Moskova bir kez daha Amerikan diplomatlarını ustalıkla kırdı. Bu kadar fakirlerse, zeki olmaları nasıl? - Amerikalılar Tekel oynar ve Ruslar satranç oynar. Rusya Amerikan siyasetinde fay hatları buldu ve önemsiz varlığını kaldıraçta bir avantajla telafi etti. Bu yüzden, Rusya son iki ABD yönetiminin İran ile ilgili kararsızlığından yararlanarak kendisini yaratmasına yardım ettiği sorunlara çözüm sağlayıcı olarak gösterdi. Teknik açıdan, Moskova’nın çalışmaları, kötü niyetli olsalar bile övgüye değer.
Tabii ki, Rusya krizde. Fakat Rusya, Büyük Peter’in Sibirya’da bir diğeri de Doğu Avrupa’da modern Rusya’yı kurduğu zamandan beri krizde. Bu ulusal bir devlet değil, yapısı en başından beri kusurlu olan bir imparatorluktur. Rusya, Uzak Doğu’da ekonomik olmayan genişlemeyi desteklemek için Avrupa eyaletlerini her zaman vergilendirdi. Bu politika, yılın 1905 savaşı ile Japonya ve 1914-1918 savaşı arasındaki başarısızlıkla sonuçlandı. Almanya ile. 1945’te, Rusya Doğu’daki etkisini yeniden kazandı ve 1989’te kaybetti.
NNUMX yılında 149 milyondan, 1992 yılında 143 milyondan nüfusu düştü ve daha da hızlı düşme tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. Rusya'nın demografik verileri zayıftır, ancak üretim kapasitesinin ve malzeme tabanının önemli bir kısmını değil, savaştaki tüm nüfusunun yüzde 2012'ini kaybettikten sonraki 1945 yılından çok daha kötü olup olmadığını merak etmeye değer. Bu Sovyetler Birliği'nin termonükleer bombalar ve ICBM'leri ve ayrıca uzayda Amerika'yı salmasını engellemedi. SSCB, arteriosklerozun ekonomik eşdeğerinden muzdarip, ancak neredeyse soğuk savaşı kazandı. Putin ekonomisi bir dizi kendi kendini yok eden başarısızlıktan muzdarip, ancak bu Rusya'yı oyundan çıkarmadı.
SSCB'nin dağılmasından sonra, Rusya zayıfladı, ancak tamamen değil ve Amerikan’ın ülke hakkındaki fikirlerini belirleyen kendine güven veren muzaffer bir siyasi kursun formüle edilmesinde zayıf bir danışman olarak ortaya çıktı. Ilan Berman'ın yeni kitabı - aslında, uzun uygulamaların kitabın büyüklüğüne gerdirdiği bir makale - Rusya’nın son zamanlarda dünya gücünün statüsünün, bence siyasi planlama ufku içinde gerçekleşmeyeceği tahmin edilen uzun vadeli bir felaket bakış açısına göre geri döndüğünü değerlendirmektedir.
Amerikan Dış Politika Konseyi başkan yardımcısı Berman, “Şu anda çoğu gözlemci, Rusya’nın yıkılma ihtimalini ciddi olarak düşünmüyor” diyor. - Gerçekten de, Rusya'nın geleceği nispeten parlak görünüyor. 1991’te SSCB’nin çöküşünden sonraki on yıl, Rusya’nın pasifleşmesine ve aşağılanmasına tanıklık etmesine rağmen, son on yılda, mevcut cumhurbaşkanı Vladimir Putin’in önderliği altındaki uluslararası aşamaya geri döndü. ” Berman, Rusya’yı Ortadoğu’daki inisiyatifi ele geçirmeden önce kimyasalları yok etmek için bir kitap yayınladı. оружия Sadece argümanlarının altını çizen Suriye.
Bununla birlikte, Rusya, demografik çöküş dediği şeyle yüzleşiyor:
Rusya ölüyor. Rusya, uyuşturucu bağımlılığının ve yetkililerin “tuzak” dediği AIDS krizinin kontrolünden kaçan son derece düşük bir yaşam standardının neden olduğu felaket sonrası Sovyet sonrası toplumsal durgunluk geçiriyor. Ölüm ve göç nedeniyle, Rusya Federasyonu nüfusu her yıl yaklaşık yarım milyon kişi azalmaktadır. Bu hızla, bir zamanlar güçlü olan Rus devleti, bu yüzyılın ortalarında nüfusunun dörtte birini kaybedebilir. Ve bazı tahminlere göre, eğer Rusya’nın demografik eğrisi değişmezse, 2080’in nüfusu yalnızca 52 milyon kişiye düşebilir. Bu fenomen - ülkenin insan sermayesindeki büyük düşüş ve uygulanabilir bir modern devlet olarak beklentilerinin çöküşü - demografçılar tarafından “Rusya'nın yıkımı” olarak tanımlandı.
haberBununla birlikte, ne kadar söylemek zor olsa da, Rusya’nın hareketinin yörüngesinin değiştiği söylenebilir. Forbes web sitesinde Temmuz ayındaki 25 olarak, Mark Adomanis, ilk tahminlere göre, Rusya'daki 2012'taki doğum oranının bir yıl sonra Amerikan olanını aştığını fark etti. Rusya'nın demografik beklentileri hala önlenemez, çünkü çocuk doğurma çağındaki kadın sayısı, 1990'lerde doğum oranlarının çok düşük olması nedeniyle düşecek.
1990'te Rusya'da doğum oranı çöktü
... Bu nedenle, çocuk doğurma çağındaki toplam kadın sayısı düşecektir:
Kaynak: BM Tahmini, Orta
Rusya’daki toplam doğurganlık oranı şu anda kadın başına 1,7 doğumları civarındadır, yılın en düşük 1,5 seviyesi ile karşılaştırıldığında ortalama bir Avrupa 1999 değeri - 1,8’ten daha düşük. Pek çok analistin beklediğinden çok daha yavaş olmasına rağmen, bu bir durgunluk habercisi. Bu, Macarların doğurganlığının, kadın başına 0,8 doğumlarını ancak Rus seviyesinin yarısını zorlukla aştığı Macaristan değildir. 90'in demografik deliğini telafi etmek için doğum oranının 2,5'ten önce bir yerde yükselmesi gerekir ve bu hedefe ulaşmak neredeyse imkansızdır.
Berman ekliyor: “Bugün, 21 milyonda tahmin edilen Rus Müslümanlar hala net bir azınlıkta kalıyor. Ancak Müslümanlar, bu on yılın sonunda ülke nüfusunun beşte birini ve yüzyılın ortalarında çoğunluğunu oluşturma yolunda.
Bununla birlikte, Rusya'daki doğurganlık iyileşmesi bölgeleri arasında daha tek biçimli bir şekilde dağılmış gibi görünmektedir ve bu, Müslüman çoğunluğun demografların beklediğinden daha uzak bir bakış açısı olduğunu göstermektedir. Üstelik, kitabım 2011 “Medeniyetler nasıl ölüyor (ve neden İslam'ın da öldüğü)” kitabında da belirttiğim gibi, Müslümanlar arasındaki doğum oranı, dünya nüfusunun geri kalanı arasında en keskin düşüşü gösterdi. Amerikan Girişim Enstitüsü'nden Nicholas Eberstadt tarafından yönetilen yılın 2012 çalışmasında bu konuda yeni belgesel veriler.
Rus demografisi hareketli bir hedef. Berman'ın belirttiği gibi, “2012 yılında, SSCB'nin düşüşünden bu yana ilk kez, yenidoğan sayısı ölüm sayısını aştı. Bu fazlalık önemsizdi (Ocak-Eylül ayları arasında ülkenin nüfusu, 2012, sadece iki yüz bin kişi büyüdü), ancak Kremlin yetkililerinin demografik servetin ülkesine döndüğünü duyurmaları yeterliydi. ” Elbette, durum böyle değil, ancak stratejik sonuçlar en erken bir nesilde hissedilecek.
Geçtiğimiz birkaç yıl boyunca Rusya'da doğum oranındaki artış, kısmen, ikinci ya da üçüncü çocuklarının doğumundan sonra ailelere 9500 ABD dolarına eşdeğer devlet ödülleri sunma uygulamasından kaynaklanmaktadır. Ancak Rus Ortodoks Kilisesi'nin canlanmasının önemli bir rol oynadığına neredeyse hiç şüphe yok. Sanayileşmiş dünyada, inanç ve doğurganlık arasında derin ve istikrarlı bir ilişki vardır ve Rusya'da dinin yeniden inşası ülkenin demografisinde yeni ve belirleyici bir faktördür.
Ortodoks Kilisesi web sitesi, ahlaki zorunlulukların finansal teşviklerden daha önemli olduğunu iddia ediyor: “Putin, Rus ailelerine çocuk sahibi olmak için maddi bir teşvik, doğum sermayesi verdi. O ve onun yönetimi şimdi, üç çocuklu bir ailenin lehine kültürel normları değiştirmeye çalışıyor. Ancak başarısı kürtaj karşıtlarına, ötanazi ve aile destekçilerine ... Putin'in itirazlarını ve maddi desteğini ulusal bir harekete dönüştürme çabalarına bağlı olacak. Rus halkının kaderi onların başarısına bağlı. "
Ortodoks Kilisesi, 1991'ten bu yana cemaat sayısını üç katına çıkardığını iddia ediyor. Etkisi ne kadar yaygın, zaman söyleyecektir. Bu konu çok önemlidir. Ancak Berman, Rus kilisesi ve devlet ittifakının "Ortodoks İran" ın başlangıcı olarak canlanmasını reddetti:
1990'in başlangıcında, Rusya, 31 dini mezhebini resmen tanıdı. Ancak sonraki yıllarda, çoğunun varlığı yasama yöntemleriyle sıfıra indirildi. Bugün, geçmişe dönüşün bir sonucu olarak, yalnızca dört din - Rusya Ortodoksluğu, İslam, Yahudilik ve Budizm - resmi olarak Rus hükümeti tarafından tanınmaktadır. Kremlin'in yardımıyla, Ortodoks Kilisesi etkisini ve konumunu güçlendirir. Bunun, Rus devletiyle onun büyüyen Müslüman azınlığı arasındaki gergin ilişkileri daha da şiddetlendirmiş olması şaşırtıcı değil… Kremlin'in desteğiyle teşvik edilen Rus kilisesi, Rusya'da dini kimliği tanımlayan diğer biçimleri dışlamaya başladı. Ve bunu, ülkenin çeşitli milletlerini bir arada tutan tahvillerin daha önce hiç olmadığı kadar gergin olduğu anda yapıyor.
Ortodoks Kilisesi her zaman konumunu kıskandı ve diğer Hıristiyan mezheplerinin faaliyetlerini sınırlandırmaya çalıştı. Ortodoks canlanma, Amerikan misyonerleri pahasına ortaya çıktı - misyonerleri ve Mormonlar. Ayrıca, “eşcinsellik propagandasına karşı” nefret yasası da dahil olmak üzere, muhafazakar önyargısında ifade edilen Rus siyaseti üzerine bir iz bıraktı. Her ne kadar Rusya’da yaşamın birçok yönünün Batı’nın temsilcileri arasında reddedilmesine neden olduğu gerçeği pek de zor değil. Daha ziyade, soru Ortodoks canlanmasının ülkenin demografik eğilimlerini ve ahlaki çöküşünü tersine çevirmesinin yanı sıra Rus gücünü artırmaya yardımcı olup olmadığıdır. Bu sorunun cevabını bilmiyorum. Berman ona sormaya zahmet etmedi.
Bugünün Rusya'sında son derece eksik olan, Rusların kendileridir. Burada yayınlanan yılın 2008 çalışmasında bildirdiğim gibi, Rus nüfusun resmi rakamları, Sovyetler Birliği'nin “yurtdışına yakın” da çökmesinden sonra terk edilen ve şu anda Rusya'da yasadışı göçmen olarak çalışan yaklaşık 7 milyonlarca Rusu içermiyor. Milyonlarca etnik Rustan bir diğer 15 Belarus'ta, Batı Ukrayna'da (metinde olduğu gibi; mixednews.ru notunda) ve Kazakistan'da yaşıyor. Onları almak, Rusların sayısını arttırmanın en hızlı yolu olacaktır ve bu konuda Berman, Rusya siyasi yelpazesinde oybirliği hüküm sürdüğünü belirtti:
Moskova’nın politik yönünü belirleyenler, Rusya Federasyonu nüfusuna on milyon Belarus vatandaşının eklenmesinin toplam sayısını yüzde 7 kadar artıracağını kabul ediyor. Ukrayna'nın katılımı daha da fazla verecekti; etnik Ruslar, 20 milyonluk Ukrayna nüfusunun yüzde 45'ini oluşturuyor ve ülkenin bir parçası bile resmi olarak katılmak için oy kullandıysa, Rus vatandaşlarının sayısı önemli ölçüde artacaktır. Komşu Gürcistan ve Kazakistan da dahil olmak üzere Moskova’nın arzu ettiği diğer bölgeler eklenirse, bu rakam daha da artacaktır, bu da Rusya Federasyonu’nun zayıflayan demografisini önemli ölçüde güçlendirecektir.
2008 yılında yazdığım gibi, “Rusya, Belarus ve Batı Ukrayna'yı emmekle hayati öneme sahip. Kimse Belarus'u umursamıyor. Asla bağımsız bir devlet ya da ulusal kültürü olmadı; Belarus dili için ilk dilbilgisi sadece 1918 yılında basıldı ve evde Belarus nüfusunun üçte birinden biraz daha fazlasını konuşuyor. Asla bir 10 milyon nüfuslu bir bölge olmadığında, bağımsızlık lehine daha zayıf bir tartışma çıktı. Bu referans göz önüne alındığında, Ukrayna'nın neden birileri için endişelenmesi gerektiğini sormak doğal görünüyor. ” Washington, Rusya'nın yetim kalan illerini yeniden almasına izin vermeli, ancak fiyatı karşılığında etnik Ruslar alıyorsunuz ve bizim için önemli olan konular üzerine anlaşmanızı alıyoruz: Polonya ve Çek Cumhuriyeti'nde stratejik savunma, İran'a yardım vb.
Birleşik Devletler, 2000'lerin başında Putin ile benzer bir anlaşma yapabilir mi? - Bir noktaya değindi; Amerika'nın 2004'in Ukrayna'daki Orange Devrimi konusundaki sponsorluğuna verilen ve Putin'i ABD ile iş yapamayacağına ikna eden bir nokta. Bush yönetimi Moskova’yı kendi dışına çıkardı, ancak Ukrayna ve Gürcistan’daki etkisini sürdürmek için mücadele etmedi. Obama yönetimi, önce Doğu Avrupa’daki füze savunma tesislerini bırakıp ardından Suriye’ye yönelik Rus kimyasal silah planını benimseyen pozisyonlarını verdi (ve İran’ın nükleer programı için de aynı şeyi yapması mümkün). Her iki yaklaşım da kendilerini haklı çıkarmadı.
Amerika şimdi ne yapmalı? Berman, ABD’nin Rusya’nın kendi içindeki fay hatlarına odaklanması gerektiğini ve iç patlamayı beklediğini belirtti:
Rus liderliği, kuvvetlerdeki ezici üstünlüğün ülkenin huzursuz cumhuriyetlerini pasifleştireceğini umarak, İslami radikalizme karşı sert bir kampanya yürütüyor. Bu yaklaşımın başarısızlığı, Tataristan gibi yerlerde İslamcı şiddetin büyümesinde ve Avrasya merkezindeki radikal İslam'ın yayılmasında görülmektedir. Önümüzdeki yıllarda, bu fenomen Rus devletinin istikrarı ve meşruiyetine karşı artan bir meydan okumayı temsil edecek ... Bu nedenle, Rusya devletinin ruhu için şiddetli bir mücadele olan ve gelecekteki bir iç savaşın temeli, dini ve etnik sınırlar boyunca mücadele edilecek.
Birleşik Devletler (oldukça haklı olarak, bence) seksenlerde Afgan cihatçıları Sovyetler Birliği'ni tüketmek için silahlandırdığından beri, Amerikan dış politika topluluğunun bazı kısımları Rusya’nın Müslüman’ına, Amerika’nın eski düşmanı üzerindeki potansiyel bir baskı kaynağı olarak rüya gibi bakıyor. soğuk savaş. Bu fikir Soğuk Savaş'ın zirvesinde iyiydi, ama şimdi bir takım sebeplerden dolayı iğrenç. İlk olarak, radikal İslam, Boston Maratonu'ndaki patlamalardan sonra farketmemiz gerektiği gibi, Batı çıkarları için Ortodoks Rusya'dan daha büyük bir tehdit oluşturuyor. İkincisi, başarısızlığa mahkumdur. Rusya, iç baskıda Washington’dan daha acımasız (Rusya’dan gelen mesajların her zaman teröristler tarafından öldürülen ve yakalanmayanlardan bahsettiğini unutmayın). Ve en önemlisi, üçüncüsü, Amerikan, Rusya’nın iç sorunlarından yararlanmaya çalıştı, sadece Çin-Rus ittifakını güçlendirdi. Bu, bir dizi soruna en olası Rus tepkisidir. Amerika, Soğuk Savaş'ı kazanmak için Çin-Sovyet bölünmesinden faydalandı. Moskova, Çin’in gücünün büyümesine ayak uydurmanın buna direnmekten daha iyi olduğuna karar verebilir.
Tabii ki, Rusya, Uzak Doğu ve Orta Asya da dahil olmak üzere, eski mülklerine Çin'in işgalinden dolayı çok üzülüyor. Çin’in, Kazakistan’daki petrol imtiyazı gibi Rusya’nın yurtdışına yakınlığı üzerindeki artan ekonomik etkisi, Çin’in “Yeni İpek Yolu” olarak adlandırdığı ulaşım, iletişim ve enerji konusundaki altyapı yatırımlarına olan bağlılığına dayanmaktadır.
Çin’in Rusya’nın güneyindeki ve doğusundaki liderlik arzusu, Berman’ın önerdiği gibi, Moskova için can sıkıcı bir durum, ancak “gerilim yatağı” değil. Önümüzdeki 20 yıllarında Çin ile Rusya arasında bir askeri ihtilaf olma olasılığı ihmal edilemez olandan varlığa kadar değişmiyor. Çin uzun vadeli bir bakış açısı ile çalışır; Bir ya da iki yüzyılda ayağa kalkacak olan bölge için savaşmayacak. Rusya muhtemelen Çin’den ABD’den daha fazla alacağı sonucuna varacak. Rusya ve Çin’in Orta Asya’daki Müslümanlar ile olası sorunları içerme konusunda ortak bir çıkarı var ve işbirlikleri ortak bir ihtiyacın doğal bir sonucudur.
Washington, bir nesil boyunca Amerika'da pek değişmeyen havacılık teknolojisinde Rus ve Çin'in ABD'yi yakalama çabalarından endişe duymalıdır. Sukhoi T-50 PAK-FA veya Çin J-20'nin şu anda Amerikan F-22 ile rekabet edip edemeyeceği şüphelidir. Ancak 5-10 yıl sonra, cevap zaten farklı olabilir. Amerika'nın ordudaki teknik üstünlüğü havacılık ve donanması bir süper güç için olağandışı boyutlara küçülüyor.
En talihsiz isim, Berman tarafından “Müslüman dünyasını anlamayan Rusya” başlıklı bölüme verildi. Aslında, Rusya Müslüman dünyasını çok net bir şekilde anlıyor. Amerikan ordusu karşısında Mısır askeri hükümetine destek vermek için Suudi Arabistan'la ve Suriye hükümetini kendisine karşı atılan rengarenk bir şirkete karşı savunmak için İran'la takım kurdu. Rusya, Mısır’a askeri yardımda bir indirimden muzdarip Amerikan silahlarının yerine geçebilir; Bu olursa Suudi Arabistan parasını öder. Rusya, İran’ın her iki tarafında da oynadı, İran’ın Bushehr’inde nükleer bir reaktör kurdu ve dönüşümlü olarak yüksek teknolojili hava savunma sistemleri sundu.
Rusya'nın taktiksel hedeflerini ayırt etmek imkansız; Sanırım amacı, inisiyatifi korumak, muhaliflerini hatalara kışkırtmak ve mümkün olduğunca kendi avantajlarına çevirmektir. Amerika, İran’ın nükleer programı ile ilgili olarak güç kullanma konusundaki kararlılığını yitirir kaybetmez, bölgedeki diğer sorunlara, özellikle de Rusya’ya bölgesel bir arabulucu olarak tarama yapma şansı vermedi.
ABD’nin Rusya’nın iç çöküşü varsayımına dayanarak planlar yapması tehlikelidir. Böyle bir sonuç göz ardı edilemez, ancak olası değildir. Rusya uzun süredir burada; Sovyetler Birliği'nin 1980'te işgal ettiği pozisyonları asla iade etmeyecek, ancak öngörülebilir gelecekte bir güç olarak kalacaktır. Washington hiçbir zaman Rusların satranç oyuncusu olmadığını anlamadı ve satranç blöf yapamayacağınız bir oyundur. Rusya ile sadece kuvvet yardımı ile etkileşmek mümkün, ve Amerika'nın gücü kendine verdiği birçok yaradan uzaklaşıyor.