Bir tek kişi iyilik ve güzellikle meşgul olsa dahi evler, şehirler, memleketler ve milletler büyük bir saadetle şaduman (sevinçli) olurlar... Böyle kimseler yalnız kendi kendilerini tahsis etmekle kalmazlar; rast geldikleri insanları da hür ve serazat(özgür) bir ruh ile doldururlar
Zira kadınlar sezerler, sonrasını görürler lakin bu sebeple kafaları daha çok karışır, her şeyi fazlasıyla anlamanın bir hastalık olduğunu unutma... Dişilik ile delilik yakındır. İkisi de kendilerine serazat bir dünya kurup o dünyada yaşarlar.
Şair de insanla tabiatı kaynaştırmak için Santiniketanı kurdu. Bir tekke idi Santiniketan, bir âşiyandı. Kapısında şu sözleri okuyordunuz: “Burada hiçbir puta tapılmaz, her inanca saygı gösterilir.” Terbiye metotları, bir başka ülkeden ithal edilemezdi. İnsan ağaçlar gibi boy atmalıydı, kendi toprağında. Dallarını göğe uzatmalıydı. Yabancı terbiye, bu serazat, bu yaşayan ağacı kesip, ambalaj sandıkları yapıyordu ondan. Hayatı kurutuyor, insanı öldürüyordu içimizde.