Editörlerimiz ne gönderdiğinizi gözden geçirecek ve makaleyi gözden geçirip gözden geçirmeyeceğinizi belirleyecektir.
İlişki, hatırlama veya bellek fenomenleri ile bağlantılı genel psikolojik prensip. İlke başlangıçta, herhangi bir geçmiş deneyimi hatırlama veya hatırlama eyleminin, bir veya daha fazla özel yolla hatırlanan deneyimle ilişkili hale gelen diğer olayları veya deneyimleri de ön plana çıkaracağını belirtti. Zamanla bu prensibin uygulanması, orijinal duyumlar dışında zihinsel yaşamda olabilecek neredeyse her şeyi kapsayacak şekilde genişletildi. Sonuç olarak, dernekçilik tüm psikolojiyi kucaklayan teorik bir görüş haline geldi.
“Fikirler Birliği” kavramı ilk olarak İngiliz filozof John Locke tarafından insan anlayışı ile ilgili bir makalede kullanılmıştır (1690). İskoç filozofu David Hume, insan doğasının bir incelemesinde (1739), temel ilişkinin biçimlerinin benzerlik, zaman veya yerde bitişik ve neden ve sonuç olarak olduğunu iddia etti.
Psikoloji prensiplerinde (1890), Amerikalı filozof ve psikolog William James, bir fikirlerin üst üste binen veya hemen ardışık uyaranların neden olduğu merkezi sinir süreçlerinin bir ilişkisine vurgu yaptı. 1903’te Rus fizyolog Ivan P. Pavlov, tüm davranışların orijinal ve koşullu reflekslerden türetilebileceğini teorize etti.
Koşullu refleks teorileri ve 20. yüzyılın başlarında davranışçı teorilerin çoğu, bir ilişki psikolojisinden kaynaklanmıştır, yani fikirler ilişkisinin bu doktrinlerine karşı alınan aynı eleştirilere maruz kalmıştır. Örneğin, Amerikalı psikolog Edward L. Thorndike, sadece tekrarlamanın uyaran ve yanıt arasında bağlantı kurmak için çok az şey yapmadığını veya hiçbir şey yapmadığını gösterdi. Bazı araştırmacılar sonuç bilgisinin doğrudan bir etkisi olduğunu iddia ederken, Amerikalı psikolog Clark L. Hull (Davranış İlkeleri, 1943), ihtiyaç azaltmaya dayalı tam bir öğrenme hesabı üretti – yani, sürücünün gücünü azalttı. Çeşitli deney koşulları altında uyaran ve yanıtı birbirine bağlama.
Bu düşünürler dernekçi ilkelerin reddedilmesini talep etmese de, bu tür ilkelerin daha muhafazakar bir uygulanmasını tartıştılar. Bununla birlikte, daha yüksek zihinsel süreçler söz konusu olduğunda, dernekçiliğin tamamen reddedilmesini isteyen Gestalt psikologları gibi bazıları vardı.
Psikolojide her şeyi ortaya çıkaran açıklayıcı ilkeler olarak dernekçi teoriler önemli eleştiriler aldı. Şu anda çok az, eğer varsa, psikologlar bu teorileri bir zamanlar onlar için iddia ettikleri menzili ve gücü kabul ediyor. Bununla birlikte, birçoğu, birikmiş deneyim yoluyla öğrenme durumlarında aktif olan önemli ve etkili bir ilke olmaya devam edecektir.
Ders 8: Kasıtlı ve kasıtsız dernekler bellek oluşumunu teşvik eder.
Hepimiz, ezberlemenin anahtarının ezberlemek için yeni bilgileri zaten ezberlediğimiz ilgili bilgilerle ilişkilendirmek olduğunu duyduk. Bu neden çalışıyor? Anılar oluşturmak nasıl çalışır?
Belki de ilk nokta, derneklerin pasif ve kasıtsız veya kasıtlı bir girişimle yapılabilir olmasıdır. Her şekilde inceleyelim.
Kasıtsız dernekler
Ivan Pavlov, bu tür ilişkisel öğrenmeyi keşfetmekle ünlüdür. Koşullu öğrenme olarak adlandırdı. Terim daha sonra “klasik şartlandırılmış öğrenme” olarak değiştirildi, çünkü “edimsel koşullandırma” olarak adlandırılan başka bir pasif ilişkilendirme biçimi keşfedildi.
Pavlov’un köpek çalışmasını duymuş olabilirsiniz. Başlangıçta sindirimi inceliyordu ve yemeğe nasıl tepki verdiklerini görmek için tükürük ve mide suları topladı. Gözlemlediği, şaşırtıcı bir şekilde, aç köpeklerin kokladığı veya yiyecek gördüğünde, tükürük ve mide sularını salgılayarak yemeyi bekledikleriydi. Bunun öğrenilmesi gerekmiyordu – bu koşulsuz bir yanıt. Sadece doğal, yerleşik bir yanıttı. Şaşırtıcı olan şey, köpek bakıcısı odaya girdiğinde, bekçi yiyecek getirmese bile meyve sularının serbest bırakılmasıydı. Bu kişiyi gıda dağıtımıyla ilişkilendirmeyi öğrenmişlerdi. İki şey birlikte gitti.
Pavlov, farklı türde bir ipucunu yiyecek dağıtımıyla eşleştirerek bu “koşullu öğrenmenin” daha resmi bir testini yaptı. Örneğin, zili çalabilir ve ardından yiyecek getirilebilir. Bu durum birkaç kez tekrarlanırsa, zili duyduklarında köpeklerin salyaları akmaya başlar. Şimdi yeni bir çağrışım öğreniyorlardı: zilin çalması, yiyeceğin muhtemelen ortaya çıkacağı anlamına geliyordu. Genel olarak anahtar, öğrenilmemiş bir yanıtı çağrışımsal bir ipucuyla eşleştirmek ve ipucunu, beynin iki şeyin birlikte gittiğini öğrenmesini sağlayacak kadar sık tekrarlamaktır.
Edimsel koşullanma, Pavlov’un çağdaşı olan Edward Thorndike’ın keşfiyle doğdu. Thorndike, öğrenmenin davranışın sonuçlarının farkına varılmasıyla gerçekleştiğini gözlemledi. Yani, hoş sonuçların ardından gelen davranışın tekrarlanma olasılığı yüksektir ve hoş olmayan sonuçların ardından gelen davranışın tekrarlanma olasılığı daha düşüktür. Bu tür koşullanmayı optimize etmek için prosedürler daha sonra J. B. Watson ve B. F. Skinner tarafından geliştirildi.
- Edimsel koşullanmanın birkaç ilkesi keşfedilmiştir:
- Ödüller cezalardan daha etkili görünmektedir.
- Hayvanın ne yapması gerektiğine dair önceden bir bilgisi olmasa bile, sonraki pekiştirmeyle ilişkilendirilebilecek bir şey yapmalıdır.
- Nihai davranışın öğelerinin ardışık olarak üretildiği küçük adımların birbirini takip etmesiyle nihai istenen davranışın şekillendirilebildiği karmaşık öğrenme repertuarları geliştirilebilir. Her adım öğrenildiğinde, eğitici bir sonraki mantıklı küçük adımı ekleyerek bunun üzerine inşa eder.
- İstenen davranış her gerçekleştiğinde pekiştirme sağlanmalıdır.
Kasıtlı Dernekler
Dernekler, onları bilinçli ve kasıtlı olarak kurarsanız çok daha güçlüdür. Bu yaklaşım, öğrenciyi kendi öğrenmesinden sorumlu tutar. Öğrenci, hangi çağrışımların en güçlü çağrışımsal ipuçları olduğunu seçer ve bu muhtemelen kişiden kişiye değişir.
Kasıtlı çağrışımların belleği geliştirmek için çalışmasının nedeni, anıların ilgili öğelerden oluşan bir ağ olarak depolanmasıdır. Bu öğeler ortak bir bütünün parçalarıdır. Herhangi bir öğe, bellek ağının diğer bölümlerini almak için bir işaret görevi görür. Ağdaki bir öğeyi sürüklemek, genellikle tüm bellek öğeleri ağını bilinçli farkındalığa sürükler.
Öyle olsa bile, burada belirli ilkeler geçerlidir.
İlgili Dernekleri Seçin
Dernekler bir kişi, yer, nesne, durum veya duygu ile yapılabilir. Hatırlamaya çalıştığınız ürün için en iyi olanı seçin.
Görüntüler kullanın
En önemli eylem, dernek ipuçları olarak kelimeler yerine görüntüleri kullanmaktır. Görüntüler, görüntüdeki diğer öğelerle otomatik olarak ilişkilendirilecek şekilde detay içerir. Bu nedenle, hatırlamaya çalıştığınız şeyin özünü net ve daha doğrudan yakalayan görüntüleri seçmek özellikle önemlidir. Burada biraz farklı renk tonlarına sahip üst üste binen dairelerden kullanılan görüntüye dikkat edin. Dernek ve ortak ilişki noktası açıktır.
Kendi resimlerinizi oluşturabilir veya belirli anımsatıcı sistemler için zaten kurulmuş olan görüntüleri kullanabilirsiniz. Mnemonics, Ders 9’da ayrıntılı olarak araştırılacaktır.
Görüntüler neden en iyi dernekleri yapar?“Bir resim bilimsel nedenlerle bin kelimeye bedeldir: beyin görsel bilgileri metinden 60. 000 kat daha hızlı işler. Beyne bağlı tüm sinir liflerinin yüzde kırk retinaya bağlıdır. Görsel bilgiler, beynimize gelen verilerin yüzde 90’ından oluşur ve nörolojik yollarımızın metin üzerinde resimleri bile tercih edebileceğini düşündürmektedir. ”-Planview/What-Is-Kanban’dan alıntılanmıştır.
Derneği somut ve canlı hale getirin
Belirsizlik iyi çalışmaz. Net, farklı ve ezberlemeye çalıştığınız şeyle açıkça ilgili olan ilişkileri yapın.
İlişkiyi hatırlanacak anahtar öğeye bağlayın
Diyelim ki saat 2’de bir uçak yakalamanız gerektiğini varsayalım. sabah. İkinci numara anahtar öğedir. Bunu bir uçakta uçmaya nasıl bağlayabilirsiniz? Uçakları iki kanadı olarak düşünebilirsiniz. Diyelim ki uçuş sabah 4’tür? Dört jet motorlu büyük bir jet düşünebilirsiniz. Diyelim ki uçağın 3’te ayrılıyor mu? Kokpitin içine bakıp üç kişiyi (belki de pilot, yardımcı pilot ve navigatör) gördüğünüzü hayal edebilirsiniz.
Derneği kişiselleştirin, güçlü duygular ekleyin
Alaka düzeyi anahtardır. Bir derneği kişiselleştirmek, daha fazla alaka düzeyini sağlar. Duygular, anılar (hipokampus) oluşturan beynin aynı kısmında işlendiğinden, duygusal ilişkiler hafızaya güçlü bir şekilde gömülür.
Yeni oluşturulan bir derneği hemen tekrarlayın
Tıpkı hatırlanacak orijinal bir öğe gibi bir ilişkinin kodlanması gerekir. Derneği oluşturduktan sonra, hemen birkaç kez tekrarlayın ve sonra birkaç kez daha sonra aynı gün.
Kendra Cherry, MS, öğrencilerin psikoloji hakkında bilgi edinmelerine yardımcı olmaya odaklanmış bir yazar ve eğitim danışmanıdır.
Shereen Lehman, MS, bir sağlık gazetecisi ve bilgi denetleyicisidir. Popüler Aptallar Serisi için (Shereen Jegtvig olarak) iki kitabın ortak yazarlığını yapmıştır.
asiseeit / Getty Images
Amerikan Psikoloji Derneği (APA), Amerika Birleşik Devletleri’ndeki psikologların en büyük profesyonel ve bilimsel organizasyonudur. APA’nın merkezi Washington, DC’dedir ve 2017’de 117. 000’den fazla üyesi vardır. APA üyeliği bilim adamları veya klinisyenlerle sınırlı değildir; aynı zamanda eğitimcileri ve psikoloji öğrencilerini de içerir.
Amerikan Psikoloji Derneği’nin İşlevleri
Peki, Amerikan Psikoloji Derneği nasıl bir role hizmet ediyor? APA psikoloji alanına nasıl katkıda bulunur? APA aslında birkaç farklı şekilde çalışır.
Psikolojiyi Geliştirmek ve Teşvik Etmek
APA’nın oynadığı ana rollerden biri, bir bilim olarak psikolojinin ilerlemesine yardımcı olmaktır. APA’nın resmi misyon beyanından:
“APA’nın misyonu, topluma fayda sağlamak ve insanların yaşamlarını iyileştirmek için psikolojik bilginin yaratılmasını, iletilmesini ve uygulanmasını ilerletmektir.”
Resmi Unvanların Düzenlenmesi
APA ayrıca “psikolog” kelimesinin profesyonel bir unvan olarak kullanılmasını da düzenler. APA’nın tanımına göre psikolog olarak adlandırılabilmesi için bireyin “. bölgesel olarak akredite bir üniversitede veya profesyonel okulda organize, sıralı bir programdan psikoloji alanında doktora derecesine sahip olmak.
Resmi Stil El Kitabının Yayınlanması
Amerikan Psikoloji Derneği ayrıca sosyal bilimlerde bilgi iletişimine yardımcı olmak için tasarlanmış bir dizi kural olan APA Stilini oluşturdu. APA stili psikolojide olduğu kadar sosyoloji ve eğitim gibi diğer bilimlerde de kullanılmaktadır.
Bu yazım kurallarının tümü, profesyonel dergi makalelerinin nasıl düzenleneceğini, kaynakların nasıl alıntılanacağını ve referansların nasıl listeleneceğini ayrıntılarıyla açıklayan American Psychological Association Yayın Kılavuzunda bulunabilir.
Amerikan Psikoloji Derneği Tarihi
Amerikan Psikoloji Derneği, Temmuz 1892’de Clark Üniversitesi’nde kuruldu. APA’nın ilk yılında 31 üyesi vardı ve G. Stanley Hall örgütün ilk başkanı olarak görev yaptı. Bugün APA, eğitim psikolojisi (Bölüm 15) ve davranış analizi (Bölüm 25) gibi her biri psikoloji içindeki bir alt disipline veya konuya odaklanan 54 farklı bölümden oluşmaktadır.
Amerikan Psikoloji Derneği’nin geçmiş başkanlarından bazıları, psikolojinin en ünlü düşünürlerinden bazılarını içerir:
- William James, 1894 ve 1904
- James McKeen Cattell, 1895
- James Mark Baldwin, 1897
- Hugo Munsterberg, 1898
- John Dewey, 1899
- Mary Whiton Calkins, 1905
- Edward Thorndike, 1912
- Clark L. Hull, 1936
- Carl Rogers, 1947
- Harry Harlow, 1958
- Abraham Maslow, 1968
- Albert Bandura, 1974
- Philip Zimbardo, 2002
- Robert Sternberg, 2003
Çok iyi bir kelime
Amerikan Psikoloji Derneği ve Amerikan Psikiyatri Derneği’nin APA kısaltmasını paylaştığını belirtmek önemlidir. Amerikan Psikoloji Derneği üyelik açısından daha büyüktür, Amerikan Psikiyatri Derneği ise zihinsel bozuklukların tanısal ve istatistiksel el kitabının yayıncısıdır (DSM-5).
APA (Amerikan Psikoloji Derneği) psikoloji tarihinde önemli bir rol oynamıştır ve gelecekte psikolojik araştırmaların gelecekteki yönü üzerinde önemli bir etkiye sahip olmaya devam edecektir.
Psikolojide Dernek
İki veya daha fazla psikolojik oluşum (duyumlar, motor eylemleri, algılar, kavramlar, fikirler ve benzeri) arasında belirli koşullar altında oluşan bir bağlantı.
Bu bağlantının eylemi – derneğin gerçekleştirilmesi – derneğin bir kısmının görünümünün düzenli olarak diğerinin veya başkalarının ortaya çıkmasına neden olmasına karar verir. Koşullu refleks, ilişkinin psikofizyolojik temeli olarak kabul edilir.
Kavramlar arasında bir bağlantı fikri antik felsefede, özellikle Platon ve Aristoteles tarafından geliştirilmiş olmasına rağmen, “çağrışım” terimi İngiliz filozof J. Locke tarafından ancak 1698’de ortaya atıldı ve o zamandan beri temel kavram haline geldi. assosyasyonizm. Psikoloji tarihinde dernekler çeşitli ilkelere göre sınıflandırılmıştır.(Bkz. P. A. Shevarev, Genelleştirilmiş Dernekler in the Curricular Work of Schoolchildren , Moskova, 1959.) Ortak bir sınıflandırma, derneğin oluşumu sırasındaki zamansal koşullara dayanmaktadır. Psikolojik oluşumlar arasındaki bağlantı, bilince aynı anda giriş yapmaları nedeniyle ortaya çıkıyorsa, bunun uzayda bitişiklik yoluyla bir çağrışım olduğu söylenir; Bununla birlikte, bağlantı, ardışık görünümlerinin bir sonucu olarak oluşturulmuşsa, o zaman bitişiklik yoluyla bir çağrışım olduğu söylenir. Diğer bir tasnif ise, aralarında bağlantı kurulan psikolojik oluşumların içeriği ile bu ilişkinin gerçekleşmekte olan parçalarının içeriğindeki farklılıklara dayanmaktadır. Bu ilkeye göre, bitişiklik çağrışımları, benzerlik çağrışımları ve zıtlık çağrışımları arasında ayrım yapılır. Sovyet psikolog P. A. Shevarev tarafından ayırt edilen genel çağrışımlar da aynı farklılaşma ilkesine tabidir.
TFD’ye varlığı için teşekkür etmek ister misiniz? Bir arkadaşınıza bizden bahsedin, bu sayfaya bir bağlantı ekleyin veya ücretsiz eğlenceli içerik için web yöneticisinin sayfasını ziyaret edin.