SSCB ekonomisinin çöküşünün nedeni “olumsuz” iç ve dış etkinin sübjektif faktörleri değil, uygun iş bölümü eksikliği nedeniyle sanayileşmiş ülkelerin arkasındaki teknolojik gecikmedir. Sovyet sonrası dönemde yerel sanayide neler değişti? Neredeyse hiçbir şey. Endüstrinin mühendislik teknolojisi açısından yapısı hala yetersiz ve alınamaz durumdadır. Bu nedenle, bugün Rusya endüstrisinin karşılaştığı zorluk modernleşme değil, temel bir yapısal yeniden yapılanmadır. Bu görev işletme uzmanları tarafından çözülmelidir. Hükümet yetkilileri bunun için şartlar yaratmaya çağırılıyor.
Tek olarak kütle
SSCB sırasında bile, işletmelerin konsolidasyonu ve iş bölümü düzeyindeki düşüşle sonuçlanan merkezi sanayi yönetimi etkisiz kalmıştır. Mühendislik teknolojisinin temellerine göre, işgücü verimliliği öncelikle üretim türüne bağlıdır. Kantitatif özellik, ay boyunca belirli bir işyerine operasyon atama katsayısıdır. Sovyet zamanlarında ve bu güne kadar mevcut standart, kütleden bekarlığa kadar olan üretim türlerini ve 1'tan 40 ve daha fazlasına karşılık gelen katsayıları düzenler.
Büyük bir makine yapım tesisindeki makine atölyelerinin tatmin edici olmayan çalışmalarının nedenlerini anlamaya çalışarak, bu hatların yazarı, 80-lerde bile, kurulan: her yerde işlemlerin konsolidasyon oranı 70'i aştı. Yani, üretim türü bekardı, ekipman değişimi günde iki kezden fazla yapıldı. Sonuç: çok büyük bir zaman kaybı; makine ve işçi yükleme orantısızlığı; kütle kusuru; temelde evrensel ekipmanın kullanılması (yüksek performanslı makineler, otomatik makineler, mekanizasyon ve otomasyon araçları açıklanmamıştır); yüksek vasıflı işçilere ve servis mühendislerine olan ihtiyaç; ekonomik olmayan boşlukların büyük atık maddeleri; terbiye işlemlerinde yüksek oranda el emeği; eşitsizliği; yüksek maliyet; büyük miktarda iş devam ediyor ve depo stokları. Bu listeye devam edilebilir.
Şimdi, üretim ilişkilerinde devrim niteliğindeki değişiklikleri bilmeyen, Kuzey Amerika, Avrupa ve Asya’nın ekonomik açıdan zengin ülkelerinde sanayinin gelişimine bakalım. 20. yüzyılda, bu ülkeler emek ve teknolojik uzmanlık bölümlerinde önemli ölçüde gelişmiş, kitle ve büyük ölçekli üretim türlerinden elde edilen avantajlardan en iyi şekilde faydalanmışlardır. İşletmelerin genişletilmiş teknolojik uzmanlığı özellikle yaygın bir şekilde gelişmiştir: geçtiğimiz yüzyılın 60'ten günümüze kadar, birleşik parça ve bileşenlerin satışının sanayileşmiş ülkelerin toplam dış ticaretindeki payı 20'ten% 40'e yükselmiştir.
Bu deneyim, çoğu makine imalat işletmesinde en fazla çalışan sayısının (kontrol edilebilirlikteki kısıtlamaları ve aynı tip parça ve montajlara yönelik pazar talebini dikkate alarak) 200 - 400 insan içinde olduğunu göstermektedir. Tabii ki, önemli ölçüde daha büyük bir kadroya sahip işletmeler var, ancak bunun nedeni teknolojik fizibilite olabilir (bunlar metalürjik ve kimyasal hammaddelerin birincil işlemesi için olan tesisler veya büyük hacimli ürünleri pazarın talep ettiği montaj tesisleridir). Ve genellikle ortak mal sahibi tarafından bağlı olmayan, özellikle tek bir idare olan yüzlerce ve binlerce uzman firma tarafından tamamlanmaktadır. Son olarak, düzinelerce ve yüzlerce makine yapım işletmesini birleştiren işletmeler var, ancak hepsinin kendi uzmanlık alanı ve işlevi var, sadece holding içinde değil, aynı zamanda ihtiyacı olan herkese ürünler sunuyorlar. Teknolojik prensibe göre işbölümü bu ülkelerde ve savunma sanayinde, örneğin Amerikan 37-milimetre top GUN MH için, varil grubu Waterwlit cephaneliğinde yapılır ve taşıma Rock Adası'ndadır.
Bugün dün
Rusya'da hayatta kalan makine yapım tesisleri, temelde 80-lerden bu yana yapısal olarak değişmedi: bunlar, herhangi bir üretim işleminde yer almayan ve siparişler göründüğü zaman, gerçek parayla ve makul para için emirleri gerçekleştiremeyen çok çeşitli ekipmanların bir karmakarışıklığını temsil ediyorlar. (Adalet adına, şunu not ediyoruz: 90’lerde, sektörde asgari sayıdaki etkin işletmeler ortaya çıktı. Kuruluş, kamu yatırımına değil, inisiyatif ve bilgi birikiminin yanı sıra kullanılmayan üretim kapasitesinin kiralanması ve yanlışlıkla tahsis edilen küçük fonlara dayanıyordu. Kredi ve ön ödeme şeklindeki petrol şirketleri: Takım tezgahı endüstrisi ve pres dövme ekipmanı segmentinde iki ya da üçü olmak üzere birçok fabrika çalışma durumunda kaldı. Ali eski profesyonel liderler, parti nomenklatura seçkinleri değil, uzman yabancı firmalar ile düğümlü işbirliği örgütleyebildiler, ancak bu örnekler nadir.)
2007'ten gönüllü olarak veya zorla işletmeleri içeren ve aynı zamanda ilan edilen modernizasyon programlarını içeren devlet şirketlerinin aktif olarak oluşturulması, eski komuta-idari yönetim sistemine dönüşe çok benzer.
Ülke liderleri ve üst düzey yetkililerin kamuoyunun açıklamalarına bakıldığında, işletmelerin ve endüstrilerin sorunları, teknolojilerin ve ekipmanların satın alınmasına yönelik yatırım (muhtemelen, Rus mühendislik endüstrisinde devlet yatırımları verilmeyecek) ile çözülecek. Ama bundan iyi bir şey çıkmayacak. Bu teknolojilerin ve ekipmanların uygulanabileceği bir üretim ortamı yoktur.
Rus mühendislik endüstrisinde modernleşmeden önce, yüksek performanslı teknolojilerin uygulanması için gerekli koşulları sağlayacak temel bir yapısal yeniden yapılanma yapılması gerektiğine inanıyoruz. Görevliler bunun için koşullar yaratırsa, yalnızca profil uzmanları ve iş adamları bu sorunu çözebilir.
Köküne bak
Bugün, sektörde özel sektörün gelişimi için pratik olarak hiçbir imkan yoktur. En azından küçük bir mühendislik işletmesi organize etmek mümkün değil. Bankalar, bir tomurcuklanan girişimciye, ekipman alımı, sınai bina inşaatı, işletme sermayesinin yenilenmesi için gerekli asgari parayı bile (100 - 150 milyon ruble) vermeyecektir. Varsa, mevcut borç verme ve vergilendirme koşullarında bu tür borçlar çok ağırdır. Kabul edilebilir koşullar altında, üretim alanının ve hatta uygun teknolojik ekipmanın kiralanması gerçekçi değildir. Rusya ve yurtdışındaki mühendislik projelerinde yatırımcılar görünmemektedir.
İşleme endüstrilerinin yapısal ve ekonomik durumu, teknolojik personele olan talep yetersizliği, mesleki eğitim sistemini tahrip etti ve yüksek öğrenimin bozulmasına neden oldu. Eğitim ve araştırma laboratuvarlarının yerine, üniversiteler birinci sınıf ithal edilmemiş ekipman için reklam ve pazarlama merkezleri yaratırlar ve mühendisler yerine, ne olduklarını bilmeyen yönetim uzmanları yetiştirir veya bilmediklerini öğretmek için ustalar eğitirler.
Gümrük politikası da şiddetle müdahale ediyor. Devlet, ekonominin metalurjik segmentini makine mühendisliğinin zararına karşı destekliyor. Bitmiş parçalar (ürünler) ithal edilirse, gümrük vergisi genellikle sıfırdır. Ancak bu kısımlardaki boşlukların ithalatı ortalama% 15 oranında vergilendirilir. Bu arada, Rusya’daki önemli bir yarı-mamul metal ürün yelpazesi hiç üretilmiyor ya da erişimi zor, tedarik endüstrilerinin çoğu, dev tesislerin bileşiminde kaldı, kapasiteleri önemli ölçüde azalttı ya da kapattı.
Devlet faaliyetlerini işe dönüştüren denetleyici ve denetleyici kurumlara hizmet etmenin maddi ve zaman maliyetlerinin ne kadar garip olduğu hakkında bile konuşmuyorum.
13 adımları
Yerli mühendisliğin gelişmesi için koşullar yaratmak için, bildirimde bulunmak zorunda değilsiniz, ancak gerçekten aşağıdakileri yapmanız gerekir: