“Geçmişin hatırlanması, her şeyin olduğu gibi hatırlanması anlamına gelmez.” —Marcel Proust
Memleket hasretinden muzdarip İsviçreli paralı askerler için tıbbi bir teşhis olarak ortaya çıkan bir terim olan nostalji, kayıp bir geçmişe duyulan kederli özlemdir. Bir April Pew araştırması, 10 Amerikalıdan yaklaşık 6’sının (%58) ülkenin 50 yıl önce onlar gibi insanlar için daha iyi durumda olduğunu düşündüğünü ortaya çıkardı. Cumhuriyetçi ve Cumhuriyetçi eğilimli katılımcılar için 1970’lerin başları için nostalji %72’ye ulaştı.
Bu kötü – ama düşündüğünüz sebeplerden dolayı değil. İlk olarak, bazı bağlamlar. 1939’da Gallup, Amerikalıların %62’sinin atlı araba çağında insanların daha iyi durumda olduğunu düşündüklerini buldu (gerçi sadece %25’i o zaman gerçekten yaşamak istediklerini söyledi).
Aslında, Amerikalıların her zaman “eski güzel günler” için bir şeyleri olmuştur. Sorun şu ki, “eski güzel günleri” neyin – veya ne zaman oluşturduğunun – sürekli hareket eden bir hedef olmasıdır. Çoğu zaman öyle görünüyor yaklaşık beş yıl daha önce Şu anda.
Karlyn Bowman, American Enterprise Institute’ta kamuoyu araştırması yapıyor. Son anketlerde, 1980’ler ve 1990’ların yeni “eski güzel günler” olarak 1950’lerin yerini almaya başladığını buldu. Eski durum komedilerinin yeniden yapımlarından, o yılları masumiyetin kayıp zamanı olarak gösteren “Stranger Things” gibi orijinal sunumlara kadar popüler kültürde bunun kanıtlarını her yerde görebilirsiniz.
Ama orada bulunan birinden anlayın, Amerikalılar o zamanlar da eski güzel günlerin hasretini çekiyorlardı. “Mutlu Günler” ve daha sonra “Geleceğe Dönüş” ile büyüdüm. 1990’ların başında, 1960’larda geçen “Harika Yıllar” idi. “Harika Yıllar”ın 2021’de yeniden başlatılması, şimdi yaklaşık 60 yıl önce olan 1960’larda geçiyor.
Gerçekten de, 80’ler ve 90’larda popüler kültür, bebek patlaması ve çağdaş toplumla ilgili X Kuşağı endişesiyle dolup taşıyordu. “The Big Chill”, “Grand Canyon”, “Thirtysomething”, “Reality Bites”, “American Beauty”, “Bekarlar” ve “Dövüş Kulübü”, hayatın amacı olmadığı için tatmin edici olmadığı fikrine dayanıyordu – falan. Ve beni müzikte bu tür temalara sokma.
Basit gerçek şu ki, nostalji Amerikan tarihinde bir sabittir. Gerçekten de, kurucu nesil öldüğünde Amerikan siyasetinde güçlü bir güç olmaya başladı. Andrew Jackson’ın popülizmi buna oynadı. Amerika Birleşik Devletleri’nin İkinci Bankası’nı yeniden kiralama çabalarını veto ettiğinde, bunu “Devrimin bilgelerini ve Birliğimizin babalarını ayıran o sadık vatanseverliği ve uzlaşma ruhunu yeniden canlandırmak” için yaptığını açıkladı. “Amerika’yı Yeniden Büyük Yap” kadar özlü değil ama sen anladın.
Politikacılar, en güçlü insani duygulardan biri olduğu için nostaljiyle oynarlar. Benim önsezim, pek çok insanın kişisel yaşamlarına dair bulanık anılarını günümüzün narsist ve ideolojik suçlamalarıyla karıştırdığı yönünde.
1970’lerdeki çocukluğuma sevgiyle bakıyorum ama böyle bir sevginin ülkenin daha iyiye gittiğinin kanıtı olduğunu düşünmek benim için gülünç olur. Amerikalılar 50 yıl önce her şeyin daha iyi olduğunu söylediğinde, kontrolden çıkmış “stagflasyon”dan mı bahsediyorlar – yüksek enflasyon artı düşük büyüme? Benzin almak için hatlar? Vietnam Savaşı mı? Su kapısı mı?
Bugünlerde artan suçla ilgili çok şey duyuyoruz. Bu meşru bir konu ama belki de 1970’ler ve 1980’ler için nostaljik olmamızın tek sebebi suça çok fazla yer verilmesi değil, aynı zamanda suçun çok daha kötü olduğu gerçeğini hafızamızda tutmuş olmamızdır (belki o günlerdeki kurşun zehirlenmesi neden olmuştur). amnezi?). Şiddet suçları o yıllarda patladı ve 1993’ten beri çoğunlukla düşüş eğilimi gösteriyor. FBI’a göre 1971-1972 arasındaki 18 aylık dönemde ortalama beş bombalı terörist saldırı gerçekleşti. günlük. 1976’da bir FBI sözcüsü San Francisco’yu “Kuzey Amerika’nın Belfast’ı” olarak tanımladı.
Amerikalılar bugün onlarca yıl öncesinden daha zengin. Satın alma gücüne göre ayarlanmış, en fakir eyaletimizde yaşayan Mississippians, Fransızlardan daha yüksek gelire sahip. Daha uzun yaşıyoruz, daha fazla boş zamanımız var ve daha uygun fiyata seyahat ediyoruz. Bebek ölümleri yarı yarıya azaldı; hava ve su kalitemiz büyük ölçüde iyileştirildi. Arabalarımız çok daha iyi ve çok daha güvenli. Evlerimiz daha büyük ve daha konforlu. İşyerlerinde yaralanan veya ölen insan sayısı düştü. Son birkaç on yılda ırkçılığa karşı gerçek bir ilerleme kaydettik.
Bunların hiçbiri bugünün mükemmel olduğunu söylemek değildir. Her şeyin daha iyiye gittiğini söylemek de değil. Aksine, nostaljinin korkunç bir rehber olduğunu not etmek için, çünkü ilerlemeyi hafife alma eğilimindedir ve hafıza duygularının yerini alır. “Eski güzel günlerin” gerçekliğini gerçekten ortaya koyan herhangi bir politikacı, görevden alınırdı. Bu yüzden bu tür vaatleri yerine getirememeleri iyi bir şey.
@JonahDispatch