11 Ağustos’ta eski başkan yardımcısı Joe Biden, California Senatörü Kamala Harris’i aday arkadaşı olarak ilan etti. Başkanlık kampanyasının son haftalarında, hem onlar hem de görevdeki Donald Trump, liderliklerini çevreleyen anlatıyı tanımlamaya çalışacaklar. İroni şudur ki, Soğuk Savaş’ın sona ermesinden bu yana, sonraki başkanlığının dış politika mirasını şekillendiren, hiçbir adayın gelişini görmediği krizdi.
George H.W. Örneğin Bush, Kuveyt’i kurtarmak için 700.000 Amerikan askerini konuşlandırma ihtiyacını asla öngörmedi. Bill Clinton, Bush’un denizaşırı başarısıyla “Bu ekonomi aptalca” sloganıyla alay etti, ancak daha sonra Yugoslavya’nın çöküşünün başlattığı savaşlara karıştı. George W. Bush ülke içinde bir odaklanma sözü verdi, ancak 11 Eylül 2001 terörist saldırılarından sonra ABD kuvvetlerini sadece Afganistan’a değil, Irak’a da gönderdi. Barack Obama “aptalca savaşları sona erdirme” sözü verdi, ancak sekiz yıl sonra ABD askeri olarak sadece Irak ve Afganistan’da değil, Suriye ve Libya’da da yer aldı. Belki de Trump, Amerika Birleşik Devletleri’nin dünyanın polisi olmaması gerektiği konusunda haklıydı, ancak bir barışçı olarak hatırlanmaktansa, diktatörlüklere olan hayranlığı ve ittifakları küçümsemesi otokratları cesaretlendirdi ve güçlendirdi.
Trump’ın naif erişiminin hedefi olan Rusya, Çin ve Kuzey Kore, liberalizme ve bölgesel istikrara yönelik tehditleri temsil ediyor. Oluşturdukları tehditler yeni bir şey değil ve Birleşik Devletler ittifaklar yoluyla her birini kontrol altına almak için çalışıyor. Bunun yerine tarihçiler, Trump’ın Türkiye’ye yönelik saf yaklaşımının, en nihayetinde en istikrarsızlaştırıcı olduğu kanıtlanan hata olduğunu görebilirler. Trump, Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ı küçümseyen ilk Amerikan lideri değildi, ancak Trump’ın eylemsizliğinin sonuçları hem onun hem de halefinin dış politika mirasını gölgede bırakabilir.
Türkiye ile Trump arasındaki etkileşim seçim günü başladı. Baş yardımcısı ve geleceğin ulusal güvenlik danışmanı Mike Flynn, The Hill gazetesinde, hedef kitlesi Kongre olan, Türk ajanlar tarafından yazılabilecek bir köşe yazısı yayınladı ve aslında; Flynn, adını makaleye yarım milyon dolarlık getirinin bir parçası olarak eklemişti ancak daha sonra ifşa oldu. Bir Trump yardımcısının bu kadar kolay bozulmuş olması, Erdoğan’ı cezasız bir şekilde hareket edebileceğine inanmaya teşvik etti.
Buna karşılık, Trump zayıftı. Cumhurbaşkanı, Erdoğan’ın Amerikalı Papaz Andrew Brunson’u rehin olarak yakalaması üzerine yaptırımları destekledi, ancak bu kuralın istisnasıydı: Türkiye bir NASA bilim adamını yakalayıp yerel büyükelçilik çalışanlarını tutuklarken Beyaz Saray sessiz kaldı. Trump yönetimi harekete geçmeyince F-35 savaş uçağının satışını engellemek için harekete geçen Kongre oldu. Aynı şekilde Trump, Rusya’dan S-400 füzesi satın aldığı için Türkiye’ye “Amerika’nın Düşmanlarına Yaptırımlar Yoluyla Karşı Mücadele Yasası” (CAATSA) yaptırımları uygulamayarak Kongre’ye meydan okumaya devam ediyor.
Ilımlılığı teşvik etmek yerine, Trump’ın Türkiye’den hesap sormayı reddetmesi saldırganlığı teşvik etti. Türkiye sadece Kıbrıs’ın üçte birini işgal etmekle kalmadı, aynı zamanda kuzey Suriye’nin çoğunu da ele geçirdi. Ankara’nın terörle mücadele bahaneleri başarısız oldu: Türk güçleri her iki ülkeyi de etnik olarak temizledi – birincisi Hristiyanlar ve ikincisi Kürtler. Doğal kaynakları yağmaladı ve şimdi emirlerini yerine getirmek için IŞİD gazilerini işe alıyor. Herhangi bir nesnel standartta, Türkiye terörizmin devlet sponsoru haline geldi. Kıbrıs ve Suriye istisna değildir. Türkiye, Irak Kürdistanı’nda on yıllardır küçük karakolları sürdürdü, ancak Covid-19 nedeniyle medyada yer almadığı için gizlenerek şimdi Irak’ı düzenli olarak bombalamaktadır. Irak çiftliklerine yönelik Türk saldırıları, tarlaları IŞİD’in hiç olmadığı kadar alevlendirdi.
Birleşmiş Milletler yetkilileri, Türk hava saldırılarının İslam Devleti’nden kurtulan yerlerinden edilmiş Yezidilerin yeniden yerleşimine engel olduğunu söylüyor. Türkiye sadece PKK militanlarına saldırmıyor; Giderek artan bir şekilde, Türkiye, Irak’ı son boru hattı tahkim ve su anlaşmalarında birikim yapmaktan korkutmak için askeri saldırganlık kullanmaya çalışıyor gibi görünüyor. Bu, iki Iraklı sınır muhafız taburu komutanını öldüren Türkiye’nin 11 Ağustos insansız hava aracı saldırısının bağlamı gibi görünüyor.
Bu bizi Yunanistan’a getiriyor. Erdoğan tam anlamıyla cinayetten paçayı sıyırmış durumda. Kendisini padişah gibi öven yardımcılarla çevrili olan Erdoğan gerçeklikten kopuktur. Saddam Hüseyin’in kendi mali kötü yönetimini karşılamak için kaynaklarını büyük ölçüde yağmalamak için Kuveyt’e girmesi gibi, Erdoğan da kendi ülkesinin ekonomik yıkımına başkanlık ederken açık bir şekilde Yunan topraklarını tehdit ediyor.
Tehlike hiç bu kadar yüksek olmamıştı. Washington’un dikkati dağılmış, Trump öngörülemez ve Avrupa, Erdoğan’ın alaycı mülteci şantajına açık olduğu için, Erdoğan artık Kastellorizo ve diğer Yunan adalarını ele geçirme zamanının geldiğine inanabilir. Trump kaybederse, başkanlığının son haftalarını harekete geçmek için en iyi şans olarak görebilir. Ne Trump ne de Biden hazır değil; umalım Yunanistan öyle. Her iki durumda da, Doğu Akdeniz’deki savaşa yanıt verme ihtiyacı, yakında hem Trump’ı hem de potansiyel olarak Biden mirasını gölgede bırakacak şekilde büyüyebilir.
Michael Rubin, Washington, DC’deki American Enterprise Institute’da yerleşik bir akademisyen.