Temel Durum:
Sık sık bize savaşların “özgürlük” için savaştığı söylenir. Fakat zengin bir ulus, dünyanın dört bir yanındaki fakir (çoğu zaman kaynak bakımından zenginse) bir ulusa karşı bir savaşla mücadele ettiğinde, hedefler arasında aslında o fakir ulusun varlıklı olanı devralmak, daha sonra insanların haklarını ve özgürlüklerini kısıtlayabilir. Savaşlara destek sağlamak için kullanılan korkular, böyle inanılmaz bir senaryo içermiyor; bunun yerine tehdit, özgürlük değil, güvenlik olarak tanımlanmıştır.
Tahmin edilebileceği gibi tutarlı bir şekilde olan şey, özgürlükleri koruyan savaşların tam tersidir. Askeri harcamaların seviyelerine yakın bir oranda, savaşlar sırasında özgürlükler sınırlandırılmıştır - savaşlar aynı anda özgürlük adına gerçekleştirilse bile.
Nüfus, özgürlüklerin aşınmasına, polisin militarizasyonuna, kayıtsız gözetlemeye, göklerdeki insansız hava araçlarına, kanunsuz hapis cezasına, işkenceye, suikastlara, bir avukatın reddine, hükümete ilişkin bilgilere erişimin engellenmesine direnmeye çalışıyor vb. Ancak bunlar semptomlardır. Hastalık, savaş ve savaşa hazırlıktır.
Hükümetin gizliliğine izin veren düşmanın fikridir.
Değerli ve değersiz insanlar arasında savaşan savaşın doğası, güvenlik korkusuna ek olarak özgürlüklerin başka bir şekilde aşınmasını kolaylaştırır. Yani, özgürlüklerin önce değersiz insanlardan alınmasına izin verir. Ancak bunu başarmak için geliştirilen programlar daha sonra tahmin edilebileceği gibi değerli insanları da kapsayacak şekilde genişletildi.
Militarizm, yalnızca belirli hakları değil, öz-yönetişimin temelini de aşındırır. Kamu mallarını özelleştiriyor, kamu görevlilerini yozlaştırıyor, halkın kariyerine bağımlı kılarak savaş için ivme yaratıyor.
Savaşın halkın güvenini ve ahlakını yıpratmasının bir yolu, öngörülebilir kamusal yalanlar.
Ayrıca, aşınmış, elbette, hak-yapma hakkı uygulamasıyla değiştirilen hukukun üstünlüğü fikri de budur.
Bazen kötü insanların bizi havaya uçuracakları söylenir. Çünkü özgürlüklerimizden nefret ediyorlar. Ama o zaman, bu hala devamsızlık savaşı yapıyorduk, özgürlük için değil - eğer bu saçma propaganda için bir gerçek olmasaydı, ki olmadığı. İnsanlar, din, ırkçılık ya da bir kültürden nefret etmek de dahil olmak üzere her türlü yolla mücadele etmek için motive edilebilirler, ancak ABD’nin ABD’ye yönelik şiddetine karşı temel motivasyonu, ABD’nin fon sağladığı ve diktatörleri elinde bulundurduğu ya da büyük bir birlik varlığını sürdürdüğü ya da öldürdüğü ülkeler ekonomik yaptırımlar veya bombalar kasabaları işgal ediyor veya işgal ediyor veya havai fişekleri havai fişekleri… bu eylemler. Birçok ülke ABD'yi medeni özgürlüklerde kendi hedeflerini yapmadan eşitler veya onlardan daha üstündür.
ABD Başkanı Dwight Eisenhower yarım yüzyıldan fazla bir süre önce uyardı:
“Her yıl askeri güvenlik için tüm ABD şirketlerinin net gelirinden daha fazla harcama yapıyoruz. Amerikan deneyiminde devasa bir askeri kuruluş ile büyük bir silah endüstrisinin bu birleşimi yenidir. Toplam etki - ekonomik, politik, hatta manevi - her şehirde, her Devlet evinde, Federal hükümetin her ofisinde hissedilir. … Hükümet konseylerinde, askeri sanayi kompleksi tarafından aranan veya aranmayan, istenmeyen etkilerin elde edilmesine karşı korunmalıyız. Yanlış yerleştirilmiş gücün feci şekilde yükselme potansiyeli var ve sürecek. ”
Savaş, iktidarı hükümete ve az sayıya ve halktan uzağa kaydırmaz, aynı zamanda gücü bir cumhurbaşkanı veya başbakana ve yasama meclisinden veya yargısından uzaklaştırır. ABD Anayasası'nın babası James Madison uyardı:
“Kamusal özgürlük savaşındaki bütün düşmanlar arasında, belki de en çok korkulacak olanı, çünkü birbirlerinin soyunu oluşturuyor ve geliştiriyor. Savaş orduların ebeveynidir; bu işlemlerden borçlar ve vergiler; ordular, borçlar ve vergiler, çoğunu azınlığın egemenliğine sokmak için bilinen araçlardır. Savaşta da İcra'nın takdir yetkisi uzatılır; ofisleri, şerefleri ve e-postaları dağıtmadaki etkisi çarpılır; ve zihinleri baştan çıkarmanın tüm yolları, halkı zorlayanlara eklenir. Cumhuriyetçilikteki aynı kötü huylu yön, servetlerin eşitsizliğinde ve dolandırıcılık olanaklarında, bir savaş halinden ortaya çıkan ve her ikisinin de uyguladığı görgü ve ahlakın yozlaşmasında izlenebilir. Hiçbir ulus, sürekli savaşın ortasında özgürlüğünü koruyamadı. ”
"Anayasa, tüm Hükümetlerin Tarihinin gösterdiği gibi, yürütmenin savaşla en çok ilgilenen ve ona en yatkın güç dalı olduğunu varsayar. Buna göre, dikkatle incelenmiş, savaş meselesini Yasama Meclisine emanet etmiştir. "