-
bisiklete binmeyi öğrendikten sonra destek tekerleklerini çıkarmak gibidir. zamanı gelmişse bisiklete binmeye devam edersiniz gelmemişse düşersiniz, biraz acıtır.
ya da bir gün ilacınız biter ve yenisini almaya üşenirsiniz. her ne şekilde olursa olsun kimyasal kullanmanın hissettirdiği yapaylıktan kurtulmuş olursunuz.
-
zorlu bir döneme giriş demektir. eğer doz doz bırakılmazsa ani baş dönmeleri, kulak çınlamaları, çabuk parlama ve aşırı sinirlilik oluşabilir. doz doz bırakıldığında bu saydığım şeyler daha az olacaktır. ben bıraktığımda sadece çok gergin ve kulak çınlama sorunlarımın ortaya çıktığını hatırlıyorum. *
-
bırakmadan önce doktora sormak gerekiyor birden bırakılmaz sersemlersin yavaş yavaş azaltarak bırakabilirsin zor bir süreç dengen şaşar
-
efexor ve paxil için yavaşça yapılması gereken eylem.
-
dikkat !!!!!!! burayı oku !!!!!!! sayfayı kapatma!!!!!
abim-amcam-bacım-kardeşim-arkadaşım-eşim-dostum.......
ne olur 6 aydan uzun süre kulandığınız antidepresan ilacınızı;
- bir anda
- kafanıza esip
- ben artık ilaç içmek istemiyorum bunalımıyla
bırakmayın !!!!!!!!!
yoksa;
yer kayar...
göz kararır...
omuriliğin ordan elektrik çarpar...
miğdeniz bulanır...
hiçbirşey yiyemezsiniz, herşey kokar...
uyuyamazsınız, acı çekersiniz...
ölmessiniz ama her an ölüyor muyum diye düşünürsünüz
...
...
...
acı çekmeyin....
ya doktor kontrolünde bırakın ya da çok yavaş dozlarda, acele etmeden bırakın...
tanım: çok dikkatli olunması gereken süreç.
(bkz: geri çekilme sendromu)
(bkz: yoksunluk sendromu)
(bkz: cold turkey)
(bkz: antidepressant withdrawal)
(bkz: antidepressant discontinuation syndrome)
-
2 ağustos 2008'den beri zaman zaman 200 zaman zaman 300 mg kullandığım lustral'dan kurtuldum şükürler olsun. ama gel de bir bana sor hele bir sor nasıl bıraktın. yeminle ömrümden ömür gitti. çekilme sendromlarını harfiyen ve en şiddetli ve hararetli bir biçimde yaşadım. beyinde elektrik çarpması hissi,sürekli biri tarafından hatta bir gölge tarafından takip ediliyormuş hissi, baş dönmesi,mide bulantısı,kusma,ağzına lokma koymamana rağmen kilo alma,şişme,ödem,adet düzensizliği,dev prodüksüyonlu rüyalar,-40 derecede kalmışın gibi üşüme ve üşürken şıpır şıpır terleme,bulanık görme,unutkanlık ama ne unutkanlık! insan arabasının plakasını ve hatta adını lan adını unutur mu? unuturmuş kardeşim. aynı anda çok afedersiniz hem kabız hem ishal olunur mu? bal gibin de olunuyormuş. durduk yere gelen ağlama krizlerinden,bir anda gelen kalp çarpıntısından hiç bahsetmiyorum bile.tam 1 ay sürdü tüm bunlar. ki ben ilacı doktor kontrolünde 8 ayda kademeli doz azaltımı ile bıraktım. aniden bıraksam neler olurdu tahmin bile edemiyorum. sonuç mu? evet çok sıkıntılı bir süreç, yaşamaktan usanıyorsunuz resmen. yıllardır dışardan alınan kimyasal seratonin yapıcı zıkkımlar beyninizi öyle bir kontrol altına almış ki yavaş yavaş da olsa o zıkkımlar bünyeye girmeyince antidepresanlı sahte mutluluk yerini derin bir boşluğa ve depresif hezeyanlara bırakıyor. ama geçiyor. sabretmek lazım. bünyenin kendi dengesini bulması için zaman vermek lazım. ben bu sendromlardan kurtulmak için alternatif bişeyler yapmadım. yapamadım zira yapacak yerlerim kompil devre dışı kalmıştı. ama bu sıkıntılar yavaş yavaş azaldıkça "lan başardım galiba, kurtuldum galiba" hissi gelmeye başladı.evet hala depresif depresif dolanıyorum ortalıkta, baş ağrısı mide bulantısı ve sindirim sorunları devam ediyor ama 1 ayın sonunda "temizim ben arkadaş" diyebilmek insana garip bir gurur veriyor. ha bir de kişisel bir deneyim daha mutlaka bu antidepresan bırakma sürecine bahar aylarına doğru girişin. zira günlerin uzaması, gün ışığı,güneş,açan çiçekler, kuşlar sesleri filan bunlar hep doğal seratonin. sakın kışın zifiri karanlığında yapmayın bu işi. ben kışın denedim olmadı dayanamadım ama 1 mart'ta bi cesaret yeniden denedim ve bingooo! velhasıl kelam hayat antidepresansız daha güzel.
-
20 yıl önce olan her şeyi hd kalitesinde hatırlarken, gece yatmadan once ne okudugunuzu, ne yazdıgınızı, 10 dakika önce ne iş yaptığınızı unutturur. o kadar unutturur ki neden unuttuğunuzu unutur, alzeihmer teşhisi için doktora koşarsınız. halbuse yakanızdan düşsün diye uğraştığınız baaağzı efeksorlar vardır.
-
antidepresan ilaçları belkide en tehlikeli ilaçlardan biridir. çünkü beyne müdehalede bulunuyor.
seratonin salgısını düzenlemeye yardımcı olacağına bir çok yan etkisini de yanında getirirler. unutmayın beyin vücudun her organını kontrol eden ve kendisi de dahil olmak üzere muazzam bir organdır.
başlarken eş dost tarafından başlatılmamışsa eğer, doktor uyarır. ilk bir hafta ya da iki hafta düşük dozdan tam doza geçilir.
ortalama 6 ayda tam istenilen etkiye ulaşılır. eğer bırakmak isteniyorsa başlatılırken ki durum tekrarlanır, yarım doza düşürülür ve 2 hafta öyle devam edilir. birden kesilirse misal cipralex atan birisi 2 gün içmezse ani bir harekette elektrik çarpılıyormuş gibi hisseder, terlemeler artar, stres bir anda yükselir.
bu tür ilaçlar aspirin, ağrı kesici, kas gevşeltici gibi öyle attım iyileştim değildir. o plasebo etkisidir.
bir de doktorunuz iyi bir doktor olmalı. psikolog gibi bu konuda bilgisi olan bir doktor. annemin doktoru gibi ortopedi doktoru olmamalı. teyze başka sıkıntın varmı sorusunda çok canım sıkılıyor, uyuyamıyorum diye cipralex 20 mg yazar gönderir.
doktorunuza sormadan da bırakmayın.
bir başka çözüm ise, bu ilacı bıraktıktan sonra, sevdiğiniz müzik dinleyin, güneş ışığı görün bol bol, yeşillik alanlarda gezin. neşenizi ve stresinizi azaltan şeylere yönelin.
doğada ki bir çok şey antidepresandan daha iyidir unutmayın.
-
çok zor bir süreç sonrası hem terapiye hem de ilaca başladım. terapi için psikoloğa, ilaç içinse ayrı bir psikiyatriste gittim. bir ara ilaca çok da gerek olmadığını söyledi eski prikiyatristim yavaş yavaş bırak dedi sonra yeniden başladım bu sefer ayrı bir psikiyatriste gittim bu da dünyanın ilaç vermeyi en seven doktoru çıktı. üzerimde 3-4 ayrı ilaç denedi. son verdiğiilaç artık dünyanın en beter kabuslarını gördürünce doktorun pek de ii olmadığına karar verdim, insan hastasını bir senede tanımaz mı? bana yoga, meditasyon gibi saçma önerilerde bulunmasını bile hasır altı etmiştim ama yok artık bırakıyorum arkadaş. antidepresanların bana yol, su ve 10 kilo olarak dönmesini saymıyorum bile. bıçak gibi kestim, mutsuzluktan ölüyorum, muhtemelen dayanamayıp tekrar başlama olasılığım var ama bağımlı gibi de olmuyor yani.
kim icat ettiyse allah razı olsun ile allah belasını versin arasındaki ince çizgideyim. artık ilaçsız yaşamak istiyorum ama onsuz da olmuyor.
bir buçuk senenin ardından galiba veda ediyorum...
-
önce kafama göre bırakmaya çalıştım. son 1 buçuk senedir 100 mg lustral kullanıyordum. bu bana hiçbir şeyi umursamamak ve ağlamamak özelliklerinin yanında bir de +10 kilo bonusu getirdi. ilaç kullanmama rağmen dengesiz hallerimin ara ara tekrarladığı bir dönem kafama göre bırakmaya çalıştım. doz azaltmadan, bir anda. bir kaç gün sonra şiddetli baş ağrıları ve mide bulantısı yaşayınca tekrar aldım. sonra bir kaç gün tekrar içmedim, sonra tekrar aldım derken vücut yalama oldu. beynim içine sanki biri tornavida sokup çeviriyormuşçasına ağrılar çekmeye başlayınca psikaytrıma tekrar gitmeye karar verdim. daha öncesinden de bıraktırmak istiyordu doktorum, ama ben hazır değildim çünkü eski halime dönmekten korkuyordum.
önce doz azalttık, sonra 15 gün yarıma hapa düşürüp en sonunda da 1 ay boyunca gün aşırı almaya devam ettim.
şimdi ise tamamen bıraktığım günlerdeyim ve böyle bir işkence olamaz. aniden gelen ağlama krizleri, el titremeleri ve geri gelen migren ağrıları. sürekli iç sıkıntısı ve sosyal anksiyetemin ufaktan ufaktan geri gelme sinyalleri. şimdi topluluk önüne çıkınca suratımı ateş basıyor tekrar tekrar. bir yandan acaba sonsuza kadar ilaç mı içsem diye düşünürken, bir yandan da hiçbir şeye bağımlı kalmadan yaşayabilmek istiyorum. her gece tekrar başladı kabuslarım.
ilaç bırakma süreci yan etkileri o kadar fazla ve vazgeçirmek üzere ki, alternatif çözüm önerisi bilenlerin mesajlarına açığım.