Ormanda Avustralya 25pdr
Bu resim, 25 librelik bir topçu silahını Yeni Gine ormanlarında hareket ettirmek için gereken çaba miktarını gösteriyor.
İçindekiler
Avustralya Ordusu, 1940'ta İngiliz yapımı 25 librelik silahlarla donatılmaya başlandı. Silahın başarılı olduğu kanıtlandı ve 1943'te Avustralya saha bataryalarının standart ekipmanıydı. [6] Ocak 1940'ta Avustralya Hükümeti, bir inşa etme teklifini onayladı. Avustralya'da 25 pound. Melbourne'deki Maribyrnong'da Devlete ait bir fabrika inşa edildi ve ek silahlar üretmek için ticari endüstri ile sözleşme yapıldı. Neredeyse tüm silah bileşenleri Avustralya'da üretildi ve yaklaşık 200 firma parça sağladı. Avustralya yapımı ilk 25 librelik, Mayıs 1941'de tamamlandı ve 1943'ün sonunda üretim sona ermeden önce 1.527 silah teslim edildi. [7]
25 librelik, Ordunun Akdeniz ve Orta Doğu harekatlarında deneyimlediği açık koşullara çok uygundu, ancak orman arazisinde konuşlandırılması zor oldu. Malaya'da gelişmiş yol ağı Malaya Seferi sırasında araçlarla taşınmasına izin verirken, Yeni Gine'deki engebeli arazi ve sınırlı ulaşım altyapısı, silahların ancak kıyı ovalarından ve havaalanlarından elle çalıştırılarak uzaklaştırılabileceği anlamına geliyordu. [8] Sonuç olarak, Avustralya piyadeleri 1942'deki Yeni Gine Seferi sırasında genellikle 3 inçten daha ağır topçu desteğine sahip değildi. [9]
Avustralya
Avustralya, İkinci Dünya Savaşı sırasında bazı hava indirme ve komando birimlerini görevlendirmiş olsa da, herhangi bir tür kamuflaj üniformasıyla verildiğine dair hiçbir kanıt yoktur. Avrupa tiyatrosunda savaşan İngiliz Milletler Topluluğu birimlerinin çoğu İngiliz yapımı Denison önlüğü giyerken, bu muhtemelen Pasifik'te faaliyet gösteren birimler tarafından kullanılmak için çok ağır ve sıcak kabul edildi.
Avustralya, kısmen SEATO'ya (Güney Doğu Asya Antlaşması Örgütü) üyeliği nedeniyle Vietnam Savaşı'na katıldı ve 1962'de ARVN'ye danışmanlar gönderdi. 1967'de Avustralya kuvvetleri, Özel Hava Servisi Alayı'nın (SASR) bir müfrezesini de dahil etti. Büyük ölçüde keşif ve istihbarat toplamakla görevli olan Avustralya SAS'ın ormancılığı o kadar gelişmişti ki, düşman onlara birdenbire ortaya çıkabilmeleri için kredi verdi ve böylece birime takma adı kazandırdı. Ma Rūńg (Ormanın Hayaletleri). O sırada Avustralyalı askerin standart savaş üniforması orman yeşili olsa da, çoğu SAS ABD yapımı M1968 ERDL orman üniformasını veya yerel olarak üretilen kaplan çizgili orman kıyafetlerini giymeyi tercih etti. Avustralya, Vietnam'da görev yapan çoğu askeri personele verilen, su geçirmez ince bir kamuflaj önlüğü ve şapkası üretti, bu, ilk gerçek Avustralya tasarımlı kamuflaj deseni olarak kabul edilebilir.
Zeytin yeşili, savaştan birkaç yıl sonra askerin standart üniforması olarak kaldı. Bununla birlikte, 1982-83'te Avustralya MOD, tüm Avustralya Savunma Kuvvetleri için standart bir savaş üniforması benimsemeye yönelik bir gözle yerel coğrafyaya uygun kamuflaj tasarımlarını test etmeye başladı. 1984 yılında onaylanan model, Avustralya Yıkıcı Model Kamuflajı, o zamandan beri standart bir konu olmuştur. Desenin çeşitli çöl varyasyonlarının yanı sıra, askeri tatbikatlar sırasında düşman birlikleri olarak görev yapan Avustralyalı askerler için ayrılmış benzersiz bir kırmızımsı renk de yayınlandı. Son zamanlarda Avustralya Donanması için bir renk yolu da kabul edildi.
Bu, Vietnam Savaşı'ndaki en korkunç orduydu.
Vietnam'daki savaşın Sovyet destekli Kuzey ya da ABD destekli Güney Vietnam kuvvetleriyle sınırlı olmaması bazıları için sürpriz olabilir. Vietnamları kızıl bayrak altında yeniden birleştirmek için savaşan Komünist Çin ve bölgedeki diğer komünist hareketlerin yanı sıra, bölgede Güney Vietnam'ı Komünistlerden uzak tutmaktan çıkarı olan başka savaşan, özgür ülkeler de vardı. Bunların arasında, taktikleri bazen çok acımasız olan ve Amerikan kuvvetleri tarafından dizginlenmek zorunda kalan Güney Kore de vardı.
Ancak gaddarlık her zaman korkuya yol açmaz ve Avustralyalılara karşı olduklarını bildiklerinde Komünist güçlerin yüreklerine çarpan şey korkudur. Avustralyalılar, Viet Cong'un asla göremeyeceği bir ölüm getirdi.
Bugün, Vietnam Savaşı'nın resmi, genellikle arama ve yok etme görevlerinde bulunan ve ormana karışan, sık sık görülmeyen bir düşmanla savaşan Amerikan birlikleridir. Kuzey Vietnam Ordusu veya Viet Cong, bu algıyla Amerikalılara saldırdığında, görünmeyen, beklenmedik bir pusu olarak geliyor, Amerikalıları bozguna uğratıyor ve onları ateş üslerine geri zorluyor. Vietnam Savaşı aslında böyle gitmedi - hiç. Vietnam'da, savaşın çoğu şehirlerde ve bu ateş üslerinin savunmasında da yapıldı. Hatta tankların ve topların sıklıkla kullanıldığı meydan muharebeleri bile oluyordu. Aslında, 1972 Paskalya Taarruzu, Çinlilerin Kore Savaşı'na girmesinden bu yana en büyük kara hareketiydi ve Güney'in üç yönlü bir istilasını içeriyordu.
Öyleyse, pirinç çiftçileri ve Amerikan askerleri gibi davranmayalım.
Ama ormandaki Kuzey Vietnam kuvvetleri NS Onlara yaklaşmak ve onları öldürmek için sessizce hareket eden gizemli bir savaş gücü hakkında endişelenmek zorunda. Amerikalı değillerdi - Avustralyalıydılar ve Vietnam'a kazanmak için geldiler.
C Filosu, 1. Zırhlı Alayı, Avustralya Kraliyet Zırhlı Kolordusu (RAAC)'na ait Centurion Mark V/1 tankları, Üsse varmalarından kısa bir süre sonra, Ateş Destek Üssü (FSB) Mercan çevresinde mevzileniyor.
Avustralya özel harekat birimleri Vietnam ormanlarına gidecekti. bir seferde haftalarKuzey birliklerini ormanlarda takip ederken tam bir sessizliği korumak için çoğu zaman birbirlerine tek kelime etmeden. Avustralyalılar Vietnam'daki savaşa diğer herhangi bir yabancı katılımcıdan daha fazla güç verdi (yani ABD hariç). Avustralya'nın bugüne kadar bir dış çatışmaya taahhüt ettiği en büyük güçtü ve en büyük savaşıydı. Ancak, özellikle özel operasyonlar açısından, kendilerini biraz farklı şekilde yönettiler.
Tıpkı ormanda hareket eden, bubi tuzaklarından kaçan ve pusuya düşürülen ABD birliklerinin görüntüsü gibi, Kuzey Vietnam kuvvetleri de Avustralyalılara karşı hareket ederken aynı taktiklerle yüzleşmek zorunda kaldı. Avustralyalılar, Viet Cong tarafından kullanılan NVA devriyelerini ve bubi tuzaklı patikaları rutin olarak pusuya düşürdüler. Binh Ba gibi yerler gibi bir meydan savaşına girdiklerinde, Avustralyalılar göğüs göğüse savaşmaktan ve evden eve taşınmaktan korkmuyorlardı. Aslında, NVA Binh Ba'da o kadar kötü dövüldü ki, tüm eyaleti terk etmek zorunda kaldılar.
Yeni kurulmakta olan Coral Ateş Destek Üssü'ndeki Avustralya Kraliyet Topçusu 102 Field Battery'ye depo teslim eden ABD Ordusu CH-47 Chinook helikopteri.
Vietnamlıların da Avustralyalılara karşı taarruzda pek şansı yoktu. 1968'de Firebase Coral-Balmoral'a saldırırken, Komünistler Avustralyalıları ve Yeni Zelandalıları neredeyse ikiye katladılar. Anzak kuvvetlerini üsden çekmek ve övülen Avustralyalılara karşı bir galibiyet elde etmek için bir havan topuyla üsse vurdular. 120 Avustralyalı havan toplarını temizlemek için dışarı çıktığında, bir havan şirketinden çok daha fazlasını buldular - etraflarında 2.000 NVA askeri buldular.
Avustralyalılar, Yeni Zelanda ve ABD mevzilerinden bazen tehlikeli derecede yakın topçu saldırıları yaparak savaşmaya devam ettiler. Sayıca az olanlar, kuşatılmış arkadaşlarına yardım etmek için üsten bir Avustralya yardım kuvveti gelene kadar savaştı, kuşatıldı. NVA, tüm alayı kullanarak ateş üssüne bir saldırı düzenledi, ancak geri püskürtüldü. Avustralyalılar ve Yeni Zelandalılar oturup tekrar saldırıya uğramayı beklemek yerine, bu sefer Centurion tanklarıyla düşmanı karşılamak için dışarı çıktılar. Coral-Balmoral için savaşlar yaklaşık bir ay boyunca böyle devam etti: saldırı, karşı saldırı, saldırı karşı saldırı. NVA'nın sayıca gücü vardı ama Avustralyalıların saf gücü vardı.
Sonunda NVA yönlendirilecek ve Avustralyalılar onu savunduğu sürece Nui Dat Eyaletinden kaçınacaktı.
İçindekiler
Birinci Dünya Savaşı ve İkinci Dünya Savaşı arasında Avustralya, 1929'da başlayan Büyük Buhran'dan büyük zarar gördü. Bu sınırlı Avustralya savunma harcamaları, 1930'larda silahlı kuvvetlerin büyüklüğünde ve etkinliğinde bir düşüşe yol açtı. 1931'de Westminster Statüsü, Avustralya hükümetine dış ilişkiler ve savunmada bağımsızlık verdi. Bununla birlikte, 1930'ların ortalarından itibaren, Avustralya hükümetleri genellikle Nazi Almanyası'na yönelik İngiliz politikasını izledi ve önce Hitler'in yatıştırılmasını ve İngilizlerin Polonya bağımsızlığını garanti etmesini destekledi. [4]
Avustralya Başbakanı Robert Menzies, İngiliz hükümetinden Almanya'ya Avustralya'nın Birleşik Krallık'ın bir ortağı olduğunu bildirmesini istedi. [5] 3 Eylül 1939'da İngiltere, Almanya'nın Polonya'dan çekilmesi için verdiği ültimatom sona erdiğinde savaş ilan etti. [6] Westminster Statüsü Avustralya parlamentosu tarafından henüz onaylanmadığı için, Birleşik Krallık'ın herhangi bir savaş ilanı varsayılan olarak Avustralya'ya uygulandı. İngilizler Menzies'i savaş ilanından haberdar ettikten sonra, Avustralya Genel Valisi Avustralya'da savaşın varlığına dair bir bildiri yayınladı. [2] Menzies'in savaşa desteği, Avustralya'nın dayandığına inandığı ve Birleşik Krallık yenilirse yok edilecek olan bir emperyal savunma sistemi kavramına dayanıyordu. Savaş için çok az heves olmasına rağmen, bu pozisyon genellikle Avustralya halkı tarafından kabul edildi. [7]
Avrupa'da savaş patlak verdiğinde, Avustralya silahlı kuvvetleri 1914 Ağustos'unda I. sadece iki ağır kruvazör, dört hafif kruvazör, iki sloop, beş eski muhrip ve birkaç küçük ve yardımcı savaş gemisi. [8] Avustralya Ordusu, Vatandaş Askeri Kuvvetleri (CMF) ile eğitim için gönüllü olan 3.000 erkek ve 80.000 yarı zamanlı milisten oluşan küçük bir kalıcı kadrodan oluşuyordu. Hizmetlerin en zayıfı olan Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin (RAAF), birkaçı modern olan 246 uçağı vardı. [9] İngiliz Milletler Topluluğu Hükümeti büyük bir askeri genişlemeye başlarken ve savaşın başlaması üzerine bazı RAAF hava mürettebatını ve birimlerini İngiliz kontrolüne aktarırken, Japon müdahalesinin oluşturduğu tehdit nedeniyle denizaşırı bir seferi derhal göndermek istemiyordu. [10]
Savaşın ilk Avustralya atışı, savaş ilanından birkaç saat sonra Fort Queenscliff'te bir silahın gerekli izinler olmadan Melbourne'den ayrılmaya çalışırken kendisini tanıtamayan bir Avustralya gemisinin pruvalarına ateş etmesiyle gerçekleşti. [11] 10 Ekim 1939'da, yeniden teçhizat için İngiltere'de bulunan 10 Nolu Filo'dan bir Kısa Sunderland, Tunus'a bir görev üstlendiğinde harekete geçen ilk Avustralyalı ve ilk İngiliz Milletler Topluluğu hava kuvvetleri birimi oldu. [12]
15 Eylül 1939'da Menzies, İkinci Avustralya İmparatorluk Kuvvetleri'nin (AIF) kurulduğunu duyurdu. Bu seferi kuvveti başlangıçta bir piyade tümeni (6. Tümen) ve yardımcı birimler halinde organize edilen 20.000 kişiden oluşuyordu. AIF, yasal olarak Avustralya ve onun dış bölgelerinde hizmet vermekle sınırlı olan ve CMF birimlerini devretmek yerine yeni birimler yetiştirerek oluşturulan CMF'den kurumsal olarak ayrıydı. 15 Kasım'da Menzies, 1 Ocak 1940'tan itibaren geçerli olmak üzere evde savunma hizmeti için zorunlu askerliğin yeniden başlatıldığını duyurdu. [13] AIF için askere alma başlangıçta yavaştı, ancak askerlik çağındaki altı erkekten biri Mart 1940'a kadar askere gitti ve büyük bir artış oldu. Haziran 1940'ta Fransa'nın düşüşünden sonra gönüllülerin çoğu öne çıktı. Erkekler, en yaygın olanı Avustralya ve Britanya İmparatorluğu'nu savunmak için bir görev duygusu olmak üzere çeşitli nedenlerle AIF için gönüllü oldular. [14] 1940'ların başlarında, hizmetlerin her biri, "büyük ölçüde Avrupa kökenli" olmayan kişilerin askere alınmasını yasaklayan düzenlemeler getirdi, ancak bu düzenlemeler RAN ve Ordu tarafından sıkı bir şekilde uygulandı, RAAF az sayıda Avrupalı olmayan Avustralyalıyı kabul etmeye devam etti. . [15]
AIF'nin ana birimleri 1939 ve 1941 yılları arasında yetiştirildi. 6. Tümen Ekim ve Kasım 1939'da kuruldu ve İngiliz Hükümeti'nin Avustralya Hükümeti'ne Japonya'nın yaptığı konusunda güvence vermesinin ardından eğitimini tamamlamak ve modern teçhizatı almak için 1940 başlarında Orta Doğu'ya doğru yola çıktı. acil bir tehdit oluşturmaz. Bölünme, hazırlıkları tamamlandığında Fransa'daki İngiliz Seferi Kuvvetleri'ne katılmak için tasarlanmıştı, ancak Mihver kuvvetleri, bölünme hazır olmadan Fransa'yı fethettiği için bu gerçekleşmedi. [16] 1940'ın ilk yarısında üç AIF piyade tümeni (7. Tüm bu tümenler ve destek birimlerinin çoğu 1940 ve 1941'de denizaşırı ülkelerde konuşlandı. 1941'in başlarında bir AIF zırhlı tümeni (1. Zırhlı Tümen) de kuruldu, ancak Avustralya'yı asla terk etmedi. [17]
Hükümet başlangıçta tüm RAAF'ı denizaşırı ülkelere yerleştirmeyi planlarken, daha sonra kuvvetin kaynaklarını Commonwealth hava gücünün büyük bir genişlemesini kolaylaştırmak için hava mürettebatını eğitmeye odaklamaya karar verdi. [18] 1939'un sonlarında, Avustralya ve diğer Dominyonlar, İngiliz Kraliyet Hava Kuvvetleri'nde (RAF) ve diğer İngiliz Milletler Topluluğu hava birimlerinde hizmet için çok sayıda adamı eğitmek için Empire Air Training Scheme'i (EATS) kurdu. Yaklaşık 28.000 Avustralyalı sonunda Avustralya, Kanada ve Rodezya'daki okullarda EATS aracılığıyla eğitim aldı. Bu adamların çoğu Avustralya Madde XV filolarına gönderilirken, çoğunluğu İngiliz ve diğer Dominion filolarında görev yaptı. Ayrıca, bu sözde "Avustralya" filoları RAAF kontrolüne girmedi ve Avustralyalılar genellikle havacılarının bir azınlığını oluşturuyordu. [19] Avustralya Hükümeti, EATS aracılığıyla eğitilmiş havacıların konuşlandırılması üzerinde etkili bir kontrole sahip olmadığı için, çoğu Avustralyalı tarihçi, planın Avustralya'nın savunma kapasitesinin gelişimini engellediğini düşünüyor. [20] Bununla birlikte, EATS aracılığıyla eğitilen RAAF havacıları, Avrupa ve Akdeniz harekatlarında RAF için savaşan tüm hava mürettebatının yaklaşık yüzde dokuzunu temsil etti ve Müttefik operasyonlarına önemli katkılarda bulundu. [21]
İkinci Dünya Savaşı'nın ilk yıllarında, Avustralya'nın askeri stratejisi Birleşik Krallık'ınkiyle yakından uyumluydu. Buna paralel olarak, 1940 ve 1941'de denizaşırı ülkelerde konuşlandırılan Avustralya askeri birimlerinin çoğu, bölgedeki İngiliz Milletler Topluluğu güçlerinin önemli bir bölümünü oluşturdukları Akdeniz ve Orta Doğu'ya gönderildi. Ortadoğu'ya gönderilen üç AIF piyade tümeni, bu harekattaki RAAF filoları ve savaş gemileri gibi kapsamlı bir eylem gördü. [22]
Kuzey Afrika Düzenle
RAN, Akdeniz tiyatrosunda eylem gören ilk Avustralya servisleri oldu. İtalya 10 Haziran 1940'ta savaşa girdiğinde RAN'ın tek bir kruvazörü vardı (Sidney) ve İngiliz Akdeniz Filosu ile İskenderiye'deki sözde 'Hurda Demir Filosu'nun beş yaşlı muhripleri. Akdeniz Savaşı'nın ilk günlerinde, Sidney bir İtalyan destroyerini batırdı ve yolcu bir denizaltı. Akdeniz Filosu yüksek harekat temposunu korudu ve 19 Temmuz'da, Sidney, bir İngiliz muhrip filosuyla birlikte, hızlı İtalyan hafif kruvazörlerini devreye soktu. Bartolomeo Colleoni ve Giovanni delle Bande Nere Cape Spada Savaşı'nda. Takip eden koşan savaşta, Bartolomeo Colleoni batırıldı. Avustralya gemileri 1940 yılı boyunca zamanlarının çoğunu denizde geçirdiler. Sidney kardeş gemisi, Perth, onu Şubat 1941'de rahatlattı. [23]
Avustralya Ordusu ilk olarak Aralık 1940 ile Şubat 1941 arasında Kuzey Afrika'da gerçekleştirilen başarılı Commonwealth saldırısı olan Pusula Operasyonu'nda harekete geçti. 6. Tümen 14 Aralık'ta 4. Hint Tümeni'ni rahatlattı. 6. Tümen tam teçhizatlı olmasa da, eğitimini tamamlamıştı ve ilerlemesi sırasında İngiliz 7. Zırhlı Tümen tarafından baypas edilen İtalyan kalelerini ele geçirme görevi verildi. [24]
6. Tümen 3 Ocak 1941'de Bardia'da harekete geçti. Daha büyük bir İtalyan kuvveti kaleyi yönetmesine rağmen, İngiliz tankları ve topçularının desteğiyle Avustralya piyadeleri savunma hatlarını hızla deldi. İtalyan gücünün çoğunluğu 5 Ocak'ta teslim oldu ve Avustralyalılar 40.000 esir aldı. [25] 6. Tümen 21 Ocak'ta Tobruk kalesine saldırarak bu başarıyı takip etti. Tobruk, ertesi gün 25.000 İtalyan mahkumun ele geçirilmesiyle güvence altına alındı. [26] 6. Tümen daha sonra sahil yolu boyunca batıya doğru ilerleyerek Cyrenaica'ya gitti ve 4 Şubat'ta Bingazi'yi ele geçirdi. [27] 6. Tümen Şubat ayında Yunanistan'a gönderilmek üzere geri çekildi ve yerini, Cyrenaica'da garnizon görevlerini üstlenen denenmemiş 9. Tümen aldı. [28]
Mart 1941'in son haftasında, Alman liderliğindeki bir kuvvet, Sirenayka'da, bölgedeki Müttefik kuvvetleri hızla yenen ve Mısır'a genel bir geri çekilmeye zorlayan bir saldırı başlattı (Nisan 1941). 9. Tümen bu geri çekilmenin arka korumasını oluşturdu ve 6 Nisan'da önemli liman kenti Tobruk'u en az iki ay savunması emredildi. Tobruk'un devam eden kuşatması sırasında, 7. Tümen'in 18. Tugayı ve İngiliz topçu ve zırhlı alayları tarafından takviye edilen 9. Tümen, tekrarlanan Alman zırhlı ve piyade saldırılarını kontrol altına almak ve yenilgiye uğratmak için tahkimatlar, agresif devriyeler ve topçular kullandı. Akdeniz Filosu, Tobruk'un savunucularını destekledi ve yaşlı Avustralyalı muhripler, limana tekrar tekrar tedarik "koşuları" yaptı. su kuşu ve Parramatta bu operasyonlar sırasında batırıldı. Avustralya Hükümeti'nin talebi üzerine, Eylül ve Ekim 1941'de 9. Tümen'in büyük bir kısmı Tobruk'tan çekildi ve yerine İngiliz 70. Tümeni getirildi. Ancak 2/13. Tabur, Aralık ayında, kendisini tahliye eden konvoya saldırıldığında kuşatma kaldırılıncaya kadar Tobruk'ta kalmaya zorlandı. Tobruk'un savunması, Avustralya birimlerine, 832'si öldürülen ve 941'i esir alınan 3.009 kayıpla mal oldu. [29]
Kuzey Afrika'daki çatışmalara iki Avustralya savaş filosu da katıldı. Çöl Hava Kuvvetlerinde Curtiss P-40 ile donatılmış bir birim olan No. 239 Wing, iki RAAF filosu (No. 3 Squadron ve No. 450 Squadron—ve çok sayıda bireysel Avustralyalı RAF filolarında görev yaptı. Bu iki filo, Akdeniz'deki diğer RAAF filolarından, ağırlıklı olarak Avustralya yer personelinden ve diğer RAAF birimlerinin çoğunlukla İngiliz RAF personelinden oluşan yer ekiplerine sahip pilotlardan oluşmasıyla farklıydı. [30]
Yunanistan, Girit ve Lübnan Düzenle
1941'in başlarında, 6. Tümen ve I. Kolordu karargahı, Yunanistan'ı beklenen bir Alman işgalinden korumak için talihsiz Müttefik seferine katıldı. Kolordu komutanı Korgeneral Thomas Blamey ve Başbakan Menzies, operasyonun riskli olduğunu düşündüler, ancak İngiliz Hükümeti onlara yenilgi şansını kasten hafife alan brifingler verdikten sonra Avustralya'nın katılımını kabul etti. Yunanistan'a konuşlandırılan Müttefik kuvveti, bölgedeki Alman kuvvetinden çok daha küçüktü ve Yunan ve Müttefik planları arasındaki tutarsızlıklar ülkenin savunmasını tehlikeye attı. [31]
Avustralya birlikleri Mart 1941'de Yunanistan'a geldi ve ülkenin kuzeyinde İngiliz, Yeni Zelanda ve Yunan birliklerinin yanında savunma mevzileri kurdu. HMAS Perth Yunanistan'a seyahat eden Müttefik asker konvoylarını koruyan ve Mart ayı sonlarında Matapan Burnu Muharebesi'ne katılan deniz kuvvetlerinin bir parçasını oluşturdu. 6 Nisan'da işgal ettiklerinde Almanları durduramayan Müttefik kuvvetler geri çekilmek zorunda kaldı. Avustralyalılar ve diğer Müttefik birimler, 24 Nisan ile 1 Mayıs tarihleri arasında ilk konumlarından bir savaş geri çekilmesi gerçekleştirdi ve donanma gemileri onları güney Yunanistan'dan tahliye etti. Avustralya savaş gemileri tahliyeyi koruyan ve Yunan limanlarından yüzlerce askeri yola çıkaran gücün bir parçasını oluşturdu. 6. Tümen bu kampanyada ağır kayıplar verdi, 320 kişi öldü ve 2.030 kişi yakalandı. [32]
6. Tümen'in çoğu Mısır'a dönerken, 19. Tugay Grubu ve iki geçici piyade taburu, adanın savunmasının önemli bir bölümünü oluşturdukları Girit'e çıktı. Alman paraşütçüler 20 Mayıs'ta karaya çıktığında 19. Tugay başlangıçta pozisyonlarını korumada başarılı oldu, ancak yavaş yavaş geri çekilmek zorunda kaldı. Birkaç önemli havaalanı kaybedildikten sonra Müttefikler adanın garnizonunu tahliye etti. Tüm 2/7 Piyade Taburu da dahil olmak üzere yaklaşık 3.000 Avustralyalı tahliye edilemedi ve esir alındı. [33] Ağır kayıplarının bir sonucu olarak, 6. Tümen yeniden savaşa hazır olmadan önce önemli takviye ve teçhizata ihtiyaç duydu. [34] Perth ve yeni yok ediciler napier ve Nizam ile Girit çevresindeki operasyonlarda da yer aldı. Perth Mısır'a tahliye için askerler yola çıktı. [35]
Yunan Seferi sırasında Müttefik yenilgisi dolaylı olarak Avustralya'da bir hükümet değişikliğine katkıda bulundu. Başbakan Menzies'in liderliği 1941'in başlarında İngiltere'de geçirdiği uzun süre boyunca zayıfladı ve Yunan Kampanyasındaki yüksek Avustralya kayıpları, Birleşik Avustralya Partisi'nin (UAP) birçok üyesinin Avustralya savaşını yönetemeyeceği sonucuna varmasına neden oldu. çaba göstermek. Menzies, partisinin güvenini kaybettikten sonra 26 Ağustos'ta istifa etti ve Ülke Partisi'nden (UAP'nin koalisyon ortağı) Arthur Fadden Başbakan oldu. Fadden hükümeti 3 Ekim'de çöktü ve John Curtin liderliğindeki bir Avustralya İşçi Partisi hükümeti iktidara geldi. [36]
7. Tümen ve 6. Tümen'den 17. Tugay, Suriye-Lübnan Seferi sırasında Müttefik kara kuvvetlerinin önemli bir bölümünü oluşturdu ve Haziran ve Temmuz 1941'de Vichy Fransız kuvvetlerine karşı savaştı. RAAF uçakları da yakın hava desteği sağlamak için RAF'a katıldı. Avustralya kuvveti 8 Haziran'da Lübnan'a girdi ve sahil yolu ve Litani Nehri vadisi boyunca ilerledi. [37] Müttefik plancılar çok az direniş bekleseler de, Vichy kuvvetleri dağlık araziyi iyi kullanan güçlü bir savunma ve karşı saldırılar düzenledi. [38] Müttefik saldırısı çıkmaza girdikten sonra takviye kuvvetler getirildi [ Kim tarafından? ] ve Avustralya I Kolordu karargahı 18 Haziran'da operasyonun komutasını devraldı. [39]
Bu değişiklikler Müttefiklerin Fransız kuvvetlerini ezmelerini sağladı ve 7. Tümen 12 Temmuz'da Beyrut'a girdi. Beyrut'un kaybedilmesi ve İngilizlerin Suriye'deki atılımı, Vichy komutanını ateşkes aramaya yöneltti ve harekât 13 Temmuz 1941'de sona erdi.[40]
El Alamein Düzenle
1941'in ikinci yarısında Avustralya I Kolordusu, gücünü yeniden inşa etmek ve Orta Doğu'da daha fazla operasyona hazırlanmak için Suriye ve Lübnan'da yoğunlaştı. Pasifik'te savaşın patlak vermesinin ardından, 6. ve 7. Tümenler de dahil olmak üzere Kolordu'nun çoğu unsuru, 1942'nin başlarında Avustralya'ya yönelik algılanan Japon tehdidine karşı koymak için Avustralya'ya döndü. Avustralya Hükümeti, Avustralya'ya ek ABD birliklerinin konuşlandırılması ve İngiltere'nin RAAF'ı 73 filoya genişletme önerisine verdiği destek karşılığında İngiliz ve ABD'nin Orta Doğu'daki 9. Tümeni geçici olarak tutma taleplerini kabul etti. [41] Avustralya Hükümeti, 9. Tümen'in aktif savaşta önemli bir rol oynamasını amaçlamadı ve daha fazla takviye gönderilmedi. [42] RAN'ın Akdeniz'deki tüm gemileri de Pasifik'e çekildi, ancak Orta Doğu'daki RAAF birimlerinin çoğu harekatta kaldı. [43]
Haziran 1942'de dört Avustralyalı N-sınıfı muhrip, kuşatma altındaki Malta adasını Mısır'dan tedarik etmeye çalışan Vigorous Operasyonuna (11-16 Haziran 1942) katılmak üzere Hint Okyanusu'ndan Akdeniz'e transfer edildi. Bu işlem başarısızlıkla sonuçlandı ve Nestor önceki gün bombalandıktan sonra 16 Haziran'da suya indirildi. Bu operasyondan sonra, hayatta kalan üç muhrip Hint Okyanusu'na döndü. [44]
1942 ortalarında Mihver kuvvetleri Libya'daki İngiliz Milletler Topluluğu kuvvetlerini yendi ve kuzeybatı Mısır'a doğru ilerledi. Haziran ayında, İngiliz Sekizinci Ordusu, İskenderiye'nin 100 kilometre (62 mil) batısında, El Alamein'in demiryolu tarafında bir duruş yaptı ve 9. Tümen bu konumu güçlendirmek için öne sürüldü. Bölümün öncü unsurları 6 Temmuz'da El Alamein'e geldi ve Bölüm, Commonwealth savunma hattının en kuzeydeki bölümüne atandı. 9. Tümen, teslim olmaya zorlanan tüm 2/28. Piyade Taburu da dahil olmak üzere ağır kayıplar pahasına olsa da, Mihver ilerlemesini durduran Birinci El Alamein Savaşı'nda (1 - 27 Temmuz 1942) önemli bir rol oynadı. 27 Temmuz'da. Bu savaşın ardından tümen El Alamein hattının kuzey ucunda kaldı ve Eylül ayı başlarında Alam el Halfa Muharebesi sırasında şaşırtma saldırıları başlattı. [45]
Ekim 1942'de 9. Tümen ve bölgedeki RAAF filoları İkinci El Alamein Muharebesi'ne katıldı (23 Ekim - 11 Kasım 1942). Uzun bir hazırlık döneminden sonra, Sekizinci Ordu 23 Ekim'de büyük taarruzunu başlattı. 9. Tümen savaşın en ağır çarpışmalarından bazılarına karıştı ve kıyı bölgesindeki ilerlemesi, yoğun bir şekilde takviye edilmiş 2. 2 Kasım. 9. Tümen bu muharebe sırasında çok sayıda kayıp verdi ve geri çekilen Mihver kuvvetlerinin takibinde yer almadı. [46] Savaş sırasında Avustralya Hükümeti, bölünmeyi sürdürmek için yeterli takviye sağlamak mümkün olmadığı için tümenin Avustralya'ya iade edilmesini istedi ve İngiliz ve ABD hükümetleri Kasım ayı sonlarında bunu kabul etti. 9. Tümen Ocak 1943'te Avustralya'ya gitmek için Mısır'dan ayrıldı ve AIF'nin Kuzey Afrika'daki savaşa katılımını sona erdirdi. [47]
Tunus, Sicilya ve İtalya Düzenle
İkinci El Alamein Muharebesi, Avustralya'nın Akdeniz'deki büyük rolünün sona ermesine işaret etse de, birkaç RAAF birimi ve Commonwealth kuvvetlerine bağlı yüzlerce Avustralyalı, savaşın sonuna kadar bölgede kaldı. 9. Tümen geri çekildikten sonra Avustralya, Kuzey Afrika'da 8. Ordu'nun Libya ve ardından Tunus Seferi boyunca ilerlemesini destekleyen birkaç RAAF filosu tarafından temsil edilmeye devam etti. İki Avustralyalı muhrip (kiberon ve Hızlı maç) ayrıca Kasım 1942'de Müttefiklerin Kuzey Afrika'ya çıkarmalarına katıldı. [48]
Avustralya, İtalyan Kampanyasında küçük bir rol oynadı. RAN, Mayıs ve Kasım 1943 arasında Akdeniz'e döndü. Bathurst-sınıfı korvetler, Müttefiklerin Sicilya'yı işgali sırasında işgal kuvvetlerini korumak için İngiliz Doğu Filosu'ndan Akdeniz Filosu'na transfer edildi. Korvetler, Doğu Filosuna dönmeden önce Batı Akdeniz'deki konvoylara da eşlik etti. [49] 239 Nolu Kanat ve dört Avustralyalı XV. Madde filosu da Sicilya Harekatı'na katılarak Tunus, Malta, Kuzey Afrika ve Sicilya'daki üslerden uçtu. [50] No. 239 Wing daha sonra Eylül 1943'te Müttefiklerin İtalya'yı işgali için hava desteği sağladı ve o ayın ortasında anakaraya taşındı. İki Avustralyalı avcı bombardıman filosu, Müttefik ordularına yakın hava desteği sağladı ve savaşın sonuna kadar Alman tedarik hatlarına saldırdı. 454 Nolu Filo da Ağustos 1944'ten itibaren İtalya'ya konuşlandırıldı ve kampanya sırasında RAF birimlerinde yüzlerce Avustralyalı görev yaptı. [51]
RAAF, Akdeniz'deki diğer Müttefik operasyonlarında da yer aldı. İki RAAF filosu, No. 451 Squadron (Spitfires) ve No. 458 Squadron (Wellingtons), Ağustos 1944'te Müttefiklerin güney Fransa'yı işgalini destekledi. Her iki filo da İtalya'ya taşındı, ancak No. 451 Squadron Aralık ayında İngiltere'ye transfer edildi. 459 Nolu Filo, Avrupa'daki savaşın son aylarına kadar Doğu Akdeniz'de üslenmişti ve Yunanistan ve Ege Denizi'ndeki Alman hedeflerine saldırdı. [52] Ayrıca 150 Avustralyalı, Balkan Hava Kuvvetleri'nde, özellikle 148 Nolu Filo RAF'ta görev yaptı. Bu özel görev filosu, Yugoslavya'daki gerillalara adam ve erzak gönderdi ve 1944'teki Varşova Ayaklanması sırasında Polonya İç Ordusunu tedarik etmeye çalıştı. [53]
Avustralya ordusunun çoğunluğu Birinci Dünya Savaşı sırasında Fransa'da Batı Cephesinde savaşırken, nispeten az sayıda Avustralyalı İkinci Dünya Savaşı sırasında Avrupa'da savaştı. İngiliz birliklerine gönderilen binlerce Avustralyalı da dahil olmak üzere RAAF, Almanya'nın stratejik bombalanmasına ve Atlantik'teki Müttefik gemilerini koruma çabalarına önemli katkılarda bulundu. Diğer hizmetler daha küçük katkılarda bulundu; iki Ordu tugayı 1940 sonlarında kısaca İngiltere'de üslendi ve RAN'ın birkaç savaş gemisi Atlantik'te hizmet verdi. [54]
İngiltere Savunması
Avustralyalılar savaş boyunca İngiltere'nin savunmasına katıldı. 100'den fazla Avustralyalı havacı 1940'ta Britanya Savaşı sırasında RAF ile savaştı, 30'dan fazla savaş pilotu da dahil. [55] İki AIF tugayı da (18. ve 25.) Haziran 1940'tan Ocak 1941'e kadar İngiltere'de konuşlandı ve herhangi bir Alman çıkartmasına yanıt verecek olan İngiliz seyyar rezervinin bir parçasını oluşturdu. Bir Avustralya Ordusu ormancılık grubu 1940 ve 1943 arasında Britanya'da görev yaptı. [56] 1941 ve 1942 yıllarında Britanya'da birkaç Avustralya savaş filosu da kuruldu ve ülkenin Alman hava saldırılarından ve 1944'ün ortalarından itibaren V-1'den korunmasına katkıda bulundu. uçan bombalar [57]
RAAF ve RAN Atlantik Savaşı'na katıldı. Savaş patlak verdiğinde, Short Sunderland uçan teknelerini teslim almak için İngiltere'de bulunan 10 Nolu Filo, RAF Kıyı Komutanlığı'nın bir parçası olarak çatışma boyunca orada kaldı. Nisan 1942'de Sunderlands ile donatılmış 461 Nolu Filo katıldı. Bu filolar Müttefik konvoylarına eşlik etti ve 12 denizaltıyı batırdı. 455 Nolu Filo ayrıca, Nisan 1942'den itibaren hafif bombardıman uçaklarıyla donatılmış bir anti-nakliye filosu olarak Kıyı Komutanlığının bir parçasını oluşturdu. Bu görevde filo, Eylül 1942'de Konvoy PQ 18'i korumak için Sovyetler Birliği'ndeki Vaenga hava üssüne alışılmadık bir konuşlandırma yaptı. [58] Yüzlerce Avustralyalı havacı da RAF Kıyı Komutanlığı filolarında görev yaptı ve bunlardan 652'si öldü. [59] RAAF'ın katkısına ek olarak, RAN'ın bazı kruvazörleri ve muhripleri Atlantik ve Karayipler'deki gemilere eşlik etti ve savaş boyunca Atlantik'teki Kraliyet Donanması gemilerinde yüzlerce RAN personeli görev yaptı. [12] [60]
Avrupa üzerinde hava savaşı
RAAF'ın Avrupa'daki stratejik hava saldırısındaki rolü, Avustralya'nın Almanya'nın yenilgisine ana katkısını oluşturdu. [61] Yaklaşık 13.000 Avustralyalı havacı, 1940 ile savaşın sonu arasında RAF Bombardıman Komutanlığı'nda düzinelerce İngiliz ve beş Avustralya filosunda görev yaptı. [61] Bununla birlikte, Avustralyalıların çoğu İngiliz filolarında görev yaptığı ve Avustralya bombardıman filoları RAF birimlerinin bir parçası olduğu için bu kampanyaya belirgin bir Avustralya katkısı olmadı. [62]
Bombardıman Komutanlığı'ndaki Avustralya hava mürettebatının büyük çoğunluğu Empire Air Eğitim Programı mezunuydu. Bu adamlar Avustralya birimlerinde yoğunlaşmadılar ve bunun yerine genellikle çok uluslu bir bombardıman ekibinin parçası oldukları en büyük personel ihtiyacı olan Commonwealth filosuna gönderildiler. Ancak 1941 ve 1945 yılları arasında Bombardıman Komutanlığı bünyesinde beş Avustralya ağır bombardıman filosu (No. 460, No. 462, No. 463, No. 466 ve No. 467 filosu) kuruldu ve bu birliklerdeki Avustralyalıların oranı zamanla arttı. . [63] Hafif bombardıman uçaklarıyla donatılmış 464 Nolu Filo da Bombardıman Komutanlığının bir parçası olarak kuruldu ancak Haziran 1943'te İkinci Taktik Hava Kuvvetleri'ne devredildi ve burada Avrupa'daki hedeflere saldırmaya devam etti. [64] 1943'te ağır bombardıman filolarını 6 Nolu Grup RCAF'ta yoğunlaştıran Kanada'nın aksine, Bombardıman Komutanlığı'ndaki RAAF filoları her zaman İngiliz birimlerinin bir parçasıydı ve Avustralya Hükümeti bunların nasıl kullanıldığı üzerinde çok az kontrole sahipti. [65]
Avustralyalılar, Bombardıman Komutanlığı'nın tüm büyük taarruzlarında yer aldılar ve Alman şehirlerine ve Fransa'daki hedeflere yapılan baskınlar sırasında ağır kayıplar verdiler. [66] Avustralya'nın büyük baskınlara katkısı genellikle önemliydi ve Avustralya filoları, Berlin Savaşı da dahil olmak üzere 1943-1944 kışında ana bombardıman gücünün yaklaşık yüzde 10'unu sağladı. [67] Genel olarak, Bombardıman Komutanlığı'ndaki Avustralya filoları, savaş sırasında komuta tarafından atılan toplam bomba ağırlığının yüzde 6'sını düşürdü. [68] Bombardıman Komutanlığı'ndaki Avustralya hava mürettebatı, İkinci Dünya Savaşı sırasında Avustralya ordusunun herhangi bir bölümünün en yüksek kayıp oranlarından birine sahipti. Avustralyalıların yalnızca yüzde ikisi, Bombardıman Komutanlığı'nda görev yapan orduya üye olmasına rağmen, savaşta tüm Avustralya ölümlerinin neredeyse yüzde 20'sini üstlendiler 3.486 öldürüldü ve yüzlercesi esir alındı. [69]
1944 ve 1945 yıllarında Batı Avrupa'nın kurtuluşuna yüzlerce Avustralyalı katıldı. On RAAF filosu, RAF birimlerinde yüzlerce Avustralyalı ve Kraliyet Donanması'nda görev yapan yaklaşık 500 Avustralyalı denizci, 6 Haziran 1944'te Normandiya'ya çıkarma için toplanan kuvvetin bir bölümünü oluşturdu. Genel olarak, bu operasyona yaklaşık 3.000 Avustralya personelinin katıldığı tahmin edilmektedir. [70] 11 Haziran'dan Eylül 1944'e kadar, Spitfire donanımlı No. 453 Squadron RAAF genellikle Fransa'daki ileri hava limanlarına dayanıyordu ve o ve Avustralya hafif bombardıman ve ağır bombardıman filoları Fransa'nın kurtuluşunu destekledi. [71] RAAF hafif bombardıman uçakları ve avcı filoları, Avrupa'daki savaşın sonuna kadar stratejik hedeflere saldırarak ve bombardıman uçaklarına eşlik ederek Müttefik ordularını desteklemeye devam etti. [72] 451 ve 453 No'lu Filolar, Eylül 1945'ten itibaren Almanya'daki İngiliz İşgal Ordusu'nun bir parçasını oluşturdu ve bu kuvvette uzun vadeli bir Avustralya varlığı olması planlandı. Ancak çok az RAAF personeli Avrupa'da kalmaya gönüllü oldu ve her iki filo da Ocak 1946'da dağıtıldı. [73]
Paul Hasluck'a göre, Avustralya 1939 ve 1945 arasında iki savaş yaptı: biri İngiliz Milletler Topluluğu ve İmparatorluğu'nun bir parçası olarak Almanya ve İtalya'ya karşı, diğeri ise Birleşik Devletler ve İngiltere ile ittifak içinde Japonya'ya karşı. [74]
İngiltere ile işbirliğine verilen önem nedeniyle, 1940'tan sonra Avustralya'da ve Asya-Pasifik Bölgesi'nde nispeten az sayıda Avustralya askeri birliği konuşlandırıldı. 1941'de Japonya ile savaşın başlamasıyla Avustralya'nın savunmasını geliştirmek için önlemler alındı, ancak bunlar yetersiz kaldı. Aralık 1941'de, Pasifik'teki Avustralya Ordusu, çoğu Malaya'da konuşlanmış olan 8. Tümen ve Avustralya'da 1. Zırhlı Tümen dahil olmak üzere kısmen eğitimli ve donanımlı sekiz tümenden oluşuyordu. RAAF, çoğu eski eğitim uçağı olan 373 uçakla donatılmıştı ve RAN'ın Avustralya sularında üç kruvazör ve iki destroyeri vardı. [75]
1942'de Avustralya ordusu, Orta Doğu'dan geri çağrılan birimler ve CMF ve RAAF'ın genişletilmesiyle güçlendirildi. Birleşik Devletler askeri birlikleri de Yeni Gine'ye konuşlandırılmadan önce çok sayıda Avustralya'ya ulaştı. Müttefikler, 1943'te hızlanan ilerleme hızıyla 1942'nin sonlarında taarruza geçtiler. 1944'ten itibaren, Avustralya ordusu esas olarak ikincil rollere düştü, ancak savaşın sonuna kadar büyük ölçekli operasyonlar yürütmeye devam etti. [76]
Malaya ve Singapur Düzenle
1920'lerden itibaren, Avustralya'nın savunma planlamasına sözde 'Singapur stratejisi' hakimdi. Bu strateji, Singapur'da büyük bir İngiliz filosunun bölgedeki Japon saldırganlığına yanıt vereceği büyük bir deniz üssünün inşasını ve savunmasını içeriyordu. Bu amaçla, Asya'daki Avustralya kuvvetlerinin büyük bir kısmı 1940 ve 1941'de Japonya'dan gelen tehdidin artmasıyla Malaya'da yoğunlaşmıştı. [77] Savaşın başlangıcında, Malaya'daki Avustralya kuvvetleri, Tümgeneral Gordon Bennett komutasındaki 8t Tümeni (daha az 23. Tugay), dört RAAF filosu ve sekiz savaş gemisinden oluşuyordu. [78] RAAF, Malaya'ya giden Japon işgali konvoyunu gölgeleyen Avustralya uçakları 6 Aralık 1941'de ateşlendiğinde Pasifik'te eylem gören ilk hizmet oldu. Avustralya birlikleri, RAAF ile Japon çıkarmalarını yenmek için İngiliz Milletler Topluluğu'nun başarısız girişimlerine katıldı. sahil noktalarına saldıran uçaklar ve Vampir İngiliz savaş gemisine eşlik eden Galler prensi ve muharebe kruvazörü itme Japon işgal filosuna saldırma girişimleri sırasında başarısız oldular. [79]
8. Tümen ve ona bağlı Hint Ordusu birimlerine Malaya'nın güneyindeki Johor'un savunması için sorumluluk verildi ve Japon mızrak uçlarının devlete ilk ulaştığı Ocak 1942'nin ortasına kadar eylem görmediler. Tümenin ilk çarpışması, Bennett'in komutası altındaki kuvvetleri yanlış konuşlandırması nedeniyle Japon Yirmi Beşinci Ordusu'nun İngiliz Milletler Topluluğu mevzilerini geride bırakabildiği Muar Savaşı'ydı, böylece zayıf Hint 45. Avustralya tugayları daha az tehdit altındaki bölgelere konuşlandırıldı. Johore'daki İngiliz Milletler Topluluğu güçleri bir dizi yerel zafer elde ederken, Japon ilerlemesini yavaşlatmaktan fazlasını yapamadılar ve ağır kayıplar verdiler. Japonlar tarafından geride bırakıldıktan sonra, kalan Commonwealth birimleri 30-31 Ocak gecesi Singapur'a çekildi. [80]
Singapur'a çekilmesinin ardından 8. Tümen adanın kuzey-batı kıyısını savunmak için konuşlandırıldı. Johore'da yaşanan kayıplar nedeniyle, bölümün birimlerinin çoğu yarı güçteydi. Singapur kalesinin komutanı Korgeneral Arthur Ernest Percival, Japonların adanın kuzeydoğu kıyısına ineceğine inanıyordu ve bu sektörü savunmak için neredeyse tam güçte İngiliz 18. Tümenini görevlendirdi. Bununla birlikte, 8 Şubat'taki Japon çıkartması Avustralya bölgesinde yer aldı ve 8'inci Tümen, sadece iki gün süren şiddetli çatışmalardan sonra mevzilerinden ayrılmak zorunda kaldı. Bölük ayrıca Japonların Kranji'ye inişini geri çeviremedi ve adanın merkezine çekildi. [81] İngiliz Milletler Topluluğu güçlerinin Singapur'un kentsel alanı çevresinde dar bir çevreye itildiği daha fazla çatışmadan sonra, Percival güçlerini 15 Şubat'ta teslim etti. Teslimin ardından 14.972 Avustralyalı esir alındı [82], ancak bazıları gemilerle kaçtı. Bu firarlar arasında, savaş sonrası iki soruşturmada komutasını bırakmakta haksız olduğu tespit edilen Tümgeneral Bennett de vardı. [83] Avustralya'nın denizaşırı askerlerinin neredeyse dörtte birinin kaybı ve AIF'nin Britanya'ya yardım için gönderilmesini kabul etmesine izin veren Singapur Stratejisinin başarısızlığı ülkeyi şaşkına çevirdi. [84]
Hollanda Doğu Hint Adaları ve Rabaul Düzenle
Avustralya'nın savaş öncesi Güney Doğu Asya'yı Japon saldırganlığından koruma planlarına katkısı Malaya ve Singapur'un savunmasına odaklanırken, Avustralya'nın kuzeyindeki birkaç adayı savunmak için küçük Avustralya kuvvetleri de konuşlandırıldı. Bu kuvvetlerin rolü, Avustralya anakarasına saldırılar başlatmak için kullanılabilecek stratejik hava limanlarını savunmaktı. [85] Sahil gözlemcilerinin müfrezeleri ayrıca Bismarck Takımadaları ve Solomon Adaları'nda herhangi bir Japon operasyonu hakkında rapor vermek üzere konuşlandırıldı. [86]
Pasifik Savaşı'nın başlangıcında, Yeni Britanya'daki stratejik liman kenti Rabaul, kıyı topçuları ile güçlendirilmiş 2/22. Avustralya ordusu tarafından Lark Force yetersiz görülse de [87] Japon Güney Deniz Kuvvetleri 23 Ocak 1942'de Rabaul'a çıkarmadan önce takviye etmek mümkün değildi. Sayıca az olan Avustralya kuvveti hızla yenildi ve hayatta kalanların çoğu teslim oldu. savaştan sonraki haftalar. 4 Şubat'ta Japonlar tarafından en az 130 kişi öldürüldüğü ve onları Japonya'ya taşıyan gemide Rabaul'dan 1.057 Avustralyalı asker ve sivil mahkum öldürüldüğü için Lark Force'un birkaç üyesi savaştan sağ çıktı (Montevideo Maru) ABD denizaltısı tarafından batırıldı mersin balığı 1 Temmuz 1942'de. [88]
AIF birlikleri de Pasifik Savaşı'nın ilk haftalarında Darwin'den Hollanda Doğu Hint Adaları'na (NEI) gönderildi. 23. Tugay'dan takviye edilmiş taburlar, bu stratejik yerleri Japon saldırısından korumak için Batı Timor'daki Koepang'a ('Sparrow Force') ve Ambon adasına ('Gull Force') gönderildi. 2/2'nci Bağımsız Şirket de Portekiz'in tarafsızlığını ihlal ederek Portekizce Timor'daki Dili'ye gönderildi. [87] Ambon'daki birlik, 30 Ocak'taki Japon çıkarmasıyla yenildi ve 3 Şubat 1942'de teslim oldu. Ardından, Şubat ayında bir dizi toplu infazda 300'den fazla Avustralyalı mahkum Japon birlikleri tarafından öldürüldü. [89] Koepang'daki birlik, Japonların 20 Şubat'ta oraya ayak basması ve teslim olmasıyla bozguna uğratılırken, Avustralyalı komandolar Şubat 1943'e kadar Timor'da Portekiz'de Japonlara karşı bir gerilla kampanyası yürüttüler.[90] yolcu ve Armidale Komandoları desteklemek için çalışırken sırasıyla Eylül ve Aralık 1942'de kaybedildi. [91]
Japonların Java'yı işgali öncesinde, 19 Şubat 1942'de 242 uçak gemisi ve kara konuşlu uçaktan oluşan bir kuvvet Darwin'e saldırdı. O zamanlar Darwin, Müttefik savaş gemileri için önemli bir üs ve bölgeye malzeme ve takviye sevkiyatı için bir hazırlık noktasıydı. NEI. Japon saldırısı başarılı oldu ve çoğu Avustralyalı olmayan Müttefik denizci olan 235 askeri personel ve sivilin ölümüyle ve RAAF Üssü Darwin'e ve kasabanın liman tesislerine ağır hasar verdi. [92] [ sayfa gerekli ]
Birkaç Avustralya savaş gemisi, 3.000 kişilik bir Ordu birimi ve çeşitli RAAF filolarından gelen uçaklar, Mart 1942'de Japonlar adayı işgal ettiğinde Java'nın başarısız savunmasına katıldı. Perth Amerikan-İngiliz-Hollanda-Avustralya Komutanlığı'nın (ABDACOM) ana deniz kuvvetinin bir parçasını oluşturdu ve 27 Şubat'ta Japon işgali konvoylarından birini engelleme girişimi sırasında Java Denizi Savaşı'nda mağlup oldu. Perth o ve USS 1 Mart'ta battı Houston Java'nın güney kıyısındaki Tjilatjap'a kaçmaya çalışırken başka bir Japon işgal kuvvetiyle karşılaştı. sloop Yarra 4 Mart'ta bir konvoya eşlik ederken üç Japon kruvazörü tarafından saldırıya uğradığında da Cava'nın güney kıyılarında battı. Hafif kruvazör dahil diğer Avustralya savaş gemileri Hobart ve birkaç korvet NEI sularından başarıyla kaçtı. 7. Tümen unsurlarından oluşan bir ordu kuvveti de Java'daki ABDACOM kara kuvvetlerinin bir parçasını oluşturdu, ancak adadaki Hollanda kuvvetleri teslim olmaya başladıktan sonra 12 Mart'ta Bandung'da teslim olmadan önce çok az eylem gördü. Java ve Avustralya'daki üslerden faaliyet gösteren RAAF uçakları da çatışmalara katıldı ve 1 Nolu Filo RAAF'tan 160 yer ekibi esir alındı. [93]
NEI'nin fethinin ardından, Japon Donanmasının ana uçak gemisi kuvveti Hint Okyanusu'na baskın düzenledi. Bu kuvvet, Nisan ayı başlarında Seylan'a saldırdı ve Vampir HMS'ye eşlik ederken 12 Nisan'da Trincomalee açıklarında batırıldı Hermes, bu da kayboldu. Avustralya Ordusu'nun 16. ve 17. Tugayları, baskın sırasında adanın garnizonunun bir parçasını oluşturdular, ancak eylem görmediler. [94]
Avustralya'da kuvvet oluşumu
Singapur'un düşmesinden sonra Avustralya Hükümeti ve birçok Avustralyalı, Japonya'nın Avustralya anakarasını işgal edeceğinden korktu. Avustralya, RAAF'ın modern uçaklardan yoksun olması ve RAN'ın Japon İmparatorluk Donanması'na karşı koyamayacak kadar küçük ve dengesiz olması nedeniyle böyle bir saldırıya karşı hazırlıksızdı. Ek olarak, Ordu, büyük olmasına rağmen, birçok deneyimsiz birlik içeriyordu ve hareket kabiliyetinden yoksundu. [95] Bu tehdide yanıt olarak AIF'nin çoğu Orta Doğu'dan geri getirildi ve Hükümet yardım için ABD'ye başvurdu. İngiltere Başbakanı Winston Churchill, Avustralya'ya giderken 6. ve 7. Tümenleri Burma'ya yönlendirmeye çalıştı, ancak Curtin bu harekete izin vermeyi reddetti. Bir uzlaşma olarak, 6. Tümen'in iki tugayı Seylan'da karaya çıktı ve Ağustos 1942'de Avustralya'ya dönene kadar adanın garnizonunun bir parçasını oluşturdular. [96]
Algılanan işgal tehdidi, Avustralya ordusunun büyük bir genişlemesine yol açtı. 1942 ortalarında Ordu on piyade tümeni, üç zırhlı tümen ve yüzlerce başka birimden oluşan bir güce sahipti. [97] RAAF ve RAN da büyük ölçüde genişletildi, ancak bu hizmetlerin en güçlü yanlarına ulaşması yıllar aldı. [98] Artan insan gücü ihtiyacı nedeniyle, Avrupalı olmayanların orduya katılmasını yasaklayan kısıtlamalar 1941'in sonlarından itibaren uygulanmaya son verdi ve sonunda yaklaşık 3.000 Yerli Avustralyalı askere alındı. Bu personelin çoğu mevcut oluşumlara entegre edildi, ancak Torres Boğazı Hafif Piyade Taburu gibi az sayıda ırksal olarak ayrılmış birlik oluşturuldu. Kuzey Avustralya'da devriye gezmek ve oraya çıkan herhangi bir Japon kuvvetini taciz etmek için Yerli Avustralyalılardan oluşan bir dizi küçük birlik de kuruldu. Orduda hizmet için uygun olmayanlar, sırasıyla İngiliz İç Muhafızları ve Kraliyet Gözlemci Kolordusu'nu örnek alan Gönüllü Savunma Kolordusu ve Gönüllü Hava Gözlemcileri Kolordusu gibi yardımcı kuruluşlara katılarak saldırı tehdidine yanıt verdi. [100] Avustralya'nın nüfusu ve sanayi tabanı, işgal tehdidi geçtikten sonra genişleyen orduyu sürdürmek için yeterli değildi ve Ordu'nun boyutu 1943'ten itibaren giderek küçüldü [101], hükümet tarafından onaylanan 73 RAAF filosundan sadece 53'ü askere alındı. hiç kaldırdı. [102]
Avustralya'nın korkularına rağmen, Japonlar asla Avustralya anakarasını işgal etmeyi düşünmediler. Şubat 1942'de Japon İmparatorluk Genel Karargahı tarafından bir istila düşünülürken, Japon ordusunun yeteneklerinin ötesinde olduğuna karar verildi ve hiçbir planlama veya başka hazırlık yapılmadı. [103] Bunun yerine, Mart 1942'de Japon ordusu, Yeni Gine ve Solomon Adaları, Fiji, Samoa ve Yeni Kaledonya'daki Port Moresby'yi ele geçirerek Avustralya'yı ABD'den izole etme stratejisini benimsedi. [104] Bu plan, Mercan Denizi Muharebesi'ndeki Japon yenilgisi ile hüsrana uğradı ve Midway Muharebesi'nden sonra süresiz olarak ertelendi. [105] Bu savaşlar Avustralya'ya yönelik tehdidi sona erdirirken, Avustralya hükümeti 1943'ün ortalarına kadar bir istilanın mümkün olduğu konusunda uyarmaya devam etti. [103]
Pasifik'teki İngiliz gücünün çöküşü, Avustralya'nın dış ve askeri politikasını ABD'ye doğru yeniden yönlendirmesine de yol açtı. Curtin, Aralık 1941'de "Avustralya'nın Amerika'ya baktığını, Birleşik Krallık ile olan geleneksel bağlarımız veya akrabalıklarımızla ilgili herhangi bir sancıdan arınmış olduğunu" belirtti. [106] Şubat 1942'de ABD ve İngiliz Hükümetleri, Avustralya'nın ABD'nin stratejik bir sorumluluğu haline geleceği ve Müttefik ANZAC Gücü'nün özellikle Avustralya kıtasını savunmak için kurulduğu konusunda anlaştılar. Mart ayında General Douglas MacArthur, Filipinler'den kaçtıktan sonra Avustralya'ya geldi ve Güney Batı Pasifik Bölgesi'nin (SWPA) komutasını devraldı. Bu bölgedeki Avustralya ordusunun tüm savaş birimleri MacArthur'un komutası altına alındı ve MacArthur, Avustralya Hükümeti'nin savaşın sonuna kadar ana askeri tavsiye kaynağı olarak Avustralya Genelkurmay Başkanlarının yerini aldı. [107] Avustralyalı General Thomas Blamey, Müttefik kara kuvvetleri komutanlığına atandı, ancak MacArthur, Amerikan kuvvetlerine komuta etmesine izin vermedi. [108] MacArthur ayrıca ABD Genelkurmay Başkanı General George Marshall'ın Avustralyalıları Genel Karargahındaki üst düzey görevlere atama talebini de reddetti. Bununla birlikte, MacArthur, Avustralya'nın yardım taleplerini ABD Hükümetine iletebildiğinden, Curtin ve MacArthur arasındaki ortaklığın 1942 ve 1944 yılları arasında Avustralya için faydalı olduğu kanıtlandı. [109]
Pasifik Savaşı'nın ilk yıllarında çok sayıda ABD askeri personeli Avustralya'da bulunuyordu. İlk ABD birimleri 1942'nin başlarında Avustralya'ya geldi ve savaş sırasında yaklaşık 1 milyon ABD personeli Avustralya'dan geçti. 1942 ve 1943 yıllarında kuzey Avustralya'da birçok ABD askeri üssü inşa edildi ve Avustralya, savaşın sonuna kadar Pasifik'teki ABD kuvvetlerine önemli bir tedarik kaynağı olarak kaldı. Avustralyalılar ve Amerikalılar arasındaki ilişkiler genel olarak iyi olsa da, Brisbane Savaşı [110] gibi ABD ve Avustralya askerleri arasında bazı çatışmalar vardı ve Avustralya Hükümeti Afro-Amerikan birliklerinin varlığını isteksizce kabul etti. [111]
Papua kampanyası Düzenle
Japon kuvvetleri ilk olarak 8 Mart 1942'de Rabaul'da geliştirmekte oldukları önemli üssün savunması için üsleri güvence altına almak için Lae ve Salamaua'yı işgal ettiklerinde Yeni Gine anakarasına çıkarma yaptı. Yeni Gine Gönüllü Tüfekleri'nden Avustralyalı gerillalar, Japon sahil başlarının çevresinde gözlem noktaları kurdular ve 2/5'inci Bağımsız Şirket 29 Haziran'da Salamaua'ya başarılı bir baskın düzenledi. [112]
Mercan Denizi Muharebesi, Japonların Morseby Limanı'nı amfibi bir çıkarma yoluyla ele geçirme planını boşa çıkardıktan sonra, Japonlar, Güney Deniz Kuvvetlerini Papua'nın kuzey kıyısındaki Buna'ya indirerek ve Kokoda Pisti'ni kullanarak karadan ilerleyerek şehri ele geçirmeye çalıştı. sağlam Owen Stanley Range. Kokoda Pisti harekatı 22 Temmuz'da, Japonların, 'Maroubra Kuvveti' olarak adlandırılan kötü hazırlanmış bir CMF tugayına karşı ilerlemeye başladıkları zaman başladı. Bu kuvvet, Güney Deniz Kuvvetlerini geciktirmekte başarılı oldu, ancak onu durduramadı. 7. Tümen'den iki AIF taburu 26 Ağustos'ta Maroubra Kuvvetleri'nin kalıntılarını takviye etti, ancak Japonlar kara yapmaya devam etti ve 16 Eylül'de Port Moresby yakınlarındaki Ioribaiwa köyüne ulaştı. [113] Bununla birlikte, ikmal sorunları daha fazla ilerlemeyi imkansız hale getirdiği ve Müttefiklerin Buna'ya karşı çıkarma yapmasından korkulduğu için, Güney Deniz Kuvvetleri bu gün ray boyunca geri çekilmek zorunda kaldı. [114] Avustralya kuvvetleri Japonları Kokoda Yolu boyunca takip etti ve onları Kasım ayı başlarında Papua'nın kuzey kıyısında küçük bir köprübaşına girmeye zorladı. [115] Kokoda Pistindeki Müttefik operasyonları, Avustralya Yeni Gine İdari Birimi tarafından, genellikle zorla, malzeme taşımak ve yaralı personeli tahliye etmek için işe alınan yerli Papualılar tarafından mümkün kılındı. [116] RAAF ve USAAF, Japon kuvvetlerinin ikmal hatlarına saldırarak ve Avustralya Ordusu birimlerine havadan malzeme göndererek harekât boyunca önemli bir rol oynadılar. [117]
Avustralya kuvvetleri, Ağustos 1942'de stratejik Milne Körfezi bölgesini ele geçirme girişimini de yendi. Milne Körfezi Muharebesi sırasında, iki RAAF savaş filosu ve ABD Ordusu mühendisleri tarafından desteklenen, Milne Kuvvetleri olarak adlandırılan iki Avustralya askeri tugayı, daha küçük bir Japon işgal kuvvetini yendi. Japon Özel Deniz Çıkarma Kuvvetleri birimlerinin yukarısı. Bu, ilk kayda değer Japon kara yenilgisiydi ve Pasifik Tiyatrosu boyunca Müttefik moralini yükseltti. [118]
Avustralya ve ABD kuvvetleri, Kasım 1942'nin sonlarında Papua'daki Japon köprübaşına saldırdı, ancak Ocak 1943'e kadar onu ele geçiremedi. Müttefik kuvvet, bitkin 7. Tümen ile deneyimsiz ve kötü eğitimli ABD 32. . Destekleyici silahların eksikliği ve MacArthur ve Blamey'in hızlı ilerleme konusundaki ısrarları nedeniyle, savaş sırasında Müttefik taktikleri Japon tahkimatlarına piyade saldırıları etrafında toplandı. Bunlar ağır kayıplarla sonuçlandı ve bölge 22 Ocak 1943'e kadar güvenlik altına alınamadı. [119] Papua'daki çatışmalar boyunca, Japon birlikleri tarafından ele geçirilen Avustralya personelinin çoğu öldürüldü. Buna karşılık, Avustralyalı askerler savaşın geri kalanında agresif bir şekilde Japon rakiplerini öldürmeye çalıştılar. Avustralyalılar genellikle Japon personeli yakalamaya çalışmadılar ve bazı savaş esirleri öldürüldü. [120]
Papua ve Guadalcanal'daki yenilgilerin ardından Japonlar, Yeni Gine Bölgesi'ndeki bir savunma çevresine çekildi. Lae ve Salamaua'daki önemli üslerini güvence altına almak için Ocak 1943'te Wau'yu ele geçirmeye çalıştılar. Takviyeler şehre indi ve Japon kuvvetlerini ağır çarpışmaların ardından eteklerinde yendi. Japon kuvveti 4 Şubat'ta kıyıya doğru çekilmeye başladı. Wau'daki yenilgilerinin ardından Japonlar, bölgede beklenen bir Müttefik saldırısına hazırlık olarak Lae'yi güçlendirmeye çalıştı. Bu, Bismarck Denizi Muharebesi sırasında, ABD Beşinci Hava Kuvvetleri ve 9 Nolu Operasyonel Grup RAAF'a ait USAAF ve RAAF uçakları tarafından yaklaşık 3.000 asker kaybıyla bir birlik konvoyu imha edildiğinde felaketle sonuçlandı. [121]
Papua kampanyası, Avustralya Ordusunun oluşumunda önemli bir reforma yol açtı. Kampanya sırasında, CMF personelinin Avustralya toprakları dışında görev yapmasını yasaklayan kısıtlama, askeri planlamayı engelledi ve AIF ile CMF arasında gerginliğe neden oldu. 1942'nin sonlarında ve 1943'ün başlarında, Curtin, İşçi Partisi içindeki askerlerin Güney Batı Pasifik'in çoğunu kapsayacak şekilde hizmet edebileceği coğrafi sınırları genişletmeye yönelik muhalefeti yendi ve gerekli mevzuat Ocak 1943'te kabul edildi. Ancak, 1943 ve 1944 yıllarında NEI'de Merauke Force'un bir parçasını oluşturduğunda Avustralya toprakları dışında hizmet verecek yalnızca CMF oluşumu. [123]
Avustralya nakliyesine yapılan saldırılar Düzenle
Japonların Yeni Gine'yi güvence altına alma çabaları, Birleşik Devletler ile Avustralya ve Avustralya ile Yeni Gine arasındaki Müttefik iletişim hatlarına karşı uzun süreli bir denizaltı saldırısını içeriyordu. Bunlar 1940 ve 1941 yıllarında Avustralya'ya yapılan ilk Mihver deniz saldırıları değildi, çeşitli zamanlarda Avustralya sularında faaliyet gösteren beş Alman yüzey akıncısı. Alman saldırıları, Avustralya ticari gemiciliğini bozmada başarılı olmadı. Sidney Kasım 1941'de Alman yardımcı kruvazörü ile yapılan bir savaşta 645 kişilik tüm mürettebatını kaybederek battı. Kormoran, Batı Avustralya kıyılarında. [124]
Japon yüzey filosunun yenilgisinin ardından IJN, Avustralya doğu kıyısı açıklarındaki gemilere saldırarak Müttefik tedarik hatlarını bozmak için denizaltıları görevlendirdi. Bu harekât, 31 Mayıs 1942 gecesi Sidney Limanı'na başarısız bir cüce denizaltı baskını ile başladı. Bu saldırının ardından, Japon denizaltıları, Ağustos 1942'ye kadar Avustralya'nın doğu kıyısı boyunca faaliyet göstererek sekiz ticaret gemisini batırdı. [125] Denizaltı saldırısı Ocak 1943'te yeniden başladı ve Haziran ayına kadar devam etti ve bu süre zarfında doğu kıyısı açıklarında 15 gemi daha batırıldı. 1943'teki batmalara hastane gemisi de dahildi. Sentor268 can kaybıyla 14 Mayıs'ta Queensland açıklarında torpido edildi. [126] Japonlar, Pasifik'in başka yerlerinde Müttefik saldırılarına karşı koymak için denizaltılarına ihtiyaç duyulduğundan, Haziran 1943'ten sonra Avustralya'ya daha fazla denizaltı saldırısı düzenlemedi. [127] Tek bir Alman denizaltısı, U-862, savaş sırasında Pasifik Okyanusu'nda faaliyet gösterdi, Aralık 1944 ve Ocak 1945'te Avustralya kıyıları ve Yeni Zelanda açıklarında seyir yaptı. Batavia'ya dönmeden önce Avustralya sularında iki gemi battı. [128]
Önemli miktarda Avustralya ve diğer Müttefik askeri kaynakları, nakliye ve limanları Mihver denizaltılarından ve savaş gemilerinden korumaya ayrıldı. Örneğin, RAN 1.100'den fazla kıyı konvoyuna [129] eşlik etti [129] Ordu, önemli limanları korumak için kıyı savunmaları kurdu [130] ve RAAF'ın operasyonel filolarının büyük bir kısmı çeşitli zamanlarda nakliyeyi korumak için kullanıldı. [131] Yine de, bu birimlerin savunma görevleri için kullanılması ve Avustralya sularındaki nakliye kayıpları, Avustralya ekonomisini veya Müttefik savaş çabalarını ciddi şekilde etkilemedi. [132]
Yeni Gine saldırıları
Japon ilerlemesini durdurduktan sonra, Müttefik kuvvetler 1943 ortalarından itibaren SWPA boyunca taarruza geçtiler. Avustralya kuvvetleri, Cartwheel Operasyonu olarak adlandırılan bu taarruz boyunca kilit bir rol oynadı. Özellikle, General Blamey, savaş sırasında "Avustralya'nın operasyonel düzeyde komuta deneyiminin en yüksek noktası olan" Yeni Gine'nin kuzey-doğu ucu çevresinde oldukça başarılı bir dizi operasyona nezaret etti.[133]
Wau'nun başarılı savunmasından sonra 3. Tümen Nisan 1943'te Salamaua'ya doğru ilerlemeye başladı. Bu ilerleme, Cartwheel Operasyonunun ana hedeflerinden biri olan Lae'den dikkati başka yöne çekmek için yapıldı ve yavaş ilerledi. Haziran ayı sonlarında, 3. Tümen, Salamaua'nın güneyine bir amfibi çıkarma düzenleyen ABD 162. Alay Muharebe Ekibi tarafından takviye edildi. Sonunda kasaba, 11 Eylül 1943'te ele geçirildi. [134]
Eylül 1943'ün başlarında, Avustralya liderliğindeki kuvvetler Lae'yi yakalamak için bir kıskaç hareketi kurdu. 4 Eylül'de 9. Tümen şehrin doğusuna amfibi bir iniş yaptı ve batıya doğru ilerlemeye başladı. Ertesi gün, ABD 503. Paraşüt Alayı, Lae'nin hemen batısındaki Nadzab'da rakipsiz bir paraşüt düşüşü yaptı. Hava indirme kuvvetleri Nadzab Havaalanını güvence altına aldığında, 7. Tümen uçakla geldi ve 9. Tümen ile Lae'yi ele geçirmek için doğuya doğru ilerlemeye başladı. Bu yarışı 15 Eylül'de şehri ele geçiren 7. Tümen kazandı. Salamaua ve Lae'deki Japon kuvvetleri bu sefer sırasında ağır kayıplar verdiler, ancak kuzeye kaçmayı başardılar. [135]
Lae'nin düşmesinden sonra, 9. Tümen'e Huon Yarımadası'nı ele geçirme görevi verildi. 20. Tugay, 22 Eylül 1943'te Finschhafen'in stratejik limanının yakınına indi ve bölgeyi güvence altına aldı. Japonlar, 20. Tümeni karadan bölgeye göndererek karşılık verdi ve 9. Tümenin geri kalanı, beklenen karşı saldırıya karşı 20. Tugayı güçlendirmek için kademeli olarak getirildi. Japonlar, Ekim ayının ortalarında, ağır bir çarpışmadan sonra 9. Tümen tarafından yenilgiye uğratılan güçlü bir saldırı düzenledi. Kasım ayının ikinci yarısında 9. Tümen, Finschhafen'in iç kesimlerindeki tepeleri Japon kuvvetleri tarafından kazılmış kuyulardan ele geçirdi. Yenilginin ardından 20. Tümen, 9. Tümen ve 4. Tugay ile birlikte kıyı boyunca geri çekildi. [136] Avustralyalı mühendisler, geri çekilen Japonlar tarafından gömülmüş olan 20. Tümen'in tüm şifre kitaplığını bulduğunda, Müttefikler bu harekatın sonuna doğru büyük bir istihbarat zaferi elde ettiler. Bu belgeler, MacArthur'un Japon savunmasını atlayarak Müttefik ilerlemesini hızlandırmasını sağlayan bir kod kırma atılımına yol açtı. [137]
9. Tümen Huon Yarımadası'nın kıyı bölgesini güvence altına alırken, 7. Tümen Japonları iç Finisterre Range'den sürdü. Finisterre Range kampanyası, 17 Eylül'de 2/6. Independent Company'nin Markham Vadisi'ne iniş yaptığı sırada başladı. Şirket, Kaiapit'te daha büyük bir Japon kuvvetini yendi ve Bölümün 21. ve 25. Tugaylarını içeri uçurmak için kullanılan bir uçak pistini güvence altına aldı. Agresif devriyeler yoluyla Avustralyalılar, Japonları son derece engebeli arazide konumlarından çıkarmaya zorladı ve Ocak 1944'te, bölünme başladı. Anahtar Shaggy Ridge pozisyonuna saldırın. Sırt, RAAF'ın önemli bir destekleyici rol oynamasıyla Ocak ayı sonunda alındı. Bu başarının ardından Japonlar Finisterre Range'den çekildi ve Avustralya birlikleri 21 Nisan'da Saidor'dan Amerikan devriyeleriyle bağlantı kurdu ve 24 Nisan'da Madang'ı güvence altına aldı. [138]
Ordunun Yeni Gine anakarasındaki operasyonlarını desteklemenin yanı sıra, RAN ve RAAF, Solomon Adaları'ndaki saldırı operasyonlarında yer aldı. Bu katılım, Ağustos 1942'de, RAN'ın her iki ağır kruvazörünün de, Avustralya ve KanberraABD Deniz Kuvvetleri'nin Guadalcanal'a inişini destekledi. İnişten sonraki gece, Kanberra Savo Adası Muharebesi sırasında batırıldı ve RAN, Guadalcanal Seferinde başka bir rol oynamadı. [139] RAAF uçakları, 1943 ve 1944 yıllarında birkaç ABD Ordusu ve Deniz çıkarmasını destekledi ve bir RAAF radar birimi Arawe'nin ele geçirilmesine katıldı. Avustralya kruvazörleri Avustralya ve Shropshire ve yok ediciler Arunta ve Warramunga Cape Gloucester Savaşı sırasında ABD 1. Deniz Tümeni'ne ve 1943'ün sonlarında ve 1944'ün başlarında Admiralty Adaları kampanyası sırasında ABD 1. Süvari Tümeni'ne ateş desteği sağladı. Westralya. [140]
Kuzey Batı Bölgesi Seferi Düzenle
Şubat 1942'de Darwin'e yapılan saldırı, kuzey Avustralya ve Japon işgali altındaki Hollanda Doğu Hint Adaları üzerinde uzun süreli bir hava kampanyasının başlangıcı oldu. Darwin'e yapılan ilk saldırının ardından Müttefikler hızla savaş filolarını konuşlandırdı ve şehri korkulan bir istiladan korumak için Ordu'nun Kuzey Bölgesi Gücünü güçlendirdi. [142] Bu hava birimleri aynı zamanda NEI'deki Japon mevzilerine de saldırdı ve Japonlar 1942 ve 1943 yıllarında Darwin'e ve yakındaki hava limanlarına düzinelerce hava saldırısı düzenleyerek karşılık verdi ve bunlardan birkaçı önemli hasara neden oldu. Bu baskınlara ABD, Avustralya ve İngiliz savaşçılar karşı çıktı ve Darwin'in savunması geliştikçe giderek daha ağır kayıplar verdiler. [143] Japonlar ayrıca 1942 ve 1943 yıllarında kuzey Queensland ve Batı Avustralya'daki kasabalara ve hava limanlarına bir dizi küçük ve etkisiz baskın düzenlediler.
Kuzey Avustralya'daki Japon baskınları 1943'ün sonlarında sona ererken, Müttefik hava saldırısı savaşın sonuna kadar devam etti. 1942'nin sonlarında, Müttefik uçakları, orada faaliyet gösteren Avustralyalı gerillaları desteklemek için Timor'a saldırılar düzenledi. 1943'ün başlarından itibaren, ABD ağır bombardıman filoları, Darwin yakınlarındaki üslerden doğu NEI'deki Japon hedeflerine karşı operasyon düzenledi. NEI'ye karşı Müttefik hava saldırısı, Japon kuvvetlerini Yeni Gine ve Solomonlardan uzaklaştırmak için Haziran 1943'ten yoğunlaştı ve Avustralya, Hollanda ve ABD bombardıman birimlerini içeriyordu. Bu saldırılar savaşın sonuna kadar devam etti, 1944 sonlarında ABD ağır bombardıman uçaklarının yerini Avustralya B-24 Liberator donanımlı filoları aldı. 1944'ten itibaren birkaç RAAF PBY Catalina filosu da Darwin'de konuşlandı ve oldukça etkili mayın döşeme operasyonları gerçekleştirdi. Güney Doğu Asya'da sortiler. [145]
Filipinler'e İlerleme Düzenle
Avustralya ordusunun Güney-Batı Pasifik'teki rolü 1944'te azaldı. 1943'ün ikinci yarısında Avustralya Hükümeti, MacArthur'un anlaşmasıyla, savaşla ilgili endüstriler için önemli olan insan gücünü serbest bırakmak için ordunun boyutunun küçültülmesine karar verdi. Pasifik'teki İngiltere ve ABD güçlerini tedarik etmek. Avustralya'nın bu noktadan itibaren Müttefik savaş çabalarındaki ana rolü, diğer Müttefik ülkelere Japonya'nın yenilgisi için gerekli olan gıda, malzeme ve mamul malları sağlamaktı. [146] Bu politikanın bir sonucu olarak, saldırı operasyonları için mevcut Ordu birimleri altı piyade tümeni (üç AIF bölümü ve üç CMF bölümü) ve iki zırhlı tugay olarak belirlendi. RAAF'ın büyüklüğü 53 filo olarak belirlendi ve RAN, o sırada hizmette olan veya inşa edilmesi planlanan gemilerle sınırlıydı. [147] 1944'ün başlarında, Ordu'nun iki tümen hariç tümü, eğitim ve rehabilitasyon için kuzey Queensland'deki Atherton Tableland'a çekildi. [148] Avustralya liderliğindeki Papua ve Yeni Gine birliklerinden oluşan birkaç yeni tabur 1944'te kuruldu ve Pasifik Adaları Alayı'nda örgütlendi ve yıl içinde dağılan Avustralya Ordusu taburlarının büyük ölçüde yerini aldı. Bu birlikler, Yeni Gine kampanyası boyunca Avustralya birimlerinin yanında eylem gördü. [149]
Avustralya Yeni Gine'nin çoğunun kurtarılmasından sonra, RAAF ve RAN, Filipinler'in kurtuluşu için kullanılacak üsleri güvence altına alma amacını taşıyan ABD liderliğindeki Batı Yeni Gine kampanyasına katıldı. Avustralya savaş gemileri ve 10 Nolu Operasyonel Grup RAAF'ın avcı, bombardıman ve havaalanı inşaat filoları Hollandia, Biak, Noemfoor ve Morotai'nin ele geçirilmesine katıldı. [150] Batı Yeni Gine'nin güvenliği sağlandıktan sonra 10 Numaralı Operasyon Grubu, Birinci Taktik Hava Kuvvetleri (1TAF) olarak yeniden adlandırıldı ve NEI'deki Japon mevzilerine saldırarak ve diğer garnizon görevlerini yerine getirerek Müttefik ilerleyişinin kanadını korumak için kullanıldı. Bu nispeten önemsiz rolleri yerine getirirken oluşan kayıplar moralin düşmesine neden oldu ve Nisan 1945'te 'Morotai İsyanı'na katkıda bulundu.[151]
RAN ve RAAF unsurları da Filipinler'in kurtuluşunda yer aldı. Dört Avustralya savaş gemisi ve saldırı nakliyesi kanimbla, Manora ve Westralya-bir dizi daha küçük savaş gemisi ve destek gemileri ile birlikte- 20 Ekim 1944'te ABD'nin Leyte'ye çıkarmasında yer aldı. Avustralyalı kaynaklar şunu belirtiyor: Avustralya 21 Ekim'de bu operasyon sırasında saldırıya uğradığında bir kamikaze tarafından vurulan ilk Müttefik gemisi oldu, ancak bu iddia ABD'li tarihçi Samuel Eliot Morison tarafından reddedildi. [152] Avustralya gemileri de Leyte Körfezi Muharebesi'ne katıldı. Shropshire ve Arunta 25 Ekim'de Surigao Boğazı Savaşı sırasında Japon gemileriyle çarpışmak. Avustralya deniz kuvvetleri, bu operasyon sırasında Ocak 1945'te Lingayen Körfezi İstilasında yer aldı, Avustralya Mürettebatından 44'ünü öldüren ve onu büyük onarımlar için geri çekilmeye zorlayan beş Kamikaze daha çarptı. RAN gemileri ayrıca Filipinler'e giden ABD tedarik konvoylarına eşlik etti. [153] RAAF'ın 3 Nolu Havaalanı İnşaat Filosu ve 1 Nolu Kablosuz Birimi de Filipinler'e indi ve oradaki ABD operasyonlarını destekledi ve 1TAF, NEI ve Yeni Gine'deki üslerden güney Filipinler'deki hedeflere baskın düzenledi. [154]
Avustralya Hükümeti, Leyte ve Luzon'da hizmet için MacArthur I Kolordusu teklif ederken, bu adaların kurtarılmasında kullanmak için birkaç tekliften hiçbir şey gelmedi. [155] Ordunun 1944'te görece olarak uzun süre hareketsiz kalması kamuoyunda endişelere yol açtı ve birçok Avustralyalı, saldırı operasyonları için kullanılamıyorsa AIF'nin terhis edilmesi gerektiğine inanıyordu. [156] Bu, hükümet için siyasi olarak utanç vericiydi ve onu ordunun kullanılabileceği yeni alanlar aramaya motive etmeye yardımcı oldu. [157]
Yeni Gine ve Solomon Adaları'nda Paspaslamak
1944'ün sonlarında Avustralya Hükümeti, Bougainville, Yeni Britanya ve Yeni Gine'deki Aitape-Wewak bölgesinde savunma rolleri yürüten altı ABD Ordusu tümeninin yerine on iki Avustralya Ordusu tugayı atadı. ABD birimleri büyük ölçüde konumlarının statik bir savunmasını yürütürken, Avustralyalı yedekleri bu bölgelerde kalan Japon kuvvetlerini yok etmek için tasarlanmış saldırı operasyonları düzenledi. [158] Bu kampanyaların değeri o zamanlar tartışmalıydı ve bugüne kadar da öyle kaldı. Avustralya Hükümeti, bu operasyonlara öncelikle siyasi nedenlerle izin verdi. Orduyu savaşa dahil etmenin Avustralya'ya savaş sonrası barış konferanslarında daha fazla etki sağlayacağına ve Avustralya topraklarını özgürleştirmenin Avustralya'nın bölgesindeki etkisini artıracağına inanılıyordu. [159] Bu kampanyaları eleştirenler, Japon kuvvetleri zaten tecrit edilmiş ve etkisiz olduğundan, bu kampanyaların gereksiz olduğunu ve dahil olan Avustralyalı askerlerin hayatlarını boşa harcadığını iddia ediyor. [158]
5. Tümen Ekim ve Kasım 1944'te Yeni Britanya'daki ABD 40. Piyade Tümeni'nin yerini aldı ve Müttefik üslerini korumak ve adadaki büyük Japon kuvvetini Rabaul çevresindeki alana hapsetmek amacıyla Yeni Britanya Harekatı'na devam etti. Kasım ayının sonlarında 5. Tümen Japon çevresine daha yakın üsler kurdu ve Müttefik İstihbarat Bürosu tarafından desteklenen agresif devriyelere başladı. [160] Tümen 1945'in başlarında Gazelle Yarımadası'nın tabanındaki Açık Körfez ve Geniş Körfez'de amfibi çıkarmalar gerçekleştirdi ve bu bölgelerdeki küçük Japon garnizonlarını yendi. Nisan ayına kadar Japonlar, Avustralya kuvvetlerinin agresif devriyeleri tarafından Gazelle Yarımadası'ndaki müstahkem mevkilerine hapsedildi. 5. Tümen bu sefer sırasında 53 ölü ve 140 yaralı verdi. Savaştan sonra, Japon kuvvetinin 93.000 güçlü olduğu bulundu; bu, Müttefik istihbaratının Yeni Britanya'da kaldığını tahmin ettiği 38.000'den çok daha yüksekti. [160]
II. Kolordu, Ekim ve Aralık 1944 arasında ABD Ordusu'nun XIV Kolordusu'nun yerini aldıktan sonra Bougainville Seferine devam etti. Kolordu, Bougainville'deki 3. Tümen, 11. Tugay ve Fiji Piyade Alayı ile komşu adalarda garnizon kuran ve RAAF tarafından desteklenen 23. Tugay'dan oluşuyordu. , RNZAF ve USMC hava üniteleri. [161] XIV Kolordu savunma duruşunu sürdürürken, Avustralyalılar Bougainville'deki Japon kuvvetini yok etmeyi amaçlayan saldırı operasyonları gerçekleştirdiler. Japonlar birkaç yerleşim bölgesine bölündükçe, II. Kolordu adanın kuzey, orta ve güney kısımlarında coğrafi olarak ayrılmış seferlerle savaştı. Ana odak, güneydeki Buin'deki Japon üssüne karşıydı ve adanın kuzeyindeki ve merkezindeki saldırılar Mayıs 1945'ten itibaren büyük ölçüde askıya alındı. Bougainville'deki Avustralya operasyonları savaşın sonuna kadar devam ederken, büyük Japon kuvvetleri bölgede kaldı. Buin ve adanın kuzeyinde. [162]
6. Tümen, Yeni Gine'nin Avustralya bölümünde kalan son büyük Japon kuvveti olan Japon Onsekizinci Ordusunun imhasını tamamlama sorumluluğuna verildi. Tümen, CMF ve zırhlı birimler tarafından takviye edildi ve Ekim 1944'te Aitape'ye gelmeye başladı. 6. Tümen ayrıca birkaç RAAF filosu ve RAN savaş gemisi tarafından desteklendi. [163] 1944'ün sonlarında, Avustralyalılar doğuya doğru Wewak'a doğru iki yönlü bir saldırı başlattı. 17. Tugay, iç kısımdaki Torricelli Dağları boyunca ilerlerken, tümenin geri kalanı kıyı boyunca ilerledi. Onsekizinci Ordu önceki savaşlardan ve hastalıklardan ağır kayıplar vermiş olsa da, güçlü bir direniş gösterdi ve önemli kayıplar verdi. 6. Tümen'in ilerlemesi de ikmal güçlükleri ve kötü hava koşulları nedeniyle engellendi. Avustralyalılar kıyı bölgesini Mayıs ayı başlarında güvence altına aldılar ve Wewak, kasabanın doğusuna küçük bir kuvvet çıkarıldıktan sonra 10 Mayıs'ta ele geçirildi. Savaşın sonunda, On Sekizinci Ordu, 6. Tümen'in saldırısına uğrayan 'son mevzi' alanı olarak belirlediği yere zorlanmıştı. Aitape-Wewak kampanyası Avustralya'ya 442 cana mal olurken, yaklaşık 9.000 Japon öldü ve 269 kişi daha esir alındı. [164]
Borneo Kampanya Düzenlemesi
1945 Borneo Kampanyası, SWPA'daki son büyük Müttefik kampanyasıydı. 1 Mayıs ve 21 Temmuz arasındaki bir dizi amfibi saldırıda, Korgeneral Leslie Morshead komutasındaki Avustralya I. Kolordusu adayı işgal eden Japon kuvvetlerine saldırdı. Amiral Thomas Kinkaid komutasındaki ABD 7. Filosu merkezli Müttefik deniz ve hava kuvvetleri, 1TAF ve ABD On Üçüncü Hava Kuvvetleri de harekâtta önemli roller oynadı. Bu kampanyanın hedefleri, 1945'te daha sonra gerçekleşmesi planlanan ABD önderliğindeki Japonya işgalini ve Malaya'nın İngiliz önderliğindeki kurtuluşunu desteklemek için Borneo petrol sahalarını ve Brunei Körfezi'ni ele geçirmekti. [165] Avustralya Hükümeti, MacArthur'un önerisini kabul etmedi. Ancak, Temmuz 1945'te Java'nın kurtuluşunu içerecek şekilde saldırıyı genişletme önerisi ve bu operasyon için 6. Tümeni serbest bırakmama kararı, ilerlememesine katkıda bulundu. [166]
Harekât, 1 Mayıs 1945'te 26. Tugay Grubu'nun Borneo'nun doğu kıyısındaki küçük Tarakan adasına inmesiyle başladı. Bu operasyonun amacı, adanın uçak pistini Brunei ve Balikpapan'da planlanan inişleri desteklemek için bir üs olarak güvence altına almaktı. Tarakan'ın güvenliğinin sağlanması ve pistin yeniden açılmasının sadece birkaç hafta sürmesi beklenirken, adada yoğun çatışmalar 19 Haziran'a kadar sürdü ve pist 28 Haziran'a kadar açılmadı. Sonuç olarak, operasyonun genellikle işe yaramadığı kabul edilir. [167]
Borneo Seferi'nin ikinci aşaması, 10 Haziran'da 9. Tümen'in kuzeybatıda Labuan adasında ve Brunei kıyılarında eş zamanlı saldırılar düzenlemesiyle başladı. Brunei hızla güvence altına alınırken, Labuan'daki Japon garnizonu bir haftadan fazla dayandı. Brunei Körfezi bölgesi emniyete alındıktan sonra 24. Tugay Kuzey Borneo'ya indi ve 20. Tugay Brunei'den güneye doğru Borneo'nun batı kıyısı boyunca ilerledi. Her iki tugay da zayıf Japon direnişine karşı hızla ilerledi ve kuzeybatı Borneo'nun çoğu savaşın sonunda kurtarıldı. [168] Sefer sırasında 9. Tümen, Avustralya özel kuvvetlerinin desteğiyle Japon kuvvetlerine karşı bir gerilla savaşı yürüten yerli savaşçılar tarafından desteklendi. [169]
Borneo Seferinin üçüncü ve son aşaması, adanın orta doğu kıyısındaki Balikpapan'ın ele geçirilmesiydi. Bu operasyona, gereksiz olduğuna inanan, ancak Macarthur'un emriyle devam eden General Blamey karşı çıkmıştı. 20 günlük bir ön hava ve deniz bombardımanından sonra 7. Tümen 1 Temmuz'da kasaba yakınlarına indi. Balikpapan ve çevresi, 21 Temmuz'da ağır bir çarpışmadan sonra güvenlik altına alındı, ancak temizlik savaşın sonuna kadar devam etti. Balikpapan'ın ele geçirilmesi, II. Dünya Savaşı sırasında Batılı Müttefikler tarafından yürütülen son büyük ölçekli kara operasyonuydu. [170] Borneo Seferi o sırada Avustralya'da ve sonraki yıllarda anlamsız veya askerlerin hayatlarını boşa harcadığı için eleştirilmiş olsa da, bölgeyi işgal eden önemli Japon kuvvetlerinin izolasyonunu artırmak gibi bir dizi hedefe ulaştı. Hollanda Doğu Hint Adaları'nın ana kısmı, büyük petrol kaynaklarını ele geçirdi ve kötüleşen koşullarda tutulan Müttefik savaş esirlerini serbest bıraktı. [171]
Avustralya'nın liderliği Borneo Kampanyası sırasında tekrar değişti. Başbakan Curtin Kasım 1944'te kalp krizi geçirdi ve Başbakan Yardımcısı Frank Forde 22 Ocak 1945'e kadar onun yerine hareket etti. Curtin, Nisan 1945'te başka bir hastalık nöbeti ile hastaneye kaldırıldı ve Sayman Ben Chifley, Forde'un katıldığı sırada Başbakan vekili oldu. San Francisco Konferansı. Curtin 5 Temmuz 1945'te öldü ve Forde Başbakan olarak yemin etti. Ancak Forde partisinin desteğini alamadı ve 13 Temmuz'da bir liderlik oylaması yapıldıktan sonra yerini Chifley aldı. [172]
İstihbarat ve özel kuvvetler
Avustralya, savaş sırasında büyük istihbarat servisleri geliştirdi. Savaşın patlak vermesinden önce, Avustralya ordusu neredeyse hiç istihbarat toplama tesisine sahip değildi ve İngiliz istihbarat servisleri tarafından iletilen bilgilere güveniyordu. Birkaç küçük sinyal istihbarat birimi 1939 ve 1940'ta kuruldu ve Pasifik Savaşı'nın patlak vermesinden önce Japon yayınlarını ele geçirme ve deşifre etme konusunda bazı başarılar elde etti. [173]
MacArthur, Avustralya'ya gelişinden kısa bir süre sonra büyük ölçekli istihbarat servisleri düzenlemeye başladı. 15 Nisan 1942'de Melbourne'de ortak Avustralya-ABD Merkez Bürosu sinyal istihbarat örgütü kuruldu. Merkez Büro'nun merkezi Temmuz 1942'de Brisbane'e ve Mayıs 1945'te Manila'ya taşındı.1945'te 4.000'den fazla personele ulaşan Merkez Büro'nun gücünün yarısını Avustralyalılar oluşturuyordu. [174] Avustralya Ordusu ve RAAF, SWPA'daki Müttefik telsiz dinleme yeteneğinin çoğunu sağladı ve Avustralya radyo durdurma birimlerinin sayısı 1942 ve 1945 arasında büyük ölçüde genişledi. Merkez Büro, bir dizi Japon kodunu kırdı ve bu şifre çözmelerden ve radyo yön bulmasından elde edilen istihbarat, SWPA'daki Müttefik kuvvetlerine büyük ölçüde yardımcı oldu. [175]
Avustralya özel kuvvetleri Pasifik Savaşı'nda önemli bir rol oynadı. Savaş komando birliklerinin patlak vermesinin ardından Timor, Solomon ve Bismarck adaları ve Yeni Kaledonya'ya konuşlandırıldı. Japonlar 1942'nin başlarında Solomon Adaları'nı işgal ettiğinde 1. Bağımsız Şirket hızla ezilse de, 2/2. ve 2/4. tahliye edildi. [176] Diğer komando birimleri de savaş boyunca Yeni Gine, Yeni Britanya, Bougainville ve Borneo seferlerinde önemli bir rol oynadılar ve burada istihbarat toplamak, taarruzlara öncülük etmek ve geleneksel piyade tarafından yürütülen operasyonların kanatlarını güvence altına almak için kullanıldılar. [177]
Avustralya ayrıca, çoğu Müttefik İstihbarat Bürosu olarak gruplandırılan küçük ölçekli baskın ve keşif kuvvetleri oluşturdu. Z Özel Birimi, Eylül 1943'te Singapur'a başarılı bir baskın da dahil olmak üzere cephe hattının çok gerisine baskınlar gerçekleştirdi. M Özel Birimi, sahil gözlemcileri ve daha küçük AIB birimleri de istihbarat toplamak için Japon hatlarının gerisinde çalıştı. [178] AIB partileri genellikle Avustralya Ordusu birimlerini desteklemek için kullanıldı ve taktik keşif ve irtibat gibi uygunsuz görevlere atandılar. Timor ve Hollanda Yeni Gine'deki AIB misyonları da sevilmeyen Hollandalı sömürge yöneticilerinin komutası altına alınarak engellendi. [179] RAAF, 1945'te Japonların elindeki bölgelerde AIB partilerini naklederek ve tedarik ederek bu operasyonları desteklemek için özel donanımlı bir birim (No. 200 Flight) oluşturdu. [180]
Japon ana adalarına karşı operasyonlar
Avustralya, savaşın son aylarında Japonya harekâtında küçük bir rol oynadı ve savaşın sona erdiği sırada Japonya'nın işgaline katılmaya hazırlanıyordu. Okinawa Muharebesi sırasında İngiliz Pasifik Filosu (BPF) ile işletilen birkaç Avustralya savaş gemisi ve Avustralya muhripleri daha sonra Japon ana adalarındaki hedeflere yapılan saldırılar sırasında İngiliz uçak gemilerine ve savaş gemilerine eşlik etti. [181] Japonya'dan uzak olmasına rağmen, Avustralya BPF'nin ana üssüydü ve filoyu desteklemek için çok sayıda tesis inşa edildi. [182]
Avustralya'nın planlanan Japonya işgaline katılımı, Commonwealth güçlerinin bir parçası olarak savaşan üç hizmetin de unsurlarını içerecekti. İngiliz, Kanada ve Yeni Zelanda birimleri ile İngiliz Milletler Topluluğu Kolordusu'nun bir parçasını oluşturacak olan mevcut AIF personelinden yeni bir 10. Tümen oluşturulması planlandı. Kolordu organizasyonu, bir ABD Ordusu kolordusu ile aynı olacaktı ve Mart 1946'da yapılması planlanan Japon ana adası Honshū'nun işgaline katılacaktı. [183] Avustralya gemileri BPF ile birlikte çalışacak ve ABD Pasifik Filosu ve iki RAAF ağır bombardıman filosu ve bir nakliye filosunun, Tiger Force'un bir parçası olarak Japonya'nın stratejik bombardımanına katılmak için İngiltere'den Okinawa'ya yeniden konuşlandırılması planlandı. [184] Japonya'ya karşı operasyon planlaması, Japonya'nın Hiroşima ve Nagazaki'ye atom bombası atmasının ardından teslim olduğu Ağustos 1945'te sona erdi. [185]
General Blamey, USS gemisinde düzenlenen törende Avustralya adına Japon Teslim Belgesini imzaladı Missouri 2 Eylül 1945. [186] İşlemler sırasında Tokyo Körfezi'ne demirleyen Müttefik gemileri arasında birkaç RAN savaş gemisi de vardı. [187] Gemideki ana törenin ardından Missouri, Japon saha komutanları Pasifik Tiyatrosu boyunca Müttefik kuvvetlere teslim oldu. Avustralya kuvvetleri, Morotai, Borneo, Timor, Wewak, Rabaul, Bougainville ve Nauru'daki çeşitli yerlerde düzenlenen törenlerde Japon muhaliflerinin teslim olmasını kabul etti. [188]
Büyük konuşlandırmalara ek olarak, Avustralya askeri birlikleri ve asker erkek ve kadınları, tipik olarak İngiliz liderliğindeki İngiliz Milletler Topluluğu güçlerinin bir parçası olarak, savaşın diğer tiyatrolarında görev yaptı. Yaklaşık 14.000 Avustralyalı da Tüccar Donanması'nda görev yaptı ve dünyanın birçok bölgesinde mürettebatlı gemiler yaptı. [189]
Avustralya, Afrika'daki Vichy Fransız sömürge mülklerine karşı İngiliz liderliğindeki kampanyalarda küçük bir rol oynadı. Eylül 1940'ın sonlarında, ağır kruvazör Avustralya Bir Vichy Fransız muhripini batırdığı Dakar'ı ele geçirmek için İngiliz ve Özgür Fransızların başarısız girişiminde yer aldı. Avustralya Hükümeti, savaştan önce kruvazörün bu operasyona dahil olduğu konusunda bilgilendirilmedi ve İngiliz Hükümetine şikayette bulundu. [190] Üç Avustralyalı muhrip de Eylül 1942'de Madagaskar'ın işgalinde yer aldı. [44] Eve daha yakın, Adana Yeni Kaledonya'nın Eylül 1940'ta Özgür Fransız yanlısı bir Vali'ye Nouméa'ya kadar eşlik ederek ve Vali'nin Vichy yanlısı yetkililerin yerini almasıyla sonuçlanan popüler protestolar sırasında şehirden uzaklaştırarak Özgür Fransız kontrolüne girmesini sağlamada önemli bir rol oynadı. [190]
Avustralya savaş gemileri savaşın büyük bölümünde Kızıldeniz ve Basra Körfezi'nde görev yaptı. Haziran-Ekim 1940, HMAS Hobart Doğu Afrika Kampanyasında yer aldı ve Berbera'nın başarılı tahliyesinde önemli bir rol oynadı. [191] Mayıs 1941'de, Yarra İngiliz-Irak Savaşı sırasında Gurkha birliklerinin Basra yakınlarına çıkarıldığı bir operasyonu destekledi. Ağustos 1941'de, Yarra ve kanimbla ile İran'ın İngiliz-Sovyet işgaline katıldı. Yarra İran sloopunu batırmak Babr Kohorramshahr yakınlarında ve kanimbla Bender Şapur'a çıkarma birlikleri. [192] Bir düzine Bathurst-sınıf korvetler, 1942'de Basra Körfezi'ndeki Müttefik gemilerine de eşlik etti. [193]
Pasifik Tiyatrosu'ndaki çoğu Avustralya birimi SWPA'da savaşırken, yüzlerce Avustralyalı Burma ve Hindistan'daki İngiliz birliklerine gönderildi. Bunlar arasında, Güney Çin'deki British Mission 204 ile Çinli gerillaları eğitmek için gönüllü olan ve Şubat-Eylül 1942 arasında orada görev yapan 8. Tümen'den 45 adam vardı. [194] Yüzlerce Avustralyalı da Hindistan ve Burma'da RAF birimleriyle görev yaptı, ancak RAAF yoktu. Birlikler bu tiyatroya konuşlandırıldı. Mayıs 1943'te, Hindistan'daki kırk bir filoda yaklaşık 330 Avustralyalı görev yapıyordu ve bunlardan yalnızca dokuzunun ondan fazla Avustralyalısı vardı. [60] Buna ek olarak, RAN'ın korvet ve muhriplerinin çoğu, normalde Hint Okyanusu'ndaki konvoyları Japon ve Alman denizaltılarının saldırılarından korumak için kullanıldığı İngiliz Doğu Filosu'nda görev yaptı. [195]
29.000'den az Avustralyalı, savaş sırasında Eksen tarafından esir alındı. Japonlar tarafından alınan 21.467 Avustralyalı mahkumdan sadece 14.000'i esaretten kurtuldu. Esaret altındaki ölümlerin çoğu yetersiz beslenme ve hastalıktan kaynaklandı. [196]
Almanya ve İtalya tarafından ele geçirilen 8.000 Avustralyalıya genellikle Cenevre Sözleşmelerine göre muamele edildi. Bu adamların çoğu 1941'de Yunanistan ve Girit'teki çatışmalar sırasında alındı ve bir sonraki en büyük grup Avrupa üzerinde vurulan 1.400 havacıydı. Diğer batılı Müttefik savaş esirleri gibi, Avustralyalılar da İtalya ve Almanya'daki kalıcı kamplarda tutuldu. Savaş sona ererken, Almanlar ilerleyen Müttefik orduları tarafından serbest bırakılmalarını önlemek için birçok esiri ülkenin içlerine doğru sürdü. Bu hareketler genellikle sert hava koşullarında zorunlu yürüyüşlerle yapıldı ve birçok ölümle sonuçlandı. [197] Mart 1944'te Stalag Luft III'ten toplu bir kaçışın ardından dört Avustralyalı da idam edildi. [198] Avustralyalı mahkumlar Alman ve İtalyan esaretinde I. Japon tutukluluğu altında yaşanan oran. [199]
Japonlar tarafından ele geçirilen diğer Müttefik personel gibi, 1942'nin ilk aylarında yakalanan binlerce Avustralyalının çoğu, Malaya ve Singapur'un fethi sırasında, NEI ve Yeni Britanya zor koşullarda tutuldu. Avustralyalılar Asya-Pasifik bölgesindeki kamplarda tutuldu ve birçoğu aşırı kalabalık gemilerde uzun yolculuklara katlandı. Japon esaretinde ölen Avustralyalı savaş esirlerinin çoğu kasıtlı yetersiz beslenme ve hastalığın kurbanı olurken, yüzlercesi muhafızları tarafından kasten öldürüldü. Burma-Tay Demiryolu, 1942 ve 1943 yıllarında çeşitli zamanlarda 13.000 Avustralyalının üzerinde çalıştığı ve Japonlar tarafından askere alınan binlerce Müttefik savaş esiri ve Asyalının yanında yaklaşık 2.650 Avustralyalının öldüğü savaş esiri deneyimlerinin en kötü şöhretlisiydi. [200] Binlerce Avustralyalı savaş esiri, fabrikalarda ve madenlerde genel olarak zorlu koşullarda çalıştıkları Japon ana adalarına da gönderildi. [201] Ambon ve Borneo'daki kamplarda tutulan savaş esirleri en yüksek ölüm oranlarına maruz kaldı Ambon'dakilerin yüzde 77'si öldü ve Borneo'daki 2.500 Avustralyalı ve İngiliz mahkumdan çok azı hayatta kaldı, neredeyse tamamı 1945'te aşırı çalışma ve bir dizi ölüm yürüyüşü nedeniyle öldürüldü [202]
Savaş esirlerinin muamelesi, birçok Avustralyalıyı savaştan sonra Japonya'ya karşı düşmanca kalmaya teşvik etti. [203] Avustralyalı yetkililer, savaştan sonra ülkelerinin sorumluluk bölgesinde Müttefik savaş esirlerine karşı yapılan suistimalleri araştırdı ve mahkumlara kötü muamele yaptığına inanılan gardiyanlar, Avustralya tarafından yönetilen savaş suçları mahkemelerinde yargılananlar arasındaydı. [204]
Savaş sırasında Avustralya'da binlerce Mihver POW düzenlendi. Avustralya'da toplam 25.720 savaş esiri tutuldu: 18.432 İtalyan, 5.637 Japon ve 1.651 Alman. Bu mahkûmlar, amaca yönelik kamplarda barındırılıyor ve Cenevre Sözleşmesine göre muamele görüyorlardı. [205] Toplam 16.798 sivil de gözaltına alındı. Bunlar arasında Avustralya'da ikamet eden 8.921 "düşman uzaylı" bulunurken, geri kalanı diğer Müttefik ülkeler tarafından gözaltında tutulmak üzere Avustralya'ya gönderilen sivillerdi. [206] 5 Ağustos 1944 sabahı, Yeni Güney Galler, Cowra yakınlarındaki bir kampta tutulan 1.104 Japon'un yaklaşık yarısı kaçmaya çalıştı. Mahkumlar gardiyanlarını ezdi ve 400'den fazla kişi tel çitleri aştı, ancak her kaçan 10 gün içinde ya yeniden yakalandı ya da öldürüldü. [207]
Savaş sırasında Avustralya Hükümeti, savaş çabalarını daha iyi yönlendirmek için yetkilerini büyük ölçüde genişletti ve Avustralya'nın endüstriyel ve insan kaynakları Müttefik silahlı kuvvetlerini desteklemeye odaklandı. Hükümetin yetkilerinin genişletilmesi, Ulusal Güvenlik Yasası'nın yasalaştığı 9 Eylül 1939'da başladı. Bu yasa, hükümetin endüstriyel zorunlu askerliği getirmesini sağladı ve hem erkekler hem de kadınlar temel endüstrilere yönlendirildi. Karne uygulaması ilk olarak 1940'ta tanıtıldı ve 1942'de büyük ölçüde genişletildi. Hükümet ayrıca kıt kaynaklara olan talebi azaltmanın bir yolu olarak kemer sıkma ve savaş tahvillerini güçlü bir şekilde teşvik etti. [208]
Savaşla ilgili endüstrileri geliştirmeye yönelik hükümet politikaları, Avustralya'nın sanayi sektörünün karmaşıklığını ve çoğu silah kategorisinde kendi kendine yeterliliğini artırmada başarılı oldu. Savaşa giden on yıllarda, birbirini izleyen Avustralya hükümetleri sübvansiyonlar, tarifeler ve diğer teşvikler, uçak, otomobil, elektronik ve kimyasal üretimi gibi askeriye ile ilgili imalat sektörlerinin gelişimini teşvik etti. [209] Bu ikincil endüstriler 1940 ve 1941 yıllarında bir savaş ekonomisine entegre edildi ve 1942 yılına kadar Ordu'nun ihtiyaçlarının çoğunu karşılayabildi. [210] Hükümetin ileri teknoloji geliştirme ve üretme çabaları, bazı önemli başarılar elde etti. hafif radar setlerinin, topçu silahları için optik cihazların ve tropik bölgelerde kullanım için uyarlanmış ekipmanların geliştirilmesi. [211] Avustralya endüstrisi ayrıca, Owen hafif makineli tüfek ve Ordnance QF 25 pounder'ın kısaltılmış bir versiyonu da dahil olmak üzere ordu için seri üretilen yeni silahlar geliştirdi. [212] Ayrıca, Avustralyalı bilim adamları ve ilaç şirketleri tropikal hastalıkların tedavisinde önemli ilerlemeler kaydettiler. [213] Yine de tüm geliştirme projeleri başarılı olmadı: bir Avustralya tankı (Sentinel) geliştirme çabaları, bu tankın modası geçmiş ve gereksiz hale getirilmesinden, [214] ve Avustralya tasarımı gelişmiş bombardıman ve savaş uçaklarının geliştirilmesinden sonra sona erdi. sırasıyla CAC Woomera ve CAC CA-15 - bu uçakların ihtiyaç duyduğu motorlar mevcut olmadığı için terk edildi ve bunun yerine lisans altında yeterli ABD ve İngiliz tasarımları üretildi. [215]
Ordunun muazzam genişlemesi, erkek işçi sayısında kritik bir kıtlığa ve kadınların işgücüne katılımının artmasına neden oldu. Ücretli çalışan Avustralyalı kadınların sayısı 1939'da 644.000'den 1944'te 855.000'e yükseldi. Bu, çalışan tüm Avustralyalı kadınların oranında yalnızca beş puanlık bir artış iken, çok sayıda kadın geleneksel olarak "kadın" rollerinden taşındı. örneğin ev hizmetçilerinin endüstride "erkek" rollere girmesi gibi. Silahlı kuvvetlerin kadın kolları 1941'de kuruldu ve 1944'e kadar yaklaşık 50.000 kadın, Avustralya Kraliyet Kadın Deniz Kuvvetleri Hizmetinde, Avustralya Kadın Ordusu Hizmetinde ve Kadın Yardımcı Avustralya Hava Kuvvetleri'nde görev yapıyordu. Binlercesi sivil Avustralya Kadın Kara Ordusunda görev yaptı veya gönüllü savaş çalışması yaptı. İnsan gücü kıtlığı savaşın sonuna doğru giderek daha önemli bir ekonomik sorun haline geldi ve Avustralya ordusu, savaş endüstrileri ve sivil ekonomi için personel serbest bırakmak için 1944'ten itibaren küçüldü. [216]
Endüstriyel zorunlu askerlik ve üretkenliği artırma dürtüsü, zaman içinde artan derecede endüstriyel huzursuzluğa yol açtı. Birçok işçi, kötü koşullarda uzun saatler çalışmak zorunda kaldı ve insan gücü yasaları nedeniyle işlerini değiştiremedi. Kötü çalışma koşulları, Hükümetin işçilerin yaşam standartlarını düşüren kemer sıkma önlemleriyle daha da kötüleşti. Sonuç olarak, grevler ve diğer protesto biçimleri, özellikle 1943'ten itibaren Avustralya üretimini kesintiye uğrattı. Bu protestolar diğer siviller ve ordu mensuplarından önemli eleştiriler aldı. [217] Mayıs 1943'te Hükümet, yasadışı endüstriyel eylemde bulunan işçilerin askere alınmasını sağlayan politikalar uygulamaya koydu, ancak endüstriyel anlaşmazlıklara en yatkın sektörlerde vasıflı işgücü eksikliği nedeniyle bunun etkisi çok az oldu. [218]
İkinci Dünya Savaşı, Avustralya'nın uzun bir ekonomik büyüme döneminin başlangıcı oldu. Savaş, Avustralya imalat sektörünün boyutunu ve önemini büyük ölçüde artırdı ve teknolojik olarak daha gelişmiş endüstrilerin gelişimini teşvik etti. Bu eğilimin bir parçası olarak, birçok işçi nispeten yüksek beceri seviyeleri elde etti ve kadınların işgücüne katılım oranları büyük ölçüde arttı. Bununla birlikte, birçok kadın savaştan sonra geleneksel olarak erkek egemen endüstrilerden atıldı. [219]
İkinci Dünya Savaşı binlerce Avustralyalının hayatına mal oldu ve milli gelirin büyük bir kısmını tüketti. Savaş sırasında, Avustralya ordusunun 27.073 üyesi ya öldürüldü, yaralardan öldü ya da savaş esiri iken öldü. Bunlardan 9.572'si Almanya ve İtalya'ya karşı savaşta ve 17.501'i Japonya'ya karşı savaşta öldürüldü. Japonlar tarafından tutulan savaş esirleri, Avustralya'nın Pasifik'teki ölümlerinin neredeyse yarısını oluşturuyordu. [220] Savaş sırasında en az 386 Avustralyalı sivil denizci öldürüldü. [221] Avustralya'nın toplam savaş harcaması 2.949.380.000 £ idi ve 1942-43'te zirvedeyken, askeri harcamalar milli gelirin yüzde 40,1'ini oluşturuyordu. [220]
Savaştan sonraki aylarda, İngiliz ve Hollanda sömürge hükümetleri yeniden kurulana kadar, tüm Borneo ve Lombok'un doğusundaki NEI'nin yönetiminden Avustralyalı yetkililer sorumluydu. NEI'nin batısındaki İngiliz ve Hint kuvvetleri Endonezya Ulusal Devrimi'ne kapılırken, Avustralyalılar yerel milliyetçilerle çatışmalardan kaçınmayı başardılar. [222] Avustralya kuvvetleri, NEI ve Avustralya topraklarında kalan 344.000 Japon'u korumaktan ve bu bölgelerdeki savaş suçları davalarını yönetmekten de sorumluydu. [223] Avustralya'nın Japonya'daki İngiliz Milletler Topluluğu İşgal Gücü'ne (BCOF) katkısı olarak bir gönüllü güç oluşturuldu ve Avustralya, BCOF'un genel merkezini ve personelinin büyük bir bölümünü sağladı. [224] Bu kuvvet daha sonra savaş sonrası Avustralya Ordusu'nun çekirdeğini oluşturdu ve ilk kez daimi muharebe birimlerini içeriyordu. [225]
Avustralya ordusu, Japonların teslim olmasından sonra hızla terhis edildi. Savaşın sonunda ordu, 224.000'i Pasifik'te ve 20.000'i İngiltere'de ve diğer yerlerde görev yapan yaklaşık 600.000 personelden oluşan bir güce sahipti. Terhis planlaması 1942'nin sonunda, nihai planın Hükümet tarafından Mart 1945'te onaylanmasıyla başlamıştı. Genel terhis, 1 Ekim 1945'te başladı ve Şubat 1947'de tamamlandı. Morotai ve Bougainville. Terhis edilmeyi bekleyen personele eğitim verildi ve hükümet terhis sonrası istihdam, kredi, eğitim ve diğer yardımlar için yardım sağladı. [226] Hizmetçi kadınlara erkek meslektaşlarına benzer yardım verildi, ancak 'geleneksel' aile rollerine dönmeleri için baskı altına alındı. [227]
İkinci Dünya Savaşı, Avustralya toplumunda önemli değişikliklere yol açtı. Ekonomik olarak, savaş Avustralya'nın imalat sanayiinin gelişimini hızlandırdı ve işsizlikte büyük bir düşüşe yol açtı. Dünya Savaşı'nın etkisi Avustralya toplumunu değiştirdi ve kadınların daha büyük bir rol oynayabildiği daha kozmopolit bir toplumun gelişmesine katkıda bulundu. Savaş ayrıca, daha bağımsız bir dış politikanın gelişmesi ve savaştan sonra kitlesel göçün teşvik edilmesiyle gösterildiği gibi, Avustralya'nın uluslararası ilişkilere yaklaşımında daha büyük bir olgunlukla sonuçlandı. [228]
Rum Jungle uranyum madeni
1954'te Avustralya'nın ilk büyük ölçekli uranyum madeni, Darwin'in 100 kilometre güneyindeki Rum Jungle'da resmen açıldı. Maden 1971'de kapanana kadar ABD ve İngiliz nükleer silah programlarını sağladı.
Madencilik faaliyetleri, yaygın çevre kirliliğine ve önemli Aborijin yerlerinin tahrip olmasına neden oldu. Rehabilitasyon çalışmaları günümüze kadar devam etmektedir.
Yargıç Russell Fox, Komiser, Korucu Uranyum Çevre Araştırması, 1977:
[Rum Jungle] birçok insan için, en azından Aborijin halkı için, olmasına izin verilmemesi gereken şeylerin korkunç bir örneğini temsil ediyor.
Rum Ormanının Kökenleri
Rum Jungle, Batchelor kasabasının yaklaşık 10 kilometre batısında, Litchfield Ulusal Parkı'nın kuzey sınırında, Finniss Nehri'nin (Doğu Şube) baş sularında yer almaktadır.
Avrupalılar, 1870'lerde orada altın bulunduktan sonra birkaç kez Rum Ormanı'nı işgal etti ve terk etti. 1900'lerin başında, kahve ve tütünün denendiği deneysel bir tarım çiftliğinin yeri oldu.
Madenciler bazen küçük çapta bakır ve diğer mineralleri çıkardılar. Birçok hikaye, yerin alışılmadık adını açıkladığını iddia ediyor. Hepsi, mahsur kalmış, vurulmuş ve sarhoş, çalınmış veya kavga edilmiş bir rom yükü taşıyan öküz sürücülerinin etrafında dönüyor.
Avrupalı ve Çinli nüfus, yerel Aborijin halkını çiçek hastalığı, cüzam ve tüberküloza maruz bıraktı ve onları kadınların cinsel sömürüsü, şiddetli çatışmalar ve katliamlar ve zorunlu göç dahil olmak üzere travma ve bozulmaya maruz bıraktı.
Aborijin halkı çeşitli tarımsal, kırsal ve madencilik faaliyetlerine emek ve bilgi sağladı, ancak uranyum madenciliği operasyonlarının dışında bırakıldı.
Uranyumun keşfi
İkinci Dünya Savaşı sırasında Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere, Avustralya'yı silah geliştirme için potansiyel bir nükleer malzeme kaynağı olarak tanımladılar.
Savaştan sonra, Sovyetler Birliği ile rekabetin teşvik ettiği iki ülke, Avustralya'dan resmi olarak yerel uranyum cevheri kaynakları aramasını istedi.
1948'de Avustralya Hükümeti, önemli bir uranyum yatağının keşfi için 25.000 £ ödül ilan etti.
Bufalo avcısı, timsah avcısı ve maden arayıcısı olan Jack White, Aborjin ortağıyla birlikte Finniss Nehri'nde Rum Jungle yakınlarında küçük bir mülk işletiyordu.
White, uranyum cevherini Maden Kaynakları Bürosu tarafından hazırlanan renkli bir broşürden tanıdı. Bazı yeşil ve sarı kaya örnekleri çıkardı ve 13 Ağustos 1949'da Darwin'deki Maden Şubesine teslim etti.
Eylül ayında ülke çapındaki gazeteler bulguyu bildirdiler. Maden Kaynakları Bürosu'ndan jeologlar, 1950'lerin başlarında madenciliğe başladılar ve 1951'de yüksek kaliteli cevherin keşfini doğruladılar. Beyaz, ödülün tamamını aldı (bugünkü parayla yaklaşık 1 milyon dolar).
Kasık Kıllarının Tarihinde 6 Harika An
Kadın kasık kılları tamamen trend - ancak vücut açısından en olumlu şekilde değil. Avustralyalı bir derginin bikini çizgisinde uçuşan iki modelin fotoğrafını yayınladıktan sonra öğrendiği gibi, 2015'te bile küçük bir çalılık göstermek Instagram'dan atılmanızı sağlayacak. Kemer altı bakım trendleri yıllar içinde şekil (ve uzunluk) değiştirirken, kadın genital kılları hala asla görülmemesi gereken bir şey olarak görülüyor. Neyse ki, çalıların vahşi ve özgürce koştuğu zamanlar oldu ve kılların doğal, dikkat çekmeyen formları olarak kutladık.
70'lerde Bush ile iyi vakit geçirmeyi biliyorlardı. John Waters'ın 1972 tarihli filmini izlerken en ilham verici kasık kılı anlarımdan biri muhtemelen bu yüzden oldu. pembe flamingolar lisede. Filmin pis evli "kötü adamları" (Raymond ve Connie Marble) ekranda meşgul olduklarında, parlak mavi ve kırmızımsı turuncu renkte elektrik yelelerine uyacak şekilde boyalı kasık saçları giyerler. O zamanlar, havalı çocuklar fetiş sahnesine ayak uydurmak için tıraş oluyordum ve tüysüz bir parlaklığa kadar ağda yapıyordum. Tüylü stilde böylesine heyecan verici bir teknik renkli bükülme görmek, tüylerle neler yapılabileceği konusunda gözlerimi açtı. Şansımız yaver giderse, bu şanlı, cinsel açıdan açık çağdan bir şeyler öğreneceğiz ve bir dahaki sefere kadınların saçı trend olduğunda, çok daha şenlikli ve biraz daha az cezalandırıcı olacak. O günün beklentisiyle, kasık kılı tarihindeki altı harika an:
1. Kara Kargalar' Amorika Albüm kapağı
1994'te The Black Crowes, 1976'dan kaldırılan bir kapakla üçüncü albümlerini çıkardı. Çatı katı konu. Walmart bunu yasakladı (şok edici) ve plak şirketi sonunda düzgünce tıraşlanmış kenarlara sahip ve görünürde kasık kılları olmayan bir "temiz" versiyon oluşturmak zorunda kaldı. Orijinal görüntü, kasık kılı gururunun en vatansever örneklerinden biri olarak duruyor. Tıraş bıçağına değil de ülkene aşık olamayacağını kim söylüyor?
2. Cameron Diaz Bush yanlısı
Cameron Diaz'ın yeni çıkan kitabında bir bölüm, kadınları orada doğal kalmaya teşvik ediyor. Bazıları tıraş olmaya karşı olduğunu düşünürken, kadınların elbette uygun gördükleri şekilde tımar etmekte özgür olmaları gerektiğini açıkladı. Yine de, tam bir Brezilya balmumunu savunmayan herhangi bir Hollywood seks sembolü, ölçekleri dengelemek için hoş bir ektir.
3. Pembe flamingotechnicolor pubes
Filmde pembe flamingolar, Connie ve Raymond Marble (Mink Stole ve David Lochary tarafından canlandırılıyor) "yaşayan en pis insanlar" ünvanı için yarışıyor ve kıllarını saçlarına uyacak şekilde boyuyor. John Waters'ın çığır açan kara komedisi başka birçok nedenden dolayı manşetlerde yer aldı, ancak çiftin ustaca şekillendirilmiş kamuya açık saçları kesinlikle bir bonus dokunuş.
4. Amanda Palmer'ın "Tazmanya Haritası"
Bu, lüks labia kürkünü savunan ilk (ve umarım son değildir) şarkıdır. İçinde Amanda Palmer onu "bir orman gibi" büyütmek ve "Tazmanya haritasını göstermek" hakkında şarkı söylüyor (sadece o kara kütlesini bir saniye düşünün, anlayacaksınız). Ekteki ergenlik öncesi video, çiçeklerin, Legoların, bir iskambil destesinin veya ışıltılı Paskalya yumurtası otunun gerçek saçın yerini aldığı her türlü vajina gösteriminde bir boğuşmadır.
5. American Apparel'ın Tüylü Mankenleri
American Apparel bir süredir sınırları zorlayan görüntüleri ile biliniyordu ama kimse onların tam mankenler ve vajina tişörtleriyle çıkmalarını beklemiyordu. Normalde tüysüz vitrinlerinin yanından geçen alışveriş yapanlar ve yayalar büyük çifte çekim yapıyorlardı. Biraz sahte görünebilir, ama hey, en azından şirket bir kez olsun ulaşılabilir bir vücut imajını teşvik ediyor.
6. Sharon Stone'un Büyük Ortaya Çıkması Temel içgüdü
Sharon Stone kasıklarını salya akan dedektiflerin olduğu bir odaya gösterdiğinde Temel içgüdü, yerini cinsel bir simge olarak sağlamlaştırdı. İyi bir nedenle ev videosu çağında en çok duraklatılmış an olmaya devam ediyor. Çok fazla göremeseniz de, bir miktar sarışın tüyü var, bu yüzden kasık kılı tarihinde gururlu bir an olarak duruyor.
Pasifik Savaşı için ANZAC'ları yeniden silahlandırın.
Bren yerine ANZAC'ların Vickers Berthier'i benimsemesi daha mantıklı olabilir. İngiliz Hint Ordusu, 1933'te OTL'de benimsedi. Birçok yönden Bren'e benziyor, ancak birkaç kategoride biraz daha düşük. Ana avantajı, daha ucuz ve üretilmesinin daha kolay olmasıdır (Bu nedenle, İngiliz Hint Ordusu, çok daha düşük bir sanayi üssü ile bunu benimsemiştir). Ayrıca İngilizler aynı anda Avrupa'da meşgulse, ANZAC'ların Vickers Berthier'lerle donatılmış İngiliz Hint Ordusu ile birlikte savaşmaya daha çok benzemesi mantıklıdır, o zaman Brits ile Brens'tir.
Vickers-Berthier - Vikipedi
Albay Grubb
@jsb ile, yerel uçak motorları (ABD veya İngiliz) üretiminin büyük ölçüde faydalı olacağı konusunda hemfikirim.
Hangi kara silah değişiklikleri Avustralyalı oluşumların Singapur ve Malaya'yı savunmasına yardımcı olacak? Parlamentodaki argümanlar, daha güçlü bir donanma ve daha yetenekli bir hava kuvvetine sahip olmanın (OTL'yi tartıştıkları gibi) daha iyi güvenlik ve ticaret koruması sağladığından çıkmaz mı? Kara. Veya parlak yeni makine karabina (ve onu tutan adam), onunla tedarik gemisi arasındaki IJN kruvazörü nedeniyle tedarik edilemiyor.
Tüm tanklar (savaş zamanında tamamen kullanılmayan) Orta Doğu'ya gönderilecek (ormanda neden tanklara ihtiyaç duyulsun?) zihniyet.
Hafif ve orta uçaksavar silahlarının yerel üretimi uzun bir yol kat edecekti.
Sürüklenmesiz
James Ricker
Albay Grubb
Maraton
Sam R.
Simon Karagölge
İşte 9-10 yıl önce bazı Avustralya materyalleri üzerinde çalışırken aldığım birkaç not. Forum bağlantısındaki göze çarpan materyal, bu konuyla ilgilenen herkese tavsiye ettiğim 'Silahlı ve Hazır'dan geliyor:
Avustralya Mühimmat Üretimi Haziran 1942
Tarihsel Avustralya Mühimmat Üretimi Haziran 1942:
Tüfekler (birçoğu 1. Dünya Savaşı stoğu olacaktır) 400.977, üretim 10.000 ay
LMG (Bren/Lewis) 7.563, üretim 385 Bren/Ay
MMG (Vickers) 2.968, üretim 300/ay
0.303 Cephane 41.039.000, Üretim 45.509.000 (dikişler yüksek.)
SMG Cephane 20.000000, üretim 66.000 ay
2 Pdr AT Guns 788, üretim 43 ay
2 Pdr AT cephane 654.943, üretim 58.000 ay
25 pdr silah 760, üretim 64 ay
25 pdr cephane 1.263.461, üretim 150.000 ay
18 pdr tabanca 262, üretim yok
4.5quot Obüs 77, üretim yok
3" Harç 1330, üretim 354 ay
3" cephane 774.041, üretim 112.650 ay
2quot harç 142, üretim yok (Aralık 1941'de verilen siparişler)
2quot cephane 225.645, üretim yok (Aralık 1941'de verilen siparişler)
Madenlerde 194.195, üretim 5.931 ay
El bombaları 949.846, üretim 137.952 ay
Tüfek bombası 720.000, üretim 60.000 ay
Zırhlı Taşıyıcı ("Bren Silah Taşıyıcı) 2612, üretim 175 ay.
Zırhlı keşif aracı (?) 350, 130 ay.
1939'a gelindiğinde Avustralya, hafif silahlar, hafif silah mühimmatı (Tüfekler, Brens, Vickers), Havan ve mühimmat, 18 pdr mühimmat üretme konusunda önemli bir yeteneğe sahipti ve 25 pdr üretim ve mühimmat, Deniz silahı mühimmatı 8 " Takım tezgahlarının yaklaşık %50'si Avustralya'da yapıldı ve %50'si ithal edildi ve sonraki sayılar düştü.
1940'ın başlarında Avustralya, Hint Ordusuna (üretim yeteneklerinden yoksun olan?) ve SEASIA/Ortadoğu'daki İngiliz kuvvetlerine mühimmat sağlamaya başlar.
Aralık 1941'e kadar Avusturya'da 7 Küçük Silah Mühimmat Fabrikası, 10 Küçük Silah Fabrikası, 6 Patlayıcı fabrika, 5 kartuş kutusu fabrikası, 2 mühimmat fabrikası vardı.
Mart 1940'ta yapma kapasiteleri vardı (ama siparişleri DEĞİL):
Yılda 400 3.7" uçaksavar silahı
Yılda 121 40mm Bofor
840 Saha silahları (25 pdr)
1900 AT silahları (2 pdr)
24 Donanma silahı (görünüşe göre 4-6 inç)
2000 havan
6000 Bren
2500 Vickers
200.000 Tüfek
50.000 tabanca
10.500.000 "Silah cephanesi" her türden.
1.950.000 Havan cephanesi
240.000 uçak bombası
730.000.000 küçük silah cephanesi.
2.000 taşıyıcı
1.000 hafif tank
10.000 derinlik yükü
3.000 Deniz mayını
260.000 AT mayın
1.000.000 el bombası
Şubat 1942'de, torpidolar yılda 520'te listeye eklendi.
Bazı ilginç "üretim maliyeti", Haziran 1942 Pound:
Taşıyıcı, MG LP2. 1500
Silahta 2 pdr. 1750
3.7 AA. 6000
25 pdr. 4500
Vickers MMG. 109
Bren. 150
Tüfek. 13
1000 mermi303 cephane.9.9
Bomba 250lb anti sub.24
3.7 kabuk filetosu. 7.5
25pdr kabuk dolu..3.9
4.5quot kabuk dolu. 4.7
4quot kabuk dolu. 10
6quot kabuk dolu. 27
Avustralya yapımı ürünler, küçük silahlar ve SA mühimmatı için Birleşik Krallık'tan daha ucuzdu, ancak uçaksavar/topçu/Deniz mermileri için daha pahalıydı (büyük ölçüde sipariş eksikliği ve dolayısıyla etkin bir şekilde seri üretim yapamama nedeniyle).
Haziran 1940 ile Mart 1942 ve ardından Haziran 1940-Haziran 1942 dönemi için fiili üretim rakamları (yani ikinci rakama ilk rakam DAHİLDİR)
25pdr Saha Silahı. 267. 459
25pdr HE. 238.448. 608.942
3.7 Uçaksavar Tabancası. 216. 264
3.7 cephane. 110.439. 178975
3quot harç. 1261. 1541
3&kota. 514.426. 810.389
Aralık 1942'ye kadar hiçbir Bofor üretilmedi
Vickers. 4.411. 5,213
Bren. 2.047. 3.267
SMG. 280. 1.909
Taşıyıcılar. 2.264. 2.830
İzci Arabası. 8. 70
Donanma Eşyaları
mayınlar. 3,105. 4.689
derinlik ücretleri. 10.496. 11.896
4" cephane. 34.808. 39.720
Hava
20 lb parça. 6514. 24.072
100 lb. 7,883. 7.883 (üretim çalışması birkaç ay önce tamamlandı)
250 lb ASW. 3.364. 3.364 (üretim çalışması birkaç ay önce tamamlandı)
250 libre GP. 22.613. 29,243
250 lb SAP. 299. 467 (üretim önümüzdeki 6 ayda gerçekten hızlandı)
Irwin Ailesi
Stephen Robert Irwin, 22 Şubat 1962'de Victoria, Upper Ferntree Gully'de doğdu. Ailesi, ailesini Queensland, Beerwah'a taşıdı ve 1970'de Beerwah Sürüngen Parkı'nı açtı.
Terri Irwin
Terri Raines 20 Temmuz 1964'te Eugene, Oregon, ABD'de doğdu. Babası ağır yük kamyonları kullanıyordu ve sık sık yolda yaralanmış vahşi yaşamı eve getirirdi. Bu, Terri'ye vahşi yaşam sevgisini ve hayvanlara yardım etme arzusunu aşıladı.
Bindi Irwin
Bindi Sue Irwin, ebeveynlerinin vahşi yaşam ve vahşi yerlere olan sevgisini miras alan tutkulu bir vahşi yaşam koruma uzmanıdır. Yaban Hayatı Savaşçıları Steve ve Terri Irwin'de doğan Bindi, gezegende olumlu bir fark yaratmaya kararlı, kararlı bir ruhtur.
Robert Irwin
Robert Clarence Irwin 1 Aralık 2003'te doğdu ve Avustralya Hayvanat Bahçesi'ne getirdiği enerjinin bolluğu bulaşıcı! Doğa sevgisi ile vahşi yaşam fotoğrafçılığından, timsahları beslemekten ve etrafındaki dünyayı öğrenmekten hoşlanıyor.
Irwin Aile Hikayesi
Steve, vahşi yaşamın içinde doğdu, Queensland'in Sunshine Coast'ında büyüdü ve ‘Beerwah Sürüngen Parkı’'nda ailesine yardım etti. 1970 yılında kurulan bu iki dönümlük vahşi yaşam parkı, dantel monitörler, kaplan yılanları, tatlı su timsahları, saksağan kazları ve kangurular gibi yerel vahşi yaşama ev sahipliği yapıyordu. Kanguruların çoğu, Steve'in annesi Lyn tarafından ev yapımı keselerde bakıldı. Olağanüstü bir vahşi yaşam rehabilitasyon uzmanıydı ve yaralı ve öksüz hayvanları beslemek ve onları vahşi doğaya geri göndermek konusunda oldukça yetenekliydi.
Steve, çok genç yaşta vahşi yaşamla ilgili esrarengiz bir hediye gösterdi. Yetmişli yıllar boyunca ailesiyle birlikte saha gezilerine gider, sorunlu timsahların yerinin değiştirilmesine yardım eder, Queensland'in çöllerinde yılanlar üzerinde çalışır ve üniversiteye kuş araştırmalarında yardım ederdi.
1980'lere gelindiğinde, vahşi yaşam parkı dört dönüme genişledi, iki tam zamanlı personele sahipti ve ‘Queensland Sürüngen ve Fauna Parkı’ olarak yeniden markalandı. Bu aşamada Steve, Doğu Kıyısı Timsah Yönetim Programına gönüllü olarak Queensland Hükümeti tarafından timsahlara yardım etmek üzere görevlendirildi ve ya taşınan ya da ailenin parkına yerleştirilen 100'den fazla timsahı yakaladı.
1991'de Steve, küçük vahşi yaşam parkının yönetimini devraldı ve kısa bir süre sonra, parkı ziyaret ettiğinde Eugene, Oregon'dan Terri Raines ile tanıştı. İlk görüşte aşktı.
Terri, 1979'dan 1984'te şirketin yönetimini devralana kadar aile inşaat işinde çalıştı. 1986'da Terri, yırtıcı memeliler konusunda uzmanlaşmış ‘Cougar Country’ adlı bir vahşi yaşam rehabilitasyon tesisi kurdu. Bu çalışma, Terri'nin Oregon'un karayollarında yaralı bulduğu vahşi yaşamı eve getirecek olan babası Clarence'den etkilendi. Terri, 1989 yılında bir acil veteriner hastanesinde veteriner teknisyeni olarak çalışmaya başlayarak hayvan bakımı becerilerini daha da geliştirdi.
4 Haziran 1992'de Steve ile evlenip macera dolu bir hayata başladığında hayatı dramatik bir şekilde değişti.
Çift, balayı yerine bir timsah kurtarma görevine başlama şansını yakaladı ve bu deneyimi filme aldı. Bu ilk bölümü oldu Timsah Avcısı belgesel dizisi. Steve ve Terri, 300'den fazla bölüm çekmeye devam edeceklerdi. NS Timsah Avcısı, Timsah Günlükleri, Croc Dosyaları, Yeni Irk Veterinerler, Savaş Hayaletleri ve Bindi: Orman Kızı. Bu programlar dünya çapında 500 milyondan fazla izleyici tarafından beğenildi.
1990'lar birçok değişiklik getirdi. Steve'in ebeveynleri emekli oldu ve Steve ve Terri, büyümekte olan vahşi yaşam parklarının adını ‘Avustralya Hayvanat Bahçesi’ olarak değiştirdi.
1998'de Steve ve Terri ilk çocukları ile kutsandı. Bindi 24 Temmuz'da doğdu. Steve ona en sevdiği timsahlardan birinin adını verdi. “Bindi” ayrıca bazı Yerli Avustralya lehçelerinde ‘genç kız’ anlamına gelir.
Steve ve Terri'nin mükemmel bir küçük kızları vardı ve şimdi bir erkek çocukları olmasını umuyorlardı. 1 Aralık 2003'te Robert doğdu. Robert babasının aynadaki görüntüsüdür ve fotoğrafçılığı, dağ bisikletini ve sürüngenleri sever.
Çekimler ekstra fon sağladığından, Steve ve Terri, çekimlerden ve ticari ürünlerden elde edilen tüm parayı tekrar koruma altına almayı kabul etmişti. Bir avokado paketleme kulübesi olarak mütevazi başlangıcından, Avustralya Hayvanat Bahçesi Yaban Hayatı Hastanesi'ni kurdular. Steve, 2000 yılında trajik bir şekilde geçen annesinin ardından 2004 yılında Avustralya Hayvanat Bahçesi Yaban Hayatı Hastanesini annesine adadı. Bu birinci sınıf tesis, her yıl 7000'den fazla yerli Avustralya hayvanını kurtarmaya, iyileştirmeye ve serbest bırakmaya devam ediyor.
4 Eylül 2006'da Steve'i Great Barrier Reef'te şnorkelle yüzerken geçirdiği bir kazada yürek sızlatan bir şekilde kaybettik. Dünya bizimle yas tuttu.
Terri, Bindi ve Robert'ın çabaları bugün gelmiş geçmiş en büyük Vahşi Yaşam Savaşçısını onurlandırıyor. Steve'in mirasının yaşamasını sağlıyorlar. Avustralya Hayvanat Bahçesi şu anda 700 dönümden fazla bir alanı kapsıyor ve 500'den fazla personel istihdam ediyor ve Steve'in “Heyecan Verici Eğitim Yoluyla Koruma” misyonunu sürdürüyor.