Müzayedenin hırsızlık krizi, Liu ailesinin ziyafetinin en yoğun anının, konukların mekandan çıkması sonucunda aniden durmasına neden oldu.
Liu Kangbai çok kötü bir ruh hali içindeydi. Liu Yun'un adamlarını düzgün bir şekilde denetlemediğinden görevini ihmal ettiğini düşündüğü için oğlu Liu Yun'u bile çok fazlasıyla azarladı.
Olaydan sonra özellikle sinirlenen kişi Cai Yan'dı. Gözlerinin önünde böyle bir olay yaşanırken bir karakol şefiydi. Daha iç karartıcı olan şey, suçluların bu kadar büyük bir soygun eylemi yaptıktan sonra takip edilememesiydi.
Ancak, olay olduktan sonra, kız kardeşi Cai Ning'in aniden ortadan kaybolması ve Yang Chen'in ani ayrılışı, Cai Yan'ı oldukça tuhaf hissettirdi. Ama her şeyi kendi içinde sakladı.
Villanın ana girişinin dışında, dört mevsim yeşil olan dört çam ağacının altındaki iki siyah arabanın üzerinde karanlık ışıklar parlıyordu.
Yolun kenarındaki dev vazoların yanında, hala cüppeli olan Lin Ruoxi duruyordu. Yalnız ve soğuk gecede, konferans salonunun yönüne doğru bakarken kendini dalgın hissetti.
Yang Chen fazla bir şey söylemeden ani bir biçimde ayrıldı. Sadece duruma bakacağını söyledi. Ancak neredeyse bir saat geçmişti. Habersiz olması Lin Ruoxi'yi kaza geçirmiş olsun ya da olmasın endişelendiriyordu.
Lin Ruoxi, ona o kadar değer verdiğini düşünmüyordu. Sadece hep birlikteydiler ve evli bir çift idiler. Lin Ruoxi, yetişkin bir bireye ek olarak bir hayvan için bile duygular beslenebileceğine inanıyordu. Endişelenmesi çoğunlukla normaldi.
Sonuç olarak, huzursuz bir kalp getiren Lin Ruoxi, girişin dışında bir süre beklemeye karar verdi. Ama hızla bir saat geçti ve hala bekliyordu.
Kış olmasına rağmen, güneydeki şehirler çok soğuk olmasa da, Lin Ruoxi'nin burnu kızarmış, defalarca kollarını ovuştururken vücuduna sarılmaktan kendini alamayacak duruma geldi.
O anda, omuzlarına sansar bir ceket saran Yang Jieyu, Lin Ruoxi'ye doğru zarif bir şekilde yürümeden önce mor Cadillac limuzininden çıktı ve Lin Ruoxi'nin üzerine eski moda beyaz bir ceketi dikkatlice sardı.
Lin Ruoxi teklifini reddetmedi. Yuan ailesinin, eşi Yang Chen'i beklemesine eşlik etmelerine şaşırmış olsa da, soru sormak istemedi.
“Kızım, bırak şoför Yang Chen'i beklesin. Neden onu kendin bekliyorsun? Dışarısı çok soğuk,” dedi Yang Jieyu, sıkıntılı bir şekilde.
Lin Ruoxi gülümsemek için dudaklarını hareket ettirdi. Belki de çok uzun süre soğuk olduğu için gülümsemesi sert ve zorlanmış görünüyordu. “Ben de üşüyorum. Başkalarının benim için sonuçlara katlanmasına izin vererek kendimi iyi hissetmezdim. Onu buraya isteyen bendim. Böyle bir zamanda ortadan kaybolsaydı, başına kötü bir şey gelmesi gerçekten benim hatam olurdu.”
“Onun gibi bir yetişkine ne tür şeyler olabilir? Ama sen, dışarıda durmaya devam edersen çok geçmeden hastalanabilirsin,” dedi Yang Jieyu kasvetli bir şekilde. Yang Chen de oldukça düşüncesiz. Seni nasıl yalnız bırakıp bekletebilir?”
Lin Ruoxi soruya cevap vermedi. Fırsatı değerlendirerek, “Bayan Yuan, siz ve Bay Yuan, Yang Chen'i nereden tanıyorsunuz? Oğlunuzu video oyunları aracılığıyla tanıdığının farkındayım, ama ikinizin de onu tanımanızı beklemiyordum.”
Lin Ruoxi, Zhonghai'deki bir numaralı klandan insanlarla konuştuğu için oldukça nazik bir şekilde konuştu.
Yang Jieyu, Lin Ruoxi'nin böyle bir soru soracağını biliyor gibiydi. Gülümseyerek, “Küçük Ye onu bizimle tanıştırdı. Onun oldukça iyi bir genç olduğunu hissediyorum. Birkaç etkileşimimiz olmasına rağmen birbirimizi uzun süredir tanımıyorduk. Bu yüzden sana bundan bahsetmedi.”
Lin Ruoxi çoğunlukla onun sözlerine inanıyordu ama yine de Yang Chen'in saklanmasından memnun değildi. Ancak, daha dikkatli düşündüğünde, hayatıyla ilgilenmeyen oydu. Kalbi kaçınılmaz olarak soğuyordu.
“Ama Bayan Lin, Yang Chen'i ne zamandır tanıyorsunuz? Ne zaman evlendiniz? Kocam ve ben gerçekten merak ediyoruz. Yang Chen'in çocukluğu kötü olmasa da, Bayan Lin'in istediği tipte görünmüyor. Ortalama göründüğünden, herhangi bir iş yürütmez ve genellikle dikkatli davranır. Bayan Lin onun hangi yönünü seviyor acaba?” Yang Jieyu sordu.
Lin Ruoxi tek kelime edemedi. Onu ne için seviyorum?
Bu soru tam tersi sorulsaydı, neden ondan nefret etmediğiyle ilgili olarak, belki birkaç şeyi sıralayabilirdi. Ama beğenmek… oldukça zor bir soruydu.
Bir süre düşündükten sonra Lin Ruoxi, “Açık görüşlülüğünden kaynaklanıyor olabilir. Normalde hesapçı değildir.” dedi.
Başka bir deyişle, kesinlikle kalpsizdir! Tıpkı bu gece olduğu gibi, tek kelime etmeden gitti!
Yang Jieyu'nun, yüz ifadesi oldukça tuhaflaşırken başını salladı. Soru sormaya devam etmedi.
Bu sırada Yuan Hewei arabadan aşağı indi. Şikayet ederek, “Jieyu, Bayan Lin, çabuk arabaya bin. Yang Chen'i bekleyeceğim. Adam yanlış ilacı yemiş olmalı. Böyle soğuk bir havada dışarı çıktıktan sonra mesaj gönderemez mi?”
Lin Ruoxi kaşlarını çatarken, “Telefonunu arabada bıraktı,” dedi.
“Gerçekten söyleyecek bir şeyim yok.” Yuan Hewei hayal kırıklığına uğradı. Yang Jieyu'ya doğru yürürken öne doğru eğildi ve fısıldadı, “Bu yeğen gerçekten endişe verici.”
Yang Jieyu gözlerini devirdi ama aynı zamanda derin bir his vardı. Yang Chen'le tanıştığından beri, farklı saçma şeyler yaşandı. Büyük bir klandaki doğumu ve dolayısıyla çeşitli felaketlere tanıklık etme tecrübesi olmasaydı, dayanamazdı.
Yuan Hewei ve Yang Jieyu arasındaki yakınlığı gören Lin Ruoxi oldukça kıskanmış hissetti. Onlar gibi uyumlu, son yirmi yılı birlikte geçirmiş ve hala birbirlerine bu kadar yakın olan çift, gerçekten nadir bulunurdu, bu yüzden kutsanmış hissetmeleri gerekir...
Lin Ruoxi, tamamen ortadan kaybolmadan önce bir patlamadan sonra onu evinden atan adamı düşündüğünde, çok sinirlendi. Ne yapıyorum ben? Neden onu burada bekliyorum?
Sinirlendiğini hissettiğinde, önünde birinin bağırdığını duydu.
“Daha gitmedin mi? Geç olduğunda eve gitmeni söyledim.”
Lin Ruoxi başını kaldırdı, ancak Yang Chen'in parlak bir gülümsemeyle ona doğru koştuğunu fark etti.
Yang Chen'in huzur içinde döndüğünü gören Yang Jieyu ve Yuan Hewei rahatladı.
Lin Ruoxi talihsiz bir şekilde şöyle dedi: “Eve gitmek? Geceyi burada geçirmek mi istiyorsun?”
Yang Chen, “Taksi çağırırım,” diye yanıtladı.
“Bir taksi çağırabileceğin en yakın yer en az kırk dakika uzaklıkta. Eğer donarak ölümün bir sonucu olarak gazeteye çıkarsan ve ben suçlu olduğum zannedilip suçlanırsam, bana haksızlık olmaz mı?” Lin Ruoxi sordu.
Yang Chen sessizce kırk dakikalık bir yolculuğu beş dakikadan daha kısa sürede tamamlayabileceğini düşündü. Ancak, Lin Ruoxi'nin soğuğa direnirken onu beklemeye istekli olmasının sıcaklığını hissettiği için şu anda ne söyleyeceğini bilmiyordu. Aralarında ne olursa olsun, hala birtakım hisler vardı.
“Pekala, etrafta dolaşırken saati unutmak benim hatam. Saygıdeğer karımdan özür dilerim. Hadi arabaya geri dönelim, bir daha soğukta kalma,” dedi Yang Chen gülümseyerek.
“Bunu bana söylemene ihtiyacım yok.” Lin Ruoxi arkasına bakmadan, kapıyı zorla kapatarak arabasına girdi.
Yang Jieyu, Yang Chen'e baktı. “Böyle zamanlarda nasıl dolaşabilirsin? Eve gittiğinde karını güzelce teselli etsen iyi olur.”
Yang Chen, Yang Jieyu'nun kıdemli olarak tavrına karşı biraz alışılmadık hissetti. Kalbinde aralarındaki ilişkiyi anladı. Ancak, ikisi de bilinmeyen nedenlerden dolayı bu konu hakkında konuşmadığından, Yang Jieyu'nun ilgisini hissettiği için Yang Chen doğal olmayan bir şekilde gülümsedi. “Anlıyorum. Ruoxi'ye arkadaşlık ettiğiniz için teşekkür ederim. Lütfen bir an önce geri dönün.”
Yuan Hewei, Yang Jieyu'ya tekrar Cadillac limuzinlerine binip uzaklaşmadan önce Yang Chen'in omzuna vurdu.
Yang Chen, Rolls-Royce'un arka koltuğuna döndü. Lin Ruoxi sessizce pencereden dışarı baktı ve Yang Chen'i tamamen görmezden geldi.
Sürücü Li Ming nefes alırken ses çıkarmaya cesaret edemedi. CEO işvereninin iyi bir ruh hali içinde olmadığını fark ederek, mantıklı bir şekilde sessizce araba kullanmaya ve hiçbir şey söylememeye karar verdi.
Yang Chen bunu iyice düşündü ve sonunda özür dilemesi gerektiğini hissetti. Aksi takdirde birkaç gün soğuk savaşa katlanmak zorunda kalacaktı. Böylece ne söyleyeceğini düşündü ve özür dilemeye hazırlandı.
Ancak Yang Chen ağzını açmadan önce telefonu titredi.
Yang Chen arabada bırakılan cep telefonunu aldı, kaydedilmemiş bir numaranın numarasını arka arkaya on defadan fazla aradığını fark etti, ancak telefonu yanında olmadığı için onlara cevap vermeyi başaramamıştı.
Aramayı yanıtlayan Yang Chen, “Kimin aradığını sorabilir miyim?” diye sordu.
“Bay Yang'la mı görüşüyorum?”
“Evet.” Yang Chen, tanıdık olmayan bir adamın oldukça endişeli sesini duydu.
“Ben Zhonghai Akıl Hastanesi'ndenim. Gönderdiğiniz hasta Lin Kun, onu hala hatırlıyor musun?”
“Tabii ki de.” Yang Chen, cevap verirken yanındaki Lin Ruoxi'ye baktı. Bir süredir deliye dönen Lin Kun'u görmemişti. Lin Ruoxi onu bir kez bile ziyaret etmemişti. Adamın davranışının ne kadar korkunç olduğu görülüyordu.
“Ona bir şey oldu. Birkaç saat önce durumu aniden ciddileştiğinde yüksek bir platformdan atladı. Ondan sonra… beyni şiddetli bir şekilde kanadı, acil kurtarma etkisiz kaldı…” dedi adam.
Yang Chen'in ifadesi sertleşti. Üzgün olmamasına rağmen, o adamın bu kadar aniden ölmesini beklemiyordu.
Yang Chen iç çekti. “Anlaşıldı. Onunla yarın sizin yerinizde ilgileneceğim. Şimdi ne gerekiyorsa yapın, para sorun değil.”
Adam aramayı bitirmeden önce “Tamam, herhangi bir ihtiyacınız olursa bu numarayı arayabilirsiniz,” dedi.
Yaklaşık bir saat sonra ikisi sessizce Ejder Bahçesi'deki bungalova geri döndü.
Yang Chen eve girmeden önce Lin Ruoxi'ye seslendi, “Sana söylemem gereken bir şey var.”
Lin Ruoxi kaşlarını çattı. “Az önce olanlarla ilgiliyse, bana bir şey söylemene gerek yok. Açıklamanla ilgilenmiyorum.”
“Bu babanla ilgili,” dedi Yang Chen ciddiyetle.
Lin Ruoxi hayrete düştü. “Baba” terimine alışmamış gibiydi. Yang Chen'e sessizce bakarak, ona bundan bahsetmesini işaret etti.
Sana daha önce delirdiğini söylemiştim ama hangi hastanede olduğunu hiç sormadın. Bahse girerim daha önce onu ziyaret etmemiş olmalısın. Ondan nefret ettiğini biliyorum. Sana verdiği zarar sadece iki veya üç cümlede ifade edilemez. Nasıl hissettiğini bildiğim için sana bundan daha önce bahsetmedim.
Ancak, akıl hastanesinden az önce beni aradılar. Kötüleşen durumu nedeniyle yüksek bir noktadan atladığı söylendi. Başındaki kanama ve acil kurtarma ekibinin etkisiz kalması nedeniyle vefat etti.”
Lin Ruoxi “vefat etti” sözünü duyduğunda, Lin Ruoxi titreyerek bir adım geri çekildi. Yavaş yavaş gözleri yaşlarla doldu.
Yang Chen içini çekerek, “Ne olursa olsun, yarın benimle hastaneyi ziyaret et. Sonuçta o senin babandı. Vücudunun yakılması ve diğer prosedürler için senin imza atman daha uygun olur.”
Lin Ruoxi çok uzun bir süre hareketsiz kaldı. Yumuşak bir sesle, “Aslında daha önce nerede olduğunu sormayı düşündüm. Onu eski eve geri getirmeyi ve hayatının geri kalanında ona bakacak birini tutmayı planladım.” dedi.
“Sana vermek istemediği, bahsettiğin eski bungalov mu?” Yang Chen sordu.
“Doğru. Çıldırdıktan sonra, ev bana devredilse de, daha önce hiç ziyaret etmemiştim. Hâlâ oraya geri dönmekten korktuğumu fark ettim. Büyükannemi ve Annemi ve geçmişte yaşananları hatırlatmaktan korkuyorum,” dedi Lin Ruoxi, derin bir nefes almadan önce gözyaşlarını bastırmaya çalışırken gözlerini sildi.
“Ancak, bir karar vermeden önce aniden gitmesini beklemiyordum.” Lin Ruoxi acı bir şekilde gülümsedi. Arkasını dönüp, “Yarın Cumartesi. Sabah oraya gideceğiz.” dedi.
Yang Chen kabul etti ve oldukça kasvetli bir şekilde eve giren zarif ama yalnız figüre baktı.