Fransa ve İngiltere arasındaki 100 yıllık savaş, 116'ten 1337'ten 1459'e kadar aralıklarla devam etti ve en ilginç ve uzun süren çatışmalardan biri oldu. hikayeler. “Yüzyıl Savaşları” terimi, ana düşmanlık döneminin 4'inin göze çarptığı bütün bu çatışmaların bir genellemesi olarak çok daha sonra ortaya çıktı. Hanedan bir anlaşmazlık olarak başlayan, savaş sonunda Fransız ve İngiliz milletlerinin nihai tasarımı nedeniyle gerçekten ulusal bir renk kazandı. Bu çatışmanın ölçeğini anlamak için, savaş sırasında Fransa'nın sayısız savaşlar, kıtlıklar, salgınlar ve cinayetlerin sonucu olarak savaş sırasında Fransa'nın nüfusunun 2 / 3'unu kaybettiğini söylemek yeterlidir. Askeri açıdan, Yüzyıl Savaşı boyunca, yeni taktiksel ve stratejik teknikler ortaya çıktı, eski feodal orduların yıkılmasına neden olan ve sonunda ilk kalıcı orduların ortaya çıkmasına katkıda bulunan yeni tür silah ve ekipmanlar ortaya çıktı.
Charles, VII. Savaşın son aşamasında harcadığı askeri reformlar sayesinde Fransa, yalnızca düzenli bir profesyonel orduyu değil, aynı zamanda topçularını da iyileştirmeyi başardı. Yavaş yavaş savaş alanına giren birliklerin ana vurucu gücü haline gelen topçu idi. Topçu daha hareketli hale geldi, sadece saldırılar ve kuşatmalar sırasında değil, aynı zamanda doğrudan süvarilere ve piyadelere karşı savaş alanında da kullanılmaya başladı.
Fransız topçularının o zamandaki gelişimi, Büro kardeşleriyle nişanlıydı. Jean Bureau, o yıllarda Fransız tahtının en yüksek saflarından birini - Büyük Topçu Ustası'nı alan yetenekli bir komutandı. Jean Bureau, topçu savaşlarında aktif olarak kullanılan ilk Avrupa komutanlarından biriydi. Erkek kardeşi Gaspard Bürosu iyi bir mucit ve balistik konusunda uzman biriydi. İki kardeş de, Yüz Yıl Savaşının son büyük savaşı olan 1453'ta Castillon savaşında yer aldı. Birlikte, kardeşler gerçekte Fransız tarla topunu geliştirdiler, standartlaştırılmış kalibreler üretim sürecini değiştirdi.
Elbette, Fransız ordusundaki topçu, Büro’nun kardeşlerinin ciddiye almalarından önce bile vardı, ancak o zamanki ana görüşü bombalamaktı. Bombardıman terimi, “bomba” ve “vızıltı” anlamına gelen, Latin bombardımanından oluşan Fransızca bombardı kelimesinden geliyordu. Başlangıçta, bombardıman uçakları küçük kalibreli topçulardı, ancak zamanla bombardıman kalibresi yalnızca gerçekten büyük bir boyuta ulaştı. Bir kısmı kalibre 500 mm'yi atarken, çekirdeğin ağırlığı 320 kg'ı aşmadı ve silahların ağırlığı 10-15 tona ulaşabilir. Bombacılar hem montaj hem de düz atış için aktif olarak kullanıldı. Bunlar, couleurin ve toplar (uzun namlulu topçu) ve dıştan takma yörüngeye ateş eden harç (kısa namlulu topçu) gibi her türlü yivsiz topçu silahının öncüsü oldular.
İlk bombardıman uçakları çok hantal silahlardı ve küçük bir ateş oranı ile ayırt edildiler. XIV. Yüzyılda ortaya çıktıkları sırada demir ve demir döküm teknolojisi yoktu, bu nedenle ilk bombacılar dövme kaynak kullanarak silindirik ahşap kütük üzerine birbirine bağlanmış metal şeritlerden dövülerek yapıldı. Yukarıdan, bu yapının tamamı demir halkalarla güvenilir bir şekilde sıkıştırılmıştır. Bu durumda, bombardıman arabası ve muylusu yoktu.
15. Yüzyıl Bombacıları
Silahların taşıma ya da muylusu olmadığından, genellikle ahşap evlerde ya da destelerde ateşleme pozisyonlarına yerleştirildiler ve özel yığınların arkasına kesildi ya da duvarlar vurgu için tuğlalardan yapıldı. Bombardımanı şarj etmek kolay değildi, bu da çok zaman aldı. Zamanla hepsi ağzı doluyordu. Yaklaşık 3 / 5'in gövdesinin barutla doldurulması ve ayrıca çekirdeğin güvenli bir şekilde sabitlenmesi için kovanın kum veya tokmak ile namluya dövülmesi gerekiyordu. Büyük kuşatma bombardımanlarının ateşlenme hızı nadiren günde birkaç atışı aştı ve bu da esas olarak yeniden yükleme prosedürünün karmaşıklığından kaynaklanıyordu. Ve çekimlerin yapabileceği mesafe uzun sürmedi - yaklaşık 500-700 metre. Bu durumda, başlangıçta yükseklik açısı değişmedi ve manzaraları yoktu. İlkel kaldırma mekanizmaları 15. yüzyılda kullanılmaya başlandı. Açıkta yapılan bir savaş koşullarında, bu tür silahlar, neredeyse kuşatmalar için kullanılan neredeyse tamamen yararsızdı.
Büro kardeşler bunu anlayarak, couleurin ve serpantin gelişmesine ve yaygın olarak benimsenmesine zaman ayırdılar. Menfezler, 1 metre uzunluğa ve 12-16 kalibreli mm uzunluğa kadar yumuşak delikli borular olan elde tutulan veya hafif toplar olabilir. Ağırlıkları genellikle 5 ile 20 kg arasında değişmektedir. Böyle bir tabanca makamında, ateş edildiğinde, kolun altında tutulan veya zemine dayanan kuyruk-fitil yerleştirildi. Her manuel kulevrinin oda servisi iki kişiyi içeriyordu: biri silah tuttu, diğeri de şarj etti ve bir sigorta getirdi. Silah oldukça hantaldı, çoğunlukla yanlış ateşlendi ve doğruluğu yoktu. Yağmurlu havalarda, fitili yakmada bir sorun olduğu için ayrı sorunlar ortaya çıktı. Bu gibi couleurines, şövalye zırhını 25-30 metre mesafeden delebilir. 14. yüzyılın sonunda, kulevrinler ciddi bir şekilde geliştirildi, yanlarında menteşeli kapaklı özel bir barut rafı ortaya çıktı.
Couleurin'in gelişimi hafif silahlar haline geldi. Bu durumda, evrim basitçe ebat ve ağırlığı artırarak gerçekleşti. Bu yılların hafif kulevrileri 130-140-mm'lik bir kalibreye ve 3,6-4,5 uzunluğa sahip bir boyuta sahipken, ağırlıkları iki tondan fazla olabilirdi. Bu tür hafif silahlar, 6,6 ila 9 kg ağırlığındaki çekirdeklerle ateşlendi. Yangın doğrudan bir yörüngede gerçekleştirildi, 320 ile 1100 metre arasında değişen çekirdeklerin doğrudan ateşlenmesiyle. Başlangıçta, arabalara savaş alanına getirildiler, daha sonra sabit bir atış noktası olarak özel bir makineye veya keçilere yerleştirildiler. Ancak XV. Yüzyılın ortalarında tekerlek arabaları ortaya çıktı ve yaygınlaştı, bu da hareketliliklerini ciddi şekilde arttırdı.
Fransız couleurina, 1410 yılı.
Devam eden reformlar sayesinde, Büro kardeşleri silahların ağırlığını azaltmayı başarmış, aynı zamanda da doğruluk ve ateş oranında bir artış sağlamıştır. Namluya sıkıca oturan demir çekirdekler kullanılmaya başlandı, barut kalitesi iyileştirildi (6 kısım nitrat, kömürün bir kısmı ve bir kükürt kısmı), silah namluları uzatıldı. Bütün bunlar topçu özelliklerini arttırdı. Jean Bureau, tüm bu gelişmeleri ilk kullananlardan biriydi ve savaş piyadelerine düşman piyade ve süvari imha etmek için topçu getirdi.
Büro kardeşleri tarafından topçu silahı üretim ölçeği aşağıdaki rakamlarla değerlendirilebilir. 1442'te, Jean Bureau, kraliyet topçu 6 parkı, 16 sebzeleri, 20 serpantin, 40 kulevrin ve toplam 4198 canlıları için çok sayıda ribaldeken için bombardıman düzenledi. Karşılaştırma için, tam bir savaşçı zırhı takımı 40 livresine değdi. Bu silahlar için 20 bin liralık barut, bir başka 2200 canına değerdi. Fransız kral Charles VII, topçu için para vermedi. Büro kardeşlerinin topçuları sayesinde, Fransız ordusu, 1449-1450 yıllarında 60-XNUMX kuşatmalarını XV yüzyılın ortalarında dünyanın en güçlü topçularını alarak başarıyla tamamladı. Büyük ölçüde Fransa’nın çeşitli topçu silahları nedeniyle, savaşların gidişatını lehine değiştirmek mümkündü.
Topçu Yüz Yıl Savaşı'nın (Castillon Savaşı) (1453 yılı) son büyük savaşında belirleyici bir rol oynadı. Bu savaşta Jean Bureau liderliğindeki Fransız birlikleri, İngilizlere karşı kesin bir zafer kazanmayı başardı. Savaş sırasında, İngiliz ordusunun komutanı Lord Talbot, bir topçu çekirdeği tarafından öldürülen kendi atı tarafından ezildi. Ordusuna komuta etme kabiliyetini kaybetti. Castillon'un savaşı, Fransa ile İngiltere arasındaki kanlı savaşın Fransızlar'ın son zaferini işaret eden son savaşıydı.
Bilgi kaynakları:
http://warspot.ru/823-artilleriya-zhana-byuro
http://www.smirnova-tatjana.ru/int-faktiistorii-anglii/317-100-letnaja-voina.html
http://all-generals.ru/?id=1408
Açık kaynaklı materyaller