Durban, Güney Afrika'daki bu trajik günü asla unutmayacağım. 13 yaşındaydım ve annem aileyi aradığında kardeşlerimle, kız kardeşlerimle ve arkadaşlarımla yakalanıp güzel güneşli bir mutluluk günü ön bahçede oynuyordum. Babamın Doğu Afrika'daki trajik ölümünü anlatan bir gazete makalesi yayınlarken gözyaşları yüzünü aşağı koştu.
Ölümünün koşulları bazı soru işaretleri ile doluydu. Bununla birlikte, her şey, 1952'ten 1960'e kadar olan ve Kenya'nın sömürge yönetimine karşı yönlendirilen Mao Mao savaşının kurbanı olduğunu gösteriyor gibiydi. Çatışmadaki en aktif grup, Kenya'daki en büyük etnik grup olan Kikuyu idi. Çatışmalar öncelikle İngiliz sömürge gücüne ve beyaz yerleşimcilere yönelik olmasına rağmen, Mao Mao ve sadık Afrikalılar arasında da şiddetli ayaklanmalar oldu. Babam o zamanlar Kenyalı bir alayda büyüktü ve savaşta önemli bir rol oynadı ve bu nedenle öldürme listesinde bulunuyordu. Duygusal olarak çaresiz, şaşkın ve genç bir genç olarak çok üzülmüştüm. Bildiğim tek şey sevgili babamın kaybıydı. Bu, savaşın bitmesinden kısa bir süre sonra oldu. Birkaç ay içinde Güney Afrika'ya taşınmayı planlamıştı. O zaman, savaşın gerçek sebebini anlamadım ve sadece babamın bir terör örgütü ile savaştığını biliyordum. Pek çok arkadaşımızın hayatını kaybettiği düşmandı!
Sadece travmatik kayıplarla baş etmek zorunda kalmakla kalmayıp, aynı zamanda devlet yetkilileri bize Doğu Afrika'daki mülkümüzün değerini ödemeyi reddettiği için büyük bir yoksulluk hayatıyla karşı karşıya kalabileceğimiz gerçeğiyle de karşı karşıya kaldık. Annem daha sonra iş bulma ve beş okul çağındaki çocuğu eğitme ve onlara yetersiz maaş sağlama zorluğu ile karşı karşıya kaldı. Yine de, takip eden yıllarda Hristiyan inancına sadık kaldım ve babamın korkunç ölümünden sorumlu olan insanlardan öfke ya da nefret uyandırmadım.
Başka yol yok
İsa'nın çarmıhta asılıyken konuştuğu, kınanan, alay eden, kırbaçlanan, çarmıha çivilenen ve acı içinde ölmesini izleyenlere bakarak sözleri acı içinde rahatlattı: "Baba, seni affet çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar. »
İsa'nın çarmıha gerilmesi, kendi politika dünyası, otorite ve rahatlama dünyasında kuşatılmış olan günün dürüst dini liderleri, çizimleri ve Ferisileri tarafından başlatıldı. Bu dünyada büyüdüler ve kendi ruhlarına ve zamanlarının kültürel geleneklerine derinden sarıldılar. İsa'nın ilan ettiği mesaj, bu dünyanın hayatta kalması için ciddi bir tehdit oluşturuyordu, bu yüzden onu adalete teslim etmek ve çarmıha germek için bir plan yaptılar. Bu şekilde hareket etmek tamamen yanlıştı, ama başka bir yol görmediler.
Romalı askerler emperyalist bir egemenliğin parçası olan başka bir dünyanın bir parçasıydı. Diğer sadık askerlerin yaptığı gibi üstlerinin emirlerine de uydular. Başka bir yol görmediler.
Ben de hakikatle yüzleşmek zorunda kaldım: Mao Mao isyancıları hayatta kalmakla ilgili kısır bir savaşta kaldılar. Kendi özgürlüğü bozuldu. Davalarına güvenerek büyüdüler ve özgürlüklerini güvence altına almak için şiddet yolunu seçtiler. Başka bir yol görmediler. Yıllar sonra, 1997, Kenya'nın Doğu Meruregion'unda Kibirichia yakınlarındaki bir toplantıda konuk konuşmacı olmaya davet edildim. Köklerimi keşfetmenin ve karıma ve çocuklarımın Kenya'nın hayranlık uyandıran doğasını göstermesinin heyecan verici bir yoluydu ve çok memnun oldular.
Açılış konuşmamda, bu güzel ülkede eğlendiğim çocukluktan bahsettim, ama savaşın olumsuz yönleri ve babamın ölümünden bahsetmedim. Performansımdan kısa bir süre sonra, gri saçlı yaşlı bir beyefendi bana koltuk değneği yürürken ve yüzünde kocaman bir gülüşle geldi. Yaklaşık sekiz torun hevesli bir grupla çevrili, oturmamı istedi çünkü bana bir şey anlatmak istedi.
Beklenmedik bir sürprizin dokunaklı bir anı vardı. Savaştan ve Kikuju üyesi olarak korkunç bir savaşta nasıl geçtiğinden açıkça bahsetti. Çatışmanın diğer tarafından duydum. Serbestçe yaşamak ve onlardan alınan topraklarda çalışmak isteyen bir hareketin parçası olduğunu söyledi. Ne yazık ki, kaybetti ve kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere diğer binlerce sevdiklerini kaybetti. Bu sıcak kalpli Hıristiyan beyefendi bana sevgi dolu gözlerle baktı ve "Babanın kaybı için çok üzgünüm" dedi. Gözyaşlarını bastırmak benim için zor oldu. Birkaç yıl sonra, daha önce Kenya'daki en acımasız savaşlardan birinde bulunduğum için, çatışma sırasında sadece naif bir çocuk olmama rağmen, Hristiyan olarak sohbet ediyorduk.
Hemen derin bir dostluğa bağlandık. Babamın ölümünden sorumlu olan insanlara daha önce hiç acı vermemiş olmama rağmen, tarihle derin bir uzlaşma hissettim. Filipililer 4,7 aklıma geldi: "Ve tüm sebeplerden daha yüksek olan Tanrı'nın huzuru, kalplerinizi ve zihinlerinizi Mesih İsa'da saklayın." Tanrı'nın sevgisi, huzuru ve lütfu bizi varlığında birlik halinde birleştirdi. Mesih'teki köklerimiz bize şifa getirdi, hayatlarımızı geçirdiğimiz acı döngüsünü kırdı. Tarif edilemez bir rahatlama ve kurtuluş hissi bizi doldurdu. Tanrı'nın bizi bir araya getirme biçimi savaşın, çatışmanın ve inceliğin boşluğunu yansıtır. Çoğu durumda, iki taraf da gerçekten kazanmamıştı. Hıristiyanların nedenleri adına Hıristiyanlara karşı nasıl savaştıklarını görmek kalbinizi kırar. Savaş zamanlarında her iki taraf da Tanrı'ya dua eder ve ondan onların yanında durmasını ister ve barış zamanlarında aynı Hıristiyanlar büyük olasılıkla dosttur.
Bırakmayı öğrenmek
Bu hayat değiştiren karşılaşma, düşmana olan sevgiden söz eden Kutsal Kitap ayetlerini daha iyi anlamama yardımcı oldu (Luka 6,27: 36). Savaş durumunun yanı sıra, düşmanımızın ve düşmanımızın kim olduğunu sormayı da gerektirir? Her gün tanıştığımız insanlar ne olacak? Başkaları için nefreti ve nefreti karıştırır mıyız? Belki baş edemediğimiz amire karşı? Belki bizi derinden inciten güvenilir arkadaşa karşı? Belki tartıştığımız komşuya karşı?
Luke'dan gelen metin yanlış davranışı yasaklamaz. Aksine, affedicilik, zarafet, iyilik ve uzlaşma yaparak ve Mesih'in bizi aradığı kişi olarak büyük resme göz kulak olmakla ilgilidir. Bu, Tanrı'nın Hıristiyanlar olarak olgunlaşıp büyüyerek sevmeyi öğrenmekle ilgilidir. Acılık ve ret bizi kolayca yakalayabilir ve kontrol edebilir. Tanrı'nın elinde kontrol edemediğimiz ve etkilemediğimiz koşulları koyarak bırakmayı öğrenmek gerçek farkı yaratır. Yuhanna 8,31: 32'de İsa sözlerini dinlememize ve ona göre davranmaya teşvik ediyor: "Sözüme sadık kalırsanız, gerçekten öğrencilerim olacaksınız ve gerçeği tanıyacaksınız ve gerçek sizi özgür kılacak. " Aşkındaki özgürlüğün anahtarı budur.
Robert Klynsmith tarafından