“Hoş geldin Kate.”
Kate önceden haber vermeksizin ziyaretine gelse de, Lucia onu hafif bir kucaklamayla karşıladı ve mutlu bir şekilde karşıladı. İkilinin dostluğu eskisi gibiydi.
Düşes ve bir vasalın kızı olarak aralarında var olan boşluğa rağmen, kişiliklerinin her ikisi de bu engelleri yıkmayı başardı. Düşes olarak otoritesini öne sürmeyen Lucia ve açık sözlü olan ve Düşes ile olan arkadaşlığından yararlanmayan Kate ile, birbirlerine sadece bir insan gibi davrandılar.
“Şimdi daha iyi hissediyor musun?” (Lucia)
“Evet tamamen iyileştim o yüzden seni görmeye geldim.” (Kate)
Kate, soğuk algınlığı nedeniyle yaklaşık bir aydır evde mahsur kalmıştı.
“Gidip seni görmek istedim ama… Üzgünüm.”
Lucia gidemedi çünkü Hugo buna kesinlikle izin vermiyordu. Bu kadar kısa sürede ateşinin yükselmemesi için kısa bir ziyaret olduğunu açıklamaya çalışsa bile, adam hiçbir şey duymuyormuş gibi davrandı. Bunun yerine, bir soğuk algınlığı salgını olduğu gerekçesini kullanarak, gezileri tamamen yasakladı.
“Neden bahsediyorsun? Gelmemekle iyi ettin.”
Kate, ancak hastalığını yanlışlıkla Lucia’ya geçirmişse gelecekteki sorunlardan korkabilirdi. Dük’ün gazabına uğramak istemiyordu.
Öte yandan Kate, Lucia’ya bugünlerde kuzey atmosferindeki değişiklikleri anlatmak için can atıyordu. Düşesin ayda iki veya üç kez verdiği çay partisi dışında başka resmi bir faaliyeti yoktu ve farkında olmadan sosyal çevrelerde önemli bir isim haline gelmişti.
Ancak, çevrelerde önde gelen bir figür olmasına rağmen, gündemde değildi.
Bu, Taran Dükü’nün kuzeyi yönetmesine ama neredeyse hiç görünmeden hüküm sürmesine benziyordu. Lucia aynı anda on beş kişiyle bir araya geldi ve küçük çaplı çay partisi tek başına halkın onun psikolojisini anlamasını sınırladı. Kuzey sosyetesinin merkezinde onun varlığı tahmin edebileceğinden daha fazla aranıyordu.
Kate, kuzey çevrelerinin Düşes’le ilgili haberlerin peşinde olduğunu gördü ve büyük teyzesine Lucia’yı bilgilendirmesi için yaygara kopardı, ancak çok aceleci davrandıkları söylendi.
Madam Michelle, Düşes’in durumunun bilincine varmadan başkalarından bu tür sözler duyması halinde, çevresini düzgün bir şekilde değerlendirmesinin zor olacağını ona katı bir şekilde söyledi.
“Majesteleri tımarhaneyi mi inceliyor?” (Kate)
“Evet. Genellikle dört ila beş gün sürer, bu yüzden yarın dönmüş olur. Madam Michelle nasıl?” (Lucia)
“Her zamanki gibi. Dırdır arttı. En azından Düşes’in yarısına benzediğimi duymaktan bıktım.”
“Bunu söylediğini biliyorsun. Kate senin ne kadar güzel ve çekici olduğunu biliyor.”
“Bence Lucia çok daha çekici.”
“Teşekkür ederim.”
Lucia’nın gülümsemesine sözde yaptığı için teşekkür edercesine bakan Kate, gerçekten böyle düşündüğünü vurgulamadı. Yapmış olsa bile, sadece şaka olarak gülünç olurdu.
Lucia’yı her gördüğünde tuhaf bir şekilde büyülenmiş hissediyordu. Lucia baş döndürücü bir güzellik değildi ama insan baktıkça gözler ona daha çok çekiliyordu. Lüks bir görüntü değildi ama kendisi insanı içine çeken bir koku gibiydi. Kapalı bir yeri çiçeklerle doldurmak gibi, tüm çiçekler çekilse de görüntü, insanın hafızasında yankılanarak kalıyordu.
“Havalar ısındı ben de tilki avına çıkmayı düşünüyordum. Hadi beraber gidelim.” (Kate)
“Yeni iyileştiğinde bunu yapmanda bir sakınca var mı?” (Lucia)
“Tabii, sorun yok. Yine de tilkin olmadığı için sadece seyredebilirsin.”
“Tek başına deneyim benim için yeterli.”
Tuuung…
Korna sesi duyuldu.
“Majesteleri dönmüş olmalı.”
Bu sözlerin ardından Kate ayağa kalkmaya başladı ama Lucia tarafından caydırıldı ve tekrar oturdu.
“Misafirsin, o yüzden burada olman sorun değil. Biraz izin alacağım.”
Lucia gitti ve Kate kabul odasında yapayalnızdı, bu yüzden rahat bir şekilde kanepeye yayıldı. Korna sesiyle Lucia’nın yüzünün aydınlandığını ve ağzından bir kıkırdamanın kaçtığını izlediğini hatırladı. Çok sevimli bir manzaraydı.
Kocasını bu kadar çok mu seviyordu? Kate, Lucia ile konuşurken sık sık onun kocası söz konusu olduğunda utangaç bir bakire gibi olduğunu gördü. Dük çiftinin oldukça iyi bir evlilik ilişkisine sahip olduğu söylentisi çok yaygındı ancak insanlar bunu bizzat görmedikleri için şüphe içindeydiler.
Düşes’i gören insanlar başlarını eğdiler ve dikkatlice Düşes’in Dük’ün sert düşeceği kadar güzel olmadığını söylediler. Ancak Kate, bir veya iki kez onunla çay içmek için oturduktan sonra Lucia’nın çekiciliğinin anlaşılabileceğini düşünmüyordu. Kate, Dük’ün Lucia’nın cazibesine nasıl kapıldığını tam olarak anlayabiliyordu.
Fincanındaki çay ılıyınca kapı açıldı. Kate bakmak için döndü ve gözleri büyüdü. İri yapılı, koyu renk saçlı bir adam, Düşesi elinden tutup içeri çekerek odaya girdi. Düşes içeri girer girmez, onu kapalı kapıya bastırdı ve onu öpmeye başladı.
‘Vay…’
Beklenmedik durumdan uzaklaşmayı düşünemeyen Kate, önündeki şefkat gösterisine boş gözlerle baktı. Dük’e unvanı, Kate sosyal çıkışını yapmadan önce verildi ve savaş sırasında Kate’in Dük’ün yüzünü görme şansı olmadı. Dük bir süre önce evlenip Kuzey’e döndükten sonra, hiç sosyal bir toplantıya katılmamıştı, bu nedenle Kate, Dük’ü hiç kişisel olarak görmemişti.
Ancak Düşesi kucaklayan ve onu öpen siyah saçlı adam sadece Dük olabilirdi.
“Dük çiftinin ilişkisi oldukça iyi mi?”
Söylenti yanlıştı.
“Bunun pek iyi olduğunu düşünmüyorum.”
Kate’in yüzü yavaş yavaş kızardı. Kavuşmanın sevincini paylaşmak için kısa ve canlandırıcı bir öpücük değildi. Bu, ateşli bir tutku ve kişinin elbiselerini fırlatıp vücudunu bir başkasına dolaştırma arzusuyla dolu bir öpücüktü.
Kate’in oturduğu kanepe, Lucia’nın kapıya yaslanmış yüzünü görebilmesi için girişe hafif çapraz bir şekilde bakıyordu. Gözleri genişlediğinde bakışları Lucia’nınkilerle buluştu ve Lucia’nın yüzünün parlak kırmızıya döndüğünü izlerken yüzü de kıpkırmızı oldu. İstemsizce dudaklarından küçük bir kahkaha kaçtı ve arkasını döndü.
Lucia bir an için Kate’i unutmuştu ve Kate’in bakışlarıyla karşılaştıktan sonra, yalnızca yoğun bir utanç hissedebildi. Elinden geldiğince sert bir şekilde Hugo’nun göğsüne vurdu ve Hugo şiddetli isyanı hissederek dilini ağzından çekti. Dudaklarını emdi, dudağının kenarını öptü ve uzaklaştı.
“Ne?” (Hugo)
“Misafir…Misafir var…” (Lucia)
Kehribar rengi gözleri utançla dolmuştu. Gözlerinden yaşlar akacakmış gibi görünen ıslak kirpiklerine bakan Hugo, onun gerçekten orada olmasını istiyordu.
‘Bunu burada yapamaz mıyız? Akşama kadar dayanamam.’
Ona birkaç gün sahip olamıyordu ve vücudu istekle çıldırıyordu. Temizliği severdi, bu yüzden önce yıkanıp hazırlanmadan ona sahip olmasına izin vermesi nadirdi. Ayrıca yatak odası dışında hiçbir yeri sevmiyordu.
Tüm hizmetkarları uzaklaştırma ve koridorda veya bahçede deneme girişimleri reddedildi. Ofiste çalışırken bile, onu masasına taşıma ve onunla istediğini yapma dürtüsünü kaç kez bastırdığını bilmiyordu. Kesinlikle bir gün yapmak istedi.
“Bir konuk?”
Hugo onun arkasından tekrarladı ve başını yana doğru çevirdiğinde kanepede başı öne eğik oturan bir kadın buldu. Ama ifadesinde bir değişiklik olmadı. Lucia’nın belini tutan ve onu kucaklayan eli olduğu gibi kaldı.
“Leydi Milton…” (Lucia)
“Ah.”
ünlü olan
Hugo, eli hâlâ Lucia’nın belinde, kanepeye doğru yürüdü ve Kate hızla ayağa kalkıp derin bir reverans yaptı.
“Majesteleri Dük’e selamlar. Ben Kont Milton’ın kızı Kate.”
“Tanıştığıma memnun oldum Leydi Milton. Görünüşe göre içeceklerinizi yarıda kestim.”
Lucia’ya hafif bir öpücük verdi.
“İyi eğlenceler.”
Tuttuğu belini bıraktı ve kabul odasından çıktı. O, esen ve geldiği gibi hızla kaybolan bir fırtına gibiydi. Geriye kalanlar içerideki insanlara kalmıştı.
Lucia, Hugo kadar utanmaz olup hiçbir şey olmamış gibi davranamazdı. Utancını gizleyemedi ve soğuk çayını yudumlayarak sessiz kaldı. Böylece ikisi bir süre hiçbir şey söylemeden oturdular.
“Sen… sen avlanmadan bahsediyordun. Bu ne zaman?” (Lucia)
“…beş gün içinde. Umarım gelebilirsin.”
Konuşmaları beceriksizce ve biraz yersiz devam etti.
***
Jerome toplantının sona erdiğini duyar duymaz konferans odasına gitti. Hugo masanın başına oturmuş belgelere bakıyordu.
Buna yeni başlayanlar için gergin bir atmosferdi ama günü meşgul olanlar için her zamanki gibiydi. Hepsi, Dük’ün toplantıların içeriğini bittikten sonra yaklaşık 30 dakika boyunca gözden geçirme alışkanlığı olduğunu biliyordu.
“Majesteleri.” (Jerome)
“Mmm.”
Hugo elini kaldırarak cevap verdi ve çay istemediğini işaret etti.
“Fabian burada.” (Jerome)
“İçeri gelmesini söyle.” (Hugo)
Bir süre sonra Fabian geldi ve raporunu teslim etti. Hugo, Fabian’a baktı ve başıyla onaylayarak raporu aldı. İçeriye bakarken kaşlarını çattı. Neden Kontes Falcon aniden karısının tanıdığı romancıya yaklaşıyordu?
“…Bu da nedir böyle?”
Fabian, Dük’ün sert tepkisi karşısında gerildi.
“Buraya geleli bir iki kez olmadı ama bunu şimdi mi getiriyorsun?”
Fabian güçlükle yutkundu. Eğer şimdi getirmeseydi, gerçekten başı büyük belaya girecekti.
“Özür dilerim. Bir karar verme hatasıydı.”
Lordunun doğasını bilen Fabian, hatasını hemen kabul etti. Birçok kez, diğer insanların sayısız bahane uydurduğu ve kafalarında bir şeylerin uçuştuğu sahneye tanık olmuştu.
Hugo raporu okumaya devam etti ve ifadesi giderek daha da kötüleşti. Ek rapor, Falcon Kontesinin Prenses Vivian’ın geçmişini araştırdığını da içeriyordu.
Zaman yetersizliğinden dolayı, Kontes Falcon’un kadın romancı ile Prenses Vivian arasındaki ilişkinin izini nasıl sürdüğü hala araştırılıyordu.
“Özgeçmiş kontrolü mü?”
Dük’ün tehdit dolu ses tonunu duyan Fabian soğuk terler döktü.
“Yatırımlardan kim sorumlu? Onu içeri gönderin.”
Bir süre sonra Ashin geldi. Ashin tam olarak sorumlu kişi değildi ama yatırımların akışını ve muhasebeyi anlayacak bir konumdaydı, bu yüzden bugün orada olmayan kişi adına geldi.
“Kont Falcon’a ait herhangi bir yüksek pazara veya işletmeye yatırım yaptık mı?”
Hugo, sorumlu kişiden Falcon Kontesi tarafından kendisine iletilen bir iş planını gözden geçirmesini istediğini hatırladı. Planın karlı olduğuna karar verilirse, yatırım yapıp yapmamaya karar vermekten sorumlu kişi sorumluydu. Normalde, Hugo yatırımlarla ilgili meseleleri yöneticiye bırakırdı ve rapor edilen bir zarar olmadıkça, karışmazdı.
Ashin getirdiği belgeleri hızlıca taradı ve ilgili belgeyi buldu.
“Tüm yatırımları geri çekin. Derhal.” (Hugo)
“Yani… hemen mi? En az bir ay önceden haber vermek…” (Aşin)
“Şu anda.”
Hugo parmaklarını vurgulayarak çıtlattı ve Ashin doğruldu.
“Evet, efendim. Hemen halledeceğim.”
Ashin dikkatli adımlarla odadan çıktıktan sonra Hugo, gergin Fabian’a emir verdi.
“Bu uyarıyı gönderin. Böyle saçmalıklar tekrarlanırsa, bir dahaki sefere başlarına bela olacak.”
Yatırımları geri çekmek ve hatta bir tehdit göndermek. Fabian ilk kez Falcon Kontesini biraz acınası buldu. Taran Ailesi, böylesine büyük miktarda parayı aniden kaybetmek için oldukça büyük ölçekte yatırım yaptı, Kont Falcon’un işleri sarsılacaktı.
Yine de, bir zamanlar yakınlık paylaştığı bir kadın için bu gerçekten acımasızdı. Taran Dükü, bir kayıp yaşanmadığı sürece yatırım cirosunu takip edecek biri değildi, bu nedenle Fabian, Dük’ün duygusal nedenlerle bir yatırımını geri çektiğini ilk kez görüyordu.
“Düşes’e biraz sevgi göstereyim mi?”
Fabian, Dük’ün sadece eğlendiği ve yeni evli olmaktan büyülendiği yönündeki düşüncelerini gözden geçirdi. Bu sadece hayranlık değildi, daha çok efendisi karısına aşık olmuş gibiydi.
* * *
Yemekten sonra Lucia, Hugo’dan kendisine biraz zaman ayırmasını istedi. Kabul odasına gittiler ve karşılıklı oturdular.
“Sen yokken bana Dük’ün doktorunun benimle görüşmek istediği söylendi.” (Lucia)
Hugo’nun ifadesi anında dondu. Yaşlı adamın varlığını öğrenmemesini kesinlikle emretmişti. Bu, Jerome’un emirlerini ilk kez yerine getirmemesiydi.
Efendisinin bakışlarını üzerinde hisseden Jerome sert bir ifadeyle başını eğdi.
“Ona kızma. Benim doktorum senin emirlerine karşı geldi. Anlaşılan benim doktorum her yerde çare ararken senin doktorunla görüşmüş ve ondan nasihat istemiş. Duyduğuma göre haftada bir doktorumu arayıp sormuşsun. Tedavi hakkında bu yüzden onun üzerindeki baskının hatırı sayılır olması gerektiğini düşünüyorum.”
Lucia onun tedaviyi sormak için Anna’yı aradığını bilmiyordu. Bunu çoktan unuttuğunu düşündü ve sürekli soru sorması ona minnettar hissettirdi. Ama bunun Anna’ya ne kadar zihinsel bir yük getirmiş olabileceğini de anlayabiliyordu.
“Doktorum Anna istifa edecek. Umarım onu ayrıca cezalandırmazsın.”
Lucia, Anna’nın çabalarını takdirle karşıladı. Kadın, birincil doktor rolünün ötesine geçti ve Lucia’yı tedavi etmek için elinden gelenin en iyisini yaptı. Lucia’nın rüyada yaptığı tüm işleri yaptı. Lucia’nın rüyasında mucizevi bir şekilde tanıştığı Philip’i buldu.
Dük’ün doktoruyla tanıştı ve onunla sürekli etkileşim kurduktan sonra, tavsiye istemeden önce kişiliğini ve tıbbi becerilerini kavradı ve ardından ilacı aldığında bizzat kendi üzerinde denedi. Böylece çare, Anna’nın çabaları sonucunda bulunmuştur.
Ancak Anna düşüncesizdi. Şanslıydı ki Lucia bunun hangi ilaç olduğunu biliyordu, yoksa içeriği bilinmeyen bir ilaç alırdı. İlacın gerçek tedavi olup olmadığı önemli değildi.
Anna ne kadar büyük bir hata yaptığının farkında değil gibiydi. Jerome bunu bilseydi, kesinlikle kocasına söylerdi ve kocası öğrendiğinde, Anna’nın hayatı kaybedilmişti.
Anna’nın keyfi kararı, içten ilgisi nedeniyle gerçekleşti, bu yüzden Lucia kadının bu ölçüde bir suçla itham edilmesini istemedi ve meseleyi kendisi ile Anna arasında tutmaya karar verdi.
“Peki.” (Hugo)
“Doktorum, doktorunuzun tedaviyi bildiğinden emin görünüyordu.” (Lucia)
“…Anlıyorum.”
Hugo, yaşlı adamın dikkate değer bir tıbbi beceriye sahip olduğunu kabul etti. Yaşlı adamsa, tedaviyi bilmesi garip değildi.
“O adam seninle tanışmak için doktorunu kullanmış olabilir mi?” (Hugo)
Philip’in tıbbi becerilerini bir kenara bırakırsak, Hugo adamın kendisine inanamadı.
“Hayır. Doktorum onun aktif olarak ayarladığını söyledi. Bana doktorunun kendini sonuna kadar açıklamak istemediği söylendi.”
Anna, suçu olabildiğince kendi üzerine attı ve Philip’i korudu. Zaten gözetim altında olan Philip’i suçlamak istemedi ve Anna için Philip, kalbine yakın bir öğretmen ve gerçekten gerçek bir insandı.
“Jerome.”
Hugo bir göz işareti yaparak Jerome’a gitmesini işaret etti ve Jerome karşılık olarak başını eğdi ve odadan çıktı.
“Doktorumla görüşmeni engellemek için harekete geçmemin bir nedeni var.”
Yaşlı adam ona hiçbir şey yapamazdı ve ona zarar vermesi için hiçbir sebep yoktu. Yaşlı adamın Hugo’dan takıntılı bir şekilde istediği şey bir kız, yani Damian için bir gelindi ve Taran kanından bir çocuğu olamazdı.
Hugo, yaşlı adamın ona ne tür saçmalıklar söyleyebileceği konusunda endişelendi, bu yüzden onu uzak tuttu.
“Ah, evet. Bunu sebepsiz yere yapmazsın.” (Lucia)
“Onunla tanışmak istiyorsan, ben oradayken bunu yapmanda bir sakınca yok.”
Üçü onunla bir araya gelse, yaşlı adam aptalca şeyler söyleyemezdi. Hugo, yaşlı adamı bir daha görmek istemiyordu ama adam çareyi biliyorsa, başka çaresi yoktu.