Bölüm 592: Yenilmez Başsız Adam
Gerçek Hazinesi olan bir Ebedi Varlık neredeyse yenilmez biriydi ancak başsız adam tarafından bir tavuk gibi kaldırılmıştı. Ebedi Varlık'ın Gerçek Hazinesi bile ona zarar verememişti.
Şaşkın kalabalık gözlerine inanamıyordu. Bu güçlü atanın başsız adamın karşısındaki halini izliyorlardı.
Bir ata fısıldadı: “Bu bir Ölümsüz İmparator mu?”
Sadece bir Ölümsüz İmparatorun Ebedi Varlıkları bu kadar çaresiz bırakacak gücü vardı.
Ancak bu başsız adam Ölümsüz İmparator gibi gözükmüyordu ve ilahi imparatorluk aurasından yoksundu. Garip olan şey ise başı olmamasıydı.
“Kaçın, bu bir hayalet!” Bir hayalet atası kendine gelmek için bedenini salladı. İç güdüleri en kötüsünün henüz gelmediği söylüyordu. Bununla birlikte döndü ve kaçtı.
Yüz binlerce hayalet uzman sersemledi. Hayalet? Onlar da hayaletti ve başkaları tarafından böyle biliniyorlardı.
Şimdi ise hayalet ırkının bir hayalet ile karşılaştığını söylemesi gülünç bir şakaydı. Ancak kimse şu an buna gülmeye cüret edemiyordu.
“Kaçın!” Diğer atalar da sakinleşti ve kabile üyeleriyle öğrencilerine bağırdı.
Herkes kaçmak için döndü.
Ancak o anda başsız adam elini bir kez daha salladı ve gürleyen bir rüzgar oluştu. Çok sayıda uzman avucuna çekildi.
Atalar haykırdı: “Hayır!” En güçlü erdem kanunları ve hatta imparator silahları ile bu güçten kaçınmaya çalışsalar da hepsi boşunaydı.
Kısa süre içinde çok sayıda hayalet uzman çekildi ve buna Atasal Şehir'in ustaları da dahildi.
Atasal Şehir'in Lordu kaçmak istedi ancak başsız adamın kollarından kurtulamadı. Kükredi ve en iyi silahını çıkararak kendini korumak istedi, ancak bir sonuç alamadı. En sonunda lord isteksizliğine rağmen çekildi.
“Hayır!” Haykırışlar yankılanırken yüz binlerce hayalet aynı kaderi yaşadı.
Bu manzarada herhangi bir mücadele ve isteksiz haykırış umursanmadı ve her biri başsız adamın elbise koluna mahkum oldu.
Hayalet ırkında Antik Aziz seviyesinin altındaki gelişimcilere gelince... Her ne kadar başsız adam hepsini emmese de onlar kalkacak güce sahip değillerdi ve korkudan dolayı bacakları tutmuyordu.
Kısa süre içinde Antik Aziz ve üstündeki uzmanlar da dahil tüm hayalet uzmanların üçte biri çekildi.
O anda başsız adam elini savurdu ve tuzağa düşürülmüş tüm hayalet gelişimciler kayıp gizemli adaya atıldı.
“Ahhh!” Adaya atılan gelişimcilerden sefil haykırışlar geldi.
“Bam! Bam! Bam!” Her biri kan yağmuruna dönüştü. Bu büyüleyici katliam herkesi korkudan kendinden geçirdi.
Kan çiçekleri yavaşça açarken sis dağılarak kayıp adanın gerçek yüzünü ortaya çıkardı.
Kalan hayaletler yere çömeldi ve korkudan kalpleri battı. Yaklaşan kıyamete dayanacak cesaretleri yoktu. Atalar bile başsız adam için karıncadan farksızkrn diğerlerinden bahsetmeye bile gerek yoktu.
Başsız adamın başı yoktu ama ilahi niyeti gök gürültüsü gibi yankılandı: “Düşmanlara yardım edenler, yuvalarınıza toz olun!”
Bu üstün ve antik ses tüm göğü kapladı. Tüm ölümsüzler ve tanrılar böyle bir ses karşısında korkudan titrerdi.
Başsız adam elini bir kez daha salladıktan sonra talihsiz hayalet uzmanlar yerden havalandı.
“Whoosh!” Yüz binlerce uzman Asal Uğursuz Mezar'ın dışına atıldı ve daha neler olduğunu bile anlamadan kendi tarikatlarına döndü.
Kendilerini evlerinde bulanlar tamamen dehşete düştü. Yoldaşları onları çılgınca kendi kendine mırıldanırken buldular.
“Hayalet! Bir hayalet! O bir hayaletti!” Sonunda sakinleşmeden önce aptal gibi üç gün boyunca mırıldandılar.
Bu sırada süpürülen hayaletlerin ardından orada sadece diğer ırklardan olanlar ve Li Qiye'nin grubu kaldı.
Diğer ırkların üyeleri de şok olmuş ve korkmuştu. Ata seviyesindeki karakterler korkudan titrerken başsız adama bakmaya bile cüret edemiyordu.
Sadece Li Qiye başından beri sakindi. Başsız adam ortaya çıktığı an neler olacağını biliyordu.
Başsız adam gözleri olmamasına rağmen kayıp adaya bakıyor gibiydi. Bir süre sonra bakışlarını Li Qiye'ye çevirdi ve bir şey demeden kayboldu.
“Pop! Pop! Pop! Pop!” Kaybolduğunda dört sunak da yok oldu. Bunu kesinlikle o yapmıştı.
Hapishaneler parçalandığında gelişimciler ve ölümlüler de korkmuş ve kısa sürede sakinleşememişlerdi.
Diğer ırklardan olan uzmanlar başsız adam gittikten sonra kendilerine gelmeye başladı. Neler olduğunu düşünürken titriyorlardı. Bu hayal güçlerini aşan ve asla unutamayacakları bir şeydi.
Bir süre sonra Xian Fan doğruldu ve sormadan önce derin bir nefes aldı: “Başsız adam neden biraz önce bize yardım etti?” Bir isim söylemese de Li Qiye'ye sorduğu açıktı.
“Bize mi yardım etti?” Li Qiye gülümsedi ve kafasını salladı: “O bizde değil, hayalet ırkına yardım ediyordu.”
“Hayalet ırkına mı?” Diğer ırklardan hayatta kalanlar şüpheciydi. Golem atası açıkladı: “Yüz binden fazla hayalet uzmanın kanını kurban etti!”
“O yapmasaydı ben yapacaktım.” Li Qiye konuştu: “Ben sisi dağıtmak için kanlarını kullanmakla kalmayıp onların hepsini öldürecektim. Hmph, hayalet ırkı pençelerini ölümlülere uzatmak mı istiyor? Tüm miraslarını katletmeyi umursamam!”
Bu kulağa çok kibirli gelse de kimse Li Qiye'nin abarttığını düşünmüyordu. Tüm hayalet ırkına karşı gelmek neredeyse bir intihardı.
Ancak uzmanlar ve atalar sessizdi. Kendine güvenen Xian Fan bile Li Qiye'nin otoriter duruşunu yorumlamadı.
Li Qiye'nin on üç sarayı herkesi korkutabilirdi. On iki saray bile yeterince harikayken on üçüncü saray sona ermeyen bir nehir gibi sonsuz korku hissi aşılıyordu.
İş on üçüncü saraya geldiğinde hiçbir övgü abartı olmazdı. Bu çağlar boyu tek olan bir şeydi. Li Qiye her türden övgüyü hak ediyordu.
Konuşmaya devam etti: “O harekete geçip bu düşmanlığı sona erdirmek istediğinden ben de daha fazla onları sorumlu tutmayacağım.” Dört sütunun yanındaki ölümlülere ciddi şekilde baktı.
“Hayalet ırkını affedebilirim ama Atasal Âlemi yok edeceğim! Onlar milyonlarca ölümlüyü kurban etmeye cüret ettiklerinden yok edilmeyi hak ediyorlar!”
Hayatta kalan uzmanlar birbirine bakmadan edemedi. Onun kararlılığını sorgulamadılar ve bunları boş sözler olarak düşünmediler. Ancak Atasal Âleme savaş açmak neydi? İlahi Tanrının yenilmez olduğu söyleniyordu. Li Qiye'nin ne gibi sırları ve yöntemleri vardı?
“Onları Uzak Bulut'a gönderin ve kalacak bir yer ayarlayın. Hepinizin bunun için yeteneğe sahip olduğuna inanıyorum.” Li Qiye ölümlülere baktıktan sonra diğer uzmanlara söyledi.
O anda sunakların çevresindeki milyonlarca ölümlü hala neler olduğunu anlamıyordu. Her ne kadar felaketten dolayı ölmeseler de kutlamak için zamanları da yoktu. Bu deneyimi sindirmek için daha fazla zamana ihtiyaçları vardı.