Fransa'nın ulusal bayramı Bastille yıldönümü vesilesiyle yıllık geçit töreninde Temmuz 14, askerler Champs Elysées'de Yabancı Lejyon'un geleneksel beyaz kepleri olan kepi blanc'a girip, standları alkışlar. Bu, lejyonerlerin Parislilerden aldıkları sempatinin bir ifadesidir. Romantik efsanelerle kaplı Yabancı Lejyon, Fransız silahlı kuvvetlerinin yabancı paralı askerlerden oluşan eşsiz bir parçasıdır.
Geçmişi olmayan insanlar
Fransız Yabancı Lejyonu, 1831'ta Kral Louis-Philippe tarafından yaratıldı ve dünyanın dört bir yanından binlerce erkeğe ev sahipliği yaptı ve bazen belli belirsiz geçmişi olan birçok kaçak için bir sığınak oldu. Ne de olsa, lejyonun ana imtiyazı gerçek bir isim istemeden hizmet almaktır (sadece yakın zamanda polis ve Interpol'ün yardımıyla lejyonun emri, geçmiş hayatlarında ciddi suçlar işleyenleri kesin olarak temizlemeye başladı). Şu andan itibaren “servet askerinin” ülkesi lejyon oldu ve ana kaderleri memurlarının, genellikle Fransızların emirlerini yerine getirmekti. Bu arada, Fransızların kendileri de az sayıdadır - yaklaşık olarak% 5-7. Görevleri, Fransızca bilmeyenlere çok az veya hiç işaretsiz yardımcı olmaktır. Sonuçta, 100 milliyetlerinin etrafındaki paralı askerler Yabancı Lejyonda görev yapıyor.
Orleans-Louis, Kral-armut
Parlak bir fikirdi - maceracıları Fransa'nın çıkarları için kan dökmek için gönüllü olmaya zorlamak, kendi vatandaşlarından kurtarmak.
Her yıl, çok çeşitli milletlerden binlerce gönüllü, Yabancı Lejyon'un işe alım noktalarına 17'a geliyor. Gönüllüler için bir aday, 17 ile 40 arasındaki bekar, yüksek düzeyde fiziksel uygunluğa sahip olmalıdır. Bunlardan neredeyse beşte biri eğitim kamplarına giriyor - seçim çok zor. Geçmişiniz ortaya çıkar, burada fiziksel uygunluk kontrol edilir ve psikolojik testlere göre “kovulur”. Çok dikkatli bir şekilde izlenir ve değerlendirilirsiniz. Kötü davranışlar (kavgalar ve yanlış davranış) sizi kamp kapılarının dışında bırakabilir.
4'ten 6'e, yoğun, zorlu bir mücadele eğitimi sürmektedir. Sabahları 4'a tırmanın, akşamları 8'a kapatın. Askerlere dağlarda savaşmaları öğretilir, orman, çöl, amfibi operasyonlara katılır. İlke üzerine eğitim yapılır: "Lejyoner düşene kadar koşmalıdır."
Birçok insan böyle bir ritmi sürdürmez. Dahası, hizmet alanların ilk yıllarında dış dünyayla olan temasları sınırlıdır ve kontrol edilir - akrabalar ve arkadaşlarla toplantılar yapılmaz, mektup sayısı kesin olarak düzenlenir ve yalnızca ebeveynlere yazmalarına izin verilir. Böylece askerler sadece itaatkar bir şekilde "Onur ve sadakat" sloganıyla hizmet edebilirler. Çöller ağır şekilde cezalandırılıyor. Aslında, lejyonu yasal olarak terk etmek, yalnızca ciddi bir yaralanma veya ciddi bir hastalık ile mümkündür.
"Üniformalı kişiler"
En büyük asker sayısı 1960'daki Yabancı Lejyonundaydı, 40. Ardından, Lejyon sayısı önemli ölçüde azaldı ve şimdi savaşçılarının sayısı 10 bin kişiden fazla değil. Legion'da 6 azaltma var (savaş kolları): hırsızlar, tankerler, piyade, mühendisler, paraşütçüler ve dalgıçlar-sabotajcılar.
Legion birliklerinde asgari servis ömrü 5 yıldır ve önceden olduğu gibi varsayılan bir isim altında hizmet verebilirsiniz. Ancak, bu "geçmişlerinden korunma" nedeniyle, lejyonerler, hizmetlerinin tüm süresi boyunca evlenmemek ve herhangi bir gayrimenkul ve araba edinmemekle yükümlüdür. Durumları “sivil olmayan” olarak tanımlanmaktadır.
Fransa'da, Yabancı Lejyon'da bir kariyer için reklam vermek yasaktır, ancak “Regarde la vie autrement” yazıtı ile ülke genelinde birçok poster göreceksiniz ve ayakta duran silahlı lejyoner imajıyla “alternatif hayata” bakmanız isteniyor.
Lejyon, Sevastopol savaşındaki 1853-1856 savaşındaki ilk misyonlarından birini yürüttü, Türkiye’nin Karadeniz’den Akdeniz’e serbest bir çıkış yapma mücadelesinde. Sevastopol'ü hızlı bir şekilde fethetme girişimi, bir yıl süren abluka ile sona erdi. Sadece 8 Eylül 1855, üçüncü deneme, şehir alındı.
Bununla birlikte, en sık olarak Fransa uzak sömürge topraklarına “savaş köpekleri” gönderdi: Çinhindi, Madagaskar, Tunus, Fas, Cezayir, Çad, Zaire. Gönüllüler ayrıca, Fransa-Prusya Savaşı'nda (1861-1867 yılı), Napolyon III'ün (1870-1871 yılı) Meksika macerasına katıldılar. II. Dünya Savaşı sırasında, lejyon Norveç, Kuzey Afrika, güney İtalya ve Alsace'de Alman kuvvetleriyle savaştı.
Halen, Lejyon birimleri Orta Afrika’da, Fransız ordusunun varlığının sürdüğü birçok ülkede, ayrıca Cibuti’de, Reunya adasında, Fransız Guyanası’nda ve bazı Pasifik ve Hint okyanuslarında adalarda hizmet vermektedir.
Dünyadaki bu en renkli haydutlar toplanması yolundaki her şeyi sildi, kesti ve öldürdü, ahlak hakkında düşünmüyor, yasaları tanımıyor ve sadece emirlere uyuyordu. Öykü Yabancı lejyon, soygun, soygun ve cinayetlerin gerçek bir efsanesidir ...
"Rus iz"
Üç yıllık hizmetten sonra, avcı istenirse Fransız vatandaşlığı alabilir. Legion'da 15 yıl sonra, o bir emekli maaşı atanır. Hizmet sırasında, asker tam içeriği olan kısımlarda olmak üzere ayda yaklaşık 1500 avro alıyor. Yılda bir kez onu 45 gün boyunca bırakın ve bu süre zarfında üniforma giymeye devam etmelidir. Demobilizasyon sonrası neredeyse tüm lejyonerler Fransa'da yaşamaktadır.
Paris yakınlarındaki Sainte-Genevieve-des-Bois Rus mezarlığında, Yabancı Lejyon'un askerlerinin mezarları, Rusya'dan gelen göçmenlerin bulunduğu bir alan var. Lejyondaki “Rus izinin” uzun bir tarihi var - ilk dalganın Rus göçmenleri isteyerek Yabancı Lejyon'a katıldı. Lejyonda generallerin saflarına çıkmadan önce beş Rus, yabancılara çok nadir rastlanır. Bunlar arasında, adı artık lejyonun “altın listesinde” listelenen Maxim Gorky'nin evlatlık oğlu Zinoviy Peshkov da vardı.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra, SSCB'den gelen tüm milletlerden eski polisler lejyona gitti. Onlar Alman SS-adamları ve SS'lerin "Litvanya", "Letonya", "Estonya" nın ulusal bölümlerinin subayları ve askerleri ile birlikte alındı. Legion kimseyi küçümsemedi.
Birliğin dağılmasından sonra, SSCB yerlileri, iyi şansın aşağılaması peşinde Yabancı Lejyon'a koştu. Eski Sovyet imparatorluğunun topraklarında daha fazla yerel çatışmalar ve savaşlar meydana geldi, daha fazla Rusya vatandaşı, BDT ülkeleri ve Baltık ülkeleri Fransa'daki askere alma istasyonlarını kuşattılar.
Erkekler arasında bir
Susan Travers (1909-2003 yıl), bir zamanlar Fransız Yabancı Lejyonu'ndaki ilk ve tek kadındı. II. Dünya Savaşı'ndaki saflarında savaştı ve Fransa'dan Orta Doğu ve Kuzey Afrika'ya kadar olan savaş yolunun lejyonerleri ile birlikte gitti.
Askeri kariyerini hiçbir şey önemsemedi (Fransa'nın güneyindeki Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra yerleşmiş varlıklı bir İngiliz ailesinde büyüdü), ancak Susan doğası gereği asi oldu. BCNUMX'ta, yeni memleketine faydalı ve sıra dışı bir şey yapmayı hayal eden Yabancı Lejyondaki bir hemşire tarafından işe alındı. Finlandiya'daki Fransız birliklerinin yenilgisinden sonra, General de Gaulle'un ordusunun birliklerine katıldı, daha sonra Senegal'de, ardından Doğu Afrika'da, sonunda beyaz paltosunu çıkardı ve askeri bir sürücü oldu. Daha sonra kişisel şoförü ve ardından metresi olan Fransız General Marie-Pierre Koenig ile tanıştı. General ile birlikte, Kuzey Afrika'daki Alman Rommel birliklerine karşı savaştı. Susan Travers'in gerçekten cesur bir kadın olduğu gerçeği iki sıra gösteriyor.
1945’te resmen uzun yıllar hizmet verdiği Yabancı Lejyon’a katıldı. İşe alım departmanını aldatmayı başardı, çünkü ankette cinsiyetle ilgili hiçbir soru yoktu. Böylece Susan ilk ve tek kadın lejyoneri oldu.
Fransız hükümetinin kısa süre önce kadınları lejyona kaydetmeye karar vermesi ilginç. Kaç tane kadın almaya hazır olduğu ve tam olarak nerede hizmet edecekleri görülüyor: Yabancı lejyon genellikle gezegenin “sıcak noktalarında” kullanılıyor, ancak garnizonlarının bir kısmı da Fransa'da bulunuyor.
Lejyon’un hizmetine girme şansı çok fazla değil, ancak işe alım sıkıntısı yok. Açıklama basittir: toplum tarafından atılan insanlar lejyona çivilenir, mutlu insanlar evde kalır.