Şiddet, doğuştan var olan bir duygu değil sonradan öğrenilen bir şeydir. Bu durumda şiddet ve güç gösterisinde bulunan her çocuğun sorumlusu başta ana-baba olmak üzere onun çevresidir. Çocuk şiddeti ailede öğrenir. Babasının annesine karşı kullandığı şiddet çocuk için unutulamayacak bir “şiddet dersi”dir. O da gücünün yettikleri üzerinde babasının annesi üzerinde sergilediği şiddeti sergileyecektir. Çocuğun anne-babasından ya da çevresinden şiddete maruz kalması da onun şiddete meyyal bir insan olmasına yol açan faktörlerin başında gelir. Çocuğunun her hatasına tokatla, tekmeyle karşılık veren bir anne-babanın çocuğa adeta şiddeti dayattıklarını söylemek abartı olmasa gerek. Çocuğun şiddet içeren kitap, haber ve filmleri izlemesi de onu şiddete yönelten unsurların başında gelir. Mümkün olduğunda, özellikle akıl-baliğ oluncaya kadar çocuğu bu gibi kötü araçlardan korumak anne-babaların ilk görevlerindendir. Eğer ebeveyn çocuğunun psikolojik ihtiyaçlarını yerine getirmez ve çocukta nefret ve öfke duygularını uyandırırsa, çocuk bu duygularla şiddete yönelir. Ya bu duyguları aşırı uyaracak durumlardan kaçınmak, ya da bu duyguları nasıl kontrol altına alacağını ona örnek olarak göstermek öncelikle anne-babaya düşmektedir. Çocuklar şiddet duygularını boşaltma imkanı bulamadıkları zaman da şiddete saparlar. Bu durumda onların başkalarına zarar vermeden bu duygularını boşaltmalarına imkan verilmeli ve bunun araçlarına başvurulmalıdır. Bu, mesela, 5 yaşındaki bir çocuk için doyasıya dövüp boşalacağı kendi boyunda bir lahana bebek, on yaşında bir çocuk için Uzakdoğu sporları kursu olabilir. Çocuğun şiddet davranışları ve güç gösterileri başkasına zarar verdiği zaman kesinlikle ve tavizsizce engellenmelidir. Bu konuda ona hoşgörü göstermek çocuğa bilerek kötülük etmektir.
-