Çoğu manastır düzeninde günlük yaşam komünaldi. Rahipler ve rahibeler, kardeşleriyle birlikte uyur, dua eder, çalışır, yemek yer ve okurlardı. Her zaman, düşünceleri, yemek zamanlarında bile, Tanrı'ya ve Katolik inancının ilkelerine yönelik olmalıdır. Benedictine Kuralı , yemeklerin nasıl organize edilmesi gerektiği ve hangi davranışlara (tolere) müsamaha gösterilmediği konusunda katı kurallar içerir. Halkın uzun masalarda oturduğu yemekhanede günde iki kez yemek veriliyordu ve başrahip veya başrahip için bile konuşmak kesinlikle yasaktı. Yiyecek ya da çatal-bıçak isteme gibi iletişim el işaretleri ile yapılıyordu.
Konuşmasına izin verilen tek üye, o haftanın yemeklerinde yüksek sesle okumak üzere atanan kişiydi. Cemaatin reisi, genellikle başrahip veya başrahibe, zaman zaman metin hakkında kısa bir açıklama yapmasına veya cemaate belirli konularda talimat vermesine izin verildi. Benedict Kuralı, okuyucu olarak atanan kişiye iyi bakılmasını öngörür. Görevlerini aç karnına yapmak zorunda kalmamaları için önceden bir bardak seyreltilmiş şarap içmelerine izin verildi. Daha sonra mutfak hizmetinde olan keşişlerle birlikte yemek yemelerine izin verildi. Yemekhanede genellikle okuyucuya ve kitaplarına ayrılmış, kürsü ve hatta taş minber gibi özel bir yer bulunurdu.
Kural, okuyucunun öğretebilmesi gerektiğini vurgular; yani okumaları ve şarkı söylemeleri başkaları tarafından anlaşılır olmalıdır. Rütbe veya kıdeme göre değil, yeteneklerine göre seçilmişlerdi ve hizmetleri, 51. Mezmur'un ilk sözlerini söyleyerek Tanrı'nın kutsamasını diledikleri Pazar günü Ayinden sonra başladı: 'Rab, dudaklarımı aç. ve ağzım senin övgü ilan edecek.
Aşağıda: Yeni okuyucular tarafından söylenen ayeti gösteren Ten Duinen Manastırı'ndan bir Cistercian İncilinden bir ayrıntı (sütun B, ilk satır: D[omi]ne, labia mea ap[er]ies) (Bruges, Halk Kütüphanesi, Ms. 2 , ö. 172r)
Yemek sırasında yüksek sesle ne okunurdu? Ayin, Ofisler ve kendi kendine çalışma gibi günün okumanın zorunlu veya teşvik edildiği diğer bölümlerinden farklı olarak , Benedict bu duruma uygun literatür türünü yazmadı. 12. yüzyıldan itibaren, litürjik tarihlere karşılık gelen sabit metin koleksiyonları oluşturuldu ve İncil metinleri (ve bunlarla ilgili ortaçağ yorumları) önemliydi. Azizlerin yaşamları ya da menkıbeler de, nasıl yaşanacağına dair örnekler sağladıkları için özellikle uygun görüldü. Özellikle Kilise Babalarının yaşamları popülerdi. Bunlar, erken dönem Hıristiyan manastırcılığında önemli bir figür olan John Cassian tarafından derlenmiştir.
Benedict'in kuralına göre, bir manastıra girerken, kişinin hayattaki ana amacı 'Rab Tanrı'yı tüm kalbiyle, tüm ruhuyla ve tüm gücüyle sevmek' oldu. Tanrı'ya hizmet etmek, dua etmek ve çalışmak, aynı zamanda Hıristiyanlığın erdemlerini somutlaştırmak anlamına geliyordu. Mukaddes Kitabı ve diğer güvenilir metinleri incelemek, onları kelimesi kelimesine ezberlemek ve dersleri kişinin kendi gelişimi için uygulamak esastı. Yemek sırasında bile - saatlerce dua, okuma, yazma veya diğer uğraşlardan sonra fiziksel olarak beslenme fırsatı - manevi beslenme de sağlandı.