24 Temmuz 2010 Cumartesi
Okuduklarımdan...
Reklamı çok yapılan, çok satılanlar listesindeki kitapları almak gibi bir alışkanlığım olmadığı halde, Temelkuran'ın "Muz Sesleri" ni aldım.Bir Beyrut romanı. Ama okudukça hayal kırıklığı yaşadım.Karışık bir kurgu, derinliği olmayan karakterler, yüzeysel aşklar...Sadece, güzel aforizmalarla süslenmiş roman...Kitabın ismi de ilgimi çekmişti.Temelkuran diyor ki, muz sesleri'ni (çuk çuk çuk çuk diye anlattığı) duyabilmek için etrafta başka bir ses olmaması gerekirmiş. Çok kısık çıkarmış bu sesler ama dikkat verilirse çukuçukuçukuçuk diye tüm tarlaya yayılırmış. Ortadoğu'da o kadar çok gürültü varmış ki insanların sesleri duyulmaz olmuş. Muz sesi, ortadoğu insanının sesini yansıtan bir metaformuş.
"Dilini bilmediği bir yerde ağlamak fenadır. Çünkü seni senin dilinde susturacak kimse yoktur. Böyle ağlayınca da kendisininkinden başka bir dille susturulamaz insan."
"Acı insanları gövdelerinin dışına kaçırır. Acının gövdelerinden geçmesini beklemek için etlerinden gider insanlar….. Oysa ruh, böyle yas tutar. Gövdeden giderek... Ruh bir gün acısı geçtiği için değil, gidecek başka yeri olmadığı için geri döner. Şatilla’dakilerin kendi etlerinden başka bir evi, ülkesi yoktur."
"Sakın bir eve sığacağım diye bükülme"
"Çakıl taşı gibiydi çünkü annen; kamptaki kimsenin daha önce görmediği türden bir çakıl taşı. Durmuştu, kanı bile durmuştu. Kadınlar bu işlerden anlarlar, kanı elleriyle ısıta ısıta yeniden akıtırlar. Öğrenmezler, kadınlar avuçlarının içinde bu bilgiyle doğarlar. Küçük kız çocukları bu yüzden hep tedavi edecekleri bir şey ararlar."