Ancak, Aleksiyevich’in Minsk’teki evine davet ettiği İspanyol gazetecilerle iletişiminin açıklandığı İspanyol “EL PAÍS” adlı makaleden sonra aniden aklıma geldi. hikayeler bazı kahramanlarımız hakkında. Savaş cephelerindeki korkuyu bilmiyorlardı, ancak savaş sonrası yıkıldılar, çeşitli nedenlerle bireyler olarak yıkıldılar. Diğer seçeneklerde sadece düşünmek istemiyorum.
Bu makalenin kısaltmasında sözleri çıkarmadan alıntı yapıyorum.
Bu kez, Nobel Edebiyat Ödülü'nün, daha önce II. Dünya Savaşı'na, Afganistan'daki Sovyet askeri tecrübesine, Çernobil kazasına veya SSCB'nin çöküşüne ilişkin kitaplarında daha önce anlatılan felaketlerle hiçbir ilgisi yoktur. Rusya için endişeleniyor. Rus halkı ile neler olduğunu zaten görüyor. Svetlana, “Artık her şeyi bekleyebilirsiniz” diyor. “Beş ya da altı yıl önce, Rus milliyetçiliği hakkında konuştuğumda kimse bana inanmadı. Yine de, birkaç Rus var ... Putin'in üçüncü terimi, bizi 90'in romantizminden çıkardı. Ülke değişti, insanları aldatdı. Şimdi doğru yönde yönlendirin. Batı karşıtı militarizm demek istiyorum. Rusya'da son kitabım için malzeme ararken, aldatılmış ve saldırgan insanlar gördüm, bu da kötü bir son verebilir. Ancak hiç kimse yeni bir hayata başlamaya çalışan bir ülkeyi ele geçiren Sovyet döneminin geri dönüşünü beklemiyordu. Önceden, asıl amaç imparatorluğu korumaktı, ama şu anda olanların mantığını ve nedenlerini bilmiyorum, ”dedi. Rus dış politikası hakkında, bu makineyi en kısa sürede geri çevirme gerekliliği konusundaki endişeleri gizlemiyor. “Doksanlı yıllarda, özgürlük istedik ve insanlar sessizdi. Ülke değişime hazır değildi. Şiddet, ahlaki bozulma geldi ve Putin en ilkel düğmeye bir anda aniden basıldığında, insanlar konuşmaya başladı ve konuştuğunda hepimiz korktuk ”dedi. (Not: işte bir alıntı değil, bir alıntı.)
“EL PAÍS” den daha kısa referans: Svetlana Alexievich Ukrayna'da doğdu. Sovyet ordusunun kızı. Babam ordudan ayrıldığında, aile Belarus'a yerleşti. "Çernobilin Sesi" adlı kitabı İspanyol yayınevi Debolsillo tarafından yayınlandı. En son kitap, Homo Sovieticus'un Sonu, 2016'un başında yayınlanacak.
Sonunda, ödülün sebebi açıklığa kavuşturuldu. Rusya için endişeleniyor. Ve Aleksievich, gerekli malzemeleri toplamak için çok umursadığı yere özgürce gelir. Nedense “Sovyet” rejimi müdahale etmiyor. Rus hayatını, çalışanların ruh halini ve özlemlerini ne kadar iyi biliyor. (Sovyet tarzı için özür dilerim.) Gerçek bir peygamber olarak, Putin'in makinesi geri alınmazsa kesin olarak gerçekleşecek korkunç bir şey hakkında uyardı.
Ne kadar iyi seçilmiş an! Ukrayna hakkında zaten bir şekilde unutmaya başladı. Avrupa’nın ilgisi soğudu. Ve sonra lütfen: Belarus gelişme halinde. Yeni basılan Nobel ödülü, Sovyet dönemi tarafından ele geçirilen Rusya için çok endişeli. Aynı zamanda, bazı nedenlerden dolayı, kana susamış uzaylıların dünyasına inerken fantastik filmleri hatırlıyorum. Aksi halde, bu en kötü dönem Rusya’yı nasıl ele geçirebilirdi?
Beşinci kez cumhurbaşkanlığı seçimini kazanan Lukashenko, açıkça Avrupa Birliği ve ABD ile yakınlaşmaya doğru ilerliyor. Görünüşe göre Rusya'dan mümkün olduğunca sevişmek istiyor. Ve bu herhangi bir özgünlük göstermiyor. Bu tam olarak Yanukoviç’in Ukrayna’nın coğrafi konumundan maksimum fayda elde etmenin gerekli olduğunu açıkladığında yaptığı şeydi, çünkü Avrupa ile Rusya arasındaydı. Belki hala yanlış komisyon alıyorlar, istenen etkiyi vermiyorlar. Şimdi, Putin tarafından hayatı kurtarılan Yanukoviç adına yakınsama aşığı nerede?
Üzücü duygu, ülkelerin liderlerinin dersleri öğrenemediği durumlarda ortaya çıkar. Muhtemelen, okulda iyi çalışmadılar ve hatalar üzerinde çalışmaya alışık değillerdi.
Ayılar, Belarus ormanlarında da bulunmuş gibi görünüyor. Bunlardan çok sayıda doldurulmuş hayvan yapabilirsiniz. Sonra duvara asın, köstebek yemek yerse atmaya başlayabilirsiniz. Bu bir problem değil, değil mi?