı kampanyasında 520'den fazla kişiyi ciddi şekilde yaraladı.
Yakın zamanda, Amerika Ermeni Ulusal Komitesi eski Başkanı Mourad Topalian, New York ve Los Angles'taki bombalamalarla bağlantılı terör suçları ve Philadelphia'daki Türk Fahri Başkonsolosu'na suikast girişimiyle bağlantılı terör suçlarından Ohio'daki federal mahkemede yargılandı ve mahkum edildi. . Topalian'ın yönettiği ve bu saldırıları gerçekleştiren Ermeni gençleri, Boston'daki Ermeni Gençlik Federasyonu ve Ermeni Devrim Federasyonu'ndan toplandı.
Soykırım olup olmadığı sonucuna varmadan önce birçok ulusun arşivleri dikkatli ve düşünceli bir şekilde incelenmelidir.
Ermeniler, birçok ulusun arşivlerine sık sık atıfta bulunurken, bu arşivlerin incelenmesi çağrılarından da dikkatle kaçınmaktadır. Malta Mahkemelerinde olduğu gibi bugüne kadar hiçbir soykırım kanıtı bulunmadığını biliyorlar. Ayrıca, ABD de dahil olmak üzere birçok ülkenin ulusal arşivlerinin öncelikle Ermenilerin ölümlerinden bahsettiğini biliyorlar, çünkü kayıtçılar yalnızca Ermenilerle ilgilenirken, Müslüman ölümleriyle ilgili raporları kasten atlıyorlar. Örneğin, 1915'te Van'da en az 60.000 Müslüman'ın telef olduğu Ermeni isyanını ele alalım. Bunun kanıtları çok büyük olmasına rağmen, birçok ülkenin resmi arşivleri yalnızca Hıristiyan ölümlerinden söz ediyor.
Yine de Ermeni, söz konusu olaylarla ilgili tüm kayıtların toplanması ve incelenmesi çağrılarından özenle kaçınmaktadır. Bunlar arasında Ermeni isyancıların ve destekledikleri Rus işgalcilerin faaliyetlerini anlatan Osmanlı kayıtları ile Almanya, Rusya, Fransa, İngiltere, İran, Suriye ve Amerika Birleşik Devletleri arşivleri yer alacaktır. En önemlisi, Erivan'daki Ermeni Cumhuriyeti'nin, Boston'daki Ermeni Devrimci Federasyonu'nun ve Erivan'daki ASALA'nın düzenlenmemiş kayıtları incelenmeli, ancak kapalı kalmalı. Sadece gerçeklerden korkanlar soruşturmanın kapsamını sınırlayabilir.
Holokost'un Osmanlı Ermeni deneyimiyle anlamlı bir ilişkisi yoktur.
1. Yahudiler, yaşadıkları milletlerin parçalanmasını talep etmediler. Buna karşılık, Osmanlı Ermenileri, sayısal olarak düşük oldukları topraklarda açıkça ayrı bir devlet için kışkırttılar. Günümüze kadar varlığını sürdüren Hınçak ve Taşnak ihtilal teşkilatları, Osmanlı hükümetine karşı açıkça ajitasyon yapmak için kurulmuşlardır.
2. Yahudiler, yaşadıkları milletlerdeki hemşehrilerini öldürmediler. Buna karşılık, Osmanlı Ermenileri yerel Müslümanlara karşı katliamlar yaptılar.
3. Yahudiler, II. Dünya Savaşı sırasında ülkelerinin düşmanlarının saflarına açıkça katılmadılar. Buna karşılık, I. Dünya Savaşı sırasında, Osmanlı Ermenileri açıkça ve gururla toplu vatana ihanet ettiler, silaha sarıldılar, eğitim için Rusya'ya gittiler ve Rus üniformaları giydiler. Diğerleri, üniformasız düzensizler, Osmanlı hükümetine karşı cephe gerisinden hareket ettiler.
4. Nürnberg'deki ciddi mahkeme, Holokost faillerinin suçlu olduğunu kanıtladı ve cezalar üzerinde anlaşmaya varılan prosedürlere göre infaz edildi. Buna karşılık, I. Dünya Savaşı galipleri tarafından toplanan Malta Mahkemeleri, yer değiştirme politikalarının kötü yönetiminden sorumlu oldukları iddia edilenleri akladı.
5. Açık Ermeni-Nazi işbirliği, Drastamat Kanayan ("Dro") tarafından komuta edilen [Nazi] Wehrmacht'ın 812. Ermeni Taburu ve onun halefi olan Ermeni Lejyonu'nun faaliyetlerinde açıkça görülmektedir. Yahudi karşıtı, Nazi yanlısı propaganda, Ermenice yayınlanan günlük günlük ve haftalık Ermeni dergisi Hairenik'te geniş çapta yayınlandı.
6. Hitler, Nihai Çözüm planlarken Ermenilere atıfta bulunmadı; rezil alıntı sahte. Tüm kaynaklar iddia edilen alıntıyı "Ermenileri kim hatırlıyor?" 24 Kasım 1945 tarihli Times of London makalesine, "Nazi Almanya'sının Savaşa Giden Yolu"na. Makalenin ismi açıklanmayan yazarı, Hitler'in 22 Ağustos 1939'da Obersalzburg'da bir adreste bu ifadeyi söylediğini söylüyor. Times of London yazarı, konuşmanın Nürnberg Mahkemesi'nin 23 Kasım 1945 tarihli oturumu sırasında kanıt olarak sunulduğunu iddia ediyor. Yine de Nürnberg transkriptleri iddia edilen alıntıyı içermiyor.
Aslında, alıntı ilk olarak İkinci Dünya Savaşı sırasında AP'nin Berlin büro şefi Louis Lochner'in 1942 tarihli bir kitabında ortaya çıktı. Lochner, Times of London yazarı gibi, kaynağını asla açıklamadı. Nürnberg Mahkemesi, Lochner'ın Hitler'in adresinin üçüncü el versiyonunu inceledi ve ardından reddetti ve reddetti. Bunun yerine, ele geçirilen Alman askeri kayıtlarında bulunan 22 Ağustos 1939 adresinin iki resmi versiyonunu kanıtladı. Ne belgede Ermenilerden ne de Yahudilerden bahsedilmektedir. Hitler'in konuşması, Nihai Çözüm'ü tasarlamasından yıllar önce Polonya karşıtı bir hakaretti.
7. Holokost üzerine yapılan çalışmaların derinliği, genişliği ve hacmi muazzamdır. Fiziksel ve belgesel kanıtlar çok büyük ve ırkçı Nazi politikalarının amaçlarını, yöntemlerini ve sonuçlarını tartışılmaz bir şekilde kanıtlıyor. Buna karşılık, geç Osmanlı İmparatorluğu hakkında yapılan araştırmalar nispeten azdır. Henüz pek çok araştırma tamamlanmadı ve pek çok sonuca varılmadı. O döneme ait tarafsız araştırmalar, şimdiye kadar çok sayıda savaşan tarafla bir çatışmada tüm tarafları etkileyen trajedileri ortaya çıkardı. Soykırımı kuran hiçbir şey ortaya çıkmadı. Devam eden araştırmaların ve yukarıda bahsedilen diğer ayrımların ışığında, Ermeni iddialarına karşı çıkma arzusunu Holokost inkarıyla aynı kefeye koymak kötü niyetli olmasa da uygunsuz olacaktır.
KAYNAKÇA:
- Ermeni Vahşeti ve Terörizm ed. Türk Amerikan Dernekleri Meclisi tarafından (Türk Amerikan
Dernekleri Meclisi, Washington, DC 1997);
- Ölüm ve Sürgün: Osmanlı Müslümanlarının Etnik Temizliği, 1821-1922, Justin
McCarthy (Darwin Press, Princeton, NJ 1995);
- Müslümanlar ve Azınlıklar, Osmanlı Anadolusunun Nüfusu ve
İmparatorluğun Sonu, Justin McCarthy (New York University Press, New York, 1983).
- Michael Gunter (Greenwood Press,
New York 1986);
- Ermeni Dosyası: Kamuran Gürün Tarafından Açığa Çıkan Masumiyet Efsanesi (K. Rüstem
& Bro. ve Weidenfeld & Nicolson Ltd., Londra 1985);
- The Armenian Question 1914-1923 by Mim Kemal Öke (K. Rustem & Bro. London
1988);
- Heath W. Lowry'nin Büyükelçi Morgenthau'nun Öyküsünün Arkasındaki Öykü (Isis Press, İstanbul 1990);
- Talat Paşa Telgrafları: Şinasi
Orel ve Süreyya Yuca'nın Tarihsel Gerçek veya Ermeni Kurgusu (K. Rüstem & Bro., Londra 1986);
- ABD Kongresi ve Ermeniler Üzerine Adolf Hitler, Heath W. Lowry (Cilt 3, no. 2, Siyasal İletişim ve İkna, 1985);
- Osmanlı İmparatorluğu ve Türkiye'de Ermeniler Sempozyumu Tutanakları (1912-1926), (Boğaziçi Üniversitesi Yayınları, İstanbul, 1984).