der atem. eine entscheidung (nefes bir karar)
az sonra öleceğini biliyorsun. tekrar ediyorsun, 'biliyorsun'. emareler bas bas bağırıyor, yanı başında. yanı başında biri ölüyor. bulunduğun yerde herkes herkesin oraya ölmek için geldiğini, getirildiğini biliyor. bu bilgi senin de öleceklerden biri olduğunu sana unutturuyor, yanılıyorsun. herkes yanılıyor. yaşadığın korkunun yanı sıra üzülüyorsun, diğerlerinin ölümüne. ağır bir yük bu ama üzüntünü yaşamayı beceriyorsun. sen farklısın çünkü sen ölmeye direnebilecek tek kişisin. seni çevreleyenler de bunu biliyor ama dile getiremiyor. nedeni basit, biri ölmeyecekse ve o sensen diğerlerinin ölme olasılıkları bir tür kesinliğe dönüşüyor. oraya giren kimse canlı çıkamamış çünkü orası ölümden önceki son durak, ölüm koğuşu. ölmek burada gerçekten bir eylem. kimsenin kendisi adına bir mucize beklediği yok ama insan zavallı, insan umut etmeden yapamıyor. sen ise umut etmiyorsun, mücadele ediyorsun. son bir nefes alman gerekiyor. aklına büyükbaban geliyor, aklına müzik geliyor, aklına çıraklığın geliyor, aklına edebiyat gelmiyor, aklına yine büyükbaban geliyor. alıyorsun o nefesi çünkü almaya karar veriyorsun. sedyede ölümü beklerken, herkes senin ölmeni beklerken sen inatla o son nefesi alıyorsun. ölmüyorsun.
ölümü en içten bekleyen pascal
'la tanışıyorsun sonra ve aldığın nefesi yazmaya oturunca ilk onun sözlerine yer veriyorsun: "insanlar ölümün, çaresizliğin ve belirsizliğin çözümünü bulamadıklarından, mutlu olabilmek için bunlar hakkında düşünmemeye karar vermişlerdir."
thomas bernhard,, acıların çocuğusun.