We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Bir meteor atmosferimizden geçerken, meteorun sıkıştırdığı gazın yaptığı bir ışık huzmesi göreceksiniz. Ama bir 'kayan yıldız' görmek için minimum boyut nedir? 1 mm mi3 meteor görünür mü?
Uluslararası Meteor Örgütü (IMO), meteoroidi "gezegenler arası uzayda hareket eden, bir asteroidden oldukça küçük ve bir atom veya molekülden oldukça büyük olan katı bir nesne" olarak tanımlar. Bu tanım, "bir meteoroid, gezegenler arası uzayda hareket eden $10$-$mathrm{mu m}$ ila $1$-$mathrm{m}$-boyutunda bir doğal katı nesnedir" diyen Rubin ve Grossman tarafından daha da rafine edilmiştir. " Ek olarak, aynı yazarlar bir mikrometeoroid için "bir meteoroid $10hspace{2pt}mathrm{mu m}$ ila $2hspace{2pt}mathrm{mm}$ boyutunda" olarak tanımladıkları bir tanım düşünüyorlar.
Cornell'den gökbilimci Karen Masters'a göre, tipik bir meteorun kütlesi birkaç miligramdır. Amerikan Meteor Topluluğu (AMS) ayrıca en sık gözlenen meteorların kabaca bir kum tanesi büyüklüğünde olduğunu belirtiyor. Bu, birçok meteorun daha küçük olduğu anlamına gelir. Aslında bu, AMS, IMO ve IAU dahil olmak üzere birçok grubun mikrometeoroidlerin yaygın olarak meteorlara neden olduğuna dair çeşitli açıklamalarıyla da ima edilmektedir. Bu nedenle, $1$ $mathrm{mm}^3$ hacmine sahip bir meteoroidin kolayca nispeten parlak bir meteora neden olacağını iddia ediyorum. Mikrometeoroidlerin meteorlara neden olma sıklığını çevreleyen ifadeler, ortalama olarak, 10$ $mathrm{mu m}$'dan büyük herhangi bir cismin meteor olarak gözlemlenebileceğini ima ediyor gibi görünmektedir. Bu rakamlar, nesnenin giriş hızına bağlı olarak büyük ölçüde değişecektir.
Bir 'Kayan Yıldız' Yakalayın: Mobil Uygulamalarla Meteor Yağmurlarını Keşfetmek
Sonbahar, gökyüzü gözlemcileri için daha uzun ve daha karanlık gecelerin yanı sıra bir bonus da getiriyor: meteorlarda bir yükselme, Dünya atmosferine muazzam bir hızla girerken yanan küçük parçacıkların parlak ve geçici izleri. Her yıl Eylül sonu ile Ocak başı arasında, Dünya'nın yörüngesi bizi geçen kuyruklu yıldızların bıraktığı bir dizi enkaz alanından geçirir ve gökyüzü gözlemcilerinin keyfini çıkarması için meteor yağmurları üretir. Her şey bu hafta sonu Orionid meteor yağmurunun zirvesiyle başlıyor.
Her duşun kendine has özellikleri vardır - bazıları diğerlerinden daha güçlüdür, bazıları ateş topları içerir ve diğerleri uzun, kalıcı patikalara sahiptir. Yağmurlar her yıl tekrarlanırken, ay ışığı gökyüzü gözlemcileri için bir meteor yağmuru yapabilir veya bozabilir. İdeal görüntüleme konumunu bulmak, nereye ve ne zaman bakacağınızı bilmek, gördüğünüz meteorların sayısını artıracaktır.
Mobil astronominin bu sayısında meteorlara odaklanacağız: en iyi yağmurları tahmin etmek için mobil uygulamaları nasıl kullanabileceğiniz, onları görmek için ipuçları ve nelere dikkat etmeniz gerektiği. [2017'nin En İyi Meteor Yağmurları Nasıl Görülür]
Allende Göktaşı
Bu 3 inç (8 santimetre) genişliğindeki göktaşı parçası, şimdiye kadar en çok çalışılan göktaşı olan Allende göktaşının bir parçasıdır. Bu araba büyüklüğündeki kaya parçası 1969 Şubat'ında Dünya'nın atmosferinde alev aldı. Binlerce küçük parçaya ayrıldı ve Meksika'nın kuzeyindeki Chihuahua eyaletinde çölün üzerine saçılmış halde bulundu.
Allende göktaşı, bilinen göktaşlarının sadece yüzde 4'ünü oluşturan nadir bir göktaşı türü olan karbonlu bir kondrittir. Allende göktaşı 4,5 milyar yıldan daha eski bileşenler içerir ve bu da kayayı güneş sisteminin ilk günlerinde mevcut olan koşulların bir anlık görüntüsü haline getirir.
Meteoritler: Göktaşı nedir?
Çoğu insan "kayan yıldız" terimine aşinadır, ancak çok azı bunun önemini bilir. Aslında gökyüzünde kayan bir yıldız değil, atmosferle çarpışan meteoroid adı verilen küçük bir katı madde parçası. Meteoroid Dünya atmosferine girerken, gelen hızının yarattığı sürtünme yüzeyinin ısınmasına neden olur ve parlak ışık parlaması bir meteorun geçişini kaydeder. Nesne, atmosfere bu ateşli dalıştan kurtulur ve yere çarparsa, bir göktaşı olur. Çok nadir durumlarda, aşırı parlak bir meteor gözlemlendiğinde, buna ateş topu denir. Geri kazanılabilir büyüklükteki çoğu göktaşı bu ateş toplarından kaynaklanmaktadır.
Bir göktaşının gelişi tamamen öngörülemeyen bir olaydır. Meteor yağmurları düzenli yıllık olaylardır, ancak hiçbir zaman kayıtlı bir göktaşı düşüşü oluşturmamıştır. Büyük bir ateş topu gözlemlendiğinde, örneklerin kurtarılması neredeyse yalnızca olayı gören tesadüfi gözlemcilerin hesaplarına bağlıdır. Bir göktaşının birinin çatısında veya arka bahçesinde gözlemlenen etkisi daha da nadirdir. Bu şekilde elde edilen meteoritler, örneğin düşerken gözlemlendiğini gösteren düşme olarak adlandırılır. Göktaşlarının çoğu, düştüğü gözlemlenmeyen örnekler olarak, buluntu olarak kaydedilmiştir. Buluntular genellikle tuhaf görünümlü bir kayayı alan ve daha sonra gerçek bir göktaşı olarak tanımlayan insanlar tarafından rapor edilir.
Meteoritlerin Sınıflandırılması
Meteoritler, özel mineral bileşimleri nedeniyle üç ana gruba ayrılır: demirler, taşlı demirler ve taşlar. Mineralojik olarak, meteoritler değişen miktarlarda nikel-demir alaşımları, silikatlar, sülfürler ve diğer birkaç küçük fazdan oluşur. Daha sonra çeşitli bileşimlerde bulunan metalin silikata oranı esas alınarak sınıflandırma yapılır. Hiçbir göktaşı tamamen birbirine benzemez ve belirli kompozisyon ve yapısal özellikler, belirli bir göktaşına benzersiz kimliğini verir.
Demir göktaşları, iki nikel-demir alaşım metalinin varlığı ile karakterize edilir: kamasit ve taenit. Bunlar, küçük miktarlarda metalik olmayan fazlar ve sülfür mineralleri ile birleştiğinde, demirlerin üç temel alt bölümünü oluşturur. Nikelin demire oranına bağlı olarak, bu alt bölümler şu şekilde sınıflandırılır:
Demir göktaşının en yaygın türü olan oktahedritler, zayıf bir asitle aşındırıldığında Widmanstatten deseni adı verilen benzersiz bir yapısal özellik sergiler. Bu eşsiz kristal desen, yaklaşık olarak eşit miktarlarda bulunan iki nikel-demir minerali kamasit ve taenitin kombinasyonunun sonucudur.
Taşlı demirler hemen hemen eşit miktarda nikel-demir alaşımı ve silikat minerallerinden oluşur. Tüm taşlı demirler genetik olarak ilişkili olmayabilir veya benzer bileşime sahip olmasa da, uygun sınıflandırma için bir grupta birleştirilir ve iki alt gruba ayrılır. Pallasit grubu, silikat kısmı etrafında sürekli bir kapalı ağ oluşturan bir nikel-demir yapısı ile çevrelenen olivin kristalleri ile karakterize edilir. Mezosideritler ise esas olarak plajiyoklaz ve piroksen silikatlardan oluşur ve metal alaşımı ile karıştırılmış heterojen agregalar halindedir. Pallasitlerde olduğu gibi metal ve silikat fazlar arasında belirgin bir ayrım kolayca görülmez.
Taşlı göktaşları, üç göktaşı grubunun en bol olanıdır ve görünümleri ve bileşimleri bakımından yer kayalarına en yakın olanlardır. Bu meteoritlerin büyük bir kısmı silikat mineralleri olan olivin, piroksen ve plajiyoklaz feldispatlarından oluşur. Metalik nikel-demir, değişen oranlarda oluşur ve buna bir demir-sülfür minerali eşlik eder. En bol göktaşı türü olmanın yanı sıra, taşlı göktaşları kompozisyon, renk ve yapı bakımından en fazla çeşitliliğe sahiptir. Kondrül adı verilen belirli bir yapısal özellik, grubu iki ana alt gruba ayırır:
Pek çok bilim insanı, bu küçük, yuvarlak, neredeyse küresel kondüllerin güneş sistemindeki en ilkel malzemeyi temsil edebileceğine inanıyor.
Meteoritler Neye benziyor?
Dünya kayalarıyla karşılaştırıldığında, meteoritlerin dünya dışı kökenlerini belirlemek için kullanılabilecek çeşitli özellikleri vardır. Bir göktaşının yüzeyi genellikle çok pürüzsüz ve özelliksizdir, ancak genellikle ıslak kilde açıkça görülebilen parmak izlerini andıran sığ çöküntülere ve derin oyuklara sahiptir. Son zamanlarda düşen göktaşları, yüzeylerinde siyah "kotasa benzer" bir kabuğa sahip olabilir. Bu, atmosfere alevli girişlerinin kanıtını sağlar. Bununla birlikte, bu kabuk, Dünya yüzeyinde birkaç yıl maruz kaldıktan sonra paslı kahverengi bir renge dönüşür ve sonunda tamamen yok olur.
Bir göktaşının boyutu, mikroskobikten birkaç fit çapında çok büyük bir kütleye kadar değişecektir. Geri kazanılan meteorların çoğu 2 inç ile 2 fit arasında bir çapa sahiptir. Şimdiye kadar keşfedilen en büyük göktaşı, hareket edemeyecek kadar büyük olduğu için Güney Afrika'da hala yerde. Bir göktaşının şekli nadiren yuvarlaktır, genellikle görünüşleri çok düzensizdir ve çeşitli farklı şekil ve boyutlarda gelirler. Olağandışı ağırlık, daha karakteristik özelliklerinden biridir. Demir göktaşları genellikle sıradan Dünya kayalarından 3,5 kat daha ağırdır, taşlı göktaşları ise yaklaşık 1,5 kat daha ağırdır.
Taşlı göktaşları, genellikle bazalt denilen yaygın bir kayaya benzedikleri için, demirler kadar belirgin değildir. Ayrıca demir göktaşlarında olduğu gibi metal içerirler, ancak çok daha küçük miktarlarda çevreleyen kayalık malzeme içinde küçük parçalar halinde görünen metaller içerirler. Çoğu zaman bu metal, göktaşının bir parçasının kırıldığı yerde görülebilir. Metal içeriği nedeniyle, hepsi olmasa da çoğu göktaşı bir mıknatısa güçlü bir şekilde çekilecektir. Bu, göktaşının gerçek kimliği için iyi bir ipucu olabilir.
Birkaç Dünya malzemesi kolaylıkla meteorlarla karıştırılabilir. Fırın ve izabe cürufu genellikle meteorlara benzer, ancak genellikle hafif olmaları ve gözenekli dokuları nedeniyle meteorlardan kolaylıkla ayırt edilebilirler.
Hematit ve manyetit gibi demir cevheri mineralleri de meteoritlerle karıştırılabilir, ancak nikel için basit bir laboratuvar testi gerçek doğalarını belirleyecektir. Dünya kayalarında ya çok küçük ya da çok büyük miktarda nikel bulunur, ancak meteoritlerde nikel içeriği çok özel bir aralıktadır.
Apollo aya inişlerinden önce, göktaşları, çalışma için mevcut olan tek dünya dışı materyalleri sağlıyordu. Temel özelliklerinde meteorlar, güneş sisteminin Dünya'dan çok uzak bir bölgesinde oluşan malzemeleri temsil eder. Hem uzaydan hem de zamandan gelen yolcuları temsil ederler ve güneş sistemi kurulduğunda var olan koşullar hakkında onlardan çok şey öğrenilebilir. Göktaşı çalışmaları, uzay aracı tasarımcılarına, deneysel yeniden giriş araçlarının maliyetli masrafı olmadan yüksek hızlı aerodinamiğin etkilerini gözlemlemek için ekonomik bir araç sağladı.
Bilim adamları bir göktaşı üzerinde çalışırken, mineral bileşimini inceleyerek kökenine dair ipuçları ararlar. Özel mikroskopların kullanımı ve yüksek büyütme sayesinde göktaşının oluştuğu koşulları öğrenebiliriz. Bir kimyager, bir göktaşının kimyasal bileşimini inceleyebilir ve güneş sisteminin neresinden geldiğini, uzayda ne kadar süredir bulunduğunu ve oluşumundan sonraki yaşını belirleyebilir.
Grubunuzla yer hakkında konuşacak birine mi ihtiyacınız var? Chicago Society for Space Studies Speakers Bureau'ya göz atın
Uzay sanatı, astronomi ve dijital fotoğrafçılık hikayeleri için Artsnova Blog'u ziyaret edin.
“gezegen” terimi, aslen Yunanca “gezgin” kelimesinden gelmektedir, çünkü bu nesnelerin gökyüzünde mevsimler boyunca birlikte hareket eden sabit yıldızların arka planından bağımsız olarak hareket ettiği görülmüştür. IAU Uluslararası Astronomi Birliği (IAU) 1919'da kuruldu. Misyonu, uluslararası işbirliği yoluyla astronomi bilimini araştırma, iletişim, eğitim ve geliştirme dahil tüm yönleriyle desteklemek ve korumaktır. İAÜ ayrıca halk için astronomide araştırma, eğitim ve halka erişim faaliyetlerini teşvik etmek için çalışır. Daha Fazlasını Okumak İçin Terim'e tıklayın En son tanımlanan gezegen terimi "Gezegen" terimi aslında Yunanca "gezgin" kelimesinden gelir, çünkü bu nesnelerin gökyüzünde mevsimler boyunca birlikte hareket eden sabit yıldızların arka planından bağımsız olarak hareket ettikleri görülmüştür. IAU, gezegen terimini en son 2006'da tanımladı, ancak yeni tanım tartışmalı olmaya devam etti. 2006'da Daha Fazlasını Okumak İçin Terim'e tıklayın, ancak yeni tanım tartışmalı olmaya devam etti. IAU'nun tanımı yalnızca Güneş Sistemimiz için geçerlidir Güneş ve gezegenler ve onların uyduları ve halkaları, asteroitler, kuyruklu yıldızlar ve meteoroidler dahil olmak üzere onun etrafında dönen nesneler kümesi. ve bu nedenle, aşağıdaki tanım netlik için düzenlendi ve güneş dışı gezegenlere (ötegezegenler) de uygulanacak şekilde genelleştirildi.
- Bir yıldızın yörüngesinde dönen gök cismi Kendi kütleçekimi ile bir arada tutulan Kendinden ışıklı nesne. Genellikle çekirdeklerinde meydana gelen nükleer reaksiyonlardan enerji üreten nesnelere atıfta bulunur, ancak nötron yıldızları gibi yıldız kalıntılarına da uygulanabilir. veya yıldız kalıntısı.
- Yerçekimi ve gaz basıncı arasında hidrostatik bir denge kurabilmesi için kendi kütleçekiminin katı cisim kuvvetlerinin üstesinden gelmesi için yeterli kütleye sahiptir. Bir yıldız söz konusu olduğunda, yerçekimi, yıldızın tüm kütlesinin karşılıklı yerçekimi çekiminden kaynaklanır. Gaz basıncı, yıldızın gazını ısıtan nükleer reaksiyonlar tarafından üretilir. Bir yıldızın iç sıcaklığındaki herhangi bir değişiklik, bir değişiklikle sonuçlanır. Daha Fazlasını Okumak için Terim'e tıklayın (neredeyse yuvarlak) bir şekil, ancak bir yıldız olacak kadar büyük değil.
- Yörüngesi etrafındaki yerçekimi komşuluğunu temizledi Bir cismin diğeri etrafındaki eliptik yolu, tipik olarak küçük bir cismin çok daha büyük bir cismin etrafındaki yolu. Ancak cisimlerin kütle dağılımına bağlı olarak uzayda boş bir nokta etrafında dönebilirler • Ay, Dünya'nın etrafında döner. • Dünya etrafında dönüyor Devamını Okumak için Terim'e tıklayın.
Bir cismin yuvarlak veya neredeyse yuvarlak bir şekil alması için, cismin genellikle 5 x 10 20 kg'ın üzerinde bir kütleye ve 800 km'den daha büyük bir çapa sahip olması gerekir. Ancak, sınırdaki vakaların gözlem yoluyla tespit edilmesi gerekecektir.
2006 IAU kararının orijinal taslağı, fiziksel veya kimyasal stazı tanımlamak için kullanılan hidrostatik denge terimini yeniden tanımladı. Fiziksel denge iki türe ayrılabilir: statik ve dinamik. Statik denge, bir yönde hareket eden kuvvetlerin ve torkların bileşenleri, zıt yönde hareket eden kuvvetlerin ve torkların bileşenleri tarafından dengelendiğinde oluşur. Statik bir sistem, Kütlesi 5 × 10 20 kg'ın üzerinde ve çapı 800 km'den büyük olan nesnelere “uygulanarak Devamını Okumak için Terim'e tıklayın şekli, ancak bu, bir nesne, yuvarlak bir şekil elde etmek için minimum çapı belirler. Daha yoğun malzemelerden yapılmış gövdeler daha küçük yarıçaplarda küresel hale gelse de, bir nesne bileşimi ve buna bağlı sıkıştırılabilirlik, minimum çapı yönlendirme eğilimindedir. Bu nedenle, esas olarak kayadan yapılmış gövdeler için, yuvarlak veya neredeyse yuvarlak bir şekil alması için minimum çap yaklaşık 600 km çapındadır. Esas olarak buzdan yapılmış gövdeler için minimum çap yaklaşık 400 km çapa 1 düşer.
IAU, Güneş Sistemimizin açık, kapalı veya izole olabilen evrenin Tanımlanabilir bir parçası olan gezegenleri kabul etti. Açık bir sistem çevresiyle hem madde hem de enerji alışverişinde bulunur. Kapalı bir sistem, yalnızca ısının geçebileceği duvarlara sahip olduğu çevresiyle enerji alışverişi yapabilir. Yalıtılmış bir sistem, Güneş'e en yakın olanla enerji veya madde alışverişi yapamaz Ana yıldızımız. Güneş'in iç yapısı, yerçekimi ile gazın basıncı arasındaki hidrostatik dengenin sonucudur. İç kısım üç kabuktan oluşur: çekirdek, ışınım bölgesi ve konvektif bölge. Görüntü kaynağı: http://eclipse99.nasa.gov/pages/SunActiv.html. Çekirdek, Merkür, Venüs, Dünya, Mars, Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün'ün bulunduğu sıcak, yoğun merkezi bölgedir. Gezegenleri Hatırla! sayfasında bir yıldız bellek aygıtı (anımsatıcı) görülebilir.
Plüton'a Karşı Dava
IAU'nun yeni tanımına göre, Plüton yörünge alanını temizlemediğinden ve onu, orijinal protoplanetary'den milyarlarca küçük, buzlu gezegen içeren Neptün'ün yörüngesinin ötesinde, dış güneş sistemindeki Kuiper Kuşağı Bölgesi'ndeki diğer birçok nesneyle paylaştığı için gezegenlerde birleşemeyen disk. Kuiper Kuşağı, Neptün'ün 30 AU'daki yörüngesinden
Click on Term to Read More'dan 20 kat daha geniş ve 20-200 kat daha büyük olan bu gezegen, bir cüce gezegen olarak yeniden sınıflandırıldı. Ancak, tüm bilim adamları aynı fikirde değil. Dr. Alan Stern, Fighting for Pluto's Planet Title adlı röportajında ve bu yazarın ek araştırmasında özetlenen aşağıdaki nedenlere dayanarak, mahallenin veya bölgenin temizlenmesi gereksiniminin “sloppy” olduğunu savunuyor:
- Güneş Sistemimizde hiçbir gezegen tamamen temizlenmiş bir bölgede yörüngede dönmüyor. Hepsinin bir tür asteroit, kuyruklu yıldız veya Kuiper Kuşağı nesneleri vardır. Genel olarak, Kuiper Kuşağında bulunan küçük cisimler. En büyük Kuiper Kuşağı Nesnesi (KBO), Eris, <3000 km çapındadır. Resim kaynağı: http://en.wikipedia.org/wiki/File:EightTNOs.png Yörünge bölgelerinden geçerek Devamını Okumak için Terim'e tıklayın. Bu nesnelerin tipik olarak Plüton'un yörüngesiyle kesişen yörüngeleri vardır, ancak aynı yörüngeyi paylaşmaları gerekmez. Bununla birlikte, aynı yörüngeyi paylaşan nesnelerin komşuluğunu temizlemek için daha katı bir tanım kabul etsek bile, bu gereklilik bile Güneş Sistemimizdeki diğer gezegenler tarafından karşılanamaz. Örneğin, Truva asteroitleri, Jüpiter ile Güneş etrafındaki aynı yörüngede Jüpiter'in önünde ve arkasında dönen iki büyük asteroit grubundan oluşur.
- Güneşten uzaklaştıkça bir cismin yörüngesi artar ve yörünge hızı düşer, bu nedenle bölge temizleme daha uzun sürer ve daha zordur. Bu durum, aynı nesnelerin Güneş'ten farklı mesafelerde aynı şekilde sınıflandırılmadığı bir mesafe bağımlılığını dayatır. Alan Stern'in belirttiği gibi, "insanlar Plüton'un yörünge bölgesini temizleyemeyeceğini söylediğinde, adil olmalılar ve ayrıca Dünya gezegeninin de bu kadar uzaktaki bir bölgeyi temizleyemediğine dikkat çekmelidirler, bu nedenle IAU tanımı bir Dünya'yı hariç tutacaktır. – ve bir Merkür, bir Venüs veya bir Mars –, Plüton’ uzaklığında.”
Bir Gezegenin Jeofiziksel Tanımı
Bu devam eden tartışma, aşağıdaki jeofizik tanımına yol açtı: gezegen Runyon tarafından öneriliyor et al., #1448 (2017) ve bir vücudun içsel fiziksel özelliklerini, dışsal yörünge özellikleri üzerinde vurgular. Bu tanım şu anda açıklamaktadır
Güneş sisteminde bilinen 110 gezegen.
Image Credit: NASA Yeni Ufuklar / LORRI / Johns Hopkins Üniversitesi Uygulamalı Fizik Laboratuvarı / Güneybatı Araştırma Enstitüsü, 11 Temmuz 2015 Renk İşleme: Elisabetta Bonora ve Marco Faccin / Alive Universe Images
“A gezegeni, daha hafif iki atom çekirdeğinin daha ağır bir atom çekirdeği oluşturmak için birleştiği nükleer füzyon Sürecinden hiç geçmemiş bir yıldız altı kütle gövdesidir. Atom çekirdeğinin Coulomb engelini (karşılıklı elektrostatik itmelerini) aşmak için yeterli enerjiyle çarpışması için normalde çok yüksek sıcaklıklar gerekir. Yüksek sıcaklık koşullarında meydana gelen füzyona termonükleer füzyon denir. Füzyon Daha Fazlasını Okumak İçin Terime Tıklayın ve yörünge parametrelerinden bağımsız olarak üç eksenli bir elipsoid tarafından yeterince tarif edilen küresel bir şekle sahip olmak için yeterli öz-çekime sahip.
Etki olayı
Asya'daki 803.000 yıllık Avustralasyalı mayın tarlası olayından tektitlerle kurtarılan eserler, bir homo erectus Nüfusu önemli bir göktaşı etkisine ve sonuçlarına. [37] [38] [39] Pleistosen etkilerinin önemli örnekleri arasında Hindistan'daki yaklaşık 52.000 yıllık Lonar krater gölü (ancak 2010'da yayınlanan bir çalışma çok daha büyük bir yaş veriyor) ve şu anda çevresinde gelişen bir yarı tropik ormana sahip. o. [ kaynak belirtilmeli ]
Holosen
5.000 yaşında) ve Estonya'daki Kaali kraterleri (
2.700 yaşında), görünüşe göre çarpmadan önce parçalanan nesneler tarafından üretildi. [ kaynak belirtilmeli ]
Bir Çin kaydı, 1490 Ch'ing-yang olayında, "düşen taşların" dolu yağışının neden olduğu ölümlerle 10.000 kişinin öldüğünü belirtiyor. . [41]
Mısır'da Google Earth görüntü incelemesinden keşfedilen, 45 m (148 ft) çapında ve 10 m (33 ft) derinliğinde olan Kamil Krateri'nin, batı Mısır'ın o zamanlar nüfussuz bir bölgesinde 3.500 yıldan daha kısa bir süre önce oluştuğu düşünülüyor. 19 Şubat 2009'da V. de Michelle tarafından Mısır'daki Doğu Uweinat Çölü'nün Google Earth görüntüsünde bulundu. [42]
Orionidler
Her yıl ekim ayının ortalarında zirve yapan Orionidler, yılın en güzel yağmurlarından biri olarak kabul edilir. Orionid meteorları parlaklıkları ve hızları ile bilinir. Bu meteorlar hızlıdır ve yaklaşık 148.000 mil/s (66 km/s) hızla Dünya'nın atmosferine girerler. Hızlı meteorlar, birkaç saniye ila dakika süren parlayan "trenler" (meteorun ardından akkor halindeki enkaz parçaları) bırakabilir. Hızlı meteorlar bazen ateş toplarına da dönüşebilir: Orionid meteor yağmurunu izlerken uzun süreli ışık patlamalarına bakın.
Orionidler ayrıca, gece göğündeki en parlak yıldızlardan bazıları tarafından çerçevelenmiştir ve bunlar, tez gösterişli göktaşları için muhteşem bir fon oluşturur.
İpuçlarını Görüntüleme
Orionidler, gece yarısından sonraki saatlerde hem Kuzey hem de Güney yarımkürede görülebilir. Şehir veya sokak ışıklarından oldukça uzakta bir alan bulun. Uyku tulumu, battaniye veya çim sandalye ile hazırlıklı gelin. Kuzey Yarımküre'deyseniz ayaklarınız güneydoğuya, Güney Yarımküre'deyseniz kuzeydoğuya bakacak şekilde sırt üstü yatın ve gökyüzünü mümkün olduğunca fazla alarak yukarıya bakın. Karanlıkta 30 dakikadan daha kısa bir sürede gözleriniz alışacak ve meteorları görmeye başlayacaksınız. Sabırlı olun - gösteri şafağa kadar sürecek, bu yüzden bir göz atmak için bolca zamanınız var.
Meteorlar Nereden Geliyor?
Meteorlar artık kuyruklu yıldız parçacıklarından ve kırık asteroitlerden gelen parçalardan gelir. Kuyruklu yıldızlar güneşin etrafında döndüklerinde, yaydıkları toz yavaş yavaş yörüngelerinin etrafında tozlu bir iz halinde yayılır. Dünya her yıl bu enkaz yollarından geçer, bu da parçacıkların atmosferimizle çarpışmasına ve gökyüzünde ateşli ve renkli çizgiler oluşturmak için parçalanmasına izin verir.
Kuyruklu yıldız
Orionidleri oluşturmak için atmosferimizle etkileşime giren uzay enkazı parçaları, 1P/Halley kuyruklu yıldızından kaynaklanmaktadır. Halley iç güneş sistemine her döndüğünde, çekirdeği uzaya buz ve kaya tozu saçar. Toz taneleri, Dünya'nın atmosferiyle çarpışırlarsa, Ekim ayında Orionidler ve Mayıs ayında Eta Aquarids olur.
Halley kuyruklu yıldızının güneş etrafında bir kez dönmesi yaklaşık 76 yıl sürer. Halley kuyruklu yıldızı sıradan gözlemciler tarafından en son 1986 yılında görüldü. Halley Kuyruklu Yıldızı, 2061 yılına kadar tekrar iç güneş sistemine girmeyecek.
Kuyruklu yıldız, 1705'te önceki üç kuyruklu yıldızın her 76 yılda bir geri döndüğünü keşfeden ve bu gözlemlerin aslında aynı kuyruklu yıldız olduğunu öne süren Edmond Halley'den almıştır. Kuyruklu yıldız tahmin ettiği gibi (ölümünden sonra) geri döndü ve adını Halley'in onuruna aldı. Halley Kuyruklu Yıldızı, belki de binlerce yıldır görülen en ünlü kuyruklu yıldızdır. 1066'da Hastings Savaşı'nı anlatan Bayeux duvar halısında yer alır.
Halley Kuyruklu Yıldızı'nın boyutları 16 x 8 x 8 km'dir. 0,03 albedo ile güneş sistemindeki en karanlık veya en az yansıtıcı nesnelerden biridir.
Işıltılı
Onların ışıltısı,gökyüzünde Orionidlerin geldiği ve göründüğü nokta Orion takımyıldızıdır. Orion takımyıldızı da duşun adını aldığımız yerdir: Orionids. Not: Bir meteor yağmurunun adını taşıyan takımyıldız, yalnızca izleyicilerin belirli bir gecede hangi yağmuru izlediklerini belirlemelerine yardımcı olur. Takımyıldızı meteorların kaynağı değildir.
Orionidleri görmek için sadece Orion takımyıldızına bakmamalısınız ve gece gökyüzünde görünürler. Orionidleri radyanttan 45 ila 90 derece uzakta görmek aslında daha iyidir. Bu açıdan bakıldığında daha uzun ve daha gösterişli görüneceklerdir. Doğrudan ışımaya bakarsanız, meteorların kısa olacağını göreceksiniz ve bu, perspektifin kısalma denilen bir etkisidir.
Bugün çok yakın bir asteroit karşılaşması
Asteroid 2010 WC9, 15 Mayıs 2018 Salı günü ayın yaklaşık yarısından 8217s'lik uzaklığından güvenli bir şekilde geçecek. Dünya'dan minimum uzaklığına 22:05 UTC'de (17:05 pm CDT UTC'yi sizin zamanınıza çevirir) ulaşacak. . Boyutunun tahminleri 197 ila 427 fit (60-130 metre) arasında değişiyor ve 15 Mayıs'ı bu boyutta bir asteroidin şimdiye kadar gözlemlenen en yakın yaklaşımlarından biri haline getiriyor.
Minimum mesafe anında, asteroit Dünya'dan 0,53 ay mesafesi (Dünya'dan 126.419 mil veya 203.453 km) olacaktır. NASA'nın Jet Propulsion Laboratuvarı tarafından yapılan yörünge hesaplamalarına göre, 15 Mayıs yakın yaklaşımı bu asteroide yaklaşık 300 yıl içinde en yakın olanı.
Bu büyük bir asteroit mi? Hayır, herhangi bir mutlak ölçü ile değil. Ancak 2013 yılında Dünya'nın atmosferine girerek Rusya'nın altı şehrinde camları kıran ve yaklaşık 1.500 kişinin tıbbi yardım almasına neden olan Chelyabinsk meteorunun tahmin edilen boyutundan daha büyük. #8217s atmosfer merkezi 20 metre 20 metre civarında.
Roma'daki Sanal Teleskop Projesi'nden Gianluca Masi, 15 Mayıs sabahı, ekibinin en yakın yaklaşımından sadece saatler sonra bu asteroidin bir görüntüsünü yakalamayı başardığını söylemek için yazdı:
15 Mayıs 2018 sabahı Arizona'daki Tenagra Gözlemevlerinden bakıldığında Dünya'ya yakın asteroid 2010 WC9. Roma'daki Sanal Teleskop Projesi ile görüntü.
Asteroid 2010 WC9 “kayboldu” ve ardından tekrar bulundu. Arizona'daki Catalina Gökyüzü Araştırması onu ilk olarak 30 Kasım 2010'da tespit etti ve gökbilimciler onu göremeyecek kadar sönük hale gelen 10 Aralık'a kadar izlediler. Yörüngesini tam olarak takip etmek ve dolayısıyla dönüşünü tahmin etmek için yeterli gözlemleri yoktu. 8 Mayıs 2018'de – neredeyse sekiz yıl sonra – bir asteroit keşfetti ve ona geçici olarak ZJ99C60 adını verdi.
Sonra dönenin asteroid 2010 WC9 olduğunu anladılar.
Asteroid 2010 WC9, Apollo tipi bir uzay kayasıdır. Saatte 28.655 mil (46.116 km/s) hızla hareket ederek Dünya'nın yanından geçerken hiçbir zaman gözle görülemeyecek.
15 Mayıs 2018 karşılaşmasında çarpışma tehlikesi yoktur.
Londra, İngiltere'deki Northolt Branch Gözlemevlerinden Daniel Bamberger, birkaç gün önce aşağıdaki iki görüntü boyunca Dünya'ya yakın asteroitlerin ve diğer küçük güneş sistemi nesnelerinin gözlemlerinde uzmanlaştı. O yazdı:
Bu nesneyi iki kez görüntüledik: İlki 9 Mayıs'ta, geçici adı ZJ99C60 olarak bilindiği zaman, ardından 10 Mayıs'ta, sekiz yıldır kayıp bir asteroit olan 2010 WC9 asteroidi olarak tanımlandıktan sonra.
Alt satır: Asteroid 2010 WC9, 15 Mayıs 2018'de ayın yaklaşık yarısından geçecek. Bu, bu boyutta bir asteroidin şimdiye kadar gözlemlenen en yakın yaklaşımlarından biri.
İçindekiler
1961'de Uluslararası Astronomi Birliği (IAU) bir meteoroidi "gezegenler arası uzayda hareket eden, bir asteroidden oldukça küçük ve bir atomdan oldukça büyük bir boyuttaki katı bir nesne" olarak tanımladı. [10] [11] 1995 yılında Beech and Steel, Kraliyet Astronomi Derneği'nin Üç Aylık Dergisi, bir meteoroidin 100 & mikrom ile 10 m (33 ft) arasında olacağı yeni bir tanım önerdi. [12] 2010 yılında, 10 m'nin altındaki asteroitlerin keşfinin ardından, Rubin ve Grossman, meteoroidin önceki tanımının 10 & mikrom ile bir metre (3 ft 3 inç) arasındaki nesnelere yönelik bir revizyonu önerdiler. ayrım. [2] Rubin ve Grossman'a göre, bir asteroitin minimum boyutu, Dünya'ya bağlı teleskoplardan keşfedilebilenlerle verilir, bu nedenle meteoroid ve asteroit arasındaki ayrım belirsizdir. Keşfedilen en küçük asteroitlerden bazıları (mutlak büyüklük temelinde H) 2008 TS'dir26 ile H = 33.2 [13] ve 2011 CQ 1 ile H = 32.1 [14], her ikisi de tahmini bir m (3 ft 3 inç) büyüklüğünde. [15] Nisan 2017'de, IAU tanımının resmi bir revizyonunu kabul etti, boyutu 30 & mikrom ile bir metre çap arasında sınırladı, ancak bir meteora neden olan herhangi bir nesne için bir sapmaya izin verdi. [16]
Meteoroidlerden daha küçük nesneler, mikrometeoroidler ve gezegenler arası toz olarak sınıflandırılır. Küçük Gezegen Merkezi, "göktaşı" terimini kullanmaz.
Kompozisyon
Hemen hemen tüm meteoroidler dünya dışı nikel ve demir içerir. Üç ana sınıflandırmaları vardır: demir, taş ve taşlı demir. Bazı taş meteoroidler, kondrüller olarak bilinen tane benzeri kapanımlar içerir ve bunlara kondritler denir. Bu özelliklere sahip olmayan taşlı meteoroidler, tipik olarak dünya dışı magmatik aktiviteden oluşan ve çok az veya hiç dünya dışı demir içeren "akondritler" olarak adlandırılır. [17] Meteoroidlerin bileşimi, yörüngelerinden ve ortaya çıkan meteorun ışık spektrumlarından Dünya'nın atmosferinden geçerken çıkarılabilir. Radyo sinyalleri üzerindeki etkileri ayrıca, özellikle gündüz meteorları için, aksi takdirde gözlemlenmesi çok zor olan bilgiler verir. Bu yörünge ölçümlerinden, meteoroidlerin birçok farklı yörüngeye sahip olduğu, bazıları akışlarda kümelendiği bulunmuştur. (bkz: meteor yağmurları) genellikle bir ana kuyruklu yıldızla ilişkilendirilir, diğerleri görünüşte sporadiktir. Göktaşı akışlarından gelen enkaz sonunda diğer yörüngelere dağılabilir. Yörünge ve ışık eğrisi ölçümleriyle birleştirilen ışık spektrumları, yoğunluğu buzun yaklaşık dörtte biri kadar olan kırılgan kartopu benzeri nesnelerden [18] nikel-demir açısından zengin yoğun kayalara kadar çeşitli bileşimler ve yoğunluklar vermiştir. Meteoritlerin incelenmesi, geçici olmayan meteoroidlerin bileşimi hakkında da fikir verir.
Güneş Sisteminde
Çoğu meteoroid, gezegenlerin yerçekimi etkilerinden rahatsız olan asteroit kuşağından gelir, ancak diğerleri meteor yağmurlarına yol açan kuyruklu yıldızlardan gelen parçacıklardır. Bazı meteoroidler, Mars veya ayımız gibi cisimlerden bir çarpma sonucu uzaya fırlatılan parçalardır.
Meteoroidler, Güneş'in etrafında çeşitli yörüngelerde ve çeşitli hızlarda hareket ederler. Dünyanın yörüngesinin yakınında uzayda yaklaşık 42 km/s (94.000 mph) hızla en hızlı hareket. Bu, Güneş'ten kaçış hızıdır, Dünya'nın hızının iki katının kareköküne eşittir ve yıldızlararası uzaydan gelmedikçe, Dünya'nın çevresindeki nesnelerin üst hız sınırıdır. Dünya yaklaşık 29.6 km/s (66.000 mph) hızla hareket eder, bu nedenle meteoroidler atmosferle kafa kafaya karşılaştıklarında (ki bu yalnızca meteorlar, retrograd Halley Kuyruklu Yıldızı ile ilişkili Eta Aquariids gibi retrograd bir yörüngedeyken meydana gelir) hız yaklaşık 71 km/s'ye (160.000 mph) ulaşabilir (bkz. Özgül enerji#Astrodinamik). Dünya'nın yörünge uzayında hareket eden meteoroidler ortalama 20 km/s (45.000 mph) civarındadır. [19]
On January 17, 2013 at 05:21 PST, a one meter-sized comet from the Oort cloud entered Earth atmosphere over California and Nevada. [20] The object had a retrograde orbit with perihelion at 0.98 ± 0.03 AU. It approached from the direction of the constellation Virgo (which was in the south about 50° above the horizon at the time), and collided head-on with Earth's atmosphere at 72 ± 6 km/s (161,000 ± 13,000 mph) [20] vapourising more than 100 km (330,000 ft) above ground over a period of several seconds.
Collision with Earth's atmosphere
When meteoroids intersect with Earth's atmosphere at night, they are likely to become visible as meteors. If meteoroids survive the entry through the atmosphere and reach Earth's surface, they are called meteorites. Meteorites are transformed in structure and chemistry by the heat of entry and force of impact. A noted 4-metre (13 ft) asteroid, 2008 TC 3 , was observed in space on a collision course with Earth on 6 October 2008 and entered Earth's atmosphere the next day, striking a remote area of northern Sudan. It was the first time that a meteoroid had been observed in space and tracked prior to impacting Earth. [10] NASA has produced a map showing the most notable asteroid collisions with Earth and its atmosphere from 1994 to 2013 from data gathered by U.S. government sensors (see below).
Watch the amazing moment a ‘rare’ meteor burst across the night sky over Michigan
With a rumble that shook the Earth, a bright burst of light illuminated the sky over southeastern Michigan on Tuesday night, leaving locals wondering what in the world had happened.
“I went to turn and I noticed a ball of flame coming at an angle,” Danny McEwen Jr. told the Detroit News. He said he was driving when “it just blew up into a bunch of sparks. I didn’t even know what to think. It was kind of odd how orange the sky was behind me and this blaze of flame out of nowhere.”
Bystander videos captured the moment a white light appeared to explode in the heavens. The United States Geological Survey reported the equivalent of a magnitude 2.0 earthquake.
NASA officials had a simple explanation, saying a meteoroid entered Earth’s atmosphere about 8:08 p.m.
“It was definitely a meteor,” Bill Cooke, lead for NASA’s Meteoroid Environment Office at the Marshall Space Flight Center in Alabama, told The Washington Post.
Cooke said the fireball was caused by a small asteroid about one to two yards in diameter, moving at 28,000 mph. When it entered into the atmosphere, he said, it heated up and began to melt away, producing the bright light that people saw.
At least once a month or so, Cooke said, objects this size make their way into the atmosphere. But “most people don’t see meteors this bright,” he noted.
The USGS said the meteoroid entered about five miles from New Haven, Mich.
Meteorites are the pieces that land on the ground, according to NASA.
In the case of the Michigan meteoroid, NASA’s Cooke said, “there are probably meteorites on the ground in southeast Michigan right now. . . . I’m sure the meteorite hunters will be out in force.”
NASA said Wednesday on its Meteor Watch Facebook page that “we have calculated that this was a very slow moving meteor — speed of about 28,000 miles per hour.
“This fact, combined with the brightness of the meteor (which suggests a fairly big space rock at least a yard across), shows that the object penetrated deep into the atmosphere before it broke apart (which produced the sounds heard by many observers). It is likely that there are meteorites on the ground near this region — one of our colleagues at JSC has found a Doppler weather radar signature characteristic of meteoritic material falling to earth.
“Pieces of an asteroid lying near Detroit? Let’s see what the meteorite hunters find.”
But experts explained that finding those meteorites could be challenging.
“It exploded, and the object itself didn’t hit,” Michael Narlock, head of astronomy at the Cranbrook Institute of Science in Bloomfield Hills, told the Detroit News. “So we’re talking about finding the debris field, and that’s hard to determine. There’s still some debate about what path it took.”