“Lütfen benimle evlenin, Majesteleri.”
Beklenmedik teklif karşısında Carlisle’ın yüzünde bir şok ifadesi belirdi, ama bu ifade hızla soldu. Elena’nın gözlerine ciddi bir şekilde bakarken kaşları çatıldı.
“Hakkımda çıkan dedikoduların ne olduğunu bilmiyorum ama ben erkeklerden hoşlanmıyorum.”
“B-pardon?”
Şaşırma sırası Elena’daydı. Başından beri teklifi kabul etmesini beklemese de, bu tamamen beklenmedik bir cevaptı. Prens Carlisle’ın erkeklerden hoşlandığına dair bir söylenti var mıydı?
Hayır, bekle, şimdi bir erkek gibi görünmüyor muydu? Elena görünüşünü unutmuştu. Siyah zırhın altından sadece gözleri görünüyordu, bu yüzden onun erkek olduğunu düşünmesi doğaldı.
“Y-yanlış anladınız, Majesteleri-“
“Erkeklerden hoşlansam bile evleneceğimizi mi düşündün? Çok safsın.”
Carlisle’ın yüzü alaycı bir ifadeye büründü. Haklıydı. Erkeklere düşkün olsa bile bir kadınla evlenmesi onun için daha hayırlı olurdu. Kraliyet ailesi için aşk ve evlilik farklıydı.
“Demek istedim-“
“Kehanete rağmen biriyle evleneceğimi sanıyorsan yanılıyorsun.”
Carlisle o kadar genç değildi ama henüz evlenmemiş olmasının bir nedeni vardı.
Bir kehanet yüzündendi.
“Veliaht Prens ile evlenecek ilk kişi, hayatını yalnızlık içinde geçirecek. Sefil bir şekilde ölmeden önce mutsuz bir hayat yaşayacaklar.”
Önceki yaşamında ölmeden önce imparatorluğu politik olarak bu kadar çalkantılı yapan şeylerden biriydi. Böylesine karanlık kehanetler yağarken, hiçbir aristokrat kendi kızını veliaht prensle evlendirmek istemiyordu. Herkes kehanete inanmadı, ancak muhtemelen imparatorun ciddi bir hastalıktan muzdarip olduğunu bilen birkaç soylunun etkisinden dolayı, hiçbir aile gözlerini evliliğe dikmeye cesaret edemedi.
İmparator vefat ederse, annesi meçhul bir hizmetçi olduğu için Carlisle’ın iddiasını destekleyecek hiçbir akraba olmayacaktı. Tahtı elinde tutamazsa veliaht prensin kaderi belliydi. Onun mahsur kalmasını bekleyen yüksek rütbeli soyluların sorunlu bir veliaht prensle evlenmek için açgözlü olmaları için hiçbir nedenleri yoktu.
İmparator, Carlisle’ı iyi bir aileye bağlamak için girişimlerde bulunmuştu, ancak imparator yalnızca bir markizden kız isterken, soyluların farklı çıkarları vardı. Başka bir ülkeden detayları bilmeyen bir prenses gelin olarak getirilse bile uğursuz kehanet ona mutlaka ulaşırdı.
Tek bir yol vardı. Prens Carlisle herhangi biriyle ilk evliliğini tamamladığında, başka herhangi bir kadınla iyi şartlarda evlenebilirdi. Elena kimsenin istemediği bir pozisyon alacaktı.
“Prensle evlenirsem hayatımın geri kalanında yalnız ve mutsuz mu olacağım?”
Elena kehanetlere inanmıyordu ve ilk hayatını çoktan çok yalnız ve çok mutsuz geçirmişti. Artık ikinci şansı eline geçtiğine göre, her türlü acıya dayanabilir ve çok sevdiği ailesini koruyabilirdi. Ne kadar dayanılmaz bir cehennem olursa olsun, onları kaybetmenin yanında hiçbir şeydi.
“Ne kadar saçma bir fikir. Hayatımın karşılığı bu mu?”
Carlisle ona alaycı bir kahkaha atarken garip bir şekilde ürkütücü görünüyordu. Zaten zayıflamış olmasaydı, Elena kendi rahatı için ona bir kılıç doğrultabilirdi.
“Majesteleri, böyle gülerseniz yaranız açılır.”
“Kapa çeneni. Sesin iğrenç.”
“Majesteleri, beni dinleyin…”
“Seninle evlenmeyeceğim, sana söylüyorum.”
Elena sözünü kestiğinde ona kızmak istedi.
‘Ölmesi gereken bir adamı kurtardım…’
Yüzeyin altında kaynayan öfkesine rağmen sakin bir sesle konuştu.
“Önce beni dinle.”
“Gevezeliğinden ölüyorum. Daha ne kadar bana bakacaksın?”
Ancak o zaman yerde oturan Carlisle’a baktığını fark etti. Etrafında ezici bir güç duygusu olduğu için fark etmemişti. Elena hemen eğildi.
“…Haaa.”
Miğferinin altından kısık bir iç çekiş kaçtı. Başından beri Carlisle’ın kişiliğinin hoş olduğunu düşünmemişti ama tahmin ettiğinden daha kötüydü.
“Dinlemeye niyeti yok.”
Teklifi geri almak istemedi. Bu bir aşk evliliği değil, siyaset evliliğiydi. Yapması gereken tek şey, onun kendisine ne kadar fayda sağlayacağını hesaplamaktı. Prens Carlisle, Blaise ailesinin geleceğini değiştirmek için onun ası olacaktı. Endişelenmek veya tereddüt etmek için başka bir neden yoktu.
Elena tekrar konuşmak için ağzını açtı ve sakin gözlerle doğrudan Carlisle’a baktı.
“Kendimi tanıtayım.”
“Yeterli-“
Carlisle konuşmaya çalıştı ama Elena daha hızlıydı. Tereddüt etmeden ellerini kaldırdı ve demir miğferi yüzünden çıkardı.
Şşşt.
Miğfer yavaş yavaş kalkarken, veliaht prensin soğuk gözleri daha da büyüdü.
Uzun sarı saçlar sıvı altın gibi döküldü ve ay ışığında dans etti. Miğferin altında solgun, ince bir boyun göründü, ardından taç yaprağına benzer dudaklar ve düz bir burun geldi. Sonunda kalın kirpiklerle kaplanmış kırmızı gözleri geldi. Carlisle dondu kaldı.
“…Sen!”
Erkeklerin giydiği kaba, siyah zırh ile altındaki kadının oyuncak bebeğe benzeyen güzel görünümü arasında güçlü bir tezat vardı. Etki nefes kesiciydi.