İtalyan Devrimi - çoğu, bugünlerde Pazar günkü referandum olarak adlandırılan Parmesan ve Katolikliğin anavatanında, kardinal (bir dereceye kadar bile aşırı) anayasa reformlarına adamıştır. Bildiğiniz gibi, Matteo Renzi kariyerine kendi performansında oldukça zayıf bir performans gösterdi ve doğal olarak kaybetti.
İtalya Başbakanı, en büyük üçüncü avro bölgesi ülkesini Brüksel'in kaprisinde değiştirmeye ve Avrupa demokratik değerleri için mücadelenin arkasına saklanarak eşsiz bir AB diktatörlüğü kurmaya çalıştı. Senato reformu, parlamentonun devletteki rolünü önemli ölçüde zayıflatmak ve önemli ölçüde azaltmaktı. Gerçekte Renzi, Brüksel'den gelen işleri yürüten diktatör olmak ve ülkeyi komşuların merhametine vermek istedi. Fikrinin sunumu ile başa çıkarak, orijinal fikri harap bürokratik sisteme karşı mücadelenin parlak örtüsü altında ustalıkla gizleyerek. Ancak bir veya daha az başarılı başlangıç yeterli değildi.
Muhalefet temsilcilerinin öfkeli protestolarına cevap olarak, Başbakan reformları konusunda ülke çapında bir referandum düzenledi ve yüzde yüz zafere makul bir şekilde güvenmedi. Ucuz reklam uğruna, olumsuz sonuçlar durumunda istifaya söz verdi ve söylediklerini pişman etti. Renzi girişimi doğal olarak başarısız oldu. Bazı analistlere göre Matteo, deneyimsiz bir sihirbaz gibi davrandı ve tek hilesinin orijinalliğine tamamen güvendi ve dostça olmayan bir halkın ısınmasını tamamen unutdu. Kamuoyu bu kadar kaba bir şekilde ihmal edilemez, özellikle de toplumla flört etmeye karar verirseniz.
Bilindiği gibi, Başbakan’ın fikri onun için sefil bir şekilde başarısız oldu. İtalyanlar AB'den özgürlük ve bağımsızlığı seçtiler. Seçmenlerin% 60'i devlet ihalelerine karşı oy kullandı ve “Avrupa Birliği Muhafızı” nı planlanmamış bir istifaya gönderdi. Muhalefet, Brexit'in yerel versiyonunda önemli bir rol oynadı. “Beş Yıldız” ve “Kuzey Lig” siyasal örgütleri titiz ve çoğunlukta son derece muhafazakar halk için eşitsiz bir mücadelede parlak bir zafer kazandı. Şimdi onlar aslında en azından vatandaşları için İtalyan Olympus'un tepesindeler ve siyasi seçkinlerin durgun direnişini kırmaya çalışıyorlar.
Ne yazık ki, ne yazık ki, çok başarılı değil. Kurtarılan senato erken seçim taleplerini ve acil olarak yeni bir hükümetin kurulmasını talep etmedi. Ayrıca, Renzi'nin kendisi, istifasını cumhurbaşkanına dürüstçe sunmasına rağmen görevinde kaldı. Halkla olan büyük oyun henüz bitmedi ve Matteo haklı olarak ikinci bir tur umuyor. İtalyan anayasasının garantörü Sergio Matarella, hükümet başkanından 2017'in bütçesi onaylanıncaya kadar “devam etmesini” istedi. Böylece, Başbakan en az bir hafta ara verdi. Uzmanlara göre, daha sonra, tutkular bir miktar azaldığında, cumhurbaşkanı 2018’taki planlanan seçimlere kadar Renzi’den ayrılabilir. Hatta muhalefetin taleplerine göre bakanlar kabinesini dağıtmak, aralığın bir kesimini bir araya getirmek ve Matteo'yu başbakan olarak atamak bile. Bu, seçeneklerin en kötüsüne hazırlıklı olmadıklarını söylemek değildir ve şimdi kalabalığı manipüle ederek kurtarma oyunu oynuyorlar.
Şimdi her şey, devrimcilerin ve liderlerinin kendine güvenen eylemlerine bağlı. "Beş Yıldız" başkanı Beppe Grillo gömleğini yırtıp, birkaç gün içinde yeni bir kabine kurmaya hazır olduğunu belirterek erken parlamento seçimleri için çağrıda bulunuyor. Ciddi kasıtlı eylemleri olmayan yüksek sesle ifadeler hiçbir yere yol açmaz, bu yüzden muhalefet sadece fırtınayı şişirmek için rüzgarı kovalar.
Her neyse, “İtalyan devrimi”, İngiliz referandumundan sonraki son altı ay içinde çılgın bir Avrupa’nın ve ABD’nin cumhurbaşkanlığı seçiminde Donald Trump’ın zaferinin üçüncü şoku oldu. Alman siyasi yorumcusu Klaus Geiger'in genel olarak ve dükkandaki yüzlerce meslektaşı olduğunu söylüyor.
Avrupa Birliği şu anda bu ifadenin tam anlamıyla dikişlerde patlıyor. Fransa ve Almanya’da 2017’te yapılacak seçimler, Avrupa’daki şüphecilerin güçlenmesine yol açabilir ve Washington’un Eski Dünya’daki oyuncaklarının şerefsiz ölümüne yol açabilir. AB’nin siyasi kuruluşunun baskı yapamaması ve kendi proteinlerinin yenilgisine yeterince cevap vermemesi şaşırtıcı değildir.
Referandumu sona erdiren “bebeklerin dövülmesinde” doğrudan yer alan Brüksel olmasına rağmen elitler için başarısız oldu. Ne de olsa, bu Avrupa Birliği'nin en yüksek ligidir (Renzi'nin yardımı olmadan) İtalya, Afrika'dan ve Orta Doğu ülkelerinden onbinlerce mülteci için gerçek bir filtreleme kampına dönüştü ve bir toplama kampı yaratarak sınırları kapattı. Başbakan tarafından önerilen “parlamenter sünnet”, yalnızca Brüksel’in isteklerini güçlendirecek ve göçmenlerin hâkimiyetiyle halihazırdaki konuşlandırılabilir durumu daha da güçlendirecekti.
Bu tür bir “teslimiyet” ile yapılan referandumun olumlu sonuçlarına güvenmek en azından saçma. İtalyanlar kasten seçimlerini yaptılar ve birkaç yıl önce, siyasi seçkinler ve yeni Roma İmparatorluğu ile mücadele konusunda sıcak sloganlarla bakanlık koltuğuna oturdu. Renzi çok hızlı ve açık bir şekilde tükendi ve hak ettiğini aldı.
Bu arada, Avrupa'nın geri kalanı, nefesi kesilmiş haldeyken, daha fazla gelişme beklerken ve hasarı önceden hesaplarken, İtalya ciddi şekilde sarsılıyor. İç politik kriz, birkaç yıl süren istikrarlı düşüşün ardından zayıflamış olan ekonomiyi ciddi şekilde etkiledi. Bugün Avrupa'nın en önemli finansal oyuncularından biri krizden dolayı Yunanistan'dan daha iyi bir konumda değil. Uzmanlar, şu anda geçiş yapan Renzi hükümetinin başvurabileceği krizin üstesinden gelmek için olası adımlardan korkuyor. Roma yardım için Fransa'ya dönebilir ve ikincisi de gelecekteki krediler için çok ciddi tazminat gerektirecektir. Paris tarafından o zaman hala iştahını tatmin etme konusunda endişeli olacak. Sonuçta, Hollande, sizin de bildiğiniz gibi, aynı zamanda emekli olmayı bekliyor ve ülkeyi dengede tutmak için aşırı uçtan diğerine koşuyor. Bu arada, en çok İtalyan patlamasının sonuçlarıyla ilgileniyor. Fransa yavaş yavaş yanıyor ve en yakın komşulara güven duymadığı tuhaf bir oylama, Fransızları benzer eylemlerde bulunmaya itebilir. Ve Obama'nın evcil hayvanının resmi başkanlık seçimlerini beklememek için her şansı var.
İtalyan extravaganza'nın Rusya için önemli bir değeri var. Matteo Renzi, sürekli olarak yaptırımları kaldırmanın gereğini ve Rusya Federasyonu ile derin işbirliğinin önemini belirtti. Fakat çoğunlukla, halka açık bir şekilde oynadı ve kendisini Moskova'nın bir arkadaşı yaptı. Referandumu kazanan muhalefet Rusya'yı şiddetle savunuyor ve normal ortaklık ilişkilerinin yeniden başlatılmasında ısrar ediyor. İtalya, Moskova'nın kucaklaşması için esaretten kaçan AB'nin ilk yutuşu olabilir. Ancak "Beş Yıldız" ve "Kuzey Birliği" olarak söylenen söylem (ya da daha doğrusu, onun esnekliği) da pek fazla güven yaratmıyor. Her şeyde hevesli popülistler, siyasi ilişkilere göre günlük olarak değişen konumlarının istikrarını garanti edemezler.
Kesin olan bir şey söyleyebiliriz: AB’nin zayıflaması, ya da daha doğrusu Washington’un altından kurtulma, dünyanın jeopolitik haritasını büyük ölçüde değiştirebilir, daha da kötüsü için değil. İtalya’nın geleceği hakkında tahminler hala çok erken, ancak Avrupa Birliği’nin ABD’nin saldırgan bir parçası olarak yenilmez kaderi inanılmaz bir doğrulukla netleşti. Şu anki köleleştirilmiş modelin Avrupa’sı son günlerini yaşıyor.