Dekolonizasyon nedir?
Dekolonizasyon, daha önce başkaları tarafından kontrol edilen bir ülkenin siyasi olarak bağımsız hale geldiği süreçtir. 1945 ve 1960 arasındaki dönem birçok ülkenin bağımsızlığını kazandığını gördü. 1947’de İngiltere’den bağımsızlık kazanan ilk ülkeler Pakistan ve Hindistan’dı. Dekolonizasyon çeşitli şekillerde olabilir: bağımsızlığın kazanılması, başka bir devletle entegrasyon veya “serbest dernek” statüsü oluşturulması. Dekolonizasyon barışçıl görüşmeler, şiddetli isyanlar veya şiddet içermeyen protestolar yoluyla gerçekleşti. Bugün 100'den fazla bağımsız devlet olmasına rağmen, bu devletlerin neo-sömürgecilikten dolayı hala eski sömürge yöneticilerine güvendiğine inanılmaktadır.
Dekolonizasyon Nedenleri
Dekolonizasyonun birçok nedeni vardı. Bunlardan biri, birçok sömürgede siyasi huzursuzluk olaylarının artmasına yol açan sömürgecilikten bağımsızlık susuzluğuydu. Milliyetçilik kampanyaları da yerliler arasındaki isyanı körükledi. Sonuç olarak, beyaz cetveller yönetimlerini yerel liderlere teslim etti. İkinci olarak, II. Dünya Savaşı da dekolonizasyonu teşvik etti. Bazı ülkelerin güçlü olduğunu düşündüğü yenilgi, gelişmiş ülkelerin savunmasız olduğunu gösterdi. Bu nedenle, II. Dünya Savaşı'nın sonucu, beyaz üstünlük efsanesine büyük ölçüde meydan okudu. Üçüncüsü, Birleşmiş Milletler (BM) gibi kuruluşlar tarafından sömürgecilik karşıtı önlemlere odaklanıldı. BM, kuruluşundan bu yana devletlerin siyasal bağımsızlığını savunmada aktif bir katılımcı olmuştur. BM, 80'den fazla eski sömürgenin egemenliğine ulaştığını gördü. Bununla birlikte, 17’den fazla Kendi Kendini Yönetmeyen Bölge henüz Özgür devlet olmadığından dekolonizasyon süreci hala eksik kalmaktadır.
Dekolonizasyonun Zorlukları
Devlet kurma
Bir ülke bağımsızlaştığı anda, bir hükümet, anayasa, bir ordu, bir eğitim sistemi, bir seçim sistemi ve diğer temsilci demokrasinin kurumlarını kurması gerekiyordu. Bu beklentiyle zorluk, bazı sömürgeci güçlerin aktif destek sağlaması, diğerleri ise kırılan parçalarını almak için sömürgeleri terk etmeleriydi.
Ulus Binası
Ulus inşası, devlete ait olma, sadakat ve kimlik duygusu yaratmayı içeriyordu. Kendi kendini yöneten kolonilerin bağlılıktan sömürgeci güçlere, yerel liderlere geçişi teşvik etmesi gerekiyordu. Ulus oluşturma süreci ayrıca bayraklar, milli marşlar, ulusal spor takımları, anıtlar ve kodlanmış yerli resmi dilleri içeren birlik sembollerinin oluşturulmasını da içeriyordu.
Dekolonizasyon sırasında yerleşik nüfuslarla baş etmek karmaşık bir konuydu. Farklı uluslar konuyu farklı ele aldı. Örneğin, Güney Afrika'da, Başkan Mandela Avrupalıların ve diğer yerleşimcilerin ilçede kalmalarına ve yeniden yapılanmalarına yardımcı olmalarına izin verdi. Bununla birlikte, çoğu Afrika ülkesinde beyaz yerleşimciler eşyalarını toparlamak ve vatanlarına geri dönmek zorunda kaldılar. Aksine, yerleşimci nüfusun çoğunluğa, yerlilerin azınlığa dönüştüğü ABD ve Cayman Adaları gibi ülkeler var. Sonuç olarak, bu ülkelerde, sömürgeciler eski sömürgelerine yerleşmişlerdir.
Ekonomik gelişme
Yeni bağımsız devletler, bağımsız finansal kurumlar kurma görevini üstlendiler. Bu tür kurumlar bankaları, vergi sistemlerini, merkez bankalarını ve ulusal para birimlerini içeriyordu. Ayrıca, ülkeler toprak reformlarını ve sanayileşmeyi kolaylaştıran programlar oluşturdular. Fransa'nın kolonisi olan Batı Afrika ülkeleri, Fransız hükümeti ile güçlü bağlarını sürdürdüler. Sonuç olarak, Fransız hazinesi Batı Afrika'da 14 ülke tarafından paylaşılan CFA Frangı olarak bilinen para birimlerini garanti ediyor. Sömürgecilere gelince, dekolonizasyon ekonomileri üzerinde minimum etkiye sahipti. Aslında, eski sömürgelerinden herhangi bir maddi yük getirmeden ucuz emek ve hammadde elde edebiliyorlardı.