Soluk Alıp Vermede Görevli Yapı ve Organlar Nelerdir?
Soluk Alıp Vermede Görevli Yapı ve Organlar
Solunum Sistemi Solunum sistemi, insan ciğerlerinde ve ciğerlerinde ciğerlere karşı hava kaynaklı hava, ağız, farenks, gullet, trakea, bronşların nefes almasında rol oynar.
1-Burun: İnsan solunum sistemi bir burunla başlar. Burun yapısında kıllar, mukus yüzeyi ve yüzeye yakın kılcal damarlar vardır. Bu yapılar, havanın tutulmasını, ısınmasını ve nemlenmesini, solunum sırasında alınan mikropları ve tozları sağlar.
- Nefes alma ve nemlendirme nefes alma.
- Solunum havasının tüylerle temizlenmesini sağlar.
Burun kokulu çiçekleri veya iştah açıcı yemekleri koku algısının ötesinde, aynı zamanda çok önemli bir işlevi vardır. Soluduğumuz hava ile oksijeni havadan vücudumuzdaki tüm hücrelere taşıyan kan arasındaki ana bağlantı yollarından biridir. Kısacası, burun koklama organının ve solunum yolunun başlangıcı olarak çok önemlidir. Burun “silya” adı verilen iki bölümden oluşur ve sümük denilen bir salgı vardır. Hava burun içine girdiğinde, açığa çıkarılır ve hemen analiz edilir. Havadaki moleküller, kokunun ne olduğunu belirlemek ve buna göre tepki vermek için ayrılır ve incelenir ve beyne iletilir. Tüm bu işlemler sadece 30 saniyelik çok kısa bir sürede gerçekleşir.
Burunda kusursuz bir tasarım var. Hava havaya girdiğinde doğrudan trakeaya gitmez. Burun, adeta bir klima gibi dışardan çok özel filtre sistemleri olan kirli, sıcak, soğuk veya nemli hava akciğerlere uygun hale getirilir. Burundaki özel kavisli yapı sayesinde hava burada yuvarlak bir dönüş yapar. Bu şekilde, burun duvarındaki kıllar ve damar ağı ile daha fazla temas eder. Bu kavisli sistem sayesinde, burun günde 15 m3 havayı tahliye eder, temizler, nemlendirir ve ısıtır. Bu miktar, bir odadaki havaya yaklaşık olarak eşittir. Bununla birlikte, burada kirli hava kullanıldığında akla gelen sadece tozlu hava değildir. Hava ile gelen tozun yanı sıra, bakteri, polen vb. Özel sistemden vücuda giriş gibi yaklaşık 20 milyar yabancı cisim önlenir.
İklimlendirme sistemindeki toz ve her türlü zararlı bakteri bırakan hava, her bir burun deliğinde üç tane bulunan katlanmış yapılardan geçer. Burunda saça bağlı yabancı madde, buradaki mukusun antibakteriyel etkisinden zararsız hale getirilir. Hava bu kıvrımlara çarptığında yön değiştirir ve burun boşluğunun duvarına çarpar. Burada çarptığında, mukus sıvısında tutulur. Solunum havasının yabancı cisimlerden temizlenmesi çok kapsamlı ve çok hassastır. En ufak bir hata, unut ve zıplamaya izin verilmez. Zira bir bakteri veya zararlı bir vücut, akciğerler gibi hassas bir organa geçebildiğinden, insan sağlığı üzerinde olumsuz etkileri olabilir. Bununla birlikte, burundan geçen zararlı cisimler olasılığına karşı ikinci bir koruma mekanizması vardır. Burun boşluğundan geçebilecek nesneler varsa, bunlar solunum yollarında da tutulur. Burunda temizlenen ve ayarlanan hava ciğerlerinize gitmeye hazırdır. Akciğerlere ulaşmanın yolu trakeadır.
2-yutak:
- Ağız ve ağzın ağzı yemeğe açılır ve ekshalasyon ağzı gibidir.
- Burundan ve ağzından alınan havayı trakeaya iletilmek üzere sağlar.
3-Gırtlak:
- Trakeanın üst kısmının genişletilmiş kısmı.
- Konuşmamıza izin veren ses telleri var.
4-Solunum Borusu: Burunda ilk kez temizlenen hava, solunumun bir sonraki aşamasında vücuda doğru hareket eder ve biraz daha iner. Havanın burun içinden geçeceği alan trakeadır. Trakea, farinks ve akciğer arasında yer almaktadır. Kıkırdak halka yapısı. Ağız boşluğunun son bölümünde, trakea trakeaya bağlanır. 10,12 cm uzunluğunda ve 2 cm çapında olan bu borunun ilk bölümüne bağırsak denir.
Boğazdaki ses telleri epitel uzantılarından oluşur ve gerginliği kaslar tarafından ayarlanır, böylece sesin çeşitli tonlarda çıkarılmasını mümkün kılar.
Trakeanın pürüzsüz, arka yüzü yemek borusuna bitişiktir ve iç yüzü hareketli eşikleri taşıyan epitel hücreleri ile döşenmiştir. Bu hücrelerin oluşturduğu epitel tabakası, hücrelerin yanı sıra bezleri arasında salgılayan salgı hücrelerine sahiptir. Bu hücreler mukus denilen bir madde üretir. Mukus, hareketli eşiklerde ince bir tabaka oluşturur. İnce mukus tabakası sadece epitel yüzeyini nemli tutar, aynı zamanda solunum yoluyla giren havadan gelen toz ve diğer yabancı maddeleri de giderir. Bu kıllar sürekli olarak akciğerin ters yönünde, ağzına doğru kırbaç hareketi yapar. Bu şekilde, boğaza düşen ve boğaza giren ve akciğerlerden uzağa giden çok daha küçük saç parçaları. Özofagus boğazındaki tüpü soluyarak birikmiş atık parçaları ve bazı bakterileri özofagusa iletir. Boğazda biriken parçalar yutma refleksini başlatır.
Böylece, akciğerlerde ve akciğerlerde hastalığa neden olabilen tüm bakteriler yutulur ve mideye iletilir ve mide asidi içinde parçalanır. Sabah uyandığında boğazın doluluk ve hacmindeki değişimin nedeni, gece boyunca trakeanın kendi kendini temizleme sürecinde biriken yabancı madde ve bakteridir. Bir öksürük, saatte 960 km’ye kadar çıkabilir.
Trakeanın yapısı epitel tabakasından sonra bir kıkırdak dokusu tabakası içerir. Kıkırdak dokusu, trakeanın duvarlarının birbirine yapışmasını önleyen bir gerginlik sağlar. Yemek borusuna bakan yüzeyde kıkırdak yok. Trakea, dördüncü sırtın arkasında iki kolla bölünmüştür. Bu kollara bronş denir. Bronşların her biri akciğere girdikten sonra binlerce ince boruya bölünür. Bunlara bronşit denir. Bronşların sonunda hava keseleri (alveoller) vardır. Alveoller çok ince, tek sıralı epitel hücrelerden oluşur ve dış kılcal damarlarla donatılmıştır.
Trakea, gırtlaktan akciğerlere uzanan 30 cm uzunluğunda bir tüptür. Bu boru herhangi bir zamanda açık olmalıdır. Aksi takdirde, hava ciğerlere yayılmayı durduracak ve kişi boğularak boğulacaktır. Etten yapılmış ve boyun gibi hareketli bir alandan geçen bu esnek borunun sürekli açık kalmasını sağlamak gerçekten zor. Ancak, trakeanın kusursuz tasarımı sayesinde bu zorluk ortadan kalktı. Solunum tüpü kıkırdak form C harfi ile desteklenir. Bu kıkırdaklar trakeanın kapanmasını önler.
Bu karmaşık sistemin herhangi bir parçasının olmayışı, vücuda onarımı zor olan hasara neden olur. Örneğin, genetik bir hastalık olan Kartagener sendromunda, sistemin tüm unsurları tamamen mevcuttur, ancak trakeayı saran kılların hareket kabiliyeti yoktur. Bu eksiklikle doğan bebeklerin çoğu, tekrarlayan akciğer enfeksiyonları nedeniyle sıklıkla çocukluğa ulaşmadan ölmektedir.
5-Akciğerlerin yapısı ve görevleri:
Solunum sisteminde gazın değiştirildiği organdır. Göğüs boşluğunu kalp ile doldurur. Sağda 5 lob, solda 3 lobdan oluşur. Sol akciğer küçük, kalp buraya yakın. Diyafram göğsü ayırıyor ve karın boşluğu denilen zar üzerinde. Hacim büyüyebilir ve daralabilir. Renk açık pembedir. Akciğerler, plevra adı verilen çift katmanlı bir zarla çevrilidir. İlik, sinir ve bronşların akciğere girdiği yerde plevral membran yoktur. Bu membranlar sıvı içerir. Bu iki zarın iç ve dış yaprakları arasındaki boşluklarda az miktarda lenf sıvısı ve hava vardır. Bronşlar ciğerlerde bronşlarla devam eder. Bronşun sonunda, alveollere benzeyen üzüm salkımına benzeyen hava keseleri vardır. Alveoli, kılcal kan damarlarıyla çevrilidir. Alveollerde oksijen ve karbon dioksit değişimi meydana gelir. Alveollere giren havadaki oksijen kılcal kan damarlarına geçer. Kirli kandaki karbondioksit alveollerde de bulunur. Buna hücre dışı solunum denir.
Oksijen ve karbon dioksit, akciğerdeki ve çevresindeki kılcal damarlardaki hava keselerinden (alveoller) geçer.
Akciğerlerin çok önemli iki görevi var.
• Havayı çıkarın (nefes alın) ve havadaki oksijenin alveollerin etrafındaki kılcal kan damarlarına geçmesine izin verin.
• Alveollere kirli kan içeren organlardan gelen karbondioksiti çıkarmak ve uzaklaştırmak.
Diyafram ve Göğüs Kasları Karın kası, torasik boşluğu ve karın boşluğunu ayırır. Göğüs boşluğunun alt kısmını örten düz bir kastır. Torasik boşluğun sesini, aşağı ve yukarı sıkarak değiştirir. Bu nedenle, hava giriş çıkışı kolaylaştırılmıştır. Ek olarak, göğüs kasları akciğerleri ve havanın içeri ve dışarı girip açılmasını ve kapanmasını sağlamak için kaburgaların kasılmasını sağlar ve gevşer.
Diyafram aşağı çekildiğinde ve kaburgalar sertleştiğinde, göğüsler kaldırıldıkça göğüs boşluğunun hacmi genişler. Akciğerlere hava verilir, nefes alırız. Diyafram yukarı doğru şişer; göğsümün hacmi daha küçükken kaburgaları hareket ettiren kaslar gevşektir. Bu durumda hava verilir.
Dakikada 16-18 kez nefes alıyoruz. Solunum hızı, solunum merkezini omuriliğin sağına yönlendirir.
Soluk Alıp Vermede Görevli Organlar
Burun, yutak, gırtlak, soluk borusu ve akciğerlerimizi soluk alıp vermede kullanırız.
Yöntem:
- Pet şişesinin yarısını şekilde gösterildiği gibi kesin.
2 3 pipet bazı oyun hamuru ve bant kullanarak hava birleştirmek yolunu kaybedersiniz.
- Havadaki Balonlar pipet uçları Yer olarak sızmaz.
- Pet şişesinin kesilmiş tarafını bir balon ile kapatın. Bu modelde, balon elastiktir.
- Kapalı kalmak için pipet ucunu kullanarak Pete şişe ucu oyun hamuru.
- Elastik membran yukarı ve aşağı hareket ediyor. Diğer iki balondaki değişiklikleri gözlemleyin.
Soluk Alıp Verme Nasıl Gerçekleşir?
Solunum: Akciğer havası dolu. Göğüs boşluğu sırasında ve akciğerleri genişler. Diyafram düzleşti. Göğüs boşluğu ileri genişler. Bu sayede akciğerlerdeki hava basıncı
azalır ve dış hava ciğerlere doldurulur.
- Kaburgalar arasındaki kaslar daralır.
- Diyafram kası kasıldı, diyafram kası yassılaştı.
- Göğüs boşluğu genişler, göğüs boşluğunun hacmi artar.
- Akciğerler genişler.
- Akciğerlerdeki hava basıncı (iç basınç) düşer.
- Oksijen alveollere gelir.
- Akciğe zengin zenginlik dolarları.
- Oksijen kan dolaşımına, karbondioksit hava keselerine geçer. .
Soluma: Akciğerlerdeki havanın solunması. Diyafram kası gevşetilir ve göğüs boşluğu daralır.
- Göğüs ve diyaframın kasları gevşer. Kaslar kaburgalar arasında gevşer
- Akciğer küçülür, iç basınç artar.
- Kirli hava dışarı atılıyor.