Bu soru bana sık sık sorulur. Hep söylediğim gibi, arkadan baktığımda, beni psikoloji okumaya götüren, galiba, etrafımda gördüğüm aynı şeylerin farklı değerlendirilmesiydi. Buna başkaldırmam, bunu problem edinmemi ve bu konuda felsefî bilgi ortaya koymamı sağladı.
Çoğulculuğa pek olumlu bakılıyor, ama dikkat: Bilgi söz konusu olduğu yerde “çoğulculuk” olmaz! Çoğulculuk nerede söz konusu olabilir? Bilginin söz konusu olmadığı konularda, örneğin kültürel değer yargılarında ve normlarda, yaşam tarzlarında…
Ama yine dikkat: Bir olguyu saptamak başka, onu kabullenmek başkadır. Bir konudaki bilgiye ters düşen bir değer yargısının ve bir insan hakkına ters düşen bir kültürel normun değişmesi için ne gerekiyorsa, yapılmalı.
Kimi insanlar başarı ve statülerini hak etmediklerini düşünür. Sanki bir kimlik hırsızlığı yapmış ve hak etmedikleri bir yere gelmişlerdir.
Sosyal koşullanma erken yaşta başlar. Aileyi içeren erken çocukluk deneyimlerinin kimlik hırsızı sendromuna katkıda bulunabileceğini öne süren bazı araştırmalar vardır. Küçük yaşta ebeveyn rolleri ve sorumluluklarını üstlenmek zorunda kalan çocukların, ebeveynleri ile güçlü ve güvenli bir bağı olmayan çocuklar gibi, kimlik hırsızı sendromuna daha yatkın oldukları gösterilmiştir.
Dr. ValerieYoung’a göre, Kimlik Hırsızı Sendromu olan kişiler yeterliliklerini beş farklı yolla ölçerler:Mükemmeliyetçi,Doğal Dahi,Süper Adam veya Süper Kadın,Uzman, Solist.