Son Röportajda Melanie’nin “Korkunç” Woodstock Performansı Üzerine – The Hollywood Reporter
Woodstock’un 50. yıl dönümü yaklaşırken, 2019’da 1960’ların sonlarında öne çıkan halk şarkıcısı Melanie’yi bulmak için yola çıktım. Bir zamanlar bu kadar ünlü birinin – tek başına bir ismin yeteceği kadar geniş çapta tanınan – şimdi nasıl bu kadar ünlü olmadığını merak ediyordum. Seyretme erken bir görünüm Melanie’nin Johnny Carson’la Bu Gece Gösterisi bu sadece onun şöhretle olan çelişkili ilişkisi konusunda ilgimin daha da artmasına neden oldu: Aynı kişi bir gitarın arkasında nasıl bu kadar kendinden emin ve karizmatik olabilirken, Carson’la sohbet ederken nasıl bu kadar çekingen ve rahatsız olabilir? Ona Nashville’den telefonla ulaştım ve burada Avrupa’daki Fellini benzeri başlangıcını ve kendisi için her şeyi değiştiren beden dışı deneyimini nezaketle anlattı: Woodstock müzik festivalinin ilk gününde 15 Ağustos’taki solo performansı. , 1969. “Bunun hayatımın sonu olduğunu düşündüm.” Aslında bu sadece başlangıçtı. Aşağıdaki anlatım o günkü konuşmamızdan alınmıştır. Bu onun son röportajlarından biri olacaktı: Melanie 23 Ocak’ta 76 yaşında öldü. — Joseph Fenity
***
Bin dokuz yüz altmış sekiz benim için özellikle Avrupa’da bazı şeylerin olmaya başladığı yıldı. İlk albümüm “Bo Bo’s Party” adlı şarkıyla Fransa’da büyük bir hit yakaladım. (Başka hiçbir yerde başarılı olamadı.) Rod Stewart’la İngiltere’de bir gösteri yaptım. (O değildi the Rod Stewart henüz; The Faces adlı bir gruptaydı.) Ve ben Londra Senfoni Orkestrası ile stüdyodaydım ve Rolling Stones yan taraftaydı. Gerçekten harikaydı. Yaratıcı ve heyecan vericiydi.
Gerçek değildi çünkü evde hiç tanınmıyordum. O zamanın varyete şovlarıyla Avrupa’da her şey çok gösterişliydi. Aslında bir ay boyunca Paris’teki Olympia tiyatrosundaydım. Avrupa’nın Frank Sinatra’sı gibi olan Gilbert Bécaud’un ardından sıralamada ikinci sıradaydım. Ona “Mösyö 100.000 Volt” diyorlardı ve o da her gece soyunma odama gelip şöyle derdi: “Melanie, seyirciyi toplamalısın ve onları sikmelisin!” Sanki çılgın bir Fellini filmindeydim; soyunma odamı bir deveyle paylaşıyordum. Bu, Arap akrobatların eyleminin bir parçasıydı ve başlangıca doğru devam ettiler. Çok güzel bir giyinme odasıydı çünkü sıralamada ikinci sıradaydım ama deveyi saklayacak başka yer yoktu.
O sıralarda yapımcım (ve gelecekteki kocam) Peter Schekeryk, Woodstock’un gelecek yıl için organize edildiğini öğrendi. “Gelmelisin” diyor. Üç gün barış, sevgi ve müzik! Ve el sanatları da olacak.” Ben de şöyle düşündüm: “Ah, bu kulağa gerçekten hoş geliyor. Orada olmayı gerçekten çok isterim.” İnsanların bir araya gelip alışveriş yaptığını hayal ediyordum.
Henüz bu konuda İngiltere’ye ulaşan bir abartılı reklam ya da birikim yoktu. Bunların hepsi anlık iletişimden öncedir. Böylece New York’taki evime döndüm, annem beni aldı ve geceyi onun evinde geçirdik. Sonra beni Woodstock’a götürdü ve ne olacağına dair henüz hiçbir fikrim yoktu. Belki radyoyu açmadık mı bilmiyorum; ne olduğunu bilmiyorum. Ama bilmiyorduk. Sadece araba kullanıyorduk ve trafiğe çıkıyorduk ve “Eh, bu bir hafta sonu, muhtemelen ileride bir kaza falan var” diye düşünüyorduk.
Trafik gerçekten çok kötüydü. Büyük bir şeye bulaştığımı biliyordum çünkü olay yerinden yaklaşık 60 km uzaktayken birini aramak için New York Bethel’de bir motelde durduk. Bu motelin önünde arabadan iniyorum ve karşımda Sly Stone ve Janis Joplin var ve bunlar büyük yıldızlar. Ve hiç büyük bir yıldızla tanışmamıştım.
Ve tabii ki bu yaşadığım yer olan ABD’de. Burada New York’un kuzeyindeyim ve bu gerçek hayat. Burası tüyler içindeki kızların, develerin ve “Mösyö 100.000 Volt”un olduğu Fransa değil.
Lobiye gidiyorum ve şunu düşünüyorum: “Aman Tanrım, bu nedir?” Birisi beni tanıdı ve şöyle dedi: “Melanie, Melanie! Helikoptere gidin!” Ne dedim?” Ben sadece ivmeyle gidiyorum ve o önden koşuyor, biz de onun peşinden koşuyoruz. Helikoptere varıyoruz ve “Kim o?” diye soruyor. “Annem” diyorum. Ve diyorlar ki, “Hayır, hayır anne. Özür dilerim anne, hoşçakal anne. Bu yalnızca sanatçılar, müzisyenler ve yöneticiler içindir. “Ah, evet – o benim bas gitaristim!” diyecek deneyime ve anlayışa sahip değildim.
O gün annemi bir daha hiç görmedim. Helikoptere bindim. O tarlanın üzerinde ne zaman olduğumu bile bilmiyordum – orada ne gördüğümü bile bilmiyordum – bir çeşit çılgın mahsul gibi görünüyordu. Sadece bu küçük renkli toplardı. Pilot bana “Bu insanlar” demek zorunda kaldı.
İnsanlar nasıl bu kadar yer kaplayabilir? Daha sonra futbol sahası büyüklüğündeki sahneyi işaret etti. Bana vurmaya başlamıştı. Ben şarkı söyleyen, şarkı yazan bir insandım ve bunu müzik-iş insanlarının olduğu odalarda yapmıştım. Bunu pek çok kahve evi benzeri mekanın önünde yapmıştım ama başka pek bir şey yapmadım. Hiçbir şey böyle değil.
Beni küçük bir çadıra götürüyorlar. Bazı nedenlerden dolayı sanatçı/sahne arkası iznim yoktu; ama işler o kadar organize değildi. Kapılar açılıp insanlar içeri girmeye başlayınca olay çılgına döndü.
İndiğimde Richie Havens şarkı söylüyordu. Sanırım “Bazen Kendimi Annesiz Bir Çocuk Gibi Hissediyorum” programının 40. dakikasındaydı. Ve Richie Havens’ı tanıyordum – o zamanlar Greenwich Köyü’nün Papası gibiydi – ve kendine özgü bir tarzı vardı. Ve korktuğunu biliyordum. Bunu onun sesinden duyabiliyordum. Yalnızca tam ve katıksız dehşetten kaynaklanabilecek bir tutku vardı. Ya da belki çok mutluydu. Hava gün ışığıydı ve 500.000 kişilik bir kalabalığa komuta etmek çok zordu. Yarısı bir çiti kırmıştı. O şarkı söylüyor ve onlar da buna katılıyorlar.
Sıradakinin ben olacağımı sanıyordum, bu yüzden beni helikopterle oraya götürdüler. Ne yapacağımı bile bilmiyordum. Bir set listem yoktu. Bu işin içinde olduğumu biliyordum. “Bunu nasıl yapabilirim?” diye düşündüm. Hiçbir şeyim yoktu, hiçbir şeyim yoktu; sadece ben ve gitarım vardı. Ve üç akoru biliyordum. Bu üç akorla çok şey yaptım. Bu üç akorla harika bir perküsyon ima ettim. Bu üç akorla senfonik orkestrasyonları ima ettim.
Ve o sese sahiptim; çok güçlü bir sesim vardı. Greenwich Village sokaklarında şarkı söylerdim ve birkaç dakika içinde orada birkaç yüz kişi olurdu. Çünkü sesim güzel olmasa da gerçekten yüksekti. Amerika’da hiç tanınmıyordum. “Beautiful People” adında bir “döner hit” haline gelen tek bir plağım vardı. Bu, radyo istasyonlarının onu çaldığı, ancak müzik endüstrisinin çalınan şeye olan istek ve ihtiyacı karşılamadığı anlamına geliyor. Clive Davis “Güzel İnsanlar”ı hiç alamadı ve projeyi neredeyse rafa kaldırdı. Ancak plağın kendi hayatı vardı. New Yorklu izleyicilerin belki de küçük bir yüzdesinin duymuş olabileceği tek şey buydu. O yüzden bu şarkıyla başlamaya karar verdim. Ama hepsi bu; bunu nasıl başarabileceğimi bilmiyordum. Bana göre bu, aslanlara yem olmak gibiydi.
Birisi geldi ve “Tamam, sıradaki sensin” dedi. Ve derin bir nefes alıyorum ve midem bulanıyor, gerçekten sinirlerim devreye giriyor. Derin bronşiyal öksürüğü geliştirdim. Sonra adam geri geldi ve “Boş ver” dedi. İşte gün böyle geçti. Her hareket devam ediyordu ve sonra birisi içeri girip “Sıradaki sensin” diyordu. Ve sonra bazen geri gelip “Değilsin” diyorlardı. Bazen başka birinin sesini duyuyordum ve onun ben olmadığımı anlıyordum.
Ravi Shankar’dan sonra gece 9 ya da 10’a kadar devam etmedim. Şimdi yağmur yağıyordu ve insanların artık evlerine gitmeye başlayacağını düşünüyorum, değil mi? Yani bu ilk gün. Yani kimse ne olacağını bilmiyordu, kimse bunun efsaneler diyarında olacağını bilmiyordu. Bu efsanelerin dünyasındadır. Kesinlikle yapmadım. “Ah, yağmur yağıyor” diye düşündüm. Eve gidecekler. Ben de kurtulacağım ve oraya çıkmak zorunda kalmayacağım. Teşekkür ederim. Tanrı. Evet. Bir tanrı var. Ah, kurtuldum, kurtuldum. Kurtarıldım.” Ve tam bunun ortasında içeri girdiler ve “Sıradaki sensin” dediler. Ancak bu sefer gerçekti.
Oraya gitmem gerekiyordu ve artık işim bitmişti. Ağlamıştım. Kusmuştum ve Joan Baez’den bir demlik çay içmiştim. Bu benim Woodstock anımdı. Joan Baez benim kahramanımdı. O benim olmak istediğim kişiydi. Yeterince ciddi değildim. Fazla tuhaf, şakacı ve fazlasıyla güzeldim. Ve derin ve çakıllı bir sesim vardı. Ve asla Joan Baez olmayı başaramazdım. Ama o benim kahramanımdı. Bir asistan gönderdi; bu kız yanımıza geldi ve şöyle dedi: “Joan senin öksürdüğünü duydu ve bunun hoşuna gideceğini düşündü.”
Bunu yaptığını hatırlayıp hatırlamayacağını bile bilmiyorum. Ama bana göre bu, muhtemelen günün geri kalanını geçirmemi sağlayan bir nezaket eylemiydi.
Devam etmeden önce, Dalgalı Sos [the emcee] mumları elden ele dolaştırmış ve mumları yanık tutma konusunda ilham verici bir şeyler söylemişti. Sahneye çıktığım an mum yakma alayı başladı. Tarlada, çok yükseklerde başlamıştı ve artık gece olmuştu. Yağmur yağdığı için tepenin yandığını ve titrediğini görebiliyordum – onları nasıl hayatta tuttular? Bana doğru gelen titrek ışıklar, kafamda asla kaybolmayacak bir görüntü. Ve tüm bu koşullar muhtemelen Amerika’daki tüm kariyerimin katalizörü oldu. Çünkü her zaman konserlerdeki eşyaların aydınlatılmasıyla ilişkilendirildim. “Lay Down (Candles in the Rain)” adlı şarkıma ilham kaynağı oldu.
Sahnede beden dışı bir deneyim yaşadım. Bedeniniz olmadığınızı anlamak biraz harika, biraz da korkutucu. Ve uyuşturucu kullanmıyordum. Hiçbir şey almadım. Ben de bu saf vejetaryen insan gibiydim. Sigaranın boğazıma girmesine asla izin vermezdim. Her türden. Ve böylece tamamen ayık, heteroseksüel, karışmayan bir insandım ve bunu bir kadeh viski bile içmeden yaşıyordum. Tamamen savunmasız. Ve dehşetle başa çıkmak için – yani bunun hayatımın sonu olduğunu sanıyordum – ruhum bedenimi terk etti. Sahneye çıkışımı izledim. Oturduğumda kendimi izledim.
Her şey sessizdi. Sessiz. Sanki ben orada değildim. Duymadım. Ve bir noktada “Beautiful People” şarkısını söylüyordum. Bedenime geri dönmüştüm ve 500.000 kişiye şarkı söylüyordum ve bir şekilde yankı uyandırıyordum. onları anında. Ve gerçekten her şeyi o ana borçluyum çünkü bu benim için kişisel bir aydınlanmaydı; asla ortadan kaybolmayacak bir şeydi. Varlığımın tüm nedenini anladım. Woodstock benim için tamamen büyülüydü.
Bu hesap uzunluk ve netlik açısından düzenlendi.