Ozon tedavisi yaygın olarak ilk Almanya da kullanılmaya başlanan bir tedavi yöntemidir.
Özelikle 1. Dünya Şavaşı sırasında Nazi doktorları tarafında hem yaralı askerleri iyileşme ve tedavisinde hemde üst düzey subayların performans artışında, yorgunluk ve uykusuzluğa karşı direnç kazanmalarında sıkça kullanmıştı.
1915 yılında Dr. Albert Wolf 1. Dünya Savaşı’nda kangren ve ateşli silah yaralarını ozonla tedavi etmeyi başardı.
1926 yılında Dr. Otto Warbrug kanserin vücuttaki hücrelerin oksijen alımının yetersizliğinde geliştiğini kanıtladı. Bu konudaki çalışmaları ile 1931 ve 1944 Yılında Nobel ödülü aldı.
1968 yılında Dr. Hans Wolf Frankfurt, Almanyada major oto hemoterapi yöntemini ortaya koydu.
1975 yılında Dr. Buckley ve arkadaşları ozon tedavisinde peroksit oluşumu ile sağlanan yüksek oksijenlemenin, glutatyon enzim sistemi üzerinden eritrositleri aktive ettiğini ilk kez kanıtladı. Aynı yönde diğer bilimsel çalışmalar 1979 yılında Dr. Freeman ve arkadaşları, 1977 ve 1986 yıllarında Dr. Washüttl ve arkadaşları, 2001 yılında da Dr. Lell ve arkadaşları tarafından da ortaya konuldu.
2001 yılında Dr. Lell ve arkadaşları ozon verilmiş hayvanların daha sonra sıtma etkeni ile hastalandıklarında etkenin kan hücrelerinde büyüyüp üreyemediğini gösterdi.