İstanbul 2020 için uzun bir yolculuk yaptık. Uğranılan duraklarda neden İstanbul'un olimpiyata ev sahipliği yapması gerektiğini anlattık. İstanbul'un 49 oy alarak 45 oy alan Madrid'i geride bırakıp finale kalmasıyla birinci engel geçilmişti. Finalde Tokyo'nun 60, İstanbul'un 36 oy alması ise düşündürücü oldu. Böylece İstanbul'un IOC de 36 garanti olmasada 30'un üzerinde oy potansiyeli olduğu gerçeğini gördük. Bu oylama gösterdi ki Avrupa ve Latin ülkeleri İstanbul'a oy vermedi. Yıllardır Afrika'nın gerek teknolojik gerekse iletişim ağını bedava yaptığı iddia edilen Japonya bunun karşılığını almış oldu.
BAŞARISIZ BAŞKANLAR GİTMELİ
Kaybettik diye oturup ağlamamalıyız.. Önemli olan kendi öz eleştirimizi yapmamız. Hiç hata yapmadık görüşü ile hareket ettiğimiz zaman gerçek hatalarımızı göremeyiz. Tam bir spor politikası uygulamadığımız ortaya çıktı. Bugün uluslararası spor federasyonlarının yönetimlerinde ülkemizi temsil eden üyelerin sayısı 5'i geçmez... 2008 Pekin'de başarısız olan federasyon başkanları yapılan seçimlerde yine başkanlığı kazandılar. Aynı başkanlarla gidilen 2012 Londra Olimpiyatları'nda da yine başarısız olduk. Seçimi yine başarısız federasyon başkanları kazandı. Özerkliğin arkasına sığınılmamalı. Başarısız olan, federasyonu bir seyahat acentası gibi görenler artık bu koltuğu bırakmalı.
HER YENİLGİ BİR DERS
Türkiye, olimpiyat için dönüşü olmayan bir yola girdi. Bu yolda kararlı olduğumuzu 2024 adaylığı süreci çalışmalarımızı bugünden başlatmalıyız. Türkiye spor politikasını hayata geçirmeli. Çok sayıda spor şurası yapıldı, değişen bir şey olmadı. Her yenilgi bir ders olur. Biz dersimize daha iyi çalışmalıyız. Bunun için öncelikle federasyonlarda radikal kararlar almalıyız. 2020'yi unutup 2024'e bakmalıyız...