Neredeyse Bizi Ayrılan Gondol Fantezi
Çok turistik olduğunu düşünmüştüm. Ben bir aptalım.
Neredeyse bir yıldır çıkıyorduk. Emily, “Venedik'te bir gondolda her zaman binmek istemiştim” dediğinde, her şey harikaydı.
Ben kazandım. "Ne?"
“Romantik olurdu” dedi.
Bazı insanlar turistik faaliyetlerden kaçınırlar çünkü onlara bakarlar. Benim durumumda bu korku. Klişe yapmayan insanların, turistik şeylerin beni yargılamasından korkun.
“Ne tür bir kaybeden atlı arabalara biniyor?” Central Park'ta fısıldadılar, bu yüzden asla binmedim. San Francisco'daki bir teleferikte hiç durmadım, Londra ziyaretleri sırasında Buckingham Sarayı'na hiç gitmedim. Dört yıl Tokyo'da yaşadım ve Fuji Dağı'na hiç tırmanmadım.
Emily’nin gondol lafını, yeni ortağınızın horlandığını veya hoşlanmayacağını düşündüğünüzü aklınızdan çıkarmaya çalışacağınız yolu unutmaya çalıştım. Çekici? Tabii ki hayır, ama içinde pazarlık yapmadığı bir dünyayı hayal edebiliyor musunuz?
Muhtemelen.
Bir gün, birlikte denizaşırı bir yolculuk yapmak için yeterli havayolu milimiz olduğunu fark ettik.
“Güneydoğu Asya'nın sokak yemek turuna ne dersiniz?” Diye önerdim.
“Güneydoğu Asya'nın ishal turunu mu kastediyorsun?” Emily bana böyle bir şey olmayacağını söyledi.
Pizza ve gelato ile konuştu, ben de çabucak İtalya'ya bağırdım. Başka bir deyişle, bir gondol yolculuğu masanın üstündeydi.
Ayrılmadan önce, üçüncü kuşak İtalyan Amerikalı arkadaşım Carla'ya sıkıntılarımdan bahsettim. Emily ile tanışıp hoşuna gitti ama şimdi bu gondol fantezisinin ilişkiyi yeniden incelemenin temelini olup olmadığını sorguladı.
Öte yandan kız kardeşim Emily’nin tarafını tuttu ve beni telefondan azarladı:
“Andrew. Kız arkadaşının istediği, onu mutlu etmek, onunla bir kayığın içine girmen. Lanet olası sorunun ne? Kürek çekmene bile gerek yok. ”
İşte benim sorunum: Emily, kar amacı gütmeyen kuruluşların toplumlarında daha fazla fark yaratma konusunda yardımcı olan güzel, zeki ve sevecen bir kadındı. Aynı zamanda beni hackneyed seyahatine maruz bırakacak biri miydi?
Roma’daki havaalanından otobüse, en çok satan rehber kitabı Rick Steves’in İtalya’yı çektiği zamanlar yardım etmedi. O gece, bizi Rick Steves’in İtalya’sından geçen diğer Amerikalılarla çevrili akşam yemeğimizi yediğimiz bir restorana yönlendirdi. “Belki de o şeyi sakla?” Dedim.
İnanılmaz bir şekilde Roma'dan ayrıldık.
Sonra, bir araba kiraladık ve Umbria'ya gittik. Belki de Umbria içeride olduğu için - herhangi bir kanaldan uzakta - rahatlayabildim. Dolunay ve bir tabak trufflesin tadını çıkardığımız tepe kasabası Todi'ye bir teleferik sürdük ve 48 saat içinde ilk kez öpüştük. Yakındaki Fratta Todina'da, ev sahiplerinin bize yerel bir çiftçi pazarından ev yapımı mantı ve keçi peyniri servis ettiği oda ve kahvaltıda kaldık ve hiç bitmeyen bir vadiye bakan bir infiniti havuzunda yüzdük.
Kısa süre sonra, 260 mil kuzeydoğusundaki sürüşü yaptık. Her santim kıyıya yaklaştığımızda endişelerim arttı. Adriyatik'i Ravenna'da vurduk ve Baisilica di San Vitale'yi takdir ederken, Yahudi olmama rağmen, Emily'nin gondol hakkında unutabileceği altıncı yüzyılda bir İsa mozaiğine sessizce dua ettim.
Venedik'e geldikten sonra, böyle bir mucizenin ortaya çıkmadığı belli oldu. Gelecek üç gün boyunca - Peggy Gugenheim Koleksiyonu'nun dışında mıyız yoksa sadece etrafta dolaşıyor olsak da - Emily, siyah ince teknelerdeki herkesin özünde suya uzunca bakacaktı. “Çok mutlu görünüyorlar” dedi. Bir keresinde, Venedik'in motorlu feribotlarından biri olan bir vaporetto'nun ön sıralarında otururken - Onu bir gondoldan daha romantik olmasa ikna etmeye çalıştım ve kocasının arkasından bir gözyaşı çıktığını gördüm. yuvarlak güneş gözlüğü, sonra yanağını aşağı yuvarlayın.
Dışarı çıkmış olabilirdim, ancak geçen öğleden sonra eve gitmeden önce, sıcak bir yapışkan pazar günü, mükemmel bir dondurucuya benzeyen şeyin bir incelemesine rastladığımda Rick Steves’in İtalya’sı üzerinden geçiyordum. Rialto Köprüsü'nün diğer tarafında, ıslak ve kokulu insanlarla doluydu.
“Aman tanrım,” dedi Emliy. “B.O.
Yine de, arayışta bana katıldı. Burun kalabalığımız olmasına rağmen burunlarımızı sıkarak yolumuzu sıktık. Haritamızı baş aşağı tuttuğumu fark etmeden önce, bir saat boyunca dondurmaları aradık. Adımlarımızı takip etmek ve kokmuş Rialto Köprüsü'ne geri dönmek zorunda kaldık. Sonunda dondurucuları bulduğumuzda, Emily tükendi ve dondurma havasında değildi. Ama ışınlanıyordu.
“Neden bu kadar mutlu görünüyorsun?” Dedim, şimdiye kadar tattığım en iyi kirazlı gelato konisini yalayarak.
“Çünkü çok mutlu görünüyorsun” dedi.
Biliyorum, bu gondol kadar sevimsiz olacak. Fakat Emily’nin mutluluğumdaki mutluluğu, onu daha da mutlu etmek istememi sağladı. Ve bunu yapmanın tek yolu vardı.
Şeritli büzgülü gondolieri ile berbat bir yer, bu yüzden en yakınını kiraladık. 90 Euro istedi, ancak Rick Steves’in tavsiyesi üzerine 80 teklif ettik.
Yan yana, kırmızı kadife bir aşk koltuğuna oturduk. İnce, gümüş saçlı gondollarımız fotoğrafımızı çekti (Emily'nin isteği) ve sonra bizi bir dizi sessiz sırt kanalıyla yönlendirdi. Marco Polo’nın evine işaret etmek için sessizliği yalnızca bir kez kırarak şarkı söylemedi (Tanrıya şükür). Merak ettim: Marco Polo’nun eski bir evi olduğunu söyleyerek turistlerle alay ediyor mu?
Ama bu, kendimi durdurduğumda ve soruyu - ve turistik faaliyetlerde bulunma konusundaki utanç verici şeyimi - gördüğümde gördüm: Emily ile her anlamda yolculuğu sabote etmenin bir yolu. Eline ulaştım ve bu sessiz, gizli alanlarda süzülürken, benim için yeni olan bir huzuru hissettim. Emily'ye nasıl hissettiğini sordum.
“Mutluluk” dedi.
İki yıl sonra, gondol fotoğrafı düğünümüzün web sitesinde yayınlandı. Bize aşık olmaya başladı, ama aynı zamanda ne kadar geldiğimi hatırlattı. Balayımızda, neşeli Hawaii'lerde, boyunlarımızın etrafındaki parlak mor plumeria leisleri dökülürken, çiçeklerin kokusunu aldım ve gülümsedi.
Bu parçanın bir versiyonu ilk olarak, özel olmayan dağıtım lisansı altında Afar dergisinde yayınlandı.