1981'te eski aktör, vali ve senatör Ronald Reagan ABD Başkanı olarak göreve başladı. Zaten devlet başkanı olarak attığı ilk adımlardan itibaren, vatandaşlara ve dünyaya ikinci Karayip krizine benzer bir şey ayarlayacağını açıkça belirtti.
Ancak, bütün Hollywood karizması ve kırk Beyaz Saray sahibinin saldırgan söylemleri nedeniyle, buna bağımsız bir siyasi figür denmek zordu. Yalnızca bir askeri olan Amerikan askeri-sanayi kompleksinin planlarını gerçekleştirdi. Eski aktörü iktidara getirenler, her şeyden önce uzayda benzeri görülmemiş bir ölçekte silahlanma yarışını başlatmaya çalıştı.
Sinsi plan
Reagan tarafından ilan edilen “Komünizme Karşı Haçlı Seferi” nin bir parçası olarak Beyaz Saray, bütün partizörlere, gangsterlere ve sosyalist ve SSCB odaklı rejimlerle savaşan diğer oluşumlara geniş çaplı bir askeri ve finansal yardım başlattı. Örnekler için fazla ileri gitmeye gerek yok: Çocukları da içeren binlerce masum sivilin kanı olan Nikaragua Kontralarını ve Afgan Mücahidlerini hatırlamak yeterli.
Bununla birlikte, ABD yönetiminin temel amacı, Batı Avrupa'da en son Pershing-2 orta menzilli balistik füzelerini ve kara tabanlı seyir füzelerini dağıtmaktı: İngiltere, Almanya, Danimarka, İtalya ve Belçika.
Bu, Beyaz Saray'a Kremlin'le daha sıkı bir diyalog kurma fırsatı verdi. Çünkü Persler, ABD'yi nükleer çatışmanın gerisinde bırakmazsa, NATO ülkelerine misilleme yapan SSCB'nin Avrupa kısmına ulaşmak için sadece 8 - 10 dakikaya ihtiyaç duyuyordu. zaman içinde bir kazanç im.
Ancak burada kötü şans doğdu: Batı ülkelerinin kamuoyu, Amerikan stratejistlerinin ateşiyle çılgın oyunda bir pazarlık çipi olmak istemedi ve Pershing'in topraklarında görünmesine karşı kategorik olarak ortaya çıktı.
Reagan ve ekibinin, müttefik ülke nüfusunun ABD planlarına karşı bu kadar olumsuz bir tavrını bir şekilde tersine çevirmesi ve en önemlisi Avrupalıları yalnızca kabuledilemez değil, aynı zamanda bu füzeleri dağıtma güvenliğine karşı aşırı zorunlulukları konusunda ikna etmesi gerekiyordu.
Bunu, provokasyon yaparak yapmak mümkündü; bunun sonucu, Sovyetler Birliği'nin dünya sahnesinde eşi görülmemiş derecede olumsuz bir imajını oluşturmak olurdu. Sebep bulundu - sonuçlarda ne kadar etkili, idamda çok canavar ...
Küçük bir arka plan: 80'lerin başından beri, Amerikan askeri uçakları, Kamçatka ve Sahalin bölgelerindeki SSCB'nin hava sahasını düzenli olarak ihlal etti ve Pasifik denizaltı üslerinin bulunduğu Sovyet topraklarına 20-30 kilometre derinlikte uçtu filo gemide nükleer füzeleri ile.
Kamçatka'nın yakın çevresinde, elektronik keşif uçağı RS-135 sürekli olarak dolaştı. ABD Deniz Kuvvetleri uçak gemisi gruplarının, özellikle Aleut Adaları bölgesinde, Amerikan uçaklarının Sovyetler Birliği'nin hava sahasını istila ettiği ve bölgemize şartlı bombalama eylemleri düzenlediği ABD Deniz Kuvvetleri uçak gemisi gruplarının katılımıyla periyodik olarak askeri tatbikatlar yapıldı.
Bu durumda, bir taşla iki kuşun öldürülmesi planlanan yardımlarıyla bir operasyon geliştirildi: SSCB'nin Uzak Doğu hava savunma sistemini ortaya koymanın yanı sıra, dünyadaki Sovyetler Birliği'nin olumsuz ve insanlık dışı bir imajını ortaya çıkardı. Sonuçta bu, ABD askeri-sanayi kompleksinin askeri harcamalar için ek tahsisatlar elde etmesine ve Beyaz Saray’ın Batı’yı Avrupa’daki Pershing’i kurma ihtiyacının ikna edilmesine izin verecek, çünkü Rus’lardan bir şey bekleyebilirsiniz.
Plan gerçekten şeytani bir şeydi. Uygulaması için, seçim, 747 yolcularını taşıyan bir Kore havayolu (KAL007 uçuşu) olan Kore Hava Yolları'nın (KAL246 uçuşu) olan Kore Hava Yolları'nın Boeing-XNUMX sivil uçağına düşmüştü ve ... Buradaki mürettebatın sayısını vermemiz gerekiyor.
Böylece, 31 Ağustos 1983, "Boeing" New York'tan ayrıldı ve yakıt ikmali yaptıktan sonra Seul yönünde uçmak zorunda kaldıkları Anchorage'ya doğru yola çıktı. Bununla birlikte, KAL007, SSCB topraklarının derinliklerini takip eden ve bunun üzerine yabancı uçağın uçmasının yasak olduğu bir kısmını izleyerek değişti.
Önümüzde pilot ve navigasyon ekipmanı hatası? Amerikalılar ve bütün “özgür dünya” bu versiyonda hala ısrar ediyorlar. Ancak, gerçekten inandırıcı bir tartışma vermeden ısrar ediyorlar. Ve olamazlardı, çünkü Boeing'de o zamanlar en gelişmiş navigasyon ekipmanı vardı, bu da 200 metreden daha fazla olmayan kursa sapma hatası verdi ve üç ataletli navigasyon sisteminden (INS) oluşuyordu.
Uçağı önceden planlanmış bir yola yönlendirmek zorunda kaldılar. Bir sistem çökmesini önlemek için, her üç bilgisayar da birbirinden bağımsız olarak bilgi alarak özerk bir şekilde çalıştı. Ve ne, her üç bilgisayar da başarısız oldu? Düşük ihtimal.
Pilot hatası? Oh, bu navigasyon sisteminin bir arızasından daha fazla dışlanır. Genel olarak, Güney Kore uçağının mürettebatı - ayrı bir konu.
Kötü niyetli “Boeing” komutanı, KAL'ın en iyi pilotu ve bir zamanlar Güney Koreli diktatörün kişisel pilotu Chong Bin Ying'di. 10 627 uçuş saatlerini, 747 saatleri Boeing 6618 üzerinde. Pasifik otoyolunda, Jong Ben Ying beş yıldan fazla bir süre uçtu ve olayların sorunsuz bir çalışma ödülü aldığını belirtti. Yardımcı pilot Sag Dan Wang, Hava Kuvvetleri teğmen albay ve aynı zamanda çok deneyimli bir pilot.
Ve bu pilotların her ikisi de Pasifik Okyanusu'nun su yüzeyini Kamçatka ülkesiyle karıştırmakla hata yaptı mı? Ölümlerine kadar mürettebatın, güzergah boyunca yer alan yer izleme istasyonları ile temasını kaybetmediğini unutmayın. Tüm bu durumda, o kadar da zor değil - bu tür deneyimli pilotların otopilotlu uçakların takip ettiği rotayı kontrol etmek için uygun olmadığını hayal etmek imkansız.
Şimdi mürettebat büyüklüğü hakkında: devlete göre - 18 kişi, ancak trajik hikayeler Boeing - 23 adamında daha fazla pilot vardı. Ayrıca bir kaza?
Ve işte bir başka ayrıntı: tüm tecrübesi ve rotanın mükemmel bilgisi ile Jong Ben Ying, sonuncusu olan bir uçağa gitmek istemedi. "Boeing" komutanının dulunun ifadesine bakalım: "Kocam bu uçuşun korkusunu gizlemedi ve doğrudan gerçekten uçmak istemediğini söyledi - bu çok tehlikeli."
Böyle bir itiraf hakkında yorum yapmak ve elbette cesur bir askeri pilot olduğunu ilan eden korku nedenleri hakkında konuşmanın yanı sıra, Chon Ben Ying'in dersten saptığı ve kendi hayatını, meslektaşlarının ve yolcularının hayatını mahkum ettiği keşif görevlerini saçma bir şekilde itiraz ettiği bir anlam ifade etmiyor.
Katı kazalar
Şimdi uçuşun bazı detayları için. KAL007 uçuşu, SSCB'nin hava sahasından uzak olmayan Kamçatka bölgesinde, Anchorage'dan ayrıldığında, görünüşe göre Boeing'e benzeyen RS-135 keşif gemisi. Güney Kore uçağı Sovyet sınırına yaklaştığında, Amerikan istihbarat subayı onunla birleşmeye başladı ve radarımızın bir noktasında her iki uçak bir noktada birleşti.
Sovyet sınır muhafızlarının, PC-135’in, SSCB’nin gizli askeri tesisleri üzerinden uçarak Boeing rotasını almış olmalarına dair makul bir varsayımda bulunmaları şaşırtıcı değildir.
MiG-23 savaşçıları havaya kaldırıldı. Güney Kore uçağını neden sivil olarak tanımlayamadılar? Cevap basit: Boeing'in kuyruğunda uçağın numarasını aydınlatması gerekiyordu, ama ne yazık ki eksikti. Ayrıca bir kaza? ..
Bu bağlamda, bir başka soru ortaya çıkıyor: Amerikan hava trafik kontrolörleri - Güney Kore uçağının rotadan sapmasını gerçekten fark etmediler mi? Fark ettik, çünkü beş saat boyunca KAL007'i yerlileri üzerinde kullanıyorlardı, uçağın kaçınılmaz olarak SSCB'nin kapalı topraklarının üstünde olacağını biliyorlardı. Fakat Amerikalılar sessizdi. Neden? Soru retorik olmaktan öte bir şey.
Kamçatka'yı geçerken, Boeing SSCB'nin hava sahasını terk etti, Okhotsk Denizi üzerinde uçmaya devam etti ve savaşçılarımız üsse döndü. Hoş olmayan olayın çözüldüğü anlaşılıyor. Ama ne yazık ki, yanlış olduğu ortaya çıktı: Kalkıştan dört saat sonra, uçak parkurdan yine saptı ve Sakhalin bölgesinin üzerinden geçti. Ve burada başka bir “tesadüf eseri” oluştu: Boeing'in aldığı ders Amerikan radyo istihbarat keşif uydusu Ferret-D'nin dönüşleri ile aynı zamana denk geldi.
Sakhalin’de rotadan sapma zaten 500 kilometre idi. Yukarıda, deneyimli ve belki de en iyi Güney Kore pilotunun yanı sıra en güncel navigasyon ekipmanının güvenilirliğinin yanı sıra, özellikle bu mesafedeki parkur sapmalarını hariç tuttuk.
Amerikan keşif uydusunun Sakhalin üzerinden geçişi ile çakışacak şekilde, yalnızca bilinçli ve podgadano gerçekleştirilebilir.
Mükemmel plan, değil mi? Muhtemelen, M.S. Gorbaçov veya B.N. Yeltsin zamanında başarabilirdi, ancak daha sonra Sovyetler Birliği'nin başkanı Yu idi. Güçlü bir istekli adam olan V. Andropov, "yeni düşünce" paradigmasından uzaktı. ABD'de diyalog yürütmek için gerekli olduğu koşulsuz bir düşman gördü, ancak biri özellikle SSCB sınırlarının güvenliği konusunda zayıflık gösteremedi.
Cevap yeterli
Bu çerçevede, Sovyet sınır muhafızlarının, yabancı hava taşıtlarının ülkenin hava sahasına girmesine neden olan sert bir müdahaleye tepkisi şaşırtıcı değildir. Tamamen yeterli ve bu şartlar altında tek mümkün olduğu ortaya çıktı.
Suçluya müdahale etmek için Teğmen Albay Gennady Osipovich liderliğindeki Su-15 büyüdü. Güney Kore uçağının görünürlük bölgesinde olan Sovyet pilotu, hava topundan birkaç uyarı atışı yaptı - reaksiyon yoktu. Jong Ben Ying'in çekimleri görmediğine dair bir görüş var - Su'nun cephaneliğinde hiçbir kurşun izi yoktu. Neden? Savunma Bakanı'nın emrine göre uçağın maskesini çıkarmamak. Aslına bakarsanız Amerikalılar şutların pilotlarını görmediler.
Ama bu olamazdı, çünkü 40. savaşçının komutanına göre havacılık 1983'te Uzak Doğu'daki bölünme, “dört gövdeden alevin tükenmesi her zaman mükemmel ve hatta öğleden sonra görülebilir. En yüksek ateş oranı - dakikada beş bin mermi. Alev büyüktü, son yakıcıyı açarken flaşları fark etmemek imkansızdı. ” Ve yine, tepki yok.
Ancak tepki şuydu: Osipovich'in ateş ettiği çekimden sonra, Güney Kore uçağı hızı saatte 400 kilometreye düşürdü, düşmesi tirbuşondaki dövüşçünün durmasına yol açacaktı. Askeri pilot Jong Ben Ying, bunun farkında olamazdı.
Ayrıca, birkaç dakika sonra KAL007 SSCB'nin hava sahasını terk etmek zorunda kaldı. Bu şartlar altında, avcı hava bölümü komutanı ihlali imha etme emri verdi. Osipovich, uçakta iki P-98 füzesi ateşledi.
Sonuç olarak, Sovyet avcısı tarafından dev bir uçağın ölümüne neden olan füzelerdi. Pilotumuz öyle düşünmüyor - bu füzelerden ikisi böyle güçlü bir uçağı tahrip edemedi. 1978 yılında, başka bir Güney Koreli "Boeing", "kazayla kaybedilen" ile benzer bir olayın olduğunu ve kendilerini SSCB'nin hava sahasında bulduğunu hatırlayın. Sonra iki Su-15 hasar gördü, ancak uçağı düşürmedi - pilot (ayrıca askeriydi) onu Karelya taygasına indirmeyi başardı.
Osipovich tarafından serbest bırakılan roket, Boeing'in salma kısmına sınırsız bir hızla düşmeye başladı, keskin düşüşü ise 5000 metre ile başladı. Ve buna büyük olasılıkla, yerden atılan bir Amerikan füzesinin etkisiyle neden oldu. Bu sürüm var ve bir temeli var.
Amerikalıların neden yaralı bir uçağı bitirmesi gerekiyordu? Cevap basit: eğer mürettebat bir Boeing'e inmeyi başarırsa, asıl görevi ortaya çıkacak ve halka açıklanacaktı; bu, Reagan'ın siyasi ölümüne eşlik edeceğini söyledi.
Başka bir versiyonu var
Yani, davetsiz misafir vuruldu, ancak kesin bir güvenceyle Osipovich’in vurulduğu Güney Kore Boeing’i olduğunu söylemek mümkün. Hayır. Argümanlar? Onlar bol, biz sadece bazılarına odaklanacağız.
Gökyüzündeki en kötü hava kazaları bile insanların cesetlerini geride bırakıyor. Çok yakın bir geçmişten sadece bir örnek: AirFrance’ın Rio de Jeanneux’dan Charles de Gaulle Havalimanı’nın başındaki A1-2009 330, Haziran 300, 11 600 metreden düşerek Atlantik Okyanusu’na çarptı. 228 kişi öldü. Yükseltilmiş 127 tel.
Güney Kore uçağının düştüğü iddia edilen yerin yerine gelen Sovyet denizciler dibinde bir yığın moloz buldular (hemen aşağıda kimlikleri hakkında) ve ... bir sürü pasaport - garip bir keşif değil mi? İki yüzden fazla insandan tek bir ceset bulunmadı. Buna gizem "Boeing" denebilir mi? Bu pek mümkün değil, çünkü çözüm basit: Osipovich'in düşürdüğü uçağa binen hiç yolcu yoktu.
Ondan önce Boeing uçuşunu genel anlamda tarif ederken, keşif hedefli Güney Koreli bir uçağın Sovyet hava sahasına girdiği versiyona uyduk. Gerçekten öyle. Ancak, bu kötü niyetli gecede Sovyetler Birliği'nin hava sınırlarından yalnızca bir uçak geçti mi?
Başka bir keşif uçağının RS-135'in Sakhalin'in üzerinde uçtuğu varsayılıyor. Osipovich tarafından vuruldu. Argümanlar? Bunlardan en önemlisi, on yıldan fazla bir süredir bizim tarafımızdan tarif edilen olayları incelemek için harcayan Fransız araştırmacı Michel Brun tarafından sunuldu.
Brune, Boeing için sağlanmayan iki kurtarma botunun enkazı arasındaki tespitine dikkat çekiyor. Ayrıca: Osipoviç'in yıktığı gövde parçaları bölgede bulunmuş, gövde parçaları beyaz, mavi ve altın (Amerikan Donanması renkleri) ve iç içe geçirme için bir pilonla boyanmıştır. оружия. Brun'a atıfta bulunan bu veri, ünlü gazeteci ve yazar M. Kalaşnikof tarafından özellikle, şöyle belirtiyor: “Michel Brun, Japon radar kayıtlarının verilerini analiz ettikten sonra Amerikalıları dolandırıcılıktan yakaladı. Hesaplamalar, Güney Kore uçuşunun Amerikan olay kartlarına göre, Boeing-747'lerin genellikle uçtuklarından daha hızlı uçtuğunu söyledi.
Sadece Osipovich PC-135'in yok edilmesinde ısrar etmeyen, aynı zamanda birçok yabancı uçak olduğunu iddia eden Brune idi. Bazı argümanlarına bakalım. 1 Eylül sabahı, Washington ve Tokyo Güney Kore uçağının imha ettiğini açıkladılar. Ancak her iki taraf da trajedinin farklı zamanlarını çağırdı. Japonlar uçağın 3 saat 29 dakika, Amerikalılar - 3 saat 38 dakika içinde vurulduğunu iddia etti. Japonya Öz Savunma Kuvvetleri temsilcilerine göre, yolcu uçağı MiG-23 avcısının peşindeydi, Pentagon ise Su-15'i çağırdı.
Tokyo, yaralı uçağın füzeler tarafından vurulduktan sonra, 40 dakika süresinin Japon kontrolörleri ile hala temas halinde olduğunu iddia ediyor.
Bütün bu kargaşayı anladı ve elindeki bilgiyi iyice inceleyen Brune, şöyle demiştir: Kurban'ın Güney Kore Boeing'i olduğu, ancak Osipovich tarafından vurularak öldürüldüğü söylenen üçüncü dünya savaşı diyen Sakhalin'in üzerinde gerçek bir hava savaşı yapıldı. Amerikalılar tarafından.
Ancak, bizim görevimiz olayla ilgili detayların detaylı bir analizini içermiyor: düşünce okuyucusu için bu konuda pek çok şey yazıldı. Başka bir şey söylemek istiyoruz.
Hiç şüphe yok ki: Osipovich hava sahasımızı istila eden uçağı düşürmeseydi, provokasyonlar devam edecekti ve belki de daha kibirli olurdu ve Amerikalılar bizimle her zaman zayıf olanlarla konuşacaklardı. Bu, 90’lerin ilk yarısında Rusya ile ABD arasındaki ilişkiyle açıkça ortaya konuyor.
Tarihte Sovyet sınır muhafızlarının belirleyici eylemleri, Washington’u gelecekte SSCB sınırları üzerindeki bu tür tuhaf eylemlerden kaçınmaya zorladı.
Ancak, ne yazık ki, 1983'ta Beyaz Saray, tüm dünyayı Rusların bir yolcu uçağını düşürdüğü konusunda ikna eden bir ideolojik mücadele kazanmayı başardı. Bu trajedinin ardından, Batılı ülkelerin halkları da dahil olmak üzere Pershing-2 füzelerini bölgelerine dağıtma konusunda anlaştılar.
Reagan, Boeing'in yıkılmasının, silahlanma programının konvansiyonel onayına ivme kazandırdığını açıkça belirtti. Kremlin, silahlanma yarışında yeni bir tur başlatmadı, ancak IDF programına ve Batı Avrupa'daki Pershing-2 füzelerinin konuşlandırılmasına yeterince cevap vermeye hazırdı.
Ancak, Andropov'un ölümü ile durum değişti. SSCB'nin yeni liderliğinin ne ülkenin ne de ulusal çıkarlarını koruma arzusu ya da isteği yoktu - vurguladık - ideolojik değil, ulusal. Ama bu başka bir hikaye.
Sonuç olarak, tanımladığımız olaylardan beş yıl sonra, insanlık dışı "Rusların özünü ifşa etmek için sıfatlar bırakmayanların" gerçek bir suç işlemiş olduklarını not ettik: İranlı sivil Airbus A-300, Körfez Vincennes kruvazörünün fırlattığı bir füze tarafından vuruldu. 298 yolcuları ve mürettebat üyeleri, 66 çocukları dahil olmak üzere öldü.
Beyaz Saray yönetiminin parçası olduğuna pişman mısın? Kruvazör Rogers'ın kaptanına Onur Lejyonu Nişanı'nın verilmesiyle ifade edildi. Özür? O zamanlar ABD başkan yardımcısı George W. Bush, “Amerika Birleşik Devletleri için asla özür dilemeyeceğim. Gerçeklerin ne olduğu önemli değil. ” Yorumlar gereksiz ...
Gennady Osipovich ise kuşkusuz Anavatan görevini yerine getiren bir kahraman. Ne kadar acıklı olduğu önemli değil. Üniformasında KAL007 uçuşunun yolcularının kanı yok.