En eski hikayelerimizde asla eskimeyen bir şeyler var. Klasik mitolojiyi yeniden okumak benim için şaşkınlık ve tanımanın birbirine karışmış bir egzersizidir. Bir efsanede her zaman gözden kaçırdığım şeyler var, bunlar bana anlamını anlamak için son derece hayati önem taşıyor. Efsanelerin bizi beynin altında bir yerde, bir şekilde hissettiren mantıksız, rüya gibi bir düzeyde vurduğuna inanıyorum. tehdit eder sıradan hikayelerden. Ovid'in Daphne'nin peşinde koşan Apollo mitini okuduğumda, “biri umutla, diğeri korkuyla hızlıydı” ve su perisi aşk tanrısından sonsuza kadar kaçmak için defne ağacına dönüşüyor, beni açıklamakta zorlandığım şekillerde rahatsız ediyor ve heyecanlandırıyor. *
Zamansızlığın ve kaçınılmazlığın bu 'efsanevi' etkisini romanımda yakalamak istedim Kırmızı Kelime , bir kardeşlik evi ile bir üniversite kampüsündeki ateşli bir grup genç feminist arasındaki savaş hakkında modern bir hikaye. Bu yüzden, tüm edebiyattaki tartışmasız en büyük destan olan şeye ilham almak için döndüm: Homeros'un İlyada . Romanımdaki kız öğrenciler 'Kadın ve Efsane' adlı bir sınıfa gidiyorlar ve ders okumaları çevrelerinde ortaya çıkan skandala bakış açılarını etkiliyor. Ve kesinlikle hayat görünüyor epik, değil mi, gençliğinizin sonlarında ve yirmili yaşlarınızın başındayken? Yüksekleriniz Olympian mı, Styx Nehri'ne dalmak gibi dipleriniz mi?
Bu listedeki kitaplar, şimdiye kadar karşılaştığım klasik mitlerin en zekice, en güzel şekilde işlenmiş uyarlamalarıdır ve bunların hepsi kadın yazarlar tarafından yapılmıştır. Beste yaparken bu başlıkların çoğunu tekrar okudum Kırmızı Kelime , bu usta öykü anlatıcılarının erkek merkezli mitlerin ağır, sertleşmiş çamurunu yeni dünyalar inşa etmek için esnek malzemeye dönüştürdükleri duygusunu sevgiyle.
Margaret Atwood, Penelopiad
(2005)
Yeraltı Dünyasından rakip kadın seslerinden oluşan bir koro - Penelope’nin vatana ihanet etmekle suçlanan ve oğlu Telemachus tarafından asılan 12 hizmetçisinin sesleri - bu karşı destanın arka planını oluşturuyor. Odyssey . Atwood’un birçok romanı mit ve efsaneyle ilgileniyor - daha yeni eserleri kendi icat ettiği distopik mitlerdir - bu nedenle ufuk açıcı Yunan destanını ele almak onun için doğal bir girişimdir. Hikayedeki olayların kahramanca ciddiyeti, Atwood'un imzası olan kemer tonu ve çok katmanlı ironi ile altını çiziyor: örneğin, Penelope'nin kız kardeşi Helen'in Paris ile kaçırılması / kaçması, Truva savaşının kışkırtıcı olayı ile ilgili bölüm, 'Helen Harabeleri Benim hayatım.' Hikaye, Penelope’nin sesiyle epik olayların rekorunu kırmaya çalışıyor. Kadın kahramanımız düğünü hakkında bize “Ve ben de bir paket et gibi Odysseus'a teslim edildim. Altın sargılı bir paket et, dikkat edin. Bir çeşit yaldızlı kanlı puding. '
Judith Butler, Antigone’nin İddiası
(2002)
Feminist filozof ve eleştirel teorisyen Butler, bu kurgusal olmayan denemede feminist akrabalık ve vatandaşlık kavramlarını keşfetmek için Sophocles'in Antigone mitini kullanıyor. Tüm Butler'ın düzyazıları kadar yoğun ve zor olan metin, 'Yaşanabilir bir hayatı ne kılar?' Sorusuyla ilgili etik spekülasyonları nedeniyle okumaya değer. Toplumunun ataerkil kurallarına uymayı reddetmek, Antigone'u bir direniş konumuna getirirken aynı zamanda ölümcül bir riske sokar. Butler efsaneyi Hegel, Lacan, Irigaray ve diğer büyük düşünürlerin çalışmalarıyla ilgilenmek için bir başlangıç noktası olarak kullanır. Antigone’nin içinde bulunduğu kötü durumu, eyaletler içinde ve arasında tam yurttaşlığın olmadığı artan nüfusun olduğu günümüz dünyasıyla ilişkilendiriyor. Bu insanlar meşru topluluğun yaşamına dahil olmadıkları için, onlara tam 'insan' statüsü verilmiyor ve bu nedenle, Antigone'un Creon’un devletine musallat olması gibi, kamusal alanımıza musallat olan 'karanlık bir alan' olarak sürekli var oluyorlar. Bu, efsaneye modern siyaset için yeni ve cesur bir alaka aşılayan geniş kapsamlı, zorlu bir makale.
Anne Carson, Kırmızı Otobiyografisi
(1998)
Kanada’nın yaşayan en ünlü şairinin bu 'ayet romanı', Herakles’in onuncu emeğinin hikayesini yeniden anlatıyor: Geryon adlı kanatlı kırmızı bir canavara ait sığır sürüsünü çalmak. Canavar, Carson'un versiyonunun kahramanı, Herakles tarafından baştan çıkarılmış ve sol ping. Bu kitabı taşıyan dilin nefes kesici güzelliğidir. Carson, efsaneyi muhteşem, öteki dünyaların aleminde tutar, ama aynı zamanda Geryon'un tipik olarak somurtkan, ergenlik çağındaki bir oğul olarak tanımlandığı burada olduğu gibi hemen fark edilen bir resimdir:
Annesinin huzurunda yandı.
Artık seni pek tanımıyorum, dedi odasının kapısına yaslanarak.
Akşam yemeğinde aniden yağmur yağmıştı,
şimdi gün batımı pencerede ürkütücü damlalar oluyordu. Eski uyku zamanlarının bayat huzuru
odayı doldurdu. Aşk değil
beni nazik ya da kibar yap, düşündü Geryon ve annesi birbirlerine bakarken
ışığın karşı kıyılarından.
Geryon ve Herakles orta çağda yeniden bir araya geliyor. Red Doc>, Herakles'in TSSB'li bir savaş gazisi olduğu ve Geryon'un annesinin ölümüyle uğraşan engellenmiş bir sanatçı olduğu bir yolculuk hikayesi. Şundan daha eğlenceli Otobiyografi ama her parçası kadar güzel.
Helene Cixous, 'Medusa'nın Gülüşü'
(1976)
Kadın öfkesinin bir figürü olarak Medusa'nın 20. yüzyıl algılarından yararlanan ve bunlara yanıt veren bu makale dergide yayınlandı İşaretler ve Fransız feminist yazarın en ünlü eseri oldu. Bu, ikinci dalga feminizmin klasik bir manifestosudur, “fallosentrik” edebi ve eleştirel gelenekte kadın seslerine bir alan açmak için Kadınlığın özcü fikirlerini harekete geçirir (bazıları söyleyebilir). Burada özel olan, Cixous’un yükselen şiirsel düzyazıdır: Denemesi, tam olarak benzersiz olanı somutlaştırır ve icra eder. kadınsı yazı ilan eder. Cixous'a göre, gerçekten bir fark yaratmak için, kadınların yazıları kadın bedenlerine dayanmalıdır, sansürsüz ve utanmadan: “[Kadının] içinde her zaman o iyi anne sütünden biraz vardır. Beyaz mürekkeple yazıyor. ' Efsanevi Gorgon'a gelince, Cixous için sınırsız kadınlık korkusunu (erkek) sembolize ediyor. Kadınların yazıları, statükoyu kırmak ve eski güç yapılarını taşa çevirmek için isyancı potansiyele sahiptir. Ama bu elbette iyi bir şey: “Onu görmek için Medusa'ya doğrudan bakmanız yeterli. Ve o ölümcül değil. Güzel ve gülüyor. '
Annabel Lyon, Altın Ortalama
(2009)
Klasik bir efsaneyi uyarlamak yerine aslında Lyon, efsanevi önemle örtülü iki antik-tarihsel figürün zihninde yaşar: “Tüm zamanların en büyük zihni” Aristoteles ve genç öğrencisi Büyük İskender. İki karakter zıt mizaçlarda bir çalışmadır - Aristoteles buzlu kanlı ve rasyoneldir, İskender karamsar ve tutkulu - ve roman, birbirleri üzerindeki dönüştürücü etkiye odaklanır. Aristoteles, İskender'e her şeyde altın ortalamaya, iki uç arasındaki ılımlı noktaya talip olmasını öğretir, ancak İskender bu tutumu sıradanlık ve korkaklıkla özdeşleştirir. Lyon, evde ve savaş alanında sürükleyici derecede inandırıcı şiddet sahnelerinin ortasında, karar vermeyi akıllıca okuyucularına bırakıyor.
Madeline Miller, Aşil Şarkısı
(2011)
Miller’in Orange ödüllü Truva Savaşı’nın öyküsü, ünlü kahramanın en iyi arkadaşı ve sevgilisi Patroclus’un hayali otobiyografisidir. Homer'den Aşil'in Patroclus öldürülene kadar savaşa girmeyi reddettiğini biliyoruz, bundan sonra intikamcı kederi ve öfkesi sınır tanımıyor. Ancak ikna edici bir şekilde geliştiren Miller'dır. neden Aşil’in yaşamı ve ölümünün olağanüstü işlerini canlı günlük ayrıntılar ve samimi insan duygusuyla işleyen bu küçük ayrıntı. Miller, eğitim olarak bir Klasikler alimi ve mesleği gereği bir Latince ve Yunanca öğretmenidir ve içeriden bilgi sahibi olması romanda büyük avantaj sağlar. Ayrıca, bu savaş destanı boyunca beklenmedik bir savaş karşıtı tema da var, bu da kahramanın kodunu karmaşıklaştırıyor ve mitin günümüz okuyucuları için süregelen alaka düzeyi hakkında sorular ortaya çıkarıyor.
Anais Mitchell, Hadestown
(2010)
Bataklık türkülerinden oluşan vahşi bir karnavalda, Mitchell’in muhteşem “konsept albümü” Orpheus ve Euridice mitini yeniden canlandırıyor. Burada Orpheus duygulu ama meteliksiz bir ozan ve Hades ona iyi bir yemek vaat ettiğinde Euridice Yeraltı Dünyasına çekilir. Mitchell, Bon Iver'ın solisti Justin Vernon'un albümüne katılır ve Ani DiFranco, kaderden muzdarip sevgilileri savunan Hades ile evli tanrıça Persephone'yi seslendirir. Öfkeli ama karısının esiri Hades, 'Sen ve merhametin yatağıma sığmıyorsun / Yatağımın çukurunda güneş gibi yanıyorsun / ve ben yatağımda tükürükte kuş gibi dönüyorum / Nasıl uzun, ne kadar, ne kadar uzun? ' Albüm 2016 yılında Broadway dışı müzikal olarak sahnelendi.
Ali Smith, Kız erkekle tanışır
(2007)
Ovid'in nadir trajik olmayan metamorfozlarından biri olan Iphis ve Ianthe'nin cinsiyet bükücü efsanesi, ruhsuz bir şişelenmiş su şirketi tarafından istihdam edilen iki kız kardeşin, Imogen (Midge) ve Anthea'nın bu hikayesinde, Smith’in her zamanki zekice yaratıcı anlatı muamelesini görüyor. Midge, cinsiyetçi şirket merdiveni tırmanırken Anthea, Robin adında cinsiyetçi bir eko-savaşçıya aşık olur. Kitap, bizi yeni aşkın destansı mutluluğuna çekerken cinsiyetli klişelerle çok eğlendi: “Bir kız kadar cesur, yakışıklı ve kabaydı. Bir çocuk kadar güzel, narin ve zarifti. . . o kadar çocuksuydu ki kız gibi, o kadar kızcaydı ki çocuksu, her ağaca isimlerimizi yazarak dünyayı dolaşmak istememi sağladı. ' Bazen kaygan ve düpedüz aptalca, Smith'inki muhtemelen en mutlu şimdiye kadar okuduğum klasik bir efsanenin kapak versiyonu.
Jeanette Winterson, Ağırlık
(2005)
Bu ince, mücevherli cilt, Canongate Myth Series'in (ABD'de Grove Atlantic tarafından yayınlandı) bir parçası olarak sipariş edildi, bu listede Atwood's ve Smith'in başlıklarını da içeren bir baskı (ve efsane anlatımlarıyla ilgilenenler için kesinlikle tavsiye ederim herşey serideki başlıklar). Winterson, Titan'ın kozmosu sırtında tutmaya mahkum ettiği Atlas efsanesini kendi yürek burkan sözleriyle sunuyor. Atlas'ın varoluşsal ıstırabı ve Herakles onu bu yükten (kahramanın emeklerinden bir diğeri) kurtarmak için geldiğinde geçici rahatlaması, Winterson'ın güçlü şiirsel hayal gücüne dolaşmak için geniş bir alan sağlar. Rus gemisiyle uzaya giden lanetlenmiş küçük köpek Laika Sputnik , efsanenin bu versiyonunda Atlas tarafından kurtarıldı ve mükemmel bir şekilde çalıştığını Winterson’ın becerisinin kanıtı.
Christa Kurt, Cassandra: Bir Roman ve Dört Deneme
(1983)
Bu kitabı doktora tezimde, Doğu Alman yazarın Apollo tarafından asla inanılmayacak şekilde lanetlenen Yunan peygamber Cassandra mitini yeniden canlandırması nedeniyle, yakın (Soğuk Savaş 1980'lerde) tehlikeden bahsetmenin bir yolu olarak tartıştım. dünya çapında nükleer yıkım. Kahin-anlatıcının melankolik, içe dönük sesi, sevdiklerinin kaybına üzülerek ve kaderin ortaya çıkmasında kendi suçluluğunu sorgulayarak, Troya Savaşı'ndaki deneyimlerine geri dönüyor.
* Will Boast’un yeni romanına dalmak için sabırsızlanıyorum Daphne (2018) Ovid'in hikayesini, aşırı duyarlı Daphne ile onu kabuğundan çıkarmak isteyen Ollie arasındaki bir aşk hikayesi olarak yeniden hatırlatıyor. Bu listedeki tüm kitaplar gibi, Boast'un da eski mitlerin bize korku, kırılganlık, uzlaşma ve aşk hakkında söyleyecek çok şeyi olduğuna dair daha fazla kanıt vaat ediyor.