Seni
seviyordum ve senin haberin yoktu.Saçlarını
izliyordum uzaktan,kulağının arkasına düşüşü ve burnun
herkesten başkaydı işte.Güldüğün zaman yukarıya
bakardın.Sen bilmiyordun,ben seni seviyordum. Kalbime
sığmıyordu aklım geçenler.Duvarlara,vitrinlere,kaldırımlara
çarpıyordu. Geri dönüyordu çoğalarak.
Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum herşeyi,herşeyi erteleyişim
oluyordun. Kalp ağrısı oluyordun,birlikte soluduğumuz sokak
isimleri oluyordun.Mevsimler değişiyordu ve büyüyorduk. Dönemeçler
geçiyor,köprüler göze alıyor ve bazen tekin olmayan suların üzerinden
atlıyorduk. Cesurduk...
Ufuk çizgisi maviydi,gün batımı hep turuncuydu ve kırmızıydı bütün
karanfiller.Ben seni seviyordum, bilmiyordun.
Sonra
herhangi biri oldun.Bütün sevinçlerim bittikten sonra
yağmurlar yağdı serin haziran akşamları. Sonra bir gün uzaktan gördüm
seni.Saçların bana inat,başın herşeye
meydan okuyarak.İşte yine aynı... Kalbimi acıttın,herzamanki gibi.Değiştik
sanıyordum.Ve sen yine bilmiyordun...