Italo Calvino, 15 Ekim 1923'te Küba'nın Santiago de las Vegas kentinde doğdu. Genç yaşta Küba'dan İtalya'ya göç eden Calvino, kurmaca yazarlığının yanı sıra, Komünist Parti üyeliği, Einaudi Yayınevi'ndeki görevi, gazetelerle çeşitli dergilerdeki yazıları aracılığıyla, II. Dünya Savaşı sonrası İtalyan kültürünün en önemli adlarından biri oldu. İlk yapıtlarından başlayarak İtalya'nın en önemli yazarları arasına giren Calvino, İtalya'da birçok edebiyat ödülü kazanmış ve 1960 yılında yayınlanan I nostri antenati(Atalarımız) adlı kitabında yer alan fantastik öyküleriyle uluslararası bir ün kazanmıştır. 1950'lerde fantezi ve alegoriye yönelen Calvino, yazdığı üç anlatıyla dünya çapında adını duyurdu: İkiye Bölünen Vikont, Ağaca Tüneyen Baron ve Varolmayan Şövalye. Calvino'nun, bilinç akışı yöntemiyle yazdığı ve evrenle insanların yaratılışını konu alan Kozmokomik Öyküler'den Marco Polo-Kubilay Han ilişkisi çerçevesinde arzu, bellek, yaşam, ölüm gibi temaları büyük bir incelik ve şiirsellikle işlediği Görünmez Kentler'e; yazma ve okuma etkinliğini, okurun anlatı sanatıyla karmaşık ilişkisini ele aldığı Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu'dan, İtalyan masallarını derlediği ve kendisi açısından bir tür anlatıda ekonomiklik alıştırması olan Fiabe Italiane'ye (İtalyan Masalları) birçok yapıtı içeren yazarlık yaşamının son ürünü Amerika Dersleri'dir. Calvino, 19 Eylül 1985'te, geçirdiği beyin kanaması sonucu Siena'da ölmüştür.
Cumartesi akşamüstü bilgisayarın başına oturdun, ya da akşam yemeğinden sonra açtın telefonunda 1000 kitap uygulamasını. Akışında gezinirken başka bir inceleme gördün. Özellikle incelemelere de bakıyor olabilirsin, ya da can sıkıntısından geziniyorsundur sadece sitede. Italo Calvino diye bir yazar, İtalyan muhtemelen. Italo Calvino bildiğin bir yazardır belki de, ya da – hatta büyük bir ihtimalle- sadece kulağına çalınmıştır. Belki de zamanında bir kitap okuma grubunda konuşmuşsunuzdur arkadaşlarınla. Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu - evet, belki de yazardan bağımsız olarak dikkatini çekti, ya da uzun zaman önce gördüğün ve hala unutamadığın bir kitap ismi. Ama okuyamadın henüz, incelemelere de bakamadın hiç, çoğunda “spoiler ibaresini gördüğün için. Belki de Erhan adındaki bu kullanıcının daha önce yazdığı incelemeleri şu ya da bu sebepten beğenmişsindir sadece, kitapla hiç bir ilgin yoktur. “Bu kez ne yumurtlayacak acaba, nasıl bir inceleme yazacak, yine yazara mı öykünmeye çalışacak, başka bir şey beceremeyince “ diye düşünüp okumaya başlamışsındır incelemeyi. Her ne sebeple olursa olsun (Belki de daha önce paylaşılan alıntılardan sadece- mıknatısvari alıntılar var kitaptan sitede, Örneğin: #35032572 ) başladın bir kez incelemeye ve kolayca bırakanlardan değilsen eğer sonuna kadar buradasın ki normal bir okuma hızıyla en az yedi dakika demektir bu. (Belki şimdi de, “Ne kadar yazacağını önceden planlıyor mu bu adam?” diye düşünmektesin, öyle olmadığını umuyordun halbuki daha önceki okumalarında) Hayatının, boş vaktinin, cumartesi ya da pazar gününün, ya da siteye sürekli giren birisi değilsen veya bu aralar diğer işlerle fazlasıyla meşgulsen, hafta içi bir gününün nispeten rahat yedi dakikasını bu incelemeye ayırıyorsan kitaplara gerçekten ilgi duyuyorsun demektir. Ne büyük tespit, değil mi? Her 1000kitap kullanıcısı gibi ana odağının kitap olduğunu ve böyle dahice tespitlere aşina olduğunu yüzüne vurmak istiyorsun yazarın. Eski bir kullanıcıysan, incelemelerin gün geçtikçe bozulduğundan da dem vuruyor olabilirsin. Üçüncü paragrafa gelmene rağmen kitap hakkında bir fikir sahibi olamaman da cabası. Ama yarım bırakmadın hiç bir şeyi, burayı da okumaya kararlısın ne kadar boş cümlelerle doldurulmaya çalışılsa da.
Italo Calvino'yu hatırlamaya çalışıyorsun, İtalyan olduğunu tahmin etmiştin zaten. Postmoderndi galiba. Sıkıcı olmalı bu kitap diye yaftalayabilirsin hemen, çoğunluğun yaptığı gibi. Hem postmodernizm neydi, kendinin göstermeye çalışan bir takım ilgi budalalarının yaptığı türlü türlü şebekliklerin diğer adıydı, değil mi? Sanmıyorum diyorsun, ayıplıyorsun bu “Erhan“ kişisini Umberto Eco, Paul Auster, Georges Perec, hatta hayran olduğun Orhan Pamuk gibi önemli kişilere şebek dediği için. Sonra aklına başka bir şey geliyor, belki bu da postmodern bir incelemedir diye düşünüyorsun ama hemen vazgeçiyorsun. İncelemeye odaklanmalı ama nasıl, daha kitaba bile gelemedi ki adam?
Koca koca “Kahramanı siz olan bir labirent” ibaresini okuyorsun önce. Labirentleri seversin, bulmacaları da öyle. “Kahramanı ben nasıl oluyorum acaba ?“diyorsun, “Nasıl tahmin edebilir ki benim hayatımı bu Calvino yazarı?” Yavaş yavaş aşağıya inmeye devam ediyor gözlerin, “Erkek okur” diye birinin varlığı çıkıyor ortaya. “Herhalde bu benim”diyorsun ya da “erkek okur diyorsan ben bu işte yokum Italo" diye trip atıyorsun yazara. Ama bir iki satır aşağıda bayan okurun da bir yerlerden hikayeye dahil olduğunu öğrenip, gizli bir tatmin duygusu yaşıyorsun.
“Başlayan, ama bitmeyen öyküler dünyasında yaşıyoruz,” diye bir alıntı var incelemenin bir yerinde. Daha önce duyduğun bir şeyi hatırlıyorsun birden. Hem postmodernizmle, hem de bu kitapla ilgili. Metinlerarası diye bir terim vardı değil mi, kitap içinde kitap, öykü içinde öykü gibi bir şeyler ya da. Bunun için de birisi söylemişti, belki de bu siteden birisi , başlangıçlar kitabı diye. Evet, belki de en başta seni bu incelemeyi okumaya iten ana sebep buydu sevgili okur. Sevgili okur mu? Birden kendini incelemenin içinde hissettin değil mi? Yok ama, olsa olsa başka bir oyundur bu.
Okumaya devam ediyorsun bu oyunlarla dolu kitabın biraz lakayt incelemesini. Sen'in yani erkek okurun uzun bir kitap alma serüveninden sonra (#32562993) ulaştığı bir kitapla (Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu) başlayan , ama bitemeyen bir öykü olduğunu öğreniyorsun kitabın. Kitabın sonunu arayışında bu erkek okurun (kimi zaman bayan okur) 10 farklı kitaba başladığını ama bitiremediğini söylüyor incelemenin yazarı. Neden böyle kitaplar yazarlar diye düşünmeden edemiyorsun ama ilgini de çekiyor biraz.
"Konu mu önemli bir kitapta yoksa kurgu mu?" diye bir soru atıyor ortaya sonra “Erhan”. Çok saçma bir şey, konu ile kurgu bir bütün değil mi zaten. Yine yer doldurma amacıyla yazdığı bir şey olduğunu anlıyorsun hemen, ama kitabın konusunun yetersizliğiyle ilgili bir gönderme mi yaptığını düşünmeden de edemiyorsun. Ya da kurgulamanın hatta üstkurmacanın en üst düzeyini göreceğini düşünerek seviniyorsun bir an.
Yavaş yavaş incelemenin sonuna geldiğini fark ediyorsun ama hala kitap hakkında fazla bir fikir edinemediğin için biraz rahatsızsın . Bir iki alıntı daha görüyorsun son kısımlarda (#35079981 , #35242849) Galiba kitabın konusu bu diyorsun , sadece başlangıçlar olan, ama herşeyin birbiriyle ilintili olduğu bir kitap. Tam da postmodernlere göre. Okumak ve Yazmak üzerine bir kitap ya da, herkese göre. Evet bir şans verebilirim belki diye düşünüyorsun sonunda, film arasında çıkanlara rağmen.Sen bırakmayan birisin zaten. En azından güzel alıntılar var kitapta.
Erhan mı? Fazla katkısı yok bu işte, Italo Calvino gördü bütün işi alıntılanan cümleleriyle. O incelemede paylaştığı, kitaptan etkilenerek yazdığını söylediği saçma yazı (#33895429) bile bir şeye benzemiyor zaten. Kitabı okusaydın bile alakasız bulacağına eminsin. Neden tekrar gündeme getirdiğine eminsin adın gibi. Onun kitaptaki okur türlerinden Lotario gibi olduğunu düşünüyorsun – hani şu kitaplarla değil sadece bilimsel incelemeleriyle ilgilenen kız. Neyse, mutlusun her zamanki gibi . Bir incelemeyi daha, sıkmasına rağmen, duraksamadan bitirdin ve okunacak yeni bir kitap buldun. Binbir gece masalları da olabilir tabi ya da Don Quijote. Hangisiydi peki? Ha evet, diyorsun aşağıya bir göz gezdirdikten sonra, Bir Kış Gecesi . Birden aklına geliyor ve saatine bakıyorsun. 7 dakikayı çoktan geçmiş. Mağrur bir şekilde gülümseyerek başka bir inceleme açıyorsun.
Baştan uyarıyorum. Kitabı henüz okumamış olanlar için çok detay içerir. Ama faydalı da olabilir. Okumak, okumamak size kalmış.
Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu’yu 2. Ankara Kitap Toplantısı için oylama yaparak seçtik. Okurluk ve yazarlık konusunda kitabın ünü ve içeriği bir toplantıda tartışmak için gayet müsait. Kitabı toplantı için okuyanların yorumlarını görünce biraz keyfim kaçmadı değil. Ama kitapta Calvino’nun okumak ve okurluk konusundaki düşüncelerini görünce bunun gereksiz olduğunu düşündüm.
-->Önce nasıl bir kitap?
Klasik anlatı serim düğüm çözümüyle oluşturulmuş, vermek istediğini okura küçük oyunlar aracılığıyla vermeyi amaçlayan postmodern bir kitap örneği var elimizde. Yoğun anlatımlı olduğu için biraz dikkatli okumak gerekiyor. Yoksa gözden kaçan şeylerin önemi kitabın çok çabuk yerilmesine yol açabilir.
-->Olay
Erkek Okur kitapçıdan Italo Calvino’nun yeni çıkan kitabı Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu’yu alır, eve gelir ve okumaya başlar. Biraz okuduktan sonra okuduğu kitabın başta anlattıklarını aynen tekrar ettiğini görür, kitapçıya gidip durumu açıklar. Kitapçı ciltleme sırasında baskı hatası olduğunu, araya Polonyalı yazar Tazio Bazakbal’ın Malbork Kasabasının Dışında kitabının karıştığını, ellerinde sağlam baskılardan Bir Kış Gecesi Bir Yolcu’yla elindeki hatalı kitabı değiştirebileceğini söyler. Erkek Okur başladığı kitaba devam etmek istediğini söyleyip Bazakbal’ın kitabını ister. Aynı istekle oraya gelen Kadın Okur Ludmilla ile de orada tanışırlar. Aldıkları kitabın yine farklı çıkma ihtimaline karşı da telefon numaralarını birbirleriyle paylaşırlar. Tesadüf bu ki kitap yine farklı bir öyküyü anlatmaktadır. Sürekli bu şekilde, asıl istediği öyküyü arayıp her defasında farklı öykülerle karşılaştığımız, bir yapısı var kitabın. Toplam da 10 farklı roman başlangıcı, 12 bölüm…
-->Nasıl ve ne anlatıyor?
Edebiyatta ikinci tekil şahısla yazılarak üne kavuşmuş romanları saysak sanırım bir elin parmaklarını geçmez. Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu ikinci tekil şahısla yazılmış bana göre çok başarılı bir eser. Kitap: “Italo Calvino'nun Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu adlı yeni romanını okumaya başlamak üzeresin. Rahatla. Toparlan. Zihnindeki bütün düşünceleri kov gitsin. Seni çevreleyen dünya bırak belirsizlik içinde yok oluversin. Kapıyı kapasan iyi olur; öte seslen ötekilere:" Hayır, televizyon seyretmek istemiyorum!" Sesini yükseltmezsen duymazlar seni. "Kitap okuyorum. Rahatsız edilmek istemiyorum!" O gürültü arasında seni işitmemiş olabilirler, daha yüksek sesle söyle, bağır hatta: ‘Ben, Italo Calvino'nun yeni romanını okumaya başlıyorum!’” diye başlıyor. Birinci tekil şahıs ve üçüncü tekil şahıs anlatıcılarının tabiri caizse edebiyatın zirvesinde olduğu dönemlerde böyle başlayan bir kitap taşları yerlerinden oynatmıştır ki bunu görmemek imkânsız.
Calvino üstkurmacanın oluşturulma şekillerinden olan ‘metnin kuruluşunu, yazılış sürecini olgu içinde konumlandırma’dan yola çıkarak kitabı yazma sürecini satır aralarında bizlere göstererek hareket ediyor. Daha kitabın başında “Başlayan, ama bitmeyen öyküler dünyasında yaşıyoruz,” diyor. Buradan kitabın bitmeyen öykülerden oluşacağını anlamamak elde değil.
Sayfa 192’de (8.baskı) Silas Flannery: “…Bunun sonucunda yalnızca başlangıçlardan oluşan bir kitap yazmaya karar verdim. Kahramanı, sürekli kitabı yarıda kalan bir Erkek Okur olacaktı. Erkek Okur Z yazarının A romanını satın alacaktı. Ama bu kusurlu bir kopya çıktığı için okumayı sürdüremeyecekti… İşin içine bir Kadın Okur, düzenbaz bir çevirmen, bu günce misali günce tutan yaşlı bir yazar da katabilirdim…”
Bu paragrafta amacını çok çok net bir şekilde görüyoruz Calvino’nun. Bir anlamda kendi yazdığı romanın okuru konumuna geliyor. Aynı şekilde bu paragrafları okuyan okur da bir nevi yazar bağlamında değerlendirebilir. Yani burada okurla yazar arasındaki ayrımın kalktığını görüyoruz. Yazar kendi yazdığı romanı, okur olarak okuyor. Öyle değil mi sizce de? Belki de Calvino bir yazar olarak salt okurluğun tadına bakmak istemiş de olabilir? Düşünüyorum.
Ne anlattığını açıklamak biraz güç. Benim için kitabın kurgusu ve yapısı daha öndeydi. Okuma eyleminin çağlar boyunca geçtiği yolları düşündüğümüzde bu kitapta tüm okuma eylemlerinin ele alındığını görüyoruz. Kitabın en kilit noktası buydu.
Şu da mümkün: Calvino sürekli hikâyelerin bitmediğini ve önceden yazıldığını, hatta öykülerin, anlatıların tek kişiden çıktığını, hep aynı şeyleri okuduğumuzu söylüyor. “Başlayan, ama bitmeyen öyküler dünyasında yaşıyoruz,” “…Bazılarına göre ihtiyar Kızılderili anlatı malzemesinin evrensel kaynağıdır; bütün öteki yazarların bireysel yaratımlarının kaynaklandığı ana magmadır…” Eğer insan olarak bizden önce olmuş ve bizden sonra olacakların öyküsünü yazıyor ve okuyorsak bu döngünün farkına varmamız gerekmez mi? Calvino gerektiğini düşünmüş olmalı ki ‘hayatın çehresi, ölümün kaçınılmazlığı’nda Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu’yu yazmış.
Okumak bir birey için ne ifade eder ya da nedir? Okunmak ve ideal okurunu bulmak bir yazar için ne ifade eder? İlk soruya tam 9 cevap buluyoruz kitapta. Kitabın sonuna doğru kütüphanedeki 7 okurun verdiği cevaplar artı Erkek Okur ve Ludmilla’nın cevapları. Bunu 10’a tamamlayan ise kitabı okuyan bizleriz. İkinci soruyu Calvino’nun yarı yarıya kendi yerine koyduğu yazar Silas Flannery’den öğreniyoruz. Verilen cevapları tartışmak için toplantıyı bekliyorum
-->Karakterler
Erkek Okur: Romanın başkişilerinden. Kayıp metinleri Arayan Okur. Aradığı metinlerin peşinde farkında olmadan kendi hayatının öyküsünü yazıyor. Bunu kimse inkâr edemez. Ludmilla: Dişi Okur. İdeal okur. Ve toplantıda en çok konuşulacak okur. Lotario: Kitapların sadece akademik incelemeleriyle ilgilenen kötü okur. Ludmilla’nın ablası. Irnerio: Kitap okumayan ama kitapları sanat için kullanan bir tasarımcı. Ermes Marana: Türlü türlü işlere bulaşmış sahtekâr çevirmen ve kötü okur. Silas Flannery: Calvino’nun kendi romanının okuru olmak için kitaba koyduğu yazar.
Kitap bu kadroyla bize hayatın bu tür şeylerle nasıl birlikte bütün olduğunu göstermeyi de amaçlıyor. Bir yazarın ne tür kişilerle karşılaştığını görmek de mümkün. Silas Flannery’i sırayla tüm karakterlerin ziyaret etmesi roman içindeki çok hoş oyunlardan biriydi benim için.
-->Benzerlikler
Erkek Okur’un sürekli kayıp metinlerin peşinde koşması bana Don Kişot’taki anlatıcı-çevirmen arasındaki ilişkiyi hatırlattı. Bilmem siz ne düşünüyorsunuz.
Binbir Gece Masalları’ında anlatımın sürekli bölünerek hikâye içinde hikâyeye geçilmesi gibi Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu da 10 öykünün sadece başlangıçlarının verilip araya olayların girmesi de bana benzer gelen diğer bir noktaydı.
Ama en çok hayata benziyor bu kitap. Gerek okurlarıyla gerek araya giren hikâyelerle gerekse de bir kitabı okurken aslında kendi hikâyemizi yazmamızla. Okumak hayattır. Ya da hayat hiç bitmeyecek öyküleri okumaktır. Ya da “okumak yalnızlıktır.”
-->Sonuç
Daha tartışacak çok şey var aklımda. Onları toplantı gününe saklıyorum. Sonuç kısmını da toplantıdan sonra dolduracağım. 1K Ankara Okuma Grubu/Duvar/’na selamlar ve herkese.
"Bir kentte hayran kaldığın şey onun yedi ya da yetmiş yedi harikası değil, senin ona sorduğun bir soruya verdiği yanıttır."
*Marco Polo'nun olmayan(düşsel) kentlere yaptığı yolculukları Kubilay Han'a anlatmasından oluşuyor kitap. Her kentin farklı bir kadın ismi var. İtalo Calvino, İtalyan edebiyatının en gözde isimlerinden. Anlattığı masallar çok derinlikli. Bu kitapda da masalsı bir dil tutturmuş. Kitap çok kaliteli olmasının yanında, içine girilmesi ve dünyasının kavranması da bir o kadar zor. Ama ara metinlerde geçen, felsefi ikili konuşmalar altını çizilecek türden. Hana sunduğu düşsel yolculuklara han ilk başta kuşkuyla yaklaşsa da o da yavaşca bırakıyor kendini bir düşün ürünü olan kentlere.
"Bellek denen şey çok zengin :sürekli yineler göstergeleri, yineler ki kent varolmaya başlasın."
*Ve Marco Polo ona bir yol sunuyor, fethedilecek yerlerden ziyade, düşlerle inşa edilecek farklı hikâyeleri olan 55 tane kent. Birer duygu anlatır her kent. Her döndüklerinde de yolculuktan, biraz daha yenilenmişlerdir. Veya daha da eksik kalmışlardır.
"Hep başın arkaya dönük mü ilerlersin sen? Ya da "Gördüğün şey hep geride kalan mıdır?" Ya da daha doğrusu "Hep geçmişe mi senin yolculuğun?"
GÖVDE GÖSTERİSİ Bu incelemeyi (?) daha çok kitabı okuyan ve yarım bırakan arkadaşlar için yazıyorum. Sürprizbozan içerebilir demek istiyorum ama hangi sürprizi bozabiliriz ki diye diyemiyorum. Yani okumamak size kalmış. Bu kitap gibi, daha az kişiyi hedef alarak kaleme alıyorum. Murat Sezgin'in #27798378'in incelemesini de okursanız da kitap açısından daha yardımcı olucaktır.
Post modern edebiyat... Nedir bu? Bunu anlayabildiğimizde ki bu bile oldukça zor -bence- bu türdeki okumaların amacı ve sonucu daha anlamlı bir yere gelir. İnternette bu konuda yaptığım araştırmalar neticesinde kopyala yapıştırla, post modern edebiyatı biraz daha anlama kavuşturmaya çalışacağım. -Umarım.- 1)''Postmodern yazın, modern anlayıştan farklı olarak öz ve biçimde yeni bir yaklaşımı beraberinde getirmiştir. Buna göre tür ayrımı ortadan kalkmıştır. Modern yapıtta yorumlanabilirlik sınırlandırıldığı halde, postmodern yapıtta okuyucu, okuduğu sırada metni yeniden yazma durumuna geçer. Modernlikte yapıt anlamlılık taşımaktayken, postmodern yapıt söz söyleme sanatıyla (retorik) bezenmiştir. Dil oyunlarına geniş yer verme ve zaman-yer bütünlüğünden uzaklaşma görülür. Postmodern yazında konu bağlarında geriye dönüşler vardır. Daha önce yazılmış metinlerden yola çıkarak yeni metinler üretilir. Hem sorgulama, hem de yanıt arama bir arada görülür.'' Calvino ne yapmıştır peki? Daha önce yazılmış metinleri kendisi yazmıştır. 10 romanın ilk bölümleri, bunun örneğidir.
2)''Modernizm, nesnelerin, varlıkların, durumların göründükleri gibi olmadıkları düşüncesine dayalıdır.'' Bütün bir kitap boyunca, sırtımızda kitaptan bir pelerin, soyut bir yerlerde gezerken, tam olarak bu özelliği hissediyoruz. Bu kitap öyle elime alayım hadi okuyayım denebilecek bir kitap değil. Tam olarak entelektüel insanların kalemi bir kitap.
3)''Klasik (geleneksel) roman; dış dünyayı, çevreyi ve toplumsal olanı önemser, dışa dönük bir özelliğe sahiptir. Modern roman ise içe dönüktür. Bireyin iç dünyasına, ruhuna, bilinçaltına eğilir.'' İkinci tekil şahıs kullanılarak yazılmış bu kitapta, size ne düşündüğünüzü ve düşüneceğinizi anlatan cümleler var. Karşı koyamadan okuyorken, birden karşı koyarken buluyorsunuz kendinizi. Nedense geleneksel tavrı, bu modern dünyada biraz küçümseme içererek kullanırız. Ben, klasik olanı da modern olanı da tercih ederim. Bence klasik olan da sadece toplumsal yazılmıyor. Aklıma İnsancıklar ve Anna Karenina geldi. Bunlar bireyin hem içini hem dışını önemseyerek yazılmış klasik eserler. Ama bu kitap, tamamen içe dönük bir kitap. Post modernizm adına verilen örneklerin içinde zirve sanırım James Joyce'a ait. Ama onun da övdüğü biri var. İrlanda'lı yazar Flann O'Brien. Üçüncü Polis Bu kitaba nazaran okuması daha kolay bir kitap olduğunu düşünüyorum. Post modernizmden hoşlanan ve bununla ilgilenenlerin ıskalamaması gereken bir eserdir. Tavsiye ederim.
4)Bu madde için kopyala yapıştır yaptığım siteye nasıl bir minnet duydum, şu anda anlatamam. Çünkü ben de bilinçakışı var diyeceğim ama tam olarak Körleşme ya da Tutunamayanlar'daki gibi de değildi. Bu yüzden yazarsam ''Hadi canım!'' diyen olur diye vazgeçmiştim. Teşekkürler yazan kişi! :) Kendimle de övündüm böyle düşündüğüm için :) ''Öykülemede diyalog ve hikâye etme yerine bilinç akışını kullanır. Dolaşık ve karmaşık anlatım yöntemlerini dener. Simgelere, mitolojiye, efsanelere, mistisizme, nihilizme, fanteziye yönelir.'' BİLİNCİNİZ AKIYOOOOR. Calvino bu kitapta, zihnimizi bir muhallabi misali akışkan ama yeteri ısıyı bırakırsa donacağını bilen bir eminlikle oradan oraya akıtıyor.
Post modernizm ile ilgili bu kadar yazmak yeterli. Şimdi kendi notlarıma döneceğim. Aşağıya da yararlandığım sitenin linkini bırakacağım. Benim okuduğum tek site bu olmadı. Ama en güzeli. Siz de okumalısınız. Buradaki her madde bu kitabı daha anlaşılır kılıcak. https://www.turkedebiyati.org/...modern-edebiyat.html
***
Kitap okurken not alıyorum. Bunu da bu siteden öğrendim. Hatta yanılmıyorsam Hakan S. abi bunu yazmıştı bir yere. O gün bu gündür, elimde bir cep ajandası okuduğum kitabın kankası olarak gezer, ben de yazdıkça yazarım ona. Bir kitabı okurken, düşündüğümüz binlerce şey var. Bunların bilincimizden öylece geçip gitmesine müsaade etmemeliyiz.
Kitapla ilgili 2 ayrı görüşüm olucak. İlki yarısına kadar düşündüklerim olucak. Bir noktaya kadar bilinçakışımsı tavrı sezdiğim ama kondurmakta emin olamadığım için ''Hah'' dedim, ''Yine, yeni, yeniden!'' Daha önce yazdıklarıma denk gelenler bilinçakışı tekniğini ne kadar sevdiğimi bilirler :)) Ben kaçtıkça o beni kovalıyor gibi bir durum... Neyse.. Açtım kitabı ilerlerken dedim ki; ''Ben bu tür kitapları sevmiyorum. Ne zaman başladı, ne anlattı, ne hayal ettirmek istedi, nereye sürüklemek istedi?'' Ayağı yere basmadan okumak gibi bu tür kitaplar. Bir şeyler havada. Birçok şey havada. Zihniniz havada. Ama.. Calvino yaa... Çok tatlı adam. İkiye Bölünen Vikont'u okumuştum. Bazı yerlerde çocuk kitabı diye geçiyor. Onlar nasıl çocuksa artık... Bu kitabı öneririm çok eğlenceli, akıcı, anlamlandırmakta kesinlikle zorlanmaycağınız ve konu olarak ilginç de bir kitap. Calvino ile böyle sempatik bir tanışma yaşayınca dedim ki ''Ben, bu yazarın en az 3-4 eserini daha okumalıyım. Çok beğendim.''
Calvino ilk yarıda beni zorlamadı. Aksine ne kadar kendimi Ay'da yürüyor gibi hissetsem de yap-boz misali geldi bu kitap. Sabırla, elime yap-boz parçaları gibi tutuşturduğu kelimeleri alıp, onları birleştireceğim ya da birleştimeyi umduğum zaman gelicek mi diye ilerledim. Kitapta altını çizdiğim çok fazla yer var. Alıntı paylaşmak çok yaptığım bir şey değil. Ama paylaşmaya kalksaydım, çok verimli bir kitaptı. Okuması zor bir eser olduğu için o altı çizili satırlara ancak dinç bir zihinle ulaşmak mümkündü. Bu yüzden 93 günde dura dinlene, sindire sindire okudum. Tabi kitap bittiğinde dahi vaaoov denecek satırlar beni bekliyormuş, tahmin etmedim. Kitap, bitince kendinize dondurma ısmarlamanız gereken bir kitap. Gidin doğru düzgün pastaneden alın, yürüyün az da bacaklarınız açılsın. Bu yangını ancak dondurma soğutur çünkü. Düşünürken başınızın fırına döndüğü çok olmuştur. O yüzden ''Beynim yandı.'' ifadesi vardır. :) Bu kitabı okurken, sık sık gökyüzüne baktım. Şehrin ışıklarının taarruz ettiği gökyüzüne, geceleri.. Belki bir yıldız görürüm dedim. Göremedim..
*** Calvino'nun kaleminde yer yer insana tebessüm ettiren bir yan var. Betimleme yaparken alıp başını gitmiyor. Eğlenceli, insanı allak bullak eden de bir yanı var. Tabi bu yorulmadan önce düşündüklerimdi.
Calvino, bu kitabıyla, edebiyat dünyasına GÖVDE GÖSTERİSİ yapmış, adeta meydan okumuştur. Kitaptaki 2 karakter, kitapçıdan bir kitap alırlar. İlk bölümden sonrası yoktur. Tekrardır. Bu, bu şekilde alınan her kitapta devam eder. Yarım kalan her roman, en heyecanlı yerinde kesilmiş ve okuyucuyu meraka düşürecek niteliktedir. Tam 10 kitap, 10 ilk bölüm içinde, ana bir romanın da bunların dışında şekillendiği bir kitap Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu. Yazar diyor ki: ''10 tane roman yazarım. 10'unu da aynı anda yazarım. 10'unu da sağlam bir temele oturturum. 10'unda da öyle farklı karakterler ve isimler bulurum ki şaşakalırsınız.'' Bence puro falan da içiyor olabilir. Dumanlarını insanın yüzüne yüzüne keyifle üfleyip, gülümseyecek bir adam gibi geldi bana. :)
Bu türde bir kitabı bana 2 sene önce verseler okumazdım. Zihnin en azından sabretmeye hazır olması gerekiyor. Her zaman söylüyorum, çok farklı özelliklere sahip insanlarız. Bu tür bir kitap daha ziyade entelektüel okumalar yapanlara hitap ediyor diye de; bu, o kişilerin üstün özelliklerine işaret etmiyor. Aksine, yine hitap konusu bu. Şahsen ben böyle bir eser karşısında klasikçi bir yaklaşım benimseyenlerdenim. Post modernciler yerine Dostoyevski, Victor Hugo ve diğerleri bana daha çok hitap ediyor.
*** Gelelim ikinci görüşüme, kitap sy. 167'de başlayan 8. bölümün bir kısmından sonra artık tadını kaçırdı. Bence burdan itibaren zorlama bir şekle girmiş. 10 kısa roman var bu kitapta demek daha çekici gelmiş olmalı. Lakin okuyucu için 7. bölümden sonra yürünen yol, yol değil, çıkılan bir yokuş olmuş. Hele ki; ana romanın kendisi de son 4 yarım roman da iyice insanı sıkan, saçma sapan bir yere ulaşmış ki, artık okuyucunun yıldığı yerdir, bıktığı yerdir, vazgeçmek istediği demdir.
Kitabın sonuna geldiğimde ise... Şaşırdım itiraf ediyorum. Sürprizbozan geliyor: 10 hikayenin ismi birleşip, anlamlı bir cümle oluyor'u okumuştum ama bana yine de anlamlı gelmemişti. Meğer cümle 10'u ile bitmiyormuş. Calvinoooo. Seni seni. Ne oyuncu adamsın yahu. :)
Bir Kış Gecesi eğer bir yolcu; Malbork kasabasının dışında, sarp yamaçtan sarkarken, rüzgardan ve baş dönmesinden korkmadan gölgelerin yoğunlaştığı aşağıya bakarak birbirine bağlanan çizgilerin ağında, birbiriyle kesişen çizgiler ağında ay ışığıyla aydınlanan yapraklardan halının üstünde, boş bir mezarın çevresinde ''Oracıkta sonunu bekleyen öykü hangisi?'' diye, öyküyü dinleme sabırsızlığı içinde sorarsa.
İşte bütün mevzu buydu okuyucular. Ama mevzu neydi hala net bir cevap veremiyorum.
Osmanlı topları vikont Medardo'ya çevrildiğinde oradaydım. Yeni rütbe almış genç bir teğmendi. Bir bütün olarak atının üzerinde duruyor, uzaktan bakıldığında içindeki iki farklı insan ayırt edilemiyordu. Doğduğu günden bu ana değin hiç tutarsızlık göstermemiş, özgüveni yüksek genç bir adama benziyordu. Topu ateşleyen yeniçeri, selam söyle dedi, içindeki diğer yarıya. Artık sizi ayırıyorum. Bundan böyle misafir olarak göreceksin diğer yarını. Geçirdiğiniz güzel günler anı olarak dursun, bu güllenin fitili gibi ateşlesin ruhunuzu.
Belki de Pietrochiodo usta'nın yaptığı bir pergel etrafında düello etmek gerekecek rahibeler çayırında. Sizden başka kimsenin göremeyeceği kıyasıya bir düello. İncelemenin başında verilen selam iki yakayı bir araya getirememişse kılıçlar konuşsun artık. Bu kavga sona ersin. İyilikle veya kötülükle.
"İnsan, iki elinde de bir kılıç, kendi kendisiyle çatışıyordu." (s.147) Düelo yapılırken oradaydım. "İkisi de âdeta, bir şey olmayan tarafa, yani kendisinin bulunması gereken tarafa saldırmada inat ediyordu."(s.148) İki düşman nasıl hırsla saldırırsa diğerine, öyle saldırıyordu kılıçlar. Hatta korkarım düşmanlıktan biraz daha fazla hınç vardı. Bu neyin nefreti, hangi yarım kalan duygunun bilemem. Yarım mı daha iyi, tam mı, onu da bilemem. Savaşta düşmana kurşun atmayı kendine yediremediği için havaya ateş edenler olduğunu duymuştum. İnsanın kendiyle savaşından çok önce, İkinci dünya savaşında. Bu savaş başka. Burada tam bir nefret içinde saldırıyordu hasımlar. Düşmanın tam kalbine yapıyordu hücumunu. Sağda olan biraz daha şanslıydı. Kalbi olmayanın kazanma şansı daha büyüktü bu savaşta!
Calvino neden yapıyorsun bunu? Kafamı karıştırıyorsun. Düello içinde hissediyorum kendimi. Sadece biraz büyülü gerçeklikle geçiştirilebilecek bir konuyu derinlere çekmek neden? İkiye bölünmüş bir askerin ülkesine döndüğünde yaşamaya devam etmesi büyülü gerçeklik için yeterliyken, bir vikontun iki yanına yapılan vurgu hikayenin merkezine oturduğunda şunu görmüş oluyoruz. Büyülü gerçeklik, masalsı anlatım, hepsi söylenecek bir söze hizmet için aracı sadece. Calvino, bütünlük ve yarımlığı eserin ana sorunsalı olarak ortaya koyarken, şöyle söyletir kahramanına: "Bütünken, her şey doğal, bulanık, hava gibi saçmaydı benim için; her şeyi gördüğümü sanıyordum, oysa gördüğüm kabuktu sadece. Sen de bir gün kendinin yarısı olursan, ki olmanı dilerim evladım, tam beyinlerin sıradan akıllarının ötesinde neler bulunduğunu anlarsın. Kendinin, dünyanın yarısını yitirmiş olacaksın, ama kalan yarı, bin kez daha derin, daha değerli olacak. (s. 75)
Değerli olabilmesi için farkında olmak gerekecek mutlaka. Bunu anlayana kadar, anne, baba, eş, çocuk, patron veya çalışan olarak çok farklı rollerde görecekler seni. Evde çok iyi bir aile babası, dışarda eşkiya. Bazen de ev dışında kuzu, içerde aslan kesilen, çevresinde çok sevilen, işyerinde nefret edilen. Askerde başka, sivilde başka. Bir konuda inanılmaz bir hassasiyet göstererek herkesi şaşkına çevirirken başka bir konuda şaşırtacak kadar vurdum duymaz, sağır. Bazen aynı yerde, iki farklı zamanda iki farklı insan. Hiçbiri diğerine benzemez, türlü türlü insan halleri. Sanki Osmanlı topçusu yarısını uçurmuş da kalan yarısı ülkesine dönmüş gibi.
Kısa süre önce Calvino'un öykülerini okumuştum. (Öyküler) Calvino öykülerinde benim dikkatimi çeken; final kaygısı ve aforizma olmadan olay örgüsü ve akıcıılığın ön planda olmasıydı. Genellikle Gogol'un paltosunda olduğu gibi, sıradan insanların yaşamını anlatan, son derece keyifle okunan öykülerdi. Kurgu yanı ön planda ve okurken çok kolay yazılmış gibi kolay okunuyordu. Öykülerin çoğunda iki farklı sembolü metinde bir araraya getirerek, çok iddialı sözler söylemeden belirli mesajlar vermeye çalışıyor. Savaş ve siyaset içerikli olanları çok sevmemiştim ama günlük hayata dair kurmaca öykülerini keyifle okumuştum. Bütün öyküler okunup bittiğinde akılda çok çarpıcı cümleler kalmıyor. Fakat konu ve olay örgüsü olarak hikayelerin iz bıraktığı görünüyor. Bu anlamda Calvino'nun öykücülükte belirgin bir üslubunun dikkat çekici olduğunu söyleyebiliriz.
Calvino öyküleri okurken çevremizde olan her şeyi anlatabiliriz, ben de rahatlıkla yazabilirim diye bir güven geliyor insana. Sonra kalemi alınca bu güven azalıyor :) Ustalık böyle bir şey çünkü. İşin ehli yaptığında yapılan şey çok kolay gibi görünür. Bir acemi seyredildiğinde tam bir eziyettir görünen. Yazan için de, okuyan için de…
"İkiye Bölünen Vikont", yazarın "Atalarımız," adını verdiği üçlemenin ilk kitabı. Diğer iki kitap ise, Ağaca Tüneyen Baron ve Varolmayan Şövalye. Bu kitapları da okunacaklar hanesine ekliyorum.
Son olarak söylemek istediğim, bu inceleme yazılırken oradaydım. Nasıl heyecanla ve bir çırpıda yazıldığını gördüm:) Okurken de yazarken de büyük keyif alınan bir eser olduğunun altını çizmek isterim. Hatta kendime şöyle söyleyebilirim, Calvino okumaya devam. İyilikle veya kötülükle. Masada veya çayırda. Tam kalbinin olduğu yere…
Öncelikle Calvino'nun oturup en sevdiği yazarların neden okunması gerektiğini açıkladığı bir kitap yazmadığını belirteyim. Bu kitap yazarın ölümünden sonra eski yazılarından yaptığı bir derleme. Kitabın ismi de ilk yazıdan geliyor. Bir derginin dönemin önde gelen İtalyan yazarlarına sorduğu bu soruya Calvino'nun verdiği cevap kitabın en akılda kalıcı yeri. Burada "Klasik Nedir?" sorusunu bolca cevaplamış yazar. Yapılan alıntıların da büyük bir kısmı buradan zaten.
Peki bu 8 sayfa bitince kitabı atıyor muyuz? Tabii ki hayır, indirimde de olsa o kadar para verdik, başka ne kapabiliriz diye devam ediyoruz haliyle. Calvino Görünmez Kentler ve Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu gibi aşmış eserlerinin yanı sıra edebiyatla da oldukça ilgili bir yazar (Post modern olmak bunu gerektirir zaten:) Nabokov gibi edebiyat dersleri vermenin yanı sıra gazete ve dergilerde bolca yazıları bulunmakta. İşte bu kitapta da (genelde kronolojik olarak) klasik olarak tanımlayabileceğimiz (ya da tanımlayamayacağımız:) bazı kitapları(ve yazarları) inceliyor. Odysseia ile başlayan kitap Pavese'ye kadar sürüyor. Spoiler sevenler için dizin de vereyim:)
Homeros - Odysseia Anabasis-Ksenophon Odivius-Dönüşümler Plinius-Doğa Tarihi (2. .,7. ve 8. Kitap) Nizami - Yedi Prenses Joanot Martorell ve Martí Joan de Galba - Tirant lo Blanc Ludovico Ariosto - Orlando Furioso Ludovico Ariosto (Yine) Gerolamo Cardano - Teselli Üzerine Galileo Galilei - Doğa Kitabı Cyrano de Bergerac - Öteki Dünya: Ay Devletlerinin ve İmparatorluklarının Gülünç Tarihi Daniel Defoe - Robinson Crusoe Voltaire - Candide Denis Diderot - Kaderci Jacques Giammaria Ortes - İnsan Görüşlerinin Değerine İlişkin Hesap Stendhal - Aşk Üzerine Stendhal - Parma Manastırı Balzac - Ferragus Charles Dickens - Ortak Dostumuz Gustave Flaubert - Üç Öykü Lev Tolstoy - İki Süvari Subayı Mark Twain - Hadleyburg'u Yoldan Çıkaran Adam Henry James - Daisy Miller Robert Louis Stevenson - Kumsaldaki Ev Joseph Conrad - Kaptanları olan Kitaplar :) Boris Pasternak - Doktor Jivago Jean Petit - Acıyı Tanıma Carla Emilio Gadda - Merulana Sokağı Eugenio Montale - Belki Bir Sabah Giderken Eugenio Montale (Yine) Ernest Hemingway (Genel) Francis Ponge (Genel) Jorge Luis Borges (Genel) Raymond Queneau (Genel) Cesar Pavese (Genel)
Fark edeceğiniz gibi bolca (benim tanımadığım) İtalyan yazar/şair bulunuyor. Açıkçası bazı yerlerde epey sıkıldım, atladım hatta. Faydalanacaklar olur illa ki. Ama benim de zevk alarak okuduğum bölümler, yeni keşfettiğim kitaplar oldu. Batı edebiyatı ile (tercihen akademik düzeyde) ilgilenen okurların benden daha fazla zevk alacakları kesin.
Toparlamak gerekirse bu kitap klasikleri niye okumak gerektiğini soran okurlar için değil, onlar alıntılara ya da diğer incelemelere bakabilirler. Yukarıda belirttiğim yazar/şair/kitaplara ilişkin kafanızda bir soru işareti varsa ya da Calvino eşliğinde zorlu bir edebiyat yolculuğuna çıkmak istiyorsanız size şimdiden iyi okumalar.
Bu incelemede kitabın içeriğiyle ilgili önemli noktalar olabilir!
Eğer kitabı okumayı düşünüyorsanız ve etkilenmeyeceğinize inanıyorsanız okumaya devam edin. Ya da yine okumayı düşünüyor ve etkilenmenize rağmen kitabı okuyacağınız süreye kadar hafızanızdan atabileceğinize inanıyorsanız yine devam edin. Ya da sadece bu incelemeyi ben yaptığım için okumak istiyorsanız yine okumaya devam edin. Ya da bu müthiş kitabı hiç okumayın ve aşağıda bahsedeceğim şeylerin çok daha detaylısını tatma zevkinden kendinizi mahrum bırakın. Ya da bu kitabı okuyun ve sonrasında keyifle üzerine konuşalım.
Hala incelemeyi okumayı sürdüryorsanız başka bir ihtimal sizi cezbetmiş olabilir. Ya da sadece merak ediyorsunuz. Ya da sadece okumak istiyorsunuz. O halde tercih sizin...
Bir kış gecesi eğer bir yolcu; Malbork kasabasının dışında, sarp yamaçtan sarkarken, rüzgardan ve baş dönmesinden korkmadan gölgenin yoğunlaştığı aşağıya bakarak birbirine bağlanan çizgilerin ağında, birbiriyle kesişen çizgiler ağında ay ışığında aydınlanan yapraklardan halının üstünde, boş bir mezarın çevresinde "Oracıkta somunu bekleyen öykü hangisi?"
Yukarıdaki başlangıç bu kitabın başlangıcı değil. Bu cümleler kitabın içindeki öykü başlıklarının birleşimini oluşturuyor ve gayet anlamlı bir roman başlangıcı değil mi?
Başlangıç demişken kitabın "Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu" adlı ilk hikayesinden önce sizi müthiş karşılayan bir Calvino var. Seçerek yaptığım alıntıları okuduğunuzda eminim siz de sorarsınız kendinize nasıl bir kitap bu? ( #18459454 , #18459903 , #18461065 , #18463098 )
Henüz kitaba başlamadan aldığım müthiş bir gazla kitaba hemen devam edip hunharca sayfalara daldığımı düşünüyorsunuz değil mi? Hayır. Önce bu farklılığın keyfini çıkardım, ilk kez karşılaştığım bir hazırlıktı bu; hem de yazar tarafından! Bu özgüven, bu cümleler, bu daha girişte bile insanı cezbeden anlatım nereden geliyordu? Nasıl bir kitap böyle bir giriş barındıyordur? Ne amaçla?...
Bu bana Zweig'ın satranç kitabına, bir kitaba ulaşan ve onun ne kitabını olduğunu hemen öğrenmesini bastırarak onu elde etmenin vermiş olduğu hazzı yaşamak isteyen Dr. B'yi anımsattı.
Calvino daha girişte bu etkiyle sizi öyle konsantre bir şekilde kitaba başlatıyor ki resmen her kelimeyi yutmak istiyorsunuz. Yazar dikkatinizi çekti, sizi uyardı, gerçekten uyardı, hatta sigara içtiğinizi bilip küllüğünüze kadar uyardı. Bu girift ve katmanlı romanın okunmasını sağlamak için bunu yapmak zorundaydı. Nitekim ilk öyküsüyle de karanlık bir giriş yaparak konsantrasyonunuzu iyice tavana çıkardı ancak hikaye asıl şimdi başlıyordu.
Gayet normal bir romanın akıl dolu cümleleri arasında ilerlerken Calvino romanın karakteri olarak 'sen'i kullanıyor ve artık kitaba okurun gözünden devam ediliyor. Bu okurun cinsiyeti erkek.
Malbork Kasabasının Dışında'da artık bir de bayan okur var. Ancak erkek okur bundan habersiz. O sadece yarıda kalan Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu'nun devamının okunması ve bayan okurun cazibesine kapılmasında. Bununla başlayan serüvende Calvino bir ara aynayı bayan okura çeviriyor. Çok küçük bir bölüm de olsa bu kez bayan okurun gözünden ve hatta ikisinin ve tabiki yazarla birlikte üçünün gözünden ilerleyen bir roman haline geliyor.
Erkek okur bu serüvende kitapta on farklı öyküde on farklı karakterde karşımızda. Ancak bu karakterler arasında benzerlikler, öykülerde zihinsel geçişler söz konusu. Bunlar o kadar ince ince ve özenle yerleştirilmiş ki karşınıza çıktığında enteresan bir gülümseme oluşuyor yüzünüzde. Bazen kızıyorsunuz, bazen yok artık diyorsunuz. Kitabı fırlatıp atasınız geliyor. Ancak tahminimce de yazar bu kısımlar okunurken size kıs kıs gülüyor :)
Varysayımlar, kurgu ve zekanın müthiş birleşimi. Sadece ortada bir roman yok, on hikayelik bir kitap da; yazmanın, yazarın, okurun önemi var.
Eğer iyi bir yazar olmak istiyorsam bu kitabı mutlaka okurdum. Daha iyi bir okur olmak istiyorsam da.
Calvino'nun yeri geldiğinde delirten, yoran (ama gerçekten yoran), ciddi konsantrasyon isteyen (girişte yazar bunu sizden bizzat istedi) bu kitabını kesinlikle tavsiye ediyorum.
İtalyan edebiyatının önemli isimlerinden olan İtalo Calvino’nun ilk eseridir.İlk basımı 1947 yılıdır ama gözden geçirilip düzenlenip 1964 yılında yeni basımı esas alınmıştır.Yazar kısaca şöyle belirtiyor; “Belli bir nokta da, düzeltmeler yaptım çünkü çok kaba ya da çok aşırı bulduğum şeyler yazmıştım.”
Okuduğum en uzun ve en güzel ön sözlü kitap(19 sayfa).Yazar yapıtı hakkındaki düşüncelerini metin haline getirmiş.Okuduğum ilk Calvino kitabı ve son olmayacaktır.Site de sadece bir adet inceleme yapılmış ve o da kişinin kendi görüşü değil direk copy paste yapmış kişi, o yüzden inceleme yapılmamış olarak farz ediyor ve incelememin sizi okumaya teşvik etmesini diliyorum.Burada sadece 25 kişi okumuş bu beni üzdü doğrusu, çok güzel bir eser.
II. Dünya savaşı sonucu İtalya’nın içindeki iç savaştaki sokak çocuklarının ve işsiz güçsüzlerin kol gezdiği bir ortamda olayları anlatan Pin adındaki bir sokak çocuğunun savaş,inanç,öfke üzerine kurulu hayat hikayesi ve hiç kimsenin sınıf bilincinden haberli olmadığı bir partizanlık.
Italo Calvino, 15 Ekim 1923'te Küba'nın Santiago de las Vegas kentinde doğdu. Genç yaşta Küba'dan İtalya'ya göç eden Calvino, kurmaca yazarlığının yanı sıra, Komünist Parti üyeliği, Einaudi Yayınevi'ndeki görevi, gazetelerle çeşitli dergilerdeki yazıları aracılığıyla, II. Dünya Savaşı sonrası İtalyan kültürünün en önemli adlarından biri oldu. İlk yapıtlarından başlayarak İtalya'nın en önemli yazarları arasına giren Calvino, İtalya'da birçok edebiyat ödülü kazanmış ve 1960 yılında yayınlanan I nostri antenati(Atalarımız) adlı kitabında yer alan fantastik öyküleriyle uluslararası bir ün kazanmıştır. 1950'lerde fantezi ve alegoriye yönelen Calvino, yazdığı üç anlatıyla dünya çapında adını duyurdu: İkiye Bölünen Vikont, Ağaca Tüneyen Baron ve Varolmayan Şövalye. Calvino'nun, bilinç akışı yöntemiyle yazdığı ve evrenle insanların yaratılışını konu alan Kozmokomik Öyküler'den Marco Polo-Kubilay Han ilişkisi çerçevesinde arzu, bellek, yaşam, ölüm gibi temaları büyük bir incelik ve şiirsellikle işlediği Görünmez Kentler'e; yazma ve okuma etkinliğini, okurun anlatı sanatıyla karmaşık ilişkisini ele aldığı Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu'dan, İtalyan masallarını derlediği ve kendisi açısından bir tür anlatıda ekonomiklik alıştırması olan Fiabe Italiane'ye (İtalyan Masalları) birçok yapıtı içeren yazarlık yaşamının son ürünü Amerika Dersleri'dir. Calvino, 19 Eylül 1985'te, geçirdiği beyin kanaması sonucu Siena'da ölmüştür.