Suriyeli bebeğin yorganı
Hafta sonu Yunanistan'ın Samos (Sisam) adasına gittim, gitmez olaydım!
Yunanistan'a geçmek isterken hayatları kararan Suriyelilerin, Samos sahiline vuran eşyalarını görmek alt üst etti beni.
Onların, Ege sularında yaşadıkları faciayı rahat koltuklarımızdan izlerken de içimiz yanıyordu elbette. Ama o facianın kanıtlarını gözle görmek ve bu kanıtlara elle dokunmak, insanı çok daha derinden etkiliyor
SAMOS'UN TÜRKİYE TARAFI
Kuşadası'ndan kalkan teknemiz bizi, adı Pythagorion olan, Pisagor'un yaşadığı liman kentine götürdü. Orada indikten sonra bir araba kiralayarak adayı görmek istedik. Her şey güzeldi. Özellikle de, yaz olmaması nedeniyle her yerin boş olması hoşumuza gitmişti. Tek tük açık kafelerde oturarak bir şeyler içmiş, bir restoranda da deniz ürünleri yemiştik.
Belki sıcak mevsimde de geliriz, koyları ve plajları da görelim mantığı ile dolaşıyorduk. Tam da Samos kentinin arkasındaki yüksek bir yere çıkmış, Türkiye tarafına bakıyorduk ki, uzaktan görüş açımıza giren iki koyun sahiline dizilmiş parlak portakal renginde bir şeyler gördük.
"BOĞULUP GİTMİŞLER!"
Yakınımızda park etmiş olan Yunanlı bir aileye yaklaşarak bunların ne olduğunu sordum. Suratı asıldı. Elini Türkiye'ye doğru uzatarak;
"Türkiye'den gelmeye çalışan kaçak göçmenlerin giysileri onlar," dedi. "Kimi sahile çıktığı yerde bırakmış yeleklerini. Kimileri ise boğulup gittiği için onlardan arta kalan eşyalar sahile vurmuş!"
Boğuldukları söylenenlere ait eşyaların deniz kenarında bulunması bende acı ile karışık bir merak uyandırdı.
"Yani o eşyalar boğulanlara mı ait?" diye sordum.
"Elbette," dedi. "Türkiye'ye bakan hangi koya gitsen, balıkçılar ve halk tarafından denizden toplanarak kenara yığılmış giysi yığınlarını görebilirsin."
AGİA PARAKEVİ'DE FACİA ARTIKLARI
Hemen arabaya atlayıp, aşağıdaki koylardan birine inmeye başladık. Birkaç dakika içinde, Agia Parakevi denen bir köyün koyundaydık. Hemen sahilde, denizin getirdiği eşyalardan oluşan kocaman bir yığın vardı.
Bu büyük eşya yığını içinde en dikkat çekici renk can yeleklerinin çarpıcı turuncu rengi olsa da, asıl yürek yakan ayrıntı, can yeleklerinin arasına karışmış olan eşyalardaydı.
Yüksekliği yaklaşık iki metre ve genişliği de 7-8 metre olan bu 'facia artığı' yığın içinde, cankurtaran yeleklerinden başka çok eşya vardı, insanın yüreğini yakanBiz bu cinayet artıklarını izlerken yanımıza bir Yunanlı yaklaştı. Selamlaştıktan sonra, çok iyi bir Türkçe ile bize anlatmaya başladı.
TÜRKİYE YAKIN GÖRÜNÜYOR AMA
"Bunlar, bizim bu sahile vuranlar," dedi. "Birkaç sabah denizden toplayarak buraya yığdık bunları. Hepsi, Türkiye'den yola çıkan Suriyelilere ait. Ne yazık ki, sahile varamadan boğulup gidiyorlar."
Yüzüne merakla baktığımı görünce açıklama yaptı;
"Bak şu karşısı Türkiye," dedi. "Buradan bakınca çok yakın gibi görünüyor. Sanki yüzerek geçersin gibi geliyor, değil mi? Oysa hiç de öyle değil. Kimi zaman biz bile geçmekte zorlanırız bu rüzgarlı boğazı. Dalgalar teknenin boyunu aşar. Bu Suriyeli garipler de, bir şişme botla geçebileceklerini sanarak doluşuyorlar içine İşte sonuç!"
"Peki bu eşyaları kıyıya çıkmış olanlar bırakmış olamaz mı?" diye ters bir soru soruyorum.
"Haklısın," diye yanıtlıyor beni, adının Aris olduğunu öğrendiğim Yunanlı balıkçı. "Gerçekten de bazı tekneler geceleri yaklaşarak sığınmacıları bırakıyorlar. Yalnız, onlar sahile çıkınca sadece sırtlarındaki can yeleklerini bırakıp polisi bekliyorlar. Buraya kadar getirdikleri eşyalarını neden bıraksınlar ki!"
Ben derin bir üzüntü içinde dinledim Aris'i ve onun söylediklerini onaylamak için patlamış deniz botlarını göstererek,
"Elbette haklısın," dedim. "Şu patlamış botlar herhalde sahilde patlamadı. Denizin ortasında patlamış ve rüzgarla sürüklenmiş olmalı."
DENİZDEN TOPLANANLAR ARASINDA
Aris haklıydı. Bu büyük facia artığı yığın içinde, sadece büyükleri taşıyan patlamış lastik botlar, iç lastikler, büyüklere ait giysiler değil, çocuklara ait olduğu anlaşılan bir yığın şey de bulunuyordu;
Sırt çantaları, pantolon ve gömlekler, plastik ayakkabılar, küçük oyuncak botlar, bebek patikleri, patlamış ördek simitler, oyuncak botlar
Belli ki, yola çıkmadan önce, 'ne olur ne olmaz, hiç olmazsa yavrularımız boğulmasın!' diye yanlarına almışlar bu basit şeyleri.
YÜREK YAKAN İKİ ŞEY
Koca yığın içinde, insanın yüreğini dağlayan bir iki eşyadan özellikle söz etmem gerekiyor.
Biri, bir bebek yorganı Yorganın üzerindeki beyaz kılıfta el ile işlenmiş şekil ve yazılar dikkati çekiyordu. Bir arı, çiçekler ve bir kardan adam şeklinin yanındaki yazılarda, aşk anlamına gelen 'love' ile "arı" anlamına gelen 'bee' yazısı iğneyle yazılmıştı.
Bu zavallı anne belli ki, bebeğini daha doğurmadan hazırlamış onun yorganını. Bir yandan karnı içinde oynayan yavrusunu sevgiyle okşarken, bir yandan da sevgisini, onu örteceği yorganın üzerine aktarmış.
Beni çok üzen şeylerden biri de, üzerinde ayıcık resmi olan bebe battaniyesi oldu. Annesi, bebek doğduktan sonra almış olmalı bu battaniyeyi, ayıcığı görsün de gülümsesin diye Sonu olmayan bu umut yolculuğuna çıkarken de, bu ayıcığa sarmış olmalı yavrusunu
Bu battaniyelerin ve yorganların, yavrularına kefen bile olamayacağını nereden bilebilirdi, Suriye'nin yüreği yavru sevgisiyle dolu anneleri
TANIK OLMAK NE ZORMUŞ!
Televizyon başında oturarak faciayı izlemek, ona ait kanıtları çıplak gözle görmekten daha kolaymış meğer
Bu cinayet artıklarını izlerken, insan ne düşüncelere kapılıyor!
Huzur içindeki Suriye'yi kana bulayanlar geçiyor insanın gözlerinin önünden.
Suriye'de yüz binlerce kişinin ölümüne yol açanlara
IŞİD denen bir belayı besleyen ve onu Ortadoğu'nun başına saranlara
Yüz binlerce Suriyelinin ülkelerini terk etmesine yol açanlara
Binlercesinin umudunun Ege Denizi'nde yok olmasına neden olanlara lanet okuyor insan
İKİ BÜYÜK SUÇLU; ABD VE AKP
ABD değil mi, önce Irak'ta yaklaşık bir buçuk milyon kişinin ölmesine yol açan, ardından da Suriye'yi kana bulayan
AKP değil mi, ABD'nin yeniden şekil vermek istediği Ortadoğu'da, uygulamaya koyduğu Büyük Ortadoğu Projesi'ne 'eşbaşkan' olmakla övünen
Suriye, ABD ve AKP karışmasaydı böyle bir yıkım yaşar mıydı?
Türkiye'nin başında AKP gibi bir iktidar, dünyanın başında da ABD gibi öcü olmasaydı, Suriyeli o bebek, denizin dibinde balıklara yem değil, ayıcıklı battaniyesinin altında mışıl mışıl uyuyor olurdu
EN BECERİKSİZ CELLAT: JACK KETCK
Kimi cellatlar çok başarılıdırlar. İnsanları, yağdan kıl çeker gibi öldürür, bu cinayete taraftar olanlardan alkış bile alırlar
Ancak bazıları ise ABD'nin Irak'ta ve Suriye'de yaptığı gibi davranır, cinayeti yüzüne gözüne bulaştırır
İngiltere'nin 1600 yıllarındaki en beceriksiz celladı Jack Ketch imiş. Baltasını hiç doğru kullanamaz, kafaları yarım yamalak keser, sonra da işini bitirmek için testere veya bıçak kullanmak zorunda kalırmış.
Adam o kadar ünlü olmuş ki, Giovanni Puccini, Punch and Judy adlı eserindeki cellada onun adını vermiş. O günden sonra da cellat denince akla onun adı gelir olmuş
Kıssadan hisse