Peki ortak üyelik nedir?
“Ukrayna ile Avrupa Birliği arasındaki yeni anlaşma bir ortaklık anlaşması olacak” - 9 Eylül’de yapılan Ukrayna-AB zirvesinin ilanında söylenenler budur. Fakat “dernek” ne anlama geliyor? Ukrayna daha sonra Avrupa Birliği'nin ortak üyesi olarak adlandırılabilir mi? Henüz bu sorulara doğrudan cevap yok. Aydınlatmaya çalışalım.
Şimdi Ukrayna’nın AB’ye ortak üyeliğini duymak çok nadir. Birkaç yıl önce, Yuşçenko’nun iktidara gelmesinin ilk aylarında bu konuda çok konuştular ve daha önce, iyi bilinen siyasi çevrelerde, Ukrayna’nın Rusya, Belarus ve Kazakistan ile tek bir ekonomik alan yaratabileceği fikrinden rahatsızlık duydukları zaman. O zamanlar, 5 yıl önceydi ve şöyle demeye başladılar, diyorlar ki, neden Ukrayna’nın AB’nin ortak bir üyesi olmasını engellerse, neden SES’e ihtiyacımız var?
Aynı zamanda, bu üyeliğin AB'ye tam teşekküllü bir giriş için bir kelebek görünümü için tırtıl ve pupa aşamaları ya da Sovyet zamanlarında olduğu gibi Ekim ayında ve Komsomol'a katılmaya öncülük ettiği bir aşama olduğu fikri oluşturuldu. Böyle bir gerçek, kabul edilemez gibi göründü, doğal, görünüşte hiçbir soru olmadığı görünüyor:
1) Ukrayna'nın bir üye olarak hangi hakları alacak?
2) başka kim benzer bir üyeye sahip?
Her nasılsa, AB’nin böyle bir üyesinin geçmişte CPSU’ya aday bir üye gibi bir şey olduğunu ima eder: parti toplantılarına bir danışma oyu ile katılabileceğini ve adayının tecrübesi sona erdiğinde, o olacağını bilir. partinin tam üyesi.
Evet, Avrupa'da, AB üyesi olmayan, ancak bu kuruluştaki adayların bile almadığı Birlik kararlarının oluşturulmasında kesin bir katılımı olan devletler var. Bunlar, AB ile birlikte Avrupa Ekonomik Bölgesi - Norveç, İzlanda ve Liechtenstein adlı ortak bir pazar oluşturan Avrupa Serbest Ticaret Birliği'nin (EFTA) üyeleridir (EFTA ayrıca, bu birliğe katılmayı reddeden İsviçre de içermektedir). 1’te Ocak 1994’te yürürlüğe giren anlaşma uyarınca, AB Birlik mevzuatının hazırlanmasında belirtilen üç devlete danışıyor. Ancak, karar vermede yer almamaktadırlar.
Uygulamada, bu ülkelerin ekonomik mevzuatı, tarım ve balıkçılık dışındaki tüm sektörlerde AB ile senkronize edilir ve AB'nin ortak komitesi ve ortak alan ülkelerinin geri kalanı Birliğin yeni ekonomik yasalarının belirtilen üç ortak piyasa devletine genişletilmesine karar verir.
Şimdiye kadar bu mekanizma oldukça sorunsuz çalıştı. Yüksek ekonomik gelişme ve mevzuatın senkronizasyonu nedeniyle, EFTA ülkeleri AB'ye en yakın kabul edilir ve kuruluşla uyumsuzluklarının nedeni sadece isteksizlikleridir. Avrupa Ekonomik Alanı Anlaşmasının 1 maddesi bu belgenin bir “dernek anlaşması” olduğunu belirtir.
Bu nedenle, Norveç, İzlanda ve Liechtenstein’ın AB üyelerini ortak olarak çağırması mantıklıdır, ancak Avrupa Birliği’nin resmi belgelerinde bu şekilde ifade edilmemektedir.
Öyleyse ortak üyelik nedir?
Bu sorunun cevabı yok çünkü gerçekte AB ile ilgili belgelerde “ilişkili üyelik” kavramı bulunmuyor. Politikacıların ve gazetecilerin bir icadıdır. Sadece Ukraynalı değil. Basında Rus izleyicisine odaklanan sıkça bulunabilir. Aynı zamanda, Doğu ve Güney Avrupa ülkelerine AB ile ortaklık anlaşmaları imzalayan ortak üyeler seçildi ve Brüksel’de gelecekte potansiyel AB üyesi olarak kabul edildiler. Belki de gerçek şu ki, Rus kulağı için “ortak üye” kelimesi “dernek anlaşmasına taraf olandan” daha doğal geliyor.
Hemen atasözünü hatırlıyorum: “sen bir tencere dediğin halde - sadece fırına dikme”. Anlaşmanın nasıl adlandırılması gerçekten önemli mi, eğer uygulamada devleti en ortak üye yaparsa, tam teşekküllü üyelik olasılığını doğuruyor mu? Ancak meselenin aslı, “dernek” kelimesini içeren bir sözleşmenin mutlaka böyle bir ihtimal yaratmaması gerektiğidir.
AB'nin ilk yıllarındaki dernekler
İlk dernek, Avrupa Ekonomik Topluluğunun (eski adıyla bu şekilde AB olarak adlandırıldığı) anlaşmasıyla, 1963’u Yunanistan, Türkiye ve Fransa, Belçika ve İtalya’da bir grup eski Afrika kolonisi ile sonlandırdı. Yaygın olarak Yaoundé Sözleşmesi olarak adlandırılan ikinci belgeye resmen “Avrupa Ekonomik Topluluğu ile bu toplulukla ilişkilendirilen Afrika ve Malgash ülkeleri arasındaki Ortaklık Sözleşmesi” adı verildi. Tabii ki, Avrupa'da Çad, Nijer veya Madagaskar'ı AET’e kabul etme planları yoktu. Ve bu ülkelerin liderleri bu konuda en ufak bir yanılsamaya sahip değildi.
Dernek, öncelikle metropol ve eski sömürgeler arasındaki ilişkilerde ticaret tercihlerini, tüm AET ülkelerinin anlaşmalarla taraflarla ilişkilerine yaymak anlamına geliyordu. Bu ayakta kalan tercihlerin sonuçlarından biri, birkaç yıl önce Afrika ve Karayip ülkelerinden gelen muzlar yüzünden ortaya çıkan AB ile ABD arasındaki ticaret savaşıydı. Bununla birlikte, bu ülkelerle ilişkileri karakterize etmek için “dernek” kelimesi resmi sözlükten uzun zaman önce kayboldu. Bu, Lome sözleşmesinin Yaoundé kongresinin yerini almasıyla 1975'ta gerçekleşti.
Yunanistan ve Türkiye'ye gelince, anlaşmalar serbest ticarete geçiş ve onlarla gümrük birliği oluşturma önlemlerini ele aldı, ancak topluma kabul olasılığı ile ilgili değildi. Ne de olsa, bu ülkelerin seviyesi AET'in kurucuları ile hiç uyuşmuyordu ve en önemlisi, kurucuların kendileri, 1950'in sonunda yarattıkları İrlanda ve Portekiz ile birlikte kendilerine ait olan Büyük Britanya, Avusturya, İsviçre ve İskandinav ülkelerinin pahasına olsa bile toplumu genişletmeyi hedeflemiyorlardı. EFTA. Yunanistan ve Türkiye ile yapılan anlaşmalar, AET tarafından bir başka Batı Avrupalı grupla rekabet halinde iyi bir hamle oldu.
De Gaulle’un AET’deki tecritçilik politikasının ayrılmasıyla sona erdi ve kısa görüşmelerden sonra Büyük Britanya, İrlanda ve Danimarka topluluğa katıldı. Aynı zamanda, geçiş aşamasında AET ile ilişkileri konusunda herhangi bir anlaşma yapılmamasına karşın, aynı zamanda Avrupa - Malta ve Kıbrıs'taki eski İngiliz sömürgeleriyle ortaklık anlaşmaları imzalandı. Amaçları perspektifte bir gümrük birliği oluşturmaktı, ama artık değil.
Böylece, Avrupa Birliği'nin uygulamasında 1960 - 1970. “Dernek” kelimesi, AET üyeleri ile olan gelişim düzeyleri ile karşılaştırılamayan devletlerle anlaşmaları belirtmek için kullanılmıştır. “Dernek” kavramı, yalnızca kıdemli ve genç bir ortağın ilişkilerine uygulanabileceği anlamına gelmez. Ancak, bunlar politik bir dilin nüanslarıdır. Ne de olsa, bir zamanlar “koloni” kelimesi başka bir devlet tarafından zorla ele geçirilen bir ülkeye isim vermedi.
Malta ile yapılan ortaklık anlaşmasından sonra, AET neredeyse 20 yıldır diğer ülkelerle olan ortaklık anlaşmaları yapmamıştır. Onlarsız, topluluk İspanya ve Portekiz'i de içeriyordu. Ve Yunanistan'ın girmesi için eski anlaşmaya üyelik ihtimaliyle ilgili hiçbir şey girmesine gerek yoktu. Kısa bir süre sonra, kısa görüşmelerden sonra ve ayrıca herhangi bir birleşme aşaması olmadan, Avusturya, İsveç ve Finlandiya birleşmiş Avrupa'ya katıldı (zaten AB olarak adlandırıldı, ancak AET değil).
Doğu Avrupa ülkeleri için Avrupa anlaşmaları
Avrupa Topluluğu’nun Avrupa Birliği’ni yeniden adlandırması, eski sosyalist ülkelere entegrasyon olasılığının, çoğu zaman umut verici anlaşmaların imzalandığı bir zamanda gerçekleşti. Resmen, "bir yandan AB ile üyeleri arasında, diğer yandan Macaristan (veya Polonya, Çek Cumhuriyeti, vb.) Arasında bir dernek kuran Avrupa anlaşmaları" olarak adlandırıldılar. Onlardan sonra, Doğu Avrupa ülkelerinin halka açık bir şekilde AB'nin birleşik üyeleri olarak anılması için kullanıldı. Aslında, elbette, Birliğin işlerinde oy kullanmadılar, ancak, elbette, bu anlaşmalar, 1960’taki AET’in 1970’in başlangıcı - XNUMX’in başlangıcı ile yaptığı anlaşmalardan çok farklıydı. Belgeler yalnızca ekonomiyi değil, aynı zamanda çok çeşitli siyasi ve insani meseleleri de etkiledi ve en önemlisi, bu belgeleri imzalayan Doğu Avrupa devletleri Birliği'ne tam katılım olasılığını açıkça belirtti.
Bu nedenle, 1994’te yürürlüğe giren AET ile Macaristan arasındaki ortaklık anlaşmasının başlangıcında; “Topluluk üyeliğinin Macaristan'ın nihai hedefi olduğunu ve taraflar açısından gerçek birliğin bu hedefe ulaşmak için yardımcı olacağını akılda tutmak”.
Ve sözleşmenin ilk maddesinde, derneğin amaçlarının sıralandığı yer aldı;
“Macaristan'ın topluma entegrasyonuna temel olarak yeni normlar, uygulamalar ve politikalar oluşturmak”.
Aynı belgeler, Avrupa Birliği ile aday ülkeler arasında serbest ticaret bölgeleri kurmuştur. Dahası, bu konuyla ilgili anlaşmalara ek protokoller ve ekler, belgenin kendisinden birkaç kat daha büyüktü. Başvuruların ana kısmı, Doğu Avrupa ülkelerine Avrupa Birliği'nden gelen çeşitli mal gruplarındaki görevlerin azaltılması programlarıydı.
O zamanlar AB bir resmi kurumun ne olduğunu yarı-resmi olarak tanımlamaya çalışıyordu, bu nedenle, AB'nin resmi web sitesinde yıllarca süren Klaus-Dieter Borchardt “Topluluğun Yasal ABC'si” kitabında “Ortaklık Anlaşması” bölümü vardı ve aşağıdaki ifadeler verildi:
“Dernek, basit ticaret düzenlemesinin çok ötesine geçiyor ve yakın ekonomik işbirliğini ve ilgili ülkeye çeşitli AB mali yardımlarını içeriyor. Üç tür dernek birbirinden ayrılmalıdır: bireysel AB üyeleri ve üye olmayan ülkeler arasındaki özel ilişkileri koruyan anlaşmalar (yani, eski kolonilerle. - Yetkilendirme); topluluğa giriş için hazırlık veya bir gümrük birliği oluşturma anlaşmaları (yani, Doğu Avrupa ülkeleriyle ve daha önce Yunanistan ile birlikte. - Yetkilendirme); Avrupa Ekonomik Bölgesi Anlaşması. "
AB’nin bu alandaki ülkelere maddi yardım sağlamadığını, ancak yazara göre, bu tür bir yardımın, işbirliğinin basit işbirliğinden vazgeçilmez farklılıklarından biri olduğunu belirtmekteyim. Ama hadi Dr.Borchardt'a bırakalım. Dahası, dernekler konusundaki anlaşmalar yakında tanımına girmeden takip etti.
Avrupa perspektifi olmayan dernekler
90'in ortasından itibaren, AB'nin Akdeniz'in ve Arapların Arap ülkeleriyle ilişkilerinde yeni bir aşama başladı. Mevcut işbirliği anlaşmaları yerine, “Birlik Kurulması Avrupa-Akdeniz Anlaşması…” adı altında dokümanlar hazırlanmaya başlandı (bundan sonra Doğu Avrupalılarla yapılan anlaşmalarda olduğu gibi). Bugüne kadar, Libya ve Suriye dışındaki bölgedeki Avrupalı olmayan devletlerle bu tür anlaşmalar imzalanmış ve onaylanmıştır.
Belge başlığındaki sözcükler Doğu Avrupalılarla yapılan anlaşmalarda olduğu gibi gözüküyor, ancak en azından bu devletlerin Avrupa Birliği'ne girmesiyle ilgili hiçbir şey söylenmiyor. Anlaşmaların amaçları, serbest bir ticaret bölgesinin oluşturulması (anlaşmaların da bu süreci düzenlemeye adanmış bir uygulama kitlesi içermesi) ve siyasi ve insani işbirliğinin geliştirilmesi ile sınırlıdır. Ancak, Avrupalı olmayan imzacılarının Arap Birliği, İslam Konferansı ve Petrol İhracatçıları Örgütü'ne katılma haklarını sınırlamazlar.
Bu, AB'nin Doğu Avrupa devletiyle ve Akdeniz devletiyle olan birlikteliğinin - Odessa'da söyledikleri gibi “iki büyük fark” olduğu anlamına geliyor.
Aynı zamanda, Avrupa-Akdeniz süreci başladığında, AB benzer şekilde “ortaklık ve işbirliği anlaşmaları” olarak adlandırılan BDT ülkeleriyle (Belarus ve Türkmenistan hariç) anlaşmalar yaptı. Avrupa-Akdeniz anlaşmalarının aksine, serbest bir ticaret bölgesi yaratmayı amaçlamıyorlar, ancak ilgili devletlerin ekonomileri bunun için olgunlaştığında ve DTÖ'ye katılımın olgunlaştığı kabul edildiğinde sadece bu konuda müzakere olasılığına izin veriyorlar. Ve AB yardımının hacmini Ukrayna ve birçok Arap Akdeniz ülkesiyle karşılaştırırsak, ortaklık ile dernek arasında gerçekten çok büyük bir mesafe olduğu görülüyor. Ukrayna, diğer BDT ülkeleri gibi, çok daha az yardım edildi. Bununla birlikte, burada, Avrupalıların güney komşularına duydukları sevgi ile, göçmenlerin akınlarını kendi taraflarına akmalarını engelleme arzusuyla çok fazla açıklanmamaktadır.
Batı Balkanlar için formül
Yeni binyılın başlangıcı başka bir AB birliği tarafından işaretlendi. Balkan ülkeleriyle "Ortaklık ve İstikrar Anlaşmaları" adı verilen anlaşmaların imzalanma süreci başlamıştır. Hırvatistan, Makedonya ve Sırbistan ile yapılan bu anlaşmalar yürürlüğe girdi ve Arnavutluk ve Karadağ ile imzalandı, ancak onay bekliyor. Ancak, bunların işbirliğinden temettü almalarını engellemez. Böylece, AB, bu anlaşmanın imzalanmasından çok önce Arnavutluk'tan birçok mal üzerindeki ithalat vergilerini iptal etti.
Ortaklık ve istikrar anlaşmasının içeriği, Akdeniz ülkeleri ve Doğu Avrupa ülkeleri ile yapılan anlaşmalar arasında bir şeydir. Ama yine de ikinciye daha yakınlar. Dolayısıyla, zaten derneğin amaçlarının açıklandığı anlaşmaların ilk maddelerinde, serbest bir ticaret bölgesinin oluşturulması doğrudan adlandırılmıştır. Akdeniz anlaşmalarında bu belgenin ortasında belirtilmiştir. Öte yandan, Batı Balkan ülkeleriyle yapılan anlaşmaların ilk maddelerinde AB'ye girişleri konusunda hiçbir şey söylenmiyor. Ancak, bu belgelerin vaazlarının son paragraflarında, hâlâ potansiyel adaylar olarak adlandırılmaktadır. Örneğin Arnavutluk'la yapılan bir anlaşmada (Batı Balkanların diğer ülkeleriyle yapılan anlaşmalarda, metin kesinlikle aynı) şöyle görünüyor:
“Avrupa Birliği’nin Arnavutluk’un Avrupa’nın ana siyasi ve ekonomik hareketine mümkün olan en fazla şekilde entegrasyonu için hazır olduğunu ve Avrupa Birliği’ne Avrupa Birliği’ne üyelik için potansiyel bir aday olma statüsünü ve 1993’in Haziran ayında belirlenen kriterlerin yerine getirildiğini bu anlaşma öncelikle bölgesel işbirliği alanında ".
Bununla birlikte, Macaristan, Polonya ve diğer Doğu Avrupalılarla yapılan anlaşmalarda, vaizlerde ve ilk maddelerde AB'ye katılma ihtimali belirtildi. Ve bu bir kaza değil. Avrupalı diplomatlar, şairler arasındaki derneklerin seçimine yaklaştığı şerefli şairlerle aynı özenle dernek anlaşmalarındaki kelimelerin seçimine yaklaşıyor.
Tierra del Fuego için Avrupa Perspektifi?
2002'un sona ermesi AB için ondan oldukça uzak bir ülkeyle olan bir ortaklık anlaşmasıyla işaretlendi - Şili. Bu seçim tesadüfi değildir - ekonomik seviyeye göre, Şili yeni AB üyelerine karşılık gelir, Avrupa Birliği bu ülkenin en büyük ticaret ortağıdır ve en önemlisi en büyük yatırımcıdır. Kültür ve zihniyet açısından, elbette, Avrupa'ya Cezayir veya Fas'tan çok daha yakın.
Bununla birlikte, yukarıdaki koşulların tümü Şili'nin uzak gelecekte AB üyeliğine hak kazanması için yeterli midir? Bununla birlikte, sözleşmenin uzun metninde hiçbir yerde bir gümrük birliğine veya serbest bir ticaret bölgesine atıfta bulunulmamaktadır. Şili’nin tam üyeliği, Fransa’nın Martinik, Guadeloupe ve Guyana bölümlerinin temsil ettiği Avrupa Birliği’nin Amerika kıtasının küçük bir bölümünü uzun süre işgal ettiğini bilen biri için bile harika görünüyor. Hayır, Türkiye'yi bütünleştirme riskine girebilirsiniz - birçok analist bu perspektiften çoktan titremeye başlasa da - coğrafi Avrupa'nın ötesine ilerleyin ... Gelecek nesil politikacıların bile buna hazır olması pek mümkün değil. Bu kadar uzak bir gelecekte ne olacağına dair böyle bir muhakeme, NATO’nun uçan daireler ile başa çıkma kabiliyeti hakkındaki varsayımlardan daha mantıklı gelmiyor.
Dolayısıyla, hiçbir ortak AB üyeliği olamaz. Ve sadece bir dernek anlaşması olabilir. Ancak politikacılarımız için bu değerli söz, belgenin kapsamı dışında hiçbir şey ifade etmiyor. Bu bir paradoks, ancak “dernek” in ne olduğu Avrupa Birliği için çok net değil. Böylece, bu kavramın açıklandığı “Topluluğun Yasal ABC'si” kitabı zaten AB sitesinden kayboldu. Ve burada yer alan temel terimlerin açıklayıcı sözlüğünde, yalnızca AB’nin Batı Balkan ülkeleriyle olan ilişkilerine değinen “istikrar ve birliktelik süreci” kavramı var.
Potansiyel adaylık yerine “daha fazla ilerleme”
Bununla birlikte, resmi bir tanım bulunmamasına rağmen, bir şey açıktır - “dernek” kavramı, bir ülkenin Avrupa Birliği ile “ortaklık” veya “işbirliği” kavramlarından daha yakın bir ilişki kurması anlamına gelir. Bununla birlikte, bu AB'nin herhangi bir devletle yakın bir bağlantısı değil, kesinlikle Birliğin az çok yörüngesinde yer aldığı Avrupa Birliği ile daha zayıf bir ülke arasındaki bağlantıdır. AB'nin daha yüksek veya eşit seviyedeki ülkelerle ortaklık anlaşması yoktur: ABD, Japonya, Kanada ve hatta İsviçre ile. Ve Ukrayna yukarıda belirtilen ülkelerden uzak olduğu için, tabii ki, bununla bir dernek anlaşması mümkündür. Tek soru orada ne yazılacak.
Fransa’ya yaptığı gezinin arifesinde Viktor Yuşçenko, Ukrayna ile AB arasındaki yeni anlaşmanın, esasen 1990’lerin başında Doğu Avrupa ülkeleriyle yapılan anlaşmalarla aynı olacağını savundu. Ancak bu durum böyle olmadığı zaten açıktır. Çünkü üyelik beklentisi yazılı olmayacak. Zirve bildirgesinin metni, gelecek yılın Mart ayında tamamlanması planlanan antlaşma metninde hangi kelimelerin açıkça kullanılacağını göstermektedir: “Ortaklık Anlaşması, AB-Ukrayna ilişkilerinin ilerici gelişimine yol açıyor. AB, Ukrayna’nın Avrupa isteklerini kabul etmekte ve Avrupa seçimini memnuniyetle karşılamaktadır. Başkanlar, Ukrayna'nın AB ile siyasi, ekonomik ve yasal alanlarda kademeli olarak yakınlaşmasının AB ile Ukrayna arasındaki ilişkilerin daha da ilerlemesine katkı sağlayacağına inanıyor ”dedi..
Bu nedenle, Avrupa Birliği'nin Şili ve Fas ile olan anlaşmalarından farklı olarak, dernek üyesinin "Avrupa isteklerini" ifade eder. Ancak, Arnavutluk ve Sırbistan ile yapılan anlaşmaların aksine, potansiyel bir adaylıktan bahsetmiyoruz - yalnızca “daha ileri” (yani bir dernek kurduktan sonra) olasılığını, hem de üyelik umudunu hem ima edip hem ima edemeyeceğiniz “ilişkilerin gelişimi” hakkında sözler var. Genel olarak, Nicolas Sarkozy'nin bu zirvede söylediği gibi, AB'nin kapısı “kapalı değil ve açık değil”.
Bu durumda, Ukrayna diplomasisi, anlaşmaları Avrupa tercihi ile ilgili kelimelerle doldurmamak için değil, AB serbest ticaretine geçişte haksız taviz vermemek için vizyon sahibi bir “ileri ilerleme” uğruna mücadele etmek zorundadır. Anlaşmanın bu kısmı üzerinde çalışmak özellikle özenlidir. Bu nedenle, AB ile Arnavutluk arasındaki ortaklık ve istikrar anlaşması, 568'in esas olarak tarife kısıtlamalarının kaldırılması programına ek olarak ek protokoller oluşturduğu 460 sayfalarına uyuyor. Ukrayna ekonomisi Arnavutluktan çok daha fazla çeşitlilik gösterdiğinden, gelecekteki anlaşmadaki bu protokollerin daha hacimli olması gerektiği açıktır.
Ulusal egemenliğin yumuşak sınırı
Bu arada, Avrupa Birliği ile bir dernek oluşturulması, Ortaklık Konseyi olan uluslarüstü bir organ gerektirir. Bu konsey ile AB ve Ukrayna ile diğer BDT ülkeleriyle yapılan anlaşmalar ile öngörülen İşbirliği Konseyi arasındaki fark, eskilerin kararlarının bağlayıcı ve ikincisi ise tavsiye niteliğindedir.
Bu nedenle, Ukrayna ile AB arasındaki İşbirliği ve Ortaklık Anlaşmasının 85 makalesinde şöyle yazılmıştır: "İşbirliği Konseyi, iki taraf arasındaki anlaşmada gerekli tavsiyelerde bulunabilir."
Ancak, Tunus ile AB ülkeleri arasındaki Ortaklık Anlaşmasının 80 makalesinde: “Bu Anlaşma'nın amaçlarına ulaşmak için Ortaklık Konseyi, Anlaşmada belirtilen hususlara karar verme yetkisine sahiptir. Kararlar, uygulamak için gerekli önlemleri alacak olan taraflar için bağlayıcıdır. ”.
Avrupa ve Avrupalı olmayan ülkelerle yapılan diğer ortaklık anlaşmalarında da benzer hükümler bulunmaktadır. Aynı anlaşmalar, anlaşmazlığın çıkmaza girmesi durumunda arabulucuların her şeye karar vereceğini öngörüyor. Daha etkili ve gerekli bir taraf olarak AB'ye destek olma eğiliminde olmaları daha olası. Elbette, bu tür bir tavsiye, hafif bir sınırlayıcı egemenlik biçimidir.
Doğru, hiçbir yerde literatürde dernek konseyleri çerçevesinde ortaya çıkan ciddi çatışmalar hakkında bilgi oluşmadı. Ancak bu, hiçbir şekilde var olmayacakları anlamına gelmiyor, özellikle de böyle bir konseyin tabii ki ülkenin doğu yönünde olası bütünleşmesini sınırlandırması gereken Ukrayna durumunda. Sovyet sonrası alana entegrasyon konusunda, Avrupa Birliği'nin çifte standartları en açık olanıdır.
AB genellikle ortaklarının bölgesel entegrasyonuna ilgi gösterdiğini ortaya koydu, bunun gerçek olduğu yerlerde bireysel ülkelerle değil, resmi hükümetler arası örgütlerle ilgilenmeyi tercih ettiğini açıkça belirtti. Bu nedenle, 2001’te Avrupa Konseyi, Körfez İşbirliği Konseyi’nin devletleriyle serbest ticaret anlaşması yapılması, bu grup içinde bir gümrük birliği yapılması şartı koymuştur. Fas ve Tunus ile yapılan AB anlaşmaları açıkça bu belgelerin amacının Mağrip ülkelerinin bölgesel entegrasyonunu teşvik etmek olduğunu belirtiyor. Avrupa Birliği ile müzakere ettiği en büyük Güney Amerika ticaret bloğu Mercosur'a (Brezilya, Arjantin, Uruguay, Paraguay) gelince, burada Brüksel, bütün kıtaya katılma umuduyla, bu tür yardım sağlamayan ABD'nin aksine entegrasyon süreçlerini bile destekliyor NAFTA).
Bu mantığa dayanarak, Avrupa Birliği Sovyet sonrası alana entegrasyonu desteklemelidir. Avrupa Komşuluk Politikası doğduğunda, Akdeniz ülkelerinde olduğu kadar aktif olmasa da, bu destek göz ardı edildi. Bu nedenle, Avrupa Komisyonu’nun Avrupa Konseyi’ne ve Avrupa Parlamentosu’na, 11’in Mart ayındaki 2003’inde, mahalle kavramının öne sürüldüğü bir biçimde yazılmasında, şöyle belirtildi:
“Gelecekteki doğu dış sınırında, Batı yeni bağımsız devletler (Ukrayna, Moldova ve Beyaz Rusya) arasındaki bölgesel ekonomik işbirliği zaten çok güçlü ve Rusya'dan Rusya'ya yapılan geleneksel emtia para akışına odaklandı. Bununla birlikte, bölgesel siyasi işbirliğine ve / veya ekonomik entegrasyona yönelik destek, henüz AB ve Rusya’ya ve NIS’e yönelik AB politikasının önemli bir bileşeni haline gelmemiştir.
Yeni komşuluk politikası bağlamında, güney Akdeniz ülkeleri arasında daha fazla bölgesel ve alt bölgesel işbirliği ve entegrasyon desteklenecektir. Rusya ve Batı NIS arasındaki bölgesel işbirliğini desteklemek için yeni girişimler de düşünülebilir. ”
Ancak, daha sonra, 2004’te AB’ye giren “yeni Avrupa” ülkelerinin etkisinde gerçekleşen Rusya ile Avrupa arasındaki ilişkilerin bozulması nedeniyle, bu fikir ortadan kalktı. AB-Kazakistan İşbirliği Konseyi’nin 2004’teki toplantısına ilişkin ortak tebliğ memnuniyetle karşıladıysa “Kazakistan'ın bölgesel entegrasyon gelişimindeki çabaları (SCO, CES, Orta Asya İşbirliği Teşkilatı)“O zaman bu konseyin bir sonraki toplantısında, Avrupa’daki hiç kimse Astana’nın Avrupa Birliği’ne girme umutları hakkında çaba göstermediğini söylese de, bu sözler tekrarlanmadı.
Bu nedenle, dikkate alınması gerekenler: eğer gelecekteki Ukrayna makamları, doğu yönünde entegrasyon yönünde herhangi bir harekete geçmeye başlarsa, Brüksel'de, doğal olarak, derhal memnuniyetsizliklerini dile getirecekler ve AB üyelerinden Ukrayna için hem dernek hem de Avrupa'ya açılan kapıyı söyleyeceklerdir. kapalı değil Ve sonra, tabii ki, size bu kapının açık olmadığını hatırlatacaklar.