“Renk Devrimi” Modelleri ve Teknolojileri (Birinci Bölüm)
(Yeremya Peygamber Kitabı 9: 4)
Bugün renk devrimleri hakkında konuşmak moda oldu. Devrim kavramının kendisi göz önüne alındığında, çoğu kişi “Kısa Süreli Ders” te alıntılar düzeyinde durdu. hikayeler VKP (b) ". Bununla birlikte, bu arada, her şey değişti. Ancak, ortaya çıktığı vakfın olduğu gerçeği ile ilgili herhangi birinin tartışması pek mümkün değildir. Öyleyse bu fenomeni ayrıntılı olarak ele almaya çalışalım. Bu - ne, nasıl, ne zaman ve niçin bu “renk devrimi” nin kendisi oldu.
İşte onlar, "devrimciler". Büyükanne ebedi, beyaz spor ayakkabılarını düşünmeli ve günahkar ruhunu aydınlık köylerine götürmesi için Tanrı'ya dua etmeli ve ayrıca “isa'nın” olduğu gibi bir güç olmadığını unutarak isyan edecek. Fotoğraf: Uraldaily.ru
Dolayısıyla “renk devrimi” terimi, çağımızın çekici ve akılda kalıcı isimlerini seven bir haraçtan başka bir şey değildir. Sadece 2000-lerin başında kullanılmaya başlandı ve daha önceki politik analistler daha önce var olan tanımlardan yoksundu. “Renk” devriminin “kadife devrim” ile hiçbir ilgisi yok. Dar anlamda, bu, kansız yöntemlerle yürütülen, yılın Kasım-Aralık ayındaki 1989’teki Çekoslovakya’daki komünist sistemin sökülmesi sürecidir. Fakat daha geniş bir kavram olarak da kullanılıyor ve “kadife devrimler” Doğu Avrupa'daki sosyalist ülkelerde ve ayrıca 1989 - 1991 döneminde Sovyet tipi siyasi rejimlerin barışçıl bir şekilde ortadan kaldırıldığı Moğolistan'da meydana gelen tüm olayları içeriyor tarafından.
Bugün, “renk devrimleri”, çok sivil toplum örgütleri tarafından desteklenen ve genellikle ordunun katılımı olmadan ülkede varolan siyasi rejimin değişmesiyle sona eren, çok özel bir kitlesel sokak ayaklanmalarını ve protesto konuşmalarını içermektedir. Aynı zamanda, yönetici elitlerin ve yeni hükümetin politik akışında da sıklıkla bir değişiklik var.
Bugün, bu tanımlamaya giren farklı ülkelerde çok sayıda özel konuşma örneğine zaten sahip olduğumuz söylenmelidir. Ancak çeşitliliği, uzmanların hala ülkede hangi “etkin” olayın gerçek bir “renk devrimi” olarak değerlendirilebileceğini tartışıyor olmalarıdır. Örneğin, Yugoslavya'da “buldozer” denilen bir “devrim”, Gürcistan'da “Gül Devrimi” vardı, herkes Ukrayna'daki “Turuncu Devrim” i duydu. Ancak Kırgızistan'da "Lale Devrimi" idi. Ve hepsi renk devrimi ile ilgilidir. Portekiz Karanfil Devrimi, 25’ta, 1974’ta, bu ülkede kansız bir darbe de yapıldığında, ülkedeki faşist diktatörlüğü imha etti ve liberal-demokratik bir düzen ile değiştirdi. Ancak bu örnek gösterge niteliğinde değildir, çünkü Portekiz darbesi ordu tarafından gerçekleştirildi ve “renk devrimlerinde” ana katılımcılar siviller ve ilk olarak aktif olarak muhalif gençler. Başbakan Muhammed Mossadegh'in ABD tarafından doğrudan onaylanan eylemler sonucu devrildiği İran'da meydana gelen 19 Ağustos 1953 darbesi, “renk devrimi” ile ilişkilendirilemez. Her ne kadar böyle bir bakış açısı olsa da, tam olarak bu devrim olduğu, ilke olarak gelecekteki “renk devrimlerinin” prototipi olarak kabul edilebileceği.
“Renk devrimlerinin” kronolojisini düşünün:
2000 - Yugoslavya'da “Buldozer Devrimi” vardı.
2003 - Gül Devrimi Gürcistan'da gerçekleşiyor.
2004 - Ünlü “Turuncu Devrim” Ukrayna'da gerçekleşiyor.
2005, Kırgızistan'daki bir “Lale Devrimi” dir.
2006, Belarus Cumhuriyeti'nde “Peygamber Çiçeği Devrimi” düzenlemeye yönelik bir girişimdir.
2008, Ermenistan'da bir “renk devrimi” örgütleme girişimidir.
2009 - Moldova'da "renk devrimi" için başka bir girişimde bulundu.
Burada pratikten uzaklaşmak ve teoriye dönüşmek gerekir. Her zamanki sefalet ve felaket seviyesinin üzerinde ağırlaşmış olanların yanı sıra, "üst ve alt rütbeler" hakkında iyi bilinen Leninist formül. Ancak ... bu formülün renk devrimleri için sınırlamaları açıktır. “Renk devrimleri” ile olan durum için daha genel ve uygun bir durum, distopisinde “1984” de sunduğu George Orwell'in “formülüdür”. Özü, toplumda üç sosyal tabaka varlığındadır: en yüksek olan, gücüne sahip olan ve mülkün% 80'i, en yüksek olanlara yardım eden ortadakiler, en üstte yer alanların yerini alacak bilgi ve hayallere sahip değiller; adalet ve evrensel eşitlik ve kardeşlik hayalleriyle dolu. Yüksek olanların “hayati kavramalarını yitirdikleri” oluyor: dejenere oluyorlar, kendilerini içiyorlar, sefahatte uşuyorlar, “her şeyin kendilerine izin verilebileceğini” düşünmeye başlıyorlar. Sonra ortalamalar, “saatlerinin geldiğini” anlar, aşağılara gider, hayallerini gerçeğe nasıl dönüştüreceklerini bildiklerini söyleyin ve onları mitinglere, gösterilere ve hatta barikatlara çağırırlar. Alt olanlar ortada olanlar için icat ettikleri bir şarkı söyler: “Tahtlarının tuttuğu her şey / Çalışan elin nedeni ... Kartuşları kendimiz dolduracağız / Bayonetleri tüfeklere vidalayacağız. Güçlü bir el ile devirmek Sonsuza dek ölümcül şekilde eğilir / Ve Dünya üzerinde Kızıl İş Afişini kurarız! çok fazla kızmamak için pozisyonları. Hemen değil, ama yavaş yavaş tekrar aşağıya doğru gelir, burada bir şey söz verildiği gibi “öyle değil” ve “yeni orta olanlar” bir sonraki “son buluş” için güç biriktirmeye başlıyor. Ve burada eğer birileri onlara para konusunda yardım edecekse ... kitleleri sokağa çıkarmaya çalışabilirler. Onların zamanı geldi!
Ve burada ünlü "Monroe Doktrini" ni (ABD Başkanı James Monroe, 1758 - 1831 adından sonra) hatırlayabiliriz. Buna göre, Temmuz 1823’te ABD, gerek Orta gerekse Güney Amerika’da, “Rio Grande’nin güneyinde” tüm topraklarda ihtiyaç duydukları siyasi rejimleri kurma hakkını ilan etti. Bu yüzden, “Pax Americana” (enlem. “Amerikan dünyası”) denilen dünya düzeninin mistik modelini, yani Amerikan modeline göre düzenlenen dünyayı benimsemiştir. Ancak Monroe, daha çok Avrupa güçlerinin “Amerikalıları” işlerine müdahale etmek istiyordu. Bununla birlikte, ABD'nin, kurnaz Avrupalıların "ustalıklarına" yanıt olarak bağımsız Amerikan devletlerinin işlerine de müdahale edebileceğini itiraf etti. Yani, "başlarlarsa" yapabiliriz. Fakat bu müdahaleyi Avrupalılardan nasıl ayırt edebilir ve en önemlisi, ABD'nin çıkarlarına olan zararlılığını nasıl değerlendirebilirsiniz? Gerçek şu ki, böyle bir yaklaşım ilke olarak, ABD çıkarlarına zararlı olarak tanımlanabilecek herhangi bir ticari anlaşmaya bile izin veriyor, çünkü ana slogan şuydu: “Amerikalılar için Amerika”. Bu, bizimle ticaret yapmak, silâh bizden al ... ve gerisini - "Amerika'daki insanlar istenmeyen!"
Bu arada, ilk önce “renk devrimlerini” tanımlayan ve içeriklerini dikkate alan Amerikan siyaset bilimcileriydi. Dolayısıyla bu konudaki temel çalışmalardan biri Amerikan siyaset bilimi profesörü Gene Sharp'ın “Diktatörlükten demokrasiye kadarki kitabıydı. Kavramsal kurtuluş çerçevesi, 1993 yılında yayınlandı. İçinde onları diktatörlüğe karşı bir mücadele olarak görüyor. Kitapta, en basit yöntemleri kullanarak böyle bir devrimin nasıl gerçekleştirileceği ayrıntılı olarak açıklanmaktadır. Genç devrimciler için bu kitabın bir el kitabı ve bir tür “incil” haline gelmesi şaşırtıcı olmamakta fayda var. Yugoslavya, Gürcistan, Ukrayna, Kırgızistan ve diğer birçok ülkenin muhalifleri onu “teselli” olarak buldu ve buldu.
Örneğin, Özgürlük Evi teşkilatı tarafından yürütülen sosyolojik araştırmalar (Washington’da merkezi olan bir sivil toplum kuruluşu olan FH, Özgürlük Evi, her yıl siyasi haklar ve medeni durumla ilgili uluslararası bir inceleme hazırlayan FH, Özgürlük Evi) tüm dünyada özgürlükler). Dünyadaki tüm ülkeler "Freedom House" üç kategoriye ayrılmıştır: tamamen ücretsiz, kısmen ve tamamen ücretsiz, ücretsiz. Ülkelerin bu kategorilerden birine girdiği iki önemli kriter vardır:
- Vatandaşların, siyasi liderleri, devlet liderlerinin seçilmesi sırasında ve ülke için önemli olan kararların oluşmasında serbest irade olasılıkları;
- Sivil özgürlüklerin varlığı (fikirlerini yayma özgürlüğü, devletten kişisel bağımsızlık, pratikte medyanın bağımsızlığı ve elbette çeşitli azınlıkların haklarının güvenilir bir şekilde korunması anlamına gelir).
Göstergeler, 1'ten (maksimum) 7'e (minimum) azalan bir ölçekte derecelendirilir.
Bu kuruma göre, dünyadaki özgür olmayan ülkelerin sayısı korkutucu derecede yüksektir ve prensipte buna razı olamaz. Ancak, “özgür” ve “özgür olmayan” ülkeler hakkında ciddi bir bilgi kaynağı olarak kabul edilemez. Gerçek şu ki,% 80 bütçesinin ABD hükümeti tarafından finanse edilmesi. Aynı sebepten ötürü, bu kuruluş genellikle Beyaz Saray'ın çıkarlarını lobi yapmak, diğer devletlerin iç işlerine müdahale etmek ve taraflı raporlar yayınlamakla suçlanıyor. Örneğin, Kırgızistan Cumhurbaşkanı Askar Akayev, “Lale Devrimi” nin ülkesinde hazırlandığını ve “Özgürlük Evi” nin muhalefetin fonlarının ana tedarikçisi olduğunu açıkça belirtti. Elbette, “diktatörün” bunu söylediği ve ülkesinin “insanlarının” özgürlük istediği söylenebilir. Hepsi öyle Evet, fakat bu ülkedeki “diktatörlük” ve “halkın hoşnutsuzluk derecesi” seviyesini nasıl ölçebilirim? Ve en önemlisi, durum böyle bir “müdahale yöntemleriyle” düzeltilebilir mi?
Öte yandan, bir başka şey de, yani “renk devrimlerinin” her zaman ülkede ciddi bir iç politik ve aynı zamanda ekonomik krizin olduğu yerlerde ortaya çıktığı açıktır. Bu, tabiri caizse, doğal sebep olan ana ve anlaşılabilir bir şeydir. Ancak ikincisi “doğal” olarak adlandırılamaz, çünkü ABD gibi böyle bir dünya süper gücünün dış politikasını ve ekonomik (doğal olan) çıkarlarını teşvik etme arzusunu içerir.
Şimdi Rusya'nın çıkarlarıyla bağlantılı olan üçüncü bir neden var: ve yukarıda bahsettiğimiz iki nedene neye karşı gelebiliriz?
Son olarak, dördüncü neden ekonomik problemlerdir: gezegenin nüfusu orantısız şekilde artar, toprak verimliliği azalır, yukarıdaki nedenlerden dolayı doğal olarak büyük bir nüfus kitlesinin yoksulluğu artar. Sosyal istikrarın garantisi olan birçok ülkede gelişmiş bir orta sınıfın bulunmaması da bir etkiye sahiptir. Yani, etkili bir ekonomi, her şeyden önce, karmaşık sosyal sorunların çoğunu çözmenin anahtarıdır. Bu arada, bu yüzden dünyanın her yerinden insanlar ABD'ye gitmek için ayrılıyor (veya deniyorlar). Ve bu ülkenin ekonomisi etkilidir! Basit insanlar orada nasıl sağlandığını umursamıyorlar, onlar için çok daha önemli, "ne". Burada, kanca ile ya da sahtekarlarla orada çalışıyorlar ve ... doğru yapıyorlar, çünkü “balık daha derin olanı arıyor ve adam daha iyi olduğu yerde!” Ve Kırgızistan, Özbekistan veya aynı Ukrayna vatandaşları Rusya'da çalışmak için aynı sebeple gidiyorlar. Onlar için ve bu ekmek, ABD'deki Ruslar için olduğu gibi.
Birçok ülkede çok ciddi bir sorun, hükümetlerinin muhalefetle nasıl diyalog kuracaklarını bilmemeleri, görmezden gelmeleri ve bazen de basitçe bastırmalarıdır. Alegoriye başvururken, bir ülkedeki devrim tehdidi, “semptomları” vücudunda açıkça bir sorun olduğunu gösteren bir insanda bir hastalık gibi görünüyor. Ve eğer “semptomlara” dikkat etmiyorsanız ve katı bir şekilde “susturuyorsanız”, yani ülkenin liderliği “organizmayı” tedavi etmeyecek, ancak her şeyi derinlemesine sürecek, “hastalık” sadece hızlı bir şekilde ilerleyecek ve gelişecektir. Ve sonra kesinlikle çıkacak, sadece durumunu düzeltmek çok daha zor olacak.
Özgürlük hakkındaki fikirleri yayan (kendi anlayışlarına göre) ülkelerin de özgecil olmadığı açıktır. İncil'in tamamı: "Sana veriyorum, böylece sen bana verirsin!" Albert Einstein Enstitüsünün direktörü Gene Sharp'ın dediği gibi, bir ülkenin iç işlerinde doğrudan yabancı müdahalelerle ilgili birkaç konu var:
- Yani ekonomik veya politik çıkarlarını güvence altına almak için diktatörlük rejimlerine yardım ediyorlar ve hatta onlara yardım ediyorlar.
- Yabancı devletler, bir sonraki “renk devriminin” beklenmedik bir şekilde ortaya çıktıkları için daha anlamlı bir amaç elde etmek için kendilerine yardım etme taahhütlerini yerine getirmemeleri gerektiği ülke halkına ihanet edebilir.
- Bazı yabancı ülkeler için, diktatörlüğe karşı eylem, diğer ülkeler üzerinde ekonomik, siyasi veya askeri kontrol sağlamanın bir yoludur.
“Yabancı devletler, içinde bulundukları rejimlere iç direnişin zaten oradaki diktatörlükleri sarstığı ve“ en iyi özleri ”uluslararası topluma açıldığı zaman, diğer ülkelerin işlerine olumlu hedeflerle müdahale edebilirler.
Devam edecek ...
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.