We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Agra tren istasyonunda, yedi ya da sekiz yaşından büyük olmayan küçük bir çocuk bize yaklaşıyor; bir elinde plastik bir alışveriş çantası, diğerinde hasta bir bebek tutuyor. Bebeğin tüyleri keçeleşmiş, çıplak bir poposu var ve gözleri kurumuş irinle yapıştırılmış. Oğlan çantasını uzatıyor. "Şampuan" diye yalvarır, "sabun."
Seyahat boyundaki şampuanları otellerimizden almıştım, bu yüzden onlara vermek için çantamı kazıyorum. Arkadaşım Sholeh, iki çocuğun sabah ışığında eğimli bir fotoğrafını çekiyor, güzelin yan yana gelmesi sahneyi daha da trajik hale getiriyor. Şampuanı verdim ve çocuk onu çantasına attı. Bir sürü çocuk mübadeleyi görüyor ve etrafımızı sarıyor. Her biri diğerinden daha kirli ve daha üzgün. Okul kalemleri, sabun, şampuan, bir rupi için yalvarırlar. Birbirlerini fark etmiyor gibiler, gözleri iki yabancı kadına çevrilmişti. Yoksullar ve turistler - Hindistan'ın tanıdık manzaraları.
Bir gün önce Hindistan'ın en ünlü turistik yerini ziyaret ettik: Mermer bir mucize olan Tac Mahal, Babür imparatoru Şah Cihan'ın en sevdiği eşi için doğum sırasında öldükten sonra yaptırdığı anıt. Zanaatkarlar 22 yılını kubbeli türbeyi inşa ederek ve yükselen duvarlarını yarı değerli mücevherlerden oluşan karmaşık desenlerle süsleyerek geçirdiler, böylece geceleri Tac'ın ay ışığında parıldaması ve yansıtma havuzlarında parıldaması sağlandı.
Ama gerçekte, Tac Mahal'i çok az hatırlıyorum - sadece rehberimizin bize projenin sonunda zanaatkârlara ellerini keserek nasıl teşekkür edildiğini anlattığı öykü, böylece krala ihanet edemeyeceklerdi. ayrıntılı tasarımlar. Güzellik ve şiddet birbirine o kadar yakın ki, aradaki boşluk ironi için bile yer bırakmıyor - belki aynı şekilde kör bir çocuk, yedek değişim umuduyla Tac Mahal kapılarının hemen dışında davul çaldı ve sakat adam kendini ileriye doğru itti. bir sopayla tozlu yol. Ve rehberimizin "Agra'ya hoş geldiniz" dediği gibi, dumanlı çöp dağlarını kazmakta olan yaşlı bir kadına işaret etti.
Ve bir de şu var: Agra tren istasyonundaki açlıktan ölen çocukları süzen ışık perdesi. Ve küçük bir tahta kutu tutan genç bir çocuk istasyonun diğer tarafından gözüme çarpıyor. Ve bana doğru adım attı, başıboş inekleri ve Kuran okuyan türbanlı bir adamı geçti. Oğlan kasıtlı bir şekilde eteğini kaldırmış ve beton platforma işeyen küçük bir kızın etrafında örülüyor.
Çocuk sonunda bana ulaştı ve kararmış bir kutu paçavra ve ayakkabı boyasını ve ardından sandaletlerimi işaret etti.
- Hayır, teşekkür ederim, dedim.
"Ayakkabı parlatmaya ihtiyacın var" diyor. "Kirli."
"İyiyim."
"Çok iyi cila."
Açıklamanın bir yolu olmadığını bilerek, Öyle değil, dedim.
"Bunu yapmasına izin vermezdim," dedi Sholeh. Sadece ona hayır de.
"Lütfen?" yalvarır.
"Bunun zararı ne olabilir?" Soruyorum.
"Seni uyarmadığımı söyleme," dedi Sholeh.
Oğlan sandaletlerim üzerinde çalışmaya başlarken, Sholeh’un Tac Mahal resimlerine bakıyorum. Ayağımda bir çekilme hissettim ve kameranın dijital ekranından uzağa ve çocuğa baktım. Sandaletlerimdeki büyük bir yırtığa işaret ederek, sınırlı İngilizcesinde onarım için ekstra maliyet getireceğini söyledi. "Kırık. Düzeltmek için 10 rupi daha. "
Deriyi yırtmak için kullandığı sivri uçlu aleti gördüm; çoktan kutusuna geri koyulmuştur. Sandaletlerimi anlamsızlıktan değil çaresizlikten yırtmadığını biliyorum, ama yine de kendimi ihlal edilmiş hissediyorum. Beni herhangi bir turist gibi görüyor, ailesini birkaç rupi ile besleme şansı. Onu kim suçlayabilir? Zavallı Kızılderililer bana aynı görünmeye başlamamış mıydı? Gözlerinin içine baktım ve her birini aç ve çaresiz birer insan olarak mı gördüm? Zorluğun gelmesini istememiştim, olacağına bile inanmamıştım, ama aynen öyle oluyor.
Daha sonra sadece fazladan para ödemediğim ve çocuğa sandaletimdeki yırtığı diktirmediğim için utanacağım. Ama şu anda, seyahat halindeyim ve yorgunum, bu yüzden işlemdeki kendi kaybım yerine - yüz dolarlık sandaletlerim mahvoldu. Başka kimseyi nasıl kandırmasını istemiyorum ve neyin doğru neyin yanlış olduğu konusunda, ki kendinize bir çift yüz dolarlık ayakkabı alacak imkanınız olduğunda elbette ki çok daha kolay.
Ben de “Bunu bilerek yaptığını biliyorum. Onları o aletle yırttın. Onları hemen dikersin yoksa çığlık atarım. Oğlan sandaleti çabucak dikiyor ve "onarım" için para ödemiyorum. Daha sonra ailesinin bu sandaletler için ödediğim parayla üç ay daha yaşayabileceğini anlayacağım. Zihin neyin doğru neyin yanlış olduğuna ve aradaki boşluğu dolduranın ne olduğuna geri döner.
Sholeh demiyor sana söylemiştim hak etsem bile. Ve ona onu dinlemem gerektiğini söylemedim çünkü bu da aşikardı.
Ve bir de şu var: Tren geliyor ve orta yaşlı bir çift rehberleriyle iniyor. Kocası rehbere söyler,
- Umarım güzel bir yerde kalıyoruzdur. Karım zenginliği seviyor, biliyorsun.
"Hak ediyor," karısı onu düzeltir.
Rehber, "Öyleyse gökyüzüne sahip olacak" diyor.