Bu makale üyelerimiz için ayrılmıştır.
Savaş başladığında Ukrayna’dan olabildiğince uzaktaydım. 24 Şubat’ta Vladimir Putin “özel askeri operasyonunu” ilan ettiğinde, anavatanım Estonya 104. bağımsızlığını kutluyordu ve ben Ukrayna’dan 10.000 km uzaklıktaki Los Angeles’ta kıyamet hareketleri üzerine bir tarih dersi veriyordum. Tallinn’den Kiev’e olan mesafe tam olarak on kat daha kısa.
9000 km ne fark eder. Bir arkadaşım bana ön saflardan en son haberleri okumak için telefonuna uzanıp durduğu için uyuyamadığını söyledi. Başka bir arkadaş konserve yiyecek ve jeneratör yakıtı stokladı. İki küçük çocuğu olan bir çift olan akrabalarım, itiş kakış geldiğinde hangi ülkeye kaçacaklarını tartıştılar. “Putin’in burayı işgal edeceğini pek sanmıyorum – ama hazırlıklı olmaktan zarar gelmez” – o sırada çoğu insan duygularını böyle ifade etti. Ben de benzer bir mantık yürütürken buldum kendimi.
Kesinlikle aşırı tepki verdiler – ama herkesin 24 Şubat’tan önce söylediği buydu.
Los Angeles’ta, Ukrayna – ne yazık ki – daha kolay bölündü. Daha az insanın bölgelerle kişisel bağları vardı, savaşla ilgili haberler, yükselen gaz fiyatları tartışmaları ve Yüksek Mahkeme’nin sağcı dönüşü tarafından hızla gölgelendi, krizi anlama girişimleri, savaşın bir savaş ürünü olduğu yönündeki önerilerle engellendi. NATO – Aşırı erişim ve bu nedenle, bu narsist ülkedeki diğer her şey gibi, nihayetinde Amerika Birleşik Devletleri çevresinde.
Avrupa gazeteciliğinin en iyilerini her Perşembe doğrudan gelen kutunuza alın
Arada sırada biri bana LA’nın farklı bir dünya olmadığını hatırlatıyordu. Bir öğrenci bana çalıştığı bağımsız oyun şirketinde Ukraynalı bir tasarımcı olduğunu söyledi. Tasarımcı son zamanlarda birkaç randevuyu kaçırmıştı – Kharkiv’de çalışıyordu ve defalarca hava saldırısı sinyalleriyle kesintiye uğradı.
Mayıs başında Estonya’ya döndüğümde, savaş tanıdığım hemen hemen herkes için günlük yaşamın bir parçası olmuştu. Baltıklar’ın olası bir Rus işgaline ilişkin ilk panik, yurtiçinde ve yurtdışında Ukraynalıları desteklemek için ayık bir baskıya yol açtı. Estonya bugüne kadar 40.000’den fazla mülteciyi kabul etti. Bu, nüfusu Estonya’nın elli katından fazla olan veya 10.000 kişi başına 300’ün üzerinde olan Birleşik Krallık’taki mülteci sayısıyla karşılaştırılıyor.
Evimin karşısındaki kültür merkezi, insanların bağış topladığı ve ayırdığı bir gönüllü merkezine dönüşmüştü. Bir arkadaşı, boş bir dairede kaldığı mültecilere yakıt sağlamak için yardım isteyen e-postalar gönderdi. Bir diğeri de ön saflara tıbbi malzeme sevkiyatı için ayarlandı. Sonsuz kaydırma nedeniyle herkes hala uykuyu kaybediyordu.
Siyasi olarak, savaş, bazılarının uzun süredir gömülü olduğunu düşündüğü gerilimleri yüzeye çıkardı ve diğerlerini çok, çok daha görünür kıldı.
Birkaç yıl önce Suriye mülteci krizi sırasında AB’nin yeniden yerleştirme politikasına karşı tutarlı bir şekilde mücadele eden muhafazakar bir politikacı, şimdi Doğu Avrupa devletlerinin mülteci akınını kesinlikle kendi başlarına kaldıramayacaklarını açıkladı ve batıdan daha fazla dayanışma çağrısında bulundu. AB Birliği üyeleri. Leo Rosten’in eski chutzpah tanımını hatırladım: “Annesini ve babasını öldürdükten sonra yetim olduğu için mahkemeye teslim olan bir adamda bulunan bu nitelik.”
Kısa bir olağandışı sessizlik döneminden sonra, aşırı sağ Muhafazakar Halk Partisi, her zamanki “göçmenler işlerimizi almaya geliyor” melodisini çalmaya çalıştı, ancak şu ana kadar sağır kulaklara düşmüş görünüyor. Belki de bu o kadar şaşırtıcı değil. Aniden, Estonya ana akım medyası, Estonya’ya gelen mültecilerin neden bu kadar pahalı telefonlara (diğer bir deyişle fabrika çıkışlı akıllı telefonlara) sahip oldukları, egzotik hastalıklar taşıyıp taşımadıkları veya değerlerinin olup olmadığı konusundaki ahlaki paniklere tüm ilgisini kaybetmiş görünüyor. Estonyalıların kültürüyle uyumluydular. Ukrayna krizi, mültecilerle ilgili ırkçı histerinin asla sadece aşırı sağcı bir fenomen olmadığını her gün açıkça ortaya koydu. Ana akım medya ve siyasi merkez tarafından paylaşıldı.
Savaş, bazılarının uzun süredir gömülü olduğunu düşündüğü yüzey gerilimlerini ortaya çıkardı ve diğerlerini çok, çok daha görünür kıldı.
İnsan hakları örgütleri geçtiğimiz günlerde, “acil bir durumda veya ulusal güvenliğe yönelik bir tehdit sırasında” sığınma taleplerini işleme koymadan insanların sınırda sınır dışı edilmelerine izin verecek bir yasa tasarısını protesto etti. Estonya Mülteci Konseyi başkanı Eero Janson, önerilen yasayı “tartışmasız bir şekilde 1951 Mülteci Sözleşmesi’nin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin, bırakın Avrupa Birliği hukuku’nun ihlali” olarak nitelendirdi. Ukrayna’daki savaş, Estonya siyasetini umduğundan daha az değiştirdi.
Estonya’daki Rus azınlığın sorunu, siyasi olarak da zehirli olduğunu kanıtladı. Savaşın ilk günlerinden itibaren kriz, yıllardır “Rus ayısı” tehdidine karşı uyarıda bulunan – genel olarak sağda yer alan – siyasi güçlerin eline geçti. Bu gerekçeden cesaret alarak, Ukrayna’nın savaşı kazanmasına çok az yardım eden, ancak yerel milliyetçiler için siyasi puan toplamaya yardımcı olan her türlü yel değirmenine karşı saldırıya geçtiler.
Örneğin, Ukraynalı çocukların Estonca mı yoksa Rusça mı okula gitmeleri gerektiği sorusu, onlarca yıldır Rus sınıflarını tamamen ortadan kaldırmak için girişimlerde bulunulduğundan, şimdi bir savaş haline geldi. Ilımlı sağ, Ukraynalıların okula Estonca dilinde devam etmesi konusunda ısrar ederken, yerel yetkililer bunun, Ukraynalıların yardımı olmadan da yapılabileceğine dikkat çekiyor. ek Okullar, eğitim dili ne olursa olsun, mülteci çocukların çokluğu eğitim sistemini alt üst eder. Aşırı sağ, koalisyon hükümetini mültecileri Rus okullarını sürdürmek ve genişletmek için kullanmayı planlamakla suçladı. Ukraynalıların kendilerinin neyi tercih edeceği kimsenin umurunda değil gibi görünüyor.
Yelpazenin her yerindeki politikacılar, Rus azınlığın haklarını, ateşli silah sahibi olma haklarını kısıtlamaktan, Estonya’da daimi ikamet eden Rusların yerel seçimlerde oy kullanma hakkını iptal etmeye kadar çeşitli şekillerde kısıtlamayı önerdiler. Sovyet döneminden kalma anıtların yıkılması gerektiği artık genel kabul görmüş bir bilgeliktir. Mayıs ayında, Estonya’nın en büyük üniversitelerinden ikisi, önümüzdeki akademik yıl için Rus ve Belarus vatandaşlarının kabulünü reddetmeye karar verdi. Estonya’nın üçüncü büyük üniversitesi olan Tallinn Üniversitesi’nin rektörü, milliyetten bağımsız olarak eğitim hakkını savunan ateşli bir makale yazdı, ancak üniversite senatosu tarafından reddedildi.
Geçen hafta bir arkadaşım, Rus eğitimini, medyasını ve kültürünü uzun süredir ihmal ettiği için Estonya hükümetini suçlayan bir Rus-Estonyalı politikacının makalesini retweet ettiğim için beni görevlendirdi. Estonya’daki birçok Rus’un Putin’in saldırganlığını kınamamasına şaşmamalı! Yazar, bu Naziden arındırma konuşmasına inanmalarına şaşmamalı, diye haykırdı. Bu kesinlikle adil bir nokta.
Arkadaşım – yüzünün kızardığını görebiliyordunuz – bunun sorumluluktan uzaklaşmak olduğunu düşündü. “Rusların bu konuda hiç karar verme yetkisi yok mu?” O sordu. “Devletin şunu ya da bunu yapamaması hakkında konuşmayı hangi noktada bırakıp sadece uyan, kahretsin, olanlara bak ve Putin’in saçmalıklarını tekrarlamak için dinlemeyi bırak diyoruz?”
Gerçek şu ki, onun nereden geldiğini de anladım.
Bu lanet savaştan dört ay sonra, Tallinn Los Angeles’ın Şubat ayında yaptığı gibi hissediyor. İnsanlar enflasyondan, koalisyon hükümetinin çöküşünden, yaklaşan sıcak hava dalgasından ve her zamanki gibi devam eden tatil planlarından bahsediyor. Sieverodonetsk’ten haberler elbette hâlâ ön sayfada. Sonuçta burası başka bir kıta değil. Mülteci Konseyi, hükümetin STK’larla işbirliği yapmadığından ve yeni gelen mültecileri Narva’daki sınırda yardımsız bıraktığından şikayet ediyor. Ulusal yayıncıya, Sovyet döneminden kalma anıtları “tarihin çöplüğüne” atması için bir çağrı daha var.
Önden bin mil uzakta, yazın ilk günlerinde, her şey aynıymış gibi davranmak yeterince kolaydır. Ama öyle değil. Bu daha da kötü. Her zaman biraz daha kötüdür.