Yaz hüzün getirdi bu kez.
O kadar ısrarla çağırmıştı ki, sonunda planladığımdan bir gün
önce yola çıkmaya karar vermiştim.
" Çık gel artık evladım." demişti.
"Seni bekliyorum denize gitmek için."
Gittiğimin ertesi sabahı, daha saat sabah sekizde dikildi odamın
kapısında, giyinmiş, elinde plaj çantasıyla.
"Hadi geç kalmayalım, birazdan sıcak basar." dedi.
Zor bekledi bir bardak su içmemi.
Koşa koşa, neşeyle, coşkuyla gittik plaja, O önde, Alper ve ben
arkada.
Yetişmekte zorlandık 83 lük delikanlıya.
Çok seviyordu denizi ve yüzmeyi...
Bu sefer bırakmadı deniz O'nu...
Yüzerken kalp krizi geçirdi. Ve buna bağlı boğulma.
Çok üzgünüm.
Beni sevdiğini biliyordum.
Ama o son dakikalarına tanıklık etmem için dokuz saatlik yoldan
ısrarla çağıracak kadar çok sevdiğini bilmiyordum.
Ölümüyle yaşadığım büyük acı bir yana, o kabus gibi son
anları nasıl unutacağımı da bilemiyorum.
Ailemizin koca çınarı; bilgi birikimi, eğitim ve kültürüyle çevresini
aydınlatan, sohbetine doyamadığım, azmi, enerjisi, yaşam tarzı,
hayata bakış açısıyla çevresine örnek olan Ankara Barosu
Avukatlarından Sevgili Dayıcığım M. Esat Ulusoy'u kaybettik.
Mekanın cennet olsun, rahat uyu