Sametin kız fikrine bu kadar adapte olduğunu bilmeden, rapor almak için gittiğim doktorun "bu bebeğin cinsiyeti yüzde yüz kız" demesinin akşamı Samet'e dudaklarımı oynatarak ama sesimi çıkarmamaya çabalayarak "ben hala erkek hissediyorum, acaba ben erkek bebek mi istiyorum" dedim. (sesli konuşmuyorum çünkü artık duymaya başlayan çocuğumun psikolojisini düşünen bi deliyim). Kendi doktoruma gitmeden birkaç gün önce de Büşra'ya "biri yüzde 60, biri yüzde 100 kız dese de, ben hala erkek hissediyorum, sanki haftasonu bana doktor erkek diyecekmiş gibi" dedim.
Ve evet. Erkek!
Uzun uzun;
doktorun erkek dediği anda suratlarımızın aldığı şekli,
doktorun bizi şoktan çıkarmak için "pipi"nin görüntüsünü çıktı olarak elimize tutuşturmasını,
2 hafta boyunca fikre alışmaya çalışmamızı,
gidip yüzde yüz kız diyen doktora hesap soran halimi (zira dünyalar kadar kıyafet aldım yüzde yüzü duyunca),
pembeleri geri verip yerine maviler alırken "sanki benim çocuğumu elimden almışlar da yerine başka çocuk vermişler" gibi hissetmemi,
sametin mağazalardan "erkeklere hiç güzel şeyler yok hep güzel şeyler kızlara" diyerek kaçmalarını,
aslında kız fikrine ne çabuk adapte olmuşum diye şaşırmamı,
o kısacık sürede kızımızı evlendirirken ne kadar üzüleceğimizi bile hayal etmiş olduğumu,
tüm bunlara rağmen bir oğlum olacağı için yine de mutlu olduğumu,
anlatmak isterdim. Ama kısa keseyim aydın havası olsun.
Evet bir erkek bebekmiş bizimki. Lal tanesi değilmiş.