ABD’de Lou Gehrig Hastalığı olarak bilinen motor nöron hastalığının en yaygın formu olan ALS olan insanlar, King’s College of Psychiatry (IoP) Enstitüsü tarafından yürütülen yeni bir araştırmanın bulgularına göre, nispeten uzun parmak parmaklarına sahip olduklarından morelikely olarak görülürler. Bu hafta online yayınlanan Nöroloji, Nöroşirürji ve Psikiyatri Dergisi’nde yer aldı.
Bununla birlikte, uzmanlar, bulguların, nispeten uzun halka parmakları olan kişilerin ALS için daha yüksek risk altında olduğunu göstermediklerini belirtmekle birlikte, bazı doğum öncesi faktörlerin daha sonraki yaşamda hastalığın gelişimine katkıda bulunabileceği fikrine ağırlık katmaktadır.
Amiyotrofik lateral skleroz (ALS), motor nöronları, beyindeki hücreleri ve sinir sistemini kontrol hareketini tahrip eden ve felç ve sonuçta solunum yetmezliğinden ölüme neden olan ciddi bir hastalıktır. Tanı sonrası ortalama sağkalım yaklaşık 2 yıldır.
Nedeni çoğunlukla bilinmemektedir: genlerin bir rol oynadığı bilinmektedir ve halen rahim içinde iken totetosteron da dahil olmak üzere çevresel faktörlerin de önemli olduğu düşünülmektedir.
Testosteron uzun zamandır seks, saldırganlık ve gelişmiş atletik performans ile ilişkilendirilmiştir. Erkekler doğumdan önce testosteronun daha yüksek seviyelerine maruz kalırlar ve ALS’yi geliştirmek için kadınlardan daha yüksektir.
Daha yakın zamanda, çalışmalar hem erkeklerde hem de kadınlarda testosteronun aynı zamanda sağlıklı nöronlar için de gerekli olduğunu göstermiştir: Yaralanma veya hastalıktan sonra hasarı korumak.
Ayrıca, hem erkek hem de kadınlar için, rahimde daha yüksek testosteron seviyelerine maruz kalmanın, işaret parmağıyla (parmak ucunun yanındakiyle karşılaştırıldığında) uzun parmak parmağıyla (küçük parmağın yanındaki parmak) bağlı olduğunu biliyoruz. ).
Bu son çalışmada, King’s College London ve Oxford Üniversitesi Nuffield ClinicalNeurosciences araştırmacıları, ALS geliştirme riskini doğuran, erkek cinsiyetinden ziyade doğumdan önce yüksek testosteron düzeylerine maruz kaldığı fikrini test etmeye karar verdiler. Belki de bu, motor nöronlarını hormona karşı daha az duyarlı hale getirdi.
Araştırmacılar, King’teki IoP’de Nöroloji ve Kompleks Hastalığı Profesörü olan Ammar Al-Chalabi’nin liderliğinde, testosteronun doğum öncesi maruziyetinin bir belirteci olarak, parmak parmağının parmak parmağına oranını kullandılar. Eğer teori doğruyduysa, ALSS ile her iki cinsiyetten bireylerin daha düşük bir endeksine sahip olduklarını bulacaklardı (2D: 4D oranı olarak bilinir) sağlık çalışanlarından daha düşüktür.
2D: 4D oranı, sağ elin işaret parmağının uzunluğunun, elin üzerindeki yüzük parmağının uzunluğuna bölünmesiyle hesaplanır (oran ne kadar düşük olursa, halka parmağının nispi uzunluğu o kadar uzun olur).
Çalışma için ALS’li 47 kişinin ve 63 sağlıklı gönüllünün (kontroller) ellerinin dijital görüntülerini incelediler.
Ölçüm hatalarını en aza indirgemek ve hangi el fotoğraflarının ALS ile olan ve hangi kontrollere ait olduğunu bilmeyen farklı araştırmacılar tarafından hangi gruba, hangi gruba ve işaret parmağına hangi görüntüye ait olduğunu bilerek olası yanlılığı ortadan kaldırmak.
Sonuçlar, 2D: 4D oranının ALS’li kişiler için kontrollerden daha düşük olduğunu gösterdi.
El-Chalabi basına verdiği demeçte, bulguların, motor nöronların doğumdan önceki şeylerden etkilendiğini ileri sürerek onları daha sonraki yaşamda daha kötü duruma getirebileceğini gösterdiğini söyledi:
“Parmak uzunlukları, rahimde hormonların dengesine bağlı gibi görünüyor, bu yüzden uzun parmak parmaklarına doğru bir eğilim olarak gördüğümüz şey, hamilelik sırasında hormon dengesi için sadece bir belirteç.”
“Aynı trend, sportif insanlar ve erkeklerde de görülür; bu, birisinin motor nöron hastalığına yakalanmayacağını asla gösterememesidir, motor nöronları daha kırılgan hale getirebilecek bir ipucu değildir,” diye açıkladı.
Motor Nöron Hastalığı Derneği (MNDA) tarafından yapılan bir açıklamada, bu bulguların insanların düşük bir parmağa parmak oranı oranına sahip kişilerin daha yüksek bir MDD gelişme riski taşıdıklarını ileri sürmemeleri gerektiği ve şunu vurgulamaları istenir:
“Sadece rahimdeki yüksek testosteron seviyesi gibi tek bir risk faktörüne maruz kalmak MND’ye neden olamaz.”
Vakaların büyük bir çoğunluğunun, nedeninin oldukça ince belirleyici etkiler ve çevre ve yaşam tarzı ile ilgili faktörler de dahil olmak üzere bir araya gelen bir dizi faktöre dayandığını belirtmektedirler.
MNDA’nın araştırma ve geliştirme direktörü Dr. Brian Dickie, basına verdiği demeçte bunun basit ve iyi yapılmış bir çalışma olduğunu ve doğumdan önce meydana gelen bazı olayların hayatın sonraki dönemlerinde MND’nin gelişimine nasıl katkıda bulunabileceğine dair bazı soruları gündeme getirdiğini söyledi.
Şu anda ihtiyaç duyulan şeyin, bu bulguları daha geniş gönüllü gruplarla doğrulamak olduğunu söyledi ve ayrıca, “rahimdeki yüksek testosteron düzeylerinin gelecekteki nöronal dejenerasyona nasıl etki edeceğinin, altta yatan mekanizmalara bazı ipuçları veren bilim insanlarını nasıl sağlayabileceğini anlamaya çalışmak zorunda olduğumuzu söyledi. motor nöron hastalığı.
“Sporadik ALS’deki düşük indeks-halka parmak uzunluğu oranı, prenatal olarak tanımlanmış motor nöronal incinebilirliği desteklemektedir.”
Umesh Vivekananda, Zita-Rose Manjalay, Jeban Ganesalingam, Jacqueline Simms, Christopher E Shaw, P Nigel Leigh, Martin RTurner, Ammar Al-Chalabi.
J Neurol Neurosurg Psikiyatri, cilt 82 no. 6 635-637, Çevrimiçi İlk Yayın Tarihi: 6 Mayıs 2011.
DOI: 10,1136 / jnnp.2010.237412
Ek kaynaklar: IOP, MNDA.
Yazan: Catharine Paddock, PhD