“1942 yılında II. Dünya Savaşı sırasında İsmet Paşa’nın Ortadoğu başkentlerine diplomasi için gönderdiği Feridun Cemal Erkin, Amman’da Kral I. Abdullah tarafından kabul ediliyor. Kral I. Abdullah’ın, babası Şerif Hüseyin’in vicdan azabı ile ilgili aktardığı anı, Erkin’in “Dışişleri’nde 34 Yıl” adlı kitabında şöyle anlatılıyor:
“Babam çok ıstırap çekti. Bir gün saray bandosu bahçede konser veriyor. Hava sıcak, pencereler açıktı. Bir ara bando hepimizin bildiği İzmir marşını çalmaya başladı. Babamın birçok eski hatıralarının canlanmasını önlemek için pencereyi kapattım…”
Pencerenin açılmasını isteyen Şerif Hüseyin diyor ki:
“Evlat, neden o pencereyi kapatıyorsun? İzmir marşının eski günleri bana hatırlatmaması için değil mi? Ben velinimetine ihanet etmiş âsi bir kulum, günahım büyüktür. Kral olacağımı sandım, Tanrı beni sürgünlüğe düşürdü, hasta oldum, buraya sığındım…”
Ve son söz; Allah Devletimizi, milletimizi ve bizleri her türlü ihanet edenlerden, vefasızlardan, nankörlerden ve onların şerrinden korusun ve onlara fırsat vermesin.