Türkiye siyasetinde kasetler fırtınası yaşanıyor.
Birileri, gizlice insanların evlerine, ofislerine, belki garsoniyerlerine sızıp kamera yerleştiriyor, onların sevişmelerini çekiyor sonra da siyaset açısından en uygun zamanda bu kasetleri yayınlıyor.
Bizde politika hiçbir zaman üst düzey bir iş olmadı ama bu derece sefilleşip iğrençleştiğine de pek tanık olmadık.
Deniz Baykalın kasetleri alçakça servis edildiğinde Başbakan Erdoğan, kendisine pek yakışan şövalyece bir yaklaşımla Biz bunu siyasette kullanmayacağız demişti.
Ama seçim yaklaşınca bu konudaki tavrını değiştirdi.
Ve, yeni bir özel hayat tarifi koydu ortaya.
Dedi ki, O kasetler özel hayata ait değil.
Niye değil?
Çünkü o kasetler eşiyle ilişkisini göstermiyor, eşinden başkasıyla ilişkisini gösteriyor. Bu nedenle onlar özel değil, geneldir.
Bu sözlerin benim anladığım tercümesi şu:
Eşinden başkasıyla sevişen politikacıların gizlice kasetleri çekilip yayınlanabilir, bu, onların özel hayatına saldırı olmaz.
Başbakana göre özel hayat sadece insanların eşleriyle olan hayatlarıdır.
Bu anlayış, ahlakı korumak adına ahlakı çökertmek anlamına gelir.
Eğer, eşinden başkasıyla birlikte olanın ahlakını kürsülerde sorgulayıp da, o insanın sevişmelerini gizlice kasetlere kayıt edenlerin ahlakını sorgulamazsan şantajı meşrulaştırırsın.
Ben size bir soru sorayım.
Bir arkadaş seçmek zorunda kalsanız, karısından başka bir kadınla olan bir adamı mı yoksa o adamın kasetlerini gizlice çekeni mi seçersiniz?
Birlikte bir savaşa girmek zorunda kalsanız hangisini mevzide yanınızda görmek istersiniz?
Hangisine güvenirsiniz?
İkisine de güvenmeyeceğinizi söyleyebilirsiniz.
Ama bu iki insanı aynı ahlak kategorisine sokmanın ahlaki değerini de sorgulamak zorundasınız.
Ben hemen akla gelen bir örnek vereyim.
Bill Clinton, eşinden başka bir kadınla oldu.
Sizin ahlaki ölçülerinize göre Clintonla gizlice kaset çeken adam aynı kategoride mi?
Bence değil.
Benim için gizli kaset çekenlerden, şantajcılardan daha aşağılık biri zor bulunur.
Clintonınki bir zaaftır, sadece kendisine ve eşine ait bir sorundur, eşinden başkasını da üzmez.
Kaseti çekenin, bunu yayanın yaptığı ise zaaf değil düpedüz suçtur ve belli bir çıkar sağlamak amacıyla yapılmıştır.
Zaaflarla suçları aynı kategoriye sokmak sadece ahlaki açıdan değil hukuki açıdan da sorun yaratır.
Şantajcılığa prim vermek anlamına gelir.
Ben Başbakan Erdoğanın Baykalın kaseti çıktığında benimsediği delikanlıca tutumu çok beğenmiştim.
Bence ona yakışanı da oydu.
Bugün tavrı ise doğrusu ona çok yakışmıyor.
Erdoğan sık sık eline, beline, diline sahip olmaktan söz edip beline sahip olamayanları kürsülerden kınıyor.
Peki, elalemin beline sahip olamamasını bir siyasi dedikodu malzemesi haline getirmek, diline sahip olmak mı?
Diline sahip ol dendiğinde, başkasının dedikodusunu yapma denmiş olmuyor mu?
Yeryüzünde dinî ya da ladinî hangi ahlak, gizlice kaset çeken bir şantajcıyı hoşgörebilir, hangi ahlak başkalarının zaaflarından çıkar sağlamayı onaylayabilir?
Bakın Fransanın eski başkanlarından Mitterrandın gayrımeşru bir çocuğu vardı, gazeteciler de, politikacılar da biliyordu.
Kimse bunu siyasette kullanmadı.
Bu davranış, ahlaklı ve soylu bir davranış değil mi?
Bizim siyasilerimiz Fransız siyasileri kadar dillerine sahip olamıyor mu?
Onlar kadar soylu davranamıyor mu?
İnsanların zaafları olabilir, bunu hoşgörmeyebilirsiniz ama bu zaaflardan çıkar sağlamak, o zaaflardan bile çirkin gelmiyor mu size?
Doğrusu bana çok çirkin gözüküyor.
Erdoğanın kendisine yakışan o delikanlı ve soylu tavra geri dönmesini, zaaflardan çıkar sağlamak yerine, şantajcıları kınamasını dilerim.
Biliyorum kazanmak çok önemli...
Ama kazanmaktan daha önemli şeyler de var ve bazen kazanırken kaybeder insan.