Toplantı Portrush’ta gerçekleşti. Yerel üyelerin yanı sıra, yeni seçilen UUP parti lideri de katıldı. Anlaşılmamış görünen ve herhangi bir kilit mesaja vurgu yapılmayan kısa bir konuşma sırasında, “Sendikacılık her zaman savaşacak bir şeyi olduğunda en iyisidir.” Dedi. ‘Birleşiyoruz’ gibi, belki de bir toplanma çığlığı olarak işe yarıyor, ancak sendikacı gruplarda alışılmadık bir durum değil, tercih edilen bir gelecek için herhangi bir vizyon veya umudun sınırlayıcı bir görünümünü ortaya koyuyor. Kuzey İrlanda’daki insanlar, önyargı molozları ve Siyasi çatışma, anlamlı bir gelecek istiyorlarsa, kendi liderleri olmak ve bunu kendileri inşa etmek zorunda kalacaklar.
Sendika yanlısı seçim bölgesindeki pek çok kişi bunu yapmayı çoktan seçti; artık bazılarının onlara yaşamak zorunda olduklarını söylemeye çalıştıkları ortak kutuplaşmayı onaylamaya istekli değiller. Yoğunluk ve tutku, problem çözmenin ve siyasi durgunluğun yerini tutmaz, amaçları sahip olmaya değer her şey için bir gelecek oluşturmak ve değişimi daha iyi yapmaktır.
1998’de, kitabının bir güncellemesinde yazıyor Sendikacılığı Yeniden Düşünmek: Bir Kuzey İrlanda için Alternatif Vizyon, yazar Norman Porter Kültürel, liberal ve sivil sendikacılığa atıfta bulunurken küreselleşmeden ve diğer etkilerden kaynaklanan kültürel değişimleri fark etti, ancak “bunun siyasi açıklığa tam olarak dönüşmediğini” ve “mutlakiyetçi politikanın reddini” not etti. Ortodoksluk. ‘Artık durum böyle değil. Veriler, insanların yaşamları için önemli gördükleri ve sağlık, ekonomi ve istihdamın anayasal kaygılardan daha öncelikli olduğu konusunda tüm yaş dilimlerinde önemli bir değişimi doğrulamaktadır.
Siyasi sendikacılık yavaş yanıt veriyor ve hala savaşmak için mezhepsel savaşlar arıyor; Birçoğunun sendikacılığı Katolik karşıtı ve über-Protestan olarak gördüğü gerçeğine aldırış etmeden, mezhepsel tonlarda ifade edilen dili kullanmaya ve buna göre ritüelleri kucaklamaya devam ediyor. Aslında, örneğin sağlık reformu, ‘damlama ekonomisinin’ bölgesel ve düşük ücret başarısızlıkları, yetersiz gelişmiş altyapı, engellilik hakları ve yüksek oranlarda ekonomik hareketsizlik gösteren cepler gibi daha önemli zorlukları terk ediyor. Titanic Mahallesi ve diğer yerlerdeki refah ve yatırım, Kuzey İrlanda’nın gelişmesi için hoş bir itici güç olsa da, seviye atlamak çok önemlidir.
Yaratıcılık, enerji ve arzu oradadır. Sadece ateşkes sonrası ve KÇA üretimi değil, özellikle sivil sendikacı veya Birlik yanlısı terimini kullanan bireyler, enerjilerini ve aktivizmlerini sosyal ve ekonomik refah, eğitim, eşitlik, sağlık ve uzlaşmaya öncelik veren konu merkezli politikalara yatırıyorlar. . Topluluk düzeyinde, liderlik oluşturmaya, iş yaratmaya, sosyal ekonomiye ve ırksal önyargılara meydan okumaya kararlılar. Sendikalarına güvenerek, Birliğin belirli olmadığını kabul ediyorlar; saygı, çoğulculuk ve kapsayıcılık gerektirdiğini; her şeyden önce, insanların hoş karşılandığı, sadık mezhepsel tutumların bireyleri karanlık köşelerde var olmaya sevk etmediği bir ev. Onlara göre böyle bir insanlık ve empati olmadan sendikacılık sendikacılık değildir.
Sivil milliyetçi bir arkadaş tarafından sorulan: “Tüm bu Birlik yanlısı ve sivil sendikacılar nerede?” ‘Mezhepçiliği ve ırkçılığı sporun dışına çıkarmak için çalışmak, kadın ve LBGT hakları için mücadele etmek, gruplar için’ Fit olmak için Yürüyüş ‘yürüyüşleri yapmak, topluluklar arası mekanlara drama yapmak, Féile’ye katılmak, geleneksel müzisyenlerle müzik yapmak, yemek bankaları düzenlemek, hayır kurumlarını desteklemek, kitap yazmak, Galce öğrenmek, onlara öğretilmeyen kültürü ve mirası keşfetmek, pandeminin ortasında yenilikçi Barış IV projeleri yürütmek, eski mahkumlarla ilişki kurmak, çatışmalar nedeniyle kesintiye uğrayan arkadaşlıkları yenilemek, yakalama örgütlemek – okuryazarlık ve matematik dersleri, işyerleri ve okullar yönetmek, iş yaratmak ve kamu hizmetinde çalışmak, ataerkillik ve kadın düşmanlığına meydan okumak, Kuzey İrlanda’nın ‘Birlikçilerin yapmaması gereken her şeyi yaparak çalışmasını sağlamak; ve görünürde bir pankart veya şenlik ateşi yok! Sivil milliyetçilik neden devreye girmiyor? “
Biz arkadaşız ama “sepet vakası” ve “her şey bitti” mantrası beni hayal kırıklığına uğratıyor
Sivil milliyetçiliğin aksine, Birlik yanlısı savunucular, anayasa değişikliği açısından geleceğin ne getireceğine bakılmaksızın, Kuzey İrlanda’nın herkes için çalışmasını sağlamak için uzlaşma ve dönüşüm için bir katalizör görevi görmek istiyor. Bu, Brexit sonrası dünyada, yalnızca Kuzey İrlanda’daki sivil milliyetçilerin, siyasi milliyetçilerin ve cumhuriyetçi seçmenlerin kontrolünde olmayacak bir şeydir; Terminoloji büyük ölçüde farklılığı olmayan bir ayrıma işaret eden gruplar, çünkü değişimi takip etme biçimleri iddia ettikleri vizyonu sorunlu hale getiriyor. Onların başarılı olması için diğerlerinin başarısız olması gerekir.
Sıfır toplamlı bir yaklaşımdır. Bir barış güvercini yerine, bir yırtıcı kuş gibi davranırlar. Yersiz güvenlerine ve Kuzey İrlanda’yı “ başarısız bir devlet veya mikro yargı yetkisi ” olarak sunma konusundaki uzun vadeli arzularının çıkarlarına göre, Kuzey İrlanda’nın işlemesini sağlamak onların çıkarına olamaz, bu nedenle sunabilecekleri tek eşitlik erişimdir. temsil etmek istedikleri harabelere. Bazı içeriklerin özcülükleri içinde var olması ve iddiaları gerçek olarak öne sürmeleri ile görev, Birlik yanlısı, daha aydınlanmış milliyetçiler veya ne sendikacı ne de milliyetçi olarak belirleyenlere düşecek gibi görünüyor.
Artımlı değişim, ilişkilerin inşası, ümit verici geçiş ve gerçekleşen büyüme daha da geliştirilecektir. Gelecek paylaşılmayacak. Paylaşım, gizli farklılıklar körfezinin üzerinde bir köprüdür; yüzeysel entegrasyonu barındıran yarı yönlü bir ev. Sen de akrepleri bırakabilirsin John Darby kitabında anılan Şişedeki Akrepler: Kuzey İrlanda’da Çatışan Kültürler (1997) şişede. Tarifin geçerli olduğu ölçüde, sendikalaşma şişeden çıkmak istiyor.
Geçmişin İttihatçı lideri sendikacılığın “en iyi haliyle” olması için “kavgaya” ihtiyaç duyduğundan bahsettiğinde, söylediklerinde bir miktar gerçek olabilir, ancak büyük olasılıkla eski savaşları düşünüyordu; Zorlukların üstesinden gelmek için yapılan atıflar daha olumlu bir mesaj verirdi. Ne kadar dilerseniz ve siyasi sendikacılık çok uğraşırsa, geleceği geçmişe odaklanarak inşa edemezsiniz. Sendika yanlısı ve sivil sendikacı gruplar nelerin başarılabileceğini modelliyor; nefes aldıkları zorluklara açık gözlerle ve her geçmişten insanların yaratıcılık ve ilerlemeyi sürdürme arzusuyla Kuzey İrlanda’yı işyerlerinde nasıl çalıştırdığına dair kanıtlar sağlıyor.
Tarihsel sorunları inkar etmek değil, ancak 1968’de sokaklarda şiddetin patlak vermesinden önce, kasaba ve kırsal alanların, esas olarak, farklı etiketler giymelerine rağmen sakinlerin çalıştığı, sosyalleştiği ve sosyalleştiği topluluk siteleri olduğu çok kolay unutulmakta ve reddedilmektedir. çeşitli mahallelerin içinde ve arasında yaşıyordu. Ortak bir amaç, insanlık ve güven duygusu vardı.
Kuzey İrlanda’yı herkes için bir yuva yapmak için güveni, güveni ve motivasyonu yenilemek sivil toplumun yeteneklerinin ötesinde olamaz. Hayırlı Cuma Anlaşması süreci sağladı. Politikacılar başarısız olabilir ama sivil toplum daha iyi seçimler yapabilir ve yapıyor. Siyasetin henüz keşfedemeyeceği cevaplar veriyor.
Terry Wright, toplum içi ve topluluk içi etkinliklere ek olarak, Sivil Birlikçiliği desteklemek için bağımsız olarak çalışan eski bir UUP üyesidir.