Julie: Çocukların bakış açısıyla, ebeveynlerimizin yaşını izlemenin nasıl bir şey olduğu hakkında konuşabilir miyiz? Genellikle çocuk olmaktan ani bir tam rol tersine çevirmeye geçiş olur.. Artık ebeveynlerimizin ebeveyni olduğumuzu anlamak üzücü olabilir. (s). Bazıları için bu
ince bir değişikliktir, ancak bir sağlık sorunu söz konusu olduğunda, bu değişim çok ani olabilir. Çok fazla çaba harcamadan hayatlarındaki değişimi ele alan bazı insanlar, bu sürecin üstesinden gelmeyi çok daha kolay buluyor. Ama sahip olanlar için, ve sahip olmaya devam,
ebeveynleriyle toksik veya gergin ilişkiler, yaşlı ebeveynlerinde değişikliklerin üstesinden gelmeyi zor bulabilir. Düşüncelerin neler?
Paul: Hem annenin hem de babanın fiziksel ve zihinsel sağlıkta düşüşünü görmek acı verici bir deneyimdi. Bu geçişi zorlaştıran birçok faktör var:
⢠70 yaşına kadar sağlıklıydılar
⢠Ne ailem ne de ben, sağlıkları kötüleştiğinde hayatın nasıl olacağını düşünmemiştim
⢠Hepimiz biliyorduk 'hayat ölümle biten bir döngüdür '. Ama âinner childâ endişeli ve 'yetişkin' anlamak/ayarlamak için zamana ihtiyacım vardı.
⢠Onların başkalarına daha bağımlı hale geldiğini görmek, benimle ortak çıkarları olmayan, beni bir yas sürecine götürdü.
â ¢ Portekiz'de yaşıyordum, oysa İngiltere'deki ailem değişiklikleri her gün gördü ve bunları kullanmak zorunda kaldı.
Julie: Hala âparentsâ olmak için onlara bağımlıyken bu ortaya çıktı gibi görünüyor. Bir aile oldukça yakından bağlantılı olduğunda bunun oldukça yaygın olduğunu düşünüyorum.. Bu senin için doğru mu?
Paul: Evet, bağlıydık ama Annemin ihtiyaçları her zaman yerine getirilemediği için kendimi oldukça kaybolmuş hissettim.
Julie: Yetişkin bir ilişkinin güç dinamiklerinin çocukları nasıl etkilediği ilginç değil mi?, olgun yetişkinler ve genellikle ebeveynler olsalar bile? Annemin etrafında uğraşmak zorunda olduğum sorunlar karmaşıktı, Örneğin: çocukken uzun süreli bağımlılığı nedeniyle kendimi ilişkide yetişkin olarak görmüştüm. Ailem boşandığında babamı yaklaşık 10 yıldır görmedik. Ben mumâs sadece destek oldu ama daha sonra bu rolü yorgun oldu. Bu da onu iyileştirememenin sabırsızlığını ve hayal kırıklığını uyandırdı..
30'a ulaşana kadar onu düzeltme ve onayını alma ihtiyacını tamamen bıraktım (ironik bir şekilde işleri değiştiren). Sadece şimdi 60 yaşına bastığım ve o 80, Daha fazla sabır ve şefkatim var. Ama sınırlar koymam zorunluydu ve uzaktan çok daha iyisini yapıyoruz. Bu kulağa sert gelebilir, ancak yaşlanan ebeveynleri destekleyen yetişkinler olarak işler zorlaştığında, ilişkileri güvenli ve güçlü tutmaya yardımcı olan sınırlar koymalıyız.
Paul: Bu doğru. Kendi çözülmemiş çocukluk travmalarımız, travma sürecinin bir parçası olanlarla birlikte olmayı zorlaştırabilir.. Ve bu denklemin bir kısmı muhtaç ebeveynlerle uğraşmak olabilir, yani. yardım için çocuklarına büyük ölçüde bağımlı hale gelenler.İçinde
bazı durumlarda ebeveynler kendilerine yardım edebilir ama pes etmişlerdir. Depresyon ve yalnızlık/boşlukları bir neden olabilir. Bana yardımcı olan şey şuydu:
⢠Yaşlı ebeveynlerine duygusal bakım döngüsünden geçen aile üyelerinden destek. Ayrıca ebeveynleriyle benzer davranış kalıpları vardı ve bu yüzden benim deneyimlerimle empati kurabilirlerdi..
⢠Zihinsel olarak duygusal yüksek/düşük bir döneme hazırlanıyor.
⢠Danışmanlık eğitimim, yani. koşulsuz kabul ediyorum.
Julie: Burada önemli bir noktaya değiniyorsun. Danışmanlık eğitimimden ve kişisel terapimden de faydalandım. Sorunun ben olmadığımı anlamama ve yeterince iyi olmama mesajlarını tersine çevirmem için desteğe ihtiyacım vardı. Bu süreçte kimliğimi, ailem ve büyükanne ve büyükbabamın bana dayattığı kişiden ayrı olarak kurabildim. Şunun farkına varmak da önemlidir:
⢠Duygularımızı hissetmek sürecin önemli bir parçasıdır, örneğin geriatrik aşamaya giren insanlar genellikle korkulu ve kafası karışıktır.
⢠Bu duyguları açığa çıkarmak, büyük ebeveynlerin çocuklarına itiraf etmesi zor olabilir
⢠Ebeveynlerimize içlerinde ne olduğunu ifade etme özgürlüğü verilmesi önemlidir, onları duymaya dirençli hissetsek bile.
⢠Bu direnişi kendi içimizde çözmeli ve ebeveynlerimizi hazır olduklarında savunmasız olmaları için güçlendirmeliyiz.
Paul: Ve eğer bu kendimizde endişe uyandırıyorsa, bununla ebeveyn-çocuk ilişkisi dışında başa çıkmalıyız., örn. bir terapist veya aile üyeleriyle konuşmak.
Julie: Kesinlikle! Ebeveynlerimize bakmak çok fazla duygusal enerji gerektirir. ancak, hem fiziksel hem de zihinsel olarak onlara neler olduğunu anlamak güçlendirici olabilir.
Kredi: Sağlanan Resim; Yazar: Müşteri;
Paul: Çok gelişmiş insanlar bile mücadele ediyor, Örneğin. Guru Rram Dass, yaşlı babasıyla ilişkisini nasıl uyarladığını anlatıyor. Rram, bir baba ve oğlun birlikte nasıl vakit geçirmesi gerektiğine dair kendi ideallerini bir kenara bırakmayı öğrendi.. Babasıyla o değerli saatlere değer vermeyi öğrendi. Bunlar drama tarafından lekelenmek yerine değer verilecek anılar haline geldi. Bu, nasıl olmaları gerektiği konusunda gerçekçi olmayan beklentilere tutunurken ailem için tam olarak mevcut olamayacağımı fark etmemi sağladı..
Julie: Ve ayrıca kendi ölüm korkularımızla yüzleşmeliyiz. Bu zordur ve güçlü hissetmek ile korkulu hissetmek arasında dalgalanma yaşayabiliriz.
Paul: Drama ve şikayet etmek yerine, ebeveynlerimize bize çocuk vermeye çalıştıkları nitelikleri sunabiliriz, yani:
⢠Koşulsuz dikkat
⢠Besleyici
⢠Koruma
⢠Aşk
Üçüncü bölümde, insanların yaşlı ebeveynleriyle başa çıkmalarına yardımcı olacak kaynakları özetlemektedir.
Julie Merchant, Portekiz"deki Expat topluluğuna hizmet veren ABD merkezli Ulusal Sertifikalı bir psikoterapisttir.. Web sitesi üzerinden iletişime geçilebilir: LifeIsGr8.com
Paul Jokinen-Carter Bütünsel bir Terapisttir ve masaj alanlarında çalışır., Reiki şifa ve danışmanlık. Onunla +351 910 665 601 üzerinden iletişime geçebilirsiniz.
Yaşlanan ebeveynlerle nasıl başa çıkılır Bölüm 2
Bu makale hakkındaki yorumlarınızı veya görüşlerinizi bize gönderin.