Bazı nedenlerden dolayı, basında, “Donetsk ve Luhansk bölgelerinde geçici olarak işgal edilmiş bölgeler üzerinde Ukrayna'nın devlet egemenliğini sağlama devlet politikasının özellikleri” yasasına “Donbass'ın Yeniden İnşası” adı verildi. Bu kelimelerin nereden geldiğini bilmiyorum, çünkü bu yasanın adı ve özü yeniden entegrasyonla ilgisi yok. Dışişleri Bakanlığımız sessizleşmedi ve isimleriyle bir şeyler çağrıştırdı - savaşa hazırlık. Sırp Krajina'nın yıkılması senaryosu benzemiyor mu? Hırvat senaryosuna göre yapılması planlanan soykırımın yasal gerekçesini görmüyor muyuz?
Herhangi bir jeopolitik operasyon sırasında - Ukrayna'da, Balkanlarda veya Orta Doğu'da - önceki operasyonların (bugün hibrit savaşlar olarak adlandırılan - daha önce insani operasyonlar) deneyimlerinin mutlaka dikkate alındığını gördüm ve gördüm. Bazı eksiklikler giderildi. Ama asıl şey - her şey başarılı. Ve Amerika Birleşik Devletleri ve Ukrayna’daki bir dizi NATO ülkesi tarafından yürütülen operasyon, elbette, olay yerinde söyledikleri gibi, önceki operasyonların ve koşulların deneyimlerini göz önüne alarak, tutarlı bir şekilde gelişmektedir. İlk başta bir darbe gerçekleştirildi ve bu Nazi-faşist darbeye karşı herhangi bir direnişi bastırmak için derhal Rusya'ya yönelik düşmanlığa yönelik bir kurs alındı. İşte müzakere sürecinin bir taklidi. Yanukoviç bile, uluslararası arabulucular nezaretinde bile, yetkililer muhalefetle müzakere etmeye çalıştı ve Yanukoviç taviz bile verdi, ancak o zaman hiçbir şey bilmeyen radikaller, kategorik olarak reddetti ve hiçbir aracı garanti etmedi. Ardından olayların artmasının bir sonraki aşamasına ihtiyaç vardı. Krizi bir şekilde siyasi yöntemlerle çözme girişimi olan Minsk anlaşmaları da, siyasi bir uzlaşma, uzlaşma vb. Muhtemelen, ABD zaten bu yanılsamalar, Minsk anlaşmaları oynamaktan bıkmıştır. Kimsenin onları Kiev'den de taşımayacağı açık. Ve bugün, Donetsk ve Lugansk'taki tüm direnişin şiddetli bir şekilde bastırılması için Rusya Federasyonu'na savaşın yasal olarak ilan edilmesinin zamanı geldi. Temelde bu, Poroshenko'ya askeri eylemler serbest bırakma ve askeri gruplar oluşturma yetkisi veren askeri hukuk, askeri harekat yasasıdır. Bu, yalnızca teoride değil, pratik olarak da bir savaş yasasıdır.
Ve elbette, bu yasa Ukrayna’yı ABD’nin ve Avrupalı NATO’nun Rusya’ya karşı eylemlerinin sistemine dahil ediyor. Rusya'ya yönelik yaptırımlara ilişkin kanun Şubat-Mart aylarında güçlü bir şekilde uygulanacak. Bugün Amerikalıların askeri bütçeyi yılın neredeyse 2011 rekor seviyesine yükseltirken görüyoruz. Askeri harcamalardaki artış, Rus saldırganlığını caydırmak için gerekli bir önlem olarak kullanılıyor. NATO’da iki yeni komuta oluşturulması, Rusya sınırlarındaki hiziplerin birikmesi ve askeri faaliyetlerin güçlendirilmesi - tüm bunlar Rusya’ya yönelik güçlü bir grevin daha büyük ölçekli bir versiyonunun başlatıldığını gösteriyor. Donbas'taki yüzleşmenin barışçıl bir sonucu için son umutları emerek şiddetin sarmalı, yalanların sesini kıvrılması ve hız kazanması.
Tüm bunlar gerçektir, tüm bunlar aynı ABD askeri bütçesi tarafından finanse edilir, Ukrayna'ya 350 milyon dolar tahsis edilir - öncelikli olarak “güvenlik için” ABD'de belirtildiği gibi. Öldürücü malzemeler, özünde saldırgan оружия bugün Rusya'ya yönelik büyük bir operasyonun parçası olarak gerçekleştirildi.
Son günlerde, Kazakistan Devlet Başkanı Nazarbayev ABD’de. Ve bugün oradan geldi haber tartıştığımız konu hakkında. Nazarbayev'den alıntı yapacağım: “Minsk-1'in çıkmazda durduğunu söyledik. Minsk-2'e ihtiyacınız var. (Görünüşe göre doğuştan görünen Minsk-2'in henüz gömülmediğini açıklığa kavuşturacağım, bu nedenle Nazarbayev muhtemelen Minsk-3 - L'ye atıfta bulunuyordu). O, Donald Trump, diyor - hadi başka bir yere gidelim. Diyorum ki - hadi. Genel olarak, Kazakistan'da olması gerekiyordu, orada buluşacak herkesi toplamak için geziler yaptım. Böylece bu yönde çalışacağımıza karar verdik. Minsk anlaşmaları çıkmazda, sanırım. Şimdi barış güçleri, Donbass ve Lugansk'a getirilmeli, böylece sınırı tanımlamaları için, bir şekilde karşılıklı anlayışa yaklaşmak için sınırlarına yaklaşmaları gerekir. Bugün böyle bir anlayış yok. ”
Pek çokları bu Nazarbayev sözleriyle öfkelendiler - derler ki, Rusya’nın konumuna karşı çıkıyorlar. Ama şunu kabul edelim: Minsk-2 uzun zaman önce öldü. Kağıt üzerinde, orada görünüyor, Norman Dörtlüsü (veya Beş) var ve sonuç tam tersi. İşlem yerleşimden zıt yönde ilerler. Amerikalıların Ukrayna’dan sorumlu olduğu, Merkel’le ya da Fransa’nın cumhurbaşkanı ile konuşacak bir şey olmadığı açık. Amerikalılarla konuşmalıyız. Ve bugün onlarla konuşamadığımız için (Trump, Vietnam'da Putin'le buluşmasına bile izin verilmedi), o zaman Nursultan Nazarbayev'e söyleyelim. Onunla güvenle çalışmamız gerekiyor. Lütfen Kazakistan müzakere platformu olsun. Bakın - Astana Suriye'deki politik bir yerleşimin başkenti oldu ve tecrübe kazanıyor. Ve neden Donbass konusunda kullanmıyorsun? Kazakistan'da müzakereler yapılması durumunda, bunun hem Rusya hem de Ukrayna için en iyi seçenek olduğunu düşünüyorum.
Sorunun tamamen askeri bileşeni hakkında. Poroshenko, askeri teçhizat kullanımı için ellerini çözdü. Uygulamada herhangi bir kısıtlama olmadığı için şimdi olabilir mi tanklar, uçaklar, bombalar, hepsini Donbass'ta yakın gelecekte görecek miyiz?
Aslında, şimdi durum çok tehlikelidir ve hepsinden öte, Donbass için tehlikelidir. Bugün, bu iki tanınmayan cumhuriyetin silahlı gruplarının mücadele kompozisyonunun ve nüfusun moralinin, birkaç yıl önce oldukları kadarıyla olmadıklarını kabul etmek gerekir. Bugün çok fazla sorun var. Orada savaşan gönüllüler çoğunlukla eve gittiler. Günümüzde çoğu, Ukrayna’nın orta ve doğu bölgelerinden savaşmak için geldikleri ve savaşın aktif aşamasının sonunda, gereksiz olduğu ortaya çıktı ve Rusya’ya, biri Kırım’a, biri Orta Rusya’ya kaldı. Ancak bugün Ukrayna'ya sürgün edilme süreci var. Ne hain bir hareket olduğunu anlıyor musunuz? Rus mahkemeleri büyük oranda onları sınır dışı ediyor. Sadece bir isim söyleyeceğim, bugün internette tartışılıyor - mahkeme milisleri Ukrayna'ya iade etmeye karar verdi, Slavyansk savunması üyesi Nikolai Tregub. Yalnız olsaydı - bu bir istisna olurdu. Ama hepsi endişeleniyor. Adalet kılıcıyla getirilen insanlar dinlendiğim sırada Kırım'da bana getirildiler ve korunmak için Moskova'ya gidiyorlardı. Ve milislerin sınır dışı edilmesinin her gerçeği ortak özellik haline gelir. Bugün, Vinnitsa ve özellikle de Transkarpatya bölgesinden, Donbass korunmayacak. Yaşayacak hiçbir yerleri yok.
Ve Ukrayna silahlı kuvvetleri, dürüstçe kabul edeceğimiz gibi, büyük ölçüde güçlendirildiğini kabul ediyoruz. Emir kurulmuş, savunma şirketleri kazanmış, orduya kendi teçhizatını vermişler. Artı, Amerikalılar tedarik ediyor, ayrıca Bandera da Amerikan parası için silah alıyor. Ve böylece, bugünkü güç dengesi, halk cumhuriyetleri için endişe vericidir.
Ayrıca, Rusya siyasi olarak davranırsa bir şekilde tamamen sorumlu değildir. Yetkililer: "Ukrayna'da bir darbe oldu." Ancak, Nazi rejimi ile en azından, ancak ilişki kurulur. Ve Donbass'ta meşru bir referandumun sonuçlarını tanımıyoruz ve elbette resmi ilişkiler kurmayız - sadece gayrı resmi ilişkiler var. Rus makamlarının Donetsk ve Lugansk ile ilgili pozisyonlarını anlamıyorum: ne istiyor? Ve Moskova'nın onları dışarı çıkarmak, dışarı çıkarmak, Kiev rejimine çekmek istediği izlenimini edindim, çünkü başka bir şey göremiyorum.
Aslında, Minsk-2, isyancı Donbass'tan kurtulma ve onu her türlü sözlü kibarlığa dikkat ederek Kiev'e verme çabasıydı. Fakat Rusya'nın en üst liderliği şimdi ne yapacak, tam olarak Putin ne yapacak? Oligarch sınırın her iki tarafında mükemmel bir şekilde arkadaş canlısı, ticaret cirosu artıyor, “bankalarımızın” şubeleri hem Ukrayna'da çalışıyor hem de çalışıyor. Yani, burada “elit” tam bir anlaşmaya vardı. Oligarşların aynı Putin'i nasıl etkilediğini de biliyoruz. Savaş başlayacak, uçaklar Donetsk'e, Lugansk'a bombalar düşecek - ve Putin tekrar edecek: “Minsk-2 kursunu takip edeceğiz”? Ve Minsk-2 vefat etti. Ne olacak
Putin için durum gerçekten karmaşık. İlk olarak, Mart 18 başkanlık seçimleri yapılacak ve seçildiği takdirde, Mart 19 Mart ayının tam yetkilerini hemen devralmayacak, seçilebilecek bir “vardiya kayması” olacak. İkincisi, Şubat ve Mart aylarında, oligarşimize, memurlara bir saldırı başlatılacağını biliyoruz. Faturalarını, mülklerini, Amerikan vatandaşlığını almak zorunda kalacakları veya Amerikalılar tarafından işe alınacakları vb. Ve bu durumda, bana göründüğü gibi, Putin kendisini sadece “bu saldırganlık”, belki de “bu soykırım” ifadeleriyle sınırlayacaktır. Ancak eylemlerin takip etmesi olası değildir. Gerçekten de, dört yıldır tanınmayan Donbass eyaletlerinin güvenliğini sağlamak ve onları Rusya'nın müttefikleri haline getirmek için hiçbir şey yapılmadı. Referandumun sonuçlarını tanımak gerekiyordu. DPR ve LPR'yi Rusya'ya iade etmemek, belki (peki, bunu istememişlerdir), ancak ilgili anlaşmayı kabul edip imzalamak için. Ve meşru, tanınmış devletlerle (örneğin Suriye ile) hareket ettiğimiz yöntemlerle hareket etmek. Bu bizim hakkımız.
Ve şimdi, olumlu bir şeyi varsaymak, dürüst olmak gerekirse, çok zordur. Çünkü Putin artık Kırım'ın Rusya'ya kabul edildiği 2014 yılında olan siyasi karar değil. Bugün Batıdan gelen baskının arttığını, karmaşık baskının arttığını ve güçlü bir şekilde bizi yeneceklerini görüyoruz. Siyasi, ekonomik ve özellikle askeri konularda bizimle işbirliği yapabilen üçüncü ülkeler ve şirketler üzerindeki baskı artmıştır. Yani, Amerikalılar belirleyici bir saldırı başlattı ve bunda Donbass için iyi bir şey göremiyorum.
Ben askeri bir erkeğim ve çok iyi anlıyorum - saldırıya girersem onu durduramazsın. Geçici bir soluklanma var, birliklerin kompozisyonunun değiştirilmesi, ancak saldırgan operasyona devam etmek gerekiyor. Ve bir tane daha askeri, hakaret edici ilke var: eğer başarı belli bir yöne atanırsa, o zaman geliştirilmeli ve ilave kuvvetler atılmalıdır. Bu durumda - siyasi, askeri, ekonomik kaldıraçları kullanmak. Operasyonel ve sonra stratejik taktiksel başarı geliştirmek. Ve bir aşamada Rus "elit" durdu ve zaferini kutlamaya başladı. "Kazananlar" bir şeyleri özetlemeye başladı ve taarruza devam etmeyi reddetti. Doğal olarak, böyle bir durumda karşı taraf toparlandı, planlarını netleştirdi ve geri döndü. Anladık. Kararlı, saldırgan dış politikamız arkamızdan - iç durumumuzdan, ekonomimizden ve finansal durumumuzdan desteklenmiyor. Arka - bu bizim zayıf noktamız. Ve şimdi Amerikalılar, askeri eylem ilkelerinin öngördüğü şekilde, en zayıf noktasında atıyorlar. Diğer tarafın ana darbeleri personel politikası, hükümet sistemi ve ekonomi - ve ekonominin kendisidir.