Amerikan Gulag: Birleşik Devletler'deki tutukluların serbest emeği ivme kazanıyor
Elbette, Stalin'in zamanının Sovyet kamplarındaki mahpusların önemli bir kısmı, Birleşik Devletler'in aksine, siyasi makaleler altında mahkum olan insanlardı, Amerikalı mahkumların büyük çoğunluğu her zaman suçluydu. Fakat uzun süredir, tamamen rastgele insanlar, işsiz ve evsiz Afrikalı Amerikalılar, aynı zamanda çok emek kullandı.
Amerika Birleşik Devletleri’nde İç Savaş’tan kısa bir süre sonra “toprak çetesi” adı verilen bir sistem ortaya çıktı; bağımsızlık savaşı ve Kızılderililer’le savaştan sonra Amerikan topraklarında tek ciddi silahlı çatışma. Güney devletlerin tahrip olmuş altyapısının, düşmanlıkların ardından restore edilmesi gerekiyordu. Ancak tüm olumsuzluklardan sonra - köleler kuzeyciler tarafından serbest bırakıldı. Yapacak ne kaldı? Amerika Birleşik Devletleri'nde başka hiçbir serbest emek yoktu, gururlu beyaz çiftçileri harekete geçirmek mümkün değildi. Güney devletlerin liderliği dünün kölelerini “zorlamak” için tek çıkış yoluydu. Ve bütün güney eyaletlerinde yeni kurtarılan siyahları yakalamaya başladı.
Eski kölelere arazi tahsisatı olmadan serbest bırakıldığından, onlara iş verilmiyordu, önemli bir kısmı ne ev ne de iş yapmak gibi bir gezinme tarzı yaşamasına zorlandı. Bu evsiz ve işsiz siyahlar özel baskınlara kurban gitti. Aslında, Amerikalıların harika bir örneği vardı - İngiltere'nin eski metropolü, XVIII yüzyılda işsiz ve evsiz İngilizlerin özel iş yerlerine yerleştirildiği.
Gururlu vagabonds - Anglo-Saxons ile bunu yapmak mümkün olsaydı, o zaman dünkü Afro-Amerikan köleleri ile görüşme kısa sürdü. Neredeyse bütün bu evsizler, yasalara aldırış etmemeleri ve yaşam tarzları nedeniyle bir tür suç işlemişlerdir. Burada, yiğit Amerikan polislerinin onu yakaladığı ve daha sonra onu bir kafese yerleştirdiği için, ağır iş yerlerine götürdüler - kural olarak, büyük şantiyelere. Birçok mahkum hiçbir şey yapmadı - görünüşte kölelik sırasında (!) Eski sahiplerine oda ve yönetim kuruluna para borçlu oldukları ve bu nedenle bu masrafları emekle karşıladıkları için tutuklandılar.
Bu kadar çok hükümlü üzerinde denetim sağlamak çok sorunlu olduğundan, kamp yetkilileri konuyu çok basit bir şekilde karara bağladılar - mahkumlar tek bir zincirle elle ya da bacaklarla zincirlendi ve şantiyeye, orman kütüğüne ya da taş ocağına alındı. "Zincirleme" iş günü en az on iki saat sürdü ve çoğu zaman çok daha fazla kaldı. Yalnızca yetersiz bir balanda’ya güvendikleri en zor işleri yaptılar. Zincirler uyku sırasında bile zincirlenmemişlerdir. Mahkumlar çizgili elbiseler ve pantolonlar giymiş - daha fazla görünürlük için, muhafızlar ata binerek dolaşıyorlardı.
Genellikle tutsaklar zincirlerde bir yıldan beş yıla kadar harcadılar. Bu tür çalışma koşullarına ve kalıcı hastalıklara dayanamayan hükümlülerin büyük bir kısmı basitçe öldü. Bazıları, özellikle de bir yıl çalıştıktan sonra mahkumları serbest bırakabilecek daha insancıl komutanlar varsa şanslıydı. Ceza servisinde ölüm oranı çok yüksekti - toplam mahkum sayısının% 20-30'inden az değildi. Ölenlerin cesetleri en çok yakıldı, elbette, ölen kişi, Hıristiyan geleneklerine göre onu yere gömebilecek diğer mahkumlar arasından gerçek arkadaşlar edinmediyse.
Ancak, hayatta kalabilecek kadar şanslı olanların birçoğu, dilencilerin ordusunu yenileyen - sürekli zincirler halinde olmak, süpervizyona ve nihayetinde uzuvların amputasyonuna yol açan engelli kaldı. Bu arada, böyle bir kamptan salınmak mahkumun tamamen kurtarılması anlamına gelmiyordu. Siyahların yarısından fazlası, kısa sürede ağır çalışma kamplarına geri döndü, çünkü vahşi doğada hala evsiz ve işsiz kaldılar ve kısa bir süre sonra tekrar polis tarafından gözaltına alındılar. Bu nedenle, ABD'nin Negro nüfusunun temsilcisi, kendisi için iş ve konut bulamadı, şansına gülümsediği halde hayatta kalmayı başardı, hayatında birkaç kez ağır çalışmaya başlayabildi.
İlk olarak, "birlikte zincirleme" çalışması yalnızca güney eyaletlerinde dağıtıldı, ancak daha sonra "en iyi uygulamalar" Amerika Birleşik Devletleri'nin kuzeyinde kabul edildi. Kuzey eyaletlerinde hükümlülerin emeğinin daha aktif kullanılması ihtiyacı, 19. yüzyılın sonunda demiryollarının ortaya çıkmasıyla ilişkilendirildi. Demiryolu hatlarının çeşitli devletlerle bağlantı kurması, yolcu ve kargo taşımacılığı görevini kolaylaştırması gerekiyordu. Doğal olarak, demiryollarını inşa eden Amerikan kralılarının harcamalarını en aza indirgemesi gerekiyordu. Bu nedenle, iktidardaki seçkinlere olan ilgilerini lobi yaparak, Demiryolları çetesi köle işçiliğinin demiryollarının yapımında kullanılmasını sağladılar.
Yirminci yüzyılın başlarında, beyaz Amerikalılar ve kadınlar siyah “kandalnika” ya eklendi. Amerikan işletmelerinin serbest emek ihtiyacının artması, işçilerin işe alınması, özellikle emek hareketinin büyümesinin arka planına karşı, sanayicilerin istemediği, bu nedenle mahpusların köle emeğinin inşaat ve diğer sıkı işler için daha sık kullanıldığı belirtildi. Çizgiden, turuncu elbiseler giymişlerdi, çünkü at gardiyanlar kulelerin üzerindeki oklarla değiştirildi; bu da parlak üniformalarla giyinen mahkumların izlenmesini kolaylaştırdı.
Durum, yalnızca 1930-lerin başlangıcında kademeli olarak değişmeye başladı. Sovyetler Birliği'nde sanayileşme hızla sürdüğü ve Gulag'daki tutsakların serbest emeği aktif olarak kullanılmaya başladığında, ABD'de işsizlik keskin bir şekilde arttı. Büyük Buhran kendini hissettirdi ve birçok Amerikalı ücret ve çalışma koşullarına olan taleplerini önemli ölçüde azalttı. Değişen durumda, zorunlu işçi tarafından köle emeğinin kullanılması anlamını yitirmiştir. Bu nedenle, 1930-lerde ceza kamplarının sayısı düşmeye başladı. Bununla birlikte, ünlü "Amerikan Sibirya" da dahil olmak üzere bazıları, 1948'tan önce "Sibirya" ve birçok kamp - ayrışma karşıtı kitlesel Afrika Amerikan hareketinin yoğunlaştığı 1960-ler'e kadar sürdü.
Popüler protestoların ardından yetkililer, kara suçluları çalışma kamplarına yerleştirme uygulamasına son vermeye karar verdi. "Birlikte zincirlenmiş" son mahkum kampları, yalnızca 1960'ların sonunda Gürcistan'da kapandı. "Amerikan Gulag", Sovyet mevkidaşını on yıl on bir ay geride bıraktı. İnsanlar uzaya uçtu, sibernetik ve elektronikler gelişti ve ABD'nin güney eyaletlerindeki en zor emek, suç işleyen köleli emeğini kullanmaya devam etti. Bu Amerikan "demokrasisi" dir.
Bununla birlikte, gerçekte, mahkumların köle emeği geleneği, Amerika Birleşik Devletleri'nde hala hayattadır. Bu, ABD’de “ticari hapishaneler” gibi bir olgunun varlığından kaynaklanmaktadır. İşadamlarının mahkumları tutmaları, güvenlik görevlileri için para ödemeleri, özel hapishane personelinin çalışmaları, güvenlik ekipmanlarına para harcamak, gözaltı yerlerinde onarım çalışmaları için ne anlama geliyor? Ancak “tabut” basitçe açılır - ticari cezaevleri, mahpusların köle emeğinin kullanılması yoluyla şirketlere - cezaevi sahiplerine kâr getiren çok iyi bir iştir.
Başlangıç olarak, ABD Anayasası mahkumların köle emeğini yasaklamıyor. Zorla çalıştırma yasağını yasaklayan Anayasada yapılan değişiklik bir çekinceyi içerir: “bir suç için ceza hariç”. Neredeyse özel hapishanelerde tutulan bütün mahkumlar çalışmaya zorlanmaktadır. Ve bu modern köleler çok az değil - ticari cezaevlerinde 220'tan fazla insan var. Kural olarak, ticari cezaevlerinde, mahkumlara hala daha düşük bir maaş ödenmektedir, ancak ABD yasalarının izin verdiğinden daha az.
İlk ticari hapishaneler ABD'de 1980'lerde geri çıktı. Girişimciler cezaevi işinin tüm avantajlarını çok çabuk anladılar; bu nedenle Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ticari cezaevlerinin sayısı sürekli artıyor. ABD 1998 yılında, 2'ta ticari cezaevlerinde 2008'te binlerce mahkum vardı, 62 yılında, özelleştirilen “bölgeler” zaten binlerce hükümlü 220 mahkumunu kapsıyordu ve şimdi de XNUMX bininden fazla kişi cezalarına katılıyor. Diğer birçok şirket gibi, ABD cezaevinde faaliyet gösteren yapıların da hisseleri var, hissedarlar New York Borsasında işlem görüyorlar. Bu mahkumlarla ilgili gerçek bir iştir.
Köle emeği yalnızca ticari cezaevlerinde kullanılmaz. ABD'de “mahkumları kiralama” uygulaması çok yaygındır. Özü, büyük ve çok fazla olmayan şirketin, kiralık mahkumlar arasından emek sağlanması talebiyle hapishanelere yönelmesidir. Bu tür bir işbirliği hem mahpusların teslim edilmesine olan ilgisini çeken hapishaneler hem de mahpusların pratik olarak çirkin ve tamamen haklarından mahrum edilmiş iş gücü olan şirketler için yararlıdır. Ne de olsa, Amerikalı bir mahkum, iyi bir maaş ödemesi ve kendisini dürüstlük sınırları içinde tutması gereken “özgür” bir işçinin sahip olduğu haklardan mahrumdur.
Yüz yıl önce olduğu gibi, mahkumların en kötü gözaltı koşulları ve işçiliği, ABD'nin güney eyaletlerinde kalmaktadır. Mahkumlar, XIX. Yüzyılda siyah kölelerin çalıştığı aynı pamuk tarlaları üzerinde çalışmaya devam ediyor - çoğu durumda, modern mahkumların doğrudan ataları. "Angola" olarak adlandırılan, Louisiana eyaletinde ünlü yüksek güvenlikli hapishane. Esirleri, pamuk, soya fasulyesi, mısır tarlaları üzerinde çalışmakta ve emekleri için saatte 4'ten 20 sente kadar alınmaktadır. "Angola" tutuklularının önemli bir kısmı çok uzun hapis cezasına çarptırıldı. Cezaevi ölümleri çok yüksektir - kötü koşullar, hastalık, sıkı çalışma, birçok mahkum hastalanmakta ve ölmekte ve kazalar sıkça yaşanmaktadır. Toplamda, Louisiana'da mahpusların% 16'i tarım arazisinde çalışıyor, Teksas'ta, tarımda kullanılan mahkumların sayısı, toplam mahpus sayısının% 17'i ve Arkansas'ta - genel olarak% 40.
Amerikalı mahkumlar sadece tarım alanında çalışmamaktadır. Birçoğu “serbest” çalışanlar tarafından üretilenlere göre çok daha düşük fiyatlarla satılan ürünler üreten özel cezaevi işletmelerinde çalışıyor. Fiyat farkından dolayı, mahkumların köle emeğinin sonuçlarına olan talep çok yüksektir; bu durum, ticari cezaevi sahipleri ve mahpus kiralayan şirketler tarafından rakiplerini atlayarak kullanılır. Böylece, Amerikan cezaevlerinde Amerikan ordusunun ihtiyaçları için malların önemli bir kısmı ve polis hizmetleri şu anda üretiliyor - üniformalar, çadırlar, sırt çantaları, şişeler, vücut zırhı, kemer ve bel kemerleri. Mahkumlar, ABD Ordusu'na giren% 100 askeri kask üretiyor. Cezaevleri çok sayıda ev aleti, elektronik eşya ve mobilya üretmektedir. Tüketim malları satın alırken, ABD'de ve özellikle yurtdışında birçok alıcı, bu öğelerin Amerikan mahkumların köle emeği tarafından yapıldığının farkında değildir.
Bazı araştırmacılara göre, modern ABD'de mahpusların köle emeğinin varlığı, birçok Amerikan şirketinin üretimlerini ucuz emekle üçüncü dünya ülkelerine devretmesinin yavaş yavaş reddedilmesinin temel nedenlerinden biri. Sonuçta, "onların" mahkumlarının işi daha da ucuz ve kullanımındaki sorunlar, diğer ülkelerde sanayi işletmelerinin açılması durumunda olduğundan çok daha az. Artık birçok ABD şirketinin işletmelerini Endonezya, Meksika ve diğer birçok ülkede faaliyet gösteren Endonezya'ya devrettiği bilinmektedir. ABD’de işletmeciliği olan bazı şirketler “serbest” işçi almayı reddettiler ve “mahkum kiralama” uygulamasına geçtiler.
Bu nedenle, insan haklarına ve özgürlüklerine saygı duyma gereği hakkında en yüksek bağıran ABD'de, demokrasi ve köleliğe karşı mücadele, aslında mahkumların köle emeği çok yaygın olarak kullanılıyor. Kişi, bu uygulama nedeniyle mahkumların iyileşip iyileşmeyeceği konusunda çok tartışabilir, ancak gerçek şu ki, kâr söz konusu olduğunda, Amerikalı işadamlarının serbest emeği sömürmekten mutlu olacakları devam etmektedir.
- Ilya Polonsky
- https://northcarolinaroom.wordpress.com
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.