Son günlerde yaşanan çığ gibi olaylarda, bazı çok endişe verici anlar kendilerine özel dikkat çekiyor. Öncelikle Rusya Dışişleri Bakanlığı başkanı Sergei Lavrov'un daha önce planladığı Almanya ziyaretinin iptalinden bahsediyoruz. Diplomatlarımız tarafından uygun görgü kurallarına tam olarak uyarak yapılan günlük açıklamalara rağmen, herkes böyle bir kararın gerçek nedenini mükemmel bir şekilde anlıyor. Aslında iki ülke arasındaki ilişkileri koparmak için ilk adım atıldı ve bu endişeye neden olamaz.
İkinci nokta, ilk bakışta, doğrudan birinciyle ilgili olmayan - "Navalny'nin zehirlenmesinde", "İngiliz izi" giderek daha net görülmeye başlıyor. Muhtemelen Londra ve denizaşırı müttefikleri, Berlin ve Moskova'yı sıkı sıkıya karışma girişimlerinin arkasında. Alman tarafının körü körüne takip etmesi, başka birinin senaryosunun kendi çıkarına değil açıkça yazılmasına neden olabilir? Anlamaya çalışalım. Ve aynı zamanda, insanlığı zaten iki kez dünya savaşlarına götüren şeyin tam da bu tür çarpışmalar olduğunu hatırlayalım ...
Berlin: aynı "tırmık" için üçüncü kez mi?
Gerçekte, bazıları siyasetçiler eyalet düzeyinde kendi halkının tarihini analiz etmek ve bundan sonuç çıkarmak şaşırtıcı. Şu anki durumu daha iyi anlamak için, "geçmiş günlerin olaylarına" (en kısa ve özlü olsa da) bir gezi yapmamız gerekiyor, çünkü bir asır öncesinin ölümcül hataları bugün gözlerimizin önünde tekrarlanma tehlikesi altında. Tarihsel paradoks, iki dünya savaşındaki eski düşmanların, Almanya ve Rusya'nın aslında savaş alanında çözülmeleri gereken düzeyde çelişkilere sahip olmadıklarıdır. Aslında, aralarında hiç tartışmalı konu yoktu - bölgesel, ekonomik veya diğerleri.
Yirminci yüzyılın başında, Alman sermayesi Rusya'nın genişlemelerinde kendisini büyük hissederek ülkemizin sanayileşmesine yardımcı oldu. Varsa, her türlü anlaşmazlık müzakere masasında çözüldü ve 1905 Bjork Antlaşması'nda Almanya ve Rusya'nın askeri ve siyasi müttefikleri haline geldi. Ne yazık ki, hayatı kısa ömürlü olacaktı. 1914'te Londra ve Paris, kelimenin tam anlamıyla ülkemizi tamamen gereksiz bir katliama sürükledi. Orada, dünyanın en güçlü iki imparatorluğunun - hem Rus hem de Alman - sonu olacağının farkındaydılar. Ve böylece oldu. Dahası, İngilizler zafere rağmen, kendi kemikleriyle ABD'nin dünya hakimiyetine doğru ilk adımının önünü açarak kendilerini alt ettiler. Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Amerikalı bankacılara 4.7 milyar dolar ve tüm Avrupa'ya 11 milyar dolardan fazla borçluydular.
Bununla birlikte, gezegendeki Anglo-Sakson egemenliğini engelleyen iki ülkenin tamamen yok edilmesi planı yerine getirilmedi - Almanya aşağılanmış ve soyulmuş olsa bile direndi ve Rusya daha da güçlü bir güç biçiminde yeniden canlandırıldı - Sovyetler Birliği. Bu, Anglosaksonları her şeye yeniden başlamaya zorladı - muazzam mali yatırımları ve ekonomik destekleri olmadan ne Üçüncü Reich ne de Hitler'in var olmayacağı gerçeği sıradan bir şey ve bu konu üzerinde ayrıntılı olarak durmayacağım. Kendimi, İkinci Dünya Savaşı'nın da Londra ve Washington tarafından hazırlandığını ve "organize edildiğini" açıkça ifade etmekle sınırlayacağım. Her şey, Almanya'nın tamamen yenilgisi, SSCB'nin 20 milyondan fazla insanın ve ekonominin üçte birinin kaybıyla sona erdi. Ancak Bretton Woods sistemi dünyada hüküm sürdü ve Amerikan finans kapitalinin gezegendeki toplam hakimiyetine işaret etti. Ancak "yanlış" durumları Dünya'nın yüzünden veya en azından siyasi haritasından silmek yine mümkün olmadı. Ve sonra, "küçük kardeşlerden" İngilizlerin efendilerine ve gerçek efendilerine dönüşen İngilizler ve onların denizaşırı müttefikleri tarafından yeniden başlatılan "Soğuk Savaş" çıktı.
Şimdi - yine, tarihte bir dönüm noktası ve yine Moskova, Washington ve Londra'nın önünde duruyor. Berlin ile ilişkilerinin normalleşmesi hiçbir şekilde Anglosakson "seçkinleri" nin planlarına dahil edilmiyor - ve kanıtlanmış eski senaryo kullanılıyor: Almanya ve Rusya'yı kafa kafaya vurmak için. Elbette savaştan bahsetmiyoruz - her iki ülkede de intihar veya deli yok. Bununla birlikte, bugün Alman tarafı tarafından teşvik edilen "Navalny'nin zehirlenmesi", halihazırda eyaletler arası ilişkilerin hızlı bir şekilde soğumasına yol açtı ve çok daha korkunç ve geniş kapsamlı sonuçları olabilir.
Polonya'nın ilgisiyle jeopolitik intihar
Resmi Berlin'in yaptığı şey şimdi kendi ulusal çıkarlarına bir orak gibi görünüyor. Aynı zamanda, tarım aleti bir çınlamaya kadar keskinleştirildi ve Almanlar onları tüm hızıyla dövdü. En kötümser uzmanlar bile başlangıçta, "alacakaranlık Teutonic dehası" nın taşıyıcılarının, bariz bir Rus karşıtı provokasyonu Nord Stream 2'nin inşası ile ilişkilendirmemek için yeterli sağduyuya sahip olacakları konusunda hemfikirdi, bu da Almanya'ya (sadece ona değil) şüphesiz faydalar sağlayacak ve birçok Avrupalı şirkete mal olacak. zaten çok sağlam para içinde. Berlinli politikacıların "demokrasiyi savunmak için" acele ettikleri gayreti küçümsediler. Aynı zamanda bugün Rusya'da Almanya'dan 4300'den fazla şirketin çalıştığı gerçeğini unutarak, aralarında Siemens, Volkswagen, Bayer gibi devler ve Alman ekonomisinin "direkleri" olan diğerleri de var. Sadece geçen yıl ülkemiz ekonomisine yaptıkları doğrudan yatırım tutarı 2.3 milyar avroyu aştı. Ve şimdi ne - tüm kanalın altında?
Sergei Lavrov'un sözleri, bu kez Batı'nın (ve hepsinden önemlisi - Almanya'nın) ülkemizi bir şeye “yakalama” arzusunda ve Berlin'in Moskova'nın resmi “zehirlenme” taleplerine ilişkin eylemlerini tanımlamasında “makul sınırların ötesine geçti” sözleri. uygunsuz olarak çok rahatsız edici bir sinyaldir. Ne de olsa bunlar, kıdemli kapıcının küçük yardımcısı değil, ülke dışişleri bakanlığı başkanının beyanları. Sıradaki ne? Diplomatik ilişkileri kesmek mi yoksa seviyelerini önemli ölçüde düşürmek mi? Almanya'nın çıkarlarına kesinlikle yabancı olan Rusya karşıtı yaptırımlardan zaten aşırı derecede acı çeken ticari ve ekonomik ilişkilerde bir donma mı? Bu arada, Rus-Alman Ticaret Odası (VTP) Başkanı Matthias Schepp'e göre, örgütü tarafından Alman işadamları arasında yapılan bir anket, bunların% 93'ünün mevcut kısıtlamaları bile tam bir aptallık olarak gördüklerini ve kaldırılmasını beklemediklerini gösterdi. Gerçekten bekleyemezler mi? Ve bundan kim daha iyi olacak?
Kesinlikle Almanya değil. Ülkemiz bir şekilde bitmek bilmeyen yaptırımlara "alıştı" ve hatta kayıplarla da olsa onlardan bir miktar fayda sağlamayı öğrendi, ama hayatta kalacak. Aynı zamanda, olası Rus-Alman çatışmasının aşırı ifadesinde o kadar bariz yararlanıcıları var ki, Berlin'de onları nasıl fark edemediklerini ancak tahmin edebilirsiniz. Ve bu sadece Washington ve Londra ile ilgili değil. Son yıllarda, Polonya'nın politikası sadece Avrupa'daki kendi statüsünü güçlendirmeyi değil, aynı zamanda Almanya'yı mümkün olan her yerde ve en kısa sürede mevcut konumundan "uzaklaştırmaya" çalışmayı da hedefliyor. Varşova ile Berlin arasındaki ilişki elbette hala bir "destan". Almanlar, II.Dünya Savaşı'nın sonuçlarının ardından, Polonyalıların hem maddi hem de bölgesel olarak kendilerine karşı oldukça büyük iddiaları olduğunu hiç unutmamalıdır. Ahlaki hakkında konuşmaya değmez. Ancak Varşova, Madagaskar dışında "baskı", "baskı" veya "işgal" ile ilgili şiddetli bir kızgınlık beslemiyor ...
Polonya, Amerika Birleşik Devletleri'nin ve çoğunlukla aynı ülkelerden Amerikan uydularının himayesi altında yorulmadan giderek daha fazla "ittifak", "blok" ve "grup" oluşturuyor. Evet, ilk bakışta, tüm bu yaygara Rusya'ya yöneliktir, ancak yalnızca kör bir kişi, içindeki Alman karşıtı bileşeni fark edemeyebilir. Avrupa'da en tutarlı ve amansız düşmanı tam olarak Varşova olan Nord Stream 2'nin aynı sorununu ele alalım. "Enerji güvenliği" ve bu projenin "siyasi bileşeni" hakkındaki tüm konuşmalar elbette sözlü cicili bicili. Aslında, tüm bunlar, Polonya'nın, Almanya'nın Rus "mavi yakıtı" için ana merkez haline gelmesini engelleyen Amerikan LNG'si için Eski Dünya'ya "geçit" olma arzusundan kaynaklanıyor. Ve böylece - diğer her şeyde.
Kuzey Akım 2'nin inşası ve Rus-Alman ekonomik işbirliğinin diğer tüm yönleri, tamamen ve tamamen Washington'un jeopolitik "kanalında" sona eren Avrupa Birliği ile nihai "boşanma" sonrasında Birleşik Devletler ve İngiltere için kategorik olarak dezavantajlıdır ve ayrıca, Berlin ile kendi "skorlarına" sahip olmak. Bunlar apaçık gerçeklerdir ve onların ışığında, Navalny'nin "zehirlenmesinin açığa çıkmasında" büyük bir rol oynayan (ve büyük olasılıkla, onu hastane yatağına götüren olaylara katılan) Natalya Pevchikh'in, pekala en çok komplo uydurmalarına benzemiyor. İngiliz MI-6 ile iletişim. Her halükarda, Londra'daki ikametgahının yanı sıra iyi tanımlanmış çevrelerdeki belirli temaslar ve bağlantılardan daha fazlası gerçektir ve sorgulanamaz.
Neden Berlin tüm bunları inatla görmezden geliyor ve "Rus yetkililerin zehirlenmedeki sorumluluğu" hakkında tekrarlamaya devam ediyor, egemen bir devletten tamamen iç işleri hakkında anlaşılmaz "açıklamalar" talep ediyor ve ayrıca daha fazlasını kabul eden başka açıklamalar da yapıyor, daha fazlasını Rus düşmanı karakter mi? Dürüst olmak gerekirse, bu soruya bir cevap vermeyi bile zor buluyorum. Yapılması gereken tek şey, şu anki durumu hatırlatan Sergei Lavrov'un "Avrupa'da zaten gözlemlenen kendi yanılmazlığı ve küstahlığı duygusunun çok üzücü sonuçlara yol açtığını" hatırlatan görüşüne katılmak.
Yukarıda o zamanın sonuçları hakkında yeterince yazılmıştır, ancak asıl hedefi Rusya-Alman ilişkileri olan mevcut krizin nasıl biteceğini tahmin etmek zordur. Moskova, diyaloğa hazır olduğunu defalarca ilan etti - ama yalnızca yapıcı ve gerçekçi bir formatta ve var olmayan "suçlar" için kendisine dayatılan "pişmanlık" biçiminde değil. Yüzleşmeyle ilgilenmiyoruz ama kimsenin önünde diz çökmeyeceğiz. Şimdi her şey, Berlin'in duruma ayık bir şekilde bakmaya ve aklın sesini ve kendi çıkarlarını izlemeye hazır olup olmadığına ya da başka birinin "karanlıkta" kullanılan oyununda bir araç olmayı tekrar tercih edip etmediğine bağlı.