Amerika'nın çoğunda olduğu gibi, bir hafta geçirdim. Va, Charlottesville, bir hafta süren tartışmalara, tartışmalara ve tartışmalara, başkanlığımızın cehaleti ve Amerika'daki gerçek sorunların cesaretlendirilmesi üzerine yoğunlaşırken, Amerika'nın yarış sorunu hakkında yorucu, boşa giderek nihai olarak hayal kırıklığı yaratan argümanlar yaşadım. Kendi evimde annemle birlikte.
Görüyor musun, annem (ve teyzesi), büyükbabalarından üçüyle vakit geçirmek için Michigan'dan bir hafta beni ziyarete geldi. Tam açıklama: Annem Donald Trump'a oy verdi. O da beyaz. Ve o ve onun (beyaz) kocası Ulusal Silah Birliği'ne üye, kendi küçük iki işletmesi var - bir silah dükkanı da dahil - ve aslında Obamacare tarafından berbattı. Kısacası, annem muhtemelen tipik beyaz bir Midwesterner'in kağıda benzediğini gösteriyor.
Ama o değil. O bir göçmen. 1970'de Fransa'dan Birleşik Devletler'e taşındıktan sonra 13 yaşında olduğuna inanıyordu. Ailem yeni fırsatlar arayışında Fransa'dan göç etti ve Mich. Michigan eyaletinde oturmaya başlamadan önce Michigan, Ann Arbor'daki çeşitli şehirlerde yaşayan Washtenaw County, Mich'da indi (My-lin olarak telaffuz edildi). Annem Amerika'ya geldiğinde çok az İngilizce biliyordu. 18 yaşındayken Birleşik Devletler Ordusu'na katıldı ve Panama Kanal Bölgesi'nde ikamet ederken Alabama'lı bir siyah Amerikalı babamla tanıştı.
Bu birlik, iki çocuk doğdu-ben ve Michigan Üniversitesi Tıp Merkezi'nde doğan küçük kız kardeşim. Biracialız, fakat biz siyahız. Hayat gerçekleştiğinden, ilk yıllarımızı annemle geçirdik, ancak 6 yaşındayken (ablam 3 yaşındayken) babamızın bulunduğu Frankfurt, Almanya'da yaşamak üzere gönderildi. Liseden mezun olduğumdan 6 yaşıma kadar babamla birlikte yaşıyordum ve çoğunlukla yazları Michigan'da annemi ziyarete harcadım.
Irk kimliğiyle hiç mücadele etmedim. Ben gençken, babam açıkça bana annem beyaz iken değildim diyordum. Siyah bir ailede, dünyada siyah bir adam olmaya hazır olduğumdan emin olma konusunda çok güçlü hissettim siyah bir adam tarafından büyüdüm. Atlanta'daki Morehouse College'a katıldıktan sonra lisansüstü okul, iş ve aile hayatı için Washington DC'ye taşındım. Oldukça siyah bir varlık yaşamış olduğumu söylemek, bir azımsamadır. Lisansüstü okulda bile, Morehouse ve Spelman College'tan bir grup arkadaşım aynı anda DC'ye taşındı, bu yüzden sosyal çevrem kuruldu.
DC'deki ilk yıllarımda, annem ve ben sık sık ırk ilişkilerini tartışıyorduk. Büyük bir ţekilde biliyordu en kara sanki ben hissettim ve kendimi rahatsýz ettim, hmm, beyaz yarýmýmý ve varsayýlan olarak onu kabul ettim. Bu doğru değildi. Arka planımla ilgili herhangi bir konuşmada, kim olduğumu ve nereden geldim olduğunu her zaman kabul ederdim ama gerçek şu ki, nadiren ortaya çıktı. Benimle tanışan insanların çoğu benim açık tenli bir kara adam olduğunu varsaydı.
Zamanla, görüş ve politikalarının doğru eğilmeye başladığını fark ettim. Ya da en azından söylemi öyle geldi. Toplumdaki adaletsizliklerde öfkemi sıklıkla sorgular. Beni rahatsız eden olaylar pek de öyle değil, Amerika'nın bir kurum olarak hatalı olduğunu düşündüm. Kötü seçimler yapan kötü elmaların var olduğuna inanmayı tercih etti. Sorunlarım izole edildi, sistematik değildi.
Durumumu nasıl sunmuş olsaydım, o her zaman olduğu gibi kötü olmadığımı ve her şeyin ırk ile ilgili olmadığını savunmanın bir yolunu bulmuştu. Bu konuşmalar hep beni hayal kırıklığına uğrattı, çünkü haberi kimin izlediğini anlayamadım ve sonra kendi vücut ve tenlerinin kendi deneyimleriyle tutkuyla konuştuğunu duydum, bu kadar inançtan şüphelendim.
Dürüst olursam, ilişkilerinin o zaman çocuklarının yaşamı hakkında perspektif eksikliği olarak gördüğümden dolayı çok yavaş bir erozyona uğradı. Belki bizim gerçeğimiz günlük olarak değil, gerçekliğimizi reddetmek, hatta pasif olsa da, devenin sırtını kıran saman olacaktı.
Donald Trump olay yerine geldiğinden beri, annemin onun için oy vereceğini biliyordum. Ancak bu, Trump yüzünden değildi; Annem Hillary Clinton'dan hated . Ve bu e-postalarla ya da cehennemle ilgili değil, maddi bir şey değildir; Annem onun için anlamadığı kişisel bir nefrete sahiptir. Dolayısıyla, Trump için oy kullanması şaşırtıcı veya beklenmedik değildi. Ama o benim annem, bu yüzden onu sevmek zorundayım. Ayrıca, yine, onun için Trump değildi. Onu asla savundu ya da onun bu büyük cumhurbaşkanı olacağına inandığını söyledi; O sadece Hillary Clinton fikrini karışık olamazdı.
Bir yerlerde bir şey değişti. Seçimden kısa bir süre sonra, ablam ve ben Şükran Günü tatili için Michigan'a gitmeyi planlıyorduk. Bu ziyaret, annem akşam yemeğiyle üvey babamın evinin evine gitmeye karar verdiğinde, Trump için oy verdiğini bildiğim bir aile olduğuna karar verinceye kadar raylardan çıktı.
Seçimden hemen sonra yapıldı; Tüm konuşmanın siyaset ve özellikle Trump tarafından yönetilemeyeceği hiçbir şekilde yoktu. Ona, gitmek istemediğimi söyledim çünkü sessizce oturamadım ya da hem cahil hem de cahil bir karar çıkardığını düşündüğüm insanlarla etkileşime girmem, kendi hayatımı tehlikeye atmıştı. Annem mantıksız olduğumu hissetti ancak rahatladı ve biz Şükran Günü'nü evinde geçirdik. Tek bir argümana ya da politikayla ilgili tartışmalı bir tartışmaya girmeyi başardık, ancak bebeğin formülünü almak için iki saatlik bir süre dışarıda kaldıklarında kız kardeşimle başardı.
Fakat günümüzde kız kardeşimle Michigan'tan ayrılıyorduk, annemizin sahip olduğu restoranda durduk, kasaba polis memurlarından birisi uğramıştı. Onunla buluşmamı istedi, böylece belki de polisle ilgili ayarımı değiştireceğim (bir standart meselem var, kara adam küçümsüyorum ve polise güvensizim). Polis memuruna, onun gibi polislerin işini yapmasını zorlaştıran çeşitli grupların (Black Lives Matter aktivistleri olduğunu hayal edebildiğim) ima etmeyi başardı. Bana bir göz atıp, o kara madenini, "Her iki tarafta da hepimiz için zorlaşan çok şey oluyor" diyerek bıraktı ve sonra ayrıldı. Bunun için minnettarım, dürüst. Öte yandan annemin söylediklerine inanamadım. Ancak bir saatten az bir sürede ayrılıyordum ve herhangi bir tartışmaya girmek gibi hissetmedim. Üstelik, gelmek için daha fazla argüman olduğunu biliyordum.
Charlottesville kargaşa patlamadan önceki Pazartesi günü, annem ve teyzem ziyarete geldi. Her zamanki gibi, annem ve ben Trump için verdiği destek konusunda küçük anlaşmazlıklar yaşadık, ancak bu sefer tartışmalarımızdan farklı bir şey fark ettik: Onun için savundu. Clinton'dan nefret etmek değildi; O aslında Trump'ı ve onun ne söylemiş olduğunu liked .
"Ona öyle anlatıyor," dedi Trump taraftarlarının ortak bir sözünü yineleyerek. O gün anneme, çok basit bir dille neden tehlikeli olduğunu, neden Siyah Hayat Maddesi'nin var olduğunu (neden BLM'ye ilişkin görüşümü sorduktan sonra) ve neden polisi bir kurum olarak sorunlu gördüğümü açıkladım. Bu, ABD Holokost Anıtı Müzesi'ne giderken yaşanmıştı.
Buradan onu Mall'a götürdüm. Daha önce hiç DC'ye gitmemiş olan teyzem "DC hediyelik eşyaları" almak istedi. Annem parlak bir "Make America Great Again" tişörtünü de içeren bazı Trump malzemelerini almak istiyordu. Kendisi ve kocası için bir tane satın aldı.
Evde haberi izledik ve Beyaz Saray'ın yanından uçan şişirilebilir tavuk hakkında bir haber oldu. Annem bunun Trump'a saygısızlık ettiğini ve görüşlerini bana seslendiğini hissetti. Belirsiz bir ifadeyle, beni, toplumu ve her iki sözde, eylemde ve politikada teşebbüs edebileceği diğer herhangi bir topluluğu dehşete düşürdüğü için saygısız davranıp umursamadığımı bilmesine izin verdim. Annem bana kızdı ve yüksek sesle bir insan gibi saygıma layık olduğunu ve şimdiye kadar en saygısız başkan olduğunu ifade etti.
Çeşitli toplulukları saygıyla saygı duyduğu zamanlarla ilgili gerçeği gözden kaçırdım ve Başkan Barack Obama'nın yayınlar ve düzenli Joes tarafından görev sırasında ne kadar kötü muamele gördüğüne dikkat çektim.
Bana söylediklerimin hiçbirinin farkında olmadığını bildirdi. Görünüşe göre, Lansing, Mich'da seyrettiği iddia eden yerel ortaklık (ancak hepimiz Fox News'i izlediğini biliyoruz), Trump tarafından söylenen ya da yapılan hiçbir şeyi havaya çevirmez. Bağırarak bir maç çıktı. Saatlerce konuşmadık. Saat 11.00 civarında, sesim için özür diledim ve ona saygısızlık etmek istemeyeceğimi söyledi, ancak söylediğim her şeye inandığımı açıkça belirttim. O özrümü kabul etti ve insanların görüşlerini alma hakkına sahip olduğunu söyledi.
Ertesi gün, annem bütün kıçını gösterdi. Temelde kendi evimde Küf oldu. Annem o parlak-kırmızı "Make America Great Again" tişörtü giymeye karar verdi ve tişörtünü çıkardığı sırada onu yerlere götürmemi istedi, beni Trump'un seçimini desteklemek zorunda kalacak bir konuma getirdi. Yine, gururumu kenara koydum. Bu benim annem. O beni birthed .
Ancak bu, ilişkimiz asla tam olarak iyileşemeyeceğimizin farkına vardığım noktaya geldiğinde. Rockville, Mary'ye giden arabaya bindiğimizde, neden T-shirt'ü rahatsız ettiğimi sordu. Ona, gömleğini giymesiyle, hayatımı, torunları veya kızını umursamadığını gösterdi; Sonra tartıştık, yine saatlerce benimle konuşmayı reddetti.
Onu eve götürmemi istedi. Onu havaalanına götürmeyi teklif ettim.
Ertesi gün, cumartesi günü ayrılıyordu, bugün hepimiz bildiği gibi, beyaz üstüncüler Charlottesville'de miting düzenliyorlardı. Tartışmalar sırasında beyaz üstüncülüğün korkunç olduğunu ve polisin korkunç bir iş çıkardığı konusunda anlaşmıştı - halen insanların bir şey söylemesini beklediklerini şikayet ederek Trump'u desteklemenin bir yolunu bulmayı başardı ve sonra kendisinden şikayet etti. Yeterince; Onun anlamı, temelde, bir mola alamadığıydı.
Onu havaalanına götürdüm, kucakladım, yanağından öptüm, "seni seviyorum" dedi ve sonra "Gerçekti" dedi.
Trump'ın beyaz üstüncülüğün ne kadar hızlı bir şekilde herkes tarafından yapıldığıyla karşılaştırıldığında ne kadar yavaş olduğunu CNN hakkında bir makale okudum. Annemin ideolojisinin ne kadar korkunç olduğunu anlamamı sağladı. Bu, onun fikrinin zararlı ve tehlikeli olmasına rağmen, hiçbir gerçektir. Bu noktada artık anlaşamadığıma karar verdim. Bunu Facebook'ta yazdım:
Geçen hafta bana kanıtladı, kesin kesin olarak, korktuğum fakat umduğum bir şey doğru değildi: kan kesinlikle tehlikeli siyasi ve ırksal ideolojiden daha kalın değil. Kimin yaptığınıza ve çevrenizdeki insanlar hakkında ne düşündüğünüze ilişkin her şeyi bir kere desteklediğiniz ya da yapmadığınız konusunda söylüyorum.
Sevdiğiniz biri, kanınızı paylaştığınız kişilerin, ailemin, çocuklarımın, topluluğun ve sonuçta yaşam, özgürlük ve özgürlüğüm hakkıyla açıkça antagonistik ve cahil oldukları zaman zor bir yolda öğrendim Mutluluğun peşinde.
Hayatımdaki insanlar için, kim oldukları ne olursa olsun, yerim yok. Seçimler sonuçlarla gelir. İlerlemeye karşı durmayı, cehalet, açıkça destekleme ve nefreti bana doğru yönlendirmeyi seçtiğinizde, özgürlüğünüzü salıvermek için [seçiniz].
Berbat. Hayal kırıklığı yaratıyor. Ve birkaç gündür bu konuda ileri geri kafayı taktım. Ancak gerçek şu ki, benim ikilemimin diğer ucundaki kişi, ben olsam da benim kadar çok şey düşünmüyor. Düşündükleri tek şey kendi hisleridir, her zamanki gibi. Burada kazananlar yok, ancak göze alabileceğim çok fazla kayıp var.
Herkesin görüşlerine hakkı vardır. Herkesin paylaşmasını [ve] onlara karar vermeye karar verdikten sonra ELSE'nin onlara buna göre cevap verme hakkı vardır.
Oturup, bir insana aktif olarak katılıp -ama benimle, hikayemle ya da yaşadığım şeyle ilgilenmiyorsa, kanı vücudumdan akan annem olsa bile- oturamam. Kendisi gibi insanları kendisine yerleştirdiği pozisyon nedeniyle kendi kişisel özgürlüklerim üzerinde büyük bir hasar meydana getiren, bağnaz, tehlikeli bir adam için kendi değerlendirmelerini geçemezse, o zaman ne yapacağımı bilmiyorum Sahip olabileceği yeri, makul bir şekilde, hayatımda. Bu üzücü. Hayal kırıklığı yaratıyor. Bu benim annem.
Kan, özgürlükten daha kalın değildir ve güvenlikten daha kalın değildir. Bazen kan sadece kan, kan. Annemin beni sevdiğini biliyorum; Ben onun oğluyum. Ancak, dürüst olmak gerekirse, annemin bunun ne anlama geldiğini umursadığını sanmıyorum.
İmtiyaz gerçek. Beyaz ayrıcalık gerçek. Ortaya çıkıyor, kan bile koz yapabilir. Bu gerçek serttir. Ama gerçek.
Gerçekliğime hoş geldiniz.