Bir gazetecinin, sıra dışı insanlarla tanıştığında, bir kelime için cebine girmediği, bu nedenle onlardan bahsettiği zaman, arsa renklerini eklediği veya arsayı yükselttiği, ancak duyduklarını dikkatlice kaydettiği için, böyle bir şansın çok nadir olduğunu kabul ediyorum. Bu tam olarak böyle. Bu nedenle, Rodionov kardeşlerin yaşamlarını ve hizmetlerini anlatmaları daha iyi olur. Ancak, biri diğerinden pek farklı değil. Fakat var olma mantığı kime başlayacağını söyler tarih...
Tamara Konstantinovna, anne:
- Igorek erken çocukluk döneminde zayıf ve acı vericiydi ve bu yüzden spor yapmaya karar verdiğinde başlangıçta protesto ettim. Sonra karar verdim: koşmasına izin ver, paraşütle atla, kavga et, sonunda, sadece mantıklı olmak için. Böylece oldu. Ve sadece güçlenmedi - ve erkek kardeşi kaçtı. Oleg gökyüzünü ve serbest uçuş hissini çok sevdi, askerlik için çağrılmadan önce bile beş yüzden fazla paraşütle atlama yaptı!
Peki, ondan sonra ordu olabilir mi? Dedeleri, askerlerin Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki büyük paltolarına girdiler; torunları “Viyana'nın Kurtuluşu İçin”, “Askerî Haklar İçin”, “Viyana'nın Kurtuluşu İçin” madalyaları devraldılar ... Ve bir askeri inşaatçı olan kocam, çocukluğundan beri oğulları Anavatan, ev ve çalışmak ... Artı - en sevilenleri “özel ilgi bölgesinde” olan vatansever şarkılar, kitaplar ve filmler. Ne diyebilirim - meslek seçimi önceden yapılmış bir sonuçtur!
Igor:
- Gerçekten diyorlar: Moskova hemen inşa edilmedi. Bu yüzden, ilk başta, taslak kurulu beni bir erteleme sağlayarak hizmete uygun olmadığını kabul etti. Tabii ki üzülmüştüm, ama kılık değiştirmiş bir nimet var: Uçak bina teknik okulundan mezun oldum. Ve bir dahaki sefere askeri kayıt ve kayıt ofisine geldiğimde (itiraf edebileceğiniz (geçmiş iş)) kardeşim, beni düşünmeden Oleg'den ayırmadığınız için en katı doktorları geçirdi.
Bizi Krasnoyarsk Bölgesi'nde, stratejik füze kuvvetlerinde hizmet vermeye gönderdiler. Daha büyük bir hayal kırıklığı hayal etmek zor: çünkü yıllardır paraşütle atlayan, güreş ve boks yapan ne var ?! Uzlaşmamıştım ve üç ay süren stres ve can sıkıntısından sonra, Kızıl Yıldız’a SSCB Savunma Bakanı’nın kendisinin sorduğunu soran bir mektup yazdım: “Lütfen Orduyu Yazov yoldaşını dinleyin, askerlerin görüşüne bizi Vasya Amca’nın birliklerine aktarın. ". Ve bir mucize oldu - Dmitry Timofeevich dinledi: 51'inci Muhafızlar Havadaki Tümlüğü'nün 106'inci paraşütçü alayında Tula'ya transfer oldu.
Ancak adapte olmaları için zamanları yoktu: Transkafkasya sonbaharda kaynamaya başladı ve biz küçük çavuşlar Bakü'de henüz kaybolan alayı yakalamak için koştuk. Bakanın içimizde yanlış olmadığını, gerçekten de Anavatan'ın gerçek askerleri olduğumuzu kanıtlamak arzusuyla sevinçle uçtuk.
Bakü, ilk dakikalardan - çok uluslu misafirperver bir şehir, kültürlerin, dinlerin, geleneklerin ve göreneklerin, muhteşem mimarinin ve doğanın, içten ve ılımlı insanların katmanını fethetti. Öyle görünüyor, yaşamak ve sevinmek. Ama hayır ...
İlk Ermeni mültecilere, Hazar Denizi’nden feribot eşliğinde Krasnovodsk’a kadar kent yollarının ana kavşaklarında bulunan doğaçlama kontrol noktalarında durduk, nüfusla açıklayıcı çalışmalar yaptık. Ardından paraşütçüler güç, güven, barışçıllık gösterebildiler ve bu dört aylık ilk yolculuk olaysız ya da ateşsiz gitti. Bununla birlikte, keskinleştirici ve bıçaklı bir düzine provokatöre gözaltında tutuldular, onları kolluk kuvvetlerine teslim ettiler ve bu da buydu.
Öfke, sıkıcı ve temelsiz saldırganlık, Azerbaycanlıların yetkililere ve orduya güvensizliği, Ermeniler ve Ruslarla ilgili duygusal kaos - bunlar Bakü'ye yapılan ikinci gezinin ayırt edici özellikleri. Çıplak gözle görülebiliyordu: durum o kadar gergindi ki bir kıvılcım yeterliydi ve insanlar izin verilenlerin sınırlarını aştı ve anlamsız bir katliam başlattılar. Bir kitlesel gösteri dalgası, bölgeye aşırı derecede sarılmış bir itaatsizlik eylemleri ve pogromlar. Ve böylece yeterince endişe vardı: Ermeni köyünün tahliyesine cumhuriyetin dışındaki tüm eşyalarla birlikte katıldılar, yol boyunca sütunlar çıkardılar, haydutların olası hareket yollarını kontrol ettiler.
12 Ocak 1990, Bakü tekrar dağılınca Tula'daydık, bu tutarsızlık bizi şaşırttı. Ve sadece bir hafta sonra alay alarmı kaldırdı. Uçak zırhlı araçlarına yüklenen maksimum ve silâhhatta anti-tank mayınları tuttu. Hemen belli oldu: iyi bitmeyecek. Ve politikacı yardımcısı bilgiyi paylaşarak onayladı: “Gücün haydutların ellerine Azerbaycan'ın Popüler Cephesi'nden aktarılmasını önlemek için uçuyoruz”.
Bakü'ye otuz kilometre uzaklıktaki Kala havaalanına indik. Makineli tüfekler ve av tüfeği bulunan silahlarla donanmış olan NFA savaşçıları, arkalarında militanca bağırarak kendilerini sakladıkları inşaat malzemeleri olan kamyonlar tarafından pistten kapatıldı. Bir saatlik başarısız müzakerelerden sonra, komutanın sabrı kurudu: biz bu dizginsiz gorlopları kuşatıp silahsız bıraktık ve yola koyulduk.
İlk önce, Ryazan ve Kostromichi şehre girdiler, barikatları yıktılar ve enkazları yıkadılar. İlk defa çatışmada, zırhın üzerinde bir sütunda yürüdüler. Bu arada, Ryazan oldukça ağırlaştı - yaklaşık kırk kişi yaralandı ve yaralandı. Karayolu üzerinde sırt çantası olan kadınlar ve çocuklar bize doğru yürüyorlardı. Çoğunlukla Ruslar. Bazen kalabalığın içinde parladı ve erkekler dövüldü, dövüldü, aceleyle bağlandı. Her yerde evler yüreğe dökülen yazıtlarla doluydu: “Rusları öldür!”, “Slavlara ölüm!”, “Ruslar - işgalciler!”, “Ruslar - Bakü'den çık!”.
Sabah kamp alanına döndükleri havaalanına döndüler. Sorumluluk alanımız banliyö köylerini ve eteklerini içerir. Ayrıca korumalı havacılık depolar, mültecilere eşlik etmek, helikopterlerin militan cemaatlerinin devriye gezdiği bölgeleri ve tüzüğün dediği gibi ordu saha yaşamının zorluklarını ve zorluklarını aştılar: dondular, ıslandı ve aç kaldılar. Ancak, tüm bu sıkıntılar bize ilk kayıptan sonra sadece önemsiz görünüyordu: Kostroma'nın üyelerinde deniz istasyonu binasında Popüler Ön Ordu üyelerini ele geçirdiğinde bir savaşçı öldü ...
Ocak ayında, 26, yirmi helikopterde, takviyeli bir tabur ile Azerbaycan'ın güneyine, Jalilabad'a uçtu. Alayı komutanı, Albay Orlov, görevi belirledi: Şehirde meşru bir otorite yok - biz onu yenileyeceğiz. İsyancıların şehir yönetim kurulunu yağmaladığı, şehir parti komitesine ateş açtığı ve polis okulunu dağıttığı ortaya çıktı. Olayların herhangi bir dönüşüne hazırdılar, ancak gökyüzü döner tablalarla doluyken, militanlar, yerel Komünistlerin liderini attılar, ikinci kattan aşağıya yöneldiler ve parti bilet bürosundan tutup çevredeki ormanlara çekildiler.
Paraşütçülerin gelmesinden memnun olmayan genç dağcıların kalabalığıyla uğraşırken, Orlov alayı sokağa çıkma yasağı getirdi, sokaklarda devriye gezisi düzenledi ve enkaz kentini temizledi, Sovyet gücünü yeniden sağladı.
Jalilabad'da bizimle birlikte, açıkça görünüşte SSCB KGB özel biriminin memurları olan bir grup güçlü, orta yaşlı erkek görev yaptı. Yakın temasta çalıştı ve bu nedenle, Chekistlerin ilgilendiği eşit sayıda donanımlı haydutların tutuklularına dikkat çekti. Bunların İran ordusu, İslam devriminin muhafızları olduğunu anlamamız istendi. Belli oldu: etnik gruplar arası çatışma ilk bakışta göründüğü kadar yerel değil.
Büyük Gorkom kütüphanesinin zeminden, neredeyse barbarlar tarafından yok edildi, bir miktar Mayakovsky 1947 yayın aldım. Daha sonra bu kitap benimle Yugoslavya ve Çeçenistan'ı ziyaret etti.
Havaalanına geri döndüğümüzde, militanlar Neftchala'da ele geçirildiğinde, Ryazan askerlerinin bir makineli tüfek kullandığını ve takım komutanı Teğmen Alexander Aksenov'un iki kez yaralandığını öğrendik. İlk tıbbi yardım verildi, ancak bir gün sonra bir sivil hastanede büyük bir kan kaybından öldü. Ondan sonra, Tula'ya dönene kadar boş zamanımızı tıp eğitiminin temellerini incelemek, özel edebiyat okumak, birbirlerine sarmak, koşum ve lastik takmak ve atış yapmak için harcadık. Daha sonra, bu bilim bana çok yardımcı oldu.
İki gün sonra, İran sınırına yakın silahlı bir çeteyi bloke ederken, keşif şirketinin komutanı Baş Teğmen Alexander Konoplev öldü. Militanlar, silahlarını bırakma teklifi ile görüşmek üzere kendilerine geldiğinde memura iki kurşun attı. Riske değmezdi ama sonra farklıydık. 50'e kadar olan bu çete temelde çıkmaz bir yere sürüklendi, ancak birçok subay ve savaşçı, düşmanlarının koşulsuz olarak imha edilmek için yemin etmediklerini, ancak kardeşlik cumhuriyetinin yanlış yönlendirilen ve şaşırtan insanlarını gördüklerini gördü. Aynı vatanda onlarla paylaşacak hiçbir şeyimiz olmadığını ve silahlarını teslim etmeye ikna ettiğimizi açık bir şekilde açıklamamız gerekli görünüyordu. Konoplev'in ölümünden sonra son derece netleşti: sadece bize görünüyordu ...
Militanlar bağlandı, bir turntable'a atıldı ve elden ele kolluk kuvvetlerine geçti. Ve ölü subaylarla birlikte, tüm dünyaya elveda dediler. Askeri bir şekilde, bölüm komutanı Albay Alexander Lebed, onları bir veda konuşmasında kısaca hatırladı. Aynı gün anneme bir mektup gönderdim: endişelenme, burada her şey sakin, ateş bile etmiyorlar ... Beni affet, millet. Başka ne yazabilirim?
Korkunç kış
Oleg:
- Görünüşe göre, hizmetimizle Savunma Bakanının güvenini haklı çıkardık. İzniyle eve gitme zamanı geldiğinde, Kuğu komutanı Kuğu kendisinin beraberindeki bir mesajda şöyle yazmıştı: “Ben, şehrin özel konumunun Bakü bölgesi komutanı, Sergion Rodionov'un hareketine yardım etmeyi istemek ...” ve bizler alaydaki ilk geçit töreninde değil. ve “Margelovski'de” - yelekler ve mavi bereler. Durum!
Bakü'nün ikinci gezisinden döndükten sonra kardeşim ve ben Ryazan VDV Okulu'na belgeler sunmaya karar verdik, memur olma isteğimizi öğrenen şirket komutanı Astapov, “Güveneceksin! Ama şimdi değil, bir yılda. Sana ve Hava Kuvvetlerine burada ve şimdi ihtiyacım varken, yardım et, sonra sana yardım edeceğim. ” Biz kaldık ve şirket memuru sözünü tuttu: bir yıl sonra okula girdik. Ayrıca, Astakhov'un dilekçesi sayesinde bir matematik kuyruğuna kaydoldum ve Igor bacaklarını yaraladı ve sınavlardan önce çok topalladı. Dışsal benzerliğimiz yine yardımcı oldu: Onun için bir filodan geçtim ve bana bir hikaye verdi. Tabii ki, beşler üzerinde.
Bilim kolayca verildi ve çalışma yılları hızla geçti. Ancak mezun olduktan sonra ilk kez ne yazık ki iki kişilik bir mesleğe ayrılmak zorunda kaldık: Ulyanovsk ve Igor’a Leningrad’a, Garbolovo’ya atandım.
1994'in 337 paraşüt alayı içindeki 2 yazında, işlevsel amacı gereği keşif sayılan bir müfreze aldım, ki bunu gizlemeyeceğim, memnun oldum. Ve yakında Çeçenya kendisini tam sesle ilan etti. Aralık ayında komşu bir alay Kafkasya'ya gitti ve Yeni Yıldan hemen sonra, Ocak ayının akşamı XNUMX, bize ilan ettiler: uçup gideceğiz! Sabahın erken saatlerinde, Baş Bakan memurları topladı, para dolu büyük bir çanta açtı ve sessizce birkaç ay boyunca maaşını ödedi ve aynı zamanda tüm eski borçlarını ikramiye ve tatil ödemeleri üzerine kapattı. Para dolu bir paket göndericiyi eve gönderdim ve sonra tek başıma düştüm. Karısı bir hediye bekledi: sıcak bir yelek boşaltma “Afgan tarzında” dikti ... Tabur taktik grubunun Mozdok'a giden tahtalara nasıl vurduğu henüz hafif değildi.
Geldi O gün şimdi gördüğüm gibi: bir tür yol boyunca ilerliyoruz, yukarıdan bir kova gibi dökülüyor, kemiklere üşüyor, etrafındaki kir ve kil, anlaşılmaz bir şekilde ön plana çıkıyor. Hayır, hiç korku yoktu, uzak Bakü'de kaldı, beklemekten bıktı ve bizi kargo tahtalarına “kargo-200” u yüklediğimiz ama tabutlara değil çinkoya değil de sağ tarafa yüklediğimiz kötü bir rüya gibi görünüyordu. sedyeler ve brandalar, aceleci, boşuna, sakarca ...
Mükemmel bir rasyon alarak, Grozni'ye geçti. Sıkışık makinelerde: tomurcuklanma, nefes almayın. Birisi başarısızlıkla döndü ve sakar bir hareketle “uçuyor”. En yakın kontrol noktasında yavaşlamak ve iç birliklerin askerlerine el bombası sunmak zorunda kaldım. Teşekkürler, derler ki, olması gerektiği yerde kükreme.
Ancak şafak vakti geldi, Grozni'ye gitti. Yangınların etrafında, harap haldeki evler, havada - kalın bir yanma kokusu, gökyüzünde her yerde siyah duman - taze haçlar. Molozlar arasında insanlar karışır, deli gibi çığlık atar, bir yerde biri bağlanır, diğerinde - bahçeye gömülürler. Ve ayrıca - insan cesetlerini kemiren eski püskü ve korkunç köpeklerin can alıcı havlaması.
Alexander Bogomolov Okulu'nda bir sınıf arkadaşı zırhlı personel taşıyıcısının yanında bir slushta kaldığını ve üzerinde olduğunu fark ettim. Ural zırhlı personel taşıyıcı onu çekerken, konvoy devam etti. Tam hızda koştular ve istenen dönüşü atlayan anın sıcağında kayboldu. Silahlı halkın etrafında, otomatik makinelerin gövdeleriyle, dikkatlice izliyorlar. Ve sonra radyo şirketin sesini homurdandı: “Neredesin?”. Adlandırılmış yerler “Arkada militanların var! Geri!". Bunu iki kez tekrarlamak zorunda değildim: yarasadan çıkardılar.
Savaş görevinin tam olarak formülasyonu için olgunlaştı. Teğmen Logger, Lenin adındaki parktaki ünlü çeşmenin yakınında yürüyen silah stoğunu açtı ve askerlere sınırsızca mühimmat verdi. Soyadını bile sormadı, sadece sustu ve homurdandı: “İmzala ve defol!” Herkese iki "uçan" el bombası fırlatıcı, artı her saniye - bir "Bumblebee" alev makinesi var. Ayrıca vücut zırhını ek plakalarla güçlendirdik, böylece bir buçuk kilo kadar kilo aldılar, daha az değil.
Tabur komutanının önünde duruyoruz, ortaçağ şövalyeleri gibi, baştan ayağa silah ve mühimmatla asılıyor, şapkalarının üstündeki kaskları takıyor ve askeri tapusu için canlandırıcı bir kelime ile kutsamasını bekliyoruz. Ve geceleri haydutlara karşı durduğumuzu belirten komutan, aniden herkesten affetmesini istedi ... Ne için? Daha sonra, şirket komutanı şöyle açıkladı: “Beyler, biz cehenneme gönderildik ve bunların nasıl biteceği, kimse bilmiyor ... Herkesten kişisel bilgilerini ve akrabalarının adreslerini kağıda yazmasını istiyorum. Broşürleri manşonlara yerleştirin ve manşetleri pantolonunuzun cebine dikin. Sorular?". Net olmayan ne var: dikili. Çabuk. Sessizce. Konsantrasyon.
Ekibim, 51 Paraşüt Alayı'nın keşfedilmesini sağlayarak merkez çarşıyı, Chernyshevsky ve Rosa Luxemburg caddelerinin kesişimine ilerleyerek Dudayev Sarayı alanındaki zırhlı araç kolonunun güvenli bir şekilde ilerlemesini sağladı.
örtüsü altında tanka ve zırhlı personel taşıyıcıları pazara çıktı, söküldü ve zırh için gitti. Her şey etrafta parlıyor, bir tarafta patlamalar, sonra diğer tarafta ve biz manevra yapıyoruz, çiftler ve üçlüler halinde hareket ediyoruz, birbirlerini kaplıyoruz. Sanki bir iletken yerden büyümüş, hareket yönünü düzeltmiş, bodrumunda Teğmen General Rokhlin'in merkezi olan beş katlı bir panele işaret etmişti.
Raporum dinlendikten sonra, Lev Yakovlevich, Sever grubu genel başkanının şefine baktı; beni hemen salladı ve militanları merkezin karşısındaki dört katlı binadan çıkarmak ve ne pahasına olursa olsun tutmak için bir görev belirledi. Pskov ve topçu komşularıyla etkileşimin organizasyonu, yiyecek ve mühimmat tedariki hakkında birkaç soru sordum. Ve burada Rokhlin müdahale etti, raflardaki her şeyi dikkatlice ayarladı. Kaç yıl geçti ve Korgeneral Rokhlin'in bu kampanyanın en iyi komutanı olduğuna hala ikna oldum. “Not, militanlar geceleri nasıl savaşılacağını bilmezler” dedi ve sonra elveda. “Öyleyse geceleri sessizce bir binayı işgal etmeniz gerekiyor.”
Savaşta iyi tavsiye çok değer. Öyleyse yaptığımız: pencerelerden yılanlar süzüldü, çünkü giriş sıcaktı, sessizce merdivenlere uçuyordu ve Rokhlin karargahının merkezinde bulunan hafif makineli nişancılara bir sinyal verdiler. İkinci ve üçüncü katların pencerelerine ateş açtılar ve dördüncü olanı yukarıdan temizledik. Ve aynı şekilde, kat kat, bütün binayı işgal etti. Her merdiven boşluğunda bir yer kazanmak için bir müfredatı iki yarıya böldüklerinde, giriş kapıları kapatıldı, bombalama durumunda üçüncü ve dördüncü katlar arasında iniş makineli tüfekler yerleştirildi. Ve bu dava hemen kendini sundu: militanlar cephaneyi boşa çıkarmadı, ama hiç kimsenin canı yanmadı, ki bunlardan mantıklı bir şekilde “çektiğimiz” sonucuna vardım.
Bodrum'u inceledikten sonra, düşmanın yerleştiği yakındaki bir anaokuluna sağlam bir yer altı geçidi bularak tatsız bir keşif yaptık. Zaten bir midenin çukurunda, bunun nasıl bittiğini hayal ettiği gibi, tatsız inledi. Bu deliği tüm cehenneme koştuk ve hatta baraj ponadavili'de izler açtık. Ve ondan sonra kendilerini bir kalede hissettiler.
Sabaha, ateşkes durdu ve bu ruhu daha da endişelendiriyordu: düşman ateş ederken, nerede olduğu belli olsa bile. Namaz vakti gelmişti. Dua tezahüratları, enerjik ve büyüleyici, aniden bir ağlama duyduğumda zar zor süzüldü:
- 7-i şirketi, pes! Inzerts ve Rodionov subayları, silahları düşürür ve inşa etmek, anneleri, kız kardeşleri ve eşleri düşünmek için askerleri uzaklaştırır. Şimdi teslim ol ve sana bir hayat garanti ediyoruz!
Bu bağlamda isimleri - benim ve şirketin - sesini duymanın benim için keyifli olduğunu garanti etmeyeceğim. Çeçenya'ya vardığımızdan beri bir günden biraz daha fazla bir süre geçti ve militanlar zaten iyi bilgilendirildi. Biri bizi geçti.
Tamamen Rusça cevap verdi: besfamilno gönderiyor, ancak hedefliyordu. Militanlar hemen saldırıya koştu. Başın iyi eğitimli keskin nişancıları yükseltmesine izin vermedi, el bombası atıcıları tüm duvarları birleştirdi, ama biz bu cinayeti savaştık. Taktiklerini değiştirdikten sonra, militanlar beyaz bayraklar salladı ve tanınmış bir insan hakları aktivisti ortamından iki politikacı olan milletvekilleri gönderdi. Sıklıkla, uzun boylu Dudayev erkekleri tarafından korunan, kadın ve erkeğin televizyon ekranında titreyen, dikkatlice verandaya giren kadın, silahlarını bırakıp evlerine geri dönerek hukuki destek ve terk edilme suçundan muaf olma vaadiyle ihtiyatlı bir şekilde sundurmaya girdi. Aynı teklifle militanlarına geri dönmelerini tavsiye ettim.
İkincisi, üzerimizdeki psikolojik baskıyı artırmaya karar verdi. İşkence izlerine sahip başsız cesetler görmüştüm, ama bu ... Bu sadist vahşiler anaokulu penceresinde çarmıhta asker-piyade ile ev yapımı bir haç ortaya koydu. Avcı hala hayattaydı. İzuvera onu anesteziklerle temizledi, cildi tenini kapattı ve başının üzerindeki düğüme bağladı. Konvülsiyon yapan adama bakmak imkansızdı. Tanrı'dan beni affetmesini istedim, optik makineli tüfek kullandım ve ... O anda, komşulardan biri, dayanamayan, bir el bombası fırlatıcısından anaokuluna ateş etti.
Bizimle yüz yüze duran Chernyshevsky Caddesi'ndeki ev, şirket komutanı Dmitry Inzerts tarafından başka bir takımın adamlarıyla birlikte alınacaktı. Ancak militanların şiddetli direnişinden düştükten sonra görevi yarıya kadar başarmayı başardı: dört girişten ikisini kontrol etti. Bununla birlikte, düşman bitişik duvarı havaya uçurmayı ve sersemletici ve sersemletici paraşütçülere saldırmayı başardı. Neyse ki, kayıplardan kaçınıldı, ancak Inzerts'in kendisi ve yardımcısı Zinenko yaralandı. Buna ek olarak, yarım gün boyunca yanmakta olan T-80 tankı, Inzert evleriyle evlerimiz arasında vuruldu ve aniden tüm mühimmatıyla patladı. Duvarlar titredi ve biri çöktü, önümüzde isyancıların çok fazla yer kapladığı tamamen kasvetli bir tablo ortaya çıktı.
Ölen ve yaralananları tahliye etmek için bir aracın Rokhlin’in karargahına nasıl ilerlediğini ve militanların ateş altında olan özel Nikolai Dzhordzhadze de dahil olmak üzere bazı Inzert askerlerinin yol boyunca yaralı yoldaşlarını nasıl taşıdıklarını gördüm. Inzertov, çektiği caddeyi geçebileceğini düşündü ve gücünü hesaplamaksızın düştü. Dzhordadze yardımına koştu, vücut zırhını kesti, bir subayla kapladı ve kendini koruyarak koruyordu. Keskin nişancılar bacağın cesur adamı öldürdüler, onu kurtaramazlardı ... Bir ay sonra, Nikolay Dzhordzhadze, ölümden sonra Rusya Kahramanının ünvanını aldı.
Pskov alayının müfredatı, hırpalanmış Inzertovo'nun astlarının yerini aldı ve belirleyici eylemlerde ısrar ettiği gibi, militanları evden uzaklaştırmaya çalıştı. Amerikan aksiyon filminde olduğu gibi olaylar açıldı. Bir tireyle giriş kapısını açtı, avcı el bombası attı ve çarptı. Güçlü bir patlama oldu. Yerden fırlayan cesaret, tekrar kolu aniden çekti ve hemen yere vurulmuş gibi çöktü, büyük kalibreli bir makineli tüfekten bir ayak indirdi.
Duman atıyoruz. Pskovistler yaralı adamı aldı, aceleyle sardı ve bir barajdan diğerine kısa çizgilerle merkeze götürdü. Bir asker bacağından yaralandı, yola düştü. Yardıma acele eden meslektaşım bir keskin nişancı tarafından bahşiş verilir. Yine duman atıyoruz, ama rüzgâr esintileri kulüpleri diğer yöne taşıyor. Yola başka bir asker atlamaya çalıştım ve bir mermi de yakaladım. Yaralı adam sürüneceğini söyledi: yeterince mağdur. Ve yavaşça ilerlemeye devam et.
Fakat burada, sempatik bir gözlemciden olaylara katıldım: bir el bombası fırlatıcısının el bombası pencereye uçtu ve bacağında Sergei Klyachkovsky'yi yaraladı. Küçük bir kupa bıçağıyla, çizmemi koparıyorum, Bakü'de öğrendiğimiz gibi sarın. Klyachkovsky'yi ikinci katın penceresinden sokağa indirmeye karar verdiler: avluya çıkmak intihardır. Bantları radyo istasyonlarından çıkardılar, yaralı adamı etrafına sardılar, pencerenin eşiğine fırlattılar ... Bir başka patlama odayı kalın bir kırmızı tuğla tozu ile doldurdu, ancak Sergei tutuldu, kemerleri dikkatlice yere sıktı. Sonra tarandı ...
Ulyanovsk eğitim sahasındaki engel parkurunda, neredeyse bitiş çizgisindeki izciler, telin dolanmasını önlemek için sürünmesi gereken sıvı gübre ile doldurulmuş bir ize sahipti. Psikolojik alış. Fakat çoğu sürünerek. Rokhlin'in merkezinde, arkasında gübre bulunan hasarlı bir otomobil vardı. Beden kıvrıldı, fetid sıvı aktı. Sürünerek Sergey'i sürükleyerek boka boğuluyorum ama kafamı kaldırmıyorum. Sonraki - Bir savaşçı: çok geride değil ve tereddüt etmiyor. Piyade bize karşı, dirseklerini aynı şekilde kazandı, yardım etmeye karar verdi, ancak dayanamadı - başını gübreden hafifçe kaldırdı ve keskin nişancı hemen yerine oturdu. Vücuda kuvvetli bir darbe hissediyorum - ve beni yakaladılar, ancak “benim” kurşunum kurşun geçirmez yeleği delmedi, bakın, gitti. Hepsini çıkardım, zırh üzerine MTLB yükledim, kurşun geçirmez bir yelekle örttüm ve Tanrı'ya gönderdim ...
Mağazamda bazı hesabı ve turşuları doldurdum (hesabıma yazdım) - kıtlık teyzem değildi, tank mürettebatından birkaç el bombası aldım - ve kaleme döndüm.
Sabahları radyo operatörü ile etrafta yayınlanmak için uygun bir yer bulmak için eşyalara gittim. Ve sonra asker aniden telsizini düşürdü, üzerine yaslandı - mermi kaskın birkaç santimetresini geçti ve duyulabilir şekilde duvara attı. Dövüşçüyü zemine itiyorum ve kendim, daha sonra acele eden bir RPG'den bir hediye dalgasıyla kaldırıldım, birkaç metre uçtum ve zemindeki boşluktan aşağıya kattaki odaya düştüm. Sonraki - gözlerdeki karanlık ve boşluğun arızası. Ben geldiğimde, Tanrı olmadığını söyleyenleri vurmaya hazırdım ...
Ve burada ve misafirler bize geldi, eve yaklaşırken dikkatle koruyan militanların burunlarının altına mucizevi bir şekilde kayıyorlardı. - Pskovskaya Pravda gazetesinin muhabiri Valentin Janus ve 76 Airborne Division'dan büyük bir görevli Alexander Osadchiy sorumluydu. Yaklaşık bir gün bizimle kaldık ve Ocak'ta 14, cumhurbaşkanlığı sarayına bir saldırı yapmaya karar vererek son derece riskli bir baskın yaptı. Ne yazık ki, onlar için hedef değildi - ikisi de şiddetli ateş altında öldü ...
Ocak 15 gecesi, beni merkeze çağırdılar, görev için teşekkür ettiler ve evi, yerini değiştirmek için gelen Denizciler birimine transfer etmemi istediler. Ancak olay olmadan hiçbir maliyeti yoktu. Zaten değiştiriciler ile döndü. Sokağın karşısına koşuyoruz, dönüyoruz - ve ruh donuyor: benden yarım adımda, dişlerinde sigara izmaritleri olan deniz: yüz görünür değil, ancak “boğa” titriyor, keskin nişancıya sinyal veriyormuş gibi: buradayım - ateş! Düşünmeden, bu popo üzerinde backhand ve sürdü, onu ağzından çaldı.
- Nesin, iniş, tamamen hayrete düşmüş! - Çıldırmış bir denizci bağırdı. - Ben bir subayım! Şirket Komutanı!
Kendisini aptalca bir merminin altına soktuğunu açıklamak için hiçbir zaman ya da yer yoktu. Evet, görünüşe göre, adam kendini soğutduktan sonra, her şeyi anladı ... Yıllar boyunca, onu televizyonda zaten bir Rusya Kahramanı gördü: savaşçılarını Dudayev Sarayı'na nasıl getirdiğini anlattı ...
Ve takımım arkaya (o sırada Grozny'deki arka göreceli bir konsept olmasına rağmen) Lenin'den sonra gelen parka gönderildi. Terek restoranının bulunduğu küçük bir alanın komutanı olarak görev yapan şirket komutanı Oleg Bulatov bize iyi bir dinlenme yeri için bize az çok konforlu bir oda buldu - restoranın bodrumundaki geniş bir tuvalet: her bir dövüşçünün ayrı bir duraklaması var. Başka seçenek yoktu, ama bundan çok memnunduk ve kısa süre önce doğaçlama otelimiz bozulmamış bir temizlikle parlıyordu ... Ve restoranın etrafındaki alan, attığım düzenlemeleri yaptığım sorumluluk alanımız oldu.
Ertesi gün, direkleri geçerken, genç ve güzel bir kız farkettim - paramiliter giysili sarışın bir kutu parkında yürüdü. Çoğunlukla bölümsel keşif şirketinin keskin nişancıları etrafında döndü. Dikkatli ve sordum: bu kim? Kendisini, ruhunun iyiliği ile askerlere içme suyu taşıyan yerel bir vatandaş olarak tanıttı.
Geceleri, düşman keskin nişancı, park korucularının gündüzleri olduğu noktalarda düzenli olarak ateş etmeye başladı. Neredeyse kör dövdü, ama şaşırtıcı bir şekilde, sanki onun önündeki yazıların bir haritasıydı! Ajite karşı istihbarat ajanları kaçtı: akıllı bir keskin nişancı verdiklerini söylüyorlar. En iyisini verdim. Aksiyon filmini bir gece görüş cihazının parlamasıyla çözdü, bir çekim yaptı ve guguk durdu. Ve sabahları, silahlı adamın yakıldığı yerden harap bir eve girdiklerinde, daha sonra ortaya çıktığı gibi, Baltık Devletlerinin bir yerlisi olan, iyi kalpli bir sarışının cansız bedenini görmeye şaşırdılar. Savaşa ücretsiz giren tura çıkarılan askerler için karşı istihbarat ve örgütlenme burada “Düşmanın ille de korkutucu olması gerekmez, yıkanmaz ve sakallı olmaz” konusunu anlatıyordu.
Öğleden sonra tabur Grozni'nin eteklerinde Eski İllere devredildi. Hastily ıslak kilden hendekler kazdı, sığınaklar yaptı. Acele ettikleri hiçbir şey için değildi, akşamları militanlar kendilerini toplayıp saldırıya uğradılar. Ama bu kavgayı pek hatırlamıyorum, çünkü neredeyse hemen yargılandım ... Sonra bana inatla tıbbi yardımı nasıl reddettiğimi söylediler. Aklım düzeldiğinde, pikapta olduğumu anladım. Ve yine unutulmazlığa düştü.
Aynı nehirde ...
Oleg:
Ryazan'daki hastaneden taburcu edildiklerinde neredeyse kovuluyorlardı: görme yeteneğim azaldı, başım ağrıyordu ... Bu dönemi hala belli belirsiz hatırlıyorum, ancak görünüşe göre tıp komisyonu öncesi tartışmalarıma ikna ediyordum. Sonra Abhazya'da sona erdi, ancak edindiği beceriler sayesinde personel arasında kayıplara izin vermedi.
Ve nasıl aynı nehre tekrar giremem, Çeçenya'ya geri dönmem? O zaman biyografimin bu sayfasında mantıklı bir tamamlanma olmazdı. Ağustos ayında uçtu 2000 th.
Farklı bir savaştı. Ama yine de bir savaştı. Ve bir şekilde, savaş görevini yerine getirirken, keşif şirketi 137'in paraşütçü alayının komutanı komutanı olan ben, bir grup kırk süngü grubu ile, Bas Nehri'ne, Alistanzhi'nin eteklerine, bu bütün manzara panoramasını canlandırmak ve bu manzarayı seyretmek için militan üsleri aramak için gittim. annesi. Yarım kilometre ötedeki dağın karşısındaki kamufle edilmiş çadır dallarını fark ederek koordinatları merkeze geçirdi. Bu arada, bölgedeki GRU ve VV Shtab'ın keşif gruplarının varlığı hakkında bilgi talep ettim, cevap verdi: senin dışında, orada hiç kimse yok, silahlı herhangi bir adam savaşçıdır. Hayır ve deneme yok: çağrılan uçak. Fakat aniden güçlü bir rüzgar yükseldi, geçitte sis yoğunlaştı ve görünürlük sıfıra düştü. Uçan Mi-24 çifti bir voleybolu ateşledi ve bıraktı. Beyaz ışıkta, güzel bir kuruş gibi.
Sabah rota boyunca devam ettiler, ancak sadece 24 saat sonra, optikler sayesinde, bir grup militan buldular - 150 adam, daha az değil. Gözlerim hemen ona, sırtında korumaları ile çevrili tek bacaklı sakallı bir adamı perçinledi. Hiç şüphe kalmadı - Şamil Basayev! Oryantasyondaki fotoğraftaki gibi bire bir!
Neden topçu. İlk voleybolu "Gradov" Mücahidlerin saflarında ciddi bir panik attı. Sakinleşerek, etrafındaki alanı izcilerin yakın olduğunu fark ederek kaotik çekimle çalışmaya başladılar.
Sanat düzeltici mermi anteni yıktı. Ancak Basayev'i kaçırmak imkansızdı: acilen radyo istasyonumla temasa geçerek açık bir metin için başka bir ışık istediler. Yarım dakika sonra, aynı dalgada, programı durdurdu, Allah'ın yavaş ve acı verici bir ölümden kaçamayacağımıza yemin eden militanları duydular.
Kaçının. Birkaç gün sonra, tabur karşıtı istihbarat memurları sevindi, çalışmamızın sonucunda 42 haydutunun cehenneme gittiğini söyledi. Tüm grubun derhal tanıdığı bir başarıydı. Ancak, ne yazık ki, sadece o değil, aynı zamanda militanlar. Geceleri, önyükleme raflarına monte edilen otomatik Alev bombası fırlatıcılarına sahip iki Niva, normal kampın eteklerine yavaşça yaklaştı ve el bombası kutusundaki çadırlara yeniden keşifler yaptı. Mutlu tesadüfler yüzünden, şu anda çadırlarda bulunmadık. Çeşitli BMD sürücüleri tarafından parça yaraları alındı.
Yakında ünlü saha komutanını yakalamayı başardı. Doğru, tamamen kazara. Keşif ve arama eylemlerinden iç birliklerin ve polisin adresleri tarafından çalıştığı köye döndük. Meslektaşları-wavishniki, bir grup tutukluyla başa çıkmak için yardım istedi. Kelimenin tam anlamıyla ve mecazi olarak onları araştırdılar: son silah kullanımının açık bir izleri var mı - her şey temiz. Sonra yaşlı bir kadın kalabalığın arasından bağırdı: “Ruslar, oğlumun gitmesine izin verdi, hiçbir şeyden suçlu değil!” Ve sonra - Çeçen’te, ama çok acı tanıdık bir isim duydum. Formu göndermedim, gerildim ve kadına sordum: oğlunun adı ne böyle? O zaman gerçekten suçlu değil. “Evet, doğru, bu bizim soyadımız” dedi ve sonunda küçük oğlundan vazgeçti: Raduev çetesinin kanlı baskınlarına katılan ve Ichkeria “Ulusun Onuru” ana siparişini alan kişi oydu.
Tutuklu ile uzun bir görüşmeden sonra, sahip olduğumuz verileri karşılaştırarak, off-road Hammer Basayev'in saklandığı, Kirov-Yurt'ın arkasındaki korunmuş bir militan üssünü bulmak mümkün oldu. Arabada militanların listesi, menkul kıymetler ve suç ortağı adresleriyle menkul değerler bulundu. Zincir boyunca, Aslan Maskhadov'a ait zırhlı Suburban jeep için bir pusu kurdular. “İçkerya Cumhurbaşkanı”, arabada değildi, ancak saklanma şansının olmadığını farkeden sürücü, kendini vurdu.
13 Ocak Yılın 2001'u, keşif ve arama görevini üstlendikten sonra şirketimle birlikte dağlara gittim. Selmentauzen köyü dışındaki ormanlık alanın çalışması ve yasadışı silahlı grup üyelerinin kalelerinin yok edilmesi gerekiyordu. Doğru, Khatuni, Kirov-Yurt ve Selmentauzen köylerinde, aksakallar baskınımızı biliyorlardı ve elbette militanlara rapor verdiler. Fakat bu sadece görevdi, manevra için gürültü ve patlamalar eşliğinde, gerçekte sadece FSB'nin özel kuvvetlerinin çalışmalarını kapsıyordu. Keşif şirketlerinin dağlara ilerlemesi hakkında bilgi alan militanlar, çatışmayı ortadan kaldırmak, üslerden çekilmek ve özel kuvvetler tarafından beklendikleri vadilere inmek zorunda kaldılar.
Plana göre açıkça hareket ettiler: sırt çok geniş, aralarında üç militan üssü ilaç ve yiyecek stoğu bulup havaya uçurdu ve ertesi gün belirlenmiş bir yerdeki dağlardan tabur sütununun bizi aldığı yola indik. O andan itibaren her şey güdük güverteden geçti. İlk olarak, otomobil zinciri bir buçuk kilometre boyunca gerildi, sonra bir BMD iç çekti ve hareketi daha da durdu. Kısacası, sadece tembel bir aksiyon filmi bu durumdan yararlanamazdı: aynı anda konvoyun üstünde üç mayın bombası patladı. Batarya komutanı Kaptan Alexei Lazarev hemen arabanın çadırındaki vücuttan ölülere fırlatıldı ve bacaklarda üç asker yaralandı. Saldırıya pek şaşırmadı, birkaç saat önce kaçan genç bir bayanın bekçisi olarak, ancak en üst sıralarda güçlü olduğunu kanıtladı: çapraz ateş altında beş sığınağa yaralandı, bandajlandı, sonra silah aldı ve isyancılara geri döndü. Yirmi dakika sonra, düşman yaralarını yalayarak dağlara süründü. Ama hiç şüphem yoktu: tıbbi eğitmenimiz bu savaşı kazandı ...
Bir dahaki sefere Aralık 2003'ta OGVS'deki Hava Kuvvetleri yönünde kıdemli bir subay olarak Vedeno'ya uçtum. Keşif paraşütçülerinin eylemlerini merkez bürodan koordine etmesi gerekiyordu, ancak Korgeneral Tretyak beni görünce parladı: “Dağlardaki“ Kızılderililere ”yardım etmek için deneyimli ve sorumlu bir eğitmene ihtiyacımız var. Sizi merkezden daha ilginç ve hareketli bir iş için alıyorum! ”
“Kızılderililerin” Çeçen özel kuvvetleri olduğu ortaya çıktı ve “liderleri” hemen benden hoşlanan Sulim Yamadayev'di: saygın, yetkin, akıllı bir memur. Ve “Redskins kabilesi”, disiplinli, iyi koordine, verimli bir şirkettir. Her nasılsa, Dargo'daki operasyonun ilk günlerinde, şaka olarak onlara cevabını duyduğumda istemeden kırıldığım sakallı bir çete olarak adlandırdım: “Biz Rus ordusuyuz!”. Artık böyle şaka yapmadım ...
Kişisel arşivdeki fotoğraflar Rodionovyh