yakın bir zamanda başıma gelen ve beni çileden çıkartan durum. bunu yapan adam 45-50 yaşlarında bir amca ve maalesef aynı işyerinde çalışıp aynı servisi kullanıyorum. hayır, amca kendinden o kadar emin ki neredeyse yarı yaşındaki beni kendine uygun görüyor ve o kadar ısrarcı ki ne zaman servise binsem konuşmak için yer arıyor. adama herkese davrandığımdan farklı davranmış değilim. konuşmuyorum, sallamıyorum, günaydın bile demiyorum ama sürekli "günaydın" ya da "naber, nasılsın" diye laf atıp durmakta. onu bırakın, nerelere gittiğimi ve neler yaptığımı sorup bir keresinde "bir öğlen yemeğe çıkalım" deme cesaretinde bile bulundu! içinde bulunduğum durum tam da lily allen
ın knock 'em out
şarkısındaki gibi bir şey (bkz: bir yürü git
). ne yapsam kurtulamadım ve servise binmek eziyet olmaya başladı. aynı işyerinde olmaktan dolayı tersleyemiyorum ama illa özel hayatımı işyerinde insanların gözüne mi sokmak lazım diye düşünmeden duramıyorum. sanırım bazı insanlar maalesef başka dilden anlıyorlar ve illa o dilden konuşmak gerekiyor.
not: iki gün önce de "senin moralin mi bozuk? konuşmuyorsun" dedi. of be amca of ya, daha ne yapayım sana ben ya, bir git ya!