Geçen hafta, Ağırlık İzleyicileri (artık WW olarak bilinir), 8-17 yaş arası çocuklar için tasarlanmış bir kilo kaybı uygulaması olan WW tarafından Kurbo'yu başlattı. İçinde markanın basın açıklaması, Kurbo'nun kurucu ortağı Joanna Strober, uygulamayı "basit, eğlenceli ve etkili olacak şekilde tasarlandı" olarak nitelendiriyor.
12 yaşındayken Kilo İzleyenleri başlatan bir yetişkin olarak, geliştirdiğim yeme bozukluğu hakkında basit veya eğlenceli bir şey olmadığını ve yaklaşık 20 yıl sonra hala tedavimde olduğunu söyleyebilirim.
Vücudumun toplumun standartlarına göre kabul edilmediğini fark ettiğimde 7 yaşındaydım.
Yaşınızın ve bedeninizin aynı sayıda olması gerektiğini öğrendiğimi hatırlıyorum ve ayrıca “beden 12” etiketini çıkarmadan bir çift kot giymeyi de kesinlikle hatırlıyorum.
Bu anı 7 yaşında yapışıyor çünkü sınıf arkadaşlarımın etiketini gösterip kıskandıklarını taktıklarını hala hissedebiliyorum.
Şimdi anladıklarım – o sırada kesinlikle bilmediğim – vücudumun hiçbir zaman sorun olmadığıydı.
Sağlığın ve iyiliğin, bireysellik göz önünde bulundurulmadan bir tablodaki sayılara dayanarak evrensel olarak tanımlanabileceğini söyleyen bir toplum söz konusudur. Ve “şişman” bedenlerden sadece var olanlardan nefret eden bir toplum da yardımcı olmuyor.
Çocukken tek bildiğim, takasın durmasını istediğimdi. Çocukların otobüs pencerelerinden saçlarıma sakız atmayı bırakmalarını istedim. Çocukların bana başka bir kek yemememi söylemeyi bırakmasını istedim.
Herkese benzemek istedim. Çözümüm? Kilo vermek.
Bunu kendi başıma yapmadım. Her dönüşte, kilo kaybı mutluluğa giden bir yol olarak görüldü ve ben de bunu yalan söyledim.
Şirketler kilo kaybının mutluluğa eşit olduğu fikrini devam ettirmek için büyük miktarda pazarlama parası yatırıyorlar. Bu inanç, kilo kaybı endüstrisini işletmede tutar.
MarketResearch.com, ABD'deki toplam kilo kaybı piyasasının 2018'de yüzde 4,1 oranında artarak 69,8 milyar dolardan 72,7 milyar dolara çıktığını tahmin ediyor.
Diyetlerin etkili olduğu inancı, kilo kaybı endüstrisini iş dünyasında tutar – ama gerçek oldukça farklı bir tablo çizer.
bir
2016 yılında, eski “En Büyük Kaybeden” yarışmacıları takip eden araştırmacılar, bir yarışmacının ne kadar kilo verdiğini, metabolizmalarının yavaşladığını tespit etti.
Weight Watchers, diyet endüstrisindeki makinelerde bulunan dev bir dişlidir. Uygulama ücretsiz ancak uygulamanın danışma özelliğinin kullanımını teşvik ediyor, ayda 69 dolar hizmet veren bir çocuğu haftada bir kez 15 dakika boyunca onlarla video sohbet eden bir “koç” ile eşleştiriyor.
WW sağlık ya da sağlıkla ilgili değildir; en alt satırda
Milenyumlar artık “gelecek nesil diyet uzmanları” olarak kabul ediliyor.
Ne anlama geliyor? Millennials artık küçük çocukların ebeveynleridir ve ne kadar küçük olursa diyet kültürüne bağlanırsanız, paralarını o kadar uzun süre alabilirsin.
Weight Watchers artık WW olarak adlandırılıyor. Haftalık 30 dakikalık toplantılar, 15 dakikalık sanal koçluk oturumlarıyla değiştirildi. Kurbo, yiyeceğe nokta değeri atamak yerine, yiyeceği kırmızı, sarı veya yeşil olarak sınıflandırır.
Bu mesajın ambalajı değişmiş olabilir, ancak özünde Kurbo, Ağırlık İzleyicilerinin her zaman sahip olduğu şeyi teşvik ediyor: yiyeceklerin ahlaki bir değeri var.
Kayıtlı diyetisyen Christy Harrison, “WW, uygulamayı bir diyet değil“ bütünsel bir araç ”olarak nitelendirdi, ancak markalanma şekli kullanıcıları üzerindeki etkisini değiştirmedi” diyor.
“Bunun gibi programlar, bozuk yeme için verimli bir alandır, çocukları yiyecekleri kırmızı, sarı ve yeşil kategorilere ayıran, 'yiyecekleri' iyi, diğerlerini 'kötü' olarak örtülü olarak kodlayan 'trafik ışığı' sistemi kullanarak yediklerini izlemeye teşvik eder , '”Diye devam ediyor.
12 yaşındayken Ağırlık İzleyicilere başladığımda, 5’in 1 yaşındaydım ve kadınların büyüklüğünde 16 yaşındaydım.
Haftalık toplantılar çoğunlukla orta yaşlı kadınlardan oluşuyordu, ancak Kilo İzleyicilerinde çocukken deneyimim kesinlikle benzersiz değil.
O zamanlar bulunduğum Ağırlık İzleyicileri, porsiyon büyüklüğü, kalori, lif ve yağ bazlı gıdalara sayısal değerler veren bir puanlama sistemi idi. Yediğiniz her şeyin günlük değerini günlük olarak tutuyordunuz.
Mantığı 'Eğer onu ısırırsanız, yazarsınız' her toplantıda yinelenmiştir.
Kilo ve cinsiyete göre her gün bir şeyler yemek için toplam puanlar tahsis edildi. Günde 2 fazladan puan aldığımı söyleyen birisini açıkça hatırlıyorum çünkü 15 yaşın altındaydım ve vücudum hala gelişiyordu.
Sanırım her gün bir bardak süt içmek için bu 2 noktayı kullanmam gerekiyordu, ama kesinlikle hiç kimse bunu yapmadığımı farketmedi.
Weight Watcher'daki herkesin farkettiği ya da umursadığı şey, ölçeğin sayısıydı.
Her hafta kilom azaldı ama daha fazla meyve ve sebze yediğim için değil. Ne yediğimi büyük ölçüde değiştirmeden Weight Watchers standartlarına göre nasıl başarılı olacağımı bulmuştum.
Okuldaki arkadaşlarımın Ağırlık İzleyicilerinde olduğumu bilmelerini istemediğim için, öğle yemeğinde yediklerimin puan değerlerini ezberledim.
Weight Watchers'da olduğum her gün öğle yemeğinde küçük bir patates kızartması siparişi aldım. 6 puandı. Sıfır puan olan diyet kolalarına düzenli olarak kola koydum.
Neredeyse kaç puan olduklarının ötesinde yiyeceklerle ilgili hiçbir şey öğrenmedim. Hayatım sayım noktalarına bir saplantı haline geldi.
Weight Watchers da egzersiz yiyebileceğiniz noktalara hesaplama yöntemi vardı. 45 dakika boyunca hafif bir antrenman yapın ve 2 puan daha yiyin (veya buna benzer bir şey).
Hareket çevresinde çok fazla travma geçirdim, bu yüzden sadece verilen puanları yemeye odaklandım. Dergime giriş yaptığım günlük patates kızartması gibi, kimse de hiçbir zaman egzersiz yapmadığımı fark etmiyor gibiydi. Açıkçası umursamadılar. Kilo kaybediyordum.
Her hafta daha fazla kilo verdiğimde, grup benim için neşelendirdi. Sadece kaybedilen kilolara dayanan pimler ve çıkartmalar verdiler. Herkese boylarına göre bir hedef ağırlık atarlar. 5’1’de hedef ağırlığım 98 ila 105 pound arasındaydı.
O yaşta bile, bu aralığın benim için gerçekçi olmadığını biliyordum.
Kilo İzleyicilerimin liderlerine hedef ağırlığımın ne olması gerektiğini değiştirip değiştiremeyeceğimi sordum. Ne de olsa, en iyi Weight Watchers ödülünü istedim: Ömür Boyu Üyelik.
Ömür Boyu Üyelik ne demektir? Bir anahtarlık ve bulunduğunuz sürece ücretsiz olarak toplantılara gelebilme İKİ Hedef kilonuzun ağırlığı. Ortalama bir yetişkinin kilosunun günde 5 veya 6 kilograma kadar değiştiğini unutmayın.
Çocuk doktorumdan aldığım bir notla, Weight Watchers hedefimi 130 kilo vermeme izin verdi. Bu ağırlığa ulaşabilmem benim için haftalarca kazanmak ve kaybetmek oldu.
Vücudum benimle savaştı ve dinlemeyi reddettim
Saygı ve saygısızlık ile banka saymaya devam ettim. Sonunda hedef kilonuza ulaştığımda küçük bir konuşma yaptım ve Ömür Boyu Üyelik anahtarlığımı aldım.
Bir daha asla 130 kilo vermedim (hatta 2 kilo bile içinde).
Gerçekten kilo vermenin tüm sorunlarımın cevabı olduğuna inanıyordum ve bu hedef ağırlığa ulaştığımda, hayatımdaki hiçbir şey dış görünüşüm dışında ciddi bir şekilde değişmedi. Hala kendimden nefret ediyorum.
Aslında kendimden hiç olmadığı kadar nefret ediyorum. Hedef kilomu elde etmiştim, ancak istedikleri 98 (105 kilo) kiloya asla ulaşamayacağımı biliyordum.
O zaman kendime ait resimlere bakarken güvensizliğimi görebilirim. Kollarım midemi gizlemek için her zaman geçti ve omuzlarım hep içe çekildi. Kendimi saklıyordum.
Artık ne kadar hasta olduğumu da görebiliyorum.
Yüzüm çok güçlüydü. Bir zamanlar kalın kıvırcık saçlarım düştü. Saçımın bütün dokusu değişti ve hiç geri dönmedi. Hala saçlarıma karşı güvensiz hissediyorum.
10 yıl boyunca, kaybettiğim tüm ağırlığı ve sonra bazılarını aldım. 20'li yaşlarımın başında vücut pozitifliğini ve yağ kabulünü bulana kadar her birkaç yılda bir Ağırlık İzleyicilere dönmeye devam ettim.
Vücutta mutlu olabileceğim fikri hayatımı değiştirdi. Artık, kilo vermenin beni mutlu edeceği yalanı satın almadım. Ben böyle bir şey yapmadım.
Ayrıca tedavi edilmemiş bir yeme bozukluğum olduğunu da keşfettim.
İlk Weight Watchers toplantımdan yıllar sonra, yemeğe hala yakıt olarak değil, bir ödül olarak baktım. Yemek yerken daha fazla yiyebilmem için ayrıldım. Çok yedim, kötüydü. Bir yemeği atlarsam, iyiydim.
Bu kadar genç yaşta yemekle olan ilişkimde meydana gelen hasar kalıcı bir etki bıraktı.
Olumlu bir beslenme uzmanı ve terapistin, daha sezgisel bir şekilde yemek yemeyi öğrenmesiyle, Her Boyutta Sağlık bilgisi ve yağ kabulü hareketi içinde yıllarca süren çalışma sayesinde, İçimdeki Ağırlık İzleyicilerin kolay olmadığını öğrendi.
Kalbim, şimdi bu tehlikeli mesaja daha kolay erişebilen yeni nesil çocuklar için kırılıyor.
Çocuklara yiyeceklerin kırmızı ışık olduğunu söylemek yerine, ebeveynleri çocukları için daha kişisel ve tarafsız bir yaklaşım sergilemeye çağırıyorum.
Yiyeceklerin kendilerini nasıl hissettirdiğini sorun. niye ya Ne yediklerini yiyorlar. Farkındalık pratiği yapın ve Her Boyutta yerel sağlık araştırın.
Beni Kilo Bekçilerine götürdüğüm için annemi suçlamıyorum. Kilo kaybımı kutlamak için toplantılarda liderleri nasıl olduğunu görmeden suçlamıyorum. Hedef ağırlık mektubu imzalayan çocuk doktorumu bile suçlamıyorum.
Tek taraflı olarak bir inceliğe değer veren bir toplumu suçluyorum.
Gelecek kuşak çocukların yalnızca yiyeceklerle daha iyi bir ilişki kurmasının yanı sıra, yağ vücutlarını damgalayan bir toplumda büyümemesini sağlamak için hepimizde varız.
Alysse Dalessandro, Cleveland, Ohio merkezli bir büyüklükte moda blog yazarı, LGBTQ etkileyici, yazar, tasarımcı ve profesyonel bir konuşmacıdır. 'Ready to Stare' adlı blogu, modası başka türlü görmezden gelenlerin cenneti haline geldi. Dalessandro, vücut pozitifliği ve LGBTQ + savunuculuğu konusundaki çalışmaları ile 2019 NBC Out’un # Pride50 Honorees’i, Fohr Freshman sınıfının bir üyesi ve Cleveland Magazine’in 2018’in En İlgi Çekici Kişilerinden biri olarak tanındı.