İran rejiminin Suriye'deki kanlı kıyma makinesini dış politika sorunundan ziyade iç olarak gördüğü kimsenin sırrı değil. Kudüs İslam Devrimci Kolordu kuvvetleri, Cumhurbaşkanı Esad'ın geleneksel ordunun yardımı ile kazanmayı zor bulduğu savaşı kazanmak için Alevi ve Şii mezhepsel milisleri eğitiyor ve finanse ediyor.
İran’ın Hizbullah’ın el-Xayr ve Humus’a verdiği askeri müdahale olmasaydı, bu alanlar hala isyancıların kontrolünde olacaktı.
Hiç şüphe yok ki Ayetullah Hamaneyli'nin bir sırdaşı olan Mehdi Taib, “35 eyaleti” nin kaybının İslam Cumhuriyeti'nin kendisinin yakın bir çöküşüne işaret edeceğini söylemedi.
Dış Politika, İran'ın Suriye Arap Cumhuriyeti'ne pratik olarak serbest petrol arzı sağladığını gösteren bir belge paketi aldı. Basit bir ifadeyle, Tahran kendi doğal kaynaklarını ücretsiz olarak bağışlarken, kendi halkı uluslararası yaptırımlar rejimi nedeniyle sefalet içinde yaşıyor.
İran, Suriye'ye 4 milyon varil hafif İran petrolünü "sattı" - en azından% 10 indirimiyle. Mayıs ayında uluslararası petrol fiyatlarının seviyesi, varil başına 98 dolardı ve Asad, varil başına 88 dolar fiyatıyla aldı (nakliye masrafları dahil değil). Görünen o ki, petrol ödemeleri, İran’dan 3,6 milyar değerinde uzun vadeli bir kredi olarak alınan hat üzerinden gerçekleştiriliyor.
Ekonomisi üç yıllık bir iç savaşla tahrip edilmiş olan Esad'ın bu borcunu hiçbir zaman ödeyemeyeceğine dair hiçbir güvence bulunmuyor ve Esad’ın hayatta kalmasının ayrılmaz bir şekilde bağlantılı olduğu anlayışına dayanarak İranlıların bunu beklememesi bekleniyor. kendi hayatta kalma. Bu, Assad'a yalnızca uygun fiyata petrol tedarik etmeleri değil, aynı zamanda ona satın almak için para vermeleri anlamına geliyor.
Chatham House’un araştırma merkezinde Orta Doğu’daki bir enerji uzmanı olan David Butter, iç savaşın başlamasından önce Suriye’nin günlük 385 bin varil petrol ürettiğine karar verdi. Bunlardan, 150 bin varil ihraç edildi ve geri kalanı - yerel ihtiyaçları karşılamak için Suriye rafinerilerine verildi. Butter: “Şimdi Suriye günde 20 bin varilden fazla üretmiyor ve yurtdışından 130 bin varil ithal ediyor.” Diyor. Yetkililere göre, petrol sektörü neredeyse yok edildi ve 2012'in sonbaharında doğrudan ve dolaylı olarak zarar verilen miktar 2,9 milyar dolardı. Suriye Petrol Bakanı, hükümetin petrol alımlarına harcamasının ayda 400 milyon dolar olduğunu belirtti.
ForeignPolicy, 13’in Mayıs ayında 2013’tan Suriye’deki devlet şirketi Sytrol’un yöneticisi Mohammed Alrobeh’in İran’daki Petrol Bakanlığı’nın yapılarında çalışan Sahand Naft Iran Ltd’nin yöneticisi S. Moradinasaba’ya bir mektup yayınladı. Mektup, “özel ekonomik planlama komitesi” nin Suriye'ye petrol satışında yüzde XNOX indirimi öngördüğünü onayladığını doğruladı.
İran'daki bir başka uzman olan David Patrikarakos'a göre, komite Suriye krizinin ekonomik yönleriyle çalışmak için özel olarak oluşturuldu. Buna ek olarak, belgelerin paketi 31 Mayıs 2013'ten, bir milyondan fazla varil hafif İran petrolünün satışına ilişkin bir sözleşmeye sahiptir. Petrol, Nisan 2013 döneminde İranlı tanker Camellia tarafından Banias limanına teslim edildi. Tankeri, Orta Doğu'daki en büyük tankeri şirketi olan Tahran'da aynı adreste kayıtlı bir şirkete ait - National IranianTanker Co. (NITC). Anlaşmada, anlaşmanın doğrudan Suriye ve İran merkez bankaları arasında veya "Suriye Suriye hükümeti tarafından açılan kredi borcu pahasına" yapılacak olduğunu söyledi.
Resmi sürüme göre, uzun vadeli bir kredi İran hükümetine "Suriye işletmelerinin yetkili başkentinde pay alma" imkânı veriyor. Suriye merkez bankası başkanı Adib Mayleh, Tishreen gazetesine verdiği röportajda, İran’ın asıl kredi miktarının 7 milyar dolar olduğunu ve Şam’ın bu parayı her türlü mal için ödemek için kullanabileceğini söyledi.
David Patrikarakos: “Esad'ın öngörülebilir gelecekte bu krediyi geri ödeyebileceğine inanmıyorum” diyor. Ancak bu tür serbest arzlar İran'ın kendisinde olumsuz bir tepki yaratabilir - İranlılar arasında, ulusal doğal kaynakların ülkenin politikalarına değil dış politika maceralarına harcanması gerçeği giderek artıyor.
Patrikarakos, “İranlılar yaptırımların etkisinden dolayı acı çekiyorlar ve para harcıyorlar - Hizbullah ve Esad'a sahip olmadıkları para. Suriye enerji sektörünü ayakta tutmak aynı zamanda politik bir saçmalık çünkü kendi nüfusu Ayatollahlar için daha büyük bir tehdit oluşturuyor, Esad'ın çöküşünden daha fazla. "
Ayrıca, İran’ın maliyetleri Esad’ın petrol tedarikiyle sınırlı değil. İslam Cumhuriyeti, bu tür tedarikler yapmak için karmaşık ve pahalı planlar yapmak, açık şirketleri ön bölgelere kaydetmek ve gemilerine karlı kayıt bayrakları asmak zorundadır. İlginç, yürütülen tankerlerin isimleridir. "Baykal" gemisi belirtilen NITC'ye ait, ancak Tanzanya bayrağının altına girmiş. Aralık ayında, XIUMX 2012 1, İran petrolünün varillerini Banias 100'taki Banias'a teslim etti. Bir başka tanker olan Volga, bu yılın Şubat ayında Banias'a 635 bin varil getirdi ve ardından Ramtin adını aldı. Şimdi İran bayrağı altında yürüyor, ancak Dubai'de kayıtlı Tabuk Maritime Inc.
Uluslararası Stratejik Araştırmalar Enstitüsü (IISS) Araştırma Merkezi, Ocak ayında bu tür dolandırıcılıklarla ilgili ayrıntılı bir rapor yayınladı. Diyor ki: "Şu anda, İran gönderileriyle ilişkili gemilerin isimlerinde 100'ten daha fazla değişiklik kaydedildi." Bütün bunlar yaptırım rejiminin korunmasını gerçek bir kabus haline getiriyor. Bir durumda, İran Pasifik'teki bir adada önden bir şirket kurdu. Tek bir taşımayı gerçekleştirmek için sadece 20 günleri vardı.
Açıklanan tüm hilelere rağmen, özellikle Esad rejimine petrol tedariki konusunda İranlı taşıyıcıların yaşamlarını daha da karmaşık hale getirmek ve bu tür teslimatları aşırı pahalı hale getirmek mümkündür. Bayrak veya tankerin sahibini değiştirebilirsiniz, ancak IMO'yu değiştiremezsiniz - Uluslararası Denizcilik Örgütü tarafından her gemiye atanan benzersiz bir tanımlayıcı. Bu, gerçekte listelenen gemilerin hepsinin gözlemlemek için yeterli olduğu anlamına gelir.
İranlı uzmanlar bunun böyle olduğunu ve isimlerdeki ve sahiplerdeki değişikliklerden bağımsız olarak İranlı tankerlerin her zaman izlendiğini söylüyor. Hiç kimse skandaldan pek çok nedenden memnun değil - P5 + 1, Suriye barış girişimi, vs.
Birçok ülkenin İran ile çalışmaya devam etme hakkına sahip olmasına ve hak sahibi olmasına rağmen, çoğu sigorta şirketi, liman yetkilileri, kaptanlar ve küresel denizcilik altyapısının diğer temsilcileri pariah devletine dahil olmak istemiyor ve hayatı zorlaştırıyor. Avrupa dışındaki birçok ülke Batı’dan ağır baskı altında. Tanzanya, bayrağını İran gemilerinden çıkaracağını açıkça belirtti. Belize ayrıca İran gemilerini deniz kayıtlarından çıkarmayı da amaçlıyor. Tüm davalarda böyle açık önlemler alınması gerekmez. İran, kurumsal ve denizcilik kayıtları CIA'in merkezinin bitişiğindeki Fairfax, Virginia'da bulunan Marshall Adaları denizaşırı hizmetlerini aktif olarak kullanıyor.
Kuşkusuz, Esad'ın savaş makinesinin işleyişini sürdürmek için İran'dan Suriye'ye giden petrolün çoğu gerekli. Tüm indirim ve kredilerle birlikte, gerçekten de fakir İran halkının pahasına ücretsiz olarak alıyor. Batı, Suriye isyancılarını silahlandırmak istemiyor ve ölümlü bir şekilde Suriye'ye doğrudan müdahale etmekten korkuyor. Aynı zamanda, Cenevre-2 konferansında, serbest yağ ile desteklendiğinde şimdi böyle bir çözüm aramak için en ufak bir nedeni olmayan bir rejimle bir çeşit “uzlaşmaya” ulaşması bekleniyor. Belki de Cenevre'ye gitmeden önce sözde "Suriye'nin arkadaşları", en azından İran'ın cömertliğinin Esad'a karşı çıkmasının sürmesini önlemeye çalışmalı.
Dayanarak: Michael Weiss. Kara Donanma. Esad rejimini besleyen İran destekli filosunu takip etmek. Dış Politika Ekim 28, 2013