Tüccar donanması uzmanı Guru Dutt Goswami işten izin aldığında, Kuzey Hindistan’daki Palampur’daki atalarının evinde kalmaya gelir. Onlarca yıl önce Himalaya yamaçlarında inşa edilen çamur yapısı, kışın sıcak, yazın serin kalıyor.
Goswami bir verandada dinlenirken, “Bence çamurdan evler, tıpkı vücut gibi, gözenekleri var, nefes alıyorlar” diyor. “Çok rahatlar, güzel bir havalandırmaları var. Hepsi çamur, sazlar, kullanılan malzeme yüzünden.”
Tuğla ve beton evler son yıllarda norm haline gelirken, kuzeydeki Himachal Pradesh eyaletinde, Himalaya dağlarında gizlenmiş, çamur ve diğer yerel malzemelerle ev yapma geleneği yeniden canlanıyor.
Çevreciler, eski bina geleneklerini canlandırmanın iklim değişikliği gibi günümüzün zorluklarını ele almanın birçok yanıtından biri olduğunu söyleyerek trendi selamladı.
Sürdürülebilirliği teşvik eden kar amacı gütmeyen bir kuruluş olan Sambhaavnaa Kamu Politikası ve Siyaset Enstitüsü bir örnek teşkil ediyor – Palampur’daki genişleyen kampüs çamur bir yapıdır. Küçük tepe kasabası, çay bahçelerinin ortasında yer almaktadır.
Enstitü program koordinatörü Mohammad Chappalwala, “Yerli mimariyi canlandırmak önemli” diyor. “Fikir, yerel malzeme ile inşa etmek, doğal malzeme ile inşa etmek, almamız gereken yön bu.”
Binanın bulunduğu yerden kazılmış çamur, yamaçlardan taş, arduvaz ve bambu ile yapılan bu evlerin karbon ayak izini azalttığını söylüyor – çelik ve çimento gibi günümüzün yapı malzemeleri, karbon yoğun endüstriyel işlemlerle üretiliyor ve ayrıca yüzlerce mil boyunca taşınmalıdır. Aynı derecede önemli olan, kerpiç duvarlar, iklimlendirme ve ısıtma için gereken enerjiyi azaltarak doğal yalıtım görevi görür.
Daha pek çok avantajı var – daha hafif, daha alçak yapılar, son yıllarda inşa edilen beton binalara kıyasla depreme daha dayanıklı. Chappalwala, “Bu, Himalaya bölgesindeki büyük depremlerden sonra ayakta kalan evler tarafından kanıtlandı” diyor.
Asırlık gelenek modern zamanlara uyarlanmıştır. Camlı daha geniş kapılar ve pencereler evlere daha fazla ışık girmesini sağlar, sıvalar çok daha uzun süre dayanan doğal malzemelerle yapılırken, mutfak ve banyolarda modern kolaylıklar sağlamak için kısmen beton ve fayans kullanılır.
Örneğin Goswami, modern modüler bir mutfak ve banyolara sahip eski çamur evin etrafına geleneksel bir yapı inşa etti. Ancak kerpiç ev ana yaşam alanı olarak hizmet ederken, şömineli eski mutfak kışın yavaş pişirilen bazı yemekler için kullanılıyor.
Mimarlar, Hindistan gibi ülkelerin standartlaştırılmış uluslararası beton evler, cam ve krom gökdelenler tarzlarını taklit etmeyi yeniden düşünmeleri ve elektrik öncesi dönemde gelişen eski gelenekleri birleştirmeye daha yakından bakmaları gerektiğini söylüyor. Giderek artan sayıda onları ülkenin diğer bölgelerinde canlandırıyor – bölgeye göre değişiyorlar.
Batı Gujarat eyaletinde bir mimar olan Yatin Pandya, “Bunlar, sıcaklığı içeride tutmaları gereken daha soğuk yerlerin aksine, sıcağı dışarıda tutmanız gereken Hindistan’da özellikle önemli olan basit, sağduyulu stratejilerdi” diyor. sürdürülebilir mimariyi teşvik eden.
“Örneğin, Gujarat’taki evlerin eskiden binaları ısıdan korumak için sarkan çatıları ve havalandırma için iç avluları vardı. Bir metrelik tente koymanın basit bilgeliği de ısı alımını yüzde 25 azaltabilir. Ama şimdi kutu tipi yapıyoruz. projeksiyonu olmayan yapılar” diye belirtiyor Pandya.
Hindistan, yoğun ısı dalgalarından giderek daha fazla acı çekiyor – sorun, ısıyı hapseden parlak cam ve beton binalar tarafından daha da artıyor.
Gujarat’ta 18 köy inşa etme projesi kapsamında Pandya’nın firması Footprints EARTH, çöl bölgelerindeki çamur evleri de dahil olmak üzere yerel malzemeler kullandı. Pandya, “Termal olarak verimli ve dışarısı 50 santigrat derecenin üzerinde olsa bile içerisi yaklaşık 34 derece” diyor. “Sadece modernizm ve taklit adına bu gelenekleri görmezden gelemeyiz.”
Mimarlar, bu tür yapıların yağmura, sele ve depreme karşı dayanıklı olduklarını da kanıtladılar.
Bununla birlikte, geleneksel mimarilerin daha geniş çapta kabulü bir zorluk olmaya devam ediyor – Himachal Pradesh ve diğer yerlerde yaşayanların çoğu hala kalkınma ve statü ile ilişkilendirilen somut evler inşa etmeyi tercih ediyor. Ancak seyahatlerinden ilham alan Goswami gibi bazıları örnek teşkil ediyor.
“Fas’a gittim, Latin Amerika’ya gittim ve güven bana eski miraslarını, yapılarını korudular ve korudular. Neden biz olmasın? Neden Kızılderililer olmasın? Çok güzel bir mirasımız var” diyor.
Bazı eski şehir sakinleri, çamurlu bir yapıda kalmanın toprakla olan bağlantılarını derinleştirdiğini fark eder. Sambhaavnaa Enstitüsü’nün program ekibinde çalışan Chappalwala’nın karısı Fatema, “Evet, bazen ürkütücü sürüngenler geliyor, ancak kuşların şehir evlerinde asla yapamayacakları yuvalar yapabilecekleri olasılıklar da var” diyor. Eski Mumbai sakini, oğluyla birlikte birkaç yıldır kampüste yaşıyor. “Çamur olduğu için çok serinletici, zihin ve beden için yatıştırıcı.”