Yakın çevrelerde bilinen elbiseyi, yani dolabımın yankı odasında, Elbise olarak 1987’de, Peter ve Sally adını vereceğim bir çift için New York’ta bir prova yemeği için aldım. Onyedinci Cadde’deki Barney’s’de indirimde buldum. Askıda, uzun, siyah bir sigara ağızlığına benziyordu. Şubat ayıydı ve dışarıda sokakta rüzgar Yedinci Cadde’den geliyordu. Tam bir aylık evliydim. O yıl bütün üniversite arkadaşlarım evleniyorlardı. Ayaklarımızı inciten ayakkabılarla bir düğünden diğerine koşturduk. Bazı durumlarda birbirimizi çok iyi tanıyorduk; bazen evlilik başka bir evliliğin doğrudan sonucuydu, geri tepmede: birinin sevgilisi başka biriyle evlendi, fişler nakde çevrildi. Bu örnekte, kolej boyunca damatla takılıyordum ve gelin bir zamanlar kocamla tanıştığımda ayrıldığım adamın kız arkadaşıydı. Elbise, kulağa korkunç gelse de öyle olmayan, birbirine geçen delikli karelerden oluşan belli belirsiz Yunan yuvarlak yakalı, kolsuz krep bir kılıftı. Yüceydi. Önyargıyı azaltın, vücudu sıyırdı – ve ortaya çıkıyor, süzülüyor herkesin body: The Dress, benim tarafımdan olmasa da 2001, 2009 ve 2018’de Oscar’da üç kez giyildi.
1987’de En İyi Film adayları şunlardı: müfreze, Daha Küçük Bir Tanrı’nın Çocukları, Görev, Hannah ve Kızkardeşlerive Manzaralı bir oda. O yıl, kocam ve ben kış balayımızı İtalya’da Lucy Honeychurch’ün kendisini zincirlenmiş hissettiği pansiyonda geçirmiştik. Manzaralı bir oda; minik kahvaltılarımızı pembe tabaklardan yemiştik. Hannah ve Kızkardeşleri yedi Akademi Ödülü’ne aday gösterildi ve En İyi Orijinal Senaryo dahil üç ödül kazandı. O günlerde West End Bulvarı’nda karşıdaki tuğla duvara bakan penceresi olan küçük bir apartman dairesinde yaşıyordum. İlkbaharda duvar sabah ihtişamıyla kaplandı. O yıllarda, arkadaşlarım ve ben paketten kuru ramen yiyorduk ve gece geç saatlerde, ailemizin dairelerinin buzdolaplarını karıştırıyorduk; Hannah ve Kızkardeşleri— Central Park West ve Riverside Drive’da, bitmesi gerekenden çok sonra devam eden partilerin ardından. Film bize, bizden akıl almaz derecede yaşlı, asla veremeyeceğimiz türden kötü kararlar veren insanlar hakkındaydı. Geleceğimizi düşündüğümüzde, sanki bir teleskopun yanlış tarafından bakıyor gibiydik. Elbiseyi aldığım hafta, bir arkadaşım bir adamın üst kattaki pencereden atladığını ve ailesinin Riverside Drive’daki dairesinin aşağıdaki avlusuna atladığını gördü. O, Ohio’dan evlenmeyi planladığı bir kızla, ailesinin ve erkek kardeşinin yanında oturuyordu. Kimse tek kelime etmedi.
Peter ve Sally’nin prova akşam yemeğinin akşamına dair, Yetmiş Yedinci Cadde’deki metrodan indiğimde ayakkabımın topuğunun ayrılması ve Elbisenin beni filmdeki Anjelica Huston gibi hissettirmesi dışında çok az şey hatırlıyorum. Prizzi’nin Onuru, bir yıl önce En İyi Film dalında aday gösterilen bir film. Ya da en azından fikir buydu. (“Onunla evlenir miyim? Onu buzlar mıyım?” diye soruyor Jack Nicholson, Charley Partanna rolünde, filmin en iyi repliklerinde. Maerose Prizzi rolünde Huston, “Onunla evlen, Charley” diyor. bu onun diğer tüm bölümlerde iyi bir kadın olmadığı anlamına gelmez.”) Ertesi gün düğün için annemin 1952’de Jacques Fath tarafından dikilmiş, beli dar olan kolsuz mavi ekoseli ipek elbisesini giydim. Çok üşüdüm ve fermuar kırıldı. Ertesi yıl kocam ve benim bir çocuğumuz oldu ve o bahar onu Floransa’ya götürdük, orada Santa Maria del Fiore’nin yanındaki meydandaki güvercinlere aşık oldu ve Uffizi yakınlarındaki en az dört pansiyonun hak iddia ettiğini keşfettik. nerede biri ol Manzaralı bir oda filme çekilmişti.
Ama Elbise? Bize ait olduğunu düşündüğümüz pek çok şey gibi, eski bir âşığın rüyalarında yeniden ortaya çıkıp yelek giymiş bir balık olması gibi, o da kendine has bir hayatı olmuştur. 2001 yılında, bir yığın kar elbisesi ve hamile kıyafetinin arkasından çıkarılarak Oscar’a gitti. Çömelmiş Kaplan, Gizli Ejderha, En İyi Uyarlama Senaryo dalında aday gösterilen Kuo Jung Hsai, Hui-Ling Wang ve James Schamus tarafından yazılmıştır. “Ben ne giyeceğim?” Schamus’un karısı Nancy, 11 Eylül’den altı ay önce Riverside Park oyun alanında oturup iki küçük kızın birbirlerinin başlarına soğuk kum döküşünü izlerken bana sormuştu. On yıl sonra, Obama yönetiminin ikinci yılında, Görüntü yönetmeni kocası Tom Hurwitz, En İyi Belgesel (Kısa Konu) kategorisinde aday gösterildiğinde arkadaşım Margaret tarafından giyilen kırmızı halıda yürüdü. Adına Öldürmek, İslamcı terörizm hakkında bir film. 2018’de kocası André Aciman’ın kitabı yazdığı arkadaşım Susan Beni Adınla Çağır, Oscar’lardan birkaç hafta önce bir öğleden sonra bana ve en küçük kızıma kıyafetini göstermek için geldi: gül baskılı ipek bir etek ve büzgülü siyah V yakalı bir üst. Susan ve ben, Housing Works’ten satın aldığım siyah boncuklu bir ceketi dolabımdan çıkardık ve üstünün yerine siyah ipek bir kabuk koyduk. Kendi ayakkabılarını giydi ve büyüleyici görünüyordu. Yatağıma serildiği yerden kızım seslendi: sen, başkasının kıyafetlerini giyiyormuşsun gibi değil!” Susan sert görünüyordu. “İ ben başkasının kıyafetlerini giymek!” diye cevap verdi. Boncuklu cekete keskin bir bakış attı. “Bence çok fazla.”
Kızım “Ona Elbiseyi Göster” diye seslendi. Şimdiye kadar, üç erkek çocuk yetiştiren ama hiç kız çocuğu olmayan Susan, kot pantolonu ve süveteriyle yola çıkmaya hazırdı. “Soyunmam gerek Tekrar” dedi gözlerini devirerek. Elbise, dolabın arkasındaki bir giysi çantasının içindeydi ve sadece bir kez giyilmiş lacivert bir gece elbisesiyle birlikte saklanmıştı. “Yok canım?” dedi Susan. Bir anda, Elbise başının üzerine kaydı. “Beğendim,” dedi. “Kimin o?” “Senin,” dedi kızım.
Elbiseyi aldığımda, benim olacak olan hayata ilk adımları atıyordum. İlk kez Akademi Ödülleri’ne gittiğinde bir çocuğum oldu, boşandım, tekrar evlendim, üvey evlat edindim ve bir çocuğum daha oldu. Şimdi dolabımda, vermeye kıyamadığım bir dizi elbise var: üç kızımın giydiği üç balo elbisesi; ikinci gelinliğim, bordo kadifeden yapılmış, taşlı korsajlı, yere kadar uzanan Edward dönemi elbisem; bütün kızlarımın nefret ettiği ve Noel Elbisesi dediği, kutsal çileklerle işlenmiş eğreltiotu yeşili bir elbise; ilk Alaïa’m, içeri girmek imkansız; İlk prova yemeğimde giydiğim, Jean Muir imzalı, yirmi beş kaplı düğmeli kayısı elbisesi. Elbise aralarında asılı.
Geçen yaz anneme Elbise’den bahsettiğimde bir dakika duraksadı. Sonra kendisinin de altmışlarda Oscar’a giden bir elbisesi olduğunu söyledi! “Kim giydi?” diye sordum, inanamayarak. Hava sıcaktı ve yumurtalı salatalı sandviç yiyorduk. Ailemi bir yıldır görmemiştim. Hatırlayamadı. “İşle uğraşan Marvin adında birinin karısıydı,” dedi. O sırada hayatta olan babama döndü. “Adı Carol mıydı?” Hayır, Carol olamazdı, dedi. “O çok zaftig!” Nasıl bir elbiseydi? Diye sordum. Annem gülümsedi. “Küçük siyah bir elbise.”
“Seni son kez sevdim. Bu bir video mu?” film versiyonunun sonunda “Visions of Gideon”da Sufjan Stevens’ı söylüyor. Beni Adınla Çağır. Son bir kez var mı? Her zaman, söylemek zor. Mickey, “Kalp çok, çok esnek küçük bir kastır” diyor. Hannah ve Kızkardeşleri. Elbiseyi en son dört yıl önce Mayıs’ta Knickerbocker Club’da bir balo öncesi partisinde giymiştim. Ebeveynler, kızlarını ilk suarelerine götürmeye davet edildiler – başka bir filmin başlangıcı: kendi hayatlarına gittikleri ve uzun bir bakış açısına sahip olduğumuz film. Şarap kadehlerimizi sımsıkı tutarak, biraz terleyerek Beşinci Cadde’ye baktık, bayram ışıltısında birbirine o kadar yakındı ki, ben onu dirseğimle ittiğimde başka bir anne Elbisenin üzerine biraz şarap döktü. Eskiden partiler böyleydi; belki bir gün yine öyle olurlar. “Aptalca şeyler söylersem beni affetmelisin. Aklım parçalara ayrıldı” diyor Cecil Vyse Manzaralı bir oda. Sarmal merdivenlerin tepesinden, kızımı zümrüt yeşili ipek tılsımlı bir slip elbise içinde, en iyi iki okul arkadaşıyla kol kola girmiş halde görebiliyordum. Randevusu, çocukluğundan beri tanıdığı, üniversiteden eski arkadaşlarımdan birinin oğlu olan bir çocuktu. (Elbiseyi giymek isteyip istemediğini sormuştum. “Hayır!” dedi. “Oscar için saklıyorum!”)
Evimde herhangi bir parti veya geziyle ilgili ilk soru şudur: Ne giydin? İlk karantinadan sonra, bir süreliğine şehirden ayrıldım ve geri döndüğümde, üç elbise gördüm, geçmişin hayaletleri, banyodaki duş başlığına asılıydı – New’in fon müziğinden bir hafta önce giydiğim elbiseler. York ambulans sirenlerinin sesine geçti. Daha sonra ne giydik? Tozluklar, kazaklar, tişörtler ve bazen günlerce giydiğimiz kıyafetler. Şimdi biraz nefesimizi tutarak tekrar dışarı çıkıyoruz, ama tereddütle. Bu yıl kimse Oscar’a gitmek için elbiseyi ödünç almak istemedi. Televizyonun önünde kendim takmayı planlıyorum. benimkiyle eşleştireceğim KOVİD hırka, iki yıl boyunca neredeyse her gün giydiğim kahverengi, tüvit yünlü bir elbise, tabii kızım ondan önce onu yakmayı başaramazsa – çünkü pek çok şey hakkında söylediği gibi, onu bir daha asla görmek istemiyor.
Bazılarımız için giydiklerimiz bizi eski benliklerimize bağlıyor ama şimdi dünya yeniden korkunç bir şekilde değişti. içinde röportaj yapmak Sabrina Tavernise ile New York Times Geçen hafta, Kiev’in kuzeybatısındaki Bucha’dan üç çocuğuyla birlikte kaçan ve kocası onu uçan camlardan korumak için en küçük kızının üzerine atan televizyon senaristi ve gazeteci Vika Kurilenko, “Günlüklerimi, çocuklarımın oyuncaklar, elbiselerim.”
Cynthia Zarin’in en son kitabı İki şehir, Venedik ve Roma üzerine denemeler koleksiyonu; bir roman, Invernove Ertesi Gün: Yeni ve Seçilmiş Şiirler gelecekler. Uzun zamandır katkıda bulunan New YorkluZarin Yale’de ders veriyor.
Kaynak : https://www.theparisreview.org/blog/2022/03/25/the-dress/