Mevsimlik kuşların göçüne benziyordu.
Suyu kesen yaklaşık üç yüz gemi üçgen şeklinde hareket ediyordu.
Bu gemi filosu, Yenilmez İttifakın Norland Deniz Üssünden yola çıkmıştı.
Donanmanın merkezinde, donmuş kuzey kıyılarını geçen buzkıran gemilerin en büyüğü vardı. Miğferli şövalye şu anda bu gemideki en yüksek kamarada iyileşiyordu.
“Ne kadar acınası.”
Ejderha Avcısı, şifacının yorumunu duyduktan sonra kaşlarını çatmaya başladı, ancak şu anda düzgün konuşamıyordu. Şifacı, Ejderha Avcısının kalbine bir iyileştirme büyüsü yapmadan önce içini çekti.
Kalbinin yaklaşık üçte ikisi yok edilmişti.
Bu hasarı onarmak en az bir hafta sürerdi. Ondan sonra bile, normale dönmesi en az bir ay daha alacaktı.
Bir de üstüne üstlük kolsuz geri gelmişti.
Ancak, örgüte bilgi verildikten sonra kolun onarılması kolay olacaktı. Şifacı, Ejderha Avcısı ile alay etti ve alaycı bir tonda konuşmaya başladı.
“İhtiyar terbiyeci gibi bir süreliğine kilit altında tutulman gerekiyor gibi görünüyor.”
“Kapa çene-, ah!”
Ejderha Avcısı konuşmayı bitiremedi. Dövüşün sonunda kalbini sıkıştıran sihirli pençe ona hala çok acı veriyordu.
Miğferli şövalyeyi ve şifacıyı izleyen üçüncü bir kişi konuşmaya başladı.
Yaşlı büyücünün sesi soğuktu.
“Senin seviyenin hemen altında bir kılıç ustası, bir kara büyücü ve kılıcını engelleyebilecek kadim bir güce sahip biri, hepsi o küçük bölgede toplanmıştı yani?”
“Evet.”
Miğferli şövalyenin tavrı biraz kabaydı, ancak büyücü devam ederken umursamadı.
“Ayrıca senden daha güçlü bir büyücü de?”
Miğferli şövalye içten içe irkildi ama bunun yüzündeki ifadeden anlaşılmasına izin vermedi.
“Evet, Felaketler Kılıcımı taklit edebilen ve neredeyse kalbimi yok edebilen bir büyücü.”
Miğferli şövalye bir Ejderhanın gözlerini görmüştü.
Ancak bundan bahsetmedi.
‘Onu kendime almalıyım.’
Bu piçler, eğer bahsederse Ejderhayı kendilerine alacaklardı. Ejderhanın geri kalanını alırken ona sadece Ejderhanın boynunu vereceklerdi. Akıllarındaki Ejderha aniden ortadan kaybolduğunda ortaya çıkan orijinal anlaşma buydu.
Miğferli şövalye, kendisine bakan bir çift Ejderha gözünü hatırladı.
‘Gözlerinin boyutuna bakılırsa kadim bir Ejderha değildi.’
Henüz ilk büyüme evresini bile yaşamamış genç bir Ejderha olduğundan emindi.
Miğferli şövalye çılgınca atan kalbini bastırdı.
Yani ejderha, Ejderhanın Nefesini kullanmıyor değildi, onu ‘kullanamıyordu’.
Bu gerçek miğferli şövalyeye biraz mutluluk getirdi. Bunu düzgün bir şekilde yaparsa, bu örgütün başı, o çılgın piçin haberi olmadan daha da güçlenme fırsatı yakalayabilirdi.
‘İkinci Ejderhayı yiyeceğim.’
Miğferli şövalye bu güzel geleceği düşünüyordu. Bunu yaparken büyücünün sesini bir kez daha duydu.
“Senin seviyende olmayan kılıç ustası. Güç plakası nasıl?”
Plaka derken, kadim güçleri kaldırabilecek bir bedenden bahsediyordu.
Kadim güçlerin zayıf olduğu biliniyordu, ancak bu sadece hiçbir şey bilmeyen aptal insanların belirlediği bir bilgiydi.
Doğadan gelen, insanlardan değil, doğrudan doğadan gelen doğal yakınlıkları olan kadim güçler. Bu güçler nasıl zayıf olabilirdi?
İnsanlar sadece zayıf olduklarını düşünmüştüler çünkü onları nasıl kullanacaklarını bilmiyorlardı. Tabii ki, insanlar tarafından oluşturulan kadim güçler, doğal yakınlıklara sahip olanlardan daha zayıftı.
Miğferli şövalye büyücünün sorusu üzerine irkildi ama sakin bir ifadeyle cevap verdi.
“Fazla değil. Büyük bir plakası yoktu.”
Miğferli şövalye sorunsuz yalan söyledi.
Siyah auralı kılıç ustasının aslında kendisininkiyle hemen hemen aynı olan bir plakası vardı.
Bu yüzden onlara gerçeği söyleyemezdi.
Öyle olsaydı, onu iyileştirmek için bir sebepleri olmazdı. Onun yerine gidip benzer güç plakalı başka birini bulurlardı.
“Hmm.”
Yaşlı büyücü sanki bir şeyler düşünüyormuş gibi kaşlarını çatmaya başladı.
“Roan Krallığının kıyılarını fethedince Henituse bölgesine gitmemiz gerekecek. Onlardan kurtulmamız gerekiyor.”
Miğferli şövalye, aceleyle ekledi.
“Lanet olası asil! O kızıl saçlı piçi ben öldüreceğim!”
‘Ejderha korumasına sahip olan o adam. Ondan kurtulursam Ejderhayı alabilirim.’
O soyluyu tek kolla devirmesi mümkündü. Adam sadece bir kalkana ve yenilenme gücüne sahip biriydi.
Büyücü, tıpkı onun yaptığı gibi, birden fazla kadim gücü olan kişiye sinir olmuş gibi görünen Ejderha Avcısına cevap verdi.
“Her neyse. Sen, şifacı ve ben birlikte gidersek zor olmaz zaten.”
Ejderha Avcısı aynı fikirde değildi. Yaşlı büyücü ve şifacı, ikisi de faydalı olsalar bile ondan zayıflardı.
Büyücü kabin kapısını açmadan önce bir an şifacıya ve Ejderha Avcısına baktı. Dışarıda onu selamlamak için eğilen biri vardı.
“Efendim, neredeyse Roan Krallığının kuzeydoğu kıyısına geldik.”
Cale’in grubunun geçmişte en çok karşılaştığı düşman, sihirli mızrakçıydı. Bu aynı zamanda kılıç ustasına ve sahte Kutsal Bakire Hannah’ya ihanet etmek için büyü ve mızrak sanatlarını birlikte kullanan kişiydi.
Kabinin içindeki üç kişiye bakarken eğildi. Hepsi ondan daha yüksek bir rütbeye sahipti. Bu üçü, hemen hemen organizasyonun çekirdeğinin bir parçasıydı.
Bu, büyücünün cübbesindeki kırmızı yıldızdan kolayca görülebiliyordu.
Sihirli mızrakçının kıyafetindeki bir beyaz yıldız ve beş kırmızı yıldızın aksine, hepsinin kıyafetlerinde sadece bir kırmızı yıldız vardı.
Sadece kırmızı bir yıldızlı olan bu kıyafetlere sadece beş kişi sahipti.
Bunlar beyaz yıldıza hizmet eden beş kişiydi.
“Birazdan yola çıkacağız. Ön gemiye gideceğim.”
“Evet efendim, size oraya kadar eşlik edeceğim.”
Şifacı homurdanmaya başladığında büyücü yaşlı büyücüye başını eğdi.
“Roan Krallığının deniz üssünün perişan halde olduğunu söylememiş miydiniz? Neredeyse hiç gemileri yokken neden bu kadar çok gemiye ihtiyacımız var?”
“Aynı zamanda Whipper Krallığının kıyılarını da fethetmeye çalışıyoruz. Ayrıca, Roan Krallığı beklediğimizden daha güçlü olduğu için bunu yaptığımız iyi oldu.”
Yaşlı adam kapıya doğru ilerlerken gelişigüzel bir şekilde üzerini silkeledi.
“Daha da önemlisi, ilk vuruşu onlar yaptıkları için bunu geri ödememiz gerekmez mi?”
Şifacı başını sallarken çarpık bir şekilde gülümsedi.
“Bende öyle düşünüyorum. Roan Krallığı muhtemelen sadece Yenilmez İttifakı bekliyor. Muhtemelen gemide olduğumuzdan haberleri yok. Bu eğlenceli olacak.”
Hepsi şifacının bu son derece heyecan vericiymiş gibi dudaklarını yalamasına alışmıştı. Hiçbiri küçük çocuğun sözlerine karşı çıkmadı.
Ancak aslında şu anda onlardan daha çok eğlenen biri daha vardı.
Suların derinliklerinde, üç yüz geminin altında.
Bir Kambur Balina okyanusta çok derinlerde yüzüyordu.
Sırtında X şeklinde bir yara izi olan bu Kambur Balina, geleceğin Kraliçe Balinası Witira güneye doğru baktı.
“Neredeyse dördüncü sınırdalar.”
Kambur Balina gülümsemeye başladı.
Cale’in dün gece söylediklerini hatırladı.
‘WItira, lütfen Balinaları al ve Paerun Krallığının kıyılarını yok et.’
Daha sonra konuşmaya devam etti.
‘Karşılığında düşman donanmasını yok edeceğiz.’
‘Eğlenceli olacak.’
Witira, Cale’in kendinden emin ifadesini gördükten sonra emin olmuştu.
Sözünü tutan biriydi. Bu yüzden neler olacağını bilmek için kendi gözleriyle görmesine gerek yoktu.
Büyük kuyruğu yönünü değiştirmek için hareket etti.
Kuzeye doğru.
Kambur Balina gemi filosundan uzaklaştı ve ters yönde yüzmeye başladı.
Birçok canavar balina ve normal balina onunla birlikte kuzeye doğru hareket etmeye başladı.
Bu unutulmuş yaratıklar sessizce kuzeye doğru ilerlediler.
* * *
Aynı anda Cale’in kulağına çok alçak bir ses ulaştı.
Tık.
Bir büyücü tarafından gönderilen bir sinyaldi.
Düşmanın geldiğinin işaretiydi.
Cale gülümsemeye başladı.
Sis düşmanın görüşünü kaplamıştı ama aynı şeyi müttefikleri için de yapmıştı.
Cale’in artık kartlarından hiçbirini saklamak için bir nedeni yoktu.
Cale’in grubu dışındaki Roan Krallığı halkının geri kalanı, Cale’in yalnızca kalkana sahip olduğunu düşünüyordu.
Cale bu hatayı düzeltmek için çok uğraşmamıştı. Bu şekilde işler daha kolaydı. Huzurlu bir hayat yaşamak için gücünüzü göstermenize gerek yoktu.
Ancak sisin içinde bunları saklamaya da gerek yoktu.
Rüzgâr bir kez daha sessiz olan okyanusun üzerinde esmeye başladı.
Şşşşhh-
Cale hareket etmeye başlayınca sis daha da yayılmaya başladı.
* * *
Sis, bir kedinin ayak sesleri gibi sinsice yayıldı.
“Ha? Sis mi?”
Gemiyi kamarayla birlikte terk eden ve filonun önündeki geminin güvertesine çıkan yaşlı büyücü kaşlarını çatmaya başladı.
Beyaz sis neredeyse tüm okyanusu kaplıyordu.
‘Roan Krallığının kıyıları normalde sislenir miydi?’
Yaşlı adamın yanındaki sihirli mızrakçı uğursuz bir his ile dolmaya başladı.
Büyücü o anda konuşmaya başladı.
“Bu sihir değil.”
“Ah, öyle mi efendim?”
“Evet, bu sis sihirle yapılmamış.”
Sis sihir olmadığına göre, doğal bir olay olmalıydı.
Sihirden başka ne böyle bir sis yaratabilirdi?
Sihirli mızrakçı rahatladı ve gemiler sise girmeye başlayınca emri verdi.
“Sular sakin ama sisli bir bölgeye giriyoruz, bu yüzden dikkatli olmak için uyarı seviyesini 1’e yükseltin.”
“Evet efendim!”
Bir Norland askeri eğildi ve sihirli mızrakçının emrini takip etti.
Bu gemide ağırlıklı olarak Arm’ın adamları vardı, bunun arkasındaki iki gemide Yenilmez İttifaktan insanlar vardı.
Norland askeri bir boru flütü aldı ve sihirli mızrakçının emirlerini filonun geri kalanına duyurmak için derin bir nefes çekti.
Evet, nefes çekti.
Bu nefesi çekerken yüzünün önündeki sisi gördü.
‘Daha uzakta olduğunu düşünmüştüm ama şimdiden sisli bölgede miyiz?’
Ağzını boru flütüne dayadığında düşündüğü buydu. Şimdi yapması gereken tek şey üflemekti.
O anda oldu.
Şşşşhh-
Rüzgâr sisin yayılmasını sağladı. Büyücü, rüzgârdan duyulabilmek için yüksek sesle konuşmaya başladı.
“Bu rüzgâr sihirle yapıldı!”
Aynı anda güvertede farklı bir ses duydular.
Flüt düştü.
Sihirli mızrakçı aceleyle başını çevirdi.
“Ahh, ah!”
Nefes alan askerin ağzından kan geliyordu. Bunu izlerken hâlâ sisin içinde nefes alan sihirli mızrakçı, vücudu sallanmaya başlayınca aniden irkildi.
‘Zehir. Düşmanlar.’
Eliyle hızla ağzını kapattı. Ancak, rüzgâr zaten etraflarında kükrüyordu.
Şhaaaaaaaaaaaaaaaa-
Rüzgâr sisi onlara doğru fırlattı. Etrafları bir anda beyaz sisle kaplandı. Sihirli mızrakçı bağırmaya başlarken bilinçsizce gözlerini kocaman açtı.
“…Ne……!”
Kırmızı sis. Sis kızıla dönmeye başlamıştı.
Uğursuz bir his veriyordu.
Kanın rengini taşıyan bu sis okyanusu yavaş yavaş kapladı.
Raon, On ve Hong.
Üçünün birlikte çalışmasının birleşimi olan kırmızı sis, havanın olduğu her yere sızmaya başladı.
“…Ahhh!”
“Ne tür bir sis… ah!”
Ne yazık ki, sis önce en zayıf insanları vurdu.
Norland ve Paerun Krallığının askerlerinin hepsinin elleri boyunlarındaydı. Gözlerinin önünde gördükleri tek şey kırmızı renkti.
Sihirli mızrakçı hızla sihirli bir kalkan yarattı ve flütü eline aldı.
Boooooooooooooo- Boooooooooooooooo-
Savaş.
Bir uyarı yerine savaş sinyali veren ses okyanusta yankılandı.
Bu gürültü filonun ortasına ulaştı.
“Ne oluyor be?”
Şifacı, merkez gemideki küçük çocuk ayağa fırladı ve pencereden dışarı baktı.
Kızıl sisin yanı sıra Arm’ın piyadelerinin kan öksürürken yere düştüğünü görebiliyordu.
“…Zehir?”
Çocuğun gözleri değişti. Bu şifacının yeteneğiydi.
“Biraz dışarı çıkıyorum.”
Şifacı kabin kapısına uzandı ama Ejderha Avcısı, çocuğun bileğini yakaladı.
“Burada kal.”
“Ne?”
“Bura, uh, burada kal çünkü henüz iyileşmedim!”
Şifacı inanamamıştı.
İlk yardımı tamamlanmıştı ve şimdi yapması gereken tek şey dinlenmekti. Bir insan nasıl bu kadar bencil olabilirdi? Dışarıda kan tüküren ve ölen insanların hepsi aynı örgütün parçasıydı.
Ancak Ejderha Avcısının durumu biraz farklıydı.
“… İçimde kötü bir his var.”
Ejderha Avcısı uğursuz bir duyguya sahipti.
Biraz dinlenmişti ama vücudu hala normale dönmemişti. Hala yaralıydı ve diğer kolu hala geri gelmemişti.
Bu yüzden, en zayıf savaşçı olsa bile, bu şifacının yanında olması onu daha iyi hissettiriyordu.
“Haaaa, dışarıdaki duruma bir göz attıktan sonra döneceğim.”
Şifacı içini çekerek Ejderha Avcısının elini itti.
“1 dakika sonra gel!”
Şifacı, kapı kolunu çevirirken ona bağıran kişiye başını salladı.
Kapı açıldı ve şifacı hemen odadan çıktı.
Kapı kapandığında Ejderha Avcısı pencereden dışarı baktı.
Bu onun sezgisiydi.
Roan Krallığının Henituse bölgesinde bir kez yenildikten sonraki sezgisi, ona bir şeyler söylüyordu.
Bir kılıç ustası, kara büyücü ve bir Ejderha saklayan krallığın muhtemelen ellerinde başka bir şey vardı.
Vücudu henüz iyileşmemiş olsa da savaşabilmek için odaklanmaya çalıştı.
O anda oldu.
Kapının sesini duydu ve şifacının saçını gördü.
Ejderha Avcısı gülümsemeye başladı.
Çocuk gibi görünen bu orta yaşlı şifacı kurnazdı ama onu iyi dinliyordu.
“Hey, acele et!”
Piyadelerin ölmesi onun için önemli değildi.
Savaşlar sırasında yardımcı olabilecek şifacıya acele etmesi için seslendi.
Gccccccccccccc-
Kapı açıldı.
Plop.
Çocuk gibi görünen şifacı yere düştü.
Ejderha Avcısı kırmızı bir şey görebiliyordu.
‘Sis?’
Şifacı kırmızı sisle kaplandı. Daha sonra kafasına dank etti.
“Lanet olsun!”
Ejderha Avcısı hemen yataktan kalktı.
Bam!
Ancak, vücudu kısa süre sonra siyah bir aura tarafından duvara saplandı.
“Uh!”
Ejderha Avcısı bir inilti çıkardı.
O anda çok alçak bir ses duydu. Sonra beyaz bir eldiven gördü. Ejderha Avcısının Felaketler Kılıcını bir kez daha çıkarmaktan başka seçeneği yoktu.
‘Şu anda kullanabileceğim son sefer bu!’
Şu anki yaralarıyla Felaketler Kılıcını uzun süre koruması zordu. Miğferli şövalyenin önünde yine büyük bir gürültü patladı.
Boom!
Siyah aura. Henituse bölgesinde ona meydan okuyan kılıç ustası.
Tekrar ortaya çıkmıştı.
Choi Han sessizce siyah aurasını Ejderha Avcısına fırlatıyordu.
Ejderha Avcısı onu zar zor atlatmayı başardı. Ancak, ilkini zar zor atlatmayı başardıktan sonra bir kez daha geri adım atması gerekiyordu.
Bunu yaparken aniden arkasında bir şey belirdi.
Beyaz bir eldiven.
Kılıç ustasının yanındaki kişinin giydiği beyaz eldiven arkasında belirmişti.
Bu kişi bir suikastçının gizliliğine ve bir kılıç ustası seviyesinde becerilere sahipti.
Choi Han öndeydi ve suikastçı arkadaydı.
Ejderha Avcısı kaşlarını çatmaya başladığı anda beyaz eldiven hemen boynunu kavradı.
“Uh!”
Bir hançer omzuna saplandı ve saplanıldığı yerde büküldü. Son derece acı verici bir saldırıydı. Choi Han havaya zıplamadan önce siyah aurasıyla Ejderha Avcısını midesinden bıçakladı.
Baaaaam!
Kabinin tavanı yıkıldı ve kırmızı sisle kaplı gökyüzü görünür hale geldi.
“Uh!”
Ejderha Avcısı hala boyundan tutulurken tavanın üzerine sürüklendi. Aklı şu anda karmakarışıktı.
‘Nasıl birden böyle ortaya çıktılar?! Az önce buraya geldilerse, tam burada olduğumu nasıl bildiler?’
Cale, Balina kabilesinin bilgileri ve Raon’un sihri sayesinde bunu bilse de, Raon’un sihir seviyesinde olmayan Ejderha Avcısı ve yaşlı büyücünün bunu bilmesinin hiçbir yolu yoktu.
“Ah, ah!”
Yavaşça onu daha da sıkan adama baktı.
Altmışlarında yaşlı bir adamdı.
Ron, Ejderha Avcısına gülümsedi.
Oğlunun beyaz eldivenlerini ödünç alan Ron, genç efendisinin önünde durdu.
Şu anda düşman filosunun merkezinde, geminin tepesindeydiler.
Cale, Ejderha Avcısını buraya sürükleyen Choi Han ve Ron’a baktı ve konuşmaya başladı. Ejderha Avcısı onlardan birinin bir şey söylediğini ilk kez duyuyordu.
“Başlayalım.”
Ooooooooooo-
Sessizliği bir hayaletin çığlığına benzer bir ses bozdu.
Yüzlerce ruhun ağlamasını andıran bir şey okyanustan yükselmeye başladı.
Ejderha Avcısının her şeyi görmekten başka seçeneği yoktu çünkü o en yüksek noktadaydı. Hayır, aynı zamanda, hissedebiliyordu da.
Ejderha Avcısı, birinin yanağına dokunduğunu hissettikten sonra başını çevirdi.
Cale Henituse ona parlak bir şekilde gülümsüyordu. Miğferli şövalye konuşmaya başladı.
“…B, başka bir kadim gücün mü vardı?”
Cale, Ejderha Avcısının yanağına dokundu ve konuşmaya başladı.
“İyice bak.”
Ooooooooo-
Ağlayan hayaletleri andıran ses okyanusun dibinden geliyordu.
Cale, Ejderha Avcısına fısıldadı.
“Hayaletlerin çığlıkları korkutucu.”
Okyanusun dibi kükremeye başladı.
Ooooooooo-
Gürültü durdu ve bir kasırga yükseldi.
Baaaaam!
Baaaaam!
Cale’in kadim gücü ve Raon’un büyüsü, kırmızı sisin ortasında bu kasırgayı yaratmak için birlikte çalıştı.
Cale’in artık gülümsemeyen gözleri Ejderha Avcısına odaklanmıştı.
Herkese verdiği sözü hatırladı.
Düşmanı yok etmek.
Cale Henituse, hayır, Kim Rok Soo, sözünü tutan biriydi.
Şimdi sadece bu sözünü tutması gerekiyordu.