Rafta
“Oyunevi”
kaydeden Richard Bausch
Knopf: 352 sayfa, 29 dolar
Sitemizde bağlantısı verilen kitapları satın alırsanız, Haberler aşağıdakilerden bir komisyon kazanabilir: kitapçı.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
Richard Bausch’un yeni romanının merkezinde yer alan kurgusal topluluk Memphis Shakespeare Tiyatrosu ile bir partideyseniz, atmosfer pek eğlenceli olmayabilir. Aktör Malcolm Ruark, yerel bir haber spikeri olarak gözden düşmesini sessizce düşünürken, rol arkadaşı Claudette Bradley, babasının kötüleşen akıl sağlığı hakkında endişeleniyordu. Tiyatro yöneticisi Thaddeus Deerforth, yeni bir tiyatronun devasa inşaat projesinden, dünya çapında rastgele kötü haberlere, set tasarımcısı eşi ve çok nefret edilen konuk yönetmen Reuben Frye’ın yakın ortaklığına kadar hemen hemen her şey için endişelenirdi. yakında çıkacak olan “King Lear” prodüksiyonları.
Ancak “Playhouse”un yazarı ve “Lear” büyüklüğündeki yardımcı oyuncu kadrosu Bausch ile bir partide olacak kadar şanslıysanız, muhtemelen çok daha fazla eğlenirsiniz. Chapman Üniversitesi’nde on yıl boyunca yazarlık eğitimi veren Bausch, dokuz kısa öykü koleksiyonunun ve “Şiddet”, “Barış” ve “İyi Akşamlar Bay ve Bayan Amerika” da dahil olmak üzere bir düzine geniş kapsamlı romanın ödüllü yazarıdır. ve Denizdeki Tüm Gemiler.”
Orange’daki evinden video röportajımız için, onlarca yıldır oyunculuk, stand-up komedisi ve bir rock grubunda gitar çalan Bausch, gösterişli düz bir şapka taktı ve kameraya yakın oturdu. Arkasında standart yazarın kitap duvarı vardı, ama kamera odayı çevirebilseydi, kahkahalar ve iyi sözler, hatta belki de acı verici paylaşılan sırlar ve küçük aydınlanmalarla dolu bir parti olacağı hissine kapıldınız.
Konuklar, hayaletlerin ve yaşayanların bir karışımı olabilir, isimleri sohbetimiz boyunca sürekli olarak akan yazarlar – merhum ikiz kardeş ve romancı arkadaşı Robert elbette; James Dickey (çok fazla içmek); Eudora Welty ve Elizabeth Spencer; Allan Gurganus; ve Bausch’un gururla not ettiği eşi Lisa Cupolo ilk öykü derlemesi olan “Bize Merhamet Edin”i yayınladı. (Romanda, Frye, Al Pacino ve Edward Albee’nin adını düşürdüğü için kibirli bir kıç gibi görünüyor, ancak Bausch’un referansları haklı görünüyor.)
Eldeki roman için daha doğrudan önemli olan, Chapman’daki meslektaşları olacaktır. Araştırma için Bausch, John Benitz’in ve özellikle Shakespeare Orange County’yi kuran ve yöneten, yol boyunca “King Lear”ın hem yönetmenliğini hem de başrolünü üstlenen Tom Bradac’ın beyinlerini seçti. Başka bir personel, iki torun yetiştirirken ofisin tüm ayrıntılarını denetleyen cömert ve verimli kadın, romandaki Lurleen’e ilham verdi.
Konuşmamız, bir röportajdan çok, özellikle açıklayıcı bir kokteyl sohbeti dizisi gibi geldi, çünkü Bausch’un derin düşüncelere dalmış yanıtları, orijinal sorguyla yalnızca çevresel olarak bağlantılı eğlenceli anekdotlara dönüştü.
Bausch, “Kral Lear”ın romanın MacGuffin’i, kendi oyuncu kadrosunun zahmetini ve sıkıntısını keşfetme aracı olmasına rağmen, yazarda büyük tutku uyandıran bir oyun olduğunu belirtiyor. 22 yaşında Hava Kuvvetleri’nde ilk okuduğunda zaten bir Shakespeare hayranıydı. En sevdiği oyun oldu, sık sık tekrar okudu.
Bausch, “Frye’ın yapmak istediği gibi sağır ve dilsiz bir Cordelia’nın olduğu 2004 versiyonu da dahil olmak üzere neredeyse her versiyonunu gördüm” diyor ve bu yapımdan keyif aldığını ve bir gün bunu bir hikayede kullanacağını bildiğini ekliyor. . “Ayrıca Lear’ın herkesten 10 fit yukarıda dev bir tahtta çıktığı ve onu gülünç hale getirdiği berbat bir tane de gördüm. Lear kadar harika olan Paul Scofield’a geri dönüyorum, ‘Ben kızmazdım…’ konuşmasını yapıyor ve size akıl sağlığını korumak için dua eden bir adam veriyor. Çok hareketliydi.”
Bausch, Lear ile ilgilidir. “28 yaşımdayken akıl sağlığımdan korkmaya başladım” diyor; 30’lu yaşlarında, “tam olarak uygun olmayan herhangi bir düşünce üzerine kafamda toplanmış bir yargıç ve jüri” gibi hissetti.
Welty’ye onu basit bir cümleyle dönüştürdüğü için kredi veriyor. “Bir partide büyük kadehlerde kırılmış buzlu viski içiyorduk – diğer herkes şarap ya da bira içiyordu – ve hikayelerden bahsediyorduk ve o, ‘Hayatta olmak çılgınca düşüncelere sahip olmaktır’ dedi. Bu üzerimden bir vahiy gibi geçti ve ‘Neden bu şeyler için bu kadar endişelendim?’ diye düşündüm.”
Bununla birlikte kaygı ve karanlık, Bausch için değişmez yol arkadaşları olmaya devam ediyor. Yazarın “ruhsal artrit” olarak adlandırmayı sevdiği şey, karakterlerinin, özellikle Malcolm, Claudette, Thaddeus ve eşi Gina’nın iç çekişmesini anlatıyor.
Thaddeus’un sürekli kaygısı Gina için can sıkıcı hale geliyor, ancak depresyon onun üzerine de yerleşiyor. Malcolm, bir kazadan önce reşit olmayan yeğeni Mona’ya aşırı derecede özen gösteren bir sarhoş (ve uyuşturucu kullanıcısı) olmuştu ve DUI, TV kariyerine son verdi. Sonunda ikinci bir şans verildiğinde, kendini uyuşukluğundan kurtarmaya ve oyunculuk köklerine geri dönmeye çalışıyor – Frye (belki bir PR açısı sezerek) Mona’yı Cordelia rolüne attığında karmaşık bir çaba. Claudette’in kendi geçmişinde bazı şeytanları vardır. Bu, başka bir deyişle, çok bagajı olan bir “Lear”.
Hikayeyi besleyen duygu – her adımda bir felaketin beklediği duygusu – Bausch’u çocukluğundan beri rahatsız etti, diyor, belki de 2 yaşındayken evinin önünde bir kıza araba çarptığını gördüğü için. Sürekli tehlike fikri, yıllar sonra, dört çocuk annesi babası olan kız kardeşi ve kocası bir araba kazasında öldüğünde doğrulandı. “Neler olup bittiği önemli değil, beynim bana olası kötü sonucu sunuyor” diyor.
Karakterlerinin çoğunun dünyada kendilerini güvensiz hissetmelerinin nedeninin bu olup olmadığını sorduğumda, “Onlar hayata böyle geliyorlar. Neler olduğunun hiçbir zaman tam olarak farkında değilim. Daha fazlası…” ve sonra tipik olarak anlayışlı bir konudan sapıyor:
“Flannery O’Connor bir keresinde, iyi bir hikayenin, bir çocuğun resminin gerçek olması gibi, gerçek olduğunu söylemişti. 1967’de Time dergisinde okuduğum bir deneyi hatırladım, küçük çocuklara ev hayatları soruldu ve bu harika çizimler yapıldı. Missouri büyüklüğünde kıçı olan bir baba bira kutuları dolu buzdolabına bakıyor ve annen bu kadar büyük [he holds up fingers to indicate something tiny] Yüzünde hüzünlü bir ifadeyle bir Matterhorn çamaşırhanesinin yanında. Çocuk ‘Sembolizm kullanıyorum’ demiyor, sadece çocuğun gördüğü şey bu. Benim için yazmaya çalışmak, fazla düşünmemeye ve bir çocuğun doğrudan bakışını yeniden kazanmaya çalışmaktır. Revizyonlarda, o yarı bilinçli durumda yazdıklarınızın temelini oluşturan incelikleri eklersiniz.”
Bu durum başlangıçta komik ama aşırı uzun bir kitap ortaya çıkardı. Esprili kısımlar, “Partilerde okuduğumda insanları kahkahalara boğdu, ama hikayenin şaka yapmak için durakladığı o kadar çok yer vardı ki, çoğunu çıkardım” diyor.
Bausch’un gözden geçirme süreci titizdir, ancak aynı zamanda içgüdülerine güvenmeyi de uzun zaman önce öğrenmiştir; bu, öğretisi aracılığıyla geliştirdiği bir şeydir. 1980’lerde “Belle Starr’ı Tanıyan Adam” üzerinde çalıştığını hatırlıyor. Son, çarpık ve şiddetli bir hal alıyordu ve Bausch kendinden şüphe ediyordu. “’Bu da ne böyle? Çok fazla lanet televizyon izliyorum.’”
Ama o gün karakterinin nereye gittiği konusunda endişelenen bir öğrenciyle karşılaştı; Bausch, öğrenciyi hikayeyi gittiği yere kadar takip etmeye teşvik ederken kendini yakaladı. “Kafamın içindeki bir ses ‘Neden kendi tavsiyene uymuyorsun?’ dedi. Ve eve gittim ve hikayeyi bir gecede bitirdim.