Çocukluğumda okuduğum, beni ağlatmayı başarabilen ender kitaplardan birini tekrar okuyorum şuan. Okuma Şenliği etkinliğinin "Esas mesleği yazarlık olmayan bir kişinin yazdığı bir kitabı okuyanlara" kategorisi için seçtiğim bu kitabı çok farklı bir sebeple okumak istedim aslında .
Şu sıralar Üniversite bitiren ve sudan çıkmış balığa dönen, geçici işsizlerden biri olarak ruh halim oldukça karışık. Her saniye bir şeylere karar verip, umutsuzlukla vazgeçme halindeyim ve bazen farkında olmadan isyankarlaşıyorum. Niye ve neden sorularıyla psikolojimi kendi kendime bozduğumu fark ediyorum. Tabii düşünmeden durmak, kısa süreli "sıkma canını" tesellileri pek de fayda etmiyor. "Kendinizin doktoru olun" sözüne güvenip, çivi çivi söker diyerek, aslında hayatta daha ağır şeyler olduğunu kendime hatırlatmak amacıyla okumaya başladım bu kitabı. "İyi geliyor mu?" derseniz, çocukluk arkadaşım (kitap dostum) Burçak'ı özlüyorum. Ama sebebime derman oluyor.
Kitap hakkındaki yorumum kısa bir zaman içerisinde geleceği için sadece Lösemi'den 16 yaşında hayatını yitirmiş Burçak'ın günlüklerinden oluştuğunu belirtmekle yetinip, Burçak'ın babasının sözleriyle bitiriyorum postumu.