Kilise kızlarına dayanamadım.
"Nefret güçlü bir kelimedir," Pazar günkü çocukluk öğretmenimin uzak geçmişten gelen bir yankıyla beni uyaran sesini duyabiliyordum. Bu yüzden dayanamamaya başladım .
Ben de kiliseye giden biriydim. Her Pazar oradaydım, bu kızların koridorda sıraya girerken kuğularını seyrediyordum, diğer üniversite öğrencilerini, halkı onurlandıran yarışmacı kraliçeleri gibi selamlıyordum.
En azından ben öyle gördüm.
Yurtlara onlarla bir kez yürüdüm - belki de her şey o nemli İskoç gecesinde, sohbetin her birimizin geldiği yere dönmesiyle başladı. Birleşik Krallık'taki memleketlerine birer birer isim verdiler, soru sorulmadı.
Ama konuşma sırası bende olduğunda ve onlara Hong Konglu olduğumu söylediğimde, içlerinden biri bana döndü ve şöyle dedi: "Hayır, ama sen neyden yapılmışsın?"
Bir yarış sorusu. Çok kötü ifade edilmiş bir yarış sorusu.
İçinde düşmanlık yoktu; sözleri cehaletin altını çizdiği bir zeka yanlışlığıydı. Ama yine de yerçekimiyle üzerime indiler - ben yabancıydım ve o bana bunu hissettirdi.
Ondan sonra, onların konumunun bir parçası olmaya hiç ilgi duymadım, ancak beni de istemiyor gibi göründükleri gerçeğini takıntı haline getirmeyi bırakamadım. Onlarla kilisede veya kampüste her karşılaştığımda, münhasırlıkları tarafından itildim, ama aynı zamanda büyülenmiştim.
Bir şekilde bu duygudan beslendim. Üniversite yıllarımın geri kalanında onlara dayanamamaya çok adadım .
İnsanların geçmişimi merak etmesi alışılmadık ya da yanlış değil. Kimlik, ırk ve kültürle her zaman karmaşık bir ilişkim oldu.
Karışık ırklıyım, Çinli / beyazım ve Hong Kong'da doğdum ve büyüdüm - ama pasaportum Kanadalı olduğumu söylüyor. Üniversite için İskoçya'ya taşındığımda kilise kızlarıyla tanıştım ve mezuniyetimden sonra birkaç yıl boyunca Amerika'da dolaştım. Yirmili yaşlarımın ortalarında pasaport ülkem Kanada'ya taşınmaya başladım, ancak burayı hala evim olarak görmüyorum.
Ve bu kısaltılmış versiyon.
Yol boyunca bir yerlerde, geçilmez bir taşa dönüştüm ve sonunda bazı duygusal yenilemeler yapma zamanının geldiğine karar verdim. Bu yüzden sosyal bilim araştırmacısı Karla McLaren'ın The Language of Emotions'ı okumaya başladım . Ortada, nefretle ilgili bölümle karşılaştım:
Nefret ortaya çıktığında, tetikte olan, içinizdeki bir parçanızdan gelen bir işarettir: İşte henüz yaşayamadığım şeyler. İşte yolumu tamamen kaybettiğim yer burası.
Kilise kızları yine aklımda belirdi. Birinin Doğu Asya'daki baş döndürücü bir turdan döndüğünü ve bölgeye yeni keşfettiği sevgisini ilan ettiğinin anısını kazmaya başladım. Hatta Facebook profiline Çinli bir takma ad bile eklemişti.
Bir kez daha ona dayanamadım. Kendimi orada bir misafir gibi hissetmekle her zaman mücadele ettiğimde evime hak iddia etmesine dayanamadım. İçimde keşfetmeye değer bir şey görmeden ya da ondan herhangi birisini görmeden doğduğum yeri romantikleştirmesine dayanamadım.
Her fırsatta benimkini ikinci kez tahmin ederken, hepsinin hayattaki yeri konusunda tam bir güvence varmış gibi görünmesine dayanamıyordum.
İlk kez bunu gerçekten kabul ettim: Onlardan nefret ediyordum.
Ve onlardan nefret etmedim çünkü onların grubunda olmak istedim; Onlardan nefret ettim çünkü sahip olmadığım bir şey vardı: güvenli bir aidiyet duygusu.
Birinden nefret ettiğimizde, en aşağılık özellikleri üzerine eğitilmiş bir teleskopla çok uzakta, daha yüksek bir yerde durduğumuzu düşünürüz. Bizim gibi olmadıklarını söylüyoruz. Tüm eksiklikleri ve kusurlarıyla yanan bir şenlik ateşi yakıyoruz. İçimiz sıcak ve tüylü hissettiriyor.
Ama gerçekten daha yüksek bir yerde dursaydık, onları internette takip etmek ve onlardan söz etmek yerine onları hayatımızdan çıkarmış olurduk. Gerçek şu ki, benim o kızlarla olduğum gibi, tamamen bağlı ve takıntılıyız. Dişlerimizi içeri batırmaya ve mandallamaya yardım edemeyiz
Nefret, steroidlere bağlanma biçimidir.
2008 yılında yapılan bir nörobiyolojik çalışmada , deneklerin kişisel olarak nefret ettikleri birinin fotoğrafını izlerken beyinleri tarandı. Nefretle aydınlanan beyin bölgeleri putamen ve insulaydı - romantik aşkta harekete geçenlerin aynısı.
Nefreti çarpık bir hayranlık biçimi olarak düşündüğümüzde her şey anlam kazanmaya başlar. Aynı takıntılı bağlanma madalyonunun sadece iki yüzü, her biri kimliğimizin bir başkası üzerine canlandırılmış bir yansıması.
Örneğin, her zaman ünlüleri yansıtırız. İçimizde bastırdığımız güçlere sahip olduklarında, onları putlaştırırız; ama kendimizde reddettiğimiz nitelikleri yaşadıklarında onları kınıyoruz.
Bütün bu bastırılmış nitelikler bizim gölgemizde tutulur.
Dürtülerimizi bastırdığımızda, duygularımızı uyuşturduğumuzda, utanç verici davranışlarımızı gömdüğümüzde ya da hayallerimizi öldürdüğümüzde, gerçekten ölmezler. Gölgemize itiliyorlar: ruhumuzun büyük ölçüde bilinçsiz bir parçası. Her türlü nedenden ötürü işler orada biter. Sosyal şartlanma, ebeveyn ideolojisi, dini bağlamlar, kültürel değerler.
Doğası gereği kötü değil, ama çok güçlü; McLaren bunu şu şekilde ifade ediyor:
Gölge, büyük bir güç içeriyor, sadece çoğumuzun içinde sıkışıp kaldığımız için değil, içimizdeki şeyi inkar etmek muazzam çaba gerektirdiği için. Bastırdığımız ve görmezden geldiğimiz şey tehlikeli hale gelir - materyal kendi başına tehlikeli olduğu için değil , onu bilincimizden çıkarmak için çok büyük acılar çektiğimiz için.
Bize gölgemize itilen olumsuz şeyleri hatırlatan insanlar ortaya çıktığında, koşullar nefret için olgunlaşır. Sadece bir yanlış adım atıyor ve tüm eksiklikleri için onları karalamaya hazırız. Ve bu eksiklikler - yanlış adım değil - biz gerçekten önemsiyoruz.
Muhtemelen sizi görünce sinirlendiren birini düşünebilirsiniz. Tek yapmaları gereken yolunuza sapmaktır ve şenlik ateşi canlanarak yanacak bir şey arar. Ama sahip oldukları tüm aşağılık nitelikleri bir liste halinde verirseniz, elde ettiğiniz şey kötülüğün bir resmi değildir; bu, kendinizde sürgün ettiğiniz her şeyin bir yansımasıdır.
Kilise kızlarının ilk yanlış adımı, ırk, kültür ve kimliği çevreleyen güvensizliklerime ışık tutmak olabilirdi. Ama beni gerçekten etkileyen tek bir olay değildi.
Hayatım boyunca, "uyan" bir tür kimliğe ulaşma çabasıyla hem beyazlığımı hem de Çinliliğimi reddetmek arasında gidip geldim ve birdenbire burada, sorgulamaya hiç ihtiyaç duymayan beyaz, birinci sınıf bir grup insan ortaya çıktı. toplumun üst kademelerindeki yerleri - veya bu konuda herhangi bir yer. Sosyal dokularının arka planına karşı özür dilemeyen bir güven ve rahatlığın portresiydi.
En azından ben öyle anladım. Nefretim, daha şefkatli düşünce süreçlerimi geçersiz kılmasaydı, herkesin güvensizliklerle ve dünyadaki önemi ve yeri hakkında sorularla dolu olduğunu kabul edebilirdim.
Gölgelerimizi insanlara yansıtıyoruz çünkü iyi hissettiriyor. Çünkü o zaman kendi içimizde sahip olamadığımız her şeyin yüküyle uğraşmak zorunda kalmayız.
Ancak hem nefret hem de hayranlık öznelerini değersizleştirir. İkisi de gerçekte ne olduklarını kabul etmekte başarısız olurlar: insan.
Kusurlu ve yanılabilir - ve yine de eşit derecede değerlidir.
Nefret duygusuna temel düzeyde yanlış ve kabul edilemez olarak yanıt vermeye koşullanmış durumdayız. “Nefret güçlü bir kelimedir” büyürken her zaman duyduğum bir cümle - evet, özellikle Pazar okulu öğretmenim tarafından. Ancak bu tutum dini bir sorun değildir; bu evrensel bir sorundur.
Nefret, kendimizde reddettiğimiz her şey gibi, sadece yeraltına itilir çünkü sosyal olarak çok kabul edilemez. Ama gitmiyor. Benzer gölgelere sahip bir grup insan bir araya gelirse, nefret diğer insan gruplarına karşı sistematik bir önyargıya dönüşebilir. Ve nefret bu yürürlüğe girmesi - Bu seksizm, ırkçılık, homofobi ve bağnazlık formun tüm formları nasıl olduğunu açıkça yanlış.
Ama nefretimizle oturup ilk etapta nereden geldiğini öğrenebilirsek, onu bir haberci olarak tanıyabiliriz - tıpkı diğer herhangi bir duygu gibi - bize bir şeyin zarar gördüğünü, kaybolduğunu veya ruhumuzun derinliklerinde çözülmediğini söyler. Keşfetmeye açıksak, reddettiğimiz kısımlarımızı geri almamıza, kendimizi daha bütünsel olarak kabul etmemize ve başkalarındaki insanlığı tam anlamıyla onurlandırmamıza yardımcı olabilir.
Uyum sağlama misyonumda, kimliğime ve aidiyetime kendimi hiçbir zaman doğuştan bütün olarak kabul etmediğim bir bulmaca gibi ele almak için çok uzun zaman harcadım. Brené Brown'ın dediği gibi, değerlilik için çabalıyordum, kendime olan saygımı başkalarına ne kadar iyi anlamlandırabileceğime ve bunun için beni ne kadar kabul edeceklerine bağlıyordum.
Kimlikle mücadelem bitmedi; bunlar büyük olasılıkla ömür boyu benimle olacak. Ama artık anatomilerinin daha fazla farkına vardığıma göre, gri alanlarda daha büyük bir huzurla durabilir ve her dünyaya ayak basabilirim. Alanını işgal eden hem ve ne . Sorularla yaşayabilir, kendimi reddetmek yerine kendime şefkat sunabilir ve diğer insanları tam insanlıkları içinde kabul edebilirim.
Nefret, karanlık ve zor bir duygudur - ancak dalmaya istekli olan herkese hediyeler sunar.
Gerçek gölge çalışması süreci boyunca kimseye rehberlik edecek nitelikte değilim, ancak başlamak için iyi bir kaynak Robert Bly'nin İnsan Gölgesi Üzerine Küçük Bir Kitap .
Bugün demokrasi, özgürlük ve eşitlik insanları kandıran sözlerdir. Hiçbir millet böyle fikirlerle ilerleyemez.