“Geçmiş” yaşamlar yanlış tabir aslında.
Onlar, şimdide de varlar.
Bugünümüzü, ve bugünkü bizi de şekillendiriyorlar.
Eski bir hayattaki bilinç, sıkıştırılmış bir dosya, ya da arka planda çalışan bir program gibi, bilinçaltımızı etkilemeye devam ediyor.
En çok korkular üzerinden, ama bir çok şekilde, ruh hallerimizi ve seçimlerimizi etkiliyor.
Bunları düzeltmek mümkün, ve kolay.
Bir çok teknik ve operatör var.
Bazıları daha doğru ve daha güvenilir.
Dikkat edilecek faktörler, süjenin kendi hayatını bilinci açık olarak kendisinin görmesi ve yüzleşmesi, ve açılan dosyanın, yargısızca, yerel ve güncel doğrulardan bağımsız olarak, o tekil deneyimin seçimleriyle düzeltilmesi.
Ama, yanlış tabir olsa da, geçmiş yaşam terapilerinde en ama en önemli konu şudur.
Süje, geçmiş hayatıyla yüzleştiğinde, önce “bunları ben mi uydurdum?” der.
“Zihnimin oyunu mu bunlar, yönlendirildim mi?” soruları izler bunu.
Sonra hayatındaki olumlu değişimlerle ikna olur filan.
En ama en önemli farkındalık ise bunlardan sonra gelir.
“Eğer daha önce de hayatlarım olduysa, demek ki daha sonra da olacak. Demek ki, bu hayat ilk, ve daha önemlisi, son hayat değil.”
“Ve, demek ki, ölüm bir son değil.”
Sonrasında, bu hayata, bu hayattaki kendinize, bu hayatınızdaki insanlara ve olaylara, çok daha geniş bir açıdan bakar, ve bakmakla yetinmez ve görmeye de başlarsınız.
Büyük bir dönüşümdür, ve çok değerli bir derstir.
Tarihteki falanca ya da filanca önemli karakter olmanız, zamanda turistik bir seyahat, ya da diğer bütün veriler anlamsızdır.
Geçmişte kim olmuşsa olsun, herkes bu hayata sıfırdan başlar, ve yeni derslerden sorumludur.
Getirdiği hayat bilgisi ve birikimi kaybolmaz, elbette kullanmak ya da kullanmamak da bir seçimdir.
Ama geçmiş hayatla yüzleşmek, ölümü ve, ölümden sonraki belirsizlik korkusunu aşmak demektir.
Ölmeden önce ölmek, doğmadan önce öldüğünüzü bilmekle başlar.
Ölümün olmadığını öğrenir, ve gerçekten yaşamaya başlarsınız.
Hiç bir şey ölmez, ve her şey yaşar.
Ruhlarımızın ölümsüzlüğünde, ve gerçekten yaşamakta buluşalım..