Chaffee tankına dayanan kendinden tahrikli bir harç projesinin kırklı yılların ortalarında yaratılan ilk gelişme olmadığı belirtilmelidir. 1942-43 ile, mevcut orta tankların şasisinde benzer bir savaş aracı yaratma girişimleri yapıldı. Ancak teknoloji, bazı nedenlerden dolayı, başarı ile taçlandırılmadı. Örneğin, 1944’in sonuna kadar, farklı nitelikteki birçok problem nedeniyle sonunda kapatılan T27 ve T29 projeleri üzerinde çalışmalar devam etti. Bununla birlikte, birlikler hala kendinden tahrikli bir harca ihtiyaç duydular, bu da yeni bir projeye başlanması için bir emir verdi.
Kendiliğinden çalışan harç T38'in genel görünümü
Mayıs 1945'in teknik görevine uygun olarak, şirket yardımcı makine T13 şasesini kullanmak ve üzerine 4,2 kalibreli inç harcı monte etmek zorunda kaldı. Zırhlı arabanın bu versiyonuna T35 adı verildi. Yakında, o sırada geliştirilmekte olan umut verici T16 şasisini kullanma ve T35 projesinin buna göre elden geçirilmesi önerisi yapıldı. Bununla birlikte, T16 makinesinin gelişimi gecikti ve bitmiş paletli şasenin görünüşünün kesin zamanlaması sorgulandı. Aynı yılın eylül ayında, 13 Eylül ayında, M38 HMC ACS'ye dayanan ve daha önce seriye sürülen T37 kendinden itmeli bir harcın geliştirilmesine başlamak için bir sipariş imzalandı. Birkaç hafta sonra T35 projesi gereksiz yere kapatıldı.
Yeni T38 projesinin geliştirilmesi York Safe and Lock Company'ye (York, Pennsylvania) verildi. Yeni proje çerçevesinde, geliştirici gerekli harcı yerleştirmek için kendinden tahrikli tabanca tasarımını değiştirmek zorunda kaldı. Bu durumda, ACS'nin kendinden tahrikli bir harca "dönebileceği" takılarak bir takım özel ekipman sunulması gerekiyordu. II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra başlatılan T38 projesinin karakteristik bir özelliği, uygulamadaki son derece yavaş bir hızdı. Bitmiş ekipmanlara dayalı bir proje geliştirmek birkaç yıl aldı. İlk prototipin yapımı için dökümantasyon sadece 1948 sonbaharında Detroit cephaneliğine transfer edildi.
Arkadan görünüm
T38 kendinden hareketli harç için taban olarak, mevcut ACN M37, 105-mm obüs ile donanmıştır. Projenin geliştirilmesi sırasında, temel makineden bir dizi özel ekipmanın çıkarılması ve dövüş bölmesine yeni birimler yerleştirilmesine karar verildi. Aynı zamanda, şasi tasarımında, yalnızca yeni silahların kurulmasıyla ilgili minimal değişiklikler yapıldı. Makinenin düzeni, enerji santrali, iletim vb. Temel projeden değişiklik yapılmadan ödünç alınmıştır.
M37 Howitzer Motor Carriage kendinden hareketli tabanca montajı, değiştirilmiş bir M24 Chaffee hafif tank şasisine dayanıyordu. Deponun genel düzenini korudu, ancak savaş bölümünün yeri ve büyüklüğü farklıydı. Zamanın çoğu Amerikan zırhlı aracı gibi, M37 şasisinde, gövdenin önünde, sürücü ve asistanının bulunduğu kontrol bölmesinin bulunduğu bir şanzıman bölmesi vardı. Yönetim bölümünün arkasında üstü açık bir zırhlı kabin şeklinde yapılmış büyük bir dövüş bölmesi vardı. Arka kabinde, içinde motor, radyatör ve yakıt sistemi elemanlarının monte edildiği bir kasa vardı. Motor ve şanzıman, savaş bölümünden geçen bir kardan mili vasıtasıyla bağlandı.
M37 SAU gövdesi, küçük kollu mermilere karşı koruma sağlayan, 12,7 mm kalınlığa kadar olan bir dizi zırh plakasından kaynaklanmıştır. оружия ve topçu kabuğu parçaları. Ön kısmı, ön yaprağın yerleştirildiği üç eğimli tabakadan oluşuyordu. Kabinin kendisi birkaç tabakadan yapılmış ve mürettebatı dört bir yanından örten gövdenin tüm orta ve kıç kısımlarını işgal etti. Kabinin sağ ön tarafında, işyeri yardımcısı şoförlü bir silindirik ünite ve makineli tüfek için halka taret vardı.
sancak
Gövdenin kıç bölmesinde, her biri 44 beygir gücüne sahip iki Cadillac 24T110 benzinli motor vardı; Manuel şanzıman, ön tahrik tekerleklerinin dönmesini sağlamıştır. Şaside, burulma çubuğu süspansiyonuna sahip beş çift yol tekerleği ve iki ön ve iki arka çift üzerinde ek amortisörler vardı. Teknoloji üretimini kolaylaştırmak için şasi, temel tanktan hiçbir değişiklik yapılmadan ödünç alındı.
T38 projesi, M105 4-mm obüsün M5 kurulumuyla sökülmesini ve böylece güverte evinin önünde yeterince büyük bir hacim serbest bırakılmasını içermiştir. Ek olarak, maske ön levhadaki tabancaları sökmüştür. Meydana gelen pencerenin, 12,7 mm kalınlığında kavisli zırh plakasını kapatması önerildi. Ek olarak, yeni harcın dikdörtgen taban plakası için bir bağlantı sağlamıştır. Gerekirse, zemin plakasından ateşleme çıkarılmalı ve kullanım amacı için kullanılmalıdır. Nakliye pozisyonunda, önden projeksiyon koruma seviyesini bir miktar arttırması gerekiyordu.
Yeni makinenin savaş bölmesinin orta kısmında, inç 2 kalibreli M4,2 harcı için özel bir montaj yapılması önerildi (107 mm). Bu tesisatın ana elemanı dikey yönlendirme mekanizmalarına sahip bir pikaptı. Üzerine monte edilen harç, makinenin ekseninden 90 ° içerisindeki yatay bir düzlemde yönlendirilebilir ve önceden belirlenmiş çeşitli konumlarda sabitlenebilir. Manuel vida tasarımı + 45 ° ile + 60 ° arasında dikey kılavuzlamaya izin verir.
Ön görünüm Ön plaka üzerine monte edilmiş harç taban plakası açıkça görülmektedir.
M2 harcı yivli bir 107 mm kalibreli fıçıya sahipti ve namludan tahliye edildi. İtici gaz şarjı samokol tarafından ateşlendi. Harç hesaplaması, çekimin başlamasından bir süre sonra dakikada 5 tur hızına kadar ateş edebilir. Uzun çekim hızı ile önemli ölçüde azalmıştır.
T38 silahlanmasının bir parçası olarak kullanmak için, M2 harcı herhangi bir değişikliğe uğramamış, böylece yalnızca şasiye monte edildiğinde değil, aynı zamanda yerden de ateşleme olasılığını korumuştur. İkinci durumda, harç, dövüş bölümünün kurulumundan sökülmeli ve taban plakasını kabinin ön kısmından sökülmelidir. Daha sonra, harç yere düştü ve orijinal giyilebilir konfigürasyonda toplandı.
Temel kendinden tahrikli tabanca M37 HMC, tekerlekli sandalyenin yanlarında bulunan cephanelik için raflara sahipti. T38'te tekrar çalıştırıldığında, bu tür mühimmat taşıma cihazları kaldı, ancak harç mermilerini taşımak için hafifçe değiştirildi. Portatif cephaneyi 140 min seviyesine getirmesine izin verilen serbest hacimler.
Kıç T38. Vücudun üstünde bir tente kemeri var, arka kapı açık
M2 harç mühimmatı çeşitli tiplerde 107-mm mayınları içeriyordu: yüksek patlayıcı, duman ve kimyasal mayınlar. İtici yükün türüne bağlı olarak, 11,1 ila 13 kg ağırlığındaki mühimmat, 250 m / s'ye kadar başlangıç hızına sahipti ve bir 4-4,4 km mesafesine uçabiliyordu. Birincil mühimmat, 3 ve 3,64 kalibreli topçu mermileri arasında bir ara pozisyon sağlayan 105 ağırlığında patlayıcı yüklü M155 yüksek patlayıcı parçalanma mayını olarak kabul edildi.
Piyadelere karşı korunmak için ek silahlar veya havacılık düşmanın kendinden tahrikli harcı T38'in ağır makineli tüfek M2HB kullanması gerekiyordu. Bu silah, yardımcı sürücünün "kulesinde" bulunan T107 kurulumuna monte edildi. Ayrıca mürettebatın karabina ve hafif makineli tüfeklerden oluşan kişisel silahlarının kullanılmasına izin verdi.
Projeye göre, ümit vaat eden kendinden tahrikli bir silahın mürettebatı altı kişiden oluşacaktı. Sürücü ve asistanı davanın önünde yerlerine oturdular. Kalan dört silah kontrol edildi ve tekerlekli sandalyedeki yerlerine yerleştirildi.
Arabanın üstüne görüntüleyin. Net bir şekilde görülebilir düzen kesme
Kasa, gövde, vb. Tasarımında büyük değişiklikler olmadığından. T38 kendinden itmeli harç ve M37 taban topçu montajı benzer boyutlara sahipti. Potansiyel makinenin uzunluğu 5,5 m, genişlik 3 m ve yükseklik (uçaksavar makineli tüfek üzerinde) - 2,84 m idi. Büyük ve ağır bir obüsün reddedilmesi ve kılavuz mekanizmalarla nispeten hafif bir harç montajı, savaş kütlesinde bir azalmaya yol açtı. T38 durumunda, bu parametre temel M17,5'teki 21 t'ye karşı 37 t'ye eşitti.
1948'in sonbaharında, York Safe and Lock yeni bir savaş aracının prototipini oluşturmak için Detroit cephaneliğine bir dizi belge verdi. Deneyimli bir zırhlı aracın temeli olarak, 37 yılında üretilen M1945 GMC seri kendinden tahrikli tabanca alındı. Bu ACS ile tabancayı ve kurulumunu çıkardılar, ayrıca orijinal obüs ile kullanılan manzaraları ve diğer birimleri de çıkardılar. Ön plakadaki delik yarım inç zırh plakasıyla kapatıldı ve dövüş bölmesinde M2 harcı sabitlemek ve işaretlemek için mekanizmalar kuruldu.
Prototip T38 harç yapmak için uzun sürmedi. Zaten Aralık ayında, 1948, Aberdeen Proving Ground'a gönderildi. Önümüzdeki birkaç ay boyunca, test sahası uzmanları güçlü ve zayıf yönlerini belirleyerek yeni savaş aracını kontrol ediyorlardı. Ciddi tasarım kusurlarının tespiti ile ilgili herhangi bir bilgi eksik. Ancak, bu iyimser tahminlerin bir nedeni değildi.
Dövüş bölümünün zeminindeki döner montaj harcı
Nisan ayında, T49’in ilk prototipi, Nisan’da yapılacak diğer testler için Fort Benning’e gönderildi. Asıl görev, silahlı çatışmalarda kullanım açısından tahrikli harçların mücadele özelliklerini ve umutlarını belirlemekti. Ancak, bu testler gerçekleşmedi. Her nedense, komut T38 projesinin geliştirilmesini durdurmaya ve kapatmaya karar verdi. Kendinden tahrikli bir tabancadan dönüştürülen böyle bir savaş aracının tek prototipi daha sonra M38 ACS'ye dayanan diğer askeri teçhizatın testlerinde kullanıldı.
Reddedilmenin T38 kendinden hareketli harcı daha da geliştirmesinin kesin nedenleri bilinmemektedir. Amerikan kendinden tahrikli topçu sistemlerinin daha da geliştirilmesi göz önüne alındığında, T38 projesinin eski bir şasi nedeniyle kapatıldığı varsayılabilir. Sırasıyla, İkinci Dünya Savaşı sırasında oluşturulan M37 hafif tankın bir geliştirmesi olan M24 ACS ünitelerine dayanıyordu. Görünüşe göre, umut verici harçların uzun süre boyunca kullanılması planlandı ve Chaffey tankına dayanan ekipman, ahlaki ve fiziksel eskimeden dolayı ellilerin ortasına kadar hizmette kalmak zorunda kaldı. Bu nedenle, T38 kendinden itmeli harç, karakteristik özelliklere sahip yaşlanma kasası nedeniyle askerler için çok az ilgi çekiyordu.
Testlerin tamamlanmasından sonra, prototip T38 kendinden itmeli harç silahlarını kaybetti ve daha sonra bazı verilere göre yeni prototiplerin temeli olarak kullanıldı. T38 projesinin başarısızlığı, kendiliğinden çalışan topçu sistemlerinin daha da gelişmesini etkilemedi. Zaten ellili yaşlarda, çeşitli kalibre silahlarıyla kendinden tahrikli harçlar oluşturmak için yeni bir proje başlatıldı. On yılın ortasında, yeni tasarımlar, 107 mm harçlarla donatılmış olanlar da dahil olmak üzere birçok yeni savaş aracının benimsenmesine yol açtı. T38 projesi sırayla kaldı hikayeler ilginç, fakat umutsuz bir gelişme olarak, kaderi temel makinenin kötü seçiminden etkilendi.
Göre:
http://afvdb.50megs.com/
http://vn-parabellum.com/
http://historyofwar.org/
Hunnicutt RT Stuart. Amerikan Hafif Tank Tarihi, Cilt 1. Navato, CA. Presidio Press, 1992