Lucius Virginius Rufus
Nero'nun saltanatında (68), Yukarı Germanya eyaleti valisi olduğu sırada, Galyadaki Julius Vindex'in isyanını bastırmış ve birlikleri tarafından pek çok kez yönetime geçmesi yolunda yapılan baskıları redderek, Senato tarafından tanınmayacak birisini imparator olarak tanımayacağını açıklamıştır. Galba, tahta çıkmak için, Cermen birliklerinin hislerinden ve Virginius'un niyetinden emin olmadığı halde, onu kendisine eşlik etmek üzere Roma'ya çağırmıştır. Ancak Virginius, her zamanki gibi, devletin başına sadık kalmıştır.
Otho'nun ölümünden sonra bir kez daha birlikleri tarafından tahta çıkması teklif edilmiş ancak yine reddetmiştir. Önemsenmediklerini düşünen askerler ona karşı kılıç çekmişler ve hayatını çadırların arkasına kaçarak kurtarabilmiştir. Ancak askerler bu tutmunu hiçbir zaman affetmemişlerdir.
Vitellius'un saltanatı sırasında Ticinum'da meydanan gelen karışıklıklarda, Virginius'un kölelerinden biri tutuklanmış ve imparatoru öldürme planları yapmakla suçlanmıştır. Virginius bu komplonun bir parçası olmakla itham edilmiş ve öldürülmesi askerler tarafından yüksek sesle dile getirilmiştir. Ancak Vitellius böyle değerli bir adamın kurban edilmesine karşı çıktı. Virginius, emeklilik yıllarını Etruria kıyısındaki Alsium'da bulunan villasında geçirmiş ve 97 yılında imparator Nerva ile beraber Konsüllük yaptığı sırada ölmüştür.
Kaynaklar[değiştir | kaynağı değiştir]
- Bu madde 1911 tarihli Encyclopædia Britannica Eleventh Edition'dan alınmıştır.