Afgan kampanyasının uygun bir analizi henüz yapılmamıştır. Hayır ve resmi hikayeler Bu savaş, ve böyle çok harita olmalı, haritalarda, tablolarda ve grafiklerde. Bu aşamada, haftalık MİK bu dokuz yıllık silahlı çatışmadan sadece çok kısa bir sonuç çıkarır.
Eylül 1979 darbesi, Hafızullah Amin’in iktidara gelmesi ve ortadan kalkması ve ardından Nurmuhammed Taraki’nin öldürülmesi ve Sovyet liderliğini Afgan sorunuyla başa çıkmaya zorladı. SSCB'nin kabul edebileceği başka bir çözüm bulamayan Kremlin, askerlerini Afganistan Demokratik Cumhuriyeti (DRA) içine sokmanın gerekli olduğunu düşünüyordu. Bu adım, esas olarak Amin'i ortadan kaldırmak ve onu Babrak Karmal olan daha ilerici bir liderle değiştirmek için şartlar oluşturmak için atıldı.
Bu sonuç, Sovyet birliklerinin başlangıçtaki küçük kompozisyonları, rezervlerle çalışanlar ve personel memurları olmayanlar gibi gerçeklerle desteklenmiş, BDTC Merkez Komitesi Genel Sekreteri Leonid Brezhnev'in Şubat ayında Afganistan’daki görevini yerine getirmesinin sınırlı bir koşulunu Afganistan’dan çıkarma görevini yerine getirme niyeti .
Çözülecek görevlerin yapısının tutarsızlığı
Afganistan'a giriş yapmayı amaçlayan oluşumların, birimlerin ve kurumların seferberliği, sırasıyla, askeri mahallelerin komutanlarına hitaben Genelkurmay Başkanlığı'nın ayrı emirlerinin (her defasında sözlü Savunma Bakanı Dmitry Ustinov'un sözlü talimatı alındı) kayıt ücretlerine itiraz olarak yapıldı. birlikleri ve askeri komiserliği.
Aynı zamanda, hazırlık sistemimizdeki ve rezerv birikimindeki kusur ve hatta eksiklikler ortaya çıkarıldı.
Yedek subayların eğitimi ile ilgili durum çok kötüydü. Örneğin, Aralık 1979’ine çağrılan memurların sayısından, yüzde 70’ten fazlası orduda hiç hizmet etmedi. Ünvanlarını sivil üniversitelerin askeri bölümlerinde aldılar. Bunların büyük çoğunluğu, birimlerin komuta edilmesinde tam bir yetersizlik gösterdi.
Düzensiz muhalefet gruplarına karşı aktif düşmanlıkların yürütülmesinin başlangıçta öngörülmemesi nedeniyle, Afganistan'a girmeyi amaçlayan TurkME ve SAVO'nun oluşumları ve birimleri konuşlandırıldı ve daha sonra standart bir organizasyonel yapıda DRA'ya gönderildi. Batı tiyatrosunda olduğu gibi. Afganistan ile bağlantılar Afganistan'a girdi tank ve uçaksavar füze alayları, füze ve tanksavar bölümleri, kimyasal savunma taburları. Ayrıca orduda topçu ve uçaksavar füze tugayları vardı.
40-I ordusu, askeri yapısında Afganistan'a karşı dış saldırganlığı önlemeye hazırdı. Bunun yerine, gerilla savaşının ilkelerini kullanan müfrezelerle ve iç silahlı muhalif gruplarla düşmanlıklara çekilmesi gerekiyordu.
Düşmanlıkların ilk ayları OKSV'de dağ koşullarında etkisiz olan fazla tank, top, tanksavar silahı olduğunu gösterdi. Uçaksavar füze silahlarının miktarı mantıksız bir şekilde yüksekti (düşman havacılık o yapmadı ve Pakistan havacılığının sınırlarını ihlal eden DRA tesisleri üzerindeki eylemleri pratik olarak hariç tutuldu). Bölümlerdeki füze bölümleri genellikle sadece bir yüktü - düşmanlıklarda yer almadılar, ancak ek önemli korumaya ihtiyaçları vardı.
Aynı zamanda, orduda motorlu tüfek birimlerinin ve güvenlik ve servis birimlerinin eksikliği vardı. TurkVO birliklerinin ilke olarak dağlardaki operasyonlar için tasarlanmasına rağmen, tam ölçekli dağ (alp) birimleri yoktu ve neredeyse hiç dağ teçhizatı yoktu (dağ teçhizatı ile birlik tedarikini sonuna kadar ayarlamak mümkün değildi) .
Savaş kompozisyonu ile birliklerin örgütsel yapısı, gerçekleştirilecek görevlerin niteliği ve yerel şartlar, Genelkurmay, TurkVO ve 40 ordusunun emri arasında ortaya çıkan farklılıklar OXF'in savaş faaliyeti sırasında zaten ortadan kaldırılmalıydı. 1980'in ilk yarısında, fazladan birimler ve alt birimler Afganistan'dan çekildi - bir tank alayı, üç füze taburu, üç tanksavar taburu, ordu topçusu ve ordu uçaksavar füzesi teçhizatı (bu birimlerin çekilmesi propaganda amaçlı kullanıldı). Afganistan'daki farklı yıllarda iki motorlu tüfek ayağı ayrı bir motorlu tüfek teçhizatı olarak yeniden düzenlendi ve 108 inci motorlu tüfek bölümünün tank alayı bir motorlu tüfek bölümüne dönüştürüldü. SSCB topraklarında isyancı kervanlarla savaşmak için yedi özel amaçlı tabur oluşturuldu ve Demokratik Afganistan Cumhuriyeti'ne (bir tane daha kuruldu). Hava limanlarının korunması ve ordudaki en önemli nesneler için on tabur koruma tanıtıldı.
Afganistan'da OXV kullanma deneyimi, belirli tiyatrolarda (Avrupa, çöl, dağ, dağlık) faaliyetler için uzman personel eğitiminin yanı sıra belirli tiyatrolarda (Avrupa, çöl, dağ, dağlık) operasyonlar için uzmanlık unsurlarını güçlendirmek için birleşik oluşumları ve birimleri terk etmenin gerekli olduğunu göstermiştir. parçalar.
Afganistan'da, Sovyet birlikleri, çoğu zaman onlara yabancı olan çeşitli görevleri çözmek zorunda kaldı. Bunlara, örneğin, kalıcı güvenlik görevlileri göndererek, düşman tarafından kontrol edilen bölgedeki askeri ve ulusal kargolarla taşıma konvoyları göndererek, taşınanları tanımlamak için karavanları denetleyerek, uzun vadeli iletişim ve çeşitli nesnelerin korunması dahil edildi. silâh ve mühimmat.
Bu görevler her dereceden komutanlara - ordu komutanından takım komutanına kadar - daha önce bilinmiyordu çünkü eğitim görevlileri ve alt birimler, Sovyet ordusunun bu tür işlevleri yerine getirmesini sağlamadı. Bu konularda hiçbir öneri, bildiri ve kılavuz yoktu. Komutanlar, doğrudan savaş faaliyetleri sırasında uygun taktikler geliştirmek zorunda kaldılar.
OCB'nin ayrılmalara ve uzlaşmaz muhalefet gruplarına karşı mücadele uygulaması, savaşın kaderini belirleyen ana taktik birimin tabur olduğunu gösterdi. Kayda değer sayıda birliğin katıldığı büyük ölçekli operasyonlarda bile, taburlar kural olarak sorumluluk alanlarına sahipti ve tek bir plan dahilinde de olsa bağımsız olarak hareket ettiler. Tabur komutanının Afganistan'daki rolü çok önemliydi. Topçu ve taburunu desteklemek için çağrı yapma hakkına sahip olduğu havacılık da dahil olmak üzere elindeki tüm kuvvetleri ve araçları uygun şekilde kullanabilmesi gerekiyordu. Savaşın ve operasyonun başarısı, insanların yaşamları ve askeri teçhizatın güvenliği tabur komutanının hazırlığına bağlıydı.
Sovyet birlikleri, tüzüğümüz ve talimatlarımız tarafından önerilen tüm taktik cephaneliğini kullandı. Yerel şartlar ve düşmanlıkların doğası gereği diğer teknikler de ortaya çıktı ve yaygın olarak kullanıldı; örneğin, Sovyet birimlerinin herhangi bir nesnesini veya bölgesini ve daha sonra Afgan birimleri tarafından taranmasını engelleyerek dağ mağaralarında ve yeraltı sulama sistemlerinde (karezler) düşmanı yok etmek için mücadele etti. Silah ve mühimmatlı düşman karavanlarına karşı pusu eylemlerinin taktikleri daha da geliştirildi: alaylar ve bölümlerde pusular planlandı ve ilgili bölgedeki maksimum olası rota sayısını hemen engellediler.
Afganistan dağlarında, askeri teçhizat her yerde kullanılamadı. Bu bağlamda, zırhlı gruplar gibi alt birimlerin savaş oluşumları gibi unsurları ortaya çıktı ve tüzüklerimiz ve el kitaplarımız tarafından sağlanmadı. Askeri teçhizat birimlerinin yanı sıra kendilerine atanan tanklar ve toplardan (taşınabilir harçlar hariç) tek bir komuta altında bir araya getirildiler. Teknolojinin erişebileceği alanlarda faaliyet gösteren zırhlı gruplar, birimlerini ateşle desteklediler.
Çoğunlukla, bağımsız görevler de gerçekleştirdiler, örneğin, çevre halkasının belirli bölümlerinde, korunan topçu pozisyonlarında, komuta mevkilerinde, lojistik noktalarda vb.
SSCB, Afganistan'ı yeni taktik pozisyonlarını, operasyon yürütme yöntemlerini ve dağ-çöl arazisinde mücadele etme yöntemlerini, modern savaş örnekleri ve gelişmiş savaş silahları ve askeri teçhizatları ve bunların kullanım yöntemlerini içeren teknik savaş yöntemlerini test etmek için bir deneme alanı olarak kullanma fırsatı buldu. Bununla birlikte, Afganistan'daki Sovyet birliklerinin savaş faaliyetlerinin deneyimi, yalnızca 40 Ordusu'nun bazı bölgelerinde özetlendi ve kullanıldı ve barış zamanında savaş birliklerinin eğitimi için savaş düzenlemelerinde ve el kitaplarında kullanılmamıştı.
Sovyet ve Afgan birliklerinin savaş faaliyeti, Afganistan Demokratik Cumhuriyeti’nin baş askeri danışmanı, Afganistan’ın, TurkVO ve 40 Ordusunun komutanı tarafından geliştirilen ve SSCB Savunma Bakanı tarafından onaylanan aylık planlara dayanarak gerçekleştirildi. Bu planlama prosedürü, Savunma Bakanı Ustinov tarafından 1980'ta kuruldu ve en sonuna kadar tavsiye edilmeyen ve aynı şekilde tavsiye edilmeyen bir şekilde kaldı.
Sovyet birimleri ve birimlerinin aynı anda birçok görevi yerine getirmesi nedeniyle, her biri sürekli liderlik gerektiren savaş operasyonları, devlet organları tarafından değil, komutanın önderlik ettiği özel olarak oluşturulan sürekli kontrol grupları (görev güçleri) tarafından gerçekleştirildi. Her bir operasyonun özel planlamasına dahil oldular, kendilerine ayrılan birlikleri hazırladılar ve düşmanlıkların seyri sırasında yönettiler.
Gruplar bileşimde küçüktü. Olumlu tarafı yüksek mobilitedir, dezavantajı, diğer kontrol noktalarının (kontrol paneli, TPU) komut 1'den ayrı konuşlandırılmamasıdır. Doğru, Afganistan koşullarında özel bir ihtiyaç yoktu.
Herhangi bir operasyon için alaydan ayrılmış takviye taburunun savaş operasyonları, genellikle kendi sorumluluğunu arttırmaya katkıda bulunmayan tabur komutanı tarafından değil, genel olarak komuta ve kontrol grubu tarafından yönlendirildi. Kural olarak, tabur komutanları, askeri operasyonlarını, yalnızca belirli bir sorumluluk alanı aldıklarında, büyük ölçekli operasyonlar sırasında tamamen bağımsız olarak yönlendirdi.
Afganistan'daki, özellikle de ilk yıllardaki savaş, personelin savaş eğitiminde ciddi eksiklikleri ortaya çıkardı. Tek asker ve çavuş eğitimi savaşın gerekliliklerini tam olarak karşılamadı. Bu, hem eğitim programlarının eksikliğinden, maddi kaynaklardan tasarruftan (mühimmat, ekipmanın motor kaynakları, yakıt) hem de çeşitli ekonomik ve inşaat işleri için stajyerlerin muazzam marjinalleşmesiyle açıklandı.
Daha iyi eğitilmiş olanlar hava kuvvetleri birimlerinin çavuşları ve askerleri, özel kuvvetler ve keşif motorlu tüfek oluşumlarının ve birimlerinin birimleriydi.
Memurların eğitiminde ortaya çıkan eksiklikler. Birçoğu, birimlerinin silahlarına sahip olma konusunda güçsüzdü, birçoğu, savaş eğitimi ve personel eğitimine nasıl katılacağını bilmiyordu, savaşı ve tam desteğini düzgün bir şekilde organize edemedi.
Komutanların ve personelin çalışmalarında, operasyonda kullanılan tiyatro ve düşmanın taktiklerini dikkate almadan klasik savaş biçimlerini ve savaş yöntemlerini kullanma arzusu vardı.
Afganistan’ın kendine özgü koşullarında etkileşimin ve her türlü desteğin organizasyonunda eksiklikler vardı.
Bazı dersler
DRA’daki çatışmalar, bu dağ tiyatrosunda bazı tür silahlardan vazgeçmek için çok erken olduğunu, eski olduğunu düşünüyor. Bu, özellikle, tüfek, 82-mm harç, büyük kalibreli DShK makineli tüfek, keskin nişancı tüfekleri bulunan tanklar için geçerlidir.
Afganistan koşullarında, tanklar çoğunlukla doğrudan piyade eskort tabancalarının karakteristik olmayan rolünde kullanılmıştır. Bununla birlikte, modern tankların yumuşak delikli tabancaları, dağların dengesiz hava koşullarında her zaman nokta hedeflerine (DShK makineli tüfek hesaplaması, mağaraya giriş, küçük bir hendek) hesaplanamamıştır. Bu tür hedeflere ateş etmenin en iyi sonuçları, mermileri yörüngede daha az rüzgara daha az maruz kalmış olan tüfekli tüfekler verildi.
OCSV'nin birleşik silah birimleri, dağlardaki mücadelenin çoğunu sökülen savaş oluşumlarında gerçekleştirdi. Kendi zırhlı gruplarının veya obüs topçularının ateş desteğine güvenememişlerdi ve bu her zaman tavsiye edilemiyordu (özellikle tek nokta veya küçük hedeflerle buluşurken). Muharebe pratiği, ağır piyade silahlarının doğrudan sökülmüş muharebe sistemlerinde (büyük kalibreli makineli tüfekler, taşınabilir harçlar, tek kullanımlık “Fly” tipi el bombası rampaları (tercihen yüksek patlayıcı veya parçalanma bombası) olması gerektiğini kanıtladı.
Düzenli keskin nişancılardan, en iyi atıcıların kişisel seçimlerinden ve hedefli antrenmanlarından zamanında gelmeyi reddetti. Afganistan deneyimi, birçok durumda, alt birimlerin ağır silah ve teçhizat ile doygunluğu koşullarında bile, küçük silahların tek bir kesin ateşinin büyük bir rol oynamaya devam ettiğini göstermektedir.
Çekme topçuları için dağlardaki çatışmalar sırasındaki ateşleme pozisyonlarının seçimi, özellikle birleşik silahların derhal desteklenmesi için hareket halindeyken konuşlandırılması gerektiğinde ciddi bir problem ortaya koydu. En iyi çözüm, bir dağ yolunda veya izinde azaltılmış mesafelerdeki sütunlarda bile, hemen hemen her yerden ateş edebilen, kendiliğinden tahrikli kurulumlarla dağlardaki operasyonlara yönelik topçu birimlerini ve üniteleri doyurmaktır.
Sovyet askerleri, çavuşlar, güvenlik görevlileri ve Afganistan dağlarındaki memurların yaşadıkları sıkıntıları hatırlayarak, istemsiz bir şekilde Pers Körfezi'ndeki ve aynı Afganistan'daki düşmanlıklara katılan Amerikan birliklerini kıskanıyorlar. Yalnızca güçlü modern silahlar, çeşitli rehberli cephaneler, radyo-elektronik araçlar değil, aynı zamanda dağlardaki ve çöllerdeki askerlerin yaşamını kolaylaştıran birçok ayrıntı ile de donatılmışlardır. Bununla ilgili dersleri Afgan tecrübemizden veya çokuluslu kuvvetlerin düşmanlıklarından deneyimlememiz gerektiği henüz belli değil.
Zorlu doğal ve coğrafi koşullar nedeniyle, Afganistan topraklarının son derece zayıf operasyonel ekipmanı, “kaçan düşmana” karşı savaş operasyonları yürütmenin özellikleri, ülkedeki Sovyet birliklerinin kalış süreleri ve grubun büyüklüğü, SSCB'nin öncülüğünde tekrar tekrar revize edildi.
Ön çizgi olmadan
En yüksek voltajlı savaş sırasında (1983 - 1985), Afganistan'daki Sovyet birliklerinin sayısı arttı ve 1985 yılı itibariyle maksimum sayısına - 109 500 kişi ulaştı.
Böylece, Afganistan'daki Sovyet birliklerinin ana gruplaması, büyük ölçekli ortak askeri operasyonların daha etkin bir şekilde yürütülmesini mümkün kılan 1985 yılında konuşlandırıldı; aynı zamanda, önemli nesnelerin düşman gerilla eylemlerinden korunmasına yönelik sorunları ele aldı ve personel kayıplarını büyük ölçüde azalttı.
Afganistan’daki savaş, Sovyet ordusu için yerel bir gerilla savaşı haline geldi; bu süre zarfında ülke genelinde, başta karayolları, geçitler, askeri ve hava üsleri, yerleşim yerleri, az gelişmiş bölgeler ve sabit alanlarda birliklerin yönetimini engelleyen iletişim.
Saldırgan eylemlerin ayırt edici özellikleri yüksek aeromobilite, önemli destek kuvvetlerinin tahsis edilmesi ve açık bir etkileşim arzusuydu. Muharebe operasyonlarını yürütmenin ana yolu, operasyonel keşif gruplarının veya diğer istihbarat türlerinin yardımıyla, isyancıların toplanma noktalarını ortaya koymak, çevrelemek (onları engellemek) veya onları havacılık ve topçulukla bastırmaktı. Durumun şartları kuşatmanın tamamlanmasına izin vermediyse, çetelerin kaçış yollarında helikopter saldırı kuvvetlerini ele geçirdiler ve her türlü silahı takip edip imha ettiler. Yeşil alandaki ve nüfuslu alanlardaki işlemler sırasında, harçlarla güçlendirilmiş saldırı grupları yaygın olarak kullanılmıştır. Havacılık ve topçuların ateş desteği olmadan, piyade birimleri ilerlememiş ve özellikle geceleri yakın çatışmalara girmemişlerdir.
Mücadele, bir kural olarak, gündüz ve en aktif olarak yaz aylarında yapıldı. Binlerce kişi büyük operasyonlarda yer aldı. Operasyonun derinliği (savaş) 10 ile 200 kilometre arasında değişiyordu. Operasyon (savaş) tamamlandıktan sonra, birlikler kalıcı dağıtım noktalarına geri döndü.
Savunmada Sovyet birlikleri de çok sayıda güç ve ekipman kullandı. Savunmanın temeli, teknik araçları kullanarak gelişmiş bir mühendislik engelleri sistemi, gözetleme ve savaş eskort sistemi ile güçlü noktalar oldu. Çoğu durumda bu noktalar arasındaki yangın bağlantısı yoktu.
Havacılık piyade desteği sürekli çalışma ve iyileştirme konusu olmuştur. Havacılık türlerinin sayısı, doğrudan düşmanlıkların yoğunluğuna bağlıydı.
Piyadelerin saldırılarına isyancıların pozisyonlarının ateşle muamele edilmesi, bu nedenle havacılığın yanı sıra, doğrudan destek havacılık saldırısından önce ve sonra saldıran havan topları, havanın yanı sıra başka ateş silahları da kullanıldı. Yangın etkisinin sürekliliği bu şekilde sağlandı.
Helikopterlerin hareketliliği ve manevra kabiliyeti, çeşitli silahlar ve desteklenen bir birimin komutanı ile doğrudan iletişim imkanı, havacılık desteğini son derece etkili bir savaş aracı haline getirdi. Taktik ve cephe havacılığı düşman sabit hedeflerine saldırmak için daha kabul edilebilir. Helikopter, manevra kabiliyetine sahip kuvvetler ve ekipmanlarla mücadele edebilir ve savaşabilir.
Afganistan'daki savaşta topçu yaygın olarak kullanılıyor. Bağlantılar ve parçalar için en önemli ateş destek yollarından biri olarak kullanılmıştır.
Topçu tarafından gerçekleştirilen en tipik taktiksel görevlerden biri, yalnızca isyancıların derinliklerinde değil, aynı zamanda savaş oluşumlarına da yakın olan nesneleri ve hedefleri yenmek için alt ünitelere doğrudan destek sağlamaktır. Aynı zamanda, motorlu tüfek ve topçu birimleri arasında sağlam ve sürekli bir etkileşim kurma arzusu vardı. Bölünmüş alanlarda faaliyet gösteren birimlerin özerkliğini sağlamak için, motorlu tüfek birimlerinin düşmanlık dönemine topçu pilleri ve bölümleri eklenmiştir.
Karşı gerilla mücadelesinin niteliği ve özellikleri göz önüne alındığında, Sovyet komutası istihbaratta öncelikli bir dikkat gösterdi ve bunu yürütmek için önemli kuvvetler ve araçlar kullandı.
Yer taktiksel istihbarat sürekli yapıldı. Oluşum ve birimlerin sorumluluk bölgelerinde, keşif devriyeleri, devriyeler, keşif grupları ve ajan ve havacılık keşifleri tarafından yapıldı.
Hareket yollarında ve asilerin yoğunlaştığı alanlarda kullanılan teknik araçlar, bilgi toplamak için çok yaygın bir şekilde kullanıldı. Bu cihazlar - sensörler ve aletler - bilgi aldı ve periyodik olarak topçu birimlerinin komuta direğinde bulunan ve tespit edilmeden açılış ateşi komutuna kadar geçen süreyi kısaltan alıcı istasyonlara iletti.
Yerel bir çatışmada Sovyet birliklerinin kullanımındaki en karakteristik özellikler şunlardı.
Afganistan'daki savaşta, Sovyet askeri liderliği pratikte ilk kez askerlerin kullanımı ve belirli bir askeri harekat tiyatrosunda - yabancı topraklara iç savaş koşullarında - askerlerin kullanımı ve kapsamlı destekleriyle karşılaştı.
Kazanılan tecrübe ve zırhlı ve ağır topçu teçhizatının büyük ölçüde kullanılmasını önleyen yerel koşulların niteliğini göz önünde bulunduran Sovyet askeri liderliği, oluşumlar ve birimlerin organizasyonel yapısını, özellikle ayrı bir yönde eylemler için özerklik yaratma hedefiyle sürekli geliştirdi.
Ateş gücü ayrıca top ve uçakla da arttırıldı. Düşmanlıklar sırasında, motorlu tüfek alt birimleri, temel olarak havacılıktan, destek araçlarına büyük ölçüde bağımlıydı. Çoğu zaman, Sovyet birlikleri, açıkça tanımlanmış bir askeri temas hattının yokluğunda izole hatlarda hareket ederdi. Bu cephe hattının ve savaş oluşumlarının belirlenmesinde zorluklara neden oldu ve bazı durumlarda birliklerinde hatalı grevlere yol açtı.
Mücadele temel olarak küçük birimler tarafından yapıldığından, kombine silah komutanlarının planlama ve uygulamalarına karşı sorumlulukları arttı, genç subayların ve çavuşların rolü arttı, birliklerin eylemleri için etkileşimin, kontrolün ve kapsamlı desteğin düzenlenmesi konusunda sıkı taleplerde bulunuldu.
Aynı zamanda, nispeten sık bir personel değişikliği, savaş alanlarına gönderilmeden önce eğitimleri için özel taleplerde bulunan komuta personelinin genel olarak yenilenmesine neden olmuştur.
Savaş sırasında, 40-I ordusu ile donatılmış çeşitli askeri teçhizat ve silahlar test edildi. Özellikle, elde tutulan alevli atıcıların, helikopterlerin ve çeşitli radyo ekipmanlarının kullanımının etkinliğini not etmek mümkündür. Yeni savaş formları ve savaş yöntemleri geliştirildi. Savaşta kazanılan tecrübe, savaş ordusunun yanı sıra Rus ordusunun barışı koruma faaliyetlerinde de onun için çalışılmalı, analiz edilmeli ve rasyonalize edilmelidir.