BRÜKSEL – Ağustos ayında, Almanya Şansölyesi Olaf Scholz, Prag’da açıkça şunları söyledi: “Avrupa’nın merkezi doğuya doğru ilerliyor.”
Rusya’nın Ukrayna’yı işgali, halinden memnun Avrupa düzeni için, hem Avrupa Birliği hem de NATO için bir şok oldu. Ve Orta ve Doğu Avrupa ülkelerinin etkisini vurgulamış ve artırmıştır.
Polonya ve Baltık ülkeleri, Avrupa’nın geleneksel liderleri Fransa ve Almanya’nın felçli göründüğü savaşın başlarında neredeyse bir boşluğu doldurarak ahlaki argümanı Ukrayna’yı desteklemek için kullandılar. Ancak savaş aynı zamanda Ukrayna ve Moldova’ya adaylık teklifleriyle birlikte Avrupa Birliği’nin Batı Balkanlar ve ötesine genişlemesi için yeni bir aciliyet ve enerji getirdi.
Doğu ve Orta Avrupa’dan gelen sesli baskı, aylarca süren çekişme ve direnişin ardından bu hafta Batı tanklarını Ukrayna’ya verme kararları için çok önemliydi. Çarşamba günü Bay Scholz, ülkesinin Leopard 2 tanklarından bazılarını tedarik edeceğini ve diğer ülkelerin kendi tanklarını göndermesine izin vereceğini duyurdu ve Başkan Biden Amerikan Abrams tanklarını göndereceğini söyledi, bu da Bay Scholz’a istediği siyasi kılıfı verdi.
Savaş, Bay Scholz’un ima ettiği şeyi de hızlandırıyor: Avrupa’daki güç dengesi, merkeziyle birlikte, Moskova’ya değer veren ve bağlarını geliştiren “Eski Avrupa”dan, Moskova’nın yeni üyelerine doğru kayıyor. doğu ve kuzey, Sovyet işgaline dair ham hatıraları ve yeniden tesis edilen egemenliklerinin parçalarını Brüksel’e bırakma konusundaki isteksizlikleri ile.
Oxford’daki Saint Antony’s College’dan Avrupalı tarihçi Timothy Garton Ash, “Scholz haklı,” dedi. “Orta ve Doğu Avrupalıların sesleri Avrupa konseylerinde daha fazla dinleniyor ve daha ciddiye alınıyor ve masada büyük bir doğu genişlemesi gündemi var.”
Kendi sınırları içinde büyük bir savaşla, Avrupa artık eskisinden daha çok sert güçle ilgili, dedi. “Dolayısıyla, güvenliği ciddiye alan bir Orta ve Doğu Avrupa’ya sahip olmanın bir etkisi var.”
Polonya’nın hızla genişleyen bir ordusu var – hükümet geçen yıl ülkenin silahlı kuvvetlerinin boyutunu ikiye katlamayı planladığını söyledi – ve çok sayıda sofistike yeni silah sipariş ederek hem Avrupa Birliği’nde hem de NATO’da daha önemli bir oyuncu haline getirdi. .
Polonya, isteksiz Berlin’i Alman tanklarını Ukrayna’ya göndermeye ve diğer ülkelere bunu yapma yetkisi vermeye ikna etmeye çalışan başlıca lobiciydi.
Avrupa Dış İlişkiler Konseyi Berlin Direktörü Jana Puglierin, “Güç doğuya kaydı ve Ukrayna bu eğilimi pekiştirecek” dedi. Ukrayna savaşından çok fazla tahminde bulunulabilir, dedi, “ama ahlaki liderliğin açık modelini görüyorsunuz.”
Savaş Durumu
- Askeri Yardım: Almanya ve ABD, Kiev’in Rusya tarafından ele geçirilen toprakları geri kazanmasına yardımcı olmayı amaçlayan zırhlı araçların teslim edilmesi için haftalarca süren yerel ve uluslararası baskının ardından Ukrayna’ya muharebe tankları göndereceklerini açıkladılar. Ancak tankların savaş alanında gürlemesi aylar alabilir.
- Yolsuzluk Skandalı: Bir dizi hükümet yolsuzluk iddiasının ardından, Rusya’nın işgalinin 11 ay önce başlamasından bu yana Başkan Volodymyr Zelensky hükümetindeki en büyük ayaklanmada, birkaç üst düzey Ukraynalı yetkili görevden alındı.
- Genişleyen Bir Mezarlık: Büyüyen bir mezarlığın yakın tarihli uydu görüntüleri ve video görüntüleri, savaş sırasında Wagner paralı asker grubu tarafından sürdürülen çatışma ölümlerine nadir bir bakış sunuyor.
Bayan Puglierin, Orta ve Doğu Avrupa ülkelerinin kendilerini “AB’de özgürlük savaşçıları ve diktatörlüğe karşı duran değerlerini savunan” olarak gördüklerini söyledi. Batı Avrupa’nın Rusya ile diplomasi ve ticaret konusundaki saflığı olarak gördüklerinin aksine, Rusya’nın neo-emperyalizmi, başkanı Vladimir V. Putin ve Avrupa’nın Rus enerjisine bağımlılığı hakkında uzun süredir devam eden uyarılarında haklı olduklarını hissediyorlar.
Ukrayna’ya askeri destek sağlamak ve mültecileri ağırlamak için erken davranan bu ülkeler, “Berlin ve Paris’te de öyle bir boşluk vardı ki, Putin’le sonuna kadar müzakere edildi ve işgale şaşırdı”. dedi Bayan Puglierin. “Doğu ülkeleri hızlı hareket eden ve çok daha güvenilirdi ve biz suskun ve donuktuk.”
Almanya ve Fransa da geleneksel Avrupa güvenlik politikalarının başarısızlığıyla Rusya’ya karşı değil, onunla yüzleşmek zorunda kaldılar. Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, Rusya ile Ukrayna arasında gelecekteki barış müzakerelerinin bir parçası olmayı ummakta ısrar ediyor ve Rusya’ya güvenlik garantileri verilmesinden bahsedecek kadar ileri gidiyor ki bu sadece doğuda değil, Avrupa’da birçok kişiyi öfkelendirdi.
Savaş aynı zamanda Bay Macron’un “özerk” bir Avrupa savunması arzusunu da, geçen yıl NATO ve ABD’nin keskin bir şekilde artan rolü göz önüne alındığında boş gösteriyor.
Bayan Puglierin, “Doğu ülkeleri AB savunmasının büyük hayranları değiller – ABD ve NATO’yu istiyorlar” dedi. Almanya da trans-Atlantik ilişkilerini geliştirmek istiyor ve kendi değersiz ordusunu yeniden inşa etmeye çalışsa da Washington’a güveniyor. “Yani Fransa bazı müttefiklerini kaybedecek ve sayıca üstün olacak” dedi.
En azından şimdilik Avrupa içinde zayıflamış olan Fransa, daha aktif ve saldırgan bir NATO’da daha az etkili olacaktır. İttifak, Amerikan silahlarına ve liderliğine savaştan öncekinden daha fazla güveniyor, daha az değil ve İsveç ve Finlandiya’nın yeni üyeliğiyle yakında genişlemesi bekleniyor.
Bay Scholz liderliğindeki Almanya’nın yeni hükümeti, bırakın Rus enerjisinin ve ticaretinin aniden kesilmesini, savaşa bile hazırlıksızdı. Çin’e benzer bir bağımlılıkla ilgili artan endişelerle Almanya, ucuz Rus gazına ve Çin ile sınırsız ticarete dayanan ihracata dayalı ekonomisini yeniden şekillendirme ihtiyacıyla karşı karşıya.
Bay Garton Ash, uzun vadede, “daha büyük ve daha doğu bir Avrupa beklentisi, Alman ekonomisi için büyük bir güç kaynağı olacaktır” dedi ve Ukrayna, büyük bir gelişme potansiyeli temsil ediyor.
Yine de Fransa ve Almanya, en azından yakın gelecekte Avrupa’da geri adım atıyor.
Avrupa Birliği tarihçisi Luuk van Middelaar, savaş başladığından beri hem Polonya’ya hem de Macaristan’a, hukukun üstünlüğü konusunda kendileriyle devam eden mücadelede Brüksel tarafından daha nazik davranıldığını belirtiyor. “Polonya, bir cephe devleti olarak oynadığı rol, silahları teslim etmesi ve mültecileri kabul etmesi nedeniyle siyasi ve ahlaki açıdan paçayı kurtarmış durumda” dedi.
Varşova merkezli bir araştırma kurumu olan Res Publica’dan Wojciech Przybylski, “Polonya’nın NATO için yeni önemi, onu Avrupa Birliği için de daha önemli hale getiriyor” dedi. “Yeni ekipman alımlarının hacmi ve savunma sistemlerinin yükseltilmesi, onu güvenlik güvenceleri ve barışı tartışırken konuşmanız gereken bir ülke yapıyor.”
Orta ve Doğu Avrupa, “özü hala daha büyük oyuncuların elinde olsa bile, çok fazla tavır sergiliyor” dedi. Savaş, “Avrupa’nın artık Paris ve Berlin’den yönetilemeyeceği gerçeğini doğruladı” diye ekledi.
Almanya ve Avrupa Birliği hakkında kapsamlı yazılar yazan Chatham House’dan Hans Kundnani, Avrupa’da psikolojik bir değişim görüyor. “Polonyalılar ve Orta Avrupalılar kendilerini daha güvende hissediyorlar ve Fransızlar ve Almanlar daha savunmacı” dedi.
Bay Kundnani, Orta ve Doğu Avrupa ülkelerinin siyasi ve hatta kültürel değerler açısından “Avrupa’yı sağa çektiğine” şüphe yok. “Ukrayna zemininde neo-muhafazakarlığın yeniden canlanması var. Tehlike, Avrupa’yı birleştirmekten çok bölmesidir.”
Ancak Brüksel’in gücünün ekonomilere ve nüfus büyüklüğüne dayandığını, bu nedenle Avrupa’nın ağırlık merkezinin Batı’da kaldığını söyledi. Doğudaki yeni iddialı ülkeler için, “Güven ve yüksek ahlaki zeminin Brüksel’de büyük şeyler başarmak için yeterli olduğuna ikna olmadım” dedi.
Bay van Middelaar, tıpkı Bay Kundnani gibi, “Baltık ve Polonyalı bakanlardan çabuk alıntılar yapan medya” da dahil olmak üzere kamuoyunu şekillendirmeye yardımcı olabilecek retorik etki ile yapısal değişim arasında bir ayrım yapıyor. “AB’deki pek çok şey Rusya, savaş veya savunma ile ilgili değil ve bu konularda güç dengesi pek değişmedi” dedi. “Fransa ve Almanya, bu ekonomik tartışmaların oldukça merkezinde yer alıyor.”
Ama orada bile Fransız-Alman “çiftinin” gücü bir süredir azalıyor. Bay van Middelaar, Ukrayna’daki savaş ile Avrupa’daki bir başka tektonik şok, Berlin Duvarı’nın yıkılması ve Almanya’nın yeniden birleşmesi arasında bir karşılaştırma yaptı.
O zamanın Fransız ve Alman liderleri François Mitterrand ve Helmut Kohl, yeniden birleşme konusunda şiddetli anlaşmazlıklar yaşadılar, ancak yıllardır yakın işbirliği içinde çalışıyorlardı. Rusya Ukrayna’yı işgal ettiğinde, görevde üç aydan az bir süre kalmış olan Bay Scholz ve Sayın Macron birbirlerini neredeyse hiç tanımıyorlardı.
Van Middelaar, “Böyle anlarda ihtiyacınız olan hiçbir çalışma ilişkisi veya profesyonel yakınlık yoktu” dedi, bu nedenle “Rusya’nın bulunduğu bu yeni kıtayla nasıl başa çıkılacağı konusunda” çok fazla iç şüphe “ve” altta yatan rahatsızlık var. bir düşman ve Almanya ekonomik ve politik modelini yeniden düşünmek zorunda.”
Bu, Orta ve Doğu Avrupa ülkelerinin agresif bir şekilde doldurmaya çalıştıkları bir liderlik boşluğu yarattı.