Chirac için bu, geçen yıl 29 Mayıs'taki AB Anayasası referandumundan sonra ikinci darbe anlamına geliyor. Hayatının ve siyasal kariyerinin sohbaharındaki (görev süresi bir yıl sonra doluyor) bir lider için ne acıklı tablo...
Anlaşılması gerçekten güç kaosu ve nedenini özetleyelim.
Fransa'da işsizlik oranı yüzde 9 ? 10 arasında gidip geliyor. Türkiye'de olduğu gibi. Ancak genç nüfusta işsizlik yüzde 23'ü geçiyor. Yine Türkiye'deki gibi.
Genç nüfusun istihdamını kolaylaştırmak ve işgücü piyasasına biraz esneklik getirmek için Chirac'ın telkini ve Başbakan Dominique de Villepin'in girişimiyle "İlk İstihdam Sözleşmesi" yasa tasarısı hazırlandı. Kıyameti koparan, tasarının 8'inci maddesi oldu: 26 yaş altı gençlerin ilk işlerinde 2 yıllık deneme süresi öngörüyor ve işverene bu sürede gerekçe göstermeden işe son verme hakkı tanıyordu.
Sendikaların, öğrencilerin ve muhalefet partilerinin tepkilerine rağmen hükümet tasarıyı geçirince Fransa'da 1968 Mayıs'ındaki tablolar yeniden yaşanmaya başladı.
Sendikalar genel greve gitti. 5 kez üstüste. Sonuncusunda 3 milyon kişi işi bırakınca hayat felç oldu.
Üniversite gençliği boykot başlattı ve birçok okulu işgal etti. Onu liselilerin sokağa dökülmeleri izledi. Haftalarca ders yapılamadı, yıl sonu sınavları tehlikeye girdi.
Dahası öğrenci derneklerinin yöneticileri başlarında kar maskeleri, ellerinde maket silahlarla yaptıkları açıklamalarda iktidara savaş ilan ettiler.
Ve tüm bu gruplar hükümete ve Chirac'a yasayı, daha doğrusu yasanın 8'inci maddesini geri çekmeleri için 17 Nisan'a kadar süre tanıdılar.
Chirac ültimatoma direnecek güç ve cesareti kendinde bulamadı, önceki gün hükümetten yasayı geri çekmesini istedi.
Erdal Şafak / Sabah