Ulusal MS Derneği’nden
Şimdi sanal bir birinci sınıf öğrencisi olan 6 yaşındaki oğlumdan ödünç aldığım yeni 2 numaralı kalemle kendimi kilerim ve buzdolabım arasında buluyorum.
Alışveriş listesi yapıyorum. Gerçekten, 7 gün 24 saat meşgul olan bir ev için planlı yemekler hazırlamak için malzemeleri yeniden stokluyorum.
Biz iki yetişkin, iki küçük çocuk ve bir betta balığıyız. Listem normal öğelerimizle dolu – yeni bir şey yok, sıra dışı bir şey yok. Bu tanıdık bir süreç, özellikle şimdi, çünkü daha sık oluyor gibi görünüyor.
Sanırım listede her şey bende var, ama şimdi karımı bulmak ve herhangi bir şey eklemek isteyip istemediğini görmek için evin etrafında dolaşmalıyım. Her zamanki gibi, daha önce yazdığım her şeyi listeler. Bu aynı zamanda yeni veya alışılmadık bir şey değil, ama bu bir çift kontrol, yani, iyi.
Bu listede özel bir şey var: Mağazanın düzenine göre tüm malzemeleri yeniden yazdım. Her zaman sağdaki kapıdan içeri giriyorum, bu yüzden önce üretim, sonra et, sonra ekmek vb.
Bundan sonra, özellikle özel bir eşya atarsanız, zorlaşabilir. Şans eseri, bu hafta yeni ya da sıradışı değil (tahmin etmişsinizdir).
Listemi bu şekilde düzenlemek rutinimin bir parçası haline geldi, ancak bunu kesinlikle 2020’den önce yapmadım.
Salgını yüksek riskli bir grubun üyesi olarak yönlendirmek
Otoimmün hastalığı olan multipl skleroz (MS) ile yaşayan biri olarak, COVID-19’dan kaynaklanan komplikasyon riskim daha yüksek. Dış dünyayla iletişimimi olabildiğince sınırlandıran değişiklikler yapmam zorunluydu.
İnsanlar arasında dünyaya çıkmak, özellikle virüsün bağışıklığı zayıflamış insanlar üzerindeki etkisine dair sürekli bilgi yankısı ile bir savaş bölgesine adım atmış gibi hissedebilir.
Her röportaj, tıbbi güncelleme ve reklam, yaşlı yetişkinlerle birlikte bu tür insanlardan bahsediyor. O benim. Yaşlı yetişkinler parçası değil, ama kesinlikle eski benim. Hiç şüphe yok.
Şimdi beni yanlış anlamayın. Şikayet etmiyorum. Sürekli hatırlatmayı takdir ediyorum. Tetikte kalmaya, güvende olmaya, dikkatli olmaya bir çağrıdır.
Ancak bir süre sonra, savaşın ortasında floresan turuncu giysiler giyiyormuşum gibi hissettiriyor. Virüs için yürüyen bir hedefim ve saldırmayı bekliyor.
Şöyle düşünüyor olabilirsiniz, neden kaldırım kenarından almadım veya bir bakkaliye teslimat hizmeti kullanmadım? Bu erken pandemik günlerde, kaldırım kenarı yuvaları 2 ila 3 gün arasıydı. Teslimat süreleri de aynı derecede gecikti.
Mağazanın trafiğinin düşük olduğu zamanlarda çalışma programım karımınkinden daha esnekti, bu yüzden giderdim. Vahşi doğaya. Pastırmayı almalıyım!
Dışarı çıkmak savaşa girmek gibi hissettirdi
Bir de kıyafet meselesi vardı. Houston’da yaşıyorum, hava oldukça ısınır. Ancak kendimi korumalıyım. Gereksiz maruz kalma olmamalıdır.
Market savaş teçhizatım yağmur botları, kot pantolonlar, iki gömlek (biri uzun kollu), şapka, güneş gözlüğü, yüz maskesi ve lateks eldivenlerdi.
Kapıdan çıkarken karıma geri döneceğimi söylüyorum. Geri bağırıyor, “Tamam, güvende ol ve maskeni al!”
Kafamın içinde, “Sanırım bunu hallettim!” Diye bağırıyorum. Bunu yüksek sesle söylemiyorum. Aptal değilim. Sadece kapıdan çıkıyorum – dünyaya ama aynı zamanda savaşa.
Kimsenin göremediği, duyamayacağı veya dokunamayacağı bir düşmanla yapılan bir savaş. Aynı zamanda özellikle savunmasız olduğum bir düşman.
Mağazaya giderken sessizce gidiyorum ama zihnim meşgul. Bakkal oyun planımı hem dua ediyor hem de formüle ediyorum.
Markete gittiğimde, park yeri maskeli yabancılarla dolup taşıyor. Halk arasında maske takmanın eskiden kaşlarını çatması komik, ama şimdi yapmazsanız kaşlarını çatıyor.
Değişiklik, ürkütücü bir hisle gelir – bir şeylerin doğru olmadığı hissine kapılır. Tabii ki maske meselesi var. Ama aynı zamanda rastgele cehennemlerin, hızlı konuşmaların ve en önemlisi gülümsemelerin eksikliği de var.
Bir gülümseme sessizliği var. Maskeler, virüsle savaşmak için gerekli olsa da, tanıma ve bağlantı arasındaki boşluğu genişletir. Sonuçta burası Teksas. Birbirimize gülümsüyoruz, yabancıları kabul ediyoruz ve etkileşimi memnuniyetle karşılıyoruz.
Artı, ben dışa dönük biriyim, bu yüzden sosyal ayrılık kaygısı yaşıyorum. Bir yalnızlık duygusu var ama buna odaklanamam çünkü bir görevim var. Ve korkuyorum.
İnsanları özlüyorum ama artık toplum içinde olmak muhtemelen kendimi insanların taşıdığı bir virüse maruz bırakmak anlamına geliyor. Vücudumun savaşmaya daha az hazır olduğu bir virüs. Bu salgında gerçekten savaş halindeyim.
Öyle hissettirse bile yalnız değilsin
Bu süre zarfında birkaç şey gün ışığına çıktı. Sosyal mesafeye gerçekten fiziksel mesafe denmesi gerekir. Benim gibi dışa dönükler için, daha çok izolasyon gibi.
Bu duygu, izolasyon ve depresyonun büyük sorunlar olabileceği MS ile yaşayan birçok insan için yeni bir şey değildir.
Pandeminin yarattığı fiziksel, zihinsel ve finansal zorluklarla ilgili zorluk yaşıyorsanız, Ulusal MS Derneği yardımcı olabilecek kaynaklara sahiptir. İster iş kaybıyla ilgili mali zorluk ister bakıma erişim sorunları olsun, yalnız değilsiniz.
Şahsen aileme minnettarım ama rastgele sohbetlerin, cehennemlerin ve gülümsemelerin tatlı sesleri arasında geri dönmek için sabırsızlanıyorum.
Fiziksel mesafeyi de içeren protokollere uymaya ve aşı olmaya devam edersek, o gün yakında gelecek.
Oh, ve pastırmayı almak daha kolay olacak!
Micah Love şu kitabın yazarıdır: Micah’ın Hikayesi: MS’yi Yeniden Tanımlamak.
1946’da kurulan Ulusal MS Derneği, en son araştırmaları finanse eder, savunuculuk yoluyla değişimi yönlendirir ve MS’ten etkilenen kişilerin en iyi yaşamlarını yaşamalarına yardımcı olacak programlar ve hizmetler sağlar. Daha fazlasını öğrenmek ve dahil olmak için bağlanın: nationalMSsociety.org, Facebook, Twitter, Instagram, YouTube veya 1-800-344-4867.