We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
George Washington, siyasi partilerin Amerikan toplumuna zarar vereceğine ve bunlardan kaçınılması gerektiğine inanıyordu. Yine de 1790'ların siyasetine (bugünkü Amerika Birleşik Devletleri gibi) iki farklı siyasi grubun argümanları hakimdi: Federalistler ve Anti-Federalistler.
“Bize kurmamız için çok fazla kan ve hazineye mal olan özgürlük ve bağımsızlığı desteklemek istiyorsak, parti ruhunun ve yerel sitemin şeytanını uzaklaştırmalıyız” - George Washington
1790'ların siyasi partileri, üç ana konu üzerindeki anlaşmazlıklar nedeniyle ortaya çıktı: hükümetin doğası, ekonomi ve dış politika. Bu anlaşmazlıkları anlayarak, Amerika Birleşik Devletleri'nde iki partili sistemin kökenine izin veren koşulları anlamaya başlayabiliriz.
Federalistler ve Demokratik Cumhuriyetçiler
Dan'e, Tarih profesörü ve Pulitzer ödüllü kitabı “Sweet Taste of Liberty: A True Story of Slavery and Restitution in America”nın yazarı Caleb McDaniel eşlik ediyor.Şimdi dinle
ABD'nin nasıl yönetilmesi gerektiği konusundaki görüş ayrılıkları devrimden hemen sonra ortaya çıktı. Bununla birlikte, bu anlaşmazlıklar 1790'larda önemli ölçüde arttı ve en iyi Alexander Hamilton (Federalistlerin lideri) ve Thomas Jefferson (Federalistlerin lideri - Demokratik Cumhuriyetçiler olarak da bilinir) arasındaki argümanları inceleyerek anlaşılabilir.
Jefferson ve Hamilton'ın ilk büyük anlaşmazlığı Hükümetin doğası üzerine ortaya çıktı. Alexander Hamilton, Amerika Birleşik Devletleri'nin başarılı olması için, çok başarılı olan İngiliz emperyal modeline benzer bir şekilde kurulması gerektiğine inanıyordu.
Güçlü bir merkezi Hükümete, hazine ve finans sektörüne, ulusal bir orduya ve tüm devletlerin çıkarlarını temsil eden güçlü bir siyasi yöneticiye ihtiyacı olacaktır.
Jefferson'ın tercihleri
Devrimci hissediyor musun? Yeni George Washington kapüşonlumuzla bağımsızlığınızı ilan edin!Şimdi satın al
Virginia'dan bir Southern Plantation sahibi olan Jefferson, kendisini önce bir Virginian ve bir Amerikalı olarak gördü. Merkezi bir hazine ve ulusal ordunun, merkezi hükümete, finans tarafından yönlendirilen bir ekonominin pervasız kumara yol açacağından çok fazla güç vereceğine inanıyordu.
Ayrıca, güçlü bir Başkanın “Polonya Kralından” daha iyi olmayacağını düşündü, Polonyalı aristokrat geleneğine atıfta bulunarak, hükümdarlarını kendi sayıları arasından seçti. Dahası, Jefferson İngilizlere karşı derin bir güvensizlik duyuyordu ve Hamilton'un İngiliz tarzı bir sistem tercihini Amerikan Devrimi'nin zor kazanılmış özgürlükleri için tehlikeli olarak görüyordu.
Jefferson'un tercihi, siyasi gücün merkezi bir hükümette değil, bireysel eyaletlerde ve onların yasama organlarında ikamet etmesiydi.
Ekonomi üzerine tartışmalar
Philiadelphia'da Amerika Birleşik Devletleri'nin İlk Bankası'nı barındıran bina, 1795'i tamamladı.
Hükümetin doğasının yanı sıra (daha soyut bir fikir) Hamilton ve Jefferson (ve müttefikleri) daha acil ekonomik meseleler hakkında tartıştılar. Hamilton, George Washington yönetiminde Hazineden sorumluydu ve çok zor bir işi vardı.
Önceki Konfederasyon Maddeleri uyarınca, Hükümet eyaletlerden para talep edebilir, ancak resmi vergi toplama yetkisine sahip değildi. Bu, yeni kurulan ABD'nin uluslararası borçlarını ödemesinin veya bir ordu kurmasının çok zor olduğu anlamına geliyordu.
Hamilton'un mali planlarına göre, merkezi Hükümet vergi toplama yetkilerine sahip olacak, bir ulusal banka oluşturacak ve tüm eyaletlerde kullanılmak üzere kağıt para basacaktı.
Bununla birlikte, Jefferson ve onun anti-federalist müttefikleri, bunun federalistlerin gücü merkezileştirmenin, eyalet haklarını azaltmanın ve tarım sektörü (öncelikle kuzeyde bulunan) mali sektörün çıkarları için (öncelikle kuzeyde) çalışmanın başka bir yolu olduğuna inanıyorlardı. Güney).
Dış politikada anlaşmazlık
Hükümetin ve ekonominin doğasının yanı sıra, dış politika konusundaki derin anlaşmazlıklar nedeniyle federalist ve anti-federalist bölünmeler daha da ortaya çıktı.
Dan, büyük savaşı ve orijinal ortamında keşfetmek için Karen Quinones (Patriot Tours'dan) ile Colonial New York'ta yürüyüşe çıkıyor.Şimdi dinle
Fransa'da çok zaman geçirmiş olan ve Fransız devrimini Amerikan Devrimi'nin bir uzantısı olarak gören Jefferson, Hamilton ve George Washington'un Fransa'ya karşı gösterdikleri kararsızlık karşısında dehşete düşmüştü.
Federalist müttefikleri gibi, bunun Hamilton'un Birleşik Devletleri İngiltere'nin kollarına geri götürme arzusunun bir başka kanıtı olduğuna inanıyordu.
Ancak Hamilton, Fransız Devrimi'ni istikrarsız olarak gördü ve yalnızca İngiltere ile iyileştirilmiş ilişkilerin Amerika Birleşik Devletleri'nde ekonomik refaha yol açacağına ikna oldu.
Federalistlerin yenilgisi
2. Başkan John Adams, Jefferson ve Demokratik Cumhuriyetçilerin uzun zamandır arkadaşı ve rakibi.
1800'e gelindiğinde Thomas Jefferson'ın Anti-Federalist Partisi Demokratik Cumhuriyetçiler eski arkadaşı John Adams'ı ve Federalistleri Başkanlığa yendiğinde Federalist Parti fiilen ortadan kalktı. Ancak güvensizlik, hizip gazetelerinin yükselişi ve Amerika Birleşik Devletleri'nin geleceğine ilişkin derin argümanların damgasını vurduğu bu çok zor on yıl, bugün Amerika Birleşik Devletleri'ndeki iki partili sistemin kökenlerini sağlıyor.
Amerika Birleşik Devletleri İki Partili Sisteminin Kökenleri - Tarih
Siyasi partiler nelerdir?
Siyasi partiler, siyasi inanç ve amaçlarına göre örgütlenmiş insan gruplarıdır. Bazı durumlarda, siyasi partiler hükümetin çoğunu yöneten büyük ve güçlü kuruluşlardır.
Amerika Birleşik Devletleri'nde iki ana siyasi parti vardır: Demokratlar ve Cumhuriyetçiler. Bu iki parti hükümetin çoğunu yönetiyor. Bu iki parti çok güçlü olduğu için, Birleşik Devletler hükümetine genellikle "iki partili sistem" denir.
İki Partili Sistemde Seçimler
İki partili sistemde seçimler genellikle iki aşamada yapılır. İlk aşama ön seçimdir. Ön seçimde her parti kendi partisini temsil edecek bir aday seçer. Bir sonraki aşamaya genel seçim denir. Genel seçimde halk, ön seçimin galipleri arasında oy kullanır.
Bu seçimler bir nevi spordaki playofflar gibi. Ön seçimler yarı final, genel seçimler final gibidir.
Demokrat Parti 1828'de kuruldu. Genellikle daha büyük hükümet programları ve daha yüksek vergilerle ilişkilendirilir. Demokrat Parti üyelerine genellikle "liberaller" veya "ilericiler" denir. Demokrat Parti'nin sembolü eşektir.
Cumhuriyetçi Parti, 1854 yılında kölelik karşıtı eylemciler tarafından kuruldu. Genellikle daha küçük hükümet ve daha düşük vergilerle ilişkilidir. Cumhuriyetçi Parti üyelerine genellikle "muhafazakarlar" denir. Cumhuriyetçi Parti'nin sembolü fildir.
Amerika Birleşik Devletleri'nde başka siyasi partiler de var, ancak hükümet üzerinde önemli bir etki yaratamadılar. Bu partilerden bazıları Özgürlükçü Parti, Yeşiller Partisi ve Anayasa Partisi'dir. Geçmişte iktidara sahip olan siyasi partiler arasında Whig'ler, Federalistler ve Demokratik Cumhuriyetçiler bulunur.
Avantajlar ve dezavantajlar
İki partili bir sistemin iyi ve kötü yanları vardır. Artı tarafta, sadece iki partiye sahip olmak hükümetin daha sorunsuz çalışmasına yardımcı olur. İki partili sistemler daha istikrarlı bir hükümete ve daha az radikal siyasete yol açabilir. Olumsuz tarafı, iki partili sistemler seçmenlere sadece iki seçenek sunar. Seçmenler, verdikleri oyların fazla bir şey ifade etmediğini düşünmeye başlar ve bu da katılmamalarına neden olur. Aynı zamanda yeni fikirleri olan kişilerin hükümette söz sahibi olmasını da zorlaştırıyor.
Bazen siyasi partiler "sol" veya "sağ" olarak tanımlanır. Demokratlar "sol" ve Cumhuriyetçiler "sağ" olarak kabul ediliyor. "Sol" ve "sağ" terimleri aslen Fransız Devrimi sırasında kralın destekçilerinin sağda ve devrimin destekçilerinin solda durduğu Ulusal Meclis'ten geldi.
Refahın Tarihi
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki refah, genellikle işsizlere veya eksik istihdam edilenlere yardım etmek için uygulamaya konan federal hükümet refah programlarına atıfta bulunur. Yardım, Medicaid, Kadınlar, Bebekler ve Çocuklar (WIC) Programı ve Bağımlı Çocuklu Ailelere Yardım (AFDC) dahil olmak üzere çeşitli hükümet refah programları aracılığıyla yoksullara sunulmaktadır.
ABD'de Tarihsel Yoksulluk Oranı
Refah, öncelikle Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yoksulluğun tarihini anlamadan tartışılamayacak akıcı bir konudur. Birçok refah programı, federal olarak yıllık olarak tanımlanan yoksulluk sınırına doğrudan bağlıdır.
Yoksulluk sınırı, bir hanedeki üyelere bağlıdır. Örneğin, 2017'de tek bir yetişkin için yoksulluk sınırı 12.488 dolardı, ancak dört kişilik bir aile için 25.094 dolardı. 2000 yılında bu rakamlar sırasıyla 8.791 dolar ve 17.604 dolardı.
1959-2017 yılları arasında dört kişilik bir aile için referans noktası olarak yıllık olarak tanımlanan yoksulluk sınırının bir çizelgesi burada.
Erken tarih
ABD'deki refah tarihi, bildiğimiz hükümet refah programlarının oluşturulmasından çok önce başladı. Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk günlerinde, koloniler İngiliz Yoksul Kanunlarını ithal etti. Bu yasalar, yaşları veya fiziksel sağlıkları nedeniyle çalışamayacak durumda olanlarla, sağlam ama işsiz olanlar arasında bir ayrım yaptı. Eski gruba hükümetten nakit veya alternatif yardım biçimleri sağlandı. İkinci gruba, çalışma evlerinde kamu hizmeti istihdamı verildi.
1800'lerin refah tarihi boyunca, hükümetin yoksullarla nasıl başa çıktığını reforme etme girişimleri olduğu zaman devam etti. Bazı değişiklikler, yardıma ihtiyaç duymaya devam etmek yerine, yoksulların işe taşınmasına yardımcı olmaya çalıştı. 1880'lerde ve 1890'larda reformcular, yoksulları ziyaret eden ve onları ahlak ve çalışma etiği konusunda eğiten vaka görevlilerinden oluşan sosyal vaka hizmetini savunmuştur.
Büyük Buhran'dan önce, Birleşik Devletler Kongresi yoksullara yardım etmek için çeşitli programları destekledi. Bunlardan biri, 1862'de bir İç Savaş Emeklilik Programı kabul edildi ve İç Savaş Gazileri ve ailelerine yardım sağladı.
Büyük Buhran vurduğunda, birçok aile acı çekti. Bunalımın en kötü döneminde işgücünün dörtte birinin işsiz olduğu tahmin ediliyor. Pek çok aile mali zorluklar yaşarken, hükümet sorunu çözmek için devreye girdi ve bildiğimiz şekliyle refah tarihinin gerçekten başladığı yer burası.
Başkan Franklin D. Roosevelt'in yönetiminde, Sosyal Güvenlik Yasası 1935'te kabul edildi. 1939'da değiştirilen yasa, nüfusun çeşitli kesimlerine yardım sağlamak için tasarlanmış bir dizi program oluşturdu. İşsizlik tazminatı ve AFDC (başlangıçta Bağımlı Çocuklara Yardım) bugün hala var olan programlardan ikisidir.
Refah programlarını denetlemek için bir dizi devlet kurumu oluşturuldu. Amerika Birleşik Devletleri'nde refahla ilgilenen bazı kurumlar Sağlık ve İnsan Hizmetleri Departmanı (HHS), Konut ve Kentsel Gelişim Departmanı (HUD), Çalışma Bakanlığı, Tarım Departmanı ve Eğitim Departmanı'dır. .
1990: Head Start State İşbirliği
Head Start Eyalet İşbirliği Ofisleri ilk olarak 1990'da, 1965'te bir deney olarak başlayan Head Start programına çok benzeyen bir pilot proje olarak finanse edildi. İlk başta, 12 eyalet finanse edildi. Amaç, ekonomik olarak dezavantajlı çocuklar ve aileleri için hizmetlerin iyileştirilmesinin giderek daha karmaşık, iç içe geçmiş ve zorlu zorluklarını karşılamak için Head Start ve eyaletler arasında önemli, eyalet çapında ortaklıklar oluşturmaktı. Bunu iki yıl sonra on eyalet için daha fazla fon izledi. 1997 yılına gelindiğinde, 50 eyalette, Washington, DC ve Porto Riko'da İşbirliği Ofisleri vardı. 2008'de Amerikan Kızılderili/Alaska Yerlisi ve Göçmen ve Mevsimsel Başlangıç programları İşbirliği Ofisleri kurdu.
Refah tarihi 1996'da yapılmaya devam etti, Başkan Bill Clinton Kişisel Sorumluluk ve İş Fırsatı Uzlaşma Yasasını imzaladı. Yasaya göre, federal hükümet, eyaletlere yoksullara yardım etmek için kullanmaları için yıllık toplu meblağlar veriyor. Buna karşılık devletler, yardım alanların sosyal yardımdan çalışmaya teşvik edilmesini sağlamak için belirli kriterlere bağlı kalmalıdır. Bazıları programı eleştirse de, birçoğu programın başarılı olduğunu kabul ediyor.
Refah bilgisi arayanlar bu tür bilgileri İnternette veya yerel telefon rehberlerinde Amerika Birleşik Devletleri Hükümeti'ne bakarak bulabilirler. Sağlık, barınma, vergi indirimi ve nakit yardımı alanlarında sosyal yardım sağlamaya hak kazananlar için programlar mevcuttur.
Demokratik-Cumhuriyetçi bölünme
19. yüzyılın başında Demokratik-Cumhuriyetçiler büyük ölçüde muzaffer ve baskındı. Federalistler, sırayla, yavaş yavaş soldu ve sonunda dağıldı. Demokrat-Cumhuriyetçiler çok popüler olduğu için, partinin 1824 başkanlık seçimlerinde birbirine karşı yarışan en az dört siyasi adayı vardı. Andrew Jackson'ın popüler oyu kazanmasına rağmen John Quincy Adams başkanlığı kazandı. Bu, parti içinde güçlü bir siyasi bölünmeye yol açtı ve sonunda partinin ikiye bölünmesine neden oldu: Demokratlar ve Whig Partisi. Demokratlar Andrew Jackson tarafından yönetiliyordu. The Bank of the United States'in varlığına karşıydı ve devletin haklarını ve asgari hükümet düzenlemesini büyük ölçüde destekledi. Whig Partisi, Jackson ve Demokratlara belirgin bir muhalefet yaptı ve ulusal bankayı destekledi.
Demokrat Parti'nin logosundaki eşeğin, Andrew Jackson'ın kendisine “jackass” diyen muhaliflerinden geldiği söyleniyor. “Jackass”, hem erkek eşeğe verilen başka bir kelime hem de akılsız veya aptal bir kişiyi tanımlayan takma addır. Jackson bu takma adı tartışmak yerine benimsedi. O zamandan beri genel olarak Demokrat Parti'nin genel bir sembolü haline geldi.
Federalistler ve Demokratik Cumhuriyetçiler
Amerika Birleşik Devletleri'nde iki partili hükümet sistemi kuruluş aşamasındayken, bir kıta ötede Federalist ve Demokratik-Cumhuriyetçi partilerin evrimini ilerletecek olaylar yaşanıyordu. Fransa halkı Amerikan Devrimi'nden ipuçlarını alıyor ve Kral XVI. Louis'nin otoriter liderliğine isyan ediyordu. 1793'te Fransa ve Büyük Britanya arasında savaş başladığında, Federalistler ve Demokratik Cumhuriyetçiler sadakatlerini nereye koyacakları konusunda anlaşamadıklarından Amerika'da çatışma çıktı.
1778 Fransız-Amerikan İttifakına göre, Amerika Birleşik Devletleri, çağrıldığında Fransa'ya yardım etmek zorundaydı. Ancak İttifak zamanında, Fransa'nın İngiltere'ye karşı bir çatışmaya gireceğini ve Birleşik Devletler'in İngiliz kuvvetlerini Fransız topraklarından püskürtmesi için çağrılabileceğini kimse öngöremezdi. Ortaya çıkan Amerikan siyasi partileri bu konuda karşıt taraf oldular. Demokratik Cumhuriyetçiler, kendi özgürlüklerini talep etmelerine yardımcı olan Fransızlara sadakat göstermek istediler, ancak Jefferson yalnızca manevi destek vermek istedi. Fransızların Amerika Birleşik Devletleri'ni anlaşmanın sonunu desteklemeye çağıracağına inanmıyordu. Tersine, Hamilton'un liderliğindeki Federalistler, Başkan Washington'a 1778 antlaşmasının askıya alındığını ilan etmesi için yalvardılar. Hamilton'un birincil amacı, Amerikan ekonomisini desteklemek için ticaretin devam etmesini sağlamak için İngiltere ile barışçıl bir ilişki sürdürmekti.
George Washington'un tepkisi bir eylemsizlik eylemiydi. 1793'te ABD'nin İngiltere ve Fransa arasında tarafsız olduğunu ilan eden ve insanları her iki kampla herhangi bir ittifaktan kaçınmaya şiddetle teşvik eden Tarafsızlık Bildirgesi'ni yayınladı. Demokratik-Cumhuriyetçiler, yalnızca bildirgenin kendisinden değil, Washington'un bildiriyi yayınlamadan önce Kongre'ye danışmaması nedeniyle de öfkelendiler. Federalistler, çoğunlukla memnun oldular.
Fransa'nın ABD temsilcisi olan Vatandaş Edmond Genêt, çatışmadan yararlanmak için yola çıktı. Demokratik-Cumhuriyetçiler ile görüştükten sonra, Tarafsızlık Bildirgesi'nin, halkın arzusunun bir yansımasından çok, hükümetin aşırı otoritesinin bir göstergesi olduğuna inanmaya başladı. Fransız-Amerikan İttifakını desteklemek için İngiliz Kanada'nın bazı bölümleriyle birlikte İspanyol Florida ve Louisiana'yı geçmek için yetkisiz Amerikan ordularını toplamaya başladı. Genêt, Washington'u bizzat devirmekle bile tehdit etti. Ancak Washington, Genêt'in ABD'den çekilmesini ve yerine daha rasyonel bir Fransız temsilcisinin getirilmesini talep ederek ve kabul ederek galip geldi.
İngilizler Fransa ile savaşmaya devam ederken, Demokratik Cumhuriyetçiler kendilerini sürekli olarak Federalistlerle karşı karşıya buldular. İngiltere, Washington'un Tarafsızlık Bildirgesini görmezden geldi, Amerika'nın Fransa ile müttefik olduğunu varsaydı ve Batı Hint Adaları'ndaki gemilere el koydu ve birçok Amerikalı denizciyi ele geçirdi. Hem Federalistler hem de Demokrat-Cumhuriyetçiler öfkeli olsalar da, Amerika'nın nasıl yanıt vermesi gerektiği konusunda çok farklı fikirleri vardı. Hamilton'un liderliğinde, Federalistler en çok ekonomiyle ilgileniyorlardı ve her ne pahasına olursa olsun savaştan kaçınmak istediler. Buna karşılık, Jefferson'un liderliğini takip eden Demokratik Cumhuriyetçiler, Amerika'nın özgürlüğü için İngiltere ile yeniden savaşmak zorunda olduğunu hissettiler.
Washington durumu kontrol altına almak için devreye girdi. Federalist Baş Yargıç John Jay'i 1794'te İngiltere ile ticari ilişkileri sürdürmek ve savaştan kaçınmak için bir anlaşma müzakere etmesi için Londra'ya gönderdi. Yine Demokrat-Cumhuriyetçiler Washington'un eylemlerinden memnun değillerdi ve kötü şöhretli İngiliz yanlısı olan Jay'in kendi ülkesine ihanet edeceğinden korktular.
Bu arada, savaştan ve ardından gelen ekonomik felaketten korkan Hamilton, ABD müzakere taktiklerini İngilizlerle paylaşarak Jay'in müzakerelerini sabote etti. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Jay'in müzakereleri etkisizdi ve ABD için sadece küçük zaferler kazandı. Jay Antlaşması, İngilizlere Kızılderililerle kürk ticaretine devam etme hakkı verilmiş olmasına rağmen, batı kalelerinden çekilmeleri için 18 ay verdi. Anlaşma ayrıca Amerika'nın Devrim Savaşı sırasında İngiltere'ye olan borçlarını geri ödemesini istedi. Bu anlaşma üzerinde halkın tepkisi olmasına rağmen, Senato anlaşmayı 1795'te kabul etti.
Jay'in Antlaşması'nın etkileri Amerika Birleşik Devletleri ve ötesinde dalgalanırken, Demokratik Cumhuriyetçiler öfkelendi. Antlaşmanın ABD ile İngiltere arasında artan bir bağlılık gösterdiğinden korkan İspanya, Amerika ile kendi ittifakını kurarak bir tutunma noktası elde etmek için harekete geçti. Pinckney'in 1795 tarihli Antlaşması'nda İspanyollar, Florida'nın kuzeyinde daha önce tartışmalı olan bölgenin mülkiyeti de dahil olmak üzere, Amerika Birleşik Devletleri'nin neredeyse tüm taleplerini kabul etti. Bu anlaşma aynı zamanda Amerikalı batılı çiftçilere ve tüccarlara New Orleans'ta mevduat hakkı verdi.
Ders Özeti
Siyasi parti sistemimizin evrimi uzun bir geçmişe sahiptir ve 200 yılı aşkın bir süredir devam etmektedir. Değişmeyen tek şey, siyasi sistemimizin her zaman sadece iki büyük siyasi partinin oluşumunu içermesidir. Başlangıçta, Amerikalılar federal hükümetin gücü konusunda anlaşmazlığa düştüler ve bu da Federalistler ve Demokratik Cumhuriyetçiler arasında bir bölünmeye neden oldu. Bunu, sırasıyla Whigs ve Demokratların oluşumuna yol açan ticari çıkarlar ile bankacılar ve çiftçiler ve Batılı yerleşimciler arasında artan düşmanlık izledi.
Ancak bu, partilerimizin son değişikliğe uğraması olmayacaktı. Diğer önemli tarihi olaylar, iki partili sistemimize değişiklik getirmeye devam edecek ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki siyasi partilerin tarihi üzerine bir sonraki derste bununla ilgili daha fazla bilgi edinebilirsiniz.
New England Düzenle
On üç orijinal kolonideki ilk Amerikan okulları 17. yüzyılda açıldı. Boston Latin Okulu 1635'te kuruldu ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki hem ilk devlet okulu hem de mevcut en eski okuldur. [1] Kuzey Amerika'da vergi mükellefi tarafından desteklenen ilk ücretsiz devlet okulu olan Mather Okulu, 1639'da Massachusetts, Dorchester'da açıldı. [2] [3] Cremin (1970), sömürgecilerin ilk başta geleneksel yöntemlerle eğitim vermeye çalıştıklarını vurguluyor. İngiliz aile, kilise, topluluk ve çıraklık yöntemleri, okulların daha sonra "sosyalleşme"de kilit unsur haline gelmesi. İlk başta, okuryazarlık ve aritmetik temelleri, ebeveynlerin bu becerilere sahip olduğu varsayılarak aile içinde öğretildi. New England'da okuryazarlık oranları çok daha yüksekti, çünkü nüfusun çoğu Protestan Reformu'na derinden dahil olmuştu ve Kutsal Yazıları okumak için okumayı öğrenmişti. Anglikan Kilisesi'nin yerleşik kilise olduğu Güney'de okuryazarlık çok daha düşüktü. Bekar işçi sınıfı, ilk yıllarda sözleşmeli hizmetçi olarak gelen nüfusun büyük bir bölümünü oluşturuyordu. Ekici sınıf, kamu eğitimini desteklemedi, ancak çocukları için özel öğretmenler ayarladı ve uygun yaşlarda bazılarını daha ileri eğitim için İngiltere'ye gönderdi.
19. yüzyılın ortalarına gelindiğinde, New England'daki okulların rolü o kadar genişledi ki, geleneksel olarak ebeveynler tarafından yürütülen eğitim görevlerinin çoğunu üstlendiler. [4] [5]
Tüm New England kolonileri, kasabaların okul açmasını gerektirdi ve birçoğu bunu yaptı. 1642'de Massachusetts Körfezi Kolonisi "uygun" eğitimi zorunlu kıldı, diğer New England kolonileri de bu örneği takip etti. 1640'larda ve 1650'lerde diğer kolonilerde de benzer yasalar kabul edildi. [6] 18. yüzyılda "ortak okullar" kurulmuş, her yaştan öğrenci bir odada bir öğretmenin kontrolündeydi. Yerel (kasaba) düzeyinde halka arz edilmelerine rağmen, özgür değildiler. Öğrencilerin ailelerinden öğrenim ücreti veya "faiz faturası" tahsil edildi.
New England'daki daha büyük kasabalar, modern lisenin öncüsü olan dilbilgisi okulları açtı. [7] En ünlüsü, halen bir devlet lisesi olarak faaliyette olan Boston Latin Okulu idi. New Haven, Connecticut'taki Hopkins Okulu da bir başkaydı. 1780'lere gelindiğinde, çoğu özel akademilerle değiştirilmişti. 19. yüzyılın başlarında New England, Phillips Andover Akademisi (1778), Phillips Exeter Akademisi (1781) ve Deerfield Akademisi (1797) tarafından tipik olarak "hazırlık okulları" olarak adlandırılan bir özel lise ağı işletiyordu. 19. yüzyılın ortalarında Ivy League kolejleri için ana besleyiciler oldular. [8] Bu hazırlık okulları 1970'lerde karma eğitime geçti ve 21. yüzyılda oldukça prestijli olmaya devam ediyor. [9] [10]
Güney Düzenle
Chesapeake Körfezi merkezli Yukarı Güney sakinleri, sömürge döneminin başlarında bazı temel okullar kurdular. 17. yüzyılın sonlarında Maryland'de, Katolik Cizvitler Katolik öğrenciler için bazı okullar işletti. [11] Genellikle ekici sınıf, çocuklarının eğitimi için öğretmen tutar veya onları özel okullara gönderirdi. Sömürge yıllarında bazıları oğullarını eğitim için İngiltere veya İskoçya'ya gönderdi.
Mart 1620'de George Thorpe, Bristol'den Virginia'ya doğru yola çıktı. Bir üniversite ve Hint okulu için ayrılacak 10.000 dönümlük (4.000 ha) araziden sorumlu bir milletvekili oldu. Yerli Amerikalılar için okul planları, George Thorpe'un 1622 Kızılderili Katliamı'nda öldürülmesiyle sona erdi. Virginia'da, yoksullar ve yoksullar için ilkel eğitim yerel cemaat tarafından sağlandı. [12] Çoğu seçkin ebeveyn, çocuklarını ya gezici öğretmenler kullanarak evde eğitti ya da onları küçük yerel özel okullara gönderdi. [13]
Derin güneyde (Gürcistan ve Güney Carolina), eğitim öncelikle özel girişim öğretmenleri ve kamu tarafından finanse edilen karmakarışık projeler tarafından gerçekleştirildi. Gürcistan kolonisinde, 1770 yılına kadar, çoğu bakanlar tarafından öğretilen en az on gramer okulu faaliyetteydi. Bethesda Yetim Evi çocukları eğitti. Düzinelerce özel öğretmen ve öğretmen, hizmetlerini gazetelerde ilan etti. Kadınların imzaları üzerine yapılan bir araştırma, okulların olduğu bölgelerde yüksek derecede okuryazarlık olduğunu gösteriyor. [14] Güney Carolina'da, çok sayıda okul projesinin reklamı yapıldı. Güney Carolina Gazetesi 1732'de başlıyor. Kaç tane reklamın başarılı okullar sağladığını bilmek zor olsa da, girişimlerin birçoğu yıllar içinde süreklilik önererek tekrar tekrar reklam verdi. [15] [16]
Amerikan Devrimi'nden sonra Georgia ve Güney Carolina küçük devlet üniversiteleri kurmaya çalıştı. Zengin aileler oğullarını Kuzey'i üniversiteye gönderdi. Georgia'da beyaz öğrenciler için devlet il akademileri daha yaygın hale geldi ve 1811'den sonra Güney Carolina okuma, yazma ve aritmetik öğretmek için birkaç ücretsiz "ortak okul" açtı.
Yeniden Yapılanma döneminde Cumhuriyet hükümetleri, genel vergilerle desteklenen ilk devlet okulu sistemlerini kurdu. Hem beyazlar hem de siyahlar kabul edilecekti, ancak yasa koyucular ırksal olarak ayrılmış okullar üzerinde anlaştılar. (Birkaç entegre okul New Orleans'ta bulunuyordu).
Özellikle beyaz Demokratlar, eski Konfederasyon eyaletlerinde eyalet yasama meclislerinin kontrolünü yeniden ele geçirdikten sonra, siyahlar için devlet okullarına sürekli olarak yetersiz fon sağladılar; bu, Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi'nin siyah beyaz öğrenciler için ayrı devlet okulları kuran eyalet yasalarının anayasaya aykırı olduğunu ilan ettiği 1954 yılına kadar devam etti.
Genel olarak kırsal alanlarda devlet okulları, beyazlar veya siyahlar için ilköğretim notlarının ötesine geçmedi. Bu "sekizinci sınıf" olarak biliniyordu [17] 1900'den sonra, bazı şehirler, özellikle orta sınıf beyazlar için liseler kurmaya başladı. 1930'larda ABD nüfusunun kabaca dörtte biri hala yaşıyor ve çiftliklerde çalışıyordu ve her iki ırktan birkaç kırsal Güneyli 1945 sonrasına kadar 8. sınıfın ötesine geçti. [18] [19] [20] [21]
Kadınlar ve kızlar
Amerika Birleşik Devletleri'nde kızlar için sürekli olarak faaliyet gösteren en eski okul, New Orleans'taki Katolik Ursuline Akademisi'dir. 1727 yılında Aziz Ursula Tarikatı Rahibeleri tarafından kurulmuştur. Akademi ilk kadın eczacıyı mezun etti. Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan ilk manastır Akademi'yi destekledi. Bu, genç kadınlar için ilk ücretsiz okul ve ilk inziva merkeziydi. Özgür renkli kadınlara, Yerli Amerikalılara ve kadın Afrikalı-Amerikalı kölelere öğreten ilk okuldu. Bölgede, Ursuline, Mississippi Vadisi'ndeki ilk sosyal refah merkezini sağladı ve Louisiana'daki kızlar için ilk yatılı okul ve New Orleans'taki ilk müzik okuluydu. [22]
Kızlar için vergi destekli eğitim, 1767 gibi erken bir tarihte New England'da başladı. İsteğe bağlıydı ve bazı kasabalar bu yeniliği destekleme konusunda isteksizdi. Örneğin Northampton, Massachusetts, siyasi ve sosyal yapılara hükmeden birçok zengin aileye sahip olduğu için geç evlat edinen bir yerdi. Yoksul ailelere yardım etmek için vergi ödemek istemediler. Northampton, yalnızca çocukları olanlardan ziyade tüm haneler için vergi hesapladı ve fonları erkekleri üniversiteye hazırlamak için bir gramer okulunu desteklemek için kullandı. 1800'den sonra, Northampton kızları kamu parasıyla eğitmedi. Buna karşılık, Massachusetts, Sutton kasabası, tarihinin erken bir noktasında sosyal liderlik ve din açısından çeşitliydi. Sutton, okullarının masraflarını yalnızca çocuklu hanelerden alınan vergilerle ödedi, böylece hem erkek hem de kız çocukları için evrensel eğitim lehine aktif bir seçmen kitlesi yarattı. [23]
Tarihçiler, sömürge döneminde okuma ve yazmanın farklı beceriler olduğunu belirtiyorlar. Okullar her ikisini de öğretti, ancak okulların olmadığı yerlerde yazma esas olarak erkeklere ve birkaç ayrıcalıklı kıza öğretildi. Erkekler dünyevi işlerle ilgilendiler ve hem okuma hem de yazma ihtiyacı duydular. Kızların sadece okuması gerektiğine inanılıyordu (özellikle dini materyaller). Okuma ve yazma arasındaki bu eğitim farkı, sömürge kadınlarının neden sıklıkla okuyabildiğini, ancak yazamadıklarını ve isimlerini imzalayamadıklarını açıklıyor - bir "X" kullandılar. [24]
1740'tan sonra Philadelphia'daki seçkin kadınların eğitimi, 18. yüzyılın başlarında soylu sınıflar tarafından geliştirilen İngiliz modelini izledi. Bu yeni model, kadın rollerinin süsleyici yönlerini vurgulamak yerine, kadınları daha kapsamlı eğitime katılmaya, muhakeme becerilerini geliştirmek için klasik sanatlara ve bilimlere ulaşmaya teşvik etti. Eğitim, sömürgeci kadınlara 'aşağıların' kolayca taklit edemeyecekleri özellikler vererek seçkin statülerini korumalarına yardımcı olma kapasitesine sahipti. Pederly (2004), 1740'lar-1770'lerde Philadelphia'yı etkileyen İngiliz ve Amerikan yazılarını ve Philadelphia kadınlarının eğitim alma ve statülerini gösterme yollarını inceliyor. [25]
İngilizce olmayan okullar Düzenle
1664'e gelindiğinde, bölge İngilizler tarafından ele geçirildiğinde, Yeni Hollanda kolonisindeki çoğu kasaba zaten ilkokullar kurmuştu. Okullar Hollanda Reform Kilisesi ile yakından ilişkiliydi ve dini eğitim ve dua için okumayı vurguladı. İngilizler, Hollandaca eğitim veren devlet okullarını kapattı ve bazı durumlarda bunlar özel akademilere dönüştürüldü. Yeni İngiliz hükümeti devlet okullarına çok az ilgi gösterdi. [26]
New York'tan Pennsylvania, Maryland ve Carolinas'a kadar olan Alman yerleşim birimleri, her mezhep veya mezhep kendi okullarına sponsorluk yapan, kiliselerine sıkı sıkıya bağlı ilkokullara sponsor oldular. Sömürgeciliğin ilk yıllarında, Alman göçmenler Protestandı ve eğitim dürtüsü, öğrencilere Kutsal Yazıları okumayı öğretmekle ilgiliydi. [27] [28]
1848 devrimlerinden sonra ve İç Savaşın sona ermesinden sonra Alman Katolik göç dalgalarını takiben, hem Katolikler hem de Missouri Sinod Lutherans, özellikle yoğun Alman göçü olan şehirlerde kendi Almanca dilli dar görüşlü okullarını kurmaya başladılar: Cincinnati gibi, Louis, Chicago ve Milwaukee'nin yanı sıra Almanların yoğun olarak yerleştiği kırsal alanlar. [29] Almanca konuşan küçük bir dini mezhep olan Amish, ilkokul seviyesinden sonra eğitime karşıdır. Bunu gereksiz, inançlarını korumak için tehlikeli ve hükümetin yetkisinin ötesinde görüyorlar. [30] [31]
İspanya'nın Florida, Güneybatı'da küçük yerleşimleri vardı ve ayrıca Louisiana'yı kontrol etti. Herhangi bir kızı okuduklarına dair çok az kanıt var. Cemaat okulları Cizvitler veya Fransiskenler tarafından yönetiliyordu ve erkek öğrencilerle sınırlıydı. [32]
Ders Kitapları Düzenle
17. yüzyılda, sömürgeciler İngiltere'den okul kitapları ithal ettiler. 1690'a gelindiğinde, Boston yayıncıları kitabı yeniden basıyorlardı. İngilizce Protestan Öğretmeni başlığı altında New England Primer. NS astar ezberleme üzerine inşa edilmiştir. Kalvinist teolojiyi basitleştirerek, astar Puritan çocuğun yaşamını Tanrı'nın ve ebeveynlerinin otoritesiyle ilişkilendirerek benliğinin sınırlarını tanımlamasını sağladı. [33] [34] astar Webster'ın çalışmaları tarafından yerini alana kadar sömürge okullarında yaygın olarak popüler kılan ek materyalleri içeriyordu. Noah Webster'ın "mavi destekli heceleyicisi", 1790'lardan McGuffey Readers'ın ortaya çıktığı 1836'ya kadar açık ara en yaygın ders kitabıydı. Her iki dizi de vatandaşlık görevi ve ahlakı vurguladı ve ülke çapında on milyonlarca kopya sattı. [35]
Webster'ın heceleme Amerikan ders kitaplarının pedagojik planıydı, öğrencilere kolayca öğretilebilecek şekilde düzenlenmişti ve yaşa göre ilerledi. Webster, öğrencilerin karmaşık problemler bileşenlerine ayrıldığında en kolay öğrendiğine inanıyordu. Her öğrenci bir sonrakine geçmeden önce bir bölümde ustalaşabilir. Ellis, Webster'ın 20. yüzyılda Jean Piaget'in bilişsel gelişim teorisiyle bağlantılı bazı anlayışları öngördüğünü savunuyor. Webster, çocukların giderek daha karmaşık veya soyut görevlerde ustalaştıkları farklı öğrenme aşamalarından geçtiklerini söyledi. Öğretmenlerin üç yaşındaki bir çocuğa okumayı öğretmeye çalışmaması gerektiğini vurguladı - beş yaşında hazır olana kadar bekleyin. o planladı heceleme buna göre alfabeden başlayarak, sesli ve ünsüzlerin farklı seslerini kapsayan, ardından heceler, ardından basit kelimeler, ardından daha karmaşık kelimeler, ardından cümleler geldi. Webster'ın heceleme tamamen laikti. 1492'de Columbus'un "keşfi" ile başlayan ve 1781'de Amerika Birleşik Devletleri'nin bağımsızlığını kazandığı Yorktown Savaşı ile biten Amerikan tarihindeki iki sayfa önemli tarihle sona erdi. Tanrı'dan, İncil'den veya kutsal olaylardan söz edilmedi. Ellis'in açıkladığı gibi, "Webster ulus-devlete laik bir ilmihal inşa etmeye başladı. İşte Amerikan okul kitaplarında 'yurttaşlık' kavramının ilk ortaya çıkışıydı. New England Primer [36] Bynack (1984), Webster'ı cumhuriyetçi erdemlerin ve ulusal dayanışmanın düşüşünü önleyecek birleşik bir Amerikan ulusal kültürü fikrine bağlılığıyla ilgili olarak inceler. Johann David Michaelis ve Johann Gottfried Herder gibi Alman teorisyenleri, onlarla birlikte bir ulusun dilsel biçimlerinin ve bunlarla ilişkili düşüncelerin bireylerin davranışlarını şekillendirdiğine inanıyordu.Amerikan İngilizcesinin etimolojik açıklamasını ve reformunu vatandaşların davranışlarını iyileştirmek ve böylece cumhuriyetçiliği korumak için amaçladı. saflık ve sosyal istikrar. heceleme ve Dilbilgisi bu ilkeleri izleyerek. [37]
Koloni kolejleri Düzenle
Yüksek öğrenim 1800'den önce büyük ölçüde erkekleri bakan olarak yetiştirmeye yönelikti. Doktorlar ve avukatlar yerel çırak sistemlerinde eğitildi.
Dini mezhepler, bakanları yetiştirmek için en erken kolejleri kurdular. New England, bireylerin İncil'i okuyabilmeleri için okuryazarlığa uzun süre vurgu yaptı. Harvard Koleji, 1636'da sömürge yasama organı tarafından kuruldu ve adını erken bir hayırseverden aldı. Finansmanın çoğu koloniden geldi, ancak kolej ilk yıllarından itibaren bir bağış kurmaya başladı. [38] Harvard başlangıçta genç erkekleri bakanlık için yetiştirmeye odaklandı, ancak birçok mezun hukuk, tıp, devlet veya iş dünyasına girdi. Kolej, Newton bilimini kolonilere getirmede liderdi. [39]
William & Mary Koleji, 1693'te Virginia hükümeti tarafından, bir bağış için 20.000 dönüm (8.100 ha) arazi ve yıllık ödenekle birlikte her pound tütün için bir kuruş vergisi ile kuruldu. Yerleşik Anglikan Kilisesi ile yakından ilişkiliydi. Koloninin önde gelen Anglikan bakanı James Blair, 50 yıl boyunca başkanlık yaptı. Kolej, çoğu Anglikan olan Virginia ekici sınıfının geniş desteğini kazandı. İlk hukuk profesörünü işe aldı ve birçok avukatı, politikacıyı ve önde gelen yetiştiricileri eğitti. [40] Bakanlığa giden öğrencilere ücretsiz eğitim verildi.
Yale Koleji 1701'de Puritans tarafından kuruldu ve 1716'da Connecticut, New Haven'a taşındı. Connecticut'ın muhafazakar Püriten bakanları Harvard'ın daha liberal teolojisinden hoşnutsuzlaşmışlardı ve kendi okullarının ortodoks bakanlar yetiştirmesini istiyorlardı. Ancak başkan Thomas Clap (1740-1766) doğa bilimlerindeki müfredatı güçlendirdi ve Yale'i dirilişçi Yeni Işık teolojisinin kalesi haline getirdi. [41]
1747'de New Side Presbiteryenler, Princeton kasabasında New Jersey Koleji'ni kurdular, çok daha sonra Princeton Üniversitesi olarak yeniden adlandırıldı. Baptistler, 1764'te Rhode Island College'ı kurdular ve 1804'te bir hayırseverin onuruna Brown Üniversitesi olarak yeniden adlandırıldı. Brown, diğer mezheplerden genç erkekleri karşılama konusunda özellikle liberaldi.
New York'ta, Anglikanlar 1746'da Kings College'ı kurdular ve onun başkanı Samuel Johnson tek öğretmendi. Amerikan Devrimi sırasında kapandı ve 1784'te Columbia College adı altında bağımsız bir kurum olarak yeniden açıldı, şimdi Columbia Üniversitesi.
Philadelphia Akademisi, 1749'da Benjamin Franklin ve Philadelphia'daki diğer sivil fikirli liderler tarafından kuruldu. Diğer şehirlerdeki kolejlerin aksine, bakanların eğitimine yönelik değildi. 1765'te Amerika'daki ilk tıp fakültesini kurdu ve böylece Amerika'nın ilk üniversitesi oldu. Pennsylvania eyalet yasama organı, Philadelphia Koleji'ne yeni bir kurumsal tüzük verdi ve adını 1791'de Pennsylvania Üniversitesi olarak değiştirdi.[42]
1766'da Hollanda Reform Kilisesi, New Jersey'de daha sonra Rutgers Üniversitesi olarak bilinen ve devlet desteği alan Queens College'ı kurdu. 1769'da Yerli Amerikalılar için bir okul olarak kurulan Dartmouth Koleji, 1770'de Hanover, New Hampshire'daki şimdiki yerine taşındı. [43] [44]
Tüm okullar küçüktü ve klasik liberal sanatlara yönelik sınırlı bir lisans müfredatı vardı. Öğrencilere Yunanca, Latince, geometri, antik tarih, mantık, etik ve retorik konularında çok az tartışma, az ev ödevi ve laboratuvar oturumu olmadan eğitim verildi. Kolej başkanı tipik olarak katı disiplini uygulamaya çalıştı. Üst sınıflar birinci sınıf öğrencilerini taciz etmekten zevk aldılar. Birçok öğrenci 17 yaşından küçüktü ve kolejlerin çoğu aynı zamanda bir hazırlık okulu işletiyordu. Organize sporlar veya Yunan harfli dernekler yoktu, ancak okulların çoğunda aktif edebi topluluklar vardı. Öğrenim çok düşüktü ve burslar azdı. [45]
Kolonilerin hukuk okulları yoktu. Birkaç genç Amerikalı öğrenci Londra'daki prestijli Inns of Court'ta okudu. Kalkınan avukatların çoğu, yerleşik Amerikan avukatlarıyla çıraklık yaptı veya baro sınavlarına hak kazanmak için "yasaları okudu". [46] Hukuk, ilkel durumda olan tıbba kıyasla, kolonilerde çok iyi yerleşti. 18. yüzyılda, 117 Amerikalı İskoçya'nın Edinburgh kentinde tıptan mezun olmuştu, ancak çoğu doktor kolonilerde çırak olarak öğrendi. [47]
Philadelphia Akademisi'nin mütevelli heyeti, daha sonra Pennsylvania Üniversitesi, 1765'te kolonilerdeki ilk tıp fakültesini kurdu ve kolonilerdeki ilk üniversite oldu. [42] New York'ta, King's College'ın tıp bölümü 1767'de kuruldu ve 1770'de ilk Amerikan M.D. derecesini aldı. [48]
Devrimden sonra kuzey eyaletleri özellikle eğitime ağırlık vermiş ve hızla devlet okulları kurmuştur. 1870 yılına gelindiğinde, tüm eyaletlerde vergi destekli ilkokullar vardı. [50] ABD nüfusu, o zamanlar dünyadaki en yüksek okuryazarlık oranlarından birine sahipti. [51] Özel akademiler de ülkenin dört bir yanındaki kasabalarda gelişti, ancak kırsal alanlarda (çoğu insanın yaşadığı) 1880'lerden önce çok az okul vardı.
1821'de Boston, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ilk devlet lisesine başladı. 19. yüzyılın sonlarına doğru, devlet ortaokullarının sayısı özel okullardan daha fazla olmaya başladı. [52] [53]
Yıllar boyunca Amerikalılar, aralarında Pestalozzi, Herbart ve Montessori'nin de bulunduğu bir dizi Avrupalı reformcudan etkilendiler. [52]
Cumhuriyetçi annelik
19. yüzyılın başlarında, yeni Amerika Birleşik Devletleri'nin yükselişiyle birlikte, kentsel alanlarda yeni bir ruh hali canlıydı. Başarılı bir cumhuriyeti erdemli ailelerle eşitleyerek devlet ve aileyi birleştiren bir ilke olarak cumhuriyetçi anneliğin rolünü geliştiren Lydia Maria Child, Catharine Maria Sedgwick ve Lydia Sigourney'nin yazıları özellikle etkili olmuştur. Küçük çocukların samimi ve ilgili gözlemcileri olarak kadınlar, çocuklara rehberlik etme ve öğretme rolüne en uygun kişilerdi. 1840'lara gelindiğinde, Child, Sedgwick ve Sigourney gibi New England yazarları, kadınlar için eğitimin geliştirilmesi ve genişletilmesi için saygın modeller ve savunucular haline geldi. Daha fazla eğitime erişim, matematik ve felsefe gibi eskiden yalnızca erkeklere açık olan derslerin, kızlar için devlet ve özel okullardaki müfredatın ayrılmaz bir parçası olması anlamına geliyordu. 19. yüzyılın sonlarında, bu kurumlar, Amerikan ahlaki ve etik değerlerinin eğitimcileri ve denetçileri olarak kadınların geleneğini genişletiyor ve güçlendiriyorlardı. [54]
Cumhuriyetçi annelik ideali tüm ulusa yayılmış, kadınların statüsünü büyük ölçüde yükseltmiş ve kız çocuklarının eğitim ihtiyacını desteklemiştir. Sömürge dönemini karakterize eden dekoratif sanatlara ve kadın eğitiminin inceltilmesine yapılan göreli vurgu, 1776'dan sonra, kadınların iyi cumhuriyet gençliğinin iyi cumhuriyetçi anneleri olmaları için ulus inşasındaki önemli rolleri için eğitimde kadınları destekleyen bir programla değiştirildi. Topluluk ruhu ve finansal bağışlarla desteklenen, Kuzey'in yanı sıra Güney'deki kasabalarda da özel kadın akademileri kuruldu. [55]
Zengin yetiştiriciler, evlilik düzenlemelerinde eğitim genellikle çeyizin yerini aldığından, kızlarının okula gitmesi konusunda özellikle ısrarcıydı. Akademiler genellikle yazı, hattatlık, aritmetik ve özellikle Fransızca olmak üzere dilleri vurgulayan titiz ve geniş bir müfredat sağladı. 1840'a gelindiğinde, kadın akademileri, güney aristokrat toplumunda eş ve anne olarak rollerine hazır, kültürlü, iyi okunan bir kadın seçkinler üretmeyi başardı. [55]
Katılım Düzenle
1840 nüfus sayımı, beş ila on beş yaş arasındaki 3.68 milyon okul çağındaki çocuğun yaklaşık %55'inin ilkokullara veya akademilere gittiğini göstermiştir. Pek çok aile, çocuklarının okula gitmesi veya onları çiftlik işlerinden kurtarması için para ödeyemedi. [56] 1830'ların sonundan itibaren, özellikle kuzey eyaletlerinde, ilkokuldan sonra kız çocukları için daha fazla özel akademi kuruldu. Bazıları, erkeklere sunulana benzer klasik eğitim sundu.
1771-1817 yılları arasında Pennsylvania'daki Alman göçmen çocukların sözleşmeli hizmetçi sözleşmelerinden elde edilen veriler, eğitim alan çocuk sayısının 1771-1773'te %33.3'ten 1787-1804'te %69'a çıktığını göstermektedir. Ek olarak, aynı veriler, okul eğitimi ile evde eğitim oranının 1771-1773'te 0,25'ten 1787-1804'te 1,68'e yükseldiğini gösterdi. [57] Bazı Afrikalı Amerikalılar okuryazarlık düzeyine ulaşmayı başarırken, güney eyaletleri siyahlara eğitim vermeyi büyük ölçüde yasakladı.
Öğretmenler, 1800'lerin Başı
Genç öğrencilere öğretmek, eğitimli insanlar için çekici bir kariyer değildi. [58] Yetişkinler herhangi bir özel beceriye sahip olmadan öğretmen oldular. İşe alma, esas olarak sınırlı vergilerin verimli kullanımıyla ilgilenen ve yerel vergi ödeyen ailelerden genç bekar kadınları tercih eden yerel okul yönetim kurulu tarafından gerçekleştirildi. Bu, 1823'te başlayan iki yıllık normal okulların getirilmesiyle değişmeye başladı. Normal okullar, bekar orta sınıf kadınlara giderek artan bir şekilde kariyer yolları sağladı. 1900'e gelindiğinde kuzey eyaletlerindeki ilkokul öğretmenlerinin çoğu normal okullarda eğitilmişti. [53]
Tek odalı okul evleri Düzenle
Sınırlı sayıda öğrenciye sahip kırsal alanlardaki nüfusun yüksek oranı göz önüne alındığında, çoğu topluluk tek odalı okul evlerine güveniyordu. Öğretmenler, 19. yüzyılın başlarında küresel ölçekte popüler hale gelen bir eğitim yöntemi olan İzleme Sistemini kullanarak çeşitli yaş ve yeteneklerdeki öğrencilerle ilgilenirdi. Bu yöntem aynı zamanda 1798'de bağımsız olarak geliştiren İngiliz eğitimciler Dr Andrew Bell ve Joseph Lancaster'dan sonra "karşılıklı öğretim" veya "Bell-Lancaster yöntemi" olarak da biliniyordu. Ailelerde daha büyük çocuklar daha küçük çocuklara öğretirken, yetenekli öğrenciler bu okullarda öğretmene 'yardımcı' oldular ve öğrendiklerini diğer öğrencilere de öğrettiler. [59]
Mann reformları
1837'de Massachusetts eğitim sekreteri olduktan sonra, Horace Mann (1796-1859), Prusya "ortak okullar" modeline dayanan eyalet çapında bir profesyonel öğretmenler sistemi oluşturmaya çalıştı. Prusya, tüm öğrencilerin halka açık sınıflarında aynı içeriğe sahip olma hakkına sahip olduğu bir eğitim sistemi geliştirmeye çalışıyordu. Mann başlangıçta ilköğretime ve öğretmen yetiştirmeye odaklandı. Ortak okul hareketi kuzeyde hızla güç kazandı. Connecticut 1849'da benzer bir sistemi benimsedi ve Massachusetts 1852'de zorunlu devam yasası çıkardı. [60] [61] Mann'ın haçlı tarzı geniş orta sınıf desteğini çekti. Tarihçi Ellwood P. Cubberley şunları söylüyor:
Hiç kimse, eğitimin evrensel, mezhepsel olmayan, özgür olması gerektiği ve amaçlarının sadece öğrenme veya eğitimden ziyade sosyal verimlilik, yurttaşlık erdemi ve karakter olması gerektiği anlayışını Amerikan halkının kafasına yerleştirmekten daha fazlasını yapmadı. mezhep amaçlarının ilerlemesi. [62]
Mann'ın Prusya'da öğrendiği ve 1848'de Massachusetts'te tanıttığı önemli bir teknik, öğrencileri yaşlarına göre sınıflara yerleştirmekti. Yaşlarına göre farklı derecelere atandılar ve yetenek farklılıklarına bakılmaksızın bu derecelerde ilerlediler. Ayrıca, Avrupa üniversitelerinde yaygın olarak kullanılan ve öğrencilerin birbirlerini eğitmede aktif rol almak yerine eğitim almalarını gerektiren anlatım yöntemini kullandı. Daha önce, okullarda genellikle yaşları 6 ile 14 arasında değişen öğrenci grupları vardı. Yaş sınıflandırmasının getirilmesiyle birlikte, çok yaşlı sınıflar neredeyse tamamen ortadan kalktı. [63] Bazı öğrenciler notlarıyla ilerleme kaydettiler ve ortaokulun sunduğu tüm dersleri tamamladılar. Bunlar "mezun oldular" ve bir tamamlama sertifikası verildi. Bu giderek artan bir şekilde üniversite mezuniyet ritüellerini taklit eden bir törenle yapıldı.
Evrensel halk eğitiminin ulusun asi çocuklarını disiplinli, sağduyulu cumhuriyetçi vatandaşlara dönüştürmenin en iyi yolu olduğunu savunan Mann, modernleştiricilerden, özellikle de Whig'ler arasında devlet okulları inşa etmek için yaygın bir onay kazandı. Çoğu eyalet, onun Massachusetts'te kurduğu sistemin bir versiyonunu, özellikle de profesyonel öğretmenler yetiştirmek için "normal okullar" için programı benimsedi. [64] Bu, daha sonra okul olarak bilinen yaygın bir okul biçimine hızla gelişti. fabrika modeli okul.
Ücretsiz eğitim, bazı ilkokul sınıflarında mevcuttu. Bu okulların mezunları her zaman büyük bir hassasiyetle olmasa da okuyabilir ve yazabilirdi. Güneyli bir günlük yazarı olan Mary Chesnut, 3 Haziran 1862 tarihli günlük yazısında Kuzey'in ücretsiz eğitim sistemiyle alay ediyor ve burada Birlik askerlerinin ele geçirilen mektuplarından yanlış yazılmış sözcüklerle alay ediyor. [65]
Zorunlu yasalar Düzenle
1900'e gelindiğinde, dördü Güney'de olmak üzere 34 eyalette zorunlu eğitim yasaları vardı. Zorunlu eğitim yasalarına sahip otuz eyalette, 14 yaşına (veya daha yüksek) kadar devam zorunluluğu vardı. [66] Sonuç olarak, 1910'da Amerikalı çocukların yüzde 72'si okula gidiyordu. Ülkenin çocuklarının yarısı tek odalı okullara gitti. 1930'a gelindiğinde, her eyalet öğrencilerin ilkokulu bitirmesini şart koşuyordu. [67]
Din ve okullar Düzenle
19. yüzyılda ulusun çoğunluğu Protestan olduğu için, çoğu eyalet, vergi parasının dar görüşlü okulları finanse etmek için kullanılmasını yasaklayan Blaine Değişiklikleri adlı bir anayasa değişikliğini kabul etti. 1840'lardan sonra Katolik İrlanda'dan gelen yoğun göç, yerlici duyguları uyandırdığı için, bu büyük ölçüde Katoliklere yönelikti. Katolik ve Protestan inananlar arasında, uzun zamandır dinler kuran ulus devletlerle ilişkili olan uzun süredir devam eden gerilimler vardı. Birçok Protestan, Katolik çocukların Amerikalı olabilmeleri için devlet okullarında eğitim görmeleri gerektiğine inanıyordu. 1890'a gelindiğinde, ABD'deki Kilise hiyerarşisini kontrol eden ilk büyük Katolik göçmen grubu olan İrlandalılar, kentsel Kuzeydoğu ve Ortabatı boyunca geniş bir cemaat ve cemaat okulları ("parochial okullar") inşa etmişti. İrlandalı ve diğer Katolik etnik gruplar, dar görüşlü okulları yalnızca dinlerini korumakla kalmayıp aynı zamanda kültürlerini ve dillerini geliştirmeyi amaçladılar. [68] [69]
Katolikler ve Alman Lutherciler ile Hollandalı Protestanlar kendi ilkokullarını örgütlediler ve finanse ettiler. Katolik topluluklar ayrıca kiliselerine başkanlık edecek öğretmenleri ve dini liderleri eğitmek için kolejler ve seminerler inşa etmek için para topladılar. [70] [71] 19. yüzyılda, Katoliklerin çoğu İrlandalı veya Alman göçmenlerdi ve onların çocukları 1890'larda İtalya ve Polonya'dan yeni Katolik göçmen dalgaları gelmeye başladı. Dar görüşlü okullar, 1890'da Wisconsin'deki Bennett Yasasında olduğu gibi, bir miktar muhalefetle karşılaştılar, ancak geliştiler ve büyüdüler. Katolik rahibeler çoğu okulda öğretmen olarak hizmet ettiler ve yoksulluk yeminlerine uygun olarak düşük maaşlar aldılar. [72] 1925'te ABD Yüksek Mahkemesi, Pierce v. Sisters Derneği öğrencilerin devlet zorunlu eğitim yasalarına uymak için özel okullara gidebilmeleri, böylece dar görüşlü okullara resmi bir nimet verilmesi. [73]
Siyah öğrenciler için okullar Düzenle
Yeniden Yapılanma döneminin ilk günlerinde, Freedmen Bürosu Güney'de siyah çocuklar için 1000 okul açtı. Bu, esasen çok sayıda büyük kaçakçılık kampında kurulmuş olan okullar üzerine inşa edildi. Azatlılar hem yetişkinler hem de çocuklar için eğitim görmek için can atıyordu ve kayıtlar yüksek ve hevesliydi. Genel olarak, Büro siyahlar için okullar kurmak için 5 milyon dolar harcadı. 1865 yılı sonunda 90.000'den fazla azatlı bu okullara öğrenci olarak alındı. Okul müfredatı kuzeydeki okulların müfredatına benziyordu. [74]
Pek çok Büro öğretmeni, din ve kölelik karşıtlığı tarafından motive edilmiş iyi eğitimli Yankee kadınlarıydı. Öğretmenlerin yarısı güneyli beyazlardı, üçte biri siyahtı ve altıda biri kuzeyli beyazlardı. [75] Çoğu kadındı ama Afrikalı Amerikalılar arasında erkek öğretmenler kadın öğretmenlerden biraz daha fazlaydı. Güney'de, toplumların bozulduğu ve ekonominin zayıf olduğu bir dönemde, maaşların iyi olması nedeniyle insanlar öğretmenliğe çekildi. Kuzeyli öğretmenler tipik olarak kuzey örgütleri tarafından finanse edildi ve serbest bırakılanlara yardım etmek için insani amaçlarla motive edildi. Bir grup olarak, yalnızca siyahi grup, ırk eşitliğine bağlılık gösterdiler, aynı zamanda öğretmen olarak devam etme olasılıkları en yüksek olanlardı. [76]
Cumhuriyetçiler 1867'den sonra Güney eyaletlerinde iktidara geldiklerinde, vergi mükellefleri tarafından finanse edilen ilk devlet okulları sistemini yarattılar. Güney Siyahlar çocukları için devlet okulları istediler ama ırksal olarak bütünleşmiş okullar talep etmediler. New Orleans'taki birkaç okul dışında, neredeyse tüm yeni devlet okulları ayrılmıştı. Cumhuriyetçiler 1870'lerin ortalarında iktidarı kaybettikten sonra, muhafazakar beyazlar devlet okulu sistemlerini elinde tuttular, ancak fonlarını keskin bir şekilde kestiler. [77]
Güneydeki hemen hemen tüm özel akademiler ve kolejler kesinlikle ırka göre ayrılmıştı. [78] Amerikan Misyoner Derneği, Fisk Üniversitesi ve Shaw Üniversitesi gibi tarihsel olarak siyah olan birkaç kolejin geliştirilmesini ve kurulmasını destekledi. Bu dönemde, bir avuç kuzey koleji siyah öğrencileri kabul etti. Kuzey mezhepleri ve misyoner dernekleri, özellikle orta öğretim sağlamak için Güney'de özel okullar kurdu. Az miktarda üniversite çalışması sağladılar. Öğrenim asgari düzeydeydi, bu nedenle kiliseler kolejleri finansal olarak destekledi ve ayrıca bazı öğretmenlerin maaşlarını sübvanse etti. 1900'de, çoğunlukla Kuzey'de bulunan kiliseler, Güney'de siyahlar için yaklaşık 1 milyon dolarlık bir bütçeyle 247 okul işletiyordu. 1600 öğretmen istihdam ettiler ve 46.000 öğrenciye eğitim verdiler. [79] [80] Tanınmış okullar arasında Nashville'deki Washington Fisk Üniversitesi'nde, Atlanta Üniversitesi'nde, Virginia'da Hampton Enstitüsü'nde bulunan federal bir kurum olan Howard Üniversitesi ve diğerleri yer alıyordu. 19. yüzyılda çoğu yeni kolej kuzey eyaletlerinde kuruldu.
1890'da Kongre, arazi hibe programını Güney'deki devlet destekli kolejler için federal desteği içerecek şekilde genişletti. Arazi hibe desteği alabilmek için eyaletlerin siyah öğrenciler için kolejlerin yanı sıra beyaz olanları da tanımlaması gerekiyordu.
Hampton Normal ve Tarım Enstitüsü, endüstriyel eğitim denilen şeyin standartlarını belirlediği için ulusal öneme sahipti. [81] 1881'de Hampton mezunu Booker T. Washington tarafından yönetilen Tuskegee Normal School for Colored Teachers daha da büyük bir etkiye sahipti. 1900'de çok az siyah öğrenci kolej düzeyinde çalışmaya kaydoldu, okullarının çok zayıf fakülteleri ve tesisleri vardı. Keithley mezunları lise öğretmeni oldular. [82]
Kolejler ve akademiler genellikle karma eğitim verirken, 20. yüzyılın sonlarına kadar tarihçiler kadınların öğrenci ve öğretmen olarak rolüne pek dikkat etmemişlerdi. [83]
Kızılderili Misyoner Okulları Düzenle
1800'lerin başlarında Amerika Birleşik Devletleri'nde dini canlanma hızla yayılırken, büyüyen bir grup evanjelik Hıristiyan misyoner rolünü üstlendi. Bu misyonerler, çoğu durumda, Hıristiyan olmayanları Hıristiyanlığa dönüştürmekle ilgileniyorlardı. Yerli Amerikalılar bu misyonerler için yakın ve kolay bir hedefti. Bilim adamları Theda Perdue ve Michael D. Green'e göre, bu Hıristiyan misyonerler Yerli Amerikalıların medeni olmadıklarına ve onları daha medeni ve Anglo-Amerikalılar gibi yapmak için misyonerlerin yardımına ihtiyaç duyduklarına inanıyorlardı. [84]
Misyonerler yetişkinleri dönüştürmekte büyük zorluk yaşadılar, ancak Perdue ve Green'in araştırmasına göre, Yerli Amerikalı çocukları dönüştürmeyi çok daha kolay buldular. Bunu yapmak için, misyonerler genellikle Yerli Amerikalı çocukları ailelerinden ayırarak, misyonerlerin onları medenileştirebileceklerine ve dönüştürebileceklerine inandıkları yatılı okullarda yaşamaya başladılar. [84] Güneydoğu Amerika'daki misyoner okulları ilk olarak 1817'de geliştirildi. [85] Perdue ve Green'in araştırması, bu çocukların yalnızca çoğu Amerikalı çocuğun deneyimlediği temel eğitim konularını öğrenmediğini, aynı zamanda yaşamayı ve hareket etmeyi de öğrettiklerini gösterdi. Anglo-Amerikalılar gibi. Erkek çocuklara çiftçilik yapmayı ve kızlara ev işi öğretildi ve Perdue ve Green'e göre onlara Anglo-Amerikan uygarlığının bu çocukların geldiği geleneksel Kızılderili kültürlerinden daha üstün olduğu öğretildi. [84] Hıristiyanlığa geçen ve Yerli Amerikalıların Hıristiyanlığa geçmesini teşvik eden bir Cherokee adamı olan David Brown, misyoner topluluklar ve onların yatılı okulları için para toplamak amacıyla bir bağış toplama konuşma turuna çıktı. Brown, konuşmasında, misyoner okullarındaki Kızılderili çocukların uygarlaştırılmasında kaydedilen ilerlemeyi anlattı. "Kızılderililer," diye iddia etti, "ahlak, erdem ve din standartlarına doğru hızla ilerliyorlar." [86]
Misyonerlik çalışmalarının sorumluluğu çoğunlukla misyonerlerin kendilerine düşüyordu. ABD hükümeti, Kızılderili Misyoner Okulları gibi misyonerlik çalışmaları için bir miktar fon sağlasa da, bu okulların işletilmesinden öncelikle misyonerlerin kendileri sorumluydu. [84] Bilim adamı Kyle Massey Stephens, federal hükümetin bu misyon okulları gibi asimilasyon programlarında destekleyici bir rol oynadığını savunuyor. Ancak Başkan James Monroe, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kızılderili çocuklarını eğitme çabalarında özel misyon okullarına fon ve yardımı artırmasını istedi. Stephen'ın çalışmasına göre, 1817'den itibaren ilk misyoner okulları tamamen özel bağışçılar tarafından finanse edildi. 1819'da, Kongre, özel fon yaratmalarına ek olarak misyoner toplumlara verilmek üzere yıllık 10.000 dolarlık bir ücret tahsis ettiğinde bu durum değişti. Dönemin Amerika Birleşik Devletleri Savaş Bakanı John C. Calhoun, bu fonların, Kızılderili çocukların Anglo-Amerikan kültüründe, erkekler için çiftçilik ve mekanik ve kızlar için ev işçiliği kurslarıyla eğitilmesi için kullanılmasını savundu. [85] 1824'te Kızılderililerle ilgili meseleleri ele almak üzere kurulan Kızılderili İşleri Bürosu'nun, varlığının ilk yılında Kızılderili topluluklarında onayladıkları otuz iki misyoner okulu vardı. Bu okullara 916 Kızılderili çocuğu alındı. [87]
19. yüzyılda kolejlerin etkisi
Burke ve Hall'un araştırmasını özetleyen Katz, 19. yüzyılda şu sonuca varıyor: [88]
- Ülkenin birçok küçük koleji, genç erkeklerin kırsal çiftliklerden karmaşık kentsel mesleklere geçiş yapmalarına yardımcı oldu.
- Bu kolejler özellikle bakanlar hazırlayarak yukarı doğru hareketliliği desteklediler ve böylece ülke çapındaki kasabalara çekirdek topluluk liderleri sağladılar.
- Daha seçkin kolejler giderek daha ayrıcalıklı hale geldi ve yukarı doğru sosyal hareketliliğe nispeten az katkıda bulundu. Zengin ailelerin, bakanların ve diğer birkaç kişinin çocuklarına odaklanarak, seçkin Doğu kolejleri, özellikle Harvard, büyük güce sahip bir Kuzeydoğu seçkinlerinin oluşumunda önemli bir rol oynadı.
Aşamalı Dönem Düzenle
Eğitimdeki ilerici dönem, 1890'lardan 1930'lara uzanan daha büyük bir İlerici Hareketin parçasıydı. Dönem, özellikle hızla büyüyen metropol şehirlerde, hizmet verilen okul ve öğrenci sayısında çarpıcı bir artış için dikkate değerdi. 1910'dan sonra küçük şehirler de liseler inşa etmeye başladı. 1940'a gelindiğinde genç yetişkinlerin %50'si lise diploması almıştı. [53]
1960'larda, Yeni Sol'un anti-bürokratik ahlakına batmış radikal tarihçiler, bürokratik okul sistemlerinin ortaya çıkmasından rahatsız oldular. Amacının işçi sınıfının yukarıya doğru olan özlemlerini bastırmak olduğunu savundular. [89] Ancak diğer tarihçiler, politize edilmemiş standartlaştırılmış sistemler inşa etmenin gerekliliğini vurguladılar. Reformlar St.Tarihçi Selwyn Troen'e göre Louis, "eğitimciler hızla genişleyen ve giderek karmaşıklaşan kurumları yönetme sorunlarıyla ilk kez karşılaştıklarında zorunluluktan doğmuşlardı." Troen, bürokratik çözümün okulları koğuş politikalarına karşı acımasızlıktan kurtardığını buldu. Troen'in iddiası:
Sadece bir nesillik bir zaman diliminde, halk eğitimi, çocukları okuryazarlığın temel becerileri ve şehirli yurttaşların gerektirdiği özel disiplin konusunda eğitmeye adanmış son derece düzenli ve politize edilmiş bir sistemi geride bırakmış ve onun yerine büyük ölçüde apolitik, daha yüksek düzeyde organize olmuş bir sistem almıştı. ve öğrencilere modern, endüstriyel bir toplumda talep edilen birçok özel beceriyi öğretmek için özel olarak tasarlanmış verimli yapı. Programlar açısından bu, mesleki eğitimin başlatılmasını, eğitim süresinin iki katına çıkarılmasını ve kentsel gençliğin refahı için daha geniş bir endişeyi gerektiriyordu. [90]
1890'larda birçok şehirde sosyal seçkinler reform hareketine öncülük etti. Amaçları, milyonlarca yeni göçmeni içine alan ve öğreten mahalle siyasetinden doğan patronaj işleri ve inşaat sözleşmeleri yararına yerel okulların siyasi parti kontrolünü kalıcı olarak sona erdirmekti. New York City seçkinleri ilerici reformlara öncülük etti. Reformcular, uzmanlar tarafından yürütülen bir bürokratik sistem kurdular ve öğretmen adaylarından uzmanlık istediler. Reformlar, kamu hizmeti sınavlarını ele alma ve gerekli akademik kimlik bilgilerini kazanma konusunda usta olduğunu kanıtlayan daha fazla İrlandalı Katolik ve Yahudi öğretmenin işe alınmasının yolunu açtı. Reformlardan önce, okullar genellikle parti piyadelerine patronaj işleri sağlamak için bir araç olarak kullanılıyordu. Yeni vurgu, öğrenciler için fırsatları genişletmeye odaklandı. Bedensel engelliler için yeni programlar kurulmuş, akşam eğlence merkezleri kurulmuş, meslek okulları açılmış, sağlık teftişleri rutin hale getirilmiş, İngilizce'nin ikinci dil olarak öğretilmesine başlanmış ve okul kütüphaneleri açılmıştır. [91] 1917'de Hosic Raporunda belirtildiği gibi, orta öğretimin odak noktasının konuşma ve yazmaya kaydırılması gibi yeni öğretim stratejileri geliştirildi. [92]
Dewey ve ilerici eğitim
Dönemin önde gelen eğitim teorisyeni John Dewey (1859-1952), Chicago Üniversitesi'nde (1894-1904) ve New York'taki Columbia Üniversitesi'nde Öğretmen Koleji'nde (1904-1930) felsefe profesörüydü. [93] Dewey, "İlerleyen Eğitim"in önde gelen savunucularından biriydi ve eğitimde demokrasinin merkezi rolünü teşvik etmek için birçok kitap ve makale yazdı. [94] Okulların sadece öğrencilerin alan bilgisi edinecekleri bir yer değil, aynı zamanda nasıl yaşayacaklarını öğrenecekleri bir yer olduğuna inanıyordu. Bu nedenle eğitimin amacı, öğrencinin tam potansiyelini ve bu becerileri daha büyük iyilik için kullanma becerisini gerçekleştirmekti.
Dewey, "onu gelecekteki yaşama hazırlamak, ona kendi başına hakim olmak demektir, bu da onu tüm yeteneklerini tam ve hazır şekilde kullanması için eğitmek demektir" dedi. Dewey, eğitim ve okullaşmanın sosyal değişim ve reform yaratmada araçsal olduğu konusunda ısrar etti. "Eğitim, toplumsal bilinci paylaşma sürecinin bir düzenlemesidir ve bireysel etkinliğin bu toplumsal bilinç temelinde ayarlanması, toplumsal yeniden inşanın tek kesin yöntemidir." [95] Dewey'in fikirleri çok geniş çapta tartışılmasına rağmen, esas olarak eğitim kolejlerine bağlı küçük deneysel okullarda uygulandı. Devlet okullarında, Dewey ve diğer ilerici teorisyenler, tipik olarak yeni yöntemlere açık olmayan oldukça bürokratik bir okul yönetimi sistemiyle karşılaştılar. [96]
Dewey, devlet okullarını ve onların dar görüşlülüğünü küçümseyerek, demokratik olmayan ve dar görüşlü olarak gördü. Bu arada, Chicago Üniversitesi Laboratuvar Okulları gibi laboratuvar okulları orijinal düşünce ve deneylere çok daha açıktı. Dewey sadece laboratuvar okullarıyla ilgilenmekle kalmadı, aynı zamanda laboratuvar okullarına dahil ettiği, ortaya çıkan pragmatizm felsefesiyle de derinden ilgilendi. Dewey, pragmatizmi demokrasinin büyümesi için kritik olarak gördü; bunu yalnızca bir hükümet biçimi olarak değil, laboratuvar okullarının işleyişinde ve günlük yaşamda meydana gelen bir şey olarak gördü. Dewey, laboratuvar okullarını pragmatizm, demokrasi ve insanların nasıl öğrendiği konusundaki teorileri için deneysel bir platform olarak kullandı. [97]
Siyah eğitim
Booker T. Washington, 1890'lardan 1915'teki ölümüne kadar Amerika Birleşik Devletleri'nde baskın siyah siyasi ve eğitimsel liderdi. Washington, Alabama'daki kendi koleji Tuskegee Enstitüsü'nü yönetmekle kalmadı, aynı zamanda tavsiyeleri, siyasi desteği ve finansal bağlantıları önemli oldu. öncelikle Güney'de bulunan diğer birçok siyah kolej ve liseye. Bu, 20. yüzyılın ilk yarısındaki Büyük Göç'e kadar siyah nüfusun merkeziydi. Washington, önde gelen siyahi okullara ve kolejlere fon sağlayan Rockefeller, Rosenwald ve Jeanes vakıfları gibi büyük hayırseverlerin saygın bir danışmanıydı. Rosenwald Vakfı, Güney'deki kırsal kesimdeki siyah öğrenciler için okulların inşası için uygun fonlar sağladı. Washington, "Bizim gibi büyük ölçüde ayrılmış bir insan için sadece endüstri okuluna değil, aynı zamanda kolej ve meslek okuluna da ihtiyacımız var. onlara akıllı ve yetenekli bir üretici sınıf." [98] Washington, Dewey tarafından savunulan, yaşam boyu öğrenme için bir temel oluşturan ve birçok siyah öğretmen, profesyonel ve yukarı doğru hareket eden işçiler için kariyer sağlayan bilimsel, endüstriyel ve tarımsal eğitimi vurgulayan ilerici reformların güçlü bir savunucusuydu. Sisteme uyum sağlamaya çalıştı ve ayrımcı Jim Crow sistemine karşı siyasi protestoları desteklemedi. [99] Aynı zamanda Washington, NAACP'nin yüzyılın başında güneyli yasama organlarının kabul ettiği haklardan mahrum etme sistemlerine karşı sayısız yasal itirazını desteklemek için önemli finansman sağlamak için kendi ağını kullandı ve siyahları on yıllardır siyasetten etkili bir şekilde dışladı. 1960'lar.
Atlanta Düzenle
Çoğu Amerikan şehrinde, Verimlilik Hareketindeki İlericiler, israfı ve yolsuzluğu ortadan kaldırmanın yollarını aradılar. Okullarda uzmanların kullanımına vurgu yaptılar. Örneğin, Atlanta okullarının 1897 reformunda, okul yönetim kurulunun boyutu küçültülerek koğuş patronlarının gücü ortadan kaldırıldı. Okul yönetim kurulu üyeleri genel olarak seçildi ve çeşitli çıkar gruplarının etkisi azaltıldı. Müfettişin yetkileri artırıldı. Merkezi satın alma ölçek ekonomilerine izin verdi, ancak aynı zamanda sansür ve muhalefetin bastırılması için fırsatlar da ekledi. Öğretmenlerde işe alma ve görev süreleri tek tip hale getirildi. Dersliklerin, ofislerin, atölyelerin ve diğer tesislerin birbiriyle ilişkili olduğu okul binalarını mimarlar tasarladı. Müfredat yenilikleri tanıtıldı. Reformlar, günün en iyi uygulamalarına göre beyaz öğrenciler için bir okul sistemi üretmek üzere tasarlandı. Orta sınıf profesyonelleri bu reformları başlattılar, geleneksel iş elitlerine ve işçi sınıfı unsurlarına eşit derecede düşmandılar. [100]
Gary planı Düzenle
"Gary planı", yeni endüstriyel "çelik" şehri Gary, Indiana'da, 1907–30 yılları arasında görev yapan müfettiş William Wirt tarafından uygulandı. US Steel Corporation, Gary ekonomisine hakim olmasına ve bol miktarda vergi ödemesine rağmen, Wirt'in eğitim reformlarını şekillendirmedi. Gary Planı, binaların ve diğer tesislerin yüksek verimli kullanımına vurgu yaptı. Bu model, New York City de dahil olmak üzere ülke çapında 200'den fazla şehir tarafından benimsendi. Wirt öğrencileri iki müfrezeye ayırdı - bir müfreze akademik sınıfları kullanırken, ikinci müfreze mağazalar, doğa çalışmaları, oditoryum, spor salonu ve açık hava tesisleri arasında bölündü. Sonra müfrezeler pozisyon döndürüldü.
Wirt, özellikle yeni göçmenleri Amerikanlaştırmak için ayrıntılı bir gece okulu programı kurdu. Ahşap atölyesi, makine atölyesi, daktilo ve sekreterlik becerileri gibi mesleki eğitim programlarının tanıtılması, özellikle çocuklarının ustabaşı ve ofis çalışanı olmasını isteyen ebeveynler arasında popüler olduğunu kanıtladı. Büyük Buhran ile çoğu şehir Gary planını çok pahalı buldu ve terk etti. [101]
Büyük Buhran ve Yeni Anlaşma: 1929-1939
Ülke genelindeki devlet okulları, yerel ve eyalet hükümetlerinin fonları yardım projelerine kaydırdığı için vergi gelirleri düştüğü için Büyük Buhran'dan ağır şekilde zarar gördü. Bütçeler kısıldı ve öğretmenler ödenmedi. New Deal, 1933-39 sırasında, Başkan Franklin Roosevelt ve danışmanları eğitim kurumlarının gösterdiği seçkinciliğe düşmandılar. Kamu veya özel okullara veya üniversitelere doğrudan federal yardım için tüm ricaları reddettiler. Üniversitelerde araştırma için federal fon tekliflerini reddettiler. Ancak yoksul öğrencilere yardım ettiler ve büyük New Deal yardım programları, yerel yönetimlerin talep ettiği gibi birçok okul binası inşa etti. Eğitime New Deal yaklaşımı, en iyi eğitim uygulamalarından radikal bir ayrılmaydı. Yoksullar için özel olarak tasarlandı ve büyük ölçüde kadınlar tarafından yardımda bulundu. Profesyonelliğe dayalı değildi ve uzmanlar tarafından tasarlanmamıştı. Bunun yerine, iyi bir öğretmenin kağıt belgelere ihtiyacı olmadığı, öğrenmenin resmi bir sınıfa ihtiyacı olmadığı ve en yüksek önceliğin toplumun en alt katmanına gitmesi gerektiği şeklindeki seçkincilik karşıtı görüşe dayanıyordu. Devlet okullarındaki liderler şok oldu: Danışman olarak ve New Deal fonunun alıcıları olarak dışlandılar. Bunalım sırasında ortadan kaybolan yerel ve devlet gelirlerini karşılamak için umutsuzca nakite ihtiyaçları vardı, iyi örgütlendiler ve 1934, 1937 ve 1939'da tekrarlanan uyumlu çabalar gösterdiler, hepsi boşuna. Uzun süredir işbirliği yaptığı muhafazakar Cumhuriyetçi kuruluş iktidardan çıkmıştı ve Roosevelt'in kendisi anti-elitizmde liderdi. Federal hükümetin son derece profesyonel bir Eğitim Ofisi olan Roosevelt, bütçesini ve personelini azalttı ve lideri John Ward Studebaker'a danışmayı reddetti. [102] Sivil Koruma Birlikleri (CCC) programları kasıtlı olarak, onları işsiz sendika üyeleriyle rekabete sokacak becerileri öğretmemek için tasarlandı. CCC'nin kendi sınıfları vardı. Gönüllüydüler, işten sonra yapıldılar ve liseden önce okulu bırakan genç erkeklere temel okuryazarlık öğretmeye odaklandılar. [103]
Yardım programları dolaylı yardım sundu. İnşaat İşleri İdaresi (CWA) ve Federal Acil Yardım İdaresi (FERA), işsiz insanları yardım için işe almaya ve onları devlet okulları da dahil olmak üzere kamu binalarında çalıştırmaya odaklandı. 40.000 okul, ayrıca binlerce oyun alanı ve spor sahası inşa etti veya iyileştirdi. Kırsal kesimdeki okulları açık tutmak ve şehirlerde yetişkin eğitimi dersleri vermek için 50.000 öğretmene iş verdi. Boston gibi şehirlerde işsiz öğretmenlere geçici iş verdi. [104] [105] New Deal yoksul okul bölgelerine para vermeyi reddetmesine rağmen, yoksul lise ve üniversite öğrencilerine para verdi. CWA, hem erkek hem de kadın öğrencileri finanse etmek için "iş etüdü" programlarını kullandı. [106]
Aubrey Williams yönetimindeki İş İlerleme İdaresi'nin (WPA) yarı özerk bir şubesi olan Ulusal Gençlik İdaresi (NYA), mesleki becerilerin öğretilmesinde uzmanlaşmış çıraklık programları ve yerleşim kampları geliştirdi. Bir "Zenci İşleri Birimi" kuran ve siyah öğrencileri kaydetmek için açık bir çaba sarf eden ilk kurumlardan biriydi. Williams, geleneksel lise müfredatının en yoksul gençlerin ihtiyaçlarını karşılamada başarısız olduğuna inanıyordu. Muhalefette, köklü Ulusal Eğitim Derneği (NEA), NYA'yı eğitimin yerel kontrolüne karşı tehlikeli bir meydan okuma olarak gördü NYA, Lise, kolej ve lisansüstü okullarda ayda 500.000 öğrenciye ulaşmak için İş-Etüdünü genişletti. Ortalama maaş ayda 15 dolardı. [107] [108] Bununla birlikte, seçkincilik karşıtı politika doğrultusunda, NYA devlet okulları sisteminden veya akademik eğitim okullarından tamamen ayrı olarak kendi liselerini kurdu. [109] [110] Ickes ve Eleanor Roosevelt'in itirazlarına rağmen, siyahlar için federal olarak işletilen bir okul olan Howard Üniversitesi, bütçesinin Hoover yönetim seviyelerinin altına düştüğünü gördü. [111]
Ortaokullar Düzenle
1880'de Amerikan liseleri öncelikle üniversiteye gidecek öğrenciler için hazırlık akademileri olarak kabul edildi. Ancak 1910'a gelindiğinde ortak okul sisteminin temel unsurlarına dönüştürülmüşlerdi ve birçok öğrenciyi liseden sonra işe hazırlamak gibi daha geniş hedefleri vardı. Patlayıcı büyüme, öğrenci sayısını 1890'da 200.000'den 1910'da 1.000.000'a, 1920'de neredeyse 2.000.000'a getirdi. büyüyen beyaz yakalı sektör. Ülke çapında irili ufaklı şehirler yeni liseler inşa etmek için yarıştı. Kırsal alanlarda çok az bina inşa edildi, bu nedenle hırslı ebeveynler, gençlerinin liseye gitmelerini sağlamak için kasabaya yakınlaştı. 1910'dan sonra, gelişen sanayi sektörünün ihtiyaç duyduğu teknisyenleri ve vasıflı işçileri yetiştirmek için bir mekanizma olarak mesleki eğitim eklendi. [112] [113]
1880'lerde liseler toplum merkezleri olarak gelişmeye başladı. Sporu eklediler ve 1920'lere gelindiğinde, özellikle yakındaki kırsal alanlara hizmet veren küçük kasaba okullarında, büyük yerel kalabalıkları basketbol ve diğer oyunlara çeken spor salonları inşa ediyorlardı. [114]
Üniversiteye hazırlık Düzenle
1865–1914 döneminde, okulların sayısı ve karakteri, yeni ve daha büyük şehirlerin ve yeni göçmenlerin taleplerini karşılamak için değişti. Ülkeye nüfuz eden yeni reform ruhuna uyum sağlamak zorundaydılar. Liseler sayıca artmış, müfredatlarını gelişen devlet ve özel üniversitelerin her kademesine hazırlamak için müfredatlarını düzenlemiş, klasikler yerine daha faydacı çalışmalar sunmaya başlamıştır. John Dewey ve diğer İlericiler, öğretmen kolejlerindeki tabanlarından değişiklikleri savundular. [115]
1920'den önce, ister özel ister kamu olsun, çoğu orta öğretim, üniversiteye giden seçkin birkaç kişi için üniversiteye girişe vurgu yaptı. Yunanca ve Latince yeterlilik vurgulandı. Hayırsever Genel Eğitim Kurulu'nun (GEB) komisyonu altındaki Abraham Flexner, şunları yazdı: Modern Bir Okul (1916), klasiklere vurgu yapılması çağrısında bulundu. Klasikler öğretmenleri kaybetme çabasıyla geri döndüler. [116]
Birinci Dünya Savaşı'ndan önce, Almanca ikinci bir konuşma dili olarak tercih edildi. Prusya ve Alman eğitim sistemleri, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki birçok topluluk için bir model olarak hizmet etti ve entelektüel konumuna büyük saygı duyuldu. Almanya'nın savaş sırasında ABD'ye düşman olması nedeniyle ABD'de Alman karşıtı bir tavır ortaya çıktı. Diplomasinin uluslararası dili olan Fransızca, bunun yerine tercih edilen ikinci dil olarak terfi ettirildi. Fransızca, İspanyolca'nın popüler hale geldiği 1960'lara kadar ikinci tercih edilen dil olarak varlığını sürdürdü. [117] Bu, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki İspanyolca konuşan nüfusta 20. yüzyılın sonlarından beri devam eden güçlü bir artışı yansıtıyordu.
Beşeri sermayenin büyümesi
1900'e gelindiğinde eğitimciler, kitlelerin orta ve yüksek seviyelerde okuryazarlık sonrası eğitim almalarının vatandaşlığı iyileştireceğini, daha yüksek düzeyde özellikler geliştireceğini ve hızlı ekonomik modernleşme için gerekli olan yönetsel ve profesyonel liderliği üreteceğini savundu. 14 yaşından sonra genişletilmiş eğitim taahhüdü, 20. yüzyılın büyük bölümünde ABD'yi Avrupa'dan ayırdı. [53]
1910'dan 1940'a kadar, liseler sayı ve boyut olarak büyüdü ve daha geniş bir müşteri kitlesine ulaştı. Örneğin 1910'da Amerikalıların %9'u lise diplomasına sahipken 1935'te bu oran %40'tı. [118] 1940'ta bu sayı %50'ye yükseldi. [119] Bu fenomen benzersiz bir şekilde Amerikan'dı, başka hiçbir ulus bu kadar yaygın bir şekilde kapsama girişiminde bulunmadı. En hızlı büyüme, diğerlerinden daha fazla zenginliğe, daha fazla homojenliğe ve daha az imalat faaliyetine sahip eyaletlerde gerçekleşti. Liseler, okul öğretmeyi planlayan gençler için gerekli beceri setlerini ve beyaz yakalı işlerde ve bazı yüksek ücretli mavi yakalı işlerde kariyer planlayanlar için temel becerileri sağladı. Claudia Goldin, bu hızlı büyümenin kamu finansmanı, açıklık, cinsiyet tarafsızlığı, yerel (ve ayrıca eyalet) kontrolü, kilise ve devletin ayrılması ve akademik bir müfredat tarafından kolaylaştırıldığını savunuyor. Almanya ve İngiltere gibi en zengin Avrupa ülkeleri, eğitim sistemlerinde çok daha fazla ayrıcalığa sahipti, 14 yaşını geçen çok az genç katıldı. Teknik eğitim okullarının yanı sıra, Avrupa orta öğretimi, varlıklı ve sosyal seçkinlerin çocukları tarafından yönetildi. [120]
Amerikan ilköğretim sonrası eğitim, ulusal ihtiyaçlarla tutarlı olacak şekilde tasarlanmıştır. Öğrencilerin esnek istihdam seçeneklerine sahip olmaları için belirli mesleklere veya coğrafi alanlara bağlı olmayan genel ve yaygın olarak uygulanabilir becerileri vurguladı. Ekonomi dinamik olduğundan, çeşitli mesleklerde, endüstrilerde ve bölgelerde kullanılabilecek taşınabilir becerilere vurgu yapıldı. [121]
Devlet okulları, vergi mükelleflerinin desteğine bağlı olan bağımsız bölgeler tarafından finanse ediliyor ve denetleniyordu. Ulusal ajansların önemli kararları aldığı Avrupa'daki merkezi sistemlerin dramatik aksine, Amerikan bölgeleri kendi kurallarını ve müfredatlarını tasarladı. [122]
Öğretmenler ve yöneticiler Düzenle
İlk devlet okulu müfettişleri, disiplin ve ezberci öğrenmeye vurgu yaptı ve okul müdürleri, görevin öğretmenlere empoze edilmesini sağladı. Yıkıcı öğrenciler okuldan atıldı. [123]
Lise hareketine destek, yerel şehirlerin ve okul sistemlerinin taban düzeyinde gerçekleşti. 1916'dan sonra, federal hükümet, endüstriyel ve zanaatkar işlerinde çalışmaya hazır olma desteğinin bir parçası olarak mesleki eğitim finansmanı sağlamaya başladı. Bu yıllarda, devletler ve dini kurumlar genellikle "normal okullar" olarak adlandırılan öğretmen yetiştiren kolejleri finanse etti. Yavaş yavaş tam dört yıllık müfredatlar geliştirdiler ve 1945'ten sonra devlet kolejleri olarak geliştiler.
Öğretmenler 1920'lerde ve 1930'larda kendilerini örgütlediler. 1917'de Ulusal Eğitim Derneği (NEA), öğretmenleri ve eğitim personelini daha iyi seferber etmek ve temsil etmek için yeniden düzenlendi. Üye sayısındaki artış oranı James Crabtree'nin başkanlığında sabitti - 1917'de 8.466 üyeden 1931'de 220.149'a. Rakip Amerikan Öğretmenler Federasyonu (AFT) büyük şehirlerde yerleşikti ve yerel işçi sendikalarıyla ittifaklar kurdu. NEA üst orta sınıf bir meslek örgütü olarak tanımlanırken, AFT işçi sınıfı ve sendika hareketi ile özdeşleşti. [124] [125]
Yüksek öğrenim Düzenle
20. yüzyılın başında, Amerika Birleşik Devletleri'nde 160.000 öğrencisi olan 1.000'den az kolej vardı. Kolej sayısındaki patlama, 19. yüzyılın sonunda ve 20. yüzyılın başlarında, kısmen Kongre'nin arazi hibe programları tarafından desteklendi. Hayırseverler bu kurumların çoğuna bağışta bulundular. Örneğin, zengin hayırseverler Johns Hopkins Üniversitesi, Stanford Üniversitesi, Carnegie Mellon Üniversitesi, Vanderbilt Üniversitesi ve Duke Üniversitesi'ni kurdular. John D. Rockefeller, Chicago Üniversitesi'ni adını empoze etmeden finanse etti. [126]
Land Grant üniversiteleri Düzenle
Her eyalet, tarım ve mühendislikte uzmanlaşmış "arazi hibe kolejleri" kurmak için 1862 ve 1890 tarihli Morrill Land-Grant Colleges Acts'tan federal fon kullandı. 1890 yasası, ayrımcılığa sahip eyaletlerin, öncelikle öğretmen eğitimine adanmış tamamen siyah arazi hibe kolejleri sağlamasını gerektiriyordu. Bu kolejler, 1906'da Tuskegee Enstitüsü tarafından bir gezici okul programının kurulması da dahil olmak üzere kırsal kalkınmaya katkıda bulundu. Tuskegee'nin sponsor olduğu kırsal konferanslar da kırsaldaki siyahların yaşamını iyileştirmeye çalıştı. 20. yüzyılın sonlarında, 1890'da kurulan okulların çoğu, daha az gelişmiş ülkelerden gelen öğrencilerin, tarımsal üretimi geliştirmek için beceri ve bilgiyle evlerine dönmeleri için eğitilmesine yardımcı oldu. [127]
Iowa Eyalet Üniversitesi, eyalet yasama meclisi 11 Eylül 1862'de Morrill Yasasının hükümlerini resmen kabul eden ilk okuldu. New York), Texas A&M Üniversitesi, Pennsylvania Eyalet Üniversitesi, Ohio Eyalet Üniversitesi ve California Üniversitesi. Birkaç mezun çiftçi oldu, ancak daha büyük gıda endüstrisinde, özellikle de her tarım ilçesine eğitimli agronomistleri yerleştiren 1916'da federal genişletme sistemi kurulduktan sonra giderek daha önemli bir rol oynadılar.
Mühendislik mezunları hızlı teknolojik gelişmede önemli bir rol oynamıştır. [129] Arazi tahsisli kolej sistemi, 1862-1917 yılları arasında hükümet ve iş dünyasındaki yönetim devriminin kritik insan kaynaklarını oluşturan tarım bilimcileri ve endüstri mühendislerini üretti ve dünyanın önde gelen eğitim altyapısının temelini attı. en başta teknoloji tabanlı ekonomi. [130]
Temsilci Pennsylvania Eyalet Üniversitesi idi. 1855'te kurulan Pensilvanya Çiftçi Lisesi (daha sonra Pensilvanya Tarım Koleji ve ardından Pennsylvania Eyalet Üniversitesi), azalan tarımsal değerleri desteklemek ve çiftçilere daha verimli çiftçilik yoluyla gelişmenin yollarını göstermek için tasarlandı. Öğrenciler karakter oluşturacak ve giderlerinin bir kısmını tarım işçiliği yaparak karşılayacaklardı. 1875'e gelindiğinde zorunlu çalışma şartı kaldırıldı, ancak Morrill Land Grant College Yasası'nın gerekliliklerini karşılamak için erkek öğrencilerin günde bir saat askeri eğitim almaları gerekiyordu. İlk yıllarda, tarım müfredatı iyi gelişmemişti ve eyalet başkenti Harrisburg'daki politikacılar genellikle arazi hibe kolejini maliyetli ve işe yaramaz bir deney olarak görüyorlardı. Kolej, gençlere beyaz yakalı mesleklere yolculuklarında yardım etmeye hizmet eden orta sınıf değerlerinin merkeziydi. [131]
GI Fatura Düzenleme
Liberallerin eğitime yönelik geniş çaplı yardım çağrılarını reddeden Kongre, 1944'te II. Daniel Brumberg ve Farideh Farhi, "GI Yasası'nın savaş sonrası geniş ve cömert eğitim faydaları, Roosevelt'in ilerici vizyonundan değil, muhafazakar Amerikan Lejyonundan kaynaklanıyordu." [132] [133] GI Yasası, okul ücretini ve yaşam masraflarını ödeyerek milyonlarca kişinin üniversite eğitimini mümkün kıldı. Hükümet, bu gazilere, toplam maliyetlerin %50-80'ini karşılayan koleje devam etmeleri için bir sübvansiyon olarak her yıl 800 ila 1.400 dolar arasında yardım sağladı. Bu, okul dışındaki yaşam için yeterli kaynağa sahip olmalarını sağlayan öğrenim ücretine ek olarak önceden belirlenmiş kazançları da içeriyordu. GI Yasası, üniversite eğitiminin gerekliliğine dair yaygın bir inanç yaratılmasına yardımcı oldu. Aksi takdirde ordudan terhis edildikten hemen sonra iş piyasasına girmek zorunda kalacak olan hırslı genç erkeklere yüksek öğrenimin kapısını açtı. Bu dönemde gaziler ve gazi olmayanlar arasındaki üniversiteye devam oranları karşılaştırıldığında, gazilerin üniversiteye gitme olasılıklarının gazi olmayanlara göre %10 daha fazla olduğu bulundu.
Tasarının kabul edilmesinden sonraki ilk on yıllarda, savaş gazilerinin sadece %2'si kadın olduğu için, GI Yasası sayesinde çoğu kampüs büyük ölçüde erkek oldu. Ancak 2000 yılına gelindiğinde, kadın gazilerin sayısı arttı ve kolej ve lisansüstü okula devam oranlarında erkekleri geçmeye başladı. [134]
Büyük Toplum Düzenle
Liberaller 1964'te Kongre'nin kontrolünü yeniden ele geçirdiklerinde, federal eğitim desteğini genişletmek için Başkan Lyndon B. Johnson tarafından desteklenen çok sayıda Büyük Toplum programından geçtiler. 1965 Yüksek Öğrenim Yasası, üniversite öğrencileri için federal burslar ve düşük faizli krediler kurdu ve daha iyi akademik kütüphaneler, on ila yirmi yeni mezun merkezi, birkaç yeni teknik enstitü, birkaç yüz bin öğrenci için derslik ve yirmi beş ila otuz öğrenci için sübvansiyon sağladı. yılda yeni topluluk kolejleri. Aynı yıl çıkarılan ayrı bir eğitim kanunu, dişhekimliği ve tıp fakültelerine benzer yardımlar sağlamıştır. Daha da büyük bir ölçekte, 1965 İlk ve Orta Öğretim Yasası, federal parayı yerel okul bölgelerine pompalamaya başladı. [135]
Ayırma ve entegrasyon Düzenle
Tarihinin büyük bir bölümünde, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki eğitim ırka göre ayrılmıştı (hatta sadece mevcuttu). 1835'te Canaan, New Hampshire'da kurulan Noyes Academy gibi ilk entegre okullar genellikle şiddetli yerel muhalefetle karşılandı. Çoğunlukla, Afrikalı Amerikalılar İç Savaştan önce çok az resmi eğitim aldılar veya hiç almadılar. Kuzeydeki bazı özgür siyahlar okuryazar olmayı başardı.
Köleliğin yasal olduğu Güney'de, birçok eyalette köleleştirilmiş Afrikalı Amerikalılara okuma yazma öğretmeyi yasaklayan yasalar vardı. Birkaçı kendi kendine, diğerleri beyaz oyun arkadaşlarından veya daha cömert ustalardan öğrendi, ancak çoğu okuma yazmayı öğrenemedi. Beyaz çocuklar için sınırlı okulların çoğunda olduğu gibi, özgür beyaz olmayan insanlar için okullar özel olarak yönetiliyor ve destekleniyordu. Zavallı beyaz çocuklar okula gitmedi. Daha zengin yetiştiriciler, çocukları için öğretmenler tuttu ve onları uygun yaşta özel akademilere ve kolejlere gönderdi.
Yeniden Yapılanma sırasında, Güney eyalet meclislerinde azat edilmiş adamlar ve beyaz Cumhuriyetçilerden oluşan bir koalisyon, halk eğitimini kuran yasaları kabul etti. Freedmen Bürosu, Yeniden Yapılanmayı yöneten askeri hükümetlerin bir ajansı olarak kuruldu. Birçok bölgede okullar kurmuş ve savaştan sonraki geçiş döneminde azatlıların eğitimine ve korunmasına yardımcı olmaya çalışmıştır. New Orleans'taki ırk ayrımının kaldırıldığı devlet okullarının dikkate değer istisnası dışında, okullar ırka göre ayrılmıştı. 1900'e gelindiğinde, Güney'de 30.000'den fazla siyah öğretmen eğitilmiş ve çalıştırılmıştı ve okuryazarlık oranı, bir nesilden biraz daha uzun bir süre içinde büyük bir başarı olan %50'nin üzerine çıkmıştı. [136]
Siyahlar için birçok kolej kuruldu, bazıları Booker T. Washington'un Alabama'daki Tuskegee Enstitüsü gibi devlet okulları, diğerleri ise Kuzey misyoner toplulukları tarafından sübvanse edilen özel okullardı.
Afro-Amerikan topluluğu bu tür hükümlere itiraz etmek için hızla dava açmaya başlasa da, 19. yüzyılda Yüksek Mahkeme itirazları genellikle onların lehinde karara bağlanmadı. Yargıtay davasının Plessy - Ferguson (1896), her ırk eğitim kalitesinde eşitliğe sahip olduğu sürece ("ayrı ama eşit" ilkesi) okullarda ırkların ayrılmasını onayladı. Ancak, birkaç siyah öğrenci eşit eğitim aldı. Yetersiz finansman, modası geçmiş veya harap tesisler ve yetersiz ders kitaplarından (genellikle daha önce beyaz okullarda kullanılanlar) onlarca yıl acı çektiler.
1914'te başlayıp 1930'larda, Chicago'dan bir hayırsever olan Julius Rosenwald, yerel katkıları eşleştirmek ve çoğunlukla Güney'in kırsal kesimlerinde bulunan Afrikalı Amerikalı çocuklar için yeni okulların inşasını teşvik etmek için tohum parası sağlamak amacıyla Rosenwald Fonu'nu kurdu. Okullar ve öğretmen konutları için model planlar oluşturmak için Booker T. Washington ve Tuskegee Üniversitesi'ndeki mimarlarla birlikte çalıştı. Rosenwald, hem siyahlar hem de beyazlar tarafından ve yerel okul kurulları tarafından onaylanan (beyazlar tarafından kontrol edilen) okulların toplanması şartıyla, Güney'de 5.000'den fazla okulun inşasını teşvik etti. Kuzeyli hayırseverlere ve eyalet vergilerine ek olarak, Afrikalı Amerikalılar bu tür okullar için para toplamak için olağanüstü çabalara gittiler. [137]
1950'ler ve 1960'lardaki Sivil Haklar Hareketi, ayrımcılığın eşitsizliklerinin kamuoyuna duyurulmasına yardımcı oldu. 1954 yılında Yargıtay Brown v. Eğitim Kurulu oybirliğiyle ayrı tesislerin doğası gereği eşitsiz ve anayasaya aykırı olduğunu ilan etti. 1970'lere gelindiğinde, Güney'de ayrılmış bölgeler fiilen ortadan kalkmıştı.
Bununla birlikte, okulların entegrasyonu uzun süren bir süreç olmuştur, ancak sonuçlar birçok bölgedeki büyük nüfus göçlerinden ve banliyölerin yayılmasından, endüstriyel işlerin ortadan kalkmasından ve işlerin Kuzey ve Ortabatı'nın eski sanayi şehirlerinden dışarı ve diğer ülkelere taşınmasından etkilenmiştir. Güney'in yeni bölgeleri. Mahkeme kararıyla gerekli olmasına rağmen, Güney'deki ilk siyah öğrencilerin entegrasyonu yoğun bir muhalefetle karşılaştı. 1957'de Little Rock, Arkansas'taki Central High School'un entegrasyonu federal birlikler tarafından uygulanmak zorunda kaldı. Başkan Dwight D. Eisenhower, valinin entegrasyonu önlemek için onları kullanmaya çalışmasının ardından Ulusal Muhafızların kontrolünü ele geçirdi. 1960'lar ve 1970'ler boyunca entegrasyon, değişen derecelerde zorlukla devam etti. Bazı eyaletler ve şehirler üstesinden gelmeye çalıştı fiili zorunlu busing kullanarak, konut modellerinin bir sonucu olan ayrım. Öğrenci nüfuslarını bütünleştirmeye yönelik bu yöntem, ebeveynlerin çocukların mahalle okullarında eğitim görmesini istediği kuzey şehirleri de dahil olmak üzere birçok yerde direnişe yol açtı.
Eğitimde tam eşitlik ve eşitlik hala sağlanacak olsa da (birçok okul bölgesi teknik olarak hala yerel mahkemelerin entegrasyon yetkileri altındadır), eğitimde teknik eşitlik 1970 yılına kadar elde edilmiştir.
Federal hükümetin entegrasyon çabaları 1970'lerin ortalarında azalmaya başladı ve daha sonra Reagan ve Bush Sr. yönetimleri ırk ayrımının kaldırılması emirlerine karşı birkaç saldırı başlattı. Sonuç olarak, okul entegrasyonu 1980'lerde zirveye ulaştı ve o zamandan beri giderek azalmaktadır. [ kaynak belirtilmeli ]
1945 sonrası eğitim
20. yüzyılın ortalarında Amerika'da, çocukların doğuştan gelen yaratıcılığını desteklemek için kurumların kullanılmasına yoğun bir ilgi vardı. Çocukların oyunlarını, banliyö evlerinin, okulların, parkların ve müzelerin tasarımını yeniden şekillendirmeye yardımcı oldu. [139] Çocuk televizyon programlarının yapımcıları yaratıcılığı ateşlemek için çalıştı. Beceri öğretmek veya yetenekleri geliştirmek için tasarlanmış eğitici oyuncaklar çoğaldı. Okullar için müfredatta bilim kadar sanata da yeni bir vurgu yapıldı. Okul binaları artık kentsel zenginliğin anıtsal tanıkları değil, öğrenciler düşünülerek yeniden tasarlandı. [140]
1980'lerde, kamu politikası test puanlarını vurguladığından, okul müdürleri sanat, drama, müzik, tarih ve standart testlerde puanlanmayan her şeyi önemsiz göstermeye zorlandıkları için, 1980'lerde yaratıcılık vurgusu tersine çevrildi; "Geride Çocuk Kalmasın" yasasının arkasındaki niceleyiciler. [141] [142]
Eşitsizlik Düzenle
Chicago Üniversitesi sosyoloji profesörü James Coleman tarafından hazırlanan Coleman Raporu, 1966'da özellikle tartışmalı olduğunu kanıtladı. Büyük istatistiksel verilere dayanan, "Eğitim Fırsatlarının Eşitliği" başlıklı 1966 raporu, o zamandan beri devam eden "okul etkileri" hakkındaki tartışmayı ateşledi. [143] Rapor, yaygın olarak okul finansmanının öğrencinin nihai başarısı üzerinde çok az etkisi olduğuna dair kanıt olarak görülüyordu. Coleman Raporunun daha kesin bir okuması, eğitim çıktılarını belirlemede öğrenci geçmişinin ve sosyoekonomik durumunun okul kaynaklarında ölçülen farklılıklardan çok daha önemli olduğudur (yani öğrenci başına harcama). Coleman, 1960'larda ortalama olarak siyah okulların neredeyse eşit temelde finanse edildiğini ve siyah öğrencilerin ırksal olarak karışık sınıflardan yararlandığını buldu. [144] [145]
Zengin ve fakir semtler arasındaki karşılaştırmalı eğitim kalitesi hala çoğu zaman tartışma konusudur. Orta sınıf Afrikalı-Amerikalı çocuklar iyi ilerleme kaydederken, yoksul azınlıklar mücadele etti. Emlak vergilerine dayalı okul sistemleriyle, zengin banliyöler veya ilçeler ile genellikle yoksul, şehir içi alanlar veya küçük kasabalar arasında fon sağlamada büyük farklılıklar vardır. Konut mahalleleri işyerlerinden veya kamu tesislerinden daha fazla ayrı kaldığı için "fiili ayrımcılığın" üstesinden gelmek zor oldu. Irk ayrımı, eşitsizliklerde tek faktör olmamıştır. New Hampshire sakinleri, varlıklı ve yoksul bölgelerdeki eğitim fonları arasındaki keskin karşıtlıklar nedeniyle emlak vergisi finansmanına itiraz etti. Eyalet çapında okul sistemlerine daha eşit finansman sağlayacak bir sistem aramak için dava açtılar.
Bazı bilim adamları, Pell Grant programının 1980'lerin başında bir kredi programına dönüştürülmesinin, 1970'lerden bu yana beyaz, Asyalı-Amerikalı ve Afrikalı-Amerikalı üniversite mezunlarının büyüme oranları arasındaki farkın artmasına neden olduğuna inanıyor. [146] Diğerleri, sorunun etnik kökenden çok sınıf ve aile kapasitesiyle ilgili olduğuna inanıyor. Bazı okul sistemleri, ek yardıma ihtiyacı olan nüfusları belirlemenin farklı bir yolunu yaratmak için ekonomiyi kullanmıştır.
Özel eğitim Düzenle
1975'te Kongre, 94-142 sayılı Kamu Yasasını, Tüm Engelli Çocukların Eğitimi Yasasını kabul etti. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki eğitim tarihindeki en kapsamlı yasalardan biri olan bu Yasa, birkaç eyalet parçasını bir araya getirdi [ açıklama gerekli ] ve federal mevzuat, engelli tüm uygun öğrencilere ücretsiz, uygun eğitim sağlar. [147] Kanun 1986'da daha küçük çocukları da kapsayacak şekilde genişletildi. 1990'da Engelli Bireyler Eğitim Yasası (IDEA) tanımlarını genişletti ve "engel" etiketini "engelliler" olarak değiştirdi. 1997'de IDEA'da başka usul değişiklikleri de yapılmıştır. [148]
1980'lerde Reform çabaları
1983 yılında, Ulusal Eğitimde Mükemmellik Komisyonu başlıklı bir rapor yayınladı. Risk Altındaki Bir Ulus. Kısa bir süre sonra muhafazakarlar, yılda okul günlerinin sayısında artış, daha uzun okul günleri ve daha yüksek test standartları dahil olmak üzere akademik titizlikte bir artış çağrısında bulundular. İngiliz bilim adamı E.D. Hirsch, "kültürel okuryazarlığa" vurgu yaparak ilerici eğitime etkili bir saldırı yaptı - Hirsch'in iddia ettiği gerçekler, ifadeler ve metinler, temel metinlerin kodunu çözmek ve iletişimi sürdürmek için gereklidir. Hirsch'in fikirleri 21. yüzyılda muhafazakar çevrelerde etkili olmaya devam ediyor. Hirsch'in fikirleri tartışmalı çünkü Edwards'ın iddia ettiği gibi:
Siyasi soldan muhalifler genellikle Hirsch'i elitizmle suçluyor. Akıllarında daha da kötüsü, Hirsch'in iddiası hoşgörünün, çoğulculuğun ve göreciliğin reddine yol açabilir. Siyasi sağda, Hirsch, müfredat seçimini federal yetkililere devretmeye ve böylece yerel olarak kontrol edilen okulların köklü Amerikan geleneğini ortadan kaldırmaya yönelik fikri nedeniyle totaliter olarak saldırıya uğradı. [149]
1990'a gelindiğinde, Birleşik Devletler bütçesinin yüzde 2'sini eğitime harcarken, bu oran yüzde 30'u yaşlıların desteklenmesine ayırdı. [150]
Mevcut Trendler Düzenle
2017-18 akademik yılı itibariyle, Amerika Birleşik Devletleri'nde yaklaşık 4.014.800 K-12 öğretmeni bulunmaktadır (3.300.000 geleneksel devlet okulu öğretmeni 205.600 devlet sözleşmeli okullarında öğretmen ve 509.200 özel okul öğretmeni). [151]
2000'den beri politika
"Geride Çocuk Kalmasın", 2002 yılında Kongre'de iki partili bir koalisyon tarafından kabul edilen ve yeni bir yön belirleyen önemli bir ulusal yasaydı. Daha fazla federal yardım karşılığında, eyaletlerin ilerlemeyi ölçmeleri ve matematik ve dil becerilerinde standart devlet sınavlarıyla ölçülen hedefleri karşılamayan okulları cezalandırmaları gerekiyordu. [152] [153] [154] 2012 yılına kadar, eyaletlerin yarısına muafiyet verildi çünkü 2014 yılına kadar %100 öğrencilerin "yeterli" olarak kabul edilmesi şeklindeki asıl hedefin gerçekçi olmadığı kanıtlandı. [155]
2012 yılına kadar 45 eyalet, müfredattan bitişik el yazısıyla yazmayı öğretme gerekliliğini kaldırmıştı. Çok az okul, bir zamanlar olduğu gibi, okul gününe milli marşı söyleyerek başlar. Çok az okulda çocuklar için zorunlu tatil vardır. Eğitimciler teneffüsü eski haline getirmeye çalışıyor. Çok az okulda zorunlu sanat dersi vardır. Bir öğrencinin ilerlemesinin devam eden raporları, eski periyodik rapor kartları yöntemini tamamlayarak çevrimiçi olarak bulunabilir. [156]
2015 yılına gelindiğinde, çok çeşitli siyasi ideolojilerden gelen eleştiriler o kadar birikmişti ki, iki partili bir Kongre, No Child Left Behind'ın tüm ulusal özelliklerini ortadan kaldırarak kalıntıları devletlere devretti. [157]
1980'lerden başlayarak, hükümet, eğitimciler ve büyük işverenler, öğrencileri ve çalışanları değişen ve giderek dijitalleşen iş yeri ve toplumun taleplerini karşılamaya yönlendirmek için temel becerileri ve uygulama stratejilerini belirleyen bir dizi rapor yayınladı. 21. yüzyıl becerileri eğitimciler, iş dünyası liderleri, akademisyenler ve devlet kurumları tarafından 21. yüzyıl toplumu ve işyerlerinde başarı için gerekli olarak tanımlanan bir dizi üst düzey beceri, yetenek ve öğrenme eğilimidir. Bu becerilerin çoğu, geleneksel bilgiye dayalı akademik becerilere kıyasla analitik akıl yürütme, karmaşık problem çözme ve ekip çalışması dahil olmak üzere daha derin öğrenme ile de ilişkilidir. [158] [159] [160] Birçok okul ve okul bölgesi, daha derin öğrenmeyi ve 21. yüzyıl becerilerinin gelişimini teşvik etmek için daha aktif öğrenmeyi (deneysel öğrenme gibi) içerecek ve destekleyecek şekilde öğrenme ortamlarını, müfredatı ve öğrenme alanlarını ayarlıyor.
20. yüzyılın büyük bir bölümünde, Stanford'da Ellwood Patterson Cubberley (1868-1941) tarafından örneklendiği gibi, baskın tarihçilik, Amerikan eğitiminin okuryazarlık, demokrasi ve fırsat eşitliği için güçlü bir güç ve daha yüksek eğitim için sağlam bir temel olarak yükselişini vurguladı. eğitim ve ileri araştırma kurumları. Cubberley, modern eğitim sisteminin temellerinin Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki demokratikleşme süreçlerinden etkilendiğini savundu.Bu, ebeveynlerin çocuklarının daha geniş dünyaya entelektüel erişimini engellemeye çalıştıkları cehalet, maliyet düşürme ve dar gelenekçilik üzerinde zafer kazanan bir aydınlanma ve modernleşme hikayesiydi. Kamu yararına adanmış öğretmenler, geniş bir vizyona sahip reformcular ve sivil toplumdan gelen halk desteği kahramanlardı. Ders kitapları, öğrencilere devlet okulu öğretmeni olmaları için ilham vermeye ve böylece kendi vatandaşlık misyonlarını yerine getirmelerine yardımcı olur. [161] [162]
Tarihsel eğitim trendlerinden elde edilen yeni kanıtlar, Cubberley'nin demokrasinin yayılmasının kamu ilköğretiminin genişlemesine yol açtığına dair iddiasına meydan okuyor. ABD 19. yüzyılın sonlarında ilköğretimin sağlanmasında dünya liderlerinden biriyken, mutlakiyetçi bir rejim olan Prusya da öyleydi. 1820'den 2010'a kadar 109 ülke için tarihsel öğrenci kayıt oranlarının analizine dayanarak, demokratikleşmenin dünya çapında ilköğretime erişim seviyeleri üzerinde hiçbir etkisi yok gibi görünüyor. [163]
Kriz 1960'larda, yeni nesil Yeni Sol akademisyenler ve öğrenciler geleneksel kutlama açıklamalarını reddettiğinde ve eğitim sistemini Amerika'nın birçok zayıflığının, başarısızlığının ve suçunun kötü adamı olarak tanımladığında geldi. Michael Katz (1939–2014) şunları belirtir:
Vietnam Savaşı'nın kökenlerini, ırkçılığın ve ayrımcılığın kalıcılığını, Gücün cinsiyetler ve sınıflar arasında dağılımını, Dayanılmaz yoksulluk ve şehirlerin çürümesini ve akıl hastalıkları, suç, suç ve suçluluk ile başa çıkmak için tasarlanmış sosyal kurumların ve politikaların başarısızlığını açıklamaya çalıştı. Eğitim. [164]
Eski muhafız, acı tarihyazımı yarışmalarında savaştı. [165] Genç bilim adamları, okulların Amerika'nın sorunlarının çözümü olmadığı, kısmen Amerikalıların sorunlarının nedeni olduğu önermesini büyük ölçüde desteklediler. 1960'ların şiddetli savaşları 1990'larda öldü, ancak eğitim tarihi kurslarına kayıtlar keskin bir şekilde düştü ve bir daha asla toparlanamadı.
Çoğu eğitim tarihi, kurumlarla ilgilenir veya büyük reformcuların fikir tarihlerine odaklanır, ancak yakın zamanda, sosyal geçmiş ve sosyal hareketlilik açısından öğrencilerin kim olduğuna odaklanan yeni bir sosyal tarih ortaya çıkmıştır. [166] Dikkat genellikle azınlık, [167] ve etnik öğrencilere odaklanmıştır. [168] Öğretmenlerin sosyal tarihi de derinlemesine incelenmiştir. [169]
Tarihçiler son zamanlarda eğitim kurumlarını sınıf oluşumunda aracılar olarak inceleyerek, kentsel okullaşmayı şehirlerin şeklindeki değişikliklerle ilişkilendirerek, kentleşmeyi sosyal reform hareketleriyle ilişkilendirerek ve çocuk yaşamını etkileyen maddi koşulları inceleyerek okullaşma ve kentsel büyüme arasındaki ilişkiye bakmışlardır. Okullar ve gençleri sosyalleştiren diğer kurumlar arasındaki ilişki. [170] [171]
En ekonomi odaklı tarihçiler, eğitimi emeğin kalitesindeki, üretkenlikteki ve ekonomik büyümedeki değişikliklerle ve eğitime yapılan yatırımın geri dönüş oranlarıyla ilişkilendirmeye çalışmışlardır. Unutulmamalıdır ki, tarihin kademeli ilerlemesi sırasında, seçilen her başkanla birlikte ülkenin odak noktası değişir. Tarihçiler şimdi, kapitalist kazanç sağlamanın yanı sıra, ilk başta ekonominin hangi düşünce sürecinin merkezi olduğu sorularını soruyorlar. [172] Yakın dönemdeki önemli bir örnek Claudia Goldin ve Lawrence F. Katz'dır. Eğitim ve Teknoloji Arasındaki Yarış (2009), 20. yüzyıl Amerikan okullaşmasının sosyal ve ekonomik tarihi üzerine.
Seçmenler: Seçmenlerin 2019 Seçimini Onaylamak
Çağdaş seçimlerde cumhurbaşkanlığı seçmenlerinin kendilerini aday gösteren partinin adaylarına oy vermeleri bekleniyor ve çoğu durumda söz verdiler. Kurucuların, seçmenlerin bağımsız aktörler olacağını varsaydıklarına dair kanıtlar olsa da, rakip başkan adaylarının esasını tartarak, Anayasa'nın ilk on yılından bu yana halk iradesinin ajanları olarak kabul edildiler. Kendilerini aday gösteren partinin cumhurbaşkanı ve başkan yardımcısı adaylarına oy vermeleri bekleniyor.
Bu beklentiye rağmen, bireysel seçmenler bazen taahhütlerini yerine getirmemiş, taahhüt ettiklerinden farklı bir aday veya adaya oy vermemiştir. Onlar “inathless” veya “unfaithful” seçmenleri olarak bilinirler. Aslında, anayasa araştırmacılarının görüş dengesi, seçmenler bir kez seçildikten sonra, Başkan ve Başkan Yardımcısı gerekliliklerini karşılayan herhangi bir adaya oy verebilecek anayasal olarak özgür temsilciler olarak kalmalarıdır. Bununla birlikte, inançsız seçmenlerin sayısı azdı (20. yüzyılda, 1948, 1956, 1960, 1968, 1972, 1976, 1988 ve 2000'de birer tane vardı) ve hiçbir zaman başkanlık seçiminin sonucunu etkilemedi.
Amerika Birleşik Devletleri İki Partili Sisteminin Kökenleri - Tarih
Amerikan Büyük Partilerinin Kısa Tarihi
ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki "İki Partili" Sistem
Tarihsel literatürün çoğu, Washington İdaresi'nin "Parti"sine şu şekilde atıfta bulunur: federalistler olarak o İdarenin politikalarına karşı çıkanlarla antifederalistler bununla birlikte, bu adlandırmaların kullanımı aslında biraz yanlış olmaktan da ötedir. "Antifederalist" terimi (başlangıçta, 1787'de Philadelphia'da Konvansiyon'da toplanan Çerçeveciler tarafından hazırlanan Anayasa'nın onaylanmasına karşı çıkanlara uygulanan), Anayasa'nın 4 Mart'ta resmen yürürlüğe girmesiyle, siyasi bir hizip tanımı olarak gerçek bir anlamı olmaktan çıktı. 1789, yeni Federal Hükümette görev yapan herkesin görevlerine başlamadan önce yeni Anayasa'ya yemin etmesi gerektiğinden: Kongre üyelerinden "antifederalist" olarak bahsetmek, eğer herhangi bir anlam ifade etmiyorsa. Buna ek olarak, 1796 Cumhurbaşkanlığı Seçimlerinden önce gerçek bir ulusal Siyasi Parti yoktu (bunlar arasında önceden düzenlenmemiş ittifaklar olmayan, devlet temelli "fraksiyonlar" arasında gevşek koalisyonlar olsa da - bu partilerin çizgisinde. kozmopolitan vs. yerelci Tarihçi Jackson Turner Main'in önerdiği Devrimci Dönem siyasetindeki bölünmeler, 1796'da ortaya çıkacak olan iki Partinin temeli olacaktı ve aynı zamanda ilk dört Kongrenin siyasi yapısı üzerinde de bir miktar etkisi olacaktı).
Bu nedenle, ilk dört Kongrede görev yapanları tedavi etmek en iyisidir. [1789-1797] ya olarak Yönetim (yani, genellikle Hazine Bakanı Alexander Hamilton ve Başkan Yardımcısı John Adams'ın çevresindekilerle ittifak halinde) veya Muhalefet (genellikle Dışişleri Bakanı Thomas Jefferson ve Kongre Üyesi James Madison ile ilişkilendirilenler) - bu gruplaşmalar ile sonrakiler arasında belirgin bir çizgisel bağlantı olmasına rağmen federalistler ve CumhuriyetçilerSırasıyla, George Washington'un Başkanlığı "Partiler"den ziyade "fraksiyonlar" çağıydı ve Amerikan siyasi tarihinde bu erken dönemin siyasi manzarasında değişen kumlar vardı. Kendi adına, Başkan Washington, siyasi eğilimleri neredeyse kesinlikle "Cumhuriyetçi" olmaktan çok "Federalist" olarak sınıflandırılacak olsa da, hiçbir hizip/gelecekteki Partinin üyesi olarak tutulmamalıdır. yüne boyanmış modern Amerikan Tarihi kitapları federalist sırf Başkan Yardımcısı Başkan olacağı için.
5. Kongre'nin başlangıcında (4 Mart 1797'de John Adams'ın Başkan olarak göreve başlamasıyla aynı zamana denk geldi), giden Başkan Washington'un politikalarının güçlü destekçileri ve hemen hemen eski başkanların politikalarının güçlü destekçileri arasından iki ulusal Büyük Siyasi Parti ortaya çıktı. sırasıyla bu politikalara karşı çıkmıştır. Washington'ın politikalarını destekleyenler Yönetim olarak tanındı federalistler çünkü devletlere karşı bir karşı ağırlık olarak güçlü bir ulusal hükümeti desteklediler. Muhalefet olarak tanındı Cumhuriyetçiler Devletlerin egemenliğini Federal Hükümet tarafından tecavüzlere karşı savunmanın Amerika Birleşik Devletleri olarak bilinen federal cumhuriyetin daha gerçek bir özü olduğunu düşündükleri için, ancak Federalistler, federal bir cumhuriyetin ne olması gerektiğine dair karşıt görüşlerinin, federal bir cumhuriyetin ne olması gerektiğine dair karşıt görüş olduğunu hissettiler. ruhu daha "cumhuriyetçi" olan, alaycı bir şekilde Cumhuriyetçilere "demokratlar" (o zamanlar, 1789 Fransız Devrimi'ni izleyen henüz çok yakın tarihli Terör Saltanatı ile ilişkili mafya yönetimiyle ilgili çağrışımlara sahip bir terim) olarak atıfta bulundu. Bu çağın bazı Cumhuriyetçilerinin Demokrasi ile özdeşleşmeyi bir onur nişanı olarak görmeye başladıkları doğrudur ve çoğu zaman demokrasi terimini görürüz. Demokratik-Cumhuriyetçiler Tarih literatüründe bu Partiye uygulandı (bu kullanım aynı zamanda bu erken Cumhuriyetçiler ile Demokratlar Bununla birlikte, pek çok siyasi gözlemci, bunun yerine, bu dönemin Cumhuriyetçilerine, onları eski Cumhuriyetçilerden daha iyi ve daha doğru bir yöntem olarak "kelime" ya da "Jeffersoncu", Cumhuriyetçilere atıfta bulunur. Cumhuriyetçiler günümüzün.
John Quincy Adams Cumhuriyetçi seçildi (aslında 1824'te tüm Başkan adayları görünüşte Cumhuriyetçilerdi), ancak 19. Kongre sırasında [1825-1827] ve 20. Kongreye [1827-1829], NS Cumhuriyetçiler Kongre'nin her iki kanadında da kendilerini "Adams yanlısı/Jackson karşıtı" ve "Jackson yanlısı/Adams karşıtı" gruplara ayırmaya başladılar - bu son duygu, 1824 Başkanlık Seçimlerinin tartışmalı sonucu nedeniyle Başkan Adams'ın bir "meşru" olmadığına dair güçlü bir histi. Böylece, 1824'te Başkanlık için Adams tarafından yenilmiş olan Tennessee Senatörü Andrew Jackson'ı, yaklaşan 1828 Başkanlık Seçimlerinde Amerika Birleşik Devletleri'nin bir sonraki Başkanı olarak tercih etmeye başladı. Bu, pratiği TheGreenPapers.com ilk Cumhuriyetçi hizipten kısaca bahsetmek gerekirse Adams Cumhuriyetçiler, ikinci olarak atıfta bulunurken Jackson Cumhuriyetçiler, siyasi gözlemciler terimi kullanmış olsalar da Jackson Demokratları bunun yerine dönemin bu ikinci Cumhuriyetçi fraksiyonu için.
21. Kongrenin başlangıcında (4 Mart 1829'da Başkan Andrew Jackson'ın göreve başlamasıyla aynı zamana denk geliyordu), önceki iki Kongrede belirginleşen "eski" Cumhuriyetçi Parti içindeki iki karşıt grup, iki yeni Büyük Partide birleşti. : NS Demokratik Cumhuriyetçiler (tek seferlik Jackson Cumhuriyetçiler) ve Ulusal Cumhuriyetçiler (tek seferlik Adams Cumhuriyetçiler). NS Demokratik Cumhuriyetçiler adlarını, "ortak adam" adına teşvik ettikleri demokrasi ile özdeşleşmelerinin yanı sıra, yukarıda belirtildiği gibi, bir alay terimi olarak "demokratlar" olarak anılan eski "Jeffersoncu" Cumhuriyetçilerle şimdi hissettikleri güçlü bir tarihsel bağdan almıştır. "Jackson" hizbi böylece, giden Başkan John Quincy Adams'ı destekleyenleri, Adams'ın babası Federalistlerin, Başkan John Adams'ın çağdaş eşdeğeri olarak resmediyor). NS Ulusal CumhuriyetçilerBu arada, isimlerini, şampiyonları Başkan Adams'ın giden Yönetimi tarafından zorlanan kamulaştırma politikalarından aldılar. Bununla birlikte, Partileşen hiziplerden hiçbirinin, henüz "eski" ile özdeşleşmelerinden tamamen vazgeçmeye istekli olmadığına dikkat edin. Cumhuriyetçiler Her fraksiyonu yaratan 1824 Başkanlık Seçimlerinden önceki dönemin boşalmak İlk etapta parti.
23. Kongrenin başlangıcında (4 Mart 1833'te Başkan Andrew Jackson'ın İkinci Göreve Başlaması ile aynı zamana denk geldi), bir kerelik Demokratik Cumhuriyetçiler daha genel olarak bilinir hale geliyordu Demokratlaradının kendisi, Federalistler tarafından 1796 ve 1800'de Başkan Jackson'ın politikalarını güçlü bir şekilde destekleyenlerin tarihsel olarak yakından özdeşleştirdikleri """" (ya da "Jeffersoncu") Cumhuriyetçilere fırlattığı yukarıda bahsedilen bir kerelik alaycılık teriminden türetilmiştir. Parti ismiyle kaldı tabi Demokratlar o zamandan beri. Bu arada, 24. Kongre'nin (4 Mart 1835) başlamasıyla, tek seferlik Ulusal Cumhuriyetçiler daha genel olarak biliniyorlardı Whig'ler, Stuarts (17. Yüzyıl) döneminde İngiliz Kraliyetine muhalefet eden siyasi hizbi çağrıştıran bir isim, ayrıca Amerikan Devrimi'nin Vatanseverleri - hem dost hem de düşman tarafından sık sık "Whigs" olarak anılırdı. sadık "Tories"). Bu 19. Yüzyıl Amerikan Whig'ler kendilerini "Kral Andrew" İdaresinin "aşırılıklarına" karşı bir siper olarak gördüler ve Jackson ve onun varisi bariz Başkan Yardımcısı Martin Van Buren, bu nedenle bu Büyük Parti tarafından bu isim kullanıldı.
Bununla birlikte, Kölelik sorunu, Whig'ler Büyük Parti olarak: 1850 Uzlaşması ("gecekondu egemenliği" kavramını ilk olarak Köleliğin bölgelere yayılması sorununa uyarlayan) 1854 Kansas-Nebraska Yasası (bu ilkeyi ilk kez kuzeye doğru genişleten) üzerindeki savaşta kaybedildi. 1820 Missouri Uzlaşması altında Köleliğin en kuzey sınırı). Ortaya çıkan siyasi serpinti sonrasında, Özgür Topraklar ve sözde "Vicdan" Whig'ler sözde "Free" ile güçlerini birleştirdi Demokratlar ve hatta yerli Amerikan (halk dilinde "Hiçbir Şeyi Bilmiyorum" olarak bilinir) Partisinin sakinleri bile yeni bir Büyük Parti'nin tohumlarını atacaklardır: Bu parti, çok geçmeden daha genel olarak "Hiçbir Şeyi Bilmiyorum" olarak anılacaktır. Cumhuriyetçiler, bu güne kadar bu Büyük Partinin adı. Bu arada, diğer Whigler (öncelikle Güney'de) Demokratlar, sözde "quotold" bir çekirdek iken Whig'ler (esas olarak Sınır Güney'de) Ayrılık ve İç Savaş rüzgarları şiddetlenmeye başladıkça ve 1850'lerin sonu yaklaştıkça (bu sonuncusu), şimdiye kadar "Özgür Toprak karşıtı ama Birlik yanlısı" bir hizip olan şeyi boş yere bir arada tutmaya çalıştı. kalıntısı Whig'ler kısa ömürlü bir çekirdek olacak Anayasa Birliği 1860 Başkanlık Seçimlerinde Parti). 34. Kongre [1855-1857]Bu nedenle, son çürümenin ve gerilemenin az ya da çok bir geçiş dönemi olarak görülebilir. Whig'ler Çağdaş antebellum siyasi manzarasının değişen kumları tarafından hızla yeni bir "'" üreterek dengeleniyordu.Demokratlar e karşı Cumhuriyetçiler"Büyük Parti uyumu: En azından Tarafların isimleri söz konusu olduğunda, bugüne kadar devam eden bir uyum.
17 İki Taraflı Sistemin Avantajları ve Dezavantajları
Hükümet yapılarında, iki partili bir sistem, temsilciler için kullanılan oyların çoğunluğunu yalnızca iki siyasi partinin alması anlamına gelir. Bu, yalnızca bir partinin veya diğerinin hükümette çoğunluğu kazanabileceği anlamına gelir.
Ulusal düzeyde bile iki partili bir sistem içinde mevcut ve kampanya yürüten ek partiler var. Örneğin Amerika Birleşik Devletleri iki partili bir sistemdir, ancak Özgürlükçü Parti ve Yeşiller Partisi ülke çapında etkiye sahiptir. Bu “üçüncü taraflar” çoğunluk partisi olmak için yeterli oy alamıyor.
İki partili bir sistem, iki büyük partinin bir seçime hakim olduğu ve hiçbir partinin kendi başına salt çoğunluğu kazanmamış olsa bile, çoğunluk iktidar koalisyonu oluşturmak için birlikte çalıştığı bir sistemi tanımlamak için de kullanılabilir.
İşte iki partili sistemin avantajları ve dezavantajları hakkında düşünmek ve tartışmak.
İki Partili Sistemin Avantajları Listesi
1. İki partili sistem seçim sürecini basitleştirir.
Ortalama bir seçmen, kendileri için önemli olan bir avuç temel meseleye dayalı olarak oy kullanır. Amerika Birleşik Devletleri'nde muhafazakar bir seçmen, partinin kürtaj ve vergilendirme konusundaki tutumlarını desteklediği için Cumhuriyetçi partiye oy verebilir. Liberal bir seçmen, seçim özgürlüğü ve sağlık hizmetlerine erişim hakkı konusundaki görüşleri desteklediği için Demokrat Parti'ye oy verebilir. Seçmenlerin, eylemlerinin sosyal değişime yol açabileceğine güvendiklerinde katılma olasılıkları daha yüksektir.
2. Karışıklığı ortadan kaldıran bir sistem oluşturur.
İki partili bir sistemde, her seçimin sonucu, kazananın her şeyi almasıdır. Seçmenler, en iyi adayın bölgelerini eyalette veya ulusal hükümette temsil edeceğini biliyor. Tercih ettikleri partinin, çoğunluğu elde etmesi halinde, destekledikleri yasanın geçmesi için baskı yapacaklarını biliyorlar. Bu tür bir yapıda çok daha az kafa karışıklığı vardır, çünkü ya istediğinizi alırsınız ya da almazsınız.
3. İki partili sistem, ortak fikirlerin çekiş kazanmasını sağlar.
İki partili bir sistemde her zaman çoğunluk tarafından desteklenen ve azınlığın karşı çıktığı partizan fikirler olacaktır. 2017 yılında ABD, Cumhuriyetçilerin kontrolündeki bir Kongre ve Yürütme Ofisi tarafından kabul edilen vergi reformu paketi ile bunu yaşadı. Sistem işbirliğini her şeyin üstünde teşvik ettiğinden, ortak bir zemin bulmak için de bolca yer var. Bu, iki partili sistemin aşırılıktan doğal olarak kaçınmasını sağlar.
4. Daha fazla insanın yurttaşlık sürecine katılmasını sağlar.
Birden çok taraf, değerlendirilmesi gereken birden çok platform oluşturur. İki partili bir sistem olmadan, herkes kendi siyasi partisini ve kendi meselelerini yürütmek için platformunu oluşturabilir. Sadece iki büyük parti ile her biri, bir avuç “önemli” mesele yerine tüm toplumsal meseleleri ele alan bir platform ilan etmelidir. Bu, seçmenlerin değerlendirme sürecini basitleştirerek, seçmenlerin daha fazlasını seçim sürecine katılmaya teşvik ediyor. Her zaman herhangi bir siyasi parti ile özdeşleşmeyen aykırı değerler olacaktır, ancak çoğunlukla insanlar birini veya diğerini seçecek ve ona bağlı kalacaktır.
5. İki partili sistem yönetim sürecini hızlandırabilir.
ABD hükümeti tıkanıklıklarıyla ünlü olmasına rağmen, acil durumlar geldiğinde benzeri görülmemiş hızlarda hareket edebilir. Hükümetin tüm dalları, iki partili sistem aracılığıyla birbirine bağlı olup, iktidar koalisyonları oluşturma gereğini ortadan kaldırır. Bu, insanların belirli ofisler için parti yelpazesinin dışında kalan belirli adaylara oy vermelerini sağlar. Bir kişi ABD'de Başkan için bir Demokrat'a ve senatör olarak bir Cumhuriyetçiye oy verebilir. Bu, insanlara hükümetlerinin genel yapısı üzerinde daha fazla kontrol sağlar.
6. Doğal olarak en deneyimli adayları terfi ettirirken, herkesin aday olmasına izin verir.
İki partili sistem, insanların kendilerini çoğunluk olarak temsil etmesini istemedikleri adayları ayıklamak için bir dizi ön seçim kullanır. Birincil sistem, herkesin koşmasını mümkün kılar. Bunun bir örneği, Washington Eyaleti Valisi yarışı için 2016 birincilidir. Toplamda 11 kişi Vali olmak için “Goodspaceguy” adlı bir kişi de dahil olmak üzere resmi bir kampanya yürüttü. En çok oy alan iki kişi daha sonra genel seçime yükseldi.Ancak aynı zamanda, biri ya da diğeri iktidarda olacağı için çoğunluğu olmayan “asılı” bir hükümet için çok az şans var.
7. İki partili sistem çoğunluk temsilini teşvik eder.
Amerika Birleşik Devletleri'nde 1900'den beri ulusal oy perspektifi tarihine göre seçimlerde sadece iki üçüncü taraf adayı bir şekilde başarılı olmuştur. 1992'de Ross Perot, toplam toplamın neredeyse %19'u olan 19.7 milyondan fazla oy aldı. Daha sonra, 1912'de Theodore Roosevelt, Başkan olarak ikinci bir dönem hizmet etmek amacıyla üçüncü taraf adayı olarak koştu. Roosevelt, kullanılan toplam oyların %27.4'ü olan 4.1 milyon oy aldı. Sistem, kapsayıcı olmakla birlikte, çoğunluğun her ilçede tam olarak istedikleri temsili almasını sağlamak için yeterince kısıtlayıcıdır.
8. Seçilebilecek aşırı görüşlü kişilerin sayısını sınırlar.
Çok partili bir sistem, aşırı görüşe sahip herkesin hükümette temsilci olarak seçilmesini mümkün kılar. İki partili sistem bu kavramı kısıtlayarak bir merkezcinin her bir partinin temsilcisi olmasını daha olası hale getirir. Böylece çoğunluk azınlıktan korunmuş olur. Çok partili bir formatta, her zaman aşırı bir siyasi partinin iktidar komisyonlarının bir parçası olma olasılığı vardır. Aşırılık, birden fazla nesil için potansiyel olarak zarar verebilecek kaotik reformlar getirebilir. Sadece iki parti ile daha fazla istikrar sağlanır.
İki Partili Sistemin Dezavantajları Listesi
1. İki partili sistem toplumsal kutuplaşma yaratır.
İnsanlar, benzer inançlara sahip başkaları tarafından çevrelendiklerinde daha rahat ederler. Bu, benzer düşünen aile ve arkadaşlarla daha fazla zaman geçirmek anlamına gelir. Haneler benzer siyasi tercihlere sahip mahallelere bile taşınıyor, bu nedenle tercih edilen siyasi temsilin sağlanabileceğine dair bir “garanti” var. Bu, belirli konular üzerinde çok az tartışmanın olduğu böyle bir toplumda siyasi kutuplaşmanın zaman içinde meydana gelme eğiliminde olduğu anlamına gelir. Zihinleri açmaktan çok kapatır.
2. Düşüncesiz oylama kalıpları yaratır.
İki partili bir sistemde, seçmenlerin siyasi parti tercihlerine göre düz bilete oy vermeleri biraz yaygındır. Hatta bazı eyaletlerde, seçmenin tek bir oylama eylemiyle tercih ettiği partinin her adayına oy vermesine izin veren bir “ana kaldıraç” bile vardı. Bu, seçmen katılımını çok daha kolay hale getirse de, düşüncesiz oylamaya da neden oluyor. Adayları geçmişlerine, deneyimlerine ve niteliklerine göre değerlendirmek yerine siyasi tercihlerine göre değerlendiriyorlar.
3. İki partili sistem seçmen seçimini sınırlar.
Başkan için 2016 Cumhuriyet Ön Seçimlerinde birden fazla aday vardı. Donald Trump sonunda galip geldi ve partisi tarafından Başkanlık seçimlerine aday gösterildi. Yine de ön seçimlerde, çoğu eyaletteki insanların %65'i Cumhuriyetçiler olarak Trump'a karşı oy kullandı. Bu, Cumhuriyetçi partiye bağlı insanların çoğunluğunun, partilerini destekleyeceklerse seçimlerde Trump'ı desteklemeye zorlandıkları anlamına geliyordu. Herkes aday olabilse de, büyük partiler bu tür bir adaylık süreciyle seçmen seçimini sınırlandırıyor. Belirli bir kişiye, o kişinin kişisel pozisyonlarını destekleseler de desteklemeseler de oy vermeleri söylenir.
4. Çoğulcu bir sistem yaratır.
Amerika Birleşik Devletleri'nde eyaletlerin 48'i seçmen oylarını en çok oyu alan adaya veriyor. ABD'deki hükümet sistemi, seçmenlerin farklı bir aday için oy kullanmasına izin verse de (bazen yapılırsa kişisel para cezası verilir), sonuçta iki partili sistem korunur. Üçüncü taraf bir aday oyların çoğunluğunu alamazsa, 0 seçim oyu alacak. Bu, özellikle düz bilet seçmenleri dışarıdayken, görevdekileri oylamayı zorlaştırabilir.
5. İki partili sistem bireyselliği dışlar.
Biri Amerika Birleşik Devletleri'nde üçüncü bir partiye oy verdiği gerçeğinden bahsettiğinde, ortalama bir seçmen bunu “boşa oy” olarak algılar. Ya da daha kötüsü, bunu “öteki adam” için bir oy olarak görüyorlar. 2000 Başkanlık seçimlerinde Ralph Nader halk oylarının %2.74'ünü aldı. Demokrat seçmenler, çoğu kendini liberal olarak tanımlayan üçüncü taraf seçmenler Yeşil Parti yerine Al Gore'a oy vermiş olsaydı, seçimi kazananın Bush değil Gore olacağını düşünüyor. Bu siyasi sistemde, özgür düşünce ve bireysellik aslında cesareti kırılıyor.
6. Yeni fikirleri sınırlayabilecek tartışma kısıtlamaları yaratır.
Gary Johnson, Başkanlık Tartışmaları Komisyonu tarafından uygulanan anket barajlarının altında kaldığı için 2016 yılında ABD Başkanlık tartışmalarından çıkarıldı. O sırada Johnson sürekli olarak %7'de oy kullanıyordu, ancak Komisyon kuralları üçüncü taraf bir adayın dahil edilmesi için %15'te oy kullanmasını gerektiriyordu. Yine de, bir aday ulusal oyların %5'ini alırsa, partisi ABD'de "büyük" parti olarak nitelendirilir. İki partili bir sistem, bir toplumda mevcut olan yeni fikirleri sınırlayabilecek tartışmalara kısıtlamalar getirir.
7. İki partili sistem, sabit siyasi görüşler yaratır.
Bir siyasi sistemdeki iki parti, herhangi bir konuda mevcut olan fikirlerin sayısını sınırlayan platformlar yaratır. Bu görüşler sabittir ve genellikle her 4 yılda bir parti kongresinde belirlenir. Bu, her vatandaşın kendi kişisel tercihlerine uymasa bile, bir partiye veya diğerine oy vermeye zorlandığı anlamına gelir. Bu sabit görüşler, kamuoyunda meydana gelebilecek değişikliklere tarafların tepki vermesini de zorlaştırmaktadır.
8. Bazı durumlarda çoğunluğun hükmetme yeteneğini ortadan kaldırır.
İki partili bir sistemde, seçmen katılımı süreç için kritik öneme sahiptir. Bu siyasi sistemde katılım düşükse, kazanan partinin aldığı oylar yalnızca nüfusun azınlığının nasıl temsil edilmek istediğinin bir yansımasıdır. Ve ortalama bir seçmen, kişisel düzeyde yalnızca bir avuç önemli konuda oy kullandığından, o partinin sorunlarla ilgili geri kalanıyla aynı fikirde olmasalar bile, temel ihtiyaçlarını karşılayan bir partiye oy vereceklerdir.
9. İki partili sistem tutarsız yönetim yaratır.
İki partili bir sistemde bir taraf güç kaybettiğinde, diğer taraf işlerin nasıl yönetilmesi gerektiğine dair ters bir görüşe sahip olduğundan, politikaları genellikle tersine çevrilir. ABD, Uygun Bakım Yasasını aşırıya kaçma, DACA programını değiştirme ve diğer düzenlemeleri ve yürütme emirlerini tersine çevirme çabalarıyla Trump Yönetiminde bunu gördü. Obama yönetimi de aynı şeyi yaptı. Bu, kendini tekrar eden ve gerekli toplumsal değişimi yaratmayı zorlaştıran yüksek düzeyde politika değişikliğine yol açan bir kalıptır.
İki partili siyaset sisteminin avantajları ve dezavantajları oy vermeyi kolaylaştırıyor. Koalisyon kurma ihtiyacını azaltır ve işbirliğini teşvik edebilir. Aynı zamanda, hükümetin tıkanıklıklarını ve eylemsizliğini de teşvik edebilir. Hiçbir hükümet sistemi mükemmel değildir. İki partili bir sistemle yüzleşmek için her zaman zorluklar olacaktır. Dikkatlice kontrol edilirlerse herkes için faydalı bir yapı olabilir.