Benim toprağım
Nasıl yaşayabilirim
Teşekkürler Tanrım, yaşıyorum!
Yaptıklarımı kutsa!
Ben rusum burda doğdum
Gökyüzünün pürüzsüz ve mavi olduğu yerde,
Başlama ve bitme nerede
Güzel çayırlar yalan söyler,
Ağaçlar ve tarlalar arasında
Nehir arkını gerdi ...
Güneş suya parıldıyor,
Yüzlerce küçük ayna gibi.
Ve bu dünya, ülkesi,
Hiçbir şey için ticaret yapmam!
Zenginlikler, Onurlar ve Güç
Değiştirilemez
Ne görüyorum, hissediyorum, aşkım
Ve nasıl yaşayabilirim!
© Telif Hakkı Evgeniy Vorobev, 2010
Yüzeyi milyonlarca güneş ışığı alan nehrin çimenli kıyısına oturdum. Bu gösteriyi seviyorum: Güneş ışınları, nehir suyunun yüzeyindeki sayısız aynadan yansımış gibi görünmekte ve tüm nehre özel, neşeli ve ışıltılı bir görünüm vermektedir. Oynak bir rüzgarın emrindeki ağaçlar sessizce hışırtıyor yeşillik.
“Benim Toprağım… Ne kadar güzelsin” diye düşündüm ve birdenbire, bu harika Dünyanın zaten yüzyıllardır bölünmüş olduğunu düşünerek kendimi daha büyük bir parça kapmaya ve “özel mülküm” olarak adlandırmaya çalışırken yakaladım. Binlerce yıldır çok sayıda yaşam, barınak ve yiyecek veren Dünya. Bize, enkarne edilmiş ruhlara, bizim için değil, bizim için yaratılan, yaratılan, ne yazık ki yaratma görme fırsatı verildi. Herkes Dünya ile ne yaptığımızı biliyor: birçok insanın yaşadığı yanlış değerler var, onları çevreleyen her şeyi görüyor, yalnızca kişisel bir materyal zenginleştirme kaynağı var.
Eski Slav halklarının diyarı, bir biçimde ya da bir başkasıyla anne olarak adlandırılır. Annemi satabilir ya da satın alabilir miyim? Küçük bir parmağını kesmek, çiviyi anneden kesmek ve gururla “özel mülkiyet” olarak adlandırmak mümkün mü? Bazıları olabilir veya olmayabilir. Ve aslında Dünya'nın sahibi kim? Ve bir şekilde toprağın herhangi bir “mülkiyet hakkı” hakkında konuşabilir miyiz? Kuşkusuz, her şeyde yalnızca kişisel maddi kazanç anlamına gelenler için görenler için bu konu çok önemlidir. Mutlu olmalıyım: Anavatanımın bir parçasını sevdim, onu satın alabilir ve bekçi köpeklerinin yabancılara izin vermeyeceği yüksek bir çit kurabilirsiniz. Fakat ruhta neşe yoktur, çünkü bölünmezliği bölemezim, altın baldırının değerlerini yaşayamam.
Ben de nehir kıyısında karanlığa oturdum, annene nasıl ihanet edebileceğini düşündüm, insanlar neden bunun için gidiyorlardı ... Milyarlarca geçmiş yaşam. Bu dünyada bizden önce yaşayanları saymayın. Ve hiç kimse böyle bir iddiada bulunmadı. Ya yarın? Ve yüz bin yıl içinde? Bir insan ölümlü ise neden bu “mülke” ihtiyaç duyuyor? Dünya kendi kendine yeterli: çok çeşitli mineraller içeriyor, bu dünyada insan varlığı için gerekli her şeyi sağlıyor. Çiftçinin ekin yetiştirmek için bir tarlaya ihtiyacı var mı? Evet. Ancak sadece üzerinde çalışmak için, yaşam desteği için gerekli olan mahsulü almak için. Arazide, meskende, rezervuarlarda vs. tüm bu “mülkiyet hakları” sabun köpüğü. - sadece finansal sistemi zenginleştirmek için ek yollar.
İnsan bir yırtıcı hayvan değildir, ancak bir yırtıcı hayvan özü olan insanlar vardır ve bu öz, akılda bir enfeksiyon gibi, sürekli implante edilmeye çalışılmaktadır. Doğduğum toprağa, rengarenk çiçeklerin olduğu tarlalara ve çayırlara, eşsiz bir aroma yaymaya, havayı saf saflıkta müzikle doldurmaya bayılıyorum; Kabarık bulutların beyaz dokunuşlarıyla mavi, dipsiz gökyüzünü seviyorum; Nehirleri severim, açık, şeffaf, güneş ışığı ile milyonlarca küçük ayna ile oynamayı; Eski, yarı çürümüş kütük evler ve ateşin çaldığı kütüklerin açıldığı Rus sobalarıyla Rus köylerini seviyorum; Rus karakterini, özünü ve “Rus ruhu” olarak adlandırılan şeyi seviyorum.
Doğduğum, Yaratan'ın yarattığı harika fiziksel dünya ile temas kurabileceğim, büyüdüğüm, sevdiğim biriyle tanıştığım, fiziksel bedenimin öleceği ve bu harika gezegendeki her anı ruhumuzu emen bu Dünya'yı seviyorum. yolculuğa devam et.
Benim Toprağım! Ne kadar güzel ve çekicisin!
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.