Melissa, eski Büyük Işıltılı Şövalye ve şu anki istihbarat şubesi bölüm şefi Joseph’in kızıydı.
Annesinin kıvırcık kızıl saçlarını miras almıştı. Parlak, düzgün saçları açıkken güzel bir deniz kızı gibi görünen Melissa, toplandığında yiğit bir şövalye gibi görünebiliyordu.
Melissa evde olduğu için beyaz dantel bir bluz, yüksek belli mavi bir etek, siyah tayt ve bej terlikler içinde çok rahat giyinmişti. Bağımsız ve canlı bir genç kızın imajıydı.
Annesinin erken ölümü nedeniyle yukarı mahalle 1. Cadde’deki bu evde babasıyla birlikte kalmış.
Yaşlarına bakıldığında, Joseph aslında Melissa’nın büyükbabası olacak yaştaydı. Ancak, eterden güç alıp kendilerinin yapan şövalyeler söz konusu olduğunda, yaş hiçbir şeyin gerçek ölçüsü değildi.
Bu 16 yaşındaki kız, Anormal rütbeli bir şövalye ve Secret Rite Tower’ın muharebe kolu takım lideriydi.
“Garip… Neden kitap okuyor?” Melissa kitabı şüpheyle incelerken mırıldandı. “Hâlâ bir Büyük Işıltılı Şövalyeyken bile onun kitap okuduğunu hiç görmedim.”
Melisa’nın kaşları çatılırken kafası karışmıştı. Joseph görevi nedeniyle sık sık uzaktaydı ve Melissa bu evde neredeyse tek başına kalıyordu. Babasının okuduğunu hatırladığı birkaç an, sadece mecbur kaldığı zamanlardı.
Son iş kanunu duyurusu buna bir örnekti. O zamanlar Joseph, kendisine en çok fayda sağlayacak bir yol bulmak için çeşitli düzenlemeleri incelemek için çok zaman harcamıştı. Bunun ötesinde, Joseph hiçbir şey okuma zahmetine bile girmedi.
Melissa merakla elindeki Uçurum Tohumu adlı kitaba baktı ve açtı.
Parmağının kitaba göz gezdirmesi yavaş yavaş yavaşladı ve kendini kitaba kaptırdıkça gözlerindeki bakış değişti.
“Kahretsin, beni rahatsız etmeyi bırakın! Sakat olabilirim ama o kitapçı sahibinin üzerinde en ufak bir eterik iz bile yoktu, yine de bana bilincimi kaybettirdi. Bu size tüm gücü anlatmıyor mu? sahip mi? Tek söyleyebileceğim, biraz saygınızı koruyun ve felaketle flört etmeyin. Her halükarda, zavallı kıçlarınızı kurtaracak kişi ben olmayacağım!”
Joseph’in sesi yaklaştı ve hatta tekmelenen bir duvarın sesi bile duyuldu.
Melissa aniden yukarı baktı, kendisini içine çeken o kadim ve büyüleyici dünyadan kurtuldu. Sanki ruhu çekilmiş ve bedenine geri dönmüş gibi hissetti.
Melissa şiddetle başını salladı ve kitabı hızla bıraktı. Daha sonra, yatak odasına geri dönüyormuş gibi davranmadan önce hafızasından orijinal konumuna geri döndü.
“Melisa.”
Melisa sinirle başını çevirdi.
“Süt içmeyi unutma,” diye hatırlattı Joseph.
“…”
Melissa sahte bir gülümseme takındı ve odasına dönüp kapıyı kapatmadan önce başını salladı.
“Vay…” Aklında bir sürü soru belirirken Melissa derin bir iç çekti.
“O kitabı kim yazdı? Ana karakter, daha sonra Demon Sword Candela olan elf prensi Candela mı? Neden bu kadar heyecan verici ve gerçekçiydi? Bir biyografi mi yoksa bir roman mı?”
Ancak en önemli nokta, okumayı bitirmemiş olmasıydı! Sadece biraz daha ve çok heyecan verici bir nokta görecekti!
Melissa kendini huzursuz hissederek yatağa uzandı ve sağa sola dönüp dururken kendi kendine mırıldanmaya devam etti. “Babam gibi yaşlı bir delinin bu tür bir kitap okuyacağı hiç aklıma gelmezdi. Görünüşe göre onun hakkında önceki yargılarım yanlışmış.”
Ama Melissa’nın kulak misafiri olduğu değiş tokuştan, bu kitap son derece gizli bir yerle ilgili görünüyordu. Çoğu insanın hakkında herhangi bir bilgi almanın hiçbir yolu olmayacağı bir şey.
Melisa gözleri kapalı bir şekilde yatağa uzandı. Uzun bir aradan sonra nihayet gözlerini açtı ve kişisel bilgisayarını açmak için ayağa kalktı. “Bunun ne alakası var? Sadece bir kitapçı.. olsa olsa sahibi çok güçlü. Öyle olsa gidip şansımı zorlamazdım.”
Elini uzattı, bir anahtar oluşturmak için eteri topladı. “Veritabanı anahtarı—erişim yetkisi—S-sıralaması.”
Aether, gerçeklik ve yanılsama arasındaki köprüydü.
Melissa web sayfasının anahtarına dokundu ve yepyeni bir arayüzde açıldı, gözlerinin önünde kocaman bir veri tabanı vardı. “Teşekkürler anne,” dedi Melis ellerini birleştirerek.
Daha sonra istediği dosyaları gözden geçirmeye başladı.
Ölümünden önce, Melissa’nın annesi Büyük Işıltılı Şövalyeydi ve Gizli Ayin Kulesi’nin veri tabanına erişim yetkisi vardı.
Annesinin ondan beklentileri olduğu için hesabı Melissa’ya bırakılmıştı. Bu da herkesin bildiği bir şeydi, sadece Melissa bunu daha önce hiç kullanmamıştı.
Tabii eğer gerçekten bir şeyler yapacak olursa ve veri tabanındaki arşivler değiştirilirse, kadın şövalye Melissa hain olarak damgalanacaktı.
“Ah! Buldum! Kitapçı!”
Ekrandaki bilgilere bakarken Melissa’nın gözleri kıvılcım saçan kristaller gibi parladı.
Ona bir süre baktıktan sonra mırıldandı, “Dostça mı? Durum buysa gidip bir bakabilirim…”
Melissa kararını verdi ve gözleri masanın üzerindeki süt bardağına takılmadan önce bilgisayarı kapattı.
“Humph.”
Bardağı eline aldı ve bir yudumda bitirdi.
Loş ışıkta Wilde tüy kalemiyle notlar alıyordu.
Maskesinin yarısını çıkararak uğursuz ve tamamen şekilsiz bir yüzü ortaya çıkardı. Maskesinin diğer yarısı teniyle tamamen kaynaşmış, yüzünün bir parçası haline gelmişti.
Görünüşü ürkütücüyken, ciddiyetle çalışma şekli ürkütücü atmosferi biraz azalttı.
Wilde’ın önüne Lin Jie’nin yayınlanmamış çalışması yerleştirildi. Bu araştırma döneminde, Wilde çoktan üç defter değerinde not doldurmuştu!
“Gerçekten de derin bir akıl almaz bilgi derinliği! Bay Lin’den beklendiği gibi!” Wilde, tüy kalemini bırakıp en son gözden geçirmesini yapmak için defteri alırken ağıt yaktı.
Çalışmaları ve araştırmaları sayesinde, Ceset Yiyen Tarikat, Ayinler ve Törenlerin genel fikrini kabaca anladı.
Bu kitap ağırlıklı olarak Ceset Yiyen Tarikat olarak bilinen inancın yanı sıra gerçekleştirdikleri önemli ayin ve ritüelleri kaydetmiştir. Ayrıca, bunları işlemek, karıştırmak ve nihayet tekliflere dönüştürmek için gereken malzemeler hakkında bilgiler de içeriyordu.
Wilde’ın sığ özetinden, bu malzemelerin çoğunun ceset olduğunu ve işleme yöntemleri arasında kanın boşaltılması, kıyma, yüzdürme, yakma ve hatta iç organların yutulması olduğunu görebiliyordu. Bunların hepsi son derece acımasızdı ve onu okuyan herkes korkudan titrerdi.
Wilde gibi bir kara büyücü bile buna katlanmakta biraz zorlandı.
Ancak bu çılgın fikir içinde garip bir şekilde uyumlu bir mantık vardı. Bu kitap kuşkusuz muazzam bir kurban sistemi içeriyordu.
Belirli tarih ve saatlerde sıkı prosedürlerle, her kurbanın kendi anlamı vardı ve bu kültürün bir parçasını somutlaştırdı.
“Şeytanın Dili buzdağının görünen kısmıysa, Ceset Yiyen Tarikat, Ayinler ve Törenler sonunda bu korkutucu kayıp kültürün küçücük bir yüzünü görmeme izin veriyor!”
Wilde bir kez daha maskesini taktı ve hayranlıkla mırıldandı, “Bu çok büyüleyici… Bay Lin’e her şey için teşekkür etmeliyim. Zaten kesinlikle beğeneceği bir hediye hazırladım.”