Öğrenme ve bellek konularında deneysel olarak inceleme yapan ilk psikolog olan Ebbinghaus, anlamın bellek üzerinde etkisi olup olmadığını araştırmıştır. Herhangi bir anlama sahip olan ögelerin hatırlanması, anlamsız olanlara göre daha mı kolaydır? Ebbinghaus işte bunun üzerine araştırma yapar.
Alfabedeki harf kombinasyonlarından yaklaşık olarak 2300 hece elde ederek bu hecelerden rastgele seçim yapar. Seçimlerinde hecenin ‘ünsüz – ünlü – ünsüz’ üçlüsünden oluşan anlamsız heceler olmasına özen gösterir. Örneğin “lef”, “yıt”, “beç”, “poy” gibi anlamsız heceleri seçer. Sonra da anlamlı benzer heceler ile anlamsız olanları bir liste şeklinde deneye katılanlara gösterir ve anlamsız hecelerin öğrenilme sürelerinin, anlamlı olanlara göre 9 kat daha fazla tekrar gerektirdiğini gözlemler. Yani bu deneye göre anlamsız olan materyaller, anlamlı olanlara göre 9 kat daha zor öğrenilmektedir.
Anlamın bellek üzerinde etkili olduğunu yaptığı deney ile göstermiş olan Ebbinghaus, anlamlı olan her bir durumun anlamsız olanlara göre daha kısa sürede akılda kaldığını savunur. Örneğin bir otobüs durağında otobüs beklemek anlamsız ise kolayca unutulur ve hatırlanması da zorlaşır. Oysa sevilen biri ile bir yemeğe çıkmak çok daha kolay hatırlanabilir ve unutmak neredeyse imkansızdır. Bellek ve anlam üzerine çalışan Ebbinghaus, öğrenme üzerinde çalışmalar yürütmüş olan bir psikologdur.