İnsan, konuşmadan önce düşünmeli, ölçüp tartmalı, söylediği sözün, ağzından çıkan tek bir sözcüğün bile sonradan yol açacağı sonuçları düşünerek sözünü söylemelidir.
Düşüncesizce edilen her bir söz, söyleyenin niyeti o yönde olmasa da, insanı zor durumda bırakabilir. Amaç, düşünerek edilen her konuşmada insanı başarıya ulaştırabilir. Fakat insan düşünmeden konuşuyor, hatta bunu bir alışkanlık haline getiriyorsa, o sözün kimi, nerede, ne zaman hedef alacağı da bilinemez. İnsan niyetini aşan, düşüncesizce edilmiş bir sözün sonuçlarına da katlanmak zorunda kalır.
Bu söz, eskilerin deyimiyle "dokuz boğum" olan sesin, soluğun, sözün geçtiği aşamaların her bir aşamasında terbiye edilmesi, düzenlenmesi gerektiğini, akla gelen her düşüncenin getireceği sonuçların önceden düşünülmesi gerektiğini anımsatır bize.
Bununla birlikte, çoğunlukla insanın niyetlenip söylediği her bir söz, insanı hedeflerine ulaştırmak yerine, o hedeflerden alıkoyabilir. Bunun sonucu olarak verimli sonuçlar doğurabilecek bir sözün etkisi, düşüncesizce edilmiş bir söz ile elde edilemez. Dahası, yanlış anlamalara, çarpıtma ve aşırı yoruma açık hale gelir ve söyleyenin bile savunamayacağı bir söze dönüşür.
Çünkü sözler, yalnızca bizim aklımızdaki anlamıyla değil, yaşadığımız toplumun sınırlarını çizdiği bir "anlam evreni" içinde karşılık bulurlar. Çünkü her bir sözcük, üzerinde toplumsal olarak uzlaşılmış, insanların birbirlerini anlamalarına olanak sağlayan anlatma ve anlama araçlarıdır.
Düşünce olarak olgunlaşan insanlar, hem yaşam deneyimine hem de daha fazla okuryazarlık yetkinliğine sahip oldukları için konuşmak yerine düşünmeyi tercih ederler. Zamanı geldiğinde söylenen, binbir imbikten geçmiş bir söz kadar kıymetlisi yoktur.
Düşüncesizce söylenmiş her söz, boşa harcanmış bir nefestir.