New York, Connecticut, Rhode Island, Massachusetts, Maryland, Washington D.C., Virginia, Tennessee, Florida
09.06.2009 - 27.04.2009 27 °C
Beat-up little seagull
On a marble stair
Tryin' to find the ocean
Lookin' everywhere
Hard times in the city
In a hard town by the sea
Ain't nowhere to run to
There ain't nothin' here for free
Nina Simone'un seslendirdiği Baltimore adlı şarkıdan alıntı
“Her şey orada başladı... Emerson, Thoreau, Melville, Hawthorne, Longfellow. Onlar başlattı. Onlar olmasaydı, hiçbir şey olmazdı,”* Borges, New England için Theroux'ya böyle diyordu. Yeni dünyanın düşünce tohumlarının atıldığı yakaya, kamyon ve araba trafiğiyle tıkanan otobanları geçerek ulaşabildik.
Passepartout'yu İpek'in 48'inci sokak üzerindeki evinin önüne bırakıp eşyamızı hızlıca yukarı çıkardıktan sonra o kadar uzun süredir görüşmemiş olmamıza rağmen hoş beşi kısa kesip hemen İpek'in önderliğinde arabayı uzun süre bırakabileceğimiz beleş bir kaldırım kenarı aramaya koyulduk. Bütün ABD'de arabasız hareket etmek neredeyse imkansızken, New York şehrinde, özellikle de Manhattan'da araban mı var derdin var. Zira ülkenin diğer kalabalık şehirlerindeki park kısıtlamaları burada ayyuka çıkmış durumda. Birçok sokakta sadece bir-iki saat kısa süreli parka izin verilirken, bazılarındaysa –okul, otel ya da hastane önü olduğu için vb– park etmek yasak. Gecelik otopark ücretleri de otel ücretleriyle hemen hemen aynı. Evin etrafında attığımız ikinci turda boşluk görüp de arabayı bıraktığımız sokak sayesinde, kapalı garajı olmayan bir evde oturan orta halli bir New York'lunun park çilesini yaşayarak öğrenmeme vesile oldu.
Kaldırım kenarındaki levhada yazan “Pzt-Perş 08:00-10:00 arası park edilmez” uyarısının yanında bir de belirtilen zamanda sokağın o kaldırım kenarının temizleneceği anlamına gelen süpürge resmi yer alıyordu. Pazartesi sabahı mahalle ahalisiyle birlikte saat 07:55'te arabanın direksiyonuna kuruldum. Saat 08:30 sularında temizlik arabasının yaklaşan sesiyle birlikte, benim gibi sokağın sağ tarafına park ettikleri arabalarının içinde bekleyenleri takip ederek arabayı karşı kaldırım kenarına park etmiş arabaların yanına ikinci sırayı oluşturacak şekilde çektim. Temizlik arabası işini bitirip sokağı terk ettikten sonra diğerleri gibi ben de 10 dakika önce çıktığım yere geri girdim. Arabayı kitleyip eve dönerken fark ettim ki, temizlik bitmiş olmasına rağmen kimse arabasını terk etmiyor, kimi ders çalışıyor, kimi kitap okuyor, kimi uyukluyor. Herhalde bir bildikleri var, deyip ben de arabaya geri döndüm ve kitap okumaya başladım. Kapanan kapıların sesiyle kafamı kaldırıp insanların arabalarından çıktıklarını gördüğümde, saat 10'u gösteriyordu: İki saatlik yasak nöbeti sona ermişti, artık özgürdük.
Brooklyn'de günbatımı
Bu New York'a ikinci gelişimiz olduğundan, Petek ve Cenk'i şehri keşfetme turlarında yalnız bırakıp kendimizi uzun süredir burada yaşıyormuşçasına aylaklığın kollarına bıraktık. Sabahları geç kalktık, fırsat bulduğumuzda, diğer zamanlar tüm gün araba kullandığımızdan içemediğimiz için buzlukta biriken biraları kucakladık, akşamları kalabalık sofralarda eski ve yeni arkadaşlarımızla yemekler yedik. Bu seferki ziyaretimizin öncekinden farkı daha önce bir defa gittiğimiz, ama sokaklarında dolaşmadığımız Brooklyn ile tanışmamız oldu. Bir akşam müzik dinlemeye, bir öğleden sonra da piknik yapmaya gittiğimiz şehrin bu kısmı, birkaç katlı tuğla binaları ve genç sakinleriyle hoş bir yerdi.
Plymouth'ta, sahil kenarında
New York'tan çıkıp kuzey Atlantik kıyısına inmek için yine yoğun bir trafik içinde saatlerce ilerlemek zorunda kaldık. Connecticut'ı geçip, ülkenin en küçük eyaleti olan Rhode Island'ın Newport şehrine ulaştığımızda öğleden sonrayı etmiştik. Marinada bekleyen tekneler, deniz kıyısındaki steril lokantalarla fazla turistik bulduğumuz bu küçük yerde bir şeyler atıştırıp Cape Cod'a doğru yola devam ettik. Ne var ki, Boston'da evlerinde kalacağımız Haren ve Meghna'yı bekletmemek için yarımadanın ucuna kadar gidemedik. Kuzeye çıkarken, ilk göçmenleri yeni dünyaya taşıyan Mayflower gemisinin demir attığı şehir olarak bilinen Plymouth'a uğradık. Plymouth, kremalı pastayı andıran binaları ve heterojen sakinleriyle hala WASP (Beyaz, Anglo-Sakson ve Protestan) nüfusun kalesi görünümü sunuyordu.
Boston'a bakış
Bir gün kaldığımız Boston'ı çok iyi tanıma imkanı bulamadık, ama yine de onlarca üniversiteye ev sahipliği yapan, “bağımsızlık” mücadelesinin başladığı bu şehri, özellikle de kendimizi soğuk havada içimizi ısıtan güneşe bırakarak kitap okuduğumuz iskele kısmını beğendik. Evlerinde kaldığımız ve okumak için gelip buraya yerleşen Ahmedabad'lı Haren ve Meghna'dan dinlediğimiz hikayeler sayesinde kabaran Hindistan iştahımızı bastırıp Baltimore'a doğru hareket ettik.
Edgar Allan Poe'nun kutu gibi evi
Edgar Allan Poe'nun doğduğu olmasa da ait olduğu yer olarak benimsediği şehir olan Baltimore, kuzeyle güney sınırında. Poe'nun mezarının yer aldığı katedralin bahçesinden, yaşadığı evin bulunduğu sekiz blok öteye yürürken bile, Martin Luther King'in işaret ettiği, siyahların aleyhine işleyen gelir bölüşümünün hala devam ettiği görüşebiliyor. Sokaklar pis, evler bakımsız ve ortada bizim dışımızda hiç beyaz yok... Aktif bir siyah hakları savunucusu olan ve Baltimore isimli bir albümü bulunan Nina Simone'u anmadan bu sokaklarda yürümek mümkün değil.
"Oh, Baltimore... Man, it's just hard to live."
Baltimore'un iki saat güneyindeki Washington'ın her köşesi anıt, müze ve devlet binasıyla dolu. Obama'nın muhtemelen sağlık sisteminde yapmaya çalıştığı reform üzerine kafa yormakta olduğu oval ofise doğru uzaktan bir bakış atıp bizim için burayı ayrıcalıklı kılan Library of Congress'e yollandık. Senato ve temsilciler meclisi üyelerine yardımcı olmak üzere kurulan kütüphane zaman içinde halkın kullanımına açılmış ve bugün bir araştırma kütüphanesi olarak hizmet veriyor.
Library of Congress
Washington Monument
Washington'dan ayrıldıktan sonra, yağmurun görüş mesafesini düşürmesi nedeniyle girmekten vazgeçip kenarından dolaştığımız Great Smoky Mountains Ulusal Parkı'nı geride bırakarak, Kennesaw, Georgia'ya döndüğümüzde Haziran ayının 22'si olmuştu. Bir-iki gün dinlenip, arabayı bırakmak üzere Tampa'ya döndük ve geceyi pek tekin olmayan bir muhitte bulunan, Amerikan dedektiflik dizilerindeki uğursuz tiplerle dolu geceliği 35 dolarlık bir otelde geçirdik. Ertesi sabah Passepartout ile alelacele vedalaşıp ucu ucuna yakaladığımız Amtrak treninde ikinci mevki biletleri tükendiği için mecburen birinci mevkide seyahat ederek ulaştığımız Miami'de trenden inmeden evvel yol boyu ara ara sohbet ettiğimiz 35 yıldır Amerika'da yaşayan Çek asıllı sevecen kondüktörün birer litrelik iki kutu meyve suyuyla birlikte “siz daha çok gezecekmişsiniz, işinize yarar,” diyerek verdiği ağzına kadar dolu büyük boy dezenfektan spreyi sırt çantalarımıza sokuşturduk.
İki ay önce sadece bir alışveriş merkezini gördüğümüz Miami'yi bu sefer evinde kaldığımız Bill sayesinde biraz daha fazla dolaşabildik. Yine de haziran sonu Miami'ye gelmek için doğru mevsim değilmiş, çünkü gündüz saatlerinde sıcak nedeniyle dışarıda yürümek (ya da filmlerde görüldüğü gibi paten yapmak) neredeyse imkansızdı. Biz de biraz dolaştıktan sonra, Bill'in klimalı condo'suna dönmek için can atar hale geldik.
İki ay süren ve yaklaşık 20,000 km araba kullanıp çevresini dolaşarak yaklaşık 30 eyaletini gördümüz Amerika'daki seyahatimiz başladığı gibi Miami'de sona eriyordu.
Barış Pala
- Jorge Luis Borges'in, düşlerinin biçim değiştirişini anlattığı New England 1967 şiirini okumak isteyenler bu adresten ulaşabilir: http://tkline.pgcc.net/PITBR/Spanish/Borges.htm#_Toc192667908