Bu yazıda ilk ağır siklet projesi hakkında konuşacağız tankadahil tarih "Mendeleev'in tankı" olarak. Vasily Dmitrievich Mendeleev (1886 - 1922), 1911 yılında süper ağır tankının tasarımını geliştirdi. 1908 - 1916'te bir tersanede tasarımcı olarak çalışmak, boş zamanlarında silahla ve topçu ateşi için iyi zırhlı ve savunmasız olacak bir makinenin nasıl oluşturulacağını, ateş gücünün kırıldığı ve herhangi bir savaş görevini yerine getirebileceğini düşünüyordu. . Bildiğimiz gibi, o bir deniz mühendisi idi ve onun yaratılışında o zamandaki gemilerin yapımıyla ilgili temel kavramları, özellikle de savaş gemilerini takip edebiliyordu.
24 Ağustos 1916'da V. D. Mendeleev taslağı değerlendirilmek üzere sundu. Projenin en küçük ayrıntıya kadar çok dikkatli bir şekilde geliştirildiğine dikkat edilmelidir. Tasarımcıya göre makine, anlayışımıza aşina bir tanktan ziyade bir kara savaş gemisine benziyordu. Ancak, o zaman, denize benzeterek, tanklara kara denirdi filo. Tankın tasarımı, kendinden tahrikli silahın adı daha uygun olmasına rağmen, 10 m uzunluğunda (tabanca ile uzunluk - 13 m), 2.8 m yüksekliğinde kutu şeklinde bir gövdeydi Rezervasyon: alın - 150 mm (katı plaka), yan, besleme - 100 mm (katı plaka ), çatı 76 mm'dir (beş dökme plakadan monte edilir), bu da çok yüksek bir orantı. Bu tür bir zırh 152 mm'lik bir vuruşa dayanabilir. Araba neredeyse herkese dokunulmazdı оружия O sırada, imha edilmesi için en az bir 305 mm'lik bir deniz tabancasına ait bir mermi doğrudan çarpacaktı, burada V.D. Mendeleev karşı rezervasyon kullanan ilk mühendisdi. Otomobilin koşu teçhizatı, pnömatik yol tekerleklerinin askıya alınmasına (6 küçük çaplı yol tekerleklerinde, 5 destekli ve 4 kılavuzlarında, üst arka tekerleklerde önde) dayanıyordu), aracın yerden boşluğunu değiştirmesine ya da şasiye zarar vermemek için zemine sert bir şekilde batmasına olanak sağlayan zemin bölüm. Ayrıca çekimin doğruluğunu arttırmak için gövdenin yere indirilmesi gerekiyordu. VD Mendeleev, kasanın etkileyici ağırlığını hesaba katarak, şasinin, aracın motorunun kullanabileceği tekerleklere özel arabalara takılarak, rayların bağımsız olarak hareket etmesine olanak tanıyarak, raylarla hareket etme kabiliyetini tasarlamasını sağlıyor. Sekiz kişilik bir mürettebatın (komutan, tamirci, dümenci, topçu, makineli tüfek, üç topçu) inişi ve kıç zırhında bulunan kapıdan cephane dolumu gerçekleştirildi.
Otomobil ayrıca elektrik sisteminden dahili aydınlatma için de sağladı. Makinenin tahmini kütlesi, 172 kg / cm2,7'ten daha fazla olmayan zeminde belirli bir basınçla 2 tondur. Tahmini hız - saatte 24 km, karbüratör motorunun gücü 250 beygir gücünde su ile soğutulduğunda. Motor, gövdenin arka kısmında, hafifçe kayma ile, zırhlı tekne gövdesinin ortasındaki yakıt depolarının arkasında bulunuyordu ve bu tanklar, ek yakıt doldurmadan araç 50 km'ye gitmeleri için yeterliydi. Depo, dört vitesli bir şanzıman, 4 - forward, 1 - geri ile mekanik bir şanzımana sahipti. Teknenin çatısında, istiflenmiş pozisyonda gövdenin içinde indirilmiş dairesel bir ateşleme sektörüne sahip döner bir geri çekilebilir makineli tüfek (bir adet 7,62-mm Maxim makineli tüfek) silindirik taret vardı. Taret rezervasyonu 8 mm idi. Böyle bir konuşlandırmanın dezavantajı ölü bölgelerin varlığıydı, ancak mürettebat üyelerini kişisel silahlardan kovmak için aracın kenarlarındaki boşluklar için yapılan proje. Ana silahlanma, Koné 120-mm deniz silahı, ön zırh plakasında, tasarımın ana özelliklerinden biri olan döner zırhlı bir top maskesi ile yerleştirildi, yatay açılma açısı 16 ° idi. Mermiler, pnömatik bir süspansiyon monorayı boyunca beslendi ve bu sayede silahın ateşlenme hızı önemli ölçüde arttı. O sırada Kone silahının neredeyse yok edilemez bir hedefi yoktu. Tüm endikasyonlara göre, omzunda en zor ve tehlikeli görevler olan zorlu ve görkemli bir savaş makinesiydi. Ancak bu projenin hikayesi bitmişti. Daha sonra, 1916'un sonbaharında, V.D. Mendeleev, daha önce İngiliz tanklarının savaş kullanımına yükseltilmiş, ancak düşünülmemiş olan arabasının tasarımını tekrar sunmaya çalıştı. Bu proje hakkında neredeyse hiç veri yok.
Her ne kadar bu proje gerçekte gerçekleşmediyse de, tank inşasının gelişimi tarihinde önemli bir aşamaydı. Ne projenin kendisi ne de detaylandırılması askeri birliği ilgilendirdi, pek çok benzer projede olduğu gibi değerlendirmeye alınmadı ve arka brülöre yerleştirildi.