We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Henschel Hs 117 'Schmetterling'
Henschel Hs 117 'Schmetterling' (Butterfly), Üçüncü Reich'ın son günlerinde neredeyse hizmete giren karadan havaya güdümlü bir füzeydi.
Henschel ilk olarak 1941'de Hs 297 adıyla bir karadan havaya füze inşa etmeyi önerdi. İlk başta RLM (Alman Hava Bakanlığı) tasarımla ilgilenmedi, ancak 1943'te savaşın devam ettiği netleştikten sonra Almanya'ya karşı, Henschel'e füzeyi acilen, yeni Hs 117 adıyla üretmesi emredildi.
Hs 117, tuhaf görünümlü bir ekipman parçasıydı. Küçük bir jeneratörü çalıştırmak için kullanılan sağda sivri bir koni ve solda bir pervane olan asimetrik bir burnu vardı. Kalkış için gövdenin üstüne ve altına monte edilmiş iki itici roket taşındı. Füzenin içine üçüncü bir roket yerleştirildi. Süpürülmüş arka kanatlar daha gelenekseldi ve bir şekilde daha yeni seyir füzelerininkilere benziyordu. Roket, kanatların arka kenarında ve kuyruk düzleminde solenoid kontrollü Wagner çubukları kullanılarak yönlendirildi.
Fırlatma gücü, her biri dört saniye boyunca 3.850 lb itme sağlayan iki Schmidding 109-553 katı yakıt roketi tarafından sağlandı ve roketi 680mph'ye çıkardı. Dahili roket normalde ana yakıt olarak R-Stoff'u (kendiliğinden tutuşan) ve R-Stoff'u oksitlemek için SV-Stoff'u kullanan bir BMW 109-558'di. Düşük oktanlı benzin (Br-Stoff), SV-Stoff ve alkollü ateşleyici kullanan Walter 109-729 roketini kullanmak da mümkündü.
Füze, 'Tarsival' kod adına ve FuG203/230 tanımlamasına sahip Kehl/Strassburg sistemi kullanılarak kontrol edildi. Bu, ikisi dikey kontroller ve ikisi yatay kontroller için olmak üzere dört radyo frekansı kullandı. Tüm sistem joystick kontrollüydü. Savaş başlığını patlatmak için beşinci bir frekans kullanıldı.
Hs 117 hassas bir alet değildi. Düşman uçaklarına doğrudan isabet etmesi beklenmiyordu ve bunun yerine hedeflerine zarar vermek veya yok etmek için patlamaya güveniyordu. Hedefin genel yönünü hedefleyen değiştirilmiş bir uçaksavar silah yuvasından fırlatıldı. Füze havadayken, kontrolörün yolunu takip etmesine izin vermek için kuyrukta (gündüz) veya ışık (gece) ateşlenir. Kontrolör roketi takip etmek için normal bir optik teleskop kullanacak ve onu patlatılacağı bir grup düşman uçağının ortasına getirmek için joystick'i kullanacak. Biri hedef diğeri füze için olmak üzere iki katot ışın tüpü kullanan radar tabanlı bir kontrol sistemi üzerinde bazı çalışmalar yapıldı. Kontrolör, noktaları bir arada tutmak için joystick'i kullandı.
Hs 117'nin ilk test lansmanı Mayıs 1944'te yapıldı ve Eylül ayına kadar bazıları Hs 117H'li (aşağıya bakınız) dahil olmak üzere yirmi iki lansman yapıldı. Füze 36.000 fit'e ulaşabilir ve on mile kadar bir menzile sahipti. Aralık ayında Hs 117 üretime alındı, ancak ilk teslimatlar Mart 1945'e kadar beklenmiyordu ve tam üretim Kasım ayına kadar beklenmiyordu. İlk operasyonel birimin Mart ayında hizmete girmesi umuluyordu, ancak savaş, Hs 117'nin faaliyete geçmesinden önce sona erdi.
Hs 117H, standart Schmetterling'e dayanan bir havadan havaya füzeydi. Harici güçlendirici roketlere ihtiyacı yoktu ve daha büyük bir 220 libre savaş başlığı taşıyordu. Yönlendirme sistemi, kontrolör yakındaki bir ana uçakta olmasına rağmen, yerden fırlatılan versiyonla aynıydı. Hs 117H, 6,2 mile kadar bir mesafeden fırlatılabilir ve ana uçağın 16.500 ft üzerindeki hedeflere ulaşabilir. Hs 117H üzerindeki çalışmalar 1945'e kadar devam etti ve proje Ocak 1945'te vahşi bir kesintiden kurtulan birkaç projeden biriydi, ancak hiçbir zaman operasyonel olarak kullanılmadı.
Henschel Hs 117 'Schmetterling' - Tarihçe
"8-117" Hs.117 "Schmetterling" için Profesör Wagner, J.J.Henrici'yi bir üretim ekibi kurmakla görevlendirdi. Berlin'deki Henschel fabrikaları, motorlar için Walterwerke, BMW ve Rheinmetall-Borsig ve Schmidding, ayrıca diğer elektronik ve mekanik için Opta Radio, Siemens, Askania, AEG, Telefunken ve Horn gibi bir dizi başka Alman tasarım ve üretim organizasyonuyla işbirliği yapıyordu. kontrol sistemleri ve DVL, AVA, DFS ve diğerlerindeki test ve araştırma enstitüleri.
Hs.293 Glide Bomb'dan elde edilen zengin deneyimle, Wagner'in ekibi, bir kara ekibi tarafından idare edilebilecek kadar küçük, ancak bir B.17'yi hizmet dışı bırakabilecek bir savaş başlığı taşıyan, görüş hattı kontrollü bir füzeye karar vermişti. yaklaşık 8 yardlık bir yakınlık patlaması mesafesi. Henschel Hs.117, E232 a/b "Colmar" elektronik alıcısı ve "Kakadu" (Donag'dan), "Marabu" (Siemens) veya "Fox" (AEG) yakınlık sigortaları ile üretim için tasarlanmıştır. Elektronik bir yönlendirme sistemi tercih edilecek olsa da, geliştirme süresinin ve mevcut sistem doğruluğunun projeyi gerçekleştirilemez hale getireceği kabul edildi. Bu nedenle, mevcut olduğunda daha karmaşık bir kılavuz sistemine yükseltilebileceğini bilerek, ilk üretim serisi için çalıştığı kanıtlanmış bir optik kılavuz sistemi seçildi.
En iyi performansı sağlamak için Hs.117, iyi kontrol ve manevra kabiliyetini korurken ses hızına mümkün olduğunca yakın bir şekilde altından uçmak üzere tasarlanmıştır. Başlangıçta Henschel, geliştirme sırasında bu hızı artırmak amacıyla RLM'ye ses hızının 75'lik bir hızına söz verdi. Füzenin hedefleyicisinin yeteneğine bağlı olarak, Henschel, hedef elde edilirken, hedefe son bir düz uçuşla başlangıçta salınan bir uçuş yolu tahmin ediyordu. Hızlanmayı yaklaşık 7.5G'de tutmak için bir manevra sınırlayıcı dahil edildi. Kontrol, uçuş sırasında, yerden bir kontrol sinyali kanadın üstünde veya altında daha büyük bir sapmaya neden olana kadar, uçuş sırasında kanadın arka kenarında eşit olarak salınan salınımlı spoiler veya "Wagnervators" (burada solda gösterilmektedir) tarafından gerçekleştirildi. uygun yönde ve böylece bir kurs düzeltmesi.
Ses hızına yakın bir uçuş öngörülebilirliğini sağlamak için, gövde mümkün olduğunca simetrik olacak şekilde tasarlanmıştır. Bununla birlikte, bir asimetri, bir yönü elektrik jeneratörü ve diğer yönü yakınlık için olan anten ile "çift" burundu. İkinci asimetri, kuyruktaki gövdenin şekliydi. DVL'nin yüksek hızlı rüzgar tünelinde ses hızının 90'37'sine kadar testler yapıldı ve ilk kare kuyruk tasarımının daha yüksek hızlarda kontrol eksikliği verdiği tespit edildi. Kontrol bileşenlerinin imalatı zaten taahhüt edildiğinden, daha ince bir kuyruk kullanılamadı, bu nedenle ilginç bir şekilde, daha yüksek hızlara ulaşmak için konik bir kuyruk kullanıldı. Üretim füzeleri de en iyi hız için yüzey kusur kaynaklarını ortadan kaldırmak için dikkatlice incelendi.
Daha önce de belirtildiği gibi, Hs.117 projesi, depolamadan fırlatmaya kadar elle tutulacak şekilde tasarlandı. Bir Hs.117 bataryası, her biri altı fırlatma standına sahip iki setten oluşuyordu. Her iki sette de, özel teleskoplarla havadaki füze izlerini takip edebilen, özel bir yalpaya monte çerçeve üzerine oturan bir gözlemci ve bir hedefleyici ile bir nişan standı vardı. Komuta altında, gözlemci teleskobunu nişancının teleskobuna bağlı olan hedefe yöneltti. Hazır olduğunda, nişancı füzeyi fırlatacak ve düşmanı takip etmeye devam eden gözlemcinin yardımıyla, yakınlık sigortası savaş başlığını patlatana kadar füzeyi belirtilen hedefe yönlendirecektir.
Yerden ve havadan atılan fırlatmalardan yapılan ilk Schmetterling testleri, Mayıs 1944'te, ilk roket motoru test uçuşları Ağustos 1944'te başladı. Peenemünde'de test edildi, yaklaşık altmış fırlatma yapıldı - yaklaşık yirmi hız Mach 0.90'ın üzerine ulaştı. performansta gözle görülür bozulma. İlk başta füzenin sadece motorun ışığıyla on mil kadar görülebileceği umuluyordu. Ancak yakıttaki renkli boyalarla test edildiğinde veya roket akışına düştüğünde bile, roket motorundan gelen parlama tek başına füzeyi yönlendirmek için yetersizdi. Bu nedenle, arka gövde, Hs.293'te kullanıldığı gibi işaret fişeği taşıyacak şekilde değiştirildi.
Plan, üretime Şubat 1945'te, Ekim 1945'e kadar ayda 3.000 adetlik bir üretim çıktısı ile başlamaktı. Ancak projede önemli gecikmeler yaşanıyordu. Gecikmelerin en ciddisi BMW motorundan kaynaklandı. Motor üretimi gecikti, üretilen sayılar küçüktü ve mevcut itme, tasarım özelliklerine uygun değildi. Walterwerke'den Dr Schmidt, ilerlemek için farklı bir regülatöre, çok daha iyi performansa ve yeni, daha hafif, soğutmasız bir yanma odasına sahip bir motor tasarımı önerdi. Tanklardan yakıt dağıtımı ve manevra sırasında yakıt hatlarına hava girmesi konusunda hala endişeler vardı, ancak bunların test sırasında çözüleceği umuluyordu. "Schmetterling" için 109-558 ve 109-729 motorlarının tasarım konularının bir tartışması için bu tartışma bağlantısını izleyin.
Sonunda, test süreci savaş sona ermeden tamamlanmadı ve bu nedenle "Schmetterling" üretimi hiçbir zaman herhangi bir dereceye kadar yönetmedi ve hiçbir zaman aktif hizmet görmedi.
Henschel Hs 117
1941 ศาสตราจารย์ Herbert A. Wagner (ซึ่งก่อนหน้านี้รับผิดชอบ ขีปนาวุธต่อต้านเรือบ Henschel Hs 293) ได้ประดิษฐ์ขีปนาวุธ Schmetterling และส่งไปยัง Reich Hava Bakanlığı (RLM) ซึ่งปฏิเสธการาวุธต่อกแบบเพาะไม่ต้องกาต้าต้าะไม่ต้องกาศยาต้าต้องก
อย่างไรก็ตาม ในปี 1943 การ ทิ้งระเบิดขนาดใหญ่ในเยอรมนี ทำให้ RLM เปลี่ยนใจ และ Henschel ได้รับสัญญาในการพัฒนาและผลิต ทีมนี้นำโดยศาสตราจารย์แว็กเนอ์ และสร้างอาวุธที่คล้ายกับ โลมนเยาูปกามีปีกและหางเข 1]
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1944 มีการทดสนวุธาวุธ 59 Hs 117 บางส่วนจากใต้ Heinkel He 111 กว่าครึ่งของการทดลองล้มเหลว [2] การผลิตจำนวนมากได้รับคำสั่งในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1944 โดยจะเริ่มดำเนินการในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 ขีปนาวุธปฏิบัติการจะถูกปล่อยจากตู้ปืนขนาด 37 มม. [1]
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1945 ต้นแบบสำหรับการผลิตจำนวนมากเสร็จสิ้น และคาดว่าจะมีการผลิตขีปนาวุธ 3.000 ลูกต่อเดือน [1] แต่เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ SS-Obergruppenführer Hans Kammler
Hs 117H เป็ เป็ เป็ ตัวแป ตัวแป . (16.000 ฟุต) [5]
Açıklama tècnica [değiştir]
El misil Hs 117 tenia un cos cilíndric de 420 cm de llarg ve 35 cm de diametre acabat ve 4 aletes. A l'interior merhaba havia el cap explosiu, l'estació receptora de guiatge per ràdio Strassburg, Colmar veya Brig, her giroscopi ve motor BMW 109-558'e göre kontrol hacmi, Walter HWK109-729 com'a alternatif olarak, uygun fiyatlı ve yeterli değil. ΐ] A ell, s'hi unien les dues ales i els dos coets itici güçler-hızlandırıcılar Schmidding 109-533 carregats d'etilenglicol sòlid. El morro del Schmetterling tenia una forma asimètrica olağandışı, sıralar tekrarlar en altres míssils de Henschel. En un costat yüksek havia, con sobresortint que contenia, contenia de proximitat, mentre que a la part lateral i, leugerament enrere, merhaba havia un petit aerogenerador que proporcionava enerji elektirik başına tüm sistema de kontrol de vol del míssil. L'ús d'un generador evitava la necessitat del manteniment d'una bateria quan s'emmagatzemava el míssil. La secció del morro també contenia el cap explosiu de 40 kg. El sistema de kontrol de vol era molt benzer al Hs 293, utilitzant giroscopis per al control ve one de ràdio pel guiatge. Ώ]
İlgili Araştırma Makaleleri
NS Henschel Hs 129 Almanlar tarafından kullanılan bir İkinci Dünya Savaşı kara saldırı uçağıydı. Luftwaffe. Uçak Tunus'ta ve Doğu Cephesinde savaş gördü.
Henschel ve oğlu 20. yüzyılda lokomotifler, kamyonlar, otobüsler ve troleybüsler ile zırhlı savaş araçları ve silahları da dahil olmak üzere ulaşım ekipmanı üreticisi olarak bilinen, Kassel'de bulunan bir Alman şirketiydi.
A tel güdümlü füze Füze ile fırlatma sahasına yakın bir yerde bulunan güdüm mekanizması arasına bağlanan ince teller aracılığıyla kendisine gönderilen sinyallerle yönlendirilen bir füzedir. Füze uçarken, teller arkasından sarılır. Bu yönlendirme sistemi en yaygın olarak, sınırlı görüş hattı alanlarında kullanılabilme özelliğinin faydalı kıldığı, tel uzunluğunun getirdiği menzil sınırının ciddi bir endişe olmadığı anti-tank füzelerinde kullanılır.
NS Henschel Hs 293 Dünya Savaşı Alman gemisavar radyo kontrollü süzülme bombasıydı ve altında bir roket motoru asılıydı. Herbert A. Wagner tarafından tasarlanmıştır.
NS Wasserfall Ferngelenkte FlaRakete Dünya Savaşı'nın bir Alman güdümlü süpersonik karadan havaya füze projesiydi. Wasserfall, savaşın bitiminden önce tamamlanmayan çok fazla geliştirme çalışması gerektiriyordu.
NS Ruhrstahl Ru 344 X-4 veya Ruhrstahl-Kramer RK 344 Dünya Savaşı sırasında Almanya tarafından tasarlanan tel güdümlü bir havadan havaya füzeydi. X-4 operasyonel hizmet görmedi ve bu nedenle savaşta kanıtlanmadı, ancak dünya çapında önemli savaş sonrası çalışmalara ilham verdi ve Malkara da dahil olmak üzere karadan fırlatılan birkaç tanksavar füzesinin geliştirilmesinin temeli oldu.
NS Henschel Hs 123 Almanlar tarafından uçurulan tek kişilik çift kanatlı bir pike bombardıman uçağı ve yakın destek saldırı uçağıydı. Luftwaffe İspanya İç Savaşı sırasında ve II. Özellikle zorlu koşullarda sağlam, dayanıklı ve etkili olduğu kanıtlanmıştır. 1944'e kadar cephe hattı hizmetini görmeye devam etti, ancak servis edilebilir uçak gövdeleri ve yedek parça eksikliği nedeniyle geri çekildi.
NS Henschel Hs 127 iki prototip olarak inşa edilen ancak seri üretime girmeden iptal edilen bir Alman bombardıman uçağıydı.
NS Messerschmitt Bf 162 İkinci Dünya Savaşı'ndan önce Almanya'da tasarlanan ve yalnızca prototip şeklinde uçan bir hafif bombardıman uçağıydı.
Wunderwaffe Almanca "Mucize silah" anlamına gelir ve II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası'nın propaganda bakanlığı tarafından bazı devrimci "süper silahlara" atanan bir terimdi. Bununla birlikte, bu silahların çoğu, ya savaş alanına hiç ulaşamayan ya da ulaşmışlarsa, askeri bir etki yaratamayacak kadar geç ya da çok önemsiz sayıda prototip olarak kaldılar.
NS Henschel Hs 294 Dünya Savaşı sırasında Almanya'da Henschel Flugzeug-Werke AG tarafından geliştirilen güdümlü bir havadan denize füzeydi.
NS Roket Sevk Tesisi Westcott, Buckinghamshire'da eski RAF Westcott'un sahasında, Blue Streak füzesi için roket tasarımı ve Chevaline'deki tahrik sistemleri de dahil olmak üzere roket tahriki alanında bir dizi kayda değer katkı yaptı. olarak da biliniyordu. Güdümlü Mermilerin Kurulması ve PERME Westcott.
Wilhelm Schmidding Almanya'nın Bodenbach kentinden, RATO için kullanılan roket motorlarının II. Fabrikalar Schmiedeberg'de ve 1943 yazından itibaren Buschvorwerk'teydi.
Herbert Alois Wagner aerodinamik, uçak yapıları ve güdümlü silahlar alanlarında sayısız yenilik geliştiren Avusturyalı bir bilim adamıydı. Wagner'in kanatlarda kararsız kaldırmayı tanımlayan ve Henschel Hs 293 kayma bombasını geliştirme işleviyle ünlüdür.
NS Blohm & Voss BV 143 Dünya Savaşı sırasında Alman Luftwaffe tarafından geliştirilen erken prototip roket destekli süzülme bombasıydı.
NS Henschel Hs 298 Henschel'den Profesör Herbert Wagner tarafından tasarlanan 1940'larda Alman roketle çalışan havadan havaya füzeydi.
NS BMW 109-558 BMW tarafından İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanya'daki Bruckm's252hl tesisinde geliştirilen sıvı yakıtlı bir sürdürülebilir roket motorudur.
Daftar isi
Pada tahun 1941, Profesor Herbert A. Wagner (yang sebelumnya bertanggung çene ataları rudal anti-kapal Henschel Hs 293) , kementerian Udara Reich (RLM), yang menolak desain tam olarak karşı karşıya.
Namun, pada 1943 pemboman skala besar di Jerman menyebabkan RLM berubah pikiran, ve Henschel diberi kontrak untuk mengembangkan ve memproduksinya. Kısa süreliğine dipimpin oleh Profesor Wagner, menghasilkan senjata yang agak menyerupai lumba-lumba hidung botol dengan sayap menyapu ve ekor silang. Ώ]
Pada Mei 1944, 59 Hs 117 rudal diuji, beberapa diluncurkan dari lambung Heinkel He 111. Lebih dari setengah percobaan gagal. ΐ] Produksi massal diperintahkan pada bulan Aralık 1944, dengan penyebaran akan dimulai pada bulan Maret 1945. Rudal operasional akan diluncurkan dari rangka pembawa meriam 37 mm. Ώ]
Pada Januari 1945, sebuah purwarupa untuk produksi massal selesai, dan produksi 3.000 rudal sebulan telah diantisipasi, Ώ] tetapi pada 6 Februari, SS-Obergruppenführer Hans Kammler membatalkan proyek.
Henschel Hs 117
Henschel Hs 117 Schmetterling (Almanca Kelebek için), II. Dünya Savaşı sırasında geliştirilen, radyo güdümlü bir Alman karadan havaya füze projesiydi. Havadan havaya bir versiyonu da vardı, Hs 117H.
1941'de Profesör Herbert A. Wagner Schmetterling füzesini icat etti, ancak bu fikir Reich Hava Bakanlığı tarafından daha fazla uçaksavar silahına ihtiyaç olmadığı hissedildiğinden reddedildi. 1943'te hava durumu daha da kötüye gittiğinde, proje yeniden canlandırıldı ve Henschel'e Schmetterling'i geliştirmesi ve üretmesi için bir sözleşme verildi. Ekip, Profesör Wagner tarafından yönetildi ve süpürülmüş kanatları ve haç biçimli kuyruğu olan bir şişe burunlu yunusa benzeyen bir silah üretti.
Hs 117, asimetrik bir burnu, sağda sivri bir koni ve solda küçük bir jeneratörü çalıştırmak için kullanılan bir pervaneye sahip tuhaf görünümlü bir ekipman parçasıydı. Kalkış için gövdenin üstüne ve altına monte edilmiş iki itici roket taşındı. Füzenin içine üçüncü bir roket yerleştirildi.
Fırlatma gücü, her biri dört saniye boyunca 3.850 lb itme sağlayan iki Schmidding 109-553 katı yakıt roketi tarafından sağlandı ve roketi 680mph'ye çıkardı. Dahili roket normalde ana yakıt olarak R-Stoff'u (kendiliğinden tutuşan) ve R-Stoff'u oksitlemek için SV-Stoff'u kullanan bir BMW 109-558'di. Düşük oktanlı benzin (Br-Stoff), SV-Stoff ve alkollü ateşleyici kullanan Walter 109-729 roketini kullanmak da mümkündü.
Enzian gibi, operatörler de teleskobik bir görüş ve bir joystick kullanarak füzeyi kanatların arka kenarında ve kuyruk düzleminde radyo kontrollü solenoid kontrollü Wagner çubukları kullanarak yönlendirmek için kullandılar. Füze, direksiyon için Kehl/Strassburg sistemini kullandı - ikisi dikey kontroller için ve ikisi yatay kontroller için olmak üzere dört radyo frekansı kullandı. Akustik ve fotoelektrik yakınlık sigortaları tarafından patlatılan savaş başlığını hedeften 10-20 m mesafede patlatmak için beşinci bir frekans kullanıldı.
özellikleri
Güçlendirici roketler: 2 Schmidding 109-553 katı yakıtlı güçlendirici,
Ana roket: sıvı yakıtlı BMW 109-558 roket motoru
İtici gazlar: SV-Stoff (nitrik asit), Tonka
Rehberlik sistemi: MCLOS görsel rehberliği, radyo kontrolleri
Hs 117'nin ilk test lansmanı Mayıs 1944'te yapıldı ve Eylül ayına kadar bazıları Hs 117H'li olmak üzere yirmi iki lansman yapıldı. Denemelerin yarısından fazlası başarısız oldu, ancak Aralık 1944'te seri üretim emri verildi, ancak ilk teslimatlar Mart 1945'e kadar beklenmiyordu ve tam üretim Kasım'a kadar beklenmiyordu.
Ocak 1945'te 37 mm'lik bir top vagonundan fırlatılacak operasyonel füzelerle seri üretim için bir prototip tamamlandı ve ilk operasyonel birimin Mart ayında hizmete girmesi umuluyordu. Ayda 3.000 füze üretimi bekleniyordu, ancak 6 Şubat 1945'te proje iptal edildi.
Ayrıca, bir Dornier Do 217, Junkers Ju 188 veya Junkers Ju 388'den fırlatılmak üzere tasarlanmış havadan fırlatılan bir varyantı olan Hs 117H'ye sahipti. Bu versiyon, fırlatılan uçağın 5 km yukarısına kadar düşman uçaklarına saldırmak için tasarlandı.
Junkers Ju 88 G-1
İkiz motorlu Junkers Ju 88, hemen hemen her rol veya görev için yararlı olduğunu kanıtlasa da, bu uçağın G versiyonu, gece savaşçısı olmaya odaklanan özellikle uyarlanmış bir gövdeye sahipti. Daha iyi silahlandırılmıştı ve ayrıca burnuna yerleştirilmiş sekiz dipol “Hirschgeweih” (tur: Geyik boynuzu) antenlerini kullanan standart bir FuG 220 Lichtenstein SN-2 90 MHz VHF radarı ile donatıldı (ikinci fotoğraf).
Birçok Luftwaffe gece savaşçısı, kariyerleri boyunca Junkers Ju 88'leri uçurdu. Bunlardan biri Hollanda'nın Ysselsteyn kentindeki mezarlığa gömülen Binbaşı Heinrich Prinz zu Sayn Wittgenstein (87 zafer).
Junkers Ju 88 G1 gece avcı uçağı Deutsches Technikmuseum Berlin, Almanya'da sergileniyor
Ju 88'in “Hirschgeweih” antenli burnu Deutsches Technikmuseum Berlin, Almanya
Junkers Ju 88 G1 Deutsches Technikmuseum Berlin, Almanya'nın kokpitine bir bakış
İtalyan İkinci Dünya Savaşı gizli silahları
1941'den itibaren İtalya, uçak gemilerine güdümlü roket silahları yerleştirmek için çok gizli bir proje geliştiriyordu.
Campini Capron'un devrim niteliğindeki güdümlü roket silahı, daha sonra Hitler'in Henschel HS-117 Schmetterling'i ("Kelebek") olacak olan DAAC, seçilen mermiydi.
V-1 uçan bomba ve diğer uçak projeleri hakkında gizli istihbarat elde edildi ve daha sonra Ansaldo'nun deniz mimarı Lino Campagnoli (1911–1975), Impero savaş gemisinin modern bir filo gemisine dönüştürülmesi için planlar yayınladığında atıldı.
Davide F Jabes ve Stefano Sappino
Uçak Gemisi Impero: Mihver Devletlerinin V-1 Taşıyan Sermaye Gemisi,
Fonthill Media tarafından yayınlandı.
Güvenilir kaynak?
Diğer İtalyan gizli silahları?
MG1962a
1941'den itibaren İtalya, uçak gemilerine güdümlü roket silahları yerleştirmek için çok gizli bir proje geliştiriyordu.
Campini Capron'un devrim niteliğindeki güdümlü roket silahı, daha sonra Hitler'in Henschel HS-117 Schmetterling ("Kelebek") olacak olan DAAC, seçilen mermiydi.
V-1 uçan bomba ve diğer uçak projeleri hakkında gizli istihbarat elde edildi ve daha sonra Ansaldo'nun deniz mimarı Lino Campagnoli (1911–1975), Impero savaş gemisinin modern bir filo gemisine dönüştürülmesi için planlar yayınladığında atıldı.
Davide F Jabes ve Stefano Sappino
Uçak Gemisi Impero: Mihver Devletlerinin V-1 Taşıyan Sermaye Gemisi,
Fonthill Media tarafından yayınlandı.
İkinci Dünya Savaşı'nın Garip, Tuhaf ve Harika Silahları
31 Mayıs 1942'de Japon İmparatorluk Donanması limana bir saldırı başlattı (liman sizin için İngiliz türleri) Sidney, Avustralya'da 3 Ko-hyoteki-sınıfı cüce denizaltı kullanarak. 2 kişilik bir mürettebat ve bir çift torpido ile donanmış küçük denizaltılar, yüzen herhangi bir gemiye muazzam hasar verme potansiyeline sahipti. Japonya, II. Dünya Savaşı sırasında cüce denizaltıları kullanan tek ülke değildi ve cüce denizaltılar, teknolojik ilerleme yolunda çok fazla ortaya çıkan bu savaş sırasında silahları özel amaçlar için uyarlamaya yönelik gerçekten yenilikçi girişimlerden sadece biriydi. Bugün, şık teknolojiyle özellikle ilgimizi çeken silahlardan bazılarını listeliyoruz, ancak her zaman olduğu gibi, böyle bir listeye ait olduğuna inandığınız diğer silahları aday gösterebilirsiniz.
(İkinci Dünya Savaşı ile ilgili birçok makalemize bakın)
Daha derine kazmak
Cüce Denizaltıları (Japonya, Almanya, İtalya, İngiltere)
Neredeyse bir intihar görevi gibi tehlikeli bir görev, bir veya iki kişilik küçük denizaltılardaki cesur adamlar (mürettebat sayısı 5 kişidir), demirli gemilere (limpet mayınları) patlayıcı yerleştirmek, torpidoları ateşlemek veya toplanmak için kullanılabilir. limanlar veya plajlar hakkında yakın ilk elden istihbarat. Cüce denizaltılar daha büyük bir denizaltıdan veya hatta bir yüzey gemisinden fırlatılabilir. Bazen, cüce denizaltı, bir intihar görevi olması amaçlanan, adam güdümlü bir torpidodan başka bir şey değildi. Savaş sırasında sadece Japonya böyle bir silah kullandı. Aradı Kaiten, intihar torpidosu Japonya tarafından çaresizliğin bir ölçüsüydü ve muharebe sonuçları tartışmalı, genellikle insanlı torpidoya atfedilen asgari başarı. Bazı kaynaklar, bir Amerikan tanker gemisinin, çıkarma gemisinin ve muhrip eskortunun battığını iddia ediyor. Kaiten'ler, 187 Amerikalı can kaybıyla. Kaiten 106 numaralı eylemde mürettebat öldü. Cüce denizaltıların dikkate değer kullanımları arasında, konuşlandırılan 5 Japon cüce denizaltıdan birinin Amerikan zırhlısını torpidolamayı başardığı 7 Aralık 1941'deki meşhur Pearl Harbor saldırısı da vardı. Batı Virginia. Diğer eylemlerde, Japon cüce denizaltıları İngiliz savaş gemisini torpidoladı Ramilliler ve bir İngiliz tankerini batırdı. İngilizler Alman zırhlısına karşı cüce denizaltı kullandı Tirpitz, kardeş gemi Bismarck, süre Tirpitz Norveç fiyortlarında saklanıyordu. NS X sınıfı 3 kişilik mürettebata sahip İngiliz denizaltısı, dev zırhlıyı mayınlamayı başardı ve gemiyi bir yıl boyunca hizmet dışı bırakarak devre dışı bırakan hasara neden oldu. İtalya 1941'de Mısır'ın İskenderiye limanında İngiliz gemilerine yaptıkları saldırıda cüce denizaltıları iyi kullandı. Mürettebatları tarafından "domuzlar" olarak adlandırılan insanlı torpido İtalyan cüce denizaltıları, İngiliz gemilerinin altına saklanarak limana gizlice girdiler (görünüşe göre) liman ve birkaç gemiye mayın bağladı. Mayınlar, 2 İngiliz zırhlısını ve bir Norveç tankerini başarılı bir şekilde patlatıp batırırken, başka bir İngiliz muhripine hasar verdi. Günümüzde modern donanmaların çoğu, filolarında bir tür cüce denizaltı kullanıyor.
Güdümlü “Akıllı” Silahlar (ABD, Almanya, Japonya)
Dünya Savaşı, radar ve sonar, kodlama ve kod kırma, en eski bilgisayarlar, jet ve roket dahil ancak bunlarla sınırlı olmamak üzere, muharebe ve silah sistemlerinin her bölümünü kapsayan her türlü önlem ve karşı önlemin bulunduğu bir teknoloji savaşıydı. motorlar, metalurji, yakın kaynaşmış patlayıcı mühimmat, squash head ve şekillendirilmiş anti-zırh silahları, seyir fenerleri ve denizaltıları daha uzun süre su altında tutmak için egzotik sistemler. Her taraftaki bilim adamlarının ve mühendislerin öncelikleri arasında, mühimmat teslimatında kesin doğruluk elde etmek için uzaktan güdümlü silahlar yaratmak vardı. Doğrudan bir düşman hedefine uçmak üzere tasarlanmış insanlı bir torpido veya insanlı bir uçak kullanmak, gerçekten teknolojik bir ilerleme değil, bir intihar göreviydi, ancak bunlar tüm seyahat zarfları boyunca gerçekten “güdümlü” silahlardı. Daha sofistike sistemler, Alman Fritz X, bombacı uçaktan radyo tarafından kontrol edilen, onu düşüren ve daha sonra bombayı gemiye veya hedeflenen başka bir hedefe yönlendiren güdümlü, güçsüz bir kayma bombası. Almanlar teslimat uçağı olarak Dornier Do-217 bombardıman uçaklarını kullandılar ve İtalyan savaş gemisini batırarak bilinen ilk hassas güdümlü silah başarısını elde ettiler. Roman İtalyanlar 1943'te Müttefiklere teslim olduktan sonra. Fritz X Müttefikler sonunda bombaların bombayı attıktan sonra bölgede dolaşan bombacı tarafından yönlendirildiğini fark etse de. Böylece, bombardıman uçakları, yönlendirmeyi bozmak için mevcut olan herhangi bir uçaksavar ateşi veya önleyici tarafından derhal taciz edildi. Radyo kontrol sinyalinin elektronik olarak sıkışması da Fritz X. Roketle çalışan bir Alman güdümlü bombası olan Henschel Hs 293 de bazı başarılar elde etti, birkaç Müttefik gemisini batırdı veya hasar verdi, ancak köprüler gibi kara hedeflerine karşı daha az başarılı oldu. Güdümlü silahlara yönelik daha az başarılı girişimler, ağır bombardıman uçaklarını patlayıcılarla doldurarak ve onları hedefe uçurmak için uzaktan radyo kontrollerini kullanarak dev güdümlü bombalar yaratma çabalarını içeriyordu. Ne yazık ki, teknoloji tam olarak gelişmemişti ve uçan bombaların, uçak güvenli bir şekilde yola çıktığında ve radyo kontrolü sağlandığında daha sonra kurtarılacak olan canlı bir pilotla birlikte çıkarılması gerekiyordu. İlkel televizyon da rehberlik paketinin bir parçasıydı. John F. Kennedy'nin daha sonra Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olacak olan ağabeyi Joseph Kennedy, patlayıcı yüklü B-24 bombacısı hala kontrollerdeyken havaya uçtuğunda, başka bir deniz havacısı ile birlikte böyle bir girişimde öldürüldü. Afrodit Operasyonu adı verilen program, ABD Donanması ve ABD Ordusu Hava Kuvvetleri tarafından paralel çabalarla yürütüldü ve gerçek bir başarı elde edemedi. ABD'nin hassas mühimmat rehberliğine ulaşmadaki bir başka başarısız denemesi, süzülme bombalarının içinde güvercin kullanmanın tuhaf fikriydi. Güvercinlerin bir video ekranını izlemeleri ve kuş rehberliğinin dikkatini kontrol yüzeylerine yönlendiren elektrikli sensörlerle aşağıdaki düşman gemisinin (hedefinin) güvertesine inmeye çalışması bekleniyordu. Bu plan başarısız oldu ve iptal edildi, ancak 1948'de ikinci kez yeniden canlandırıldı! Amerikalıların elde ettiği başarılardan biri, köprüleri bir şekilde başarıyla yıkmak için kullanılan AZON güdümlü bombalarıydı. Amerika'nın güdümlü bombalara ulaşma konusundaki diğer çabaları, II. Dünya Savaşı sonrasına kadar meyve vermedi. Alman mistel Bu, genellikle Fw-190 gibi bir avcı uçağı olan daha küçük, tek motorlu bir uçağın altına pilotsuz bir patlayıcı yüklü Ju-88 bombardıman uçağı kullanan, yüksek teknolojili bir silahta başka bir talihsiz girişimdi. Pilot, sırt üstü uçak düzenlemesini kaldıracak ve ardından bombacı bombayı hedefin üzerine fırlatacaktı. Pilotlar tarafından isabet talep edilmesine rağmen, Müttefikler başarılı bir kayıt yapmadılar. mistel saldırılar. İngilizler radyo güdümlü bombaları denemelerine rağmen, programları Almanlarınkine kıyasla önemsizdi. Japon bilim adamları, bu silahların etkili versiyonları üretilmeden önce savaş sona ermiş olsa da, süzülme bombaları ve roketle çalışan bombaların yanı sıra ısı güdümlü bombalar da dahil olmak üzere, radyo güdümlü bomba vagonuna da bindiler. Today we have television guided, IR and heat seeking guidance, laser guided, computer program guided, GPS guided, and other sorts of precision guided weapons that have their historical beginnings in World War II.
(Not: Attempts to design air-to-air guided missiles were not successful during World War II.)
Surface to air guided missile (Germany)
As Germany was increasingly plastered by Allied heavy bombers in 1943, German efforts to design a practical Surface to air guided missile (SAM) became urgent, with the result being the Henschel Hs 117, known as the Schmetterling (Buterfly). Using radio controlled guidance by an operator with a telescopic sight, the Hs 117 was equipped with either a photoelectric or acoustic proximity fuse so that the missile just had to get near (10 to 20 meters) the target plane to blow up and hopefully take the offending aircraft down. The weapon was finally ready for production in January of 1945, but the war conditions had deteriorated so badly for Germany that the project was cancelled. A variant was being developed for use in the air to air mode.
Proximity Fuses (US and Germany)
While not a guided precision weapon, proximity fuses allowed both anti-aircraft artillery and anti-aircraft rockets to perform at a much increased effectiveness over the previous timed fuse airburst or impact fused weapons previously employed. The US led the way in this field, especially in the American 5 inch naval gun anti-aircraft role. Proximity fuse technology also created a new breed of airburst artillery shells that spread their effective kill and wound zone beyond that of ground burst artillery shells. Again, the Americans were leaders in this field.
RADAR (Britain, US, Germany, Japan)
While the discovery of radio waves echoing off distant objects was made around the turn of the 20 th Century, by the start of World War II the use of radar to detect incoming airplanes and to locate ships at sea for early warning and distant targeting became common. Advances in the technology of radar quickly followed, with radar used as a navigation device for bombing at night and in poor weather, for weather forecasting, and for finding submarines surfaced at night to replenish their batteries and air supply. Radar jamming, both electronic and with metal chaff, became a major priority, and early attempts to create stealthy reduced radar signature forms and coatings began. Radar detectors also became an important device, especially used against German U-boats utilizing radar for self-defense at night. Radar was used to direct anti-aircraft fire and to accurately establish the altitude of incoming bombers as well as to direct fighter-interceptors. Radar even became an effective anti-mortar and artillery tool, detecting the source of incoming mortar and artillery shells, thus enabling counter-battery fire. Night-fighter aircraft were developed with onboard radar sets to allow for accurate shooting at of enemy planes that could not be seen at night. (Radar gunsights were developed just after World War II based on research started during the war.)
Night vision devices (Germany, United States)
Much as the ability of birds to fly caused men to long for the sky, the ability of cats and other creatures to see in dark made men envious, especially military types. People tried to research night vision ability as early as the late 19 th Century, with the first success in infrared night vision enhancement technology coming in the 1930’s courtesy of the Dutch firm Phillips, just in time to be developed for use in World War II. In the US, RCA was also developing first generation night vision technology, though it was left to the German army to be the first to field such a device in 1939, though not until 1943 did night vision devices, based on infrared illumination, become more widely used. The US Army also developed and deployed a cumbersome infrared illuminator and vision scope mounted on the M-1 Carbine for use at night, and the systems was used with some success, especially in the Pacific theater. While World War II night vision systems required an infrared illuminator (a large light not visible to the naked eye) in order to work, later systems were able to intensify light well enough to preclude the need for a separate illuminator and even later thermal vision night vision devices would be able to see in complete darkness. It must be noted that the IR illuminator used on early night vision devices was easily seen by the enemy if the enemy had IR viewing equipment, making the use of such devices dangerous to the user.
Question for students (and subscribers): What is your favorite use of innovative technology from World War II? Lütfen bu makalenin altındaki yorumlar bölümünde bize bildirin.
If you liked this article and would like to receive notification of new articles, please feel welcome to subscribe to History and Headlines by liking us on Facebook and becoming one of our patrons!
Okuyucularınız çok takdir ediliyor!
Tarihsel Kanıtlar
Daha fazla bilgi için lütfen bkz.…
The featured image in this article, a photograph of a Japanese Ko-hyoteki class midget submarine, believed to be the vessel known as Midget No. 14, being raised from the bed of Sydney Harbour, is available from the Collection Database of the Australian War Memorial under the ID Number: 060696. This image is of Australian origin and is now in the public domain because its term of copyright has expired.
About Author
Binbaşı Dan, Birleşik Devletler Deniz Piyadeleri'nden emekli bir gazidir. Soğuk Savaş sırasında görev yaptı ve dünyanın birçok ülkesine seyahat etti. Askerlik hizmetinden önce, Cleveland Eyalet Üniversitesi'nden sosyoloji bölümünden mezun oldu. Askerlik hizmetinin ardından polis memuru olarak çalıştı ve emekli olmadan önce yüzbaşı rütbesini aldı.
HITLER&rsquoS SMART BOMBS
THE FEDDEN MISSION came away from Nordhausen having seen for themselves the starkest extremes of the Nazis&rsquo secret weapon programme. On the one hand they had witnessed the abject horror and depravity of the slave labour system, while, on the other, they could not fail to marvel at the most technologically advanced weapons programme the world had ever seen.
The following day they flew south to Munich, where they inspected the BMW engine works and billeted overnight at the American 3rd Army Intelligence Centre at Freising. On Thursday 21 June the mission divided into two groups, with four members of the team departing by road to Rosenheim and the BMW rocket development department at Bruckmühl. As chief engineer and technical director in charge of BMW&rsquos jet, piston and rocket development, Bruno Bruckmann accompanied them, explaining that BMW&rsquos intensive development of rockets had started in early 1944 on RLM orders. It was conducted under the control of an engineer named Szibroski, an SS man who had disappeared before the American Army arrived in April 1945.
Many of the German rocket projects had their origins in the early stages of the war, or even before it in some cases, but the impetus to wheel them out had come with the intensification of the Allied strategic bombing campaign. As we have seen, the V-1 cruise missile and the V-2 ballistic missile were dedicated offensive weapons and had no defensive role to play, but rocket-power could be used very effectively to augment the existing ground-based anti-aircraft defences of the Luftwaffe&rsquos flak regiments, or to fill the gaps left by the increasingly overstretched fighter aircraft. In addition to their use as surface-to-air anti-aircraft missiles, the range of other applications included aircraft-launched weapons &ndash either air-to-air against other aircraft, or air-to-surface against ground targets or shipping &ndash and even surface-to-surface as a form of artillery. When combined with a variety of guidance systems this array of missiles became the first generation of smart bombs, although, lacking the technology to home in on a target autonomously without human guidance, it might be more accurate to describe them as semi-smart bombs.
Press photograph released in November 1944 of an HS 293 anti-shipping missile with Walter 109-507 B liquid-fuelled rocket motor.
THE BMW TYPE 109-718
As it turned out the first rocket motor the Fedden Mission was shown by Bruckmann wasn&rsquot a weapon at all. The BMW Type 109-718 liquid-fuelled rocket &ndash 109 was also the RLM prefix for rockets &ndash was a small non-expendable assistor unit designed to be used in conjunction with the BMW 003 jet engine to which it was fitted at the rear end a configuration known as the BMW 003R. The internal and external main chambers were liquid-cooled by one of the fuels, nitric acid, passing round a spiral tube inside the outer member. The whole engine unit weighed 176lb (80kg) and gave a thrust of 2,755lb (1,250kg) for three to five minutes. The fuels used were nitric acid and a mixture of hydrocarbons. Fuel consumption was 5.5kg per 1,000kg of thrust per second, and it was estimated that with two of these assistors a Messerschmitt Me 262 could climb to 30,000ft (9,150m) in three minutes.
Unlike the expendable RATO units, this was specifically intended for rapid climb or bursts of speed in an emergency. The 109-718 had the potential to turn a jet fighter into an ultra-high-speed interceptor while at the same time conserving the rocket fuel through intermittent operation, unlike the dedicated rocket-powered aircraft such as the Messerschmitt Me 163B. It was hoped that further development work would enable the unit to use standard jet fuel in due course. The fuel pumps on the 109-718 were the centrifugal type and ran at 17,000rpm, with the fuel pressure at 50 atmospheres. A special drive with universal joints was provided on the jet engine for these pumps, and ran at 3,000rpm. The fuel flow to the unit was controlled by spring-loaded valves operated by a servo motor, and a special automatic control was being developed for this purpose to prevent an inequality of thrust on twin-engine jet aircraft.
The 109-718 rocket units were tested on several prototypes including the Me 262 C-2b Heimatschützer (&lsquohome defender&rsquo), and the single-engined Heinkel He 162E in March 1945. (The Heimatschützer was the Me 262 C-1a with a single Walter 109-509 S1 fitted in the rear fuselage and exhausting under the tail.) Bruckmann informed Fedden that twenty of the 109-718 units had been constructed, and the production time for each one was around 100 hours.
Stand-alone RATO units were frequently used by the Germans for a number of reasons, either to gain additional lift at take-off for heavily-laden aircraft, to provide extra thrust, or to save jet fuel. The Walter HWK 109-500 Starthilfe (&lsquotake-off assistor&rsquo) was a liquid-fuelled rocket pod which could provide 1,100lb (500kg) of thrust for thirty seconds &ndash the thrust was doubled as they were always used in symmetrical pairs. Once the fuel was exhausted the pods were jettisoned by the pilot and returned to the ground by parachute to be serviced and used again. The HWK 109-500 entered service in 1942 and around 6,000 were manufactured by Heinkel. They were used extensively on a wide range of aircraft, including the under-powered Jumo 004-engined Arado Ar 234.
At BMW&rsquos rocket development department at Bruckmühl, Rosenheim, Bruno Bruckmann and W.J. Stern pose beside a BMW 109-558 liquid-fuelled rocket motor for the Henschel Hs 117.
SCHMETTERLING
The next rocket Fedden&rsquos team examined at Bruckmühl was the BMW 109/558 for the Henschel Hs 117 ground-to-air guided missile. The Hs 117 was codenamed Schmetterling (&lsquobutterfly&rsquo), although it looked more like a slender bottlenose dolphin with central sweptback wings and a cruciform tail. The nose was asymmetrical with the warhead extension on one side and a small generator propeller on the other. Designed by a Henschel team led by Professor Herbert Alois Wagner, the Hs 117 was a medium-altitude missile targeting enemy bombers flying between 6,000 and 33,000ft (1,800m to 10,000m).
NS Schmetterling was launched from a modified 37mm gun-carriage with two Schmidding 109-553 solid diglycol-fuel boosters, one above and one below the main body, giving a total thrust of about 6,000lb (2,700kg) for a duration of sixty-five seconds before falling away. After take-off the BMW rocket motor provided the main power, giving the 992lb (450kg) missile a speed of between 558 to 620mph (900 to 1,000km/h) taking it up to an altitude between 20,000 and 30,000ft (9,150m). In order not to exceed the velocity at which the missile was stable, the engine&rsquos thrust was regulated by sliding valves in the nozzle actuated by a small electric servo activated by a Mach meter. The Hs 117 was radio controlled by two operators using a telescopic sight and joystick. Once near to a target, acoustic and photoelectric sensors homed in automatically from a range of 33 to 66ft (10 to 20m), and proximity fuses detonated its lethal payload of 55lb (25kg) of explosives.
Surface-to-air weapons: V-2 (A4) rocket, Wasserfall, Bacham Natter, Rheintochter, Enzian and Feurlilie.
Hs 298 air-to-air missile, an Me 328 shown with Argus pulsejets, the Fi 103 R manned version of the V-1, an X-4, Hs 117 Schmetterling and the Fi 103 V-1.
The BMW 109-558 rocket motor took the form of a long tube slender enough to fit within the missile&rsquos casing. It contained a compressed air tank, an SV-Stoff nitric acid tank, and a tank for the R-Stoff, a composite of hydrocarbon self-igniting propellant codenamed &lsquoTonka&rsquo. The combustion chamber was cooled by the nitric acid and was about 18in (46cm) long with a diameter of 5in (12.5cm). A photograph in the Fedden Mission report shows Bruckmann and Stern standing behind a complete rocket assembly which was 8ft (2.4m) long overall. According to Fedden:
The whole equipment weighed 352lb (160kg), took forty to sixty hours to make, and the production price was 400 to 500 Marks. 120 had been made. It was stated that successful experiments had been carried out with this equipment, and the rocket motor which was a clean workmanlike job had started production in parallel with the Henschel flying missile.
A &lsquoworkmanlike job&rsquo is probably what passes for high praise in engineering circles. The Hs 117 underwent fifty-nine test firings, of which more than half failed. Even so, full-scale manufacture commenced in December 1944, with an eventual target output of 3,000 a month projected for the end of 1945, but production was cancelled by February 1945. Some Hs 117s were test launched from a Heinkel He 111, and there was also to be an air-to-air variant of the missile, the Hs 117H, which looked the same but did not have the booster rockets. This would have been air-launched from a Dornier Do 217, Junkers Ju 88 or Ju 388, but it never made it into operation.
Wasserfall (&lsquowaterfall&rsquo) was a higher-altitude missile than Schmetterling, and it was also much more complex and expensive to build as it was, in essence, a scaled-down version of the A4 (V-2) liquid-fuelled rocket. As an anti-aircraft missile it required a far smaller payload and range/duration than the V-2, and consequently it was only 25ft 9in (7.85m) long and weighed 8,160lb (3,700kg) roughly half the size of an A4. In appearance Wasserfall resembled the V-2, with the same streamlined bullet shape for the body, but with four short wings or fins on the midsection to provide additional control. The fins on the tail also had control surfaces, and steering was supplemented by rudder flaps within the rocket exhaust.
Unlike the V-2, Wasserfall was designed to stand for several months at a time and be ready to be fired at short notice, something for which the V-2&rsquos highly volatile liquid-oxygen fuel was not suited. Instead the new rocket motor for the smaller missile, developed by Dr Walter Thiel, was based on Visol (vinyl isobutyl ether) and SV-Stoff fuel. This mixture was forced into the combustion chamber by pressure and spontaneously combusted on contact. Guidance was by radio control, although for night-time operations a system known as Rheinland was developed, incorporating a radar for tracking and a transponder for location which would be read by radio direction finder on the ground. An alternative system using radar beams was also under development. Because of concerns about accuracy, Wasserfall&rsquos original 220lb (100kg) warhead was replaced by a far bigger 517lb (235kg) of explosives. Instead of hitting a single aircraft directly, the idea was that the warhead would detonate in the middle of a bomber formation and the blast effect would bring down several aircraft in one go. The missile itself was designed to break up to ensure that only small pieces fell on to friendly territory below.
The Fritz-X was a glider-bomb designed to pierce the armoured plating on Allied ships. (JC)
Another view of a captured Hs 293 anti-shipping bomb. (ABD Hava Kuvvetleri)
Wasserfall was developed and tested at Peenemünde and in total thirty-five test launches had been completed by the time this facility was evacuated in February 1945. Subsequently the resources and manpower needed for the development of the defensive Wasserfall programme was diverted to the higher priority and offensive A4. It would appear that Hitler&rsquos quest for taking vengeance on his enemies, whether symbolic or real, overrode the need to defend the German homeland. Üretimi Wasserfall had been scheduled to begin at a huge underground factory at Bleicherode in October 1945, by which time, of course, it was already too late.
The air-launched Hs 298 radio-controlled rocket-powered missile never entered full production and the project was abandoned in January 1945.
X-4 wire-guided air-to-air missile. Pods on two wing-tips contained spools for the control wires. (ABD Hava Kuvvetleri)
NS RHEINTOCHTER VE ENZIAN HIGH-ALTITUDE MISSILES
In parallel to Schmetterling ve Wasserfall, several other anti-aircraft missiles were also in development, in particular the Rheintochter ve Enzian high-altitude missiles. Rheintochter, named after Richard Wagner&rsquos Rhine Maidens, was a multi-stage solid-fuel surface-to-air missile developed by Rheinmetall-Borsig for the German Army. Working from the top down it had four small paddle-like control surfaces near the nose for steering, plus six sweptback fins at the end of the first stage and a further four at the rear of the second, booster stage. It was 20ft 8in (6.3m) long overall including the booster stage, and the body had a diameter of 1ft 9.25in (54cm). Unusually the exhaust from the main sustainer motor was vented through six &lsquoventuri&rsquo (small tubes) positioned one between each main fin. This was partly for additional stabilisation in flight, but also because the 300lb (136kg) warhead was situated behind the motor and would be attached before launch. NS Rheintochter R-I was launched from a ramp or from a converted gun mounting. Guidance was via a joystick, radio control and line of sight observation.
After eighty-two test launches, further development of the Rheintochter R-I, and the proposed operational version R-II, was abandoned in December 1944 because it was only attaining the same altitude as the other missile systems. A third version of the Rheintochter, the R-III, was to have been a far sleeker affair with a liquid-propellant rocket motor for the main stage, and it did away with the second stage in favour of solid-fuelled boosters mounted to the side of the missile. Only six test firings were made.
Rheintochter III two-stage anti-aircraft missile. (NARA)
Taifun (&lsquotyphoon&rsquo) was one of the smallest of the unguided anti-aircraft rockets. Its design was instigated by Sheufen, an officer at Peenemünde, who wanted to produce a back-up or alternative to the more complicated missiles. Further developed by the Elektromechanische Werke in Karlshagen, the Taifun was an unguided missile, 6ft 4in (1.93m) long and 4in (10cm) in diameter with four small stabilizing fins at its base. The simple rocket was fuelled by a hypergolic mixture of nitric acid and Optolin &ndash a mix of aromatic amines, gasoline, Visol and catechol &ndash pressure-fed into the combustion chamber. Burnout occurred after two and a half seconds, by which time the rocket was travelling at 2,237mph (3,600km/h) up to a maximum altitude of 39,370ft (12,000m). The rockets would have been fired in salvoes of up to thirty at a time from a rocket launcher mounted on an adapted gun mounting. Delays in the development of the rocket motor meant that Taifun was never deployed operationally. However, if this unsophisticated and unguided weapon had been ready earlier it could have caused devastation among the Allied bombers.
Schmetterling, Wasserfall, Rheintochter ve Taifun were not the only surface-to-air or anti-aircraft missiles under development in Germany. Others included the Rheinmetall-Borsig Feuerlilie F-25/F-55 which Fedden had come across at Völkenrode, and also the Messerschmitt Enzian E-4 which, because of its antecedence in the Me 163 rocket aircraft, is covered in the following chapter. The third type of rocket motor shown to the Fedden Mission at the BMW works in Bruckmühl was the BMW 109-548 used on the Ruhrstahl X-4. Described by Fedden as an &lsquointer-aircraft rocket&rsquo &ndash they were still finding the vocabulary for all this new weaponry in 1945 &ndash the X-4 was a formidable wire-guided air-to-air missile suitable for use with the fast jets such as the Messerschmitt Me 262.
Developed by Dr Max Kramer at Ruhrstahl, the X-4 was designed to operate from a distance outside the range of an enemy bomber&rsquos guns. In flight the missile was stabilised by spinning slowly about its axis, at about 60rpm, thus ironing out any asymmetry in thrust. A joystick in the launch aircraft&rsquos cockpit sent control signals via two wires feeding out from spools or bobbins located within the pods at the end of two opposing wings, and small spoilers on the tail steered the X-4. The wire-guidance system was a means of circumventing the possibility of radio signals being jammed. The range for attack was 0.93 to 2.17 miles (1.5 to 3.5km) and the total payout of the wires was around 3.5 miles (5.5km). According to Fedden the compact 109-548 rocket propelled the X-4 at 620mph (1,000km/h) and had an endurance of up to twenty seconds. The X-4 was 6ft 7in (2m) long and had a wingspan of almost 2ft 3in (73cm) with four midsection fins swept at 45°.
Carrying a 45lb (20kg) fragmentation device in the warhead, the X-4 had a lethal range of about 25ft (8m) and positioning it accurately proved very difficult to judge for the controller. Accordingly a type of acoustically triggered proximity fuse known as a Kranich was also fitted, and this was sensitive to the Doppler shift in engine/propeller sound as it approach and began to pass the enemy bombers. Flight testing commenced in August 1944, initially wing-mounted on a Focke-Wulf Fw 190, but later on the Junkers Ju 88. The X-4 had been intended for single-seat fighters such as Messerschmitt&rsquos jet-engined Me 262, or possibly the Dornier Do 335, but the impracticality of the pilot managing to simultaneously fly the aircraft and control the missile were too great. Production of the airframe began in early 1945. This was designed to be assembled by unskilled labour, in other words forced labour, and incorporated low-cost materials such as plywood for the main fins. It is claimed that 1,000 were readied, but the Allied raids on BMW&rsquos production facility in Stargard held up delivery of the vital 109-548 rocket motors. Consequently the X-4 was never officially delivered to the Luftwaffe. A smaller version of the X-4, the X-7, was designed as an anti-tank missile, but there is no evidence of this ever being used.
&lsquoWINGED TORPEDOES&rsquo
The other main application of air-to-surface guided weaponry was against Allied shipping. A guided air-launched weapon greatly increased the potential range and accuracy of an attack in comparison with a direct attack using conventional bombs or torpedoes, especially on heavily guarded vessels such as warships. The Blohm & Voss company developed a series of &lsquowinged torpedoes&rsquo or glider bombs, such as the Bv 143 which featured a pair of straight wings and a cruciform tail with guidance along a fixed course provided by an internal gyroscopic system. A feeler arm extending beneath the main body acted as a gauge, keeping the missile on a level glide just above the surface of the sea by activating a booster rocket within the fuselage. Four Bv 143s were constructed and tested in 1943, but the project was shelved until a more reliable automatic altimeter could be devised.
The Bv 246 Hagelkorn (&lsquohailstone&rsquo) was an un-powered glider bomber which did enter limited production in late 1943. Once released both of these glider bombs lacked external guidance input to ensure they hit their targets.
The most successful of the anti-shipping missiles were the fully guided Fritz X and the Henschel 293. The Fritz X was officially designated as the FX 1400, although confusingly it was also known as the Ruhrstahl SD 1400 X, the Kramer X-1 and the PC 1400X. Derived from the high-explosive thick-walled 3,080lb (1,400kg) SD 1400 Splitterbombe Dickwandig (&lsquofragmentation bomb&rsquo), the Fritz X had a more aerodynamic nose, four midsection stub wings and a box tail at the rear housing the spoilers or control surfaces. Engineer Max Kramer had begun development work on the missile before the war, fitting radio-controlled spoilers to free-falling 550lb (250kg) bombs, and in 1940 the Ruhstahl company became involved because of their experience in the development and production of conventional unguided bombs.
Fritz X did not have a rocket motor and upon release it glided all the way to the target, guided visually from the launch aircraft via radio-control inputs from a joystick. The missile was designed specifically to be armour-piercing, up to 5.1in (130mm) thick, and the main targets were heavy cruisers or battleships. There was a micro delay in the fuse to ensure it detonated inside the target and not immediately upon impact. Minimum release height was 13,000ft (4,000m), although 18,000ft (5,500m) was preferred if conditions permitted, and it had to be released at least 3 miles (5km) from the target. The greater release height reduced the threat of anti-aircraft fire, which was especially important as the carrier aircraft had to maintain a steady course to keep the gliding bomb on target. It was essential that the device remained in sight of the controller and a flare was fitted in the tail to assist with this. In practice the carrier aircraft had to decelerate upon release, achieved by climbing slightly and then dipping back down, so that inertia would place the bomb ahead of the aircraft.
Fritz X had been launched from a Heinkel He 111 during testing, but in operation the Dornier Do 217 K-2 medium-range bomber became the main carrier. It was first deployed in July 1943 in an attack on Augusta harbour in Sicily, but its greatest success was with the sinking of the Italian battleship Roma on 9 September 1944. Bombers equipped with Fritz X also saw action at Salerno against American and British vessels. It is estimated that almost 1,400 Fritz X bombs were produced in total, including those used in flight testing.
Unlike the Fritz X the Henschel Hs 293 anti-shipping guided missile did have a liquid-fuelled rocket engine, slung beneath its belly, to allow operation at lower altitudes and from a far greater distance &ndash estimated at up to 10 miles (16km). Designed by Professor Herbert Alois Wagner, the Hs 293 project was started in 1939 on the pure glide bomb principle, but Henschel und Sohn added the rocket unit which provided a short burst of speed. Over 1,000 Hs 293s were manufactured and a variety of rockets were used, usually the Walter HWK 109-507, producing a thrust of 1,300lb (590kg), or the slightly more powerful BMW 109-511 with 1,320lb (600kg) of thrust. The main element of the weapon was a high-explosive 650lb (295kg) charge within a thin-walled metal casing creating, in essence, a demolition bomb. Measuring 12ft 6in (3.82m) wide, it had a pair of straight wings with conventional ailerons for control, plus a tail with side fins and a lower fin. While the Fritz X was intended for use against armoured ships, the Hs 293 was specifically for un-armoured vessels, hence the thinner casing. The missile was radio controlled via a joystick control box in the carrier aircraft, and flares attached to the rear ensured the operator maintained visual contact.
The Hs 293 was the first operational guided missile to sink a ship. The British sloop HMS Egret was attacked and sunk in the Bay of Biscay on 27 August 1943, with the loss of 194 of her crew. Numerous other Allied vessels were also sunk in the Mediterranean.
The Allies&rsquo efforts to counter the German radio-controlled weapons by jamming the signals were given a boost when an intact Hs 293 was recovered from a Heinkel He 177 which had crashed on Corsica, and improvements made to the radio jamming equipment had a major impact on the weapon&rsquos effectiveness. In response the Germans modified 100 Hs 293A-1s as Hs 293Bs with wire link, and as the television-guided Hs 293D, although neither of these were operational by the end of the war. The Hs 293H was an experimental air-to-air variant.
The Rheintochter RIII&rsquos liquid-fuel rocket engine on display at RAF Cosford. (JC)
With the experience gained with the Hs 293, Henschel developed several other anti-shipping guided missiles along the same principle. The Hs 294 was designed specifically to penetrate the water and strike a ship below the waterline, and consequently it resembled the Hs 293 but with a sleeker conical nose and two Walter 109-507D rockets mounted tight up against the wing roots. On the Hs 293F the Henschel engineers experimented with a delta wing configuration without a tail unit. The Hs 295 featured an elongated fuselage with enlarged, slightly bulbous warhead and the wings from the Hs 294, while the Hs 296 combined the rear fuselage of the Hs 294 with the control system of the Hs 293 and the bigger warhead of the Hs 295.
BATTLEFIELD ROCKETS
Rockets were also developed to augment or supplant the army&rsquos conventional surface artillery. Rheinbote (&lsquoRhine messenger&rsquo) was developed by the Rheinmetall-Borsig company in 1943. Strictly speaking this slender four-stage rocket cannot be classified as a smart bomb as it was aimed solely by the positioning of the launcher and possessed no internal or external guidance systems. Apart from the V-2 (A4) this was the only other long-range ballistic missile to enter service during the Second World War.
The biggest drawback with conventional artillery is that the guns are often too heavy to be easily and swiftly transported to where they are needed, especially in a fast-moving battlefield. This had not been an issue in the opening stages of the war when the German Blitzkrieg spread with great rapidity thanks in no small measure to the Luftwaffe&rsquos overwhelming aerial superiority and the ability to provide airborne bombardment in support of the ground forces. But the big guns had other drawbacks. Their range was limited and while the biggest guns bombarding Paris in the First World War might have had a range of just over 62 miles (100km), their huge size made them virtually immobile. Conventional artillery also required a constant supply chain to feed the guns. Rockets, on the other hand, had enormous range and were far more easily transported, although there might be an issue with accuracy. NS Rheinbote project was initiated to put the battlefield rocket concept to the test.
A US Air Force officer examines an unidentified rocket-propelled guided bomb. Said to be just 8ft long (2.5m) it was most probably a test model. (CMcC)
In appearance Rheinbote was a slender spike 37ft (11.4m) long, with stabilising fins at the rear and three sets of smaller fins arranged at the end of each of the four stages. The rockets were fuelled by diglycol-dinitrate solid-fuel propellant and in tests achieved a blistering Mach 5.5, or 4,224mph (6,800km/h), the fastest speed of any missile at the time. Rheinbote was transported and launched from a modified V-2 (A4) rocket trailer which had an elevating launch gantry. The missile was aimed by orientating the trailer itself and elevating the gantry, although the accuracy of this method of aiming is highly questionable.
In tests the Rheinbote carried an 88lb (40kg) warhead, only 6.5 per cent of the missile&rsquos total mass, up to 48 miles (78km) into the atmosphere to a range of up to 135 miles (220km), but for shorter ranges some of the stages could be removed. Over 200 were produced and they were used in the bombardment of Antwerp from November 1944 into early 1945. After the war ended the Soviets helped themselves to the designs at Rheinmetall-Borsig&rsquos Berlin-Marienfelde headquarters, but in general the Rheinbote was considered to be lacking accuracy, thanks partly to the effect of the stage separations, and lacking punch as the payload was too small and the almost vertical high-speed delivery tended to bury it deep into the ground.
Time and time again the question is asked why these sophisticated and deadly weapons failed to turn the tide of war in Germany&rsquos favour. And just as with the aircraft the same answer invariably comes back: it was too little too late. Time and resources had been squandered in developing a multitude of missile projects instead of focussing on a few well-defined goals. Priorities were in a constant state of flux and by the time those projects which had any potential were put into production resources had either become stretched to the limit or they were being misdirected into other areas. As Albert Speer commented in his memoirs, Inside the Third Reich:
I am convinced that substantial deployment of Wasserfall from the spring of 1944 onward, together with an uncompromising use of jet fighters as air defence interceptor, would have essentially stalled the Allied strategic bombing offensive against our industry. We would have been well able to do that &ndash after all, we managed to manufacture 900 V-2 rockets per month at a later time when resources were already much more limited.
By the final stages of the war the measures to defend the Reich were becoming ever more ingenious, and more desperate.