Cilt 3 Aşk, Ölüm ve Robotlar çok fazla alanı kaplar: musallat yabancı manzaralar, korkutucu derecede gerçekçi deniz canavarları, sevimli zombi kıyametleri. Ancak yine de, özellikle bir bölüm öne çıkmayı başarıyor: “Makinenin Nabzı”. Jüpiter’in ıssız uydusu Io’da kapana kısılan Martha (Mackenzie Davis) adlı bir astronotun muhtemelen Ay ile iletişim kurarken ya da belki de sadece halüsinasyon gördüğü hakkında güzel, yalnız bir animasyon kısa. Şuna dayanıyor Michael Swanwick’in aynı adlı kısa öyküsü ve geç Fransız sanatçı Jean “Moebius” Giraud’dan açıkça ilham alan bir sanat tarzına sahiptir.
Yeni sezon galasının ardından bölümü yöneten Emily Dean ile görsellerin nasıl ortaya çıktığını, kısa hikayeyi uyarlamanın zorluklarını ve motosiklet kıyafetleriyle neden kendini kumsalda dolaşırken bulduğunu konuşma şansım oldu. Ayrıca, spoiler uyarısı: Bölümün sonunu ve nihayetinde ne anlama geldiğini tartışıyoruz.
Bu röportaj netlik için hafifçe düzenlendi.
Bu kısa hikayeyle ilk temasınız neydi? Bunu önceden biliyor muydunuz?
Blur Studio tarafından ikinci cilt için düşündükleri bir dizi kısa öyküyü okumam için davet edildim. Birçoğunu okudum ve “Makinenin Nabzı”na denk geldim. Ve başından beri hikayeye aşık oldum.
Bunda göze çarpan şey neydi? Böyle bir uyarlama için özellikle işe yarayacağını düşündüğünüz bir şey var mıydı?
Hikayenin psikolojik unsuru ve bu ayda mahsur kalan ve hayatta kalmaya çalışan bu kadın astronot fikri beni gerçekten etkiledi. Ve kadın bakış açısını gerçekten çok sevdim, ama bu karakterin hikaye boyunca bu bilinmeyen varlıkla yaptığı konuşmayı da sevdim. Ve bunun çok varoluşsal olduğunu düşündüm – sadece ıssız bir ayda hayatta kalmaya çalışmanın fiziksel doğası nedeniyle değil, bilirsiniz, kişinin kendisinden daha büyük bir şeyle konuşma halinde olması nedeniyle. Bunu çok ilginç buldum.
Bazı şeyleri animasyona çevirmek zor olabilir gibi görünüyor. Kısa hikayede çok fazla iç diyalog var. Bu psikolojik unsuru böyle bir görsel ortamda aktarmaya nasıl yaklaştınız?
Kısa öykünün yazarı Michael Swanwick, bunun bir filme uyarlanmasının çok zor bir öykü olduğunu kabul etti. Ve bu kısa hikayenin senaryosunu yazan senarist Philip Glass’a büyük övgü var. Çünkü kısa öyküde, karakterin bir tür içselliği var ve bunu film yapımında bir tür üçüncü şahıs olarak tasvir etmek çok zor çünkü karakterin dışındasınız ve karakterin bu mücadelelerden geçtiğini izliyorsunuz. . Yani bu büyük bir meydan okumaydı. Aslında diyaloğu, gevezeliği ve benzerlerini epeyce kısmak ve Martha’nın hissettiği içsel duyguların çoğunu dışsallaştırmak zorunda kaldık. Ve bunların çoğu Mackenzie Davis’in performansından geldi ve bu vokal çalışmasına gerçekten çok şey kattı – ve aynı zamanda bu ortamda mücadele eden karakterin animasyonunda ve çevrenin risklerini gerçekten yükselterek ve dünyayı yaratmada. çok tehlikeli hissediyorum.
sanırım gördün Michael’ın yazdığı blog yazısı bu uyarlamayı övüyor. Bu nasıl hissettirdi? Yaptığınız şey hakkında gerçekten çok heyecanlı görünüyordu.
Dürüst olmak gerekirse, büyük bir onurdu ve hoş bir sürprizdi.
Vokal performanslarıyla ilgili konuştuğunuz şeye dönersek, Io varlığının nasıl ses çıkarmasını istediğinize nasıl karar verdiniz? Kafamda ses çok daha az insani ve daha şifreliydi.
Animasyonda, storyboard aşamasında, animatiği bir araya getirirken, farklı okumaları test etmek için karalama vokalleri denilen şeyi yaparız. Ve başlangıçta, baştan sona robotik monoton bir sese sahiptik. Ama bunun çok bodur olduğunu gördük ve şiiri, tüm hikayenin hareketini ve ritmini aktaramıyormuşuz gibi hissettik. Böylece sona erdik [Holly Jade] ve o kesinlikle harikaydı.
Görsel stile nasıl karar verdiniz? Çok haşhaş ve parlak olan Moebius’un aksine bir tür daha karanlık, daha ıssız bir görsel stile gidebilirmiş gibi hissediyorum.
Kişisel tarzım Moebius’tan çok etkileniyor ve renkleri seviyorum. Ama daha ilk adımdan içeri girdim ve “Moebius’a bir aşk mektubu yazmayı çok isterim” dedim. Ve onun tam olarak isimsiz bir bilimkurgu kahramanı olduğunu değil, ama şunu hissettim: Aşk, Ölüm ve Robotlar – ile bağlantısı nedeniyle Ağır metal dergi — uzun zamandır gerçekten görmediğim tarzını ekranda denemek için uygun bir yerdi. İlk sunumumdan itibaren, Moebius’u çağrıştıran birçok sanat eseriyle geldim. Ben de, Moebius’a ve eserine, özellikle de onun çalışmasına tematik olan “Bu hikayeye psikolojik unsurlarından, dış dünyayla iletişiminden dolayı inanıyorum” dedim. Çölde 40 Gün. Bu psychedelic görsel stile gerçekten çok iyi katkıda bulundu.
O halüsinojenik sahnelerden bazılarıyla gelmek nasıl bir şeydi?
Bol bol beyin fırtınası yapıldı. İlk geçişimde, Michael Swanwick’in hikayesine oldukça yakından bağlı kaldım ve çok uzadığını gördük. İkinci olarak, hikayenin gerçek bir çeviriden çok özünün ne olduğunu yakalamak için bazı unsurları biraz daha zorlamak istedik. Böylece, sonraki geçişlerde, düzenleme bölmesine gider, kapıyı kapatır ve sadece çizerdim; Müziği açın ve hikayeden, senaryodan aldığım duyguyu çizin ve bunu storyboard’lara koyun. Etrafta dolaşan dev astronotlar gibi bir sürü çılgın fikir vardı. Ve bu fikirler sonunda küçüldü ve bunun bir kısmını halüsinasyon sekanslarında görüyorsunuz.
Ama benim için bu sualtı hissini gerçekten yakalamak istedim. Çünkü benim için, Avustralya’da büyürken, yüzmeye giderdim ve su altında ne kadar çok yaşam olduğuna ve nasıl farklı bir dünyada olduğunuza ve dünyaya nasıl bir yüzey tabakasına ve sonra bir yeraltına sahip olduğunuza her zaman şaşırdım. katman. Ve bana göre tüm bu hikaye, her şeyin yüzeyde gördüğünüz gibi olmadığıyla ilgiliydi. Issız bir ay olabilir, ama aşağıda gelişen hayat var.
Nihai ürüne dönüştürmek için biraz fazla tuhaf olan herhangi bir fikir hatırlıyor musunuz?
Bazı teknolojik sınırlamalar vardı. Bir noktada, Martha’nın tamamen eridiğini hayal ettim, bedeni sadece bu saykodelik tarzda eriyordu. Küçük damlacıklar düşerken, vücudundan süzülürken yürümeye devam ediyordu. Ve bunu yapmanın çok zor olduğu ortaya çıktı. Ama aynı zamanda, yaratıcı bir şekilde, muhtemelen hikayeden biraz uzaklaştığımızı hissettik.
Bu konuda Polygon ile çalıştınız. Moebius stilini 3D’ye çevirmenin özel zorlukları var mıydı?
Japonya’daki Poligon Resimleri, harikalar. Ve tüm sıkı çalışmaları için onlara inanılmaz miktarda övgü veriyorum. Ama onlar bir anime arka planından geliyorlar ve bu yüzden, çok Fransız olan bu tamamen farklı stili getirerek, başlangıçta bazı konsept sanatlar yapmak için bazı Fransız sanatçılarla çalışmak zorunda kaldık, sadece duyarlılıktaki farkı göstermek için. . Yaratıcı bir bakış açısıyla, bu yeni görünümde stüdyo ekibi için bir tür eğitim vardı, bu gerçekten sanatın temellerine geri dönmek anlamına geliyordu, bu gerçekten eğlenceliydi çünkü eskiden yedek öğretmenlik yapıyordum. Yani bu benim için biraz eğlenceliydi.
Ve sonra, teknolojik açıdan bu da çok zordu. Polygon’un yazılımlarında bir dizi yeni araç oluşturması ve bu projeye uyum sağlamak için boru hattını birçok şekilde yeniden yapılandırması gerektiğine inanıyorum. Biraz geriye gitmek gerekirse, bu projeye ilk olarak 2019 yazında, bu parçanın ikinci cildin bir parçası olacağı fikriyle atıldım. Ancak pandemi nedeniyle ve ayrıca bu parçanın teknolojik zorluğu nedeniyle, üçüncü cilde itildi. Ve böylece, Martha’nın yüzündeki her çizginin nerede olması gerektiği ve her şeyin çizgi ağırlığı gibi şeylerde çok fazla ileri geri vardı, çünkü arka planda ve karakter üzerinde kaybedecek çok fazla çizginiz olduğunda çok kolaydır. odak veya görsellerin çok meşgul olması için. Ve sonra karakteri çevreyle bütünleştirmek.
Ayrıca renk bizim için büyük bir sohbet oldu. Ve bu parça üzerinde yapılan renk çalışmasıyla gurur duyuyorum. Katı kükürt sarıdır ve eridiğinde bu tür yanardöner mavi renkte parlar. Ve böylece, bunu tüm renk komut dosyamız için şablon olarak kullandık. Ve hikayenin renkle tüm yolculuğu, bu gün ortasından geceye bir çeşit renk paleti, bunu yapmak istedim çünkü farklı bir perspektiften gördüğünüzde onu tamamen farklı gördüğünüzü göstermek istedim. Issız, kükürtlü bir ay gibi görünen şey aslında yaşamla iç içedir.
Bu teknik ve sanatsal detayların üstesinden gelmek dışında, bu ekstra zamanı değerlendirmenin başka yolları var mıydı?
Polygon’daki ekiple çalışmak için Japonya’ya gitmem gerekiyordu, ama belli ki seyahat olmayacaktı. Ve animatörlerin bir astronotun uzayda bir çölde nasıl hareket edeceği konusunda referansa ihtiyaçları vardı. Ben de gidip bir motosiklet kaskı ve motosiklet teçhizatı taktım, bir ağırlık ve kayışlar aldım ve Santa Monica plajına gittim ve kendimi sahilde bir ceset için standart olan şeyi sürükleyerek ve düşüp düşüp kendi başıma çektim. çok eğlenceli olan temel dublör çalışması. Ama vücudun ağırlığını, kumlu bir yüzeyde ağır bir ağırlığı sürüklemekten vücudun nasıl yorulduğunu göstermekti. Ayrıca yerçekiminin Io’da Dünya’dan farklı olduğu hakkında konuşmalar yaptık. Ama inandırıcı bir şeyle gitmek istedik. Bu yüzden Dünya’nın yerçekimine biraz daha yakın bir şeyle gitmeyi seçtik.
Hikayenin her iki versiyonunda da son oldukça belirsizdir ve okuyucuya veya izleyiciye bırakılmıştır. Martha’ya ne olduğu hakkında bir fikriniz var mı?
Sonu, Michael’ın kısa hikayesinde yaptığından biraz daha ileri götürmeyi seçtim. Kısa öyküde sıçrar ve uçar ve tüm bildiğimiz bu. Bununla birlikte, o lavın altında ne olduğunu ve yüzeyin altında ne olduğunu görmenin veya en azından ima etmenin memnuniyetini istedim. Ve böylece, Martha’yı derinliklere inerken takip ediyoruz. Ve bence, Io ile birleşiyor. Gerçekten odaklanmadığım soru, onun Io ile birleşip birleşmediğiydi. Ama dahası, Io ile birleşirse, yine de Martha mı? Seyirciye bırakmak istediğim buydu.
Kaynak : https://www.theverge.com/23153217/love-death-robots-very-pulse-machine-interview-emily-dean