Saat 3, nerede olduğum hakkında hiçbir fikrim yok. Son iki saat boş, bilinmez bir karanlıktı.
Bir ortaçağ savaş alanı gibi sesler duyuyorum. Kılıçlar çatışıyor, atlar dört nala koşuyor, adamlar çığlık atıyor. Yönümü bulmaya çalışarak öne doğru sendeliyorum. Kafam çok karışık.
bir apartman dairesindeyim; benim apartman bence. Tamamen sersemlemiş, halüsinasyon. Kusmak istiyorum. Cep telefonuma bakıyorum: yatak odasında uyuyan karımdan üç cevapsız arama.
Çok yorgunum. Neler oluyor.
Yatak odasına tökezledim ve karımı uyandırdım.
“Beni aradın mı?”
“Evden çıktığını duydum. Son iki saattir neredeydin?”
duraklıyorum. İçten içe çıldırıyorum.
“Hiç bir fikrim yok.”
Süpermen gibi uyumak
Polifazik uykuyu denediğimden bu yana neredeyse 10 yıl geçti. Bitmek bilmeyen bir felaketti.
Bugünlerde ben de dahil olmak üzere çoğu insan “monofazik” bir düzende uyuyor. Normal uyku. Yedi ila sekiz saatlik parçalar, ardından 16 saat uyanık kaldı.
Çok fazlı uyku, bu uyku düzenini daha yönetilebilir parçalara bölerek, erteleme için harcanan süreyi azaltacak şekilde tasarlanmıştır. Genellikle bu bir üretkenlik hilesidir: Sekiz saat, kendinizi devre dışı bırakmak için uzun bir süre. Daha az uyuyabilir ve eşit derecede etkili olabilirseniz, neden denemiyorsunuz?
Farklı polifazik uyku programları vardır.
“Everyman” programı en basitidir. Gün boyunca üç adet 20 dakikalık şekerleme ile desteklenen üç saatlik bir uyku süresi sağlar – sekiz saatlik uykuyu toplamda yaklaşık dört saate indirir.
Yelpazenin diğer ucunda acımasız “Uberman” programı yatıyor.
Uberman’ın çok fazlı uyku programı ile, büyük uyku parçalarına izin verilmez – sadece 20 dakikalık şekerlemeler. Günler dört saatlik periyotlara bölünmüştür. Üç saat 40 dakika uyanık kalırsın, sonra 20 dakika kestirirsin. Sonra bunu tekrar yaparsın… ve tekrar… dayanabildiğin kadar. Günde toplam iki saat uykuya eşittir — eğer şekerlemelerinizin her saniyesinde uyuyorsunuz, ki muhtemelen uyumayacaksınız.
Denediğim buydu. Planım: Uberman polifazik uyku programını toplamda bir ay boyunca yapın.
1 hafta dayanabildim.
kaba kuklacı
Çok fazlı uyku söz konusu olduğunda, kilometre değişme eğilimindedir. Bunu kaldıranların hesapları var. Yaklaşık bir haftalık bir geçiş döneminden sonra vücudunuzun uyum sağladığını ve bir ritme girdiğinizi iddia ediyorlar. Görünüşe göre 20 dakikalık şekerlemeler sizi doğrudan tam REM uykusuna gönderiyor ve uyanıyorsunuz, yeniden enerji kazanıyorsunuz, üç saat 40 dakikalık yoğun üretkenliğe hazırsınız.
Bu bana olmadı. Pek değil.
Eh, oldu ve olmadı.
Başlangıçta, çok fazlı uyku nispeten kolaydı. Büyük bir denizaşırı yolculuk yapmak, uçakta az miktarda uyumak gibi. Beyin arayan bir zombi gibi gümrükten bagaj talebine kadar tökezleyen o dağınık sersemlik hissini biliyor musunuz? Ben böyle hissettim — en azından ilk birkaç gün için.
Ayrıca biraz hissettim serin. Uyanık olmak, video oyunları oynamak ya da sabahın erken saatlerinde yan projelerde çalışmak, küçük bir çocuğun yatma saatinden sonra ayakta kalmasına izin verilmesi gibi uykuyu savuşturmanın yollarını bulmak. Yaptığım şeyle çabucak iğrenç bir gurur geliştirdim. İlkel kalıplarında ölü bir uykuda olan bu normlar, düzenli uyku ihtiyacının ötesinde evrimleşmiş olmanın nasıl bir his olduğunu anlayamadılar.
Yorgundum tabii ama uykular beni ayakta tutuyor gibiydi. İki küçük yatağım vardı. Biri dairemin yedek yatak odasında ve işyerindeki kiler dolabında bir kurulum. Garip küçük dolabıma, içinde yaşayan kahverengi bir uyku tulumu tutarak yürürken iş arkadaşlarımın bana güldüğünü hatırlıyorum. Tüm prodüksiyon çok eğlenceliydi.
Olmadığı kadar.
Mücadelenin ilk belirgin işaretleri yaklaşık iki gün içinde meydana geldi. İşe giderken tren platformunda yürüdüğümü hatırlıyorum, bir anda dengemi tamamen kaybettim. Tökezledim ve neredeyse tren hattına düşüyordum. Sarsılarak istasyondan ayrıldım. Bu nasıl oldu? Geziyorum sanıyordum…
O gecenin ilerleyen saatlerinde zifiri karanlıkta yorgun ve bitkin bir halde yürüyüşe çıktım. Kapalı bir yolun ortasındaki yerel bir parkın etrafında tur atarak, tam bir depresyon gibi hissettiren şeyin ağırlığını taşıdım. Daha önce ya da o zamandan beri hiç hissetmediğim garip, baskıcı bir baskıydı.
Her şey sonsuz, inanılmayacak kadar büyük geliyordu. aşılmaz.
Açıklamak zor. Normal uyuduğunuzda günlerin bitişleri ve başlangıçları vardır. Kötü bir gün geçirirsen yatağa girersin, yorganı kafana çekersin ve yazarsın. “Yarın başka bir gün” diyorsunuz kendi kendinize. Orada polifazik uyku ile dır-dir başka gün yok Günler sonsuzdur. Bunun etkisini önemli ölçüde hafife aldım.
Boş ve boş, batık, gecikmiş bir beynin içine yerleştirilmiş bir çift ölü göz küresi, parkın etrafında yürüdüm. Karanlığın içinde amaçsızca yürüdüm, hıçkıra hıçkıra ağlamama engel olmaya çalıştım.
Günlerce şakalara gülmedim.
Şakaların söylendiğinin farkındaydım. Yumruk çizgilerini anladım. Ancak gerekli fiziksel çıktıya bağlanan sinapslar bozuldu. Karıma onu sevdiğimi mecburiyetten ve içgüdümden dolayı söylerdim ama bu sözlerin yankılanması saniyeler alırdı. Aynaya bakar ve kendi özelliklerimden kopmuş hissederdim. Bedenim bana ait değildi. Onu kaba bir kuklacı gibi kontrol ettim.
Ama sonra, beşinci gün civarında bir ilerleme kaydettim.
Uyandım. Kendimi… daha iyi hissettim. O gün iş yerinde Twitter’da bir şaka gördüm ve yüksek sesle güldü. Eve gittim, karıma sarıldım ve mutlu hissettim. Neredeyse bunaldım, vücuduma tekrar bağlanacak kadar mutluydum. gülmeye başladım. Gözyaşlarım yüzümden aşağı süzüldü.
“Yine normal hissediyorum” dedim. Karım başını salladı.
“Normalin ne olduğunu unutmuşsun.”
parçalanmak
Birkaç gün sonra her şey alt üst oldu.
Zor bir gece geçiriyordum. Fiziksel olarak sadece çok yorgun. Birkaç gün önce hissettiğim yenilenmiş enerji buharlaşmıştı. Tüm bunların psikolojik acısıyla ille de mücadele etmiyordum, sadece — çok ilkel bir düzeyde — uyanık kalmayı imkansız buluyordum.
Eski apartmanımın bodrum katında berbat bir spor salonu vardı. İşler o kadar kötüye gitti ki, oraya gittim ve yorgunluk dalgalarını beklemeye çalışarak durmadan koşu bandında yürüdüm. Aklımda tek bir hedef vardı: Bir sonraki şekerlemeyi yapmak… bir sonraki şekerlemeyi yapmak… bir sonraki şekerlemeyi yapmak.
Gece 2’de — bir şekilde — bir sonraki şekerlemeyi yaptım.
Sadece 20 dakika uyumam gerekiyordu ama bir sonraki bilinçli düşüncem iki saat sonra, saat 4:30 civarında gerçekleşti.
Saate bile bakmadan işe geç kaldığını bilen birinin enerjisiyle uyandım. Hemen ayağa kalktım, şaşırdım. telefonuma baktım. Karımdan üç cevapsız arama ve iki kısa mesaj:
“Neredesin?”
“Evden çıktın mı?”
Her iki mesaj da bilinçli olarak uyanık olmadığım bir zamanda alındı.
Ne oldu? Evden füg halinde mi çıktım?
Halüsinasyon görmeye başladım. Panik içindeydim, ama çabucak kendimi sakinleştirdim. Bunun üstesinden gelebilirim, dedim kendi kendime. sıfırlayabilirim. Sadece bir sonraki programlanmış şekerlememe gitmem gerekiyor. Dikkatimi dağıtmak için bir video günlüğü kaydetmeye çalıştım.
Çok fazlı uyku deneyim sırasında, her gece zihinsel ve fiziksel durumum hakkında konuşarak bir video günlüğü kaydediyordum. O gece yaptığım video zor bir izleme. Kekeliyorum, açıkçası kafam karıştı. Zar zor aklım başımda ve kendimi — gerçek zamanlı olarak — az önce ne olduğunu anlamaya çalışırken görebiliyorum.
Video sırasında bir alarm, kurduğumu hatırlamadığım bir alarm, tam seste çalmaya başladı.
Bu alarmı kim kurdu? Kim cehennem o alarmı kurdun mu?
Video kaydını kapattım ve telefonumu aldım. İşte o zaman gördüm. Birisi — büyük olasılıkla ben, son iki saat içinde bilinçli değildi — Telefonuma girmiş ve uykumun kaydını tutmak için özenle kurduğum tüm alarmları değiştirmiştim. Alarmlar tamamen farklıydı.
Sanki Tyler Durden-esque ikincil benliği, bu aptal uyku deneyini raylarında durdurmak için Kıdem tarzı bir girişimle beni kasıtlı olarak sabote etmeye çalışmış gibi.
Başarılıydılar.
O anda — kasvetli, kafası karışmış, hıçkırarak — bırakmaya karar verdim. Sabah 5:04’te yatak odama girdim, karımın yanına kıvrıldım ve hayatımın en derin uykusuna daldım. 13 saatten fazla uyudum. Rahatlama daha önce yaşadığım hiçbir şeye benzemiyordu.
Uyku deneyim bitmişti.
Bir daha asla
Takip eden haftalar ve aylarda, sık sık kendimi tekrar polifazik uykuyu denediğimi hayal ettim. Bitmemiş bir iş gibi geldi.
Birkaç göze batan hata yapmıştım ki bu, normal bir uyku düzeninden Uberman programına geçmemi zorlaştırıyordu. O zamanlar günde altı kutu Pepsi Max içiyordum. Vücuduma kafein çekme konusunda gezinmesi için zaman vermedim ve bu neredeyse kesin olarak emir üzerine uyumamı zorlaştırdı.
Ama geriye dönüp bakınca, her şey gülünç görünüyor. Erkek ego saçmalıklarının yönlendirdiği anlamsız bir meydan okuma ve anlamsız bir “vücut korsanlığı” ihtiyacı. En saf haliyle silahlandırılmış zehirli erkeklik.
Yine de iyi bir hikaye için yaptı.
Deneyimden yaklaşık beş yıl sonra, bir TV yapımcısı canlı bloglarıma rastladı ve deneyimlerimi tartışmam için beni televizyona davet etti. Avustralyalı bir panel gösterisiydi. Her kesimden insanı, bu alandaki uzmanların yanı sıra garip uyku deneyimlerini tartışmaya davet ettiler.
Hikayemi anlatma sırası bana geldiğinde, bir doktor — 20 yıllık uyku çalışmaları uzmanı — onaylamayarak başını sallamaya başladı. Halüsinasyonlarımdan bahsetmeye başladığımda, başını tamamen iğrenerek ellerinin arasına aldı.
O panelde gerçek, gerçek uyku sorunları olan kadın ve erkekler vardı. Uykusuzluk çeken insanlar, kontrol edemedikleri anormal uyku düzenleri nedeniyle okulu bırakan gençler. Narkolepsi ve gece terörü ile boğuşan insanlar vardı. Bir de ben vardım: Gülmek için uykuyla uğraşan LifeHack Bro. Kendimi aptal ve sahtekar gibi hissettim.
O gece, gösteriden sonra, bir daha polifazik uykuyu denemeyeceğime dair kendime söz verdim.
Neyse ki, Uberman programını denemenin uzun vadeli etkilerini yaşamadım. Bir hafta içinde her şey normale döndü.
Ama ben asla, durmadan tekrar uykuya daldı.
Kaynak : https://www.cnet.com/culture/features/the-time-i-tried-polyphasic-sleep-and-lost-my-mind/#ftag=CAD590a51e