Skandalların şarabı
Şarkıcı Demet Akalın'ın beğenmediği şampanyayı garsonun başından aşağı dökmesi, sık sık skandallarla anılan şampanyanın bu yönünü de gündeme getirdi…
Şampanya firmasının yaşının gençliğine rağmen azametinden yanına yaklaşılmayan Fransız yöneticisi, markasının "elçiliğini" yapan kerli-ferli gastronomi uzmanına çıkışmıştı: "Siz beni günlerdir İstanbul'un en şık restoranlarında gezdiriyorsunuz. Evet, şampanyamızı oralara sokmuşsunuz, iyi de satt... dahaMehmet Yalçından güzel bir yazı
Skandalların şarabı
Şarkıcı Demet Akalın'ın beğenmediği şampanyayı garsonun başından aşağı dökmesi, sık sık skandallarla anılan şampanyanın bu yönünü de gündeme getirdi…
Şampanya firmasının yaşının gençliğine rağmen azametinden yanına yaklaşılmayan Fransız yöneticisi, markasının "elçiliğini" yapan kerli-ferli gastronomi uzmanına çıkışmıştı: "Siz beni günlerdir İstanbul'un en şık restoranlarında gezdiriyorsunuz. Evet, şampanyamızı oralara sokmuşsunuz, iyi de sattırıyorsunuz. Ama ben bu şehrin randevuevlerini de görmek, şampanyamın oralarda açıldığına da tanık olmak istiyorum. Onlar nerede?.."
Ülkenin görüp görebileceği en zarif centilmenlerden rahmetli Tuğrul Şavkay bu beklenmedik talep karşısında yutkunmakla ve tavana bakmakla yetinmişti. Bir otomobil firmasından yeni transfer olmuş genç şampanya satıcısı ise bana mısın demiyordu.
Ads by Kiosked
1990'larda yaşanan bu diyalogdan birkaç sene sonra aynı şampanyanın -Moët & Chandon'un- davetlisi olarak Paris'e gittim ve mantığın pek değişmediğini gördüm. Şanzelize Bulvarı üzerindeki gece kulübünde bol paralı genç müşteriler siyahî DJ'nin tekno müziği ile coşuyor, Moët'nin daha da lüks şampanyası olan Dom Perignon'u şişe şişe açtırıyorlardı. Her Dom Perignon gelişinde buz kovasının içine konan ışık şelâlesi loş kulübü aydınlatıyor, adeta diğer müşterilere "Bak burası şampanya açtırıyor. Sen de boş durma…" diyordu. Elbette o ortamda kimsenin şampanyanın önolojik incelikleriyle, içindeki üzümlerin oranlarıyla filan uğraşacak hâli yoktu, herkes kendisini doyasıya eğlenceye kaptırmıştı. Şampanya dünyasının bir yönüyle pavyon dünyası olduğunu o gece iyice anlamıştım.
Haftanın magazin olayını, şarkıcı Demet Akalın'ın beğenmediği şampanyayı garsonun başından aşağı dökerek -sonra beğendiğini de kafaya dikip içerek- yarattığı skandalı okuyunca, o anlar gözümün önünden bir film şeridi gibi geçiverdi.
Demet Akalın döktüğü şampanyadan sonra gelen yeni şişeyi ise beğendi ve kafasına dikti...
Bardağının kalıbı, metres memesinden…
Gerçekten de şampanya dünyanın hem en asil, hem de en sefil ortamlarının içkisi olabiliyordu. Şampanyaya özgü ilk kadeh olan "kup" bile Fransa Kralları'nın metresi Madame Pompadour'un evindeki çılgın bir seks partisinde, ünlü bir cam sanayicisi tarafından memesinden alınan kalıpla yaptırılmıştı. Şampanyanın bu oynak, kaypak ve çelişkilerle dolu karakterini büyük yazarlarımızdan Refik Halid de çok güzel anlatmıştı. Üstad, Mutfak Zevkinin Son Günleri kitabında "Ekselâns şampanya hem azametli, hem güldürücü, hem geveze, hem sinirlidir: Gümüş kaplarda oturur, top gibi patlar, köpürüp taşar. Biraz yatışınca da kadehte kendine göre mırıl mırıl, fışır fışır söylenir. Dokunmağa, kımıldatmağa, hele el sürmeye hiç gelmez, tekrar köpürmeğe başlar. Delifişeğin biridir..." diyordu.
Şampanyanın altın çağları da zaten gastronomik sofralarda değil gece kulüplerinde, kabarelerde, lüks pavyonlarda yaşanmıştı. 1700'lerde bugünkü halini alan şampanya şarabı 1800'lerin ortalarındaki sanayi devriminin yarattığı zenginlikten nasibini bolca almış, 1837 ile 1901 arasında hüküm süren Kraliçe Victoria'nın sıkıcı ve baskıcı İngiltere'sinden kaçıp sık sık Paris'e uzanan yeni zenginlerin baş içkisi olmuştu. O yıllarda çoğu restoran da bir fuhuş merkeziydi, bol paralı İngilizler konsomatrisleri localarına alıyor, şampanya ve -afrodizyak olduğu için- istiridye ısmarlıyor, locanın perdesini çekip içeride neşeli saatler geçiriyordu. Jarretiere isimli, üzerinde jartier bandajı olan, tıpası da fallik görünümlü şampanyalar bile vardı.