Ruslar pes etmiyor
Sınır muhafızı Pavel Kapinos cesur ve cesur bir adamdı. Beklendiği gibi mükemmel bir şekilde servis edildi. Sınırı gerekli tedbirlerle korudu. Mükemmel bir izci ve iyi niyetli bir keskin nişancıydı. Karakol komutanlığından birçok terfi aldı.
Alman birlikleri 22 Haziran 1941'de şafak vakti savaş ilan etmeden ülkemizi işgal ettiğinde, o - onbaşı, NKVD birliklerinin 2. Kızıl Bayrak Brest sınır müfrezesinin 1. komutan ofisinin 17. karakolunun atıcısı ve diğer savunucuları ile birlikte sınırda, davetsiz misafirleri ateşle karşıladı. Sadece on saat sonra öldü.
Hayır, Pavel Kapinos'un hayatı bir düşman kurşunu tarafından kısaltılmadı. Nasıl gizleneceğini iyi biliyordu ve son kurşuna kadar savaştı. Ama cephaneleri bitti. Ve cesur savaşçı, esaret yerine ölümü tercih etti. Kendisi için bu son müşteriyi terk etti.
Ancak intiharların günahkar olduğu ve cenaze törenlerinin bile olmadığı kilise kanonlarına göre. Dahası, o nedir - Pavel Kapinos, intihar. Düşmana teslim olmanın nasıl bir şey olduğunu anlamadı.
Geçen yüzyılın 60'larında, Moskova yayınevi "Genç Muhafızlar", Kazak yazar-sınır muhafızı Sergei Martyanov'un "İlk yayalar" kitabını yayınladı. Yayıncılar, 2. karakolda savaşın ilk saatlerinin doğru bir belgesel çalışmasını bir broşür haline getirdiler.
Cep boyu. Ciltsiz kitap. Hızlıca dolaşımdan kayboldu. Bu tür kitaplarda genellikle durum böyledir. Şimdi onu bulamayacaksın. Deneme bile. Sadece büyük kütüphanelerde ise.
Ancak şimdi bunu internette yapmak daha kolay: kamu malı olan kitap zaten birçok sitede tamamen düzenlenmiştir. Bence bu doğru. Çünkü hepimiz bunu tam olarak bilmeliyiz tarihbu olaylara kayıtsız olmayan araştırmacılar tarafından yazılmış.
Gerçeği nereden öğrenebilirsin
Yaroslavl'dan yetenekli bir düzyazı yazarı olan Sergei Martyanov'un eseri, uzun yıllar sınır birliklerinde görev yapmış olan yazarın eserlerinde her zaman bir belgeyi temel alması ile her zaman daha iyisi için öne çıkmıştır.
Uzun bir süre arşivlere daldı, daha sonra hikayelerde, hikayelerde, film senaryolarında somutlaştırdığı sınır birliklerinin tarihinde ilk bakışta göze çarpmayan anları aradı. Böylece yazar Pavel Kapinos'un başarısına geldi.
Evet, 2. karakolda bir sınır savaşçısına yakışan düşmanla karşılaşan tek kişi o değildi. Yakınlarda aynı korkusuz meslektaşlar vardı. Ve akıllı, deneyimli komutanlar. Martyanov onlardan birini arıyordu - karakolun başı, genç teğmen Vasily Nikolaevich Gorbunov, uzun zamandır. Ve yine de buldum.
Emekli tüm savaşı geçti ve 60'larda yazarın kendisinin geldiği aynı Yaroslavl'da yaşadı. Birlikte, yirmi yıldan biraz fazla bir süre sonra savaş alanını ziyaret etmek için Belarus'a, Brest bölgesine gittiler. Ve orada, Novosyolki köyündeki yerel karakolunun kömürleşmiş kalıntıları arasında, Vasily Nikolaevich Gorbunov her şeyin nasıl olduğunu açıkça hatırladı ...
21 Haziran akşamı, siyasi komutan Leonty Gorbachev ve onbaşı Pavel Kapinos, Western Bug kıyısı boyunca yürüdüler ve sınır karakollarını kontrol ettiler. Kendilerini gizlemeden açık bir şekilde yürüdüler ve bir noktada karşı kıyının yakınında yıkanan iki kişiyi fark ettiler.
Birden suya sıçrayanlardan biri kıyıya yüzdü. Kırk metreye ulaşamayarak, Hitler'in sabahın 22'sinde Sovyetler Birliği'ne saldıracağını haykırdı. Ve hızla geri yüzdü.
Yardım zamanında gelmedikçe
Daha sonraki tüm zamanlar, duyduklarının sonsuz kontrolleriyle geçecek. Evet, Naziler sayısız kuvveti Böceğin diğer tarafında yoğunlaştırıyor: metalik bir çınlama, arabaların geceleri sonsuz hareketi, ani komut sesleri, ışıldak parlamaları.
Ve sabahları, karşı Polonya tarafında, sonsuz saman yığınlarının olduğu her zaman sessiz ve düz bir tarla vardır. Ve altında ne var? Ama belki de bu hala sınır muhafızlarının ara sıra uyarıldığı bir provokasyondur?
Bununla birlikte, Gorbunov herhangi bir sürpriz için hazırlandı: savaşın başlamasından iki saat önce, düşmanın muhtemel ilerlemesinin yönüne güçlendirilmiş müfrezeler gönderdi, komuta karakolunun personelini kaldırdı:
"Karakol! Silahta! "
Şafak vakti karakol şefi, askerlerin çoğunu ve memurun aile üyelerini acilen donanımlı bir koruganın evine transfer etti. Hala sessizdi ve sınır muhafızları, Kızıl Ordu üniforması giymiş üç sabotajcı bularak onları yok etti. Ama sonra başladı ...
Karakolun yoğun bombardımanı sınır muhafızlarının personeline zarar vermedi, sadece birçok binayı tahrip etti. Herkes hala hayattaydı. Bir kavga çıktı. Her yerde tüfek atışları, otomatik ve makineli tüfek patlamaları duyuldu.
Böceğin su yüzeyini dubalarla geçen Naziler, kendilerini özellikle gizlemediler. Ancak yoğun bir ateşe çarparak, bir tepeden diğerine yılanlar gibi uzanmaya ve sürünmeye zorlandılar. Bu onların beklediği gibi değildi.
Takımın bir parçası olarak Onbaşı Pavel Kapinos ve Ivan Buzin, savunmaları Novosyolok'un kuzeybatı eteklerinde tuttu. Sınır muhafızlarının tüfekleri var. Pavel, elbette, teleskopik bir görüşe sahip. Ağır makineli tüfek, fişekler, dolu makineli tüfek kemerleri ve el bombaları.
Görünüşe göre her şey orada, ama çok fazla değil. Yardım zamanında gelmedikçe ...
Sadece dört sayfa ...
Devlet Kurumu "Anıt Kompleksi" Brest Kalesi-Kahramanı "nın müze fonu, sınır muhafızı Gorbunov'un güzel el yazısıyla dolu dört sıradan sayfayı içeriyor. Batı sınırını korumakla görevlendirilen Stavropol köyü Preobrazhenskoye'den siyah saçlı, kara kaşlı, uzun boylu Pavel Kapinos'un başarısına adanmıştır.
Keskin nişancı Kapinos, savaşın ilk dakikalarından itibaren, subayların figürlerini teleskopik görüşte ilerleyen Fritzler arasından açıkça seçti ve acımasızca yok etti. Biri düştü, diğeri. Ve hemen saldırganlar arasında - kafa karışıklığı, kafa karışıklığı.
Pavel pozisyon değiştirdi ve düşman makineli tüfeğini susturdu. Nazi'nin göz yuvasına bir keskin nişancı mermisi sıkışmış. Kapinos biraz yana doğru sürünerek bir atış yaptı - ve yükleyici, düşman havanına yakın bir çuval gibi düşer.
Ancak ilerleyen hafif makineli topçuların sayısal üstünlüğü ortadadır. Yoğun bir ateş yakıyorlar, başınızı kaldıramazsınız. Ve sınır savaşçıları ölüyor, ölüyor. "Maxim" sustu. Ve Pavel, tüfeğini bir kenara bırakarak, kontrol kollarını tutup tetiğe bastı.
Buzin ona yardım eder, makineli tüfek kemerini yönetir. Cephane hızla biter ve Paul yeni bir parti için bir arkadaşını gönderir. Savaş devam ediyor, ancak Buzin hala orada değil. Saldırganlar çemberi Paul'ün etrafında küçülür.
Evet, neredesin Ivan, neden bu kadar uzun sürdü?
Ancak otomatik silahların patlamasıyla biçilen Buzin, yol kenarındaki çimlerde ölür. Karakola asla gelmedi. Son makineli tüfek kayışı vuruldu. El bombaları tükendi.
Pavel tüfeği tekrar eline aldı. Sadece bir kartuş kalmıştı. Atış…
Hayatta kalan birimler
Akşam geç saatlerde, çatışma sona erdiğinde ve düşman emirleri ölüleri toplamaya başladığında, yerel bir sakin Alexei Panevsky, saklanarak izleyen öldürülen Nazileri saydı. Elli kişiden fazlası vardı.
Cesetli arabalar köyün eteklerinde kayboldu. Ve ancak o zaman Alexei, Pavel'in yanına gitti. Kapinos'un belgelerini ve mektuplarını tunik ceplerinden aldı ve ardından onu cesur bir sınır muhafızının son güvenli saklanma yeri olan küçük bir siperin içine gömdü.
Panevsky, ölen diğer askerler için de aynısını yaptı. Birkaç yıl sonra, 1948'de, kalıntıları bir toplu mezarda yeniden gömülecek.
Anıt Kompleksi'nin müze arşivi, Teğmen Vasily Gorbunov tarafından imzalanmış başka bir belge içeriyor. Bu, 2. karakolun ölü sınır muhafızlarının bir listesi. Komutanın ofisinden yardım almak için kendilerine gelenlerle birlikte, on saatlik savunma sırasında, bu savaşta 52 sınır savunucusu öldürüldü.
Sadece birkaçı hayatta kaldı. Karakol başkanı ve subayların aile üyeleriyle birlikte, onlar da ayrılabildiler. Birçoğu için savaşın kaderi oldukça kötüydü. Biri kurtuldu. Ve Gorbunov, Berlin'deki savaşı kaptan olarak bitirdi.
Savaştan yirmi yıl sonra, Stavropol bölgesindeki hemşehri arkadaşları Sergei Martyanov'un kitapları sayesinde Pavel Kapinos'un başarısını öğrendiler. Böylece Preobrazhenskoe (Stavropol Bölgesi) ve Novosyolki (Belarus'ta) köylerinde, haritada adıyla belirtilen sokaklar ortaya çıktı.
2006'dan beri Pavel Kapinos, Budennovsk şehir parkındaki anıt stelde diğerleri arasında listelenmiştir. Ve 22 Haziran 2017'de sınır muhafızlarının memleketi köyünde anılarını sürdüren bir anma plaketi açıldı.
Kahraman Nikolai Panteleevich Kapinos'un kardeşi ve cephe sınır muhafızı Ivan Obryaschenko.
İzin verilmedi. Öyleyse giy!
Ve bu, istemeden ortaya çıkan sorudur. Sınır muhafızının başarısı ortada. Ve hatta eski karakol başkanı Vasily Gorbunov adına yazılmış bunun belgesel kanıtı bile var.
Ama nasıl olur da kahramanlık eylemi bir ödülle işaretlenmedi?
O zaman değil? Daha sonra değil? Şimdi değil? Zaferin 75. yıldönümü sona erdiğinde.
Ne de olsa, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın tarihi, 50 subay ve askeri bir balta ve el bombasıyla tek başına öldüren bir askere Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı verildiğinde örnekler bilir.
Onbaşı Pavel Kapinos için de insanca gücenmiş hissediyorum.
Bu kahraman çocuğun Anavatan tarafından asla not edilmemesi utanç verici.
Ve Rusya Sınır Muhafız Teşkilatı Gaziler Konseyi Stavropol Bölgesi Bölge Şubesi temsilcileri, Pavel Kapinos'u her seferinde yüksek makamlarca ödüllendirmek için yaptıkları tüm başvuruları reddetmeye devam ediyor.
"İzin verilmedi",
Genellikle derler.
Ve dahası:
"Düşünmek zorunda kalmadan önce."
ya da:
"Birincil görünüm yok."
O zaman hangi ödülleri düşünüyordun? Anavatan tehlikede olduğunda ?!
Bürokratik engellerin aşılması zordur.
Peki, koltuk siperlerine yerleşenlere bariz olanı nasıl kanıtlayabilirsiniz?
Vladimir Vysotsky'nin ünlü şarkısında olduğu gibi:
Ya senin için tüfek?
Ve seni savaşa mı göndereceksin? "
Ve seni savaşa mı göndereceksin? "
Öyleyse böyle bir memurun cephede olması pek olası değil mi? Ve büyük olasılıkla, yarışa girecek.
Bununla ilgili tüm hikaye bu.