"Yüzünü göremese de mutfaktan gelen kahvaltı sesleri ve kokuları -çekmeceden alınan çatal bıçak, çaydanlığın tutturduğu ıslık, tahta kaşıkla tavanın tıkırtısı, kızarmış ekmek ve sahanda yanmış tereyağı- annenin varlığının açık delilleriydi."
Çehov, uzun bir tren yolculuğunda yanındaki koltuğa oturup başınızı gönül rahatlığıyla omzuna koyup uyuyabileceğiniz bir dosttur- Nabokov olası bir yol arkadaşı kabusu yaşamamak için yan koltuğu da satın almıştır. Dostoyevski ise bu esnada muhtemelen yerini çoktan terk etmiş, bir hastane ya da cezaevi yolcusu bulma umuduyla diğer vagonları dolaşmaktadır.
Temiz Kağıdı kitabında nasıl öyküler var diye sorsanız kesin bir cevap veremem. Bir öykü ile modum düşerken diğeri ile heyecanlanıp yükseliyorsunuz. Bu yüzden her öyküye biraz temkinli başladığımı itiraf etmek isterim. En sevdiğim öykü ise 'Başlangıcın Sonu' oldu. Konu olarak empatinin en uç noktasına kadar geldim. Zaten yazarın öyle bir özelliği var ki öykülerin içine çok kolay girip içinde dolanabiliyorsunuz. Öyküye dönecek olursam; bir sabah evinde uyanan Birgül içeriden gelen seslerle evine hırsız girdiğini zanneder fakat durum tam olarak şöyledir; evinin yatak odası haricindeki yerleri bir cafeye kiralanmıştır. İlk şoktan sonra Birgül'ün bu durumu düzeltmek için yaptıklarını okuyoruz. Çok ilginç bir konuydu gerçekten. Bunun gibi bir çok öykü var. Siz de okuyabilirsiniz.