O çocuğun ki,eskiden saçları çok uzun ve kendi rengindeydi.Saçlarını eşit bir şekilde ikiye üçe ayırır uzun uzun örerdi.Şimdi geriye ne saçlarının doğal rengi ne de ikiye üçe ayıracak kadar uzunluğu kaldı,eline bir makas alıp uzun uzun kesti.Kesmek istediği aslında saçları değildi ama sadece ona gücü yetiyordu ve içinin nemli boşluğunda yüzmeyi öğreniyordu.Oysaki denizleri dolduracak kadar çok kelimesi vardı ama o gidip yine en kızıl cümleleri ezberliyordu.
İnsanlara bakıyordu,saçlarının rengini değiştirdiği gibiydi bu zamanda insanlar ,biraz sarı,biraz siyah ve biraz da kızıl.Neredeydi insanların gercek renkleri?
O da İçindeki mavi bulut cümlelerini kaybetmişti.nereye saklanmıştı.Bilen var mıydı?
Şimdi ise kendince en iyi bildiği şeyi yapıyor,hep yazıyordu.Bütün kitaplarının,bütün defterlerinin arasına sahibini arayan cümlelerle dolduruyordu.
İstiyordu ki saçının kısalığı gibi cümleler bulup en anlamlısını yazmak.Artık insanların gözlerin de bir umut göremediği için kısa cümlelerini kaybetmişti.
Bir gün "Söyleyin bana şimdi gözleriyle umut dağıtan insanlar nerede diye sordu"?
Bende bilmiyordum.Neredeydi?
Hangi dilde sesleniyorum ki beni duyamıyorlar dedi ve aldı eline yüzyıllık yalnızlığı,okumaya başladı,O da Ursula gibi yalnızlığın lanetine direnmek istiyordu.