Kadınlar pek de eskilerde olmayan bir zamana kadar orgazm olmuyormuş taklidi yapıyorlardı. Ortaçağ’da “orgazm olan”, yani cinsel ilişkiden haz alan kadın bir tür şeytan sayılırdı. Cadı avlarına temel oluşturan Malleus Maleficarum “el kitabında”, cadıların tarifleri arasında cinsel haz alma görüntüleri de var.
19. yüzyılda ise kadınlar artık cadı sayılmaktan kurtulmuş olmalarına rağmen, bu defa da histerik olarak damgalanmaktan kurtulmak için cinsel ilişkide kayıtsızmış numarası yapmak zorunda kaldılar. Yani kadın cinselliğini bastırmayı dinin bıraktığı yerden tıp ilmi devralmıştı. Kuşkusuz bütün bu durumlarda bastırılan cinsellik, dönüp dolaşıp başka koşullarda ortaya çıkıyor, gerçekten “histerik” olarak tanımlanabilecek davranış farklılıklarına yol açıyordu. Freud uzunca bir süre histerinin “baba tacizi/tecavüzü”nün bir sonucu olduğuna inandıktan sonra en nihayet bu bastırılmış cinselliği keşfetti. Ama çok geç. Kadınlar ikisi de erkek egemenliğinin kurumları olan din ve tıbbın elinden kurtulmak için cinsel ilişkide kayıtsızmış numarası yapmayı sanat haline getirmişlerdi bile.
1950’lerden sonra bir bir yayınlanan “kadın cinselliği” çalışmaları (Kinsey, Masters & Johnson, Hite) “Aaa, meğerse kadınların çoğu orgazm olamıyormuş!” sonucuna vardılar. Ancak aslında gördükleri şey, kadınların “orgazm yeteneklerindeki” bir kusurdan ziyade, yüzyıllardır kendini koruma dürtüsüyle oluşmuş bir savunma mekanizmasından, kendini haz almaktan (ve bu yüzden de cadı, ya da en azından “kötü, yollu kadın” diye yaftalanmaktan) koruma gayretinden ibaretti.
954 genel görüntüleme, 1 today