öyle bir yazı yazma isteğiyle boğuşuyorum ki birazdan ağzımdan burnumdan kan gelse şaşırmayacağım. bunu tetiklediği için oval plana, bunun kesitlerine ve görünüşe giren ceketlere ne kadar teşekkür etsem azdır. bir çizgi bana on cümle kazandırıyor fakat bu on cümleyi temize çekemiyorum. her saat, motivasyonum yarıya düşüyor ve kendimi yeniden şarj etmek için resmen cebelleşiyorum. akşam olsa da bitse gibi bir durum yok, başıma kalmış bir projeden beni ancak şık bir göktaşı kurtarabilir. hafta sonu gelmese de olur, nasıl olsa dönüp dolaşacağımız yer burası olacak. aralık ve ocağın 31 çekmesi, maaşa olan uzaklığımı maksimuma çekse de günler bir şekilde geçiyor, kendimi kısa çeken şubatın hayaliyle avutuyorum. askerde de şubatı sevmiştim, dört pazarteside bitirmiş ve marta geçmiştik. şimdi ise ocağın beşindeyim, adana kebabının bulgur işgalinden kurtuluşunun bilmem kaçıncı senesindeyim. kutlamalara ofisten katılıyor ve autocad'ten bildiğin nefret ediyorum. kafam karıncalanıyor, projeye yaklaşıp uzaklaşmaktan midem bulanıyor. hayvanlar gibi yazmak ve dünya'nın öteki ucundan çıkmak istesem de kendimi sakinleştiriyorum. bana ödemeyi kelimeler üzerinden değil çizgiler üzerinden yapıyorlar ve para birkaç sorunu halletmekte epey işe yarıyor. kalacak yer - yiyecek yemek gibi ilkel insan ihtiyaçlarını sene 2011'de karşılamak için haftanın altı günü buradayım ve buraya alışmaya çalışıyorum.