Eddie Coghlan / Unsplash
Uyanan Düşlerin Yaşayan DeniziRichard Flanagan'ın sekizinci romanı, Doğu Avustralya'nın gökyüzünü haftalarca karartan ve Byron Körfezi'nden Kanguru Adası'na kadar uzanan ormanları kavuran 2019-2020 orman yangını sezonunun gölgesinden ortaya çıkması beklenen bir dizi romandan biri.
Kıtanın geniş alanlarının yuvarlanan bir yanması, gökyüzünün kendisi, tekinsiz pembe diskli güneşten alev almış gibiydi. dumanla boğulmuş Sidney Kasım ve Aralık'ta kıyamet sahnelerine Yılbaşı Gecesi Mallacoota.
Flanagan'ın romanında gezegenin ekosistemlerinin çöküşü arka planda gerçekleşir. Hikayenin kendisi esas olarak kıyaslandığında önemsiz olması gereken bir şeyle meşgul: 87 yaşındaki Francie'nin bir Hobart hastanesinde ölmesi.
Francie'nin üç çocuğu durumun taleplerini karşılamak için bir araya geldi. Anna ve Terzo, Tazmanya'yı anakarada yüksek uçuş kariyerleri için uzun süre geride bırakırken (ya da öyle düşündüler), Tommy kaldı. Tommy başarısız bir sanatçıdır ve bir Marist erkek okulunda dördüncü bir çocuk olan Ronnie'nin intihar ederek öldüğü zaman ortaya çıkan kekemeyle konuşuyor.
Roman esas olarak Anna'yı takip ediyor. Sidney'de yaşayan başarılı bir mimar, annelerinin sağlığı kötüye gidince Tommy'nin Tazmanya'ya dönme çağrısına gönülsüzce cevap verir. Roman, Anna'nın artık o yerde olmadığına kendini ikna etmek için ortaya koyduğu her şeyin yıkılışının izini sürüyor.
Hangi mekan? Tazmanya değil, aile hayatının görünmez, travmatik merkezi - tüm başarısızlıklar, kaçışlar, kirli tavizler, her Noel'de şaşırtıcı bir kesinlikle yeniden ortaya çıkmak için halının altına süpürüldü.
Veya bir ebeveyn öldüğünde.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bir anneyi kaybetmek; bir dünyayı kaybetmek
Halefiyet, yaşlanan patronu Logan Roy ile gevşek Murdoch hanedanına dayalı, gerçekten söz konusu bir medya imparatorluğuna bağlı değildir. Onun kalbi, çocuklaştırılmış çocukların kardeş rekabetini yönlendiren hayali onay oyununu kazanmaya çalışırken avantaj elde etmek için savaşırken yaptıkları tawdry entrikalarıdır.
In Uyanan Düşlerin Yaşayan Denizi yavaş, dağınık ve düzensiz bir şekilde dünyadan dışarı çıkan bir patrik olmaktan çok bir anaerkildir. Yine de, Logan Roy bir canavar ve Francie bir aziz olsa da, yetişkin çocuklardaki etki tamamen aynıdır.
Flanagan'ın hikayesinin parlaklığı ve bu romanın derin gücü, dünyanın sonunun tanıklığımızda yatıyor. Francie'nin ölümü, Anna, Terzo ve Tommy'yi kendi amansız tekilliğine çeken ailede bir kara delik açar.
Bu ailenin küçük dünyası çökerken aynı zamanda dünyanın kendisi de kendi son zamanlarında. Gökten kül yağar ve birbiri ardına ekolojik felaketler Anna'nın sosyal medya akışını kesintiye uğratır. Bu birleşim, adı verilen yeni bir biçim sunar. acınası yanılgıiç duygularımızın ve ruh hallerimizin dünyasını doğal dünyaya yansıtırız.
Somurtkan bir gökyüzü, parlak bir sabah, cenazeli bir orman - içimizdeki bazı temel animizm, dünyayı duygularımızın sondaj tahtası olarak alır. Bu bir semptomdur Anthropocene bu yakınlıklar gezegensel hale geldi.
Flanagan'ın romanı ekolojik bir roman mı? Seçme lüksü artık neredeyse yok oldu.
Artık aklımızı ciğerlerimize zorlayan ve her kıyımızı yıkayan bir ekolojiye çevirmek zorunda değiliz. Romanın bir alegori boyutu var, ancak hangi yönde aktığı artık net değil.
Eksik parçalarımız
Zavallı yanılgının, insanların ruhsal ihtiyaçlarına doğal dünyada teselli edici bir ayna sunarak hizmet ettiği düşünülüyordu, ama ya bunun gerçek amacı öznel sefaletimizi etik çevresel eyleme dönüştürmekse?
Kuşkusuz, can çekişen Francie, ölmekte olan bir anne doğasının simgesi gibi görünüyor. Çocuklarının onu hayatta tutmak için harcadıkları her zamankinden daha fazla çaba, şu ya da bu felaketi önlemek için çaresiz arka koruma eylemlerini çağrıştırıyor.
Ancak romanın en ikna edici oyunu, sempatinin yeniden konuşlandırılmasına dayanmıyor. Düzenli aralıklarla, Anna bir vücut parçasının eksik olduğunu fark eder. Kayıp bir parmakla başlar. Daha sonra dizini, sonra göğsünü, gözünü. Diğerleri de vücut parçalarını kaybetmeye başlar.
Bu "kaybolmalar", bilindiği gibi, tamamen ağrısızdır ve neredeyse fark edilmeden gider. Bize söylendiğine göre, sanki sadece photoshopla çekilmişler gibi.
Tekinsiz olan kısım, uzuv kaybı değil, fenomenin önemsiz hale gelmesidir. Yok olma böyle hissettiriyor. Bir zamanlar orada olan bir şey gitti. Kısaca kafamız karıştı ama sonra resmi yeniden birleştirip devam ediyoruz.
Yazar Hakkında
Tony Hughes-d'Aeth, Profesör, Batı Avustralya Üniversitesi