P-6 projesi ile ilgili çalışmalar Ağustos 17 1956 sayılı Bakanlar Kurulu kararına uygun olarak başladı. Yeni bir roketin geliştirilmesi, V.N başkanlığındaki OKB-52 tarafından yaptırıldı. Chelomey. Bu zamana kadar, tasarım bürosu, P-5 seyir füzesinin projesinde zaten devreye girmişti. Yeni proje sırasında, askeri liderliğin denizaltıların grev potansiyelini ciddi şekilde artıracağı birkaç yeni sorunun çözülmesi planlandı. Her şeyden önce, roketin üzerine bir hedef kafa oluşturmak ve kurmak gerekliydi; bu, bulunduğu yerin hedef alanına değil belirli bir hedefe yönlendirmeyi mümkün kıldı. Ayrıca, uygulama taktikleriyle ilgili başka yenilikler de planlandı.
P-6 roketine dayanan umut verici bir füze sisteminin okyanuslardaki hedefleri aramak ve yok etmek için büyük ölçekli bir sistemin parçası olduğu düşünülüyordu. Füzelere sahip denizaltılara ek olarak, bu sistemin uzay aracı, devriye uçağı ve diğer yüzey ve su altı hedeflerini saptama araçlarını içerdiği düşünülüyordu. P-6 roketi, tespit edilen hedefleri vurmanın temel yollarından biri olarak kullanılacaktı.
P-5 projesinin başarısı göz önüne alınarak uçuş özellikleri için gereklilikler oluşturulmuştur. Geliştirme ve çalıştırmayı basitleştirmek için, geliştirilmekte olan P-6'e dayalı yeni bir P-5 roketi yapılmasına karar verildi. Bu, yeni bir uçak gövdesi ve enerji santralinin kurulmasından tasarruf etmenin yanı sıra, gelecekte silahların kullanımını basitleştirmeye de izin verdi. Sonuç olarak, iki hazır roketin neredeyse hiçbir dış farkı yoktu ve aynı zamanda vurmanın doğruluğu dışında da benzer temel özellikleri aldı.
Yeni roketin temeli, normal aerodinamik konfigürasyona göre inşa edilmiş halihazırda geliştirilmiş uçak gövdesiydi. Ana elemanı, bir ogival kafası ve bir seyir motorunun kuyruk ağzı olan aerodinamik bir gövdeydi. Gövdenin orta kısmında, altında, bir hava girişi vardı. P-5'ten, P-6 roketi orta menzilli süpürülmüş kanadı "miras aldı". Taşıma pozisyonunda büyüklüğü azaltmak için roket katlanır kanat konsolları aldı. Nakil pozisyonunda, gövdenin yanlarına aşağı doğru döndürülerek sabitlendiler. Roketin fırlatma kabından salınmasından hemen sonra, kanadın özel bir makineli tüfek ile ayrıştırılması gerekiyordu. İlginç bir şekilde, kanadın otomatik düzeninin geliştirilmesi en zor tasarım görevlerinden biri haline geldi: yaratması beş yıl sürdü. P-6 roketinin kuyruk bölümünde, birkaç küçük çıkıntı ve dümenin yanı sıra gövdenin altına yerleştirilmiş bir dümenin tutulması önerildi. Omurganın yanlarına iki adet başlangıç katı yakıtlı motor monte edilmesi planlandı.
Yeni ürünün boyutları, temel rokete karşılık geldi. P-6'in uzunluğu 10,2 m'ye eşitti, kasa çapı 1 m'ye ulaştı, kanat açıklığı daha önce olduğu gibi katlanmamış pozisyonda 2,5 m idi, yakıtlı roket, ancak 4,5 t ağırlığında motor çalıştırmadan, toplam başlangıç ağırlığı 5,67 t'ye ulaştı. Gerekli tipte bir savaş başlığı şeklinde 1000 kg ağırlığa kadar olabilir.
P-6 roketinin elektrik santrali, tek bir ünite ve bir tutucuya monte edilmiş iki aşağı açılır marş motorundan oluşuyordu. Roketin ilk hızlanma ve havaya kaldırılması için, 18,3 ton ile iki toz hızlandırıcı kullanılması önerilmiştir, yakıt temini 2’in çalışabilmesi için yeterliydi, daha sonra toplanan sürat bağımsız bir şekilde uçmaya devam edebildi. Hedefe uçuşun, 26 kg'lık bir seyir jet motoru KRD-2250 kullanılarak yapılması önerildi. Ana motorun parametreleri ve roketin ilgili uçuş özellikleri, birkaç faktöre bağlıydı: atmosferik koşullardan uçuş görevinin özelliklerine. Bu nedenle, maksimum uçuş hızı 1650 km / s'ye ulaşabildi ve maksimum menzil 650 km seviyesinde belirlendi.
Yeni roket iki tür savaş birimi kullanabilirdi. Biri yüksek kümülatif etkiye sahipti, ikincisi özel bir mühimmattı. Kendi ağırlığı 1000 kg'dan fazla olmayan, ikincisi bir 20 kt gücüne sahipti. Önerilen savaş birimleri ayrı bir yüzey hedefi ve bir bütün olarak deniz bağlantısı olarak saldırıya izin verdi.
Roketin kuyruğu. Ana motor nozülünün üstünde, alttan başlamalı hızlandırıcılar. Fotoğraf Militaryrussia.ru
Özellikle P-6 roketi için yeni bir aktif radar hedefleme kafası ve bir radyo kontrol sistemi geliştirilmiştir. Muharebe çekimi sırasında, her iki sistemi de alternatif olarak kullanmak, bu da çekimlerde maksimum verimi sağlamak için önerildi. Roketi kontrol etmek için çeşitli yöntemlerin kullanılmasıyla ilgili orijinal teklifin uygulanması, daha sonra kontrol sistemlerinin bir takım komplikasyonlarına yol açtı. Özellikle, daha sonra, füze sisteminin yarıçapında önemli bir artış sağlanarak, denizaltı taşıyıcılarının tümleşik varlıklarının, özel uçak ve helikopter sistemleri ile desteklenmesi önerildi.
Füzelerin kullanımı için P-6 denizaltı hedefleri için kendi radar araştırmasını yapmak zorunda kaldı. Roket ateşi sırasında roketin uçuşunu ve yörüngesinin ayarını izlemek için de kullanılmıştır. Ayrıca, denizaltı füzesi ve yangın kontrol istasyonu ile bir radyo iletişim sistemine sahip olması gerekiyordu. Bu tür bir ekipman taşıyıcısı roketi ile etkileşime geçmek için, iki yönlü bir telsiz iletişim sistemine, ayrıca aktif radar arayan ve telsiz komuta kontrolüne sahip olmak zorundaydı.
Roketi kullanmanın orijinal yöntemi önerildi. Piyasaya sürüldükten hemen sonra, otomatik pilotun yardımıyla P-6 ürünü, taşıyıcı radar istasyonu ve kontrol komutlarının doğru alımı tarafından güvenli bir şekilde izlenmesini sağlayan 7 km'ye kadar bir rakıma yükselmek zorunda kaldı. Ayrıca, rotanın çoğunun, belirli bir rota ve operatör komutlarını tutan bir otopilot yardımı ile üstesinden gelinmesi gerekiyordu. İkincisinin görevi roketi takip etmek ve rotasını ayarlamaktı. Kontrol paneli sola veya sağa döndürmek için rokete komutlar vermesine izin verdi.
Hedefe yaklaşık 40 km mesafeden yaklaştıktan sonra, roketin aktif radar başkanının durumu izlemeye başlaması ve hedefleri tespit etmesi gerekiyordu. Bu bilgiler roket tarafından bağımsız bir şekilde kullanılmamıştır, ancak operatör konsoluna iletilmiştir. Tek bir veya grup hedefi tespit edildiğinde, operatör bağımsız olarak bulunan nesnelerden birini seçmeli ve ona saldırması için bir komut vermelidir. Ondan sonra, füze arayan kişi hedefi yakaladı ve bağımsız olarak yönlendirdi. Bir hedef yakalandıktan sonra, operatörün komutlarına artık ihtiyaç duymayan bir roket nispeten küçük bir boyuta indirgenebilir ve böylece düşmanın savunma sistemlerini yenebilir.
Kombine komuta ve bağımsız hedeflemeye ek olarak, P-6 roket cihazı, yalnızca GOS kullanımıyla saldırılara izin verdi. Bu durumda, özellikle denizaltı, uçuşlarını ve hedef dağılımlarını kontrol etmek zorunda kalmadan birkaç füzenin voleybolunu ateşleyebilir. Savaşın belirli bir şekli, gerçek görevlere göre belirlenecekti.
P-5 roketinin bir başka geliştirmesi olan P-6 ürünü de benzer bir lansman kabı aldı. Roketin, iç çapı 49 m olan ve uzunluğu 1,65 m olan bir silindir olan bir CM-12 konteyner kullanılarak depolanması ve fırlatılması önerilmiştir, roketin hareketi için roketin hareketi için gerekli bağlayıcılar ve ray kılavuzları seti sağlanmıştır. Her iki uçta da, kap, mühürlü iki kapalı kapak kullanılarak kapatılmıştır. Taşıma pozisyonunda çeşitli problemleri önlemek için, kabın azotla doldurulması önerilmiştir. Başlamadan önce, denizaltının hidroliği, 15 ° yükseklik açısıyla yerine kaldırmak zorunda kaldı.
F-PN-6 füzeleri ateşlerken kullanılan denizaltı komutanı ile mücadele. Ekran füze arayandan bilgi görüntüler. Fotoğraf Flot.com
P-5 ve P-6 projelerinin en önemli özelliği maksimum birleşme derecesiydi. Bununla birlikte, aynı zamanda, tüm P-5 denizaltıları, P-6 füzelerini hızlıca kullanma fırsatını yakalayamadı. Yeni füzeler için, hedefleri aramak ve füzeleri kontrol etmek için uygun ekipmana ihtiyaç duyuldu. Ayrıca, P-6 roketinin test ve geliştirilmesinin başlamasından sonra, füzelerin hızlı bir şekilde değiştirilmesini zorlaştıran başka bir faktör tespit edildi. Anlaşıldığı üzere, ürünler P-5 ve P-6, taşıyıcı sistemlere bağlanmak için farklı konektörler aldı. Bir denizaltının konteynırlarının yeni konektörlerin takılmasıyla yeniden donatılması bazen birkaç gün sürdü.
Bitmiş gövde ve harcanan enerji santralinin kullanımına rağmen, P-6 roketi gerekli tüm testleri geçti. Böylece, yılın Aralık ayının sonunda, Balaclava'nın altındaki 1959A standında yılın ilk testi başlatıldı. Bir sonraki yılın Temmuz ayına kadar, elektronik teçhizatı olmayan beş füze testi başlatıldı. Bu testlerin başarılı bir şekilde tamamlanması, çalışmaya devam etmesine ve füzelerin tüm konfigürasyonda kontrol edilmesine izin vermiştir.
Temmuz-Aralık 1960 arasında Nenoks bölgesinde sabit ve hareketli bir standdan altı füze fırlatıldı. Bu kontroller sırasında roket kontrol ekipmanının yetersiz performansıyla ilgili çok sayıda arıza vardı. Ertesi yıl, 1961, kontrol sistemlerinin ve yeni testlerin revizyonuna harcandı. 61'in sonuna kadar, yedi sonuç daha tatmin edici sonuçlarla tamamlandı. Tanımlanan eksikliklerin çoğu giderildi.
P-5 roketinin, 651 projesinin denizaltından başlatılması. Fotoğraf Kollektsiya.ru
Mayıs ayında, aynı kuzey test sahasında bulunan 1962, yıl sonuna kadar süren ortak uçuş testlerine başladı. 13'in başarılı olduğu 7 başlattı. İlginç bir şekilde, testin bu aşamasında, bir "Katil Balina" etkinliği gerçekleşti. Temmuz ayının sonunda, ülkenin en büyük liderliğinin П-5 ve П-6 dahil olmak üzere birçok yeni seyir füzesinin fırlatıldığı gösterildi. Özellikle, P-6 roketi hizmet dışı bırakılan yok ediciyi başarıyla vurabildi. Rokete çarptıktan sonra, gemi iki parçaya bölündü ve battı. NS Etkinlikte yer alan Kruşçev, mühendislerin ve roket mühendislerinin çalışmalarını onayladı, ancak çok miktarda hurda metalinin taşmasını eleştirdi.
1963 yazında, 675 projesinin denizaltılarından birinin, 675-U projesine göre yeniden donatılması tamamlandı. Bu çalışmanın amacı füze P-6 kullanımı için gerekli yeni ekipmanın montajı oldu. Raporlara göre, tüm gelişmeler sadece elektronik ekipmanlarla ilgili. Düzenli füze konteynerleri CM-49 sadece yeni konektörler aldı. Dönüştürülen denizaltı, sekiz telli füzeyi, kesme çitinin önünde ve arkasında çiftler halinde düzenlenmiş kaplarda taşıyabilir (öndeki 2 kabı, 6 - arkası). Sistemlerin farklı çalışma modlarını kullanarak, dört füze voleybolu ateşlemek mümkündü.
675 projesinin denizaltı en büyük füze serisi P-5 ve P-6'in temsilcisidir. Fotoğraf Forums.airbase.ru
Temmuz-Ekim aylarında, tek 1963-U tipi tekne olan 675 beş yeni füze fırlatması başlattı. İki start-up, bir sonraki sel baskını ile hedefin doğrudan yenilgisine yol açtı. Testler başarılı kabul edildi.
Aynı yılın sonbaharında, ortak testlerin üçüncü aşaması için hazırlık çalışmaları tamamlanmıştır. Bu sefer, П-651 ürünlerinin kullanımı için geliştirilen 675 ve 5 projelerinin denizaltıları füzelerin taşıyıcıları olacaktı. Bazı yeni ekipmanların kurulmasından sonra, savaşan denizaltılar P-6 füzelerini kullanabildiler. 651 projesinin denizaltı üç lansmanı tamamladı ve 675 - dokuz. Bunlardan ilki, tüm çekimleri başarıyla tamamlarken, 675 proje teknesinin iki lansmanı başarısız oldu. Bu zamana kadar, toplamda 45 P-6 füze test lansmanı tamamlandı.
Tüm testlerin başarıyla tamamlanması, P-6 roketinin tam teşekküllü çalışmaya ve seri üretime geçmesine yol açtı. 23 Haziran Yılın 1964U SSCB Bakanlar Konseyi, P-6 roketini denizaltılarla hizmete almaya karar verdi. Kısa süre sonra, bu füzelerin 651 ve 675 projelerinin mevcut denizaltılarının silahlanma kompleksine entegrasyonu başladı. Bunun için denizaltılar, hedefi bulmak ve roketi kontrol etmek için gereken bazı yeni donanımları aldı. Sekiz fırlatıcılı 6-U projesinin deneyimli bir denizaltı, dört konteynerli 675 projesinin 16 denizaltıları ve sekiz füze mühimmatlı 651 projesinin 29 atomik denizaltıları, P-675 füzelerini taşıyabilir.
651 denizaltı kıç konteynerlerine bir seyir füzesi yükleme. Fotoğraf Flot.com
Testler sırasında bile, tüm vakalarda değil, denizaltı taşıyıcısının hedefi bağımsız olarak bulma ve füzeye yönlendirme konusunda tam teşekküllü bir yeteneğe sahip olduğu bulundu. Denizaltı antenlerinin alçak yüksekliği, hedef tespit menzilini sınırladı ve ayrıca maksimum füze fırlatma mesafesini düşürdü. Bu nedenle, uçuş sırasında roket kontrolleri kompleksi içine tekrarlayıcıların sokulması ve füze sisteminin herhangi bir aralıkta güvenilir bir şekilde çalışmasının sağlanması gerekiyordu. Denizaltıdan ve roketten gelen sinyallerin şimdi Tu-16РЦ ve Tu-95РЦ uçaklarının veya Ka-25РЦ helikopterinin ekipmanından “geçmesi” önerildi. Bu, ateşlemeyi tüm mevcut mesafeler aralığında kombine bir şekilde (operatör kontrolü ve homing) gerçekleştirmeyi mümkün kılmıştır. Yeni MRST-1 sinyal rölesi sistemi 1965’te hizmete girdi ve P-6 füze gemilerinin saldırı potansiyelini ciddi şekilde artırdı.
Muhtemelen, P-6 ana füzesinin benimsenmesinden sonra, bu projenin geliştirilmesine devam edilmesine karar verildi. P-6M ve P-6D ürünlerinin geliştirilmesi ile ilgili bilgiler var, ancak onlar hakkındaki doğru veriler eksik. Ayrıca, bu projelerin varlığından şüphe etmek için bir neden var. Örneğin, P-6M roketi hakkında bilinen tek şey, orijinal P-6'in değiştirilmiş ve geliştirilmiş bir versiyonuydu. Değişiklik listesi yok.
P-6 roketinin bilinen tek modifikasyonu dönüştürülmüş füze hedefidir. Geçen yüzyılın doksanlarına kadar uçaksavar komplekslerinin hesaplamalarını eğitmek için benzer ürünler kullanıldı. Hedefe yaklaşık 100 m yükseklikte yaklaşan süpersonik roket uçaksavar sistemleri için oldukça karmaşık bir hedefti.
Tekrarlayıcı uçak kullanırken P-6 füzelerinin kullanılması. Şekil Shirokorad A.B. Yerli silah filo. 1945-2000.
P-6 füzelerinin çalışması, çeşitli kaynaklara göre, altmışlı yılların sonuna kadar devam etti. Bundan sonra, filo daha gelişmiş füze sistemlerine sahip, daha fazla performans gösteren farklı denizaltılar eklemeye başladı. Bu nedenle, P-5 ve P-6 füzelerinin taşıyıcılarının çoğu nihayetinde yeni füzeler için tekrar donatıldı. Bununla birlikte, bilindiği kadarıyla, P-5 ve P-6 füzeleri, uçaksavar silah avcılarının eğitimi için uzun süre hedef olarak kullanıldı.
P-6 kruvaziyer füzesi projesi çerçevesinde, ilk defa iç uygulamada ve dünyada, hedeflerin belirlediği oluşum gemilerinin seçici yenilgisiyle salvo ateşleme sorunu çözüldü. Bu, bulundukları P-5 ile kıyaslandığında yeni füzelerin etkinliğini, bulundukları yerin belirtilen bölgesinde değil de doğrudan hedefteki çıkarma nedeniyle önemli ölçüde arttırmayı mümkün kıldı. O zamanki füzelerin ve hava savunma sistemlerinin özelliklerini dikkate alarak, P-6 ürünleri olan denizaltılar, geleneksel düşman deniz bağlantılarına ciddi hasar verebilir.
P-6 roketinin P-5'ten yalnızca olumlu anlamda farklı olmadığı unutulmamalıdır. Bu nedenle, yeni rehberlik modu nedeniyle, denizaltı taşıyıcısının yüzeyde kalması gereken süre arttı. P-5 füzelerini fırlatırken, tekne birkaç dakika boyunca bir silah hazırlayabilir ve ateş edip su altına girebilir. Füzeler kullanıldığında, P-6, hedefin yakalanana kadar, daha derine inmeden yüzeyde kalabilmek için uzun bir süre kalmalıydı. Bununla birlikte, doğruluktaki kardinal bir artıştan kaynaklanan mücadele etkinliğindeki artış, bu eksiklikler için kabul edilebilir bir fiyat olarak kabul edildi.
Denizaltılar için P-6 füzesine paralel olarak OKB-52, yüzey gemilerini silahlandırmak için benzer bir sistem geliştirdi. Bu projenin sonucu, kompleksin P-35 roketi ile ortaya çıkmasıydı. Bu ürün en fazla P-6 ile birleştirildi ve uzun süre yüzey filosu silahlanmasının önemli bir parçası olarak kaldı. Böylece, P-5 projesinde yer alan fikirler daha da geliştirildi ve birkaç çeşit yeni füze silahı şeklinde başarıyla devam etti.
Göre:
http://rbase.new-factoria.ru/
http://testpilot.ru/
http://flot.com/
http://nevskii-bastion.ru/
http://militaryrussia.ru/blog/topic-391.html
Shirokorad A.B. Yerli filonun silahları. 1945-2000. - Minsk: “Hasat”, 2001