denir ki;
gri bir anda ortadan kaybolup yağmurun ardına saklanan korkak bir rüzgarmışcasına yeşile dönebilirmiş eller sıkıca birbirine kenetlenince.
en gebe tepeler dümdüz olur, denizler kurur, balıklar kızgın taşlar üzerinde koşturmaya başlarmış.
işte böyler bir gündü, ellerini kenetledikleri andan biliyoruz zamanı;
deniz kızı kanatları ayışığından bir meleğe sarılırken,
-ayışığından, ve peri tozundan da-
mor bir bulut saçlarını okşarken gökyüzüne uzanmışlar,
deniz onların olmuş,
toprak,
ve hava da öyle.
sıcaktan çatlayan toprağın, yıkılan dağların üstünden geçmişler,
eskisinden çok farklı,
tek değil,
yalnız değil,
ümitsiz değilmiş geçişleri.
geliş ya da gidiş değil;
geçiş-miş belki de.
mutlu olmuşlar çok,
gülümsemişler,
gülmüşler,
ve ağlamışlar; gözleri kızarana kadar.
ağlamış melek içten içe, mutluluğundan.
ağlamış deniz kızı, gözlerinin içine bakan meleğin gözyaşlarını yakalamaya çalışırken.
mutlu olmuşlar çok,
son aldığımız duyumlarsa;
hala mutlu olduklarını bildiriyor.
hep mutlu olsun.
hep mutlu olsun.lar.