Kendinden tahrikli ilk kendinden itmeli silahların, Fransız kampanyası sırasında Wehrmacht'ta göründüğü belirtilmelidir. Ancak, o zaman mevcut ürünlerden bir araya getirilmiş doğaçlama tekniği ile ilgiliydi. Mevcut yarı paletli traktör, birliklerin düşman baskınlarından korunmasına yardımcı olan mevcut uçaksavar silahını monte etti. Ancak, bu el sanatları çözümü bazı dezavantajlara sahipti. Bunlardan en önemlisi, uçaksavar topçularının gerekli korumasının olmaması. Ek olarak, genel hayatta kalma ve bu tür kendi kendine çalışan silahların diğer özellikleri de arzulanan şekilde kaldı. Bu nedenle, birliklerin görevleri çözmek için başlangıçta geliştirilen yeni bir savaş aracına ihtiyaçları vardı.
Konuyla ilgili bir ön çalışma, endüstrinin mevcut korunan şasiye uçaksavar silahları kurma konusunda teorik kabiliyetine sahip olduğunu gösterdi. Bununla birlikte, bu durumda, sadece ilk Ausf.A modifikasyonunun eski modası olan Pz.Kpfw.I hafif tank böyle bir makinenin temeli olarak kullanılabilir. Böyle bir şasinin özellikleri, оружия Sadece 20-mm topu FlaK 38 gibi küçük kalibreli topçu sistemleri. Bu ürünlere dayanarak yeni bir uçaksavar kendinden tahrikli silah inşa etmeye karar verildi.
1940'in sonunda, yeni zırhlı araçların geliştirilmesi için son teknik görev oluşturuldu. Alkett ve Daimler-Benz umut vaat eden bir proje yaratacaktı. Buna ek olarak, proje bazı birimler sunan şirket Stöwer'i çekti ve daha sonra görünüşe göre savaş araçlarının montajını tamamladı.
Yeni ZSU için temel olarak hazır araçların ve mevcut silahların kullanılması önerildi. Bu nedenle proje, geliştirme ve üretim açısından oldukça basitti. Özellikle, temel parçaların sadece bazı detaylarının rafine edilmesi önerildi ve bunların değiştirilmesi sadece üzerine bir silah takma ihtiyacı ile belirlendi. tank şasi. Şasinin veya tabancaların önemli bir şekilde işlenmesine gerek yoktu.
Kendinden tahrikli kendinden tahrikli silahlara yeniden inşa edildiğinde, ana tankın gövdesinin çoğunu korumak zorunda kaldı. Tüm gerekli iyileştirmeler sadece podbashennoy kutusuyla ilgilidir. Ondan tavanı kesmek ve ayrıca kıç duvarını çıkarmak gerekliydi. Kutunun önü, 200 mm ileri doğru itildi. Aynı zamanda, panolar eksenel olarak monte edildi: hareket halindeyken, dikey olarak yerleştirilmeleri gerekiyordu, ancak gerekirse, mürettebatın savaş sırasında yerleştirilmesi için bir platformun ortaya çıkmasına neden olacak şekilde yana doğru katlanabildiler. Motor bölmesinin çatısı da değiştirildi, bu da tabanca montaj ataşmanlarının bir kısmının üzerine monte edilmesini mümkün kıldı. Davanın korunma özellikleri, doğal olarak aynı kaldı. 5-13 mm kalınlığındaki zırh çelik levhaların yapımı mürettebatı ve iç üniteleri küçük mermilerden ve topçu mermisi parçalarından koruyabilir.
Tank Pz.Kpfw.I erken Alman zırhlı araçlar için geleneksel düzenine sahipti. Kasanın önünde, bir kontrol bölmesi ve bazı iletim birimleri vardı. Ortada kardan milinin geçtiği zeminin altında bir savaş alanı vardı. Gövde beslemesi motor bölmesinin altına verildi. İlk modifikasyon olan “A” tankları, 305 beygir gücünden daha az olan dört silindirli karbüratör kutusu Krupp M60 motorla donatıldı. Direkt olarak motor ile bir şanzıman vardı; bunun görevi, diğer şanzıman ünitelerine bağlı tahrik miline tork aktarmaktı.
Tankın alt takımı, her iki tarafta dört destek silindirine sahiptir, bunun yanında, kıç direksiyon tekerleği bir destek silindiri görevi görmüştür. Öndeki yol tekerlekleri çifti, yaylı ve hidrolik amortisörlü bir dengeleme süspansiyonu aldı. Kılavuz tekerlekler de dahil olmak üzere diğer makaralar birbirine kilitlenmiş ve bir karakteristik dış kiriş alan bir yaylı süspansiyon üzerine monte edilmiştir. Kasanın önüne nispeten büyük çaplı tahrik tekerlekleri yerleştirildi. Tırtılın üst kolunu desteklemek için üç tane silindir vardı.
Davanın önünde, sürücünün iş yeri korunmuştu. Diğer mürettebat üyeleri üst platformda ya da muharebe çalışmaları sırasında zeminde bulunacaktı. Yeni kendinden tahrikli silahın mürettebatının beş veya sekiz kişiden oluşabileceği dikkat çekicidir. Yer hedeflerine ateş etmek için azaltılmış ücret gerekliydi ve sekiz kişilik bir mürettebat hava savunma görevlerini tam olarak çözmek zorunda kaldı.
Otomatik bir Flak 38 tabancalı bir uçaksavar silahı, gövdenin üst platformunda, kule sökülüp kule kulesi tamamlandıktan sonra serbest bırakılacaktı. Daha kolay kullanım ve şasisiz kullanım için tabanca, tabanca taşıtlarının çoğunu elinde tuttu. Yeni proje, toprağa veya özel bir çekici römork üzerine kurulumla tabancanın nispeten hızlı sökülme olasılığını korudu. Bu durumda, silahı kullanmanın ana yöntemi doğrudan tank kasasından ateş ediyordu.
FlaK 38 topunun, 20 uzunluğunda kalibre uzunluğuna sahip bir 65 mm namlusu vardı ve hava veya yer hedeflerine saldırmak için kullanılabilir. Silahın çeşitli tiplerde 20x138 mm B mermileri kullanması gerekiyordu. Nispeten uzun namlu kabukları 900 m / s'ye kadar hızlandırdı ve kullanılmış otomasyon dakikada 450 tur hızına kadar çekim yapmaya izin verdi. Tedarik, her biri 20 mermi üzerindeki kutu mağazalarından yapıldı.
Yeni ZSU'nun taslağında, mevcut tabanca, mevcut tabanca taşıyıcısını manuel kılavuz tahriklerle tuttu. Tasarımı, -11 ° ila + 87 ° arasında bir yükseklik ile azimutta herhangi bir yöne ateş etmesine izin verdi. Merminin türüne bağlı olarak, 2,2 km mesafeye kadar etkili bir ateş sağlandı. Topçuyu korumak için, silah iki ana bölümden oluşan karakteristik bir kavisli şekle sahip bir siperlere sahipti. Kalkanın yarıları arasındaki zaman aralığında, hareketli bir silah maskesi vardı. Kalkanın sağ yarısında, görüş kısmında kullanılmak üzere üst kısımda küçük bir boşluk vardı.
Silah montajının, bir çekme kutusunun ve bir kulenin yerine, modifiye bir gövde çatısına monte edilmesi önerildi. Silahların düzenlenmesi, makinenin tamamı için kabul edilebilir bir dengeyi korumamıza ve aynı zamanda silahın erişilebilir tüm sektördeki serbest rehberliğini sağlamamıza izin verdi. Tabanca montajları, daha önce belirtildiği gibi, kasadan çıkarmayı ve hesaplama kuvvetleriyle tekrar monte etmeyi mümkün kılmıştır.
Kendinden tahrikli yeni silahın temeli haline gelen Tank Panzerkampfwagen I, büyük boyutta ve gövdenin büyük hacimlerinde farklılık göstermedi ve bu durum bazı ilginç sonuçlara yol açtı. Küçük hacimlerin ana sonucu, iki tekerlekli özel bir römork Sonderanhänger 51'in (Sd.Ah.51) geliştirilmesiydi. Kendinden tahrikli silahların küçük boyutları nedeniyle, sürücünün arkasındaki küçük bir bölmede bulunan çok sınırlı mühimmat taşımak mümkündü. Mauser 98k karabina - Kişisel silah hesaplamasının taşınması için de bir yer sağladı. Kendinden itmeli tabanca ile çekilen römorkta, diğer mermilerin yanı sıra kişisel eşyaların da taşınması önerildi. Binanın içindeki alanın yetersizliğinden dolayı ZSU, mürettebatın diğer araçlara sinyalleri iletmek için bir dizi bayrak aldığı radyo istasyonunu da kaybetti.
Tankın tabanına monte edilmiş kendinden tahrikli tabanca ve uçaksavar silahının yaklaşık 5,5 t ağırlığında olması gerekiyordu, uzunluğu 4,4 m, genişlik 2,06 m, yükseklik - 2,08 m idi. Nispeten zayıf motor, daha fazla 35-37 km / s hıza ulaşmasına izin vermedi. 180 km bir benzin istasyonu. Bu nedenle, belirli sınırlamalara sahip gelecek vaat eden, kendinden tahrikli bir silah, Alman ordusunun diğer zırhlı araçlarıyla bazı savaş oluşumlarında çalışabilir.
Savaş aracı yapımı da dahil olmak üzere yeni projedeki tüm çalışmalar, 1941 yaz başında yapıldı. Her şeyden önce, bu, birliklere büyük miktarlarda mevcut olan hazır makineler ve topların kullanımıyla kolaylaştırılmıştır. Buna ek olarak, iş bir anlamda, tankların bazı özelliklerinin yeniden işleme alınmasını kolaylaştırdı. Kırklı yılların başlarında, Pz.Kpfw.I tankları çoktan kullanılmaya başlandı ve orijinal kalitesinde zor kullanıldı. Böylece, Ausf.A'nın bir çok makine modifikasyonu mühimmat taşıyıcılarına dönüştürüldü. Aynı zamanda orjinal kuleden mahrum edildiler ve mühimmatın depolanması ve nakliyesini aldılar.
Yeni ZSU'nun temeli haline gelen mühimmat konveyörüydü. Bu teknik, 1'inci nakliye taburunun 610.'nci şirketinden alınmış ve modernizasyon için gönderilmiştir. Kule olmadığından ve tasarımdaki diğer değişikliklerden dolayı, konveyörlerin yeniden işlenmesi fazla zaman almadı. Bu çalışmanın sonucu, 24'in yeni uçaksavar itme ünitelerinin ortaya çıkmasıydı. Bazı kaynaklar ayrıca bir veya iki prototipin yapımından ve ardından iki düzine makinenin geri kalanından da bahseder.
Alman teknoloji isimlendirmesine göre, yeni tip kendinden tahrikli kendinden itmeli tabanca türü 2cm FlaK 38 auf Pz.Kpfw.I ausf.A: 2-cm şakası FlaK 38 şasi üzerinde Azf.A: XNUMX-cm toplaması "A. Ayrıca, aynı zamanda yeni Flakpanzer terimi (“Uçaksavar tankı”) ortaya çıktı. Yeni makinenin alternatif bir tanımı Flakpanzer I idi.
Haberlere göre, ordunun “Flakpantser-1” a en başından itibaren tutumu belirsizdi. Bir yandan, bu tür ekipmanların ortaya çıkması, mevcut çekme topçusu üzerindeki hareketlilikteki ciddi avantajlar nedeniyle, yürüyüş yolundaki sütunların korunmasını sağlamayı mümkün kılmıştır. Öte yandan, yeni projenin temeli, performansı yüksek olmayan eski bir şasiydi. Ancak, Alman komutunun başka seçeneği yoktu. Alternatif ZSU 2cm FlaK 38 auf Pz.Kpfw.I Ausf.A henüz mevcut değil ve beklenmiyor.
Kendinden tahrikli yeni silahları çalıştırmak için, yeni bir 614 uçaksavar taburu kuruldu. Asıl silahı yeni bir otomobil türüydü ve rolleri desteklemede daha önce kupa olarak ele geçirilen çeşitli Alman, Fransız ve İngiliz yapımı otomobil filosunun kullanılması önerildi. Bu nedenle, maddi kısım açısından, 614 Taburu çok ilginç bir ünitedir.
2cm FlaK 38 auf Pz.Kpfw.I Ausf.A eğitim personeli, yaz 1941 yaz ortasına kadar devam etti. Ağustos ayında, 614 uçaksavar taburu demiryolu ile Berlin'den Prag'a gönderildi. Sonra Romanya'ya taşındı. Sadece sonbaharda tabur tam teşekküllü bir savaş görevi üstlendi. Romanya'dan, kendiliğinden tahrikli silahlar, 600 km seviyesini geçti ve işgal altındaki Sovyet topraklarına atıldı. Taburun görevi, Dinyeper'daki köprülerin korunmasıydı.
Yaklaşık olarak kışın, yılın 1941-42'i, uçaksavar taburu hala ön cepheye gidebildi. Önümüzdeki birkaç ay boyunca, uçakları hava saldırılarından korumak ve bazı durumlarda yer hedeflerine saldırmak için uçaksavar itme silahları kullanıldı. 20-mm topların tanklara karşı kullanımı mümkün değildi, ancak bazı durumlarda bu tür silahlar uzun vadeli ateşleme noktalarını yok etmenin etkili bir yoluydu. Ayrıca, tarla toplarına hücum pozisyonlarında saldırmada yüksek bir potansiyel vardı.
Ancak, yeni ZSU'nun birçok kusuru vardı. Başlıca sorunlar ahlaki ve fiziksel olarak eski olan şasi idi. Panzerkampfwagen I tankları, 1937'ten önce yapıldı ve ilk Ausf.A modifikasyonunun montajı, 36'in ilk sonbaharında azaltıldı. Bu nedenle, 2cm FlaK 38 auf Pz.Kpfw.I Ausf.A kasasının çoğu, kaynağın yenilik ve büyük kalıntılarında farklılık göstermedi. Sonuç olarak, kendiliğinden tahrikli silahlar hizmetlerinin çoğu zaman ön planda değil, tamirhanelerde harcandı.
Hizmet ve etkinliği de şasinin eskimişliğini etkiledi. Rezervasyonları yetersizdi ve hareketliliği yüksek değildi. Bu nedenle, kendinden tahrikli silahlar, büyük kalibreli makineli tüfekler veya Kızıl Ordu silahları için nispeten kolay bir hedef olabilir. Herhangi bir topun kullanımı Alman otomobilleri için tamamen ölümcül oldu. Ayrıca, bir kısmı kalkanla kaplanmış olan hesaplamanın yetersiz korunması mukavemeti olumsuz yönde etkilemiştir. Bu nedenle, mürettebata küçük silahlarla ya da kabuk parçalarıyla vurma riski önemli ölçüde artmıştır.
Yetersiz performansın ve düşük hayatta kalma kabiliyetinin sonucu, kendinden tahrikli silahların çoğunun kaybıydı. 1942'in sonunda, bir kaynak düşman tarafından geliştirilip tahrip edildikten sonra önemli miktarda ZSU 2cm FlaK 38 auf Pz.Kpfw.I Ausf.A yazılmıştır. Bu türdeki son birkaç araba, 43'un başına kadar hizmet vermeye devam etti. Bu sırada, 614-th uçaksavar taburu Stalingrad bölgesinde bulunmuş ve bir dizi başka birim çevrilmişti.
Savaş sırasında personelin ve taburun maddi kısmının bir kısmı tahrip edildi ve bazı savaşçılar hayatta kalmayı ve yakalanmayı başardı. Kalan teçhizat da Kızıl Ordu'nun ödülü oldu. Stalingrad kazanındaki diğer teçhizat arasında, kendinden hareketli tabancalar "Flakpanzer-1" bulunduğu bilinmektedir. Sovyet uzmanları bu tekniği inceledi ve eleştirdi. Projenin bir zamanlar umut verici olduğu düşünülen tüm özellikleri tamamen eleştirildi. Kupayı inceledikten sonra "uçaksavar tanklarını" gereksiz yere eritmeye gönderdi.
1943'in ilk aylarından en geç, en yeni 2cm FlaK 38 auf Pz.Kpfw.I Ausf.A kendinden itmeli silahların varlığı sona erdi. Böylece, bugüne dek bu tekniğin tek bir örneği korunmamıştır. Bir taburda bir araya getirilen toplam 24 zırhlı aracın, savaş sırasında önemli bir etkisi olmamıştır. Yine de pratikte ilginç ve gelecek vaat eden bir fikri kontrol ederek, bu tür ekipmanın gerçek olanaklarını değerlendirdiler. Flakpanzer I projesinin sonuçlarına göre, kendinden tahrikli uçaksavar kurulumlarının geliştirilmesine ve yapımına devam edilmesine karar verildi. Ancak, bu tür bir sonraki proje sadece birkaç yıl sonra ortaya çıktı.
Sitelerin malzemelerinde:
http://aviarmor.net/
http://tanks-encyclopedia.com/
http://pvo.guns.ru/
http://nemectanki.ru/
http://armor.kiev.ua/