Mihail Gorbaçov ile Sovyet İmparatorluğu günlerine nostaljik olan ve onun çöküşü için onu suçlayanlar arasındaki fark, imparatorluğu düşmeye mahkum eden nesnel faktörleri görmezden gelmeleridir. (Yirminci yüzyıl için sayfanın çevrilmesi) basın röportajlarında her zaman pişmanlığını dile getirdi ve hatta Sovyetler Birliği’nin dağılmasından duyduğu üzüntüyü dile getirdi, ancak iki çelişkiyi uzlaştırmanın ne kadar imkansız olduğunu nesnel olarak açıklıyordu: halkların egemenliklerini ve kendi kaderini tayin hakkını geri vermek; Ve çoğu Rus’un, halkların onaylamamasına rağmen Sovyetler Birliği’ni koruma arzusu. Renee Dabernat gibi gazeteciler ve Walt Rostow gibi politikacılar, 1960’lardan beri Sovyetler Birliği’nin zayıflıklarını teşhis ettiler ve geçen hafta açıkladığımız gibi, ABD ile teknolojik ve askeri olarak rekabet etme arayışının onu sonuna kadar tüketeceği sonucuna vardılar. ekonomik olarak ortadan kaldırmaktır.
Sovyetler Birliği’nin yaklaşmakta olan çöküşüne ilişkin en açık kehanet, 1976’da genç bir Fransız araştırmacının tarihsel antropoloji alanında yayınladığı ilk kitapta geldi. Emmanuel Todd yirmi beş yaşındaydı ve o zamanlar sözde “Kremlinologlar” ve hatta tüm dünyadaki geniş halk arasında, Sovyetler Birliği’nin sonsuza kadar jeostratejik şeylerin doğasının değişmezi olarak kalacağı inancı vardı. Avrupa entelijansiyasının kapsayıcı inancına gelince, bu Batı kapitalizminin ölümünün kaçınılmazlığına olan inançtı. Elfin gücünün ve alışkanlığın pekiştirilmesinden kaynaklanan bu zihinsel güvenliğin krallığının zirvesinde, bir çocuk yetişkinlerin yüzüne bağırmaya gelir: Kralı çıplak görüyorum! Sorunlu bir öğrenci analitik mobilyaları etrafa saçarak gelir ve “Son Düşüş: Sovyet Alanının Parçalanması Üzerine Bir Girişim” başlıklı bir broşürle tarihsel anlayış masasını devirir.
Emmanuel Tood kitabını Cambridge Üniversitesi’nden mezun olduktan sonraki yaz aylarında yazdı. İşin püf noktası, Fransız Nüfus Araştırmaları Enstitüsü’nün kütüphanesinde, kendisini şaşırtan istatistikler bulmasıydı, çünkü bu istatistikler hiçbir sanayileşmiş ülkede hiç olmamış bir şeyi gösteriyordu: Sovyetler Birliği’nde artan bebek ölüm oranı. Todd, Sovyet toplumunun içten aşındığını gösteren bu kanıtı değerlendirdi.
Mihail Gorbaçov ile Sovyet İmparatorluğu’nun çöküşü için onu suçlamak için nostaljiye alışmış olanlar arasındaki fark, imparatorluğu düşmeye mahkum eden nesnel faktörleri görmezden gelmeleridir.
İstatistikler ayrıca Sovyet kadınlarının doğurganlık oranında keskin bir düşüş gösterdi. Ve Todd, 18. yüzyılda kırsal Fransa, İtalya ve İsveç’teki aile yapıları ve davranışları üzerine doktora tezini hazırlarken, çoğu toplumsal protesto döneminin doğum oranındaki bir düşüşten önce geldiğini veya buna eşlik ettiğini fark ettiğinden, bunu düşündü. yaklaşan huzursuzlukların ve olası sosyal ayaklanmaların ve hatta sosyal çatışmanın sona ermesiyle ilgili resmi propaganda tarafından yayılan yanılsamaların aksine, özgür sendikaların ortaya çıkma olasılığının bir işareti. Ve genç araştırmacının fark ettiği son şey, Sovyet vatandaşlarının yaşadığı çilenin ciddiyetinin bir göstergesi olarak yüksek intihar oranıydı (yüz binde 30). Bu nedenle Todd, kitabının ilk satırlarında şunları söyledi: “On, yirmi veya otuz yıl içinde dünya, ilk komünist rejimlerin çöküşünün görüntüsü karşısında şaşıracak.”
Onayların, kehanetin duyurulması (Aralık 1976) ile gerçekleşmesi (Aralık 1991) arasında bağlantı kurmak için tam olarak 15 yılın yeterli olması şaşırtıcıdır. Todd, kitabın yayınlanmasından kırk yıl sonra, yazarken büyük bir şey, hatta bir nükleer bomba keşfettiğinden emin olduğunu belirtti: “Tarihsel bir kesinlik içinde yaşadım. Hevesli öğrencilerden biri olduğum Salnamesi’nin müfredatını uygulamak için sonuna kadar gittim.” Kitabın yeniliği, tarih yazımında sadece Annals’ın kurallarına bağlı kalması değil, aynı zamanda aceleciliğin sınırlarına kadar cesur üslubunun bilimsel kanıtları, alaycı notları, kişisel seyahat bloglarını ve bilim kurgu okumalarını birleştirmesidir! Tabii ki Kremlinologlar, Tood’un onlardan biri olmaması ve ardından gençlerin pervasızlığına işaret eden kategorik yargılarının zihinsel dünyalarının temellerini sarsması nedeniyle öfkelendi. Ancak, Annals’ın Şeyhi tarihçi Emmanuel Leroy Ladurie, basında bu “Voltarian kitabı” desteklemek ve okunmasını teşvik etmek için yazdı. Rus Devrimi tarihçisi Marc Fro da Todd’un kitabını, yine 1976’da yayınlanan Richard Zavlovsky’nin kitabıyla karşılaştırmalı olarak ele aldı, ancak tam tersini, yani Sovyet devletinin daha güçlü olma yolunu müjdelemek için!
Babanın dostlukları, oğlunun kitabının yayınlanmasını kolaylaştırdı. Emmanuel Todd kültürel bir ailenin soyundan geliyor: annesi Anne-Marie, filozof Paul Nizan’ın (Sartre’ın sınıf arkadaşı ve “Aden, Arabistan”ın yazarı) kızı, babası gazeteci Olivier Todd (Malraux ve Camus biyografileri) ) ve babaannesi İngiliz Dorothy Todd’dur.Amerikan Vogue’un Londra baskısının genel yayın yönetmeniydi.
Tunuslu yazar