28 Aralık 2006
Adettendir, ben de bir "yılsonu listesi" yaptım kendime. Aynı listeyi dergilere vs de yolladım, zaten aslında oradan gelmişti ilk talepler. Roll ve Bant'ın 2006 albümler listelerini bekliyorum heyecanla, acaba "müzik basını"nın genel kanısı ile hangi noktalarda uyuşuyorum görmek için.
Ama bu yılsonu listeleri ile ilgili bir iki kelamda da bulunmak istiyorum. Öncelikle bu liste benim bu yıl en severek dinlediğim albümlerin listesidir, yoksa "bunlar 2006'nın en iyi albümleridir" gibi bir iddiam yoktur (ne haddime). Tabi bununla da bağlantılı olarak bu liste konusu gündeme gelince hemen aklıma "acaba yıl içinde kaçırdığım ama çok güzel hangi albümler vardı" sorusu geldi çünkü kaçırmışımdır veya bir şekilde aslında pek güzel bir albümü tek sefer dinleyip bir köşeye salllamışımdır falan - yaparım sıkça. Tekrar bir dinledim bazı albümleri. Ve evet, atlamışım... Hemen iki tanesini büyük bir utanç içinde açıklayayım: TV On The Radio ve Dresden Dolls. Hatta Dresden Dolls öyle güzel ki... İlk 10'a bile.. Neyse, zaten nedir ki yılın albümleri listesi, best albums of 2006 my ass :)
Dresden Dolls - Backstabber
(listeyi görmek için aşağıdaki tamamı burada'yı tık)
1 - Final Fantasy - He Poos Clouds
2 - The Whitest Boy Alive - Dreams
3 - Fujiya & Miyagi - Transparent Things
4 - Hello Saferide - Introducing..
5 - Booka Shade - Movements
6 - The Sounds - Dying To Say This To You
7 - Muse - Black Holes and Revelations
8 - The Gossip - Standing in the Way of Control
9 - Easy Star All - Stars - Radiodread
10 - Lambchop - Damaged
11 - CSS - Cansei De Ser Sexy
12 - The Fratellis - Costello Music
13 - The Kooks - Inside In / Inside Out
14 - Panic! At The Disco - A Fever You Can’t Sweat Out
15 - The Knife - Silent Shout
16 - Emperor Machine - Vertical Tones & Horizontal Noise
17 - Junior Boys - So This Is Goodbye
18 - The Raconteurs - Broken Boy Soldiers
19 - Midlake - The Trial Of Van Occupanther
20 - DJ Mehdi - Lucky Boy
21 - Beck - The Information
22 - I’m From Barcelona - I’m From Barcelona
23 - Gnarls Barkley - St Elsewhere
24 - Lindstrom - It`s A Feedelity Affair
25 - Phoenix - It’s Never Been Like That
26 - Scissor Sisters - Ta - dah
27 - Ellen Allien & Apparat - Orchestra Of Bubbles
28 - The Long Blondes - Someone To Drive You Home
29 - Various Artists - Kitsune Maison Vol. 2
30 - The Pipettes - We Are The Pipettes
21 Aralık 2006
(Livingindigo, Ocak 2007)
“Indie rock’cılar için dans müziği”: Artık biz müzik yazarları rock, house veya electro diyemediğimiz şeyleri böyle sınıflandırıyoruz. MSTRKRFT’ı ise kontrolsüz zamanların deli divane müziği olarak sınıflandırabilirsiniz!
Hemen ortaya birkaç anahtar kelime sallamakta fayda görüyorum: Vocoder, 80’ler synthesizer’ları veya sıkı gitar riff’leri, Daft Punk, rock davulları (tercihan Franz Ferdinand), alkış sesi sample’ları… 130 bpm! MSTRKRFT’ta bunlardan bolca var. Ortaya çıkan müzik ise oldukça enerjik, hatta bazen agresif-saldırgan. Bir benzetme yapacak olursak rock hatta punk’a yakın, ama bunun dans fomatındaki hali gibi bir müzik. Albümlerinde gerçek gitar sesi olmaması rağmen tam bir rock enerjisi hakim. Ve bu Toronto’lu ikili, son iki yıldır dans müziği dünyasını hem sağlam rock remixleri hem de kendilerine has electro sound’ları ile altüst etmekte.
MSTRKRFT Jesse F. Keeler ve Al Puoudziukas’ın (Al-P) ortak projesi. Keeler’ı, indie-rock aleminin sevilen (ve geçtiğimiz aylarda dağılmış olan) metal gruplarından biri, Death From Above 1979’dan tanıyor olabilirsiniz. DFA 1979 oldukça sert ama aynı zamanda “funky” tarzları, metal sound’u üzerine synthesizer seslerini kullanmaları ve bolca remix yaptırmaları ile elektronik müzik çevrelerinde de tanınmakta ve sevilmekteydi. Aslında kendilerini bu açıdan biraz Wolfmother’a bile benzetebiliriz. Daha ikinci albümlerini bile yapamadan sona ermeleri ise gerçekten üzücü olmuştu.
Ekibin üyesi Al-P ise görece daha az tanınıyor (ve zaten pek de sessiz duruyor). Ama aslında o da yere bakan yürek yakan bir şahsiyet. Keeler ile 90’lı yılların sonlarında tanışan Al-P, Kanada’nın ismi pek bilinmeyen indie-elektro-pop gruplarından biri, Girls Are Short’un kurucularından. Bu grubun en büyük fan’lerinin Broken Social Scene tayfası olduğu da söylentiler arasında yer alıyor. Girls Are Short ile iki albüm yayınlayan Al, daha sonra DFA 1979’un ilk ve tek albümü You’re a Woman, I’m a Machine’de prodüktör olarak karışımıza çıkıyor.
MSTRKRFT serüveni ise 2004 yılında bu iki arkadaşın bir araya gelerek
“Elimizi attığımız parçaları kendi parçamız yapmayı seviyoruz” diyor Jesse bir röportajında, ki durum da cidden öyle. Remixleri oldukça karakteristik ve gelen parça ne şekilde olursa olsun, sonuç hep “bu bir MSTRKRFT remixidir” diye bağırıyor. Albümlerinde, kendi orijinal bestelerindeki tını ise remixlerinden biraz farklı. Gitarların yerini bu sefer aynı sertlikte sentetik ses dalgaları alıyor. Biraz daha 80’ler sound’u ile karışık bir tarz, ama yine aynı yerinde durmayan çılgın müzik. Geçtiğimiz yılın başlarında yayınlanan albümden şimdiye kadar çıkan tek single ise albümün açılış parçası da olan “Work On You” idi. Yine de, remix veya orijinal beste genel kuralı pek değiştirmiyor. “Herşey hissetmeye bağlı” diyor Al-P bir röportajda, “insanlarda -birazcık bile olsa- dans etme isteği uyandıracak müzikler yapmak istiyoruz, bunun için elimizden geleni ardımıza koymuyoruz”.
Jesse ve Al, DJ’lik konusunda da aynı derecede heyecanlılar, Jesse’ye göre DJ’lik belki de çok daha bile zevkli bir uğraş: “Koca bir salon dolusu insanı dans ederken görmek kadar heyecan verici birşey yok” diyerek noktayı koyuyor.Panthers - Thank Me With Your Hands (MSTRKRFT remix)
19 Aralık 2006
Boynuz Kulağı Geçerse…
Sizce son günlerin en hip plak şirketi hangisidir? Eğer minimal müziklerden sıkıldıysanız ve biraz eğlence arıyorsanız tabiî ki Kitsune en doğru cevap olacaktır. Kadrosuna Klaxons ve Alex Gopher gibi isimleri de katan Kitsune’nin tam tanımlanamayan sound’u -belki de 2005 sonrası electro sound’u diyebiliriz- kendilerini son günlerin en eğlenceli (ve sert!) plak şirketleri arasına soktu. Bu sound’un oluşumuna en çok katkısı bulunmuş gruplardan biri de kuşkusuz Simian Mobile Disco olsa gerek. Peki o zaman neden, nasıl, nerede?
Aslında Simian Mobile Disco hikayesine bir varmış bir yokmuş modunda 2001’lerden başlayabiliriz. Simian ismiyle kurulan Manchester’lı elektro/rock grubu ilk albümünü (Chemistry Is What We Are) 2001’in Temmuz ayında çıkarır. Fransa’nın ünlü Source plak şirketinin İngiltere şubesinden yayınlanan bu albüm takiben 2002’te de ikinci albümleri “We Are Your Friends” yayınlanır. Müzik dünyasında pek ciddi çalkantılara yol açmasa da bu iki albüm grubun sıkı bir fan kitlesi oluşmasını sağlamaya yeterli olmuştur. Hatta “LA Breeze” parçalarının bir araba reklamında yayınlanması da buna katkıda bulunur, haklarında ufak tefek fan siteleri bile açılır.
Tam bu sıralarda ekibin içinden James ve Jas konserlerde grubun “resmi” DJ ikilisi olarak çalmaya başlarlar. Pek makul bir şekilde bu ikili de “Simian Mobile Disco” adını alır. Grubun albümleri ile beraber promo mix setler yayınlarlar, arada kendilerine bir iki remix yaparlar… Simian için güzel günler geride kalırken Simian Mobile Disco ikilisi sağda solda giderek daha çok görünmeye başlar. Plak şirketleri Source’un ağır toplarından Air’in Cherry Blossom Girl parçasının remix’i yanında The Go! Team ve Diefenbach gibi gruplara da çeşitli remix’ler yaparlar. LCD Soundsystem ve Soulwax gibi grupların gecelerinde sahne alarak DJ’lik portföylerini de geliştirirler. Asıl bombayı ise 2005 yılında ünlü The Count single’ı ile patlatırlar. Bu parça, Kitsune’nin de katkısıyla bir anda her tarafta, Avrupa’nın en cool club’larında çalınmaya başlar, bütün sıkı DJ’lerin listelerinde üst sıralarda yer alır… Simian Mobile Disco artık dağılan Simian’ı geride bırakmaya başlamıştır bile!
Simian ve mobil diskosundan bahsetmişken, son dönemde Simian isminin tekrar parlamasına yol açan “Never Be Alone”u es geçmek de olmaz. Simian’ın en sevilen parçalarından biri olan Never Be Alone, 2002’de ilk çıktığında pek fazla ilgi çekmemişti. Ama daha sonra 2004’te International Deejay Gigolo etiketiyle ve Fransa’nın “anarşist” elektro-house yıldızı tarafından elden geçirilmiş bir şekilde tekrar yayınlanır. Bu sefer kimsenin gözünden kaçmayan parça hem artık dağılmış olan Simian ismini hem de onların mirasçıları sayılabilecek Simian Mobile Disco’yu tekrar gündeme getirir.
Simian Mobile Disco’nun son dönem remix yaptığı isimler arasında Test Icicles (tesadüfe bakın ki onlar da yakın zamanda dağıldılar!), Arctic Monkeys ve Mystery Jets gibi İngiltere’nin en sevilen yeni rock grupları bulunuyor. Zaten ikilinin kendi parçaları da synthesizer bazlı olmakla birlikte, sertlik ve tavır itibariyle rock ve punk ruhuna oldukça uygun. Grubun Kitsune’den yayınlanan ilk single’ı, 2005’deki The Count, önce Kitsune’nin ünlü toplama albümlerinden Kitsune X’de yayınlandı. Kitsune’nin ve genel olarak 2005’in electro-clash sonrası yerinde duramayan yeni electro sound’unu oluşturan parçalardan biri olarak da hafızalara kazındı. 2006’ya gelindiğinde yeni bir single, Hustler ile grup tekrar gündemdeydi. Kitsune’nin bir başka gözde serisi Maison Compilation 2’de de yer alan Hustler, daha sert ve daha “kirli” bir parça olarak dikkati çekti – müzik ve vokalleri itibariyle.
Bu arada, ikilinin Simian Mobile Disco’nun ilk albümünü yayınlamak için çalışmalarına hızla devam ettiğini belirtelim. 2006 yılı içinde bitirmeyi planladıkları bu albümü şimdilik 2007 başlarına ertelediler ama Kitsune’nin yeni Maison Compilation’ına tadımlık bir parça daha vermeyi ihmal etmediler! Kasım ayı içinde white label olarak da elden ele dolaşmaya başlayan bu parça Tits & Acid adını taşıyor. Bir yandan da Klaxons ve The Rapture için yeni birer remix çalışması yapmakta olan grubu takibe almanızı kesinlikle tavsiye ederiz!
10 Aralık 2006
Girls Are Short, nerden bulaştım bu çocuklara bilmiyorum ama isimlerini yıllar öncesinden hatırlıyorum. Hatta bir yerlerede bir iki parçaları olacaktı diye karıştırdım ve hiçbirşey bulamadım (sonra da buldum). Plak şirketleri Upper Class'in web sitesine girdim ve başka şeyler de öğrendim! Yıllar öncesinden bir garip elektro-pop grubu olarak hatırladığım bu iki kişilik ekibin elemanlarından biri, meğersem son zamanların en cozurtuk elektro-punk-funk gruplarıdan MSTRKRFT'ın üyelerinden Al-P (Alex, Alp değil) imiş. Ama bu arkadaşların müzikleri MSTRKRFT'a göre çok daha tatlı, sakin, huzurlu. Elektropop işte. Aşağıda bir parçalarına linkimiz de var, dinlersiniz. Biraz japonsu, biraz da çocuksu bir müzik. Albümlerinde bazı parçalarda direk çocuk sesleri kullanmışlar.
Girls Are Short - Osaka
Gerling ise, adından da anlaşılmayacağı üzere Avustralyalı bir grup. Ben bunları bir şekilde Girls Are Short ile karıştırıyordum çünkü ikisini de aynı zamanlarda dinlemiştim. Audiogalaxy veya Napster yılları olmalı (Audiogalaxy kesinlikle daha iyiydi). Gerling'in gündeme gelmesi de geçen gün alakasız bir cd'yi ararken yığınların arasından Death To Apple Gerls ep'lerini bulmam sayesinde oldu (aslında Peter Gabriel'in Passion Sources cd'sini arıyordum, oldukça "ortadoğu müziği" bir albümdür kendisi, bahsederim bi ara). En sevdiğim parçaları Ghost Patrol herhalde. Yine bir gizli çocuksuluk hakim, sanırım bir şekilde Girls Are Short ile bunu birbirine bağlayan en ortak nokta bu.
Gerling - Ghost Patrol
Sparks (başında "the" yok!) bu haftaki retro-revival grubumuz. Gün geçmiyor ki, yakın zamana kadar bizi hoplatıp zıplatan bazı parçaların aslında 70'ler 80'lerden bir underground hit'in yeniden yorumu olduğunu öğrenmeyelim... Geçen gün, 5 yıl kadar önce Trisco diye birileri tarafından piyasaya sürülen ünlü Musak'ın aslında tamamen 1979 yılından, Sparks'ın Tryouts For The Human Race isimli parçasından kotarıldığını farkettim. Ve bütün teknolojiye rağmen Sparks'ın parçası aslında çok daha iyi (dinlemeniz için aşağıya bile koydum). Bir de Stylus'dan şarkı hakkında bir yazı bile buldum. Aslına bakarsanız bu retro-araklama örneklerinden o kadar çok varki bu konuda bir seri yapabilirim ileride.
Sparks - Tryouts For The Human Race
Off The Beat bu haftaki son grubumuz. Kendileri ünlü U-Penn'de (University of Pennsylvania) takılan bir a-capella grubu oluyorlar. 1986'da kurulan bu üniversite grubu 1990'dan bu yana her yıl bir cd çıkarmış, çoğu zaman ünlü pop parçalarını falan a-capella olarak seslendirmişler vs. Grubun websitesi de bu linkin altında. Hala bile çok sevdiğim 80'ler parçalarından biri olan Sleeping Satellite'ı da seslendirmişler (orijinalini Tasmin Archer söyler) ve bunu da kaçırmanızı istemedim! :)
Son olarak, sayfadaki resiml ve çizimleri yaratan Danny Miller'dan bahsedeyim. Aslında kendisi hakkında pek birşey bilmiyorum. Ama bir blog'da gezinirken resimlerinden birini gördüm (baştan ikincisi) ve gerisini de oradan takip edip buldum. Güzel çizimleri olan bir dünya vatandaşı kendisi, NYC'de yaşıyor. Web sitesi de www.danny-miller.com şeklinde.
haftaya görüşürüz!
05 Aralık 2006
2raumwohnung geri döndü! İlk (başarılı) almanca elektro-pop gruplarından biri olan bu pek şeker ikili "Besser Geht's Nicht" ismindeki yeni single'larını ocak başında (hatta 12'sinde tam olarak) yayınlayacaklarmış. Ayrıca yeni albümleri de yoldaymış: "36 Grad", grubun web sitesinde albüm için belirtilen tarih de 2 Şubat. Bakalım ne çıkacak :)
Bu arada, şarkıyı dinlemek isterseniz:
2raumwohnung - Besser Geht's Nicht
29 Kasım 2006
Bu haftanın ilk grubu Goose, Belçikalı bir grup. Cahil ve sinsi NME tarafından zorla "new-rave" olarak sınıflandırılmaya çalışılan gruplar içinde kendisi (bir diğeri Klaxons mesela, Kitsuné kataloğunda bolca var bu gruplardan). Arkadaşların olayı keskin synth sesleri ile yüklü, eğlenceli, enerjik, oldukça dans edilebilir bir synth-rock-dans müziği. DFA 1979, Mstrkrft sevenleri kesinlikle memnun edecektir. Bazı parçalarda bu adamlar gitar falan kullanmıyor galiba diyorsunuz çünkü gitarın girmesini beklediğiniz her yerde önce cayır cayır bir rave-synth (aman allahım yoksa cidden nu-rave mi??) melodisi giriyor, daha sonra gitarlar geliyor. Synth-pop gibi başlayıp rock biten parçalar işte. Oldukça stüdyo müziği havasında duran bu grup, kanlı canlı konserler de veriyormuş bu arada, myspace sayfalarından detaylara ve müziklerinin bir kısmına ulaşabilirsiniz. Tabi bir alman sitesinden okuduğum yorumlara göre konserlerde biraz zorlanıyorlarmış. Neyse, bize ne!? Geçen ağustosda Soulwax'in Radio Soulwax turnesinde ön grup olarak sahne almışlar, taze çıkmış ilk albümlerinin adı Bring It On. Albüm Japonya'da import albümler listesinde üst sıralardaymış.
Tam bu sırada Tokyo'da... Tokyo Police Club!? Hayır, Tokyo'lu falan degil bu arkadaşlar, Toronto Kanada'dan bir grup bu. 2006 başlarında albüm-ep arası birşey olan A Lesson In Crime'ı yayınlamışlar. Şu aralar da The Go! Team, The Pippettes, Dungen gibi grupları da çekip çeviren Memphis Industries'den bir single'ları yayınlandı, ilkinde de yer alan Nature Of The Experiment. Süper kısa 2 dakikalık parçaları, mastering'den geçmemiş gibi duran bir sound'ları var, ama herşey derli toplu aslında. Birazcık synthesizer & elektronik sesler de kullanıyorlar ama esas olarak rock. Benzetmek amacıyla The Editors & Maximo Park desem daha dünkü çocuklar onlar, bula bula onlara mı benzettin diyebilirsiniz. Citizens Of Tomorrow hüzünlü başlıyor biraz, If It Works eğlenceli bir parça, Nature Of The Experiment hit'leri... Nedense bir iki kere daha dinledikten sonra geleceklerinden pek emin olamadım ama şimdiden ABD, İngiltere turlamaya falan da başlamışlar, hayırlısı. Yine adettendir, myspace adresi verelim.
02 Kasım 2006
CSS - Cansei De Ser Sexy (Sub Pop)Mesela geçen cumartesi akşamı (mesela) Peyote’de oturmuş arkadaşlarınızla soğuk biranızı yudumluyorsunuz. Ortam kalabalık ve gürültülü, ayakta bekleyenler var, sıkça da yeni birileri geliyor. Herkes birşeyler konuşuyor ve arkada bazen bildik tanıdık parçalar bazen de ne olduğunu bilmediğiniz birşeyler çalıyor. Derken yine öyle bilmediğiniz bir parça başlıyor ama daha ilk saniyesinden süper eğlenceli birşey. Funk gitarları, disko - elektro-pop arası bir müzik ve duvarlara vuran bir bas gitar, havalarda uçuşan bir parça! Üzerine bir de aksanlı ingilizcesi ile bir hatun vokali. Herşey çok tatlı, çok eğlenceli, çok seksi. Hafiften mekanda muhabbetin heyecanı artıyor, herkes biraz daha hareketleniyor, ayakta olanlar dans etmeye falan başlıyorlar... Sonunda dayanamayıp yan taraftaki dj’e “hey dostum, nedir bu çalan” diye soruyorsunuz. Kirli sakallı ve cool görünümlü dj, zaten bu sorunun birilerinden gelmesini bekliyormuş gibi hafiften gülümsüyor, sigarasından rahat bir nefes alıyor ve cevaplıyor: “CSS, Let's Make Love And Listen To Death From Above”. Cansei De Ser Sexy albüm tanıtımımız kısaca bundan ibaret.
08 Ekim 2006
(Bant Dergisi, Ekim 2006)
I’m From Barcelona
29 kişilik bir pop orkestrası, adamı zorla eşlik ettiren mutluluk şarkıları, Beach Boys estetiği ve koskoca bir yalan: tabiki bu çocuklar Barselona’lı falan değiller!
Eminim Türk video-klip sektörü çok daha kötü çalışmlara imza atmıştır. Ama I’m From Barcelona’nın YouTube’dan izleyebileceğiniz videosu da bu açıdan hiç aşağı kalmıyor, 70’lerden kalma oldukça kitsch bir havası var. Grubun ilk single’ı ve ortaya çıkış parçası olan “We’re From Barcelona”dan bahsediyoruz. en sıradan kıyafetleri içinde bir grup genç kadın ve erkek, ard arda üç sıra dizilmişler, 23 Nisan çocuklarından beter bir şekilde bir sağa bir sola sallanarak şarkı söylüyorlar, ellerini bacaklarına vurarak ritim tutuyorlar ve daha da kötüsü bıyıklı bir adam kameraya karşı hava durumu spikeri edasıyla şarkı söylüyor! Ülkemizin Ajdar Anik gerçeğini gözardı etmiyorum tabi ama buradaki de olabildiğine şaka gibi bir görüntü… Ama bütün bunlara rağmen bu klibi şimdiye kadar 150.000 kişi izlemiş! Sebebi basit, dinlediğinizde müziğe ve sözlere karşı koyamıyorsunuz ve eşlik etmeye başlıyorsunuz! I’m From Barcelona’nın en garip huylarından biri de bu, belki de kalabalık kadrosunun doğal bir sonucu olsa gerek, insan bu adamların şarkılarını dinlediği anda onlarla beraber söylemek istiyor.
I’m From Barcelona ekibinin orijinal kadrosu tam 29 kişiden oluşuyor. Grubun eğlenceli müziği, günlük hayattan basit şarkı sözleri ve hemen eşlik edebileceğiniz la-la-la-la’ları ile dinleyen pek az kimsenin karşı koyabileceği bir cazibeye sahip. Kalabalık kadroları ve müzikleri ile kendilerine şimdiden ciddi bir fan kitlesi bulan I’m From Barcelona’nın müziğini anlatmak için şöyle bir tarif yapılabilir: Broken Social Scene, The Go! Team ve Beach Boys’u üyelerinin hepsini bir araya getirin (ki yine de sayı olarak eksik gelecektir), müzikal olarak da karıştırın, toplamından ortaya çıkan yaklaşık olarak I’m From Barcelona olacaktır! Kelimenin tam anlamıyla bir pop big-band’i olması zaten insanda daha ilk anda doğal bir merak yaratıyor. Tabi bu kadar kalabalık bir ekipte işlerin yolunda yürümesi pek kolay olmasa gerek. Grubun kurucusu Emanuel Lundgren, aynı zamanda grubun aslında neredeyse her şeyi, kendi evinde gerçekleşen ilk buluşmalardan kayıtlara, konserlerde tur menejerliğine kadar grubun baş sorumlusu ve yetkilisi. Zaten albümdeki müzikler ve şarkı sözleri de tamamıyla kendisine ait.
Kısaca I’m From Barcelona ile bir röportaj yapmak aslında Emanuel ile görüşmek demek. Kısa bir e-mail trafiğinden sonra kendisini bir Pazar akşamı telefonda yakalayabildik. Sakin ve hatta bitkin sesi ile sorularımıza kısa kısa yanıtlar vermesi, önceki Cuma günü Malmö’deki konserden (ve onu takip eden cumartesiden!) sonra oldukça yorulduğunu belli ediyor. Böyle kalabalık bir grup ile turneye çıkmanın doğal sonuçları olsa gerek. Acaba adınız “I’m From İstanbul” bile olabilir miydi diye sorduğumuzda hemen grubun adının nereden geldiğini anlatıyor: Grubun ilk buluşmaları sırasında ünlü bir ingiliz komedi dizisindeki (Fawlty Towers) bir İspanyol karakter (Manuel) ve onun durmadan I’m From Barcelona demesini büyük geyik malzemesi olmuş ve sonra bunun iyi bir grup ismi olabileceğini düşünmüşler. Zaten I’m From Barcelona grubunun bütün üyeleri Jönköping isimli İsveç’in iç kısımlarında bir şehrinde yaşıyorlar (tabi burada Barselona’nın Jonköping’den çok daha sempatik bir isim olduğunu da teslim etmek lazım!)
Aslında Emanuel’in grubu bugünkü noktaya getirmesi de oldukça tesadüfi bazı olaylarla gelişmiş. Emanuel’in 80’lerden beri gitar çalıp şarkı söylediği Valley Days isimli bir grubu bulunuyor. Ama 2005 yazında yoğun pozitif duygular ile yüklü pop şarkıları yazmaya başlamış (aşık olmuş tabii ki, başka ne olsun!) Şarkı yazmakla da kalmayan Lundgren, apartman dairesine bütün arkadaşlarını davet etmiş ve herkes kendi çaldığı (veya çalamadığı) enstrüman ne ise onunla katılmış bu ekibe. Ekipten Marcus bir röportajda işin lojistik yönünü “zaten haftasonlarımızı hep birlikte geçiriyorduk, o yüzden toplanmak zor olmuyordu” diyerek açıklıyor. Sonuç olarak ekibin elebaşı Emanuel yönetiminde herkes birşeyler katıyor ve ilk kayıtlarını bu evde tamamlanan grup ilk EP’sini çıkarıyor.
Grubun ilk konseri de bu kayıttan bir süre sonra, geçtiğimiz yılın Ağustos ayında gerçekleşir. Jönköping’in popüler barlarından (zaten az sayıda olsa gerek) Bongo Bar’da sahne alan ekip, burada büyük bir başarı kazanır. Bir başka röportajda Emanuel “Açıkcası ilk başta bu işin dört haftadan daha fazla sürmeyeceğini düşünüyordum ama birden kendimizi Bongo Bar’da bulduk” diyor. “Her şarkıdan sonra büyük bir gürültü yükseliyordu, ama seyircilerden değil, arkamdaki kalabalıktan… O anda bu işin birkaç haftadan daha uzun sürebileceğini anladım.”
Bu arada, grubun büyüklüğü ile doğru orantılı olarak enstrüman menüsü de oldukça zengin: gitarlar, piyano, davul ve perküsyonlar, banjo, melodika (hani şu minik bir org gibi tuşları olan ve üflenerek çalınan enstrüman), saksofon, klarinet, synthesizer, eski bir org, bir ukulele (hawai gitarı) ve daha başka bir sürü birşeyler… Bu kadar çok insan ve enstrümanın olduğu bir ekipte arada amatörlerin olması da kaçınılmaz, bazı grup üyeleri ellerindeki enstrüman ile sadece belli parçaları çalmasını bildiklerini çaktırmadan itiraf ediyorlar. Konserlerde ise herkes durmadan bir şeyler çalmasa bile sesiyle veya en kötü alkışları ile gruba eşlik ediyor. Telefon görüşmemizde, ertesi hafta İngiltere’ye gideceklerinden bahseden Emanuel, buradaki konsere (Malmö’deki gibi) 21 kişilik biraz küçültülmüş bir kadro ile gideceklerini, her zaman herkesin programı müsait olmadığından böyle ayarlamalar olabildiğini söylüyor. Ama tam tersi durumların da olabildiğini söylüyor Emanuel, yani grubun konserlerinde bazen seyircileri de sahneye davet ediyorlarmış, tabi şartlara göre. Eylül başında Londra’daki ünlü plak dükkanlarından Covent Garden’daki Rough Trade’de bir konser veren grup, burada sahne kavramını da aşıp, topluca dükkanın önündeki dar sokağa çıkıp birkaç parça da burada söylemişler!
I’m From Barcelona’nın vurucu bir yanı da demin dediğimiz gibi tatlı ve akılda kalıcı şarkıları. We Are From Barcelona’dan “Love is a feeling that we don’t understand / but we’re gonna give it to you” sözleri kısaca bütün şarkıların ruhunu özetliyor diyebiliriz. Ama sadece bununla da bitmiyor. Oversleeping’de pazartesi sabahı işe güce geç kalma sendromu irdelenirken Collection Of Stamps’de Birleşmiş Milletler’in beceremediği dünya barışı bir pul koleksiyonu üzerinden hallediliveriyor! Her halikarda parçaların her birinde aslında çok çocuksu bir yön de var (ideal örneği Treehouse) ve bu dinleyenleri yıllar öncesine, kısa pantolon giyip dizlerinin yara bere içinde olduğu yıllara geri döndürmeyi başarıyor!
I’m From Barcelona’nın ilk albümü “Let Me Introduce My Friends” Avrupa’da çeşitli ülkelerde Eylül ayı içinde yayınlandı. Bir gün ülkemizde de bulabileceğimizi umarak şimdilik Myspace sayfalarını (myspace.com/imfrombarcelona) ve mp3 olarak satın alma imkanlarını öneriyoruz.
28 Eylül 2006
(Rolling Stone / Ekim 2006)
JUNIOR BOYS
Sentetik melodiler ve naif bir ses: Jeremy Greenspan ve ortağı Matt Didemus, Junior Boys’un yeni albümü ile dünyanın bütün müzik blog’larını birleştirmiş durumda!
Indie-pop dünyasında her daim “yere bakıp yürek yakan” sıkı isimler olmuştur, hem herkes tarafından bilinen hem de başka kimsenin bilmediği sanılan: Bir zamanlar Death Cab For Cutie ve şu aralar The Postal Service bu isimlere en iyi iki örnek olsa gerek. Death Cab For Cutie son albümü ile bir üst lige çıktı tabi ama bu sefer daha kuzeyden, Kanada’dan bir grup bu bahsettiğimiz isimler arasında yer almaya hazırlanıyor bizden söylemesi: Junior Boys!
İlk single’larını 2003 yılında çıkaran Junior Boys ikilisi -Jeremy Greenspan ve o sıralardaki ortağı Johnny Dark- garage, house ve 2-step gibi tarzları kendi sentetik pop müzikleri ile birleştirerek (burada Erasure ile Basement Jaxx’in karışımı gibi bir müzik düşünebilirsiniz) herkesi kendilerine hayran bırakmışlardı. Başta kendilerini nispeten dar bir çevrede duyurabilen grubun en büyük başarısı internet üzerinde oldu. O günlerde yeni yeni hareketlenmeye başlayan internet-myspace-blog dünyası, müzik basınından çok daha hızlı bir şekilde grubu fark etti ve benimsedi. Tabi bunda en ciddi etkenin Jeremy Greenspan’in Ben Gibbbard (Death Cab For Cutie!) ile karşılaştırılan kırılgan ve etkileyici sesi olduğunu peşinen söyleyebiliriz.
2004 yılında grubun ilk albümü Last Exit yayınlandığında hem Avrupa hem de Amerikan müzik eleştirmenleri tarafından övgü yağmuruna tutulması ise uzun sürmedi, tabi küçük köşelerde… Olumlu eleştiriler grubun albüm satışlarına doğrudan etki etmese de gelecek için oldukça sağlam bir referans oluşturdu. Zaten grubun ikinci albümü öncesinde İngiltere’nin ünlü bağımsız plak şirketlerinden Domino tarafından kapılması da bu sayede gerçekleşti.
Last Exit ile müzik dünyasına hızlı bir giriş yapan ikili, yeni albümleri So This Is Goodbye’da da minimal techno ve indie-pop arasında başarılı bir çizgi tutturmuş durumda. İlk albümlerindeki 2-step ve garage etkilerinden sıyrılan grup, bu sefer daha doğrudan ve daha minimal bir müzik ile karşımıza çıkıyor, New Order’dan Zoot Woman’a, oradan da günümüz minimal house’una uzanan bir çizginin devamı gibi adeta. Junior Boys’u diğer elektro-pop gruplarından ayıran bir başka özellik de, müziğin hiç acele etmemesi, hızlı veya yavaş bütün parçaların zamana rahatça yayılması. Kelimelerle anlatmak belki kolay değil ama zamanla kendinizi onların müziği içinde yüzerken bulabiliyorsunuz!
Konserlerinde albümden farklı olarak gitar ve davula da yer veren grup, şu aralar Amerika turnesini sürdürmekte. Ekim ayı boyunca da ünlü Hot Chip grubu ile konserler verecek olan Junior Boys, 11 Kasım’da da Phonem By Miller kapsamında İstanbul’da bir konser verecek.
NOTLAR:
- Junior Boys’un önemli ilham kaynaklarından biri de Frank Sinarta! Hatta albümde bir de Sinatra klasiğini yorumlamışlar: “When No One Cares”
- Yeni albümün ilk single’ı olan In The Morning’in prodüktörlüğü, ünlü Alman elektronika grubu Mouse On Mars’tan Andi Tomi.
- Grubun plak şirketi Domino Records aynı zamanda Franz Ferdinand ve Arctic Monkeys gibi grupları da bünyesinde barındırıyor.
07 Eylül 2006
22 Ağustos 2006
17 Ağustos 2006
13 Ağustos 2006
Norveç’in çekingen tavırlı starı Erlend Øye’yi, (geçen sene İstanbul Caz Festivali’nde de yer alan) folk-pop grubu Kings Of Convenience’dan tanıyor olabilirsiniz. Ancak kendisi sessiz ve sakin görüntüsün altında, oldukça da üretken bir müzisyen. Bundan birkaç sene önce bir solo albüm yayınlayan, birçok elektronik müzik grubuna sesi ile konuk olan ve ünlü Dj Kicks serisinden bir Cd’ye de imzasını atan sanatçı, bu sefer yeni bir grup ve albüm ile karşımızda: The Whitest Boy Alive.
Aslında Erlend Øye, The Whitest Boy Alive’ı 2003 yılında arkadaşı Marcin Oz ile bir elektronik müzik projesi olarak başlatmış. Ama bu proje grubu zamanla bütün elektronik öğelerden sıyrılarak tamamen akustik, rock-pop tadında bir dörtlüye dönüşmüş. 2006 başlarında ilk single’ları Burning’i yayınlayan ekip, geçtiğimiz Haziran ayında da sadece İskandinav yarım adası ülkeleri ile sınırlı olarak ilk albümleri “Dreams”i piyasaya sürdü. Tamamen yeni bestelerden oluşan bu albümde Erlend’in tatlı ve berrak sesi, elektro-gitar davul ve bas ile buluşuyor. Albümde Kings Of Convenience meraklılarını memnun edecek melankolik ve naif parçaların yanısıra, neredeyse elektronik dans parçaları kadar güçlü ve hareketli ritimler içeren eserler de yer alıyor. Hepsi dans müziğine meraklı olan The Whitest Boy Alive ekibinin konserlerinin de oldukça keyifli ve bir dj setini aratmayacak derecede coşkulu geçtiği söyleniyor – hem de hiçbir elektronik ses içermeden!
Şimdiden Kuzey Avrupa’da bazı festivalleri turlamaya başlayan grup, sonbaharda Almanya’da uzunca bir turne yapmaya hazırlanıyor. Daha fazla bilgi için ise www.whitestboyalive.com adresine göz atmanızı öneririz.
24 Temmuz 2006
(kısaca yukarıdaki başlıkta toparladığım bu albümler veya gruplar hakkında aslında oturup uzunca bir yazı veya elemanlarla iki e-mail röportajı yapmak isterdim, ne diyeyim kısmet değilmiş - onlara!)
James Figurine - Mistake Mistake Mistake Mistake
Dntel ve The Postal Service'den Jimmy Tamborello'nun solo projesi. 2003 yılındaki Figurine ekibinin de üçte biri olan Tamborello, güzel ve minimal bir albüm yapmış, hatta minimal-folk-electo-pop müzik. Genel olarak review web siteleri mafyası tarafından pek beğenilmemiş ama kendi halinde güzel bir albüm işte. konuk vokalistler arasında Jenny Lewis (Rilo Kiley) ve Erlend Øye (Kings Of Convenience) gibi isimler var. Müzikler ve sesler için John Tejada da yardım etmiş Tamborello'ya. (bu arada review siteleri mafyası diye Pitchforkmedia, Stylus ve Dusted gibi siteleri kastediyorum, bu konuda da ayrı bir başlık açmak güzel olabilir, aklıma gelmişken)
Luke Vibert - Kerrier District 2
Luke Vibert denen şu adam çok üretken biri. Daha birkaç hafta önce Rephlex plak şirketinden Amen Andrews V Spac Hand Luke albümünü yayınlamıştı, şimdi de yine Rephlex'den geçen sene ilkini çıkardığı Kerrier District serisinin ikinci albümünü yayınladı. Bu albüm de ilki gibi oldukça space disco tadında, ama biraz daha Vibert'e has science fiction-vari ses efektleri ile gerçek bir "uzaylı diskosu" havasına bürünmüş. Bu arada, Kerrier District de NYC'de bir yerlerde lüks bir banliyönün adı imiş, kiraların epeyce yüksek olduğu ve herkesin "shiny" olduğu bir yerler, araştıralım!
Mstrkrft - The Looks
Mstrkrft (masterkraft diye okunmalıymış), Geçen senenin hip gruplarından Death From Above 1979'un basçısı (bir de davulcu var zaten) Jesse Keeler'ın bir arkadaşı ile yarattığı electro-daft-disco-punk grubu. Biraz DMX Krew'u da hatırlatıyor bana ama genel olarak vahşi dans müziği, son dönem Kitsuné müziklerini (Digitalism, Simian Mobile Disco, Tomboy gibi) takip edenlerin çok hoşuna gidecektir eminim.
Şimdilik bu kadar, akşama Razorlight ve The Whitest Boy Alive hakkında kısa iki kelamda bulunmak niyetindeyim.
27 Haziran 2006
Mike Patton'ın yeni albümü, Peeping Tom'u dinledim (tekrar) bu sabah. Güneşli bir sabah için ideal bir albüm değilse de eski Faith No More vokalisti Patton için oldukça günlük güneşlik sayılabilecek bir albüm.
Albümde birçok konuk sanatçı var. Amon Tobin, Dan The Automator, Kid Koala gibi hip-hop'cuların yanısıra Bebel Gilberto ve Norah Jones gibi vokal yıldızları da yer alıyor bunlar arasında (insan James Blunt nerde diyor adeta!) Ama ne Bebel'in sesi tam onun gibi ne de Norah'nın. Patton nasıl oldu da bu isimleri aynı albüme sokabildi diye düşünmemek elde değil.
Aynı zamanda Plan B dergisinin son sayısında Patton ile yapılmış bir röportaj vardı, onun da birazını okuyabildim. Bir pop müzik albümü yapmanın faziletlerinden bahsediyor bir yerde ama bu albümün öyle herhangi bir pop albümü olduğunu da sanmayın, Fantomas ve Mr. Bungle gibi müzik teröristi grupların lideri olan bir adamdan çıkabildiği kadar pop. Esasen Tricky-vari trip-hop ve endüstriyel müzik arasında bir yerlerde geziniyor da diyebilirim. Ama açık söylemek gerekirse, Patton'ın Fantomas olarak yayınladığı eserleri daha hızlı sevmiştim, benimsemiştim (pek kolay yenilir yutulur lokma olmasalar da). Belki biraz daha dinlemek lazım.
Albüm, Patton'ın plak şirketi Ipecac'dan yayınlanmış.
25 Haziran 2006
WHITE ROSE MOVEMENT
"Aşk Sayısal Bir Hadisedir…"
(yayınlanmadı, Nisan 2006)
80’lerin ve new-wave’in bayrağı hala dalgalanıyor, yeni savaşçımız ise rock ve electro sound’u ile modernize edilmiş White Rose Movement!
“İngiltere’de işler böyle dönüyor herhalde” demekten alıkoyamıyor insan kendini... White Rose Movement’in bugünlere gelişi oldukça güzel müziklerinin yanısıra doğru insanlar ve doğru zamanlamanın bir araya gelmesi ile şekillenmişe benziyor... İsimlerini 1940’larda anti-nazi tavırları ile kendilerini duyuran Alman öğrenci hareketinden alan grubun vokalisti Finn Vine, Norfolk’da bir ghetto’da büyüdüklerini anlatıyor. Grubun dört üyesi de oradan tanışıyorlar zaten. Evlerinin yakınında, eski bir komünden arta kalanlar arasında bohem takılan gençler, etraflarında sürekli müzisyenler, gitar amfileri, daha 8-9 yaşında müzik ile iç içe olan bir grup çocuk…
Daha sonra grubun gitarist Jasper Milton ile Londra’da okumaya başlayan Finn, orada ilk grubu Arturo’yu kurar, birkaç konser verdikten sonra kazandığı birazcık parayı yine bolca müzik aleti almaya yatırır. Yıllar önce bu şekilde müzik yapmaya başlayan WRM’nin iki elebaşı, daha sonra yine Norfolk’tan arkadaşları olan Owen Dyke (bas) ve Ed Harper (davul) ile ekibi büyütürler. Bu noktada bir de grubun tek dişi üyesi Taxxi’nin gruba nasıl dahil olduğundan bahsetmezsek olmaz: rivayet o ki, Erica (Taxxi’nin gerçek adı) ile Erol Alkan’ın kulübü Trash’de takıldıkları bir akşam tanışmışlar, hatta tanışma demek yanlış olur, özellikle “grubun duruşuna yakışacak” bir hatun bulmak amacıyla mekandaki bütün kızları sorgularken Taxxi çıkmış karşılarına. Daha önce piyano çalmış olan Taxxi de tabi bu teklifi hemen kabul etmiş.
Trash demişken, WRM üyelerinin bir aralar Londra’nın doğusunda oldukça popüler bir kulüp olan Dazzle’ı da işlettiklerini söylemek lazım. Londra’da kafalarına göre çalacak bir yer bulamadıkları için en iyisinin kendi mekanlarını yaratmak olacağına karar verirler ve Dazzle’ı açarlar. Kısa zamanda oldukça popüler olur Dazzle’da, Elastica’nın sesi Justine Frischmann’dan Chris Cunningham’a birçok ünlü sima da DJ’lik yapar, giderek mekan daha kalabalıklaşmaya başlar, sırasıyla önce Babyshambles tayfası, sonra Kate Moss ve en son da The Sun muhabirleri Dazzle’da neredeyse yatıp kalkmaya başlarlar… Ve tabi bu da Dazzle’ın sonunu getirir.
Bütün bu Dazzle ve gece hayatı hikayeleri bir yana, WRM’nin tarzı esas olarak çocukluklarında dinleyip sevdikleri müziklerden yola çıkıyor, esinleniyor. Özellikle punk sonrası 80’ler sound’larına olan düşkünlükleri aşikar. Bunun üzerine bir de 2000’lerin electro-clash sonrası electro-rock sound’unu ekleyelim. Kısaca The Killers, The Bravery, VHS or Beta gibi gruplar ile aynı kulvarda ilerlediklerini söylemek pekala mümkün. Ama WRM’i belki bütün bu tayfadan biraz ayıran, melodik yapılarını oldukça ön plana çıkarmaları. Bunu da hem vokallerde hem de keyboard tonlarında net bir şekilde hissedebiliyorsunuz. Ama tabii onlar da bütün bu post-electro-clash dalgasının içine giriyorar, isimlerinin başında “The” olmamasına rağmen ve çok da başarılı bir şekilde.
Burada atlamamak gereken bir başka önemli bağlantı da Paul Epworth. Her döneme damgasını vuran gruplar olduğu gibi, bu grupların (hatta bazen dönemin veya tarzın) sound’una imzasını atan çok önemli prodüktörler de olur hep. WRM’in arkasındaki isim de Paul Epworth olmuş. WRM’nin ilk single’ları Love Is A Number’dan debut albümleri Kick’e kadar prodüktör olarak hep onu görüyoruz. Maximo Park, Bloc Party ve The Rakes gibi grupların albümlerindeki başarısı ile kendini ispatlamış ve son dönemlerin en hip prodüktörleri arasına girmiş bir isim kendisi. WRM’i ise ilk kez birkaç sene önce bir konserlerinde ses teknisyeni iken dinliyor ve oldukça beğeniyor. Daha sonra Epworth başka bir grup için stüdyodayken onlarla tekrar karşılaşıyorlar. WRM’ciler ise o sıralar çalıştıkları prodüktörlerinden pek memnun kalmadıkları için hemen kayıtlarına Epworth ile devam etmeye karar veriyorlar. Bu ortak çalışmanın ilk sonucu da kendilerinin çıkış single’ı sayılabilecek Love Is A Number oluyor.
Grubun ilk albümü Kick ise yine Epworth’un ellerinden çıktı. Geçtiğimiz aylarda da Gomez, Travis gibi grupların plak şirketi Independiente’den yayınlandı. Albümü de bir turne takip etmekte şu aralar, daha önce Placebo ve The Rakes gibi grupların alt grubu olarak sahne alan WRM, bu sefer kendisinin esas adam olduğu bir turne ile yollara düşüyor. 19 Mayıs’ta da Indigo sahnesinde olacaklar.
MONOLAKE (Robert Henke)
(Bant, Aralık 2005)
“Benim için karanlık daha duygusal. Karanlığım tutkular ve umutlarla dolu, bazen de oldukça rahatlatıcı olabiliyor.” İşte iki cümle ile Monolake, devamı da aşağıdaki satırlarda…
Elektronik dans müziği, 2000’lerin başlarından itibaren hızlı bir ivme ile küçülüp çekirdekleşen minimal
En son bu yaz sekizinci albümü Polygon_Cities ile gündeme gelen Henke, elektronik müziğe olan ilgisinin Jean Michel Jarre - Oxygene albümünü keşmetmesiyle başladığını söylüyor. Küçükken biraz da ailesinin isteksizliği yüzünden bir enstrüman çalmayı öğrenememiş. “Belki de bu yüzden, klasik enstrümanları çalmayı beceremediğimden seslere karşı derin bir ilgi geliştirdim ve ses örgüleri (soundscape) üzerine yoğunlaştım” diyor. “Ama geriye bakınca bunun kendi yolumu bulmam için faydalı olduğunu bile söyleyebilirim, neden bilgisayarlarda yapabileceklerimin daha ancak yüzeyindeyken klasik enstrümanları kullanmaya çalışayım ki?”
Çalışmalarına ünlü (hatta efsanevi) Basic Channel / Chain Reaction plak şirketlerinde başlayan Henke, kendine elektronik müzik camiasında oldukça saygın bir yer de edinmiş durumda: On yıl içinde 10 albüm ve bunun iki katı kadar single yayınlamış, Japonya’dan Brezilya’ya dünyanın birçok yerinde konserler veriyor, MUTEK gibi festivallerde özel performanslar sergiliyor ve Deadbeat, Ricardo Villalobos gibi isimlerle de ortak projeler yapmakta. Özellikle Deadbeat ile kendi yazdığı Atlantic Waves programı vasıtasıyla verdiği konserler oldukça ilgi çekici: bu program sayesinde iki müzisyen birbirlerinden farklı kıtalarda internet üzerinden beraber çalabilmekte. Henke, başka müzisyenler ile de Atlantic Waves konserleri vermeyi planladığını, hatta belki bir noktada bir konser albümü bile çıkarabileceğini söylüyor. Yakın zamanda Depeche Mode’un yeni albümündeki ‘The Darkest Star’ parçası için bir de remix yapmış, bu sayede vokallerle ve şarkı sözleri ile uğraşmanın da oldukça ilginç olduğunu keşfettiğini söylüyor.
Henke’nin bazı çalışmaları sadece müzik olmanın da ötesinde: Meksika’daki MUTEK festivalinde prömiyerini yaptığı “Studies For Thunder Live” etkileyici bir ses enstalasyonu, gökgürültülü bir fırtına atmosferini sentetik seslerle yaratıyor. Henke bu çalışmanın CD formatında aktarılmasının mümkün olmadığını söylüyor. Meksika’da açık bir arazide 4 kanal üzerinden gerçekleştirilen bu performans, daha sonra Kanada’da 8 kanal üzerinden tekrarlamış. Henke galerilere yönelik ‘heykelvari’ bazı ses örgüsü projeleri de yapmış ancak son zamanlarda bunlara pek vakit ayıramadığını da söylüyor.
Robert Henke, aynı zamanda Monolake’in ilk yıllarındaki ortağı Gerhard Behles’in geliştirdiği ünlü Ableton Live müzik programının Ar-Ge ekibinin de baş aktörlerinden. Ancak Ableton Live için çalışırken kendi müzikal zevklerini bir kenara bırakıp olaya fonksiyonel yaklaşıyor: “Program geliştirmeyi bir kalem yapmak gibi düşünebilirsiniz. İnsanların bununla ne yazdığını bilmeniz gerekmiyor, teknik olarak nasıl yazdıklarını bilmeniz yeterli.” Ableton Live kullanıcıları kuzeyli cazcı Eivind Aarset’den Mogwai’ye, Fransız ikili Daft Punk’tan breakbeat ustası Rennie Pilgrem’e kadar uzanmakta...
Son olarak kendisine en beğendiği filmleri soruyoruz, bazıları tam da tahmin ettiğimiz gibi: Blade Runner, Alien ve Brazil. Ama açıkcası Being John Malkovich, Fear and Loathing in Las Vegas ve hatta
Robert Henke ile yaptığım röportajın tamamını http://monolake.de/interview06.html adresinden okuyabilirsiniz.
(Radikal, 18/09/2005)
Radiohead, Coldplay, Gorillaz, Kaiser Chiefs gibi İngiliz rock'çılar 'savaş çocuklarına' yardım için stüdyoya girdi ve bir günde 'Help: A Day In The Life' albümünü ortaya çıkardı
İSTANBUL - Bundan bir 10 yıl öncesine gidelim: 1995'te çıkan bir albüm beklenmedik bir başarıya imza atmıştı. İşin ilginci, bu tek bir sanatçıya ait bir albüm de değil, bir derlemeydi. 'Help' isimli albüm Radiohead'den Orbital'e, The Boo Radleys'den Stereo MCs'e varana kadar dönemin en güzel müzisyen ve gruplarının albüm için kaydettikleri parçaları içermekteydi. Kayıtları 4 Eylül'de başlayan albüm, rekor bir sürede, dört günde tamamlanmış ve CD olarak 9 Eylül 1995'te piyasaya çıkmıştı. Hatta albümün bir an önce piyasaya çıkmasını sağlamak için kapağında parçaların isimleri bile yer almıyordu.
Radiohead'in iki yıl sonraki 'Ok Computer' albümünde de yer alacak olan ünlü 'Lucky' parçası ile Paul McCartney, Paul Weller ve Noel Gallagher'in birlikte söyledikleri 'Come Together' albümün hit'lerindendi. Fakat belki de en önemlisi, albümden elde edilen bütün gelirin Bosna'da savaştan etkilenen çocuklara yardım etmek amacıyla War Child (Savaş Çocuğu) isimli uluslararası yardım örgütüne bağışlanıyor olmasıydı. Daha ilk gününde 71 bin adet satan bu albüm, War Child'a yaklaşık 1 milyon 250 bin sterlin civarında bir bağış toplanmasını sağladı.
İlk albümün yayımlanmasının üzerinden 10 yıl geçtikten sonra, ağustosta yeni bir 'Help' albümü yayımlanacağı haberleri gelmeye başladı. O zamanların heyecanı tekrar canlandı tabii, ne de olsa ilk 'Help' CD'si uzun bir dönem boyunca CD player'ların yanı başından ayrılmayan, hâlâ bile zevkle dinlenebilen bir albümdü. Bu sefer bütün sanatçılar kayıtlarını tek bir günde (8 Eylül) tamamlayacaktı ve albüm ilkiyle aynı tarihte, yani 9 Eylül günü internetten indirilebilecekti. Takip eden haftalar içinde CD olarak da yayımlanacak olan albümden elde edilecek tüm gelirler yine War Child'a bağışlanacaktı, özellikle de Irak ve Afganistan'daki savaşlardan etkilenen çocuklara yardım ulaştırmak amacıyla.
İnternetin 'en hızlı'sı
Gerçekten de 'Help: A Day In The Life' ismindeki yeni albüm planlanandan birkaç saatlik bir gecikme ile 9 Eylül günü akşamüstü vakitlerinde internetten satışa sunuldu. Geçen pazartesi gününe kadar da 4 bin adetlik bir internet satışı ile şu ana kadar en hızlı satılan 'internet albümü' olduğu söylenmekte. Tabii bunda albümdeki star isimlerin de etkisi büyük olsa gerek, zira kadro açısından bu albüm ilkinden aşağı kalmıyor. O zamanki ekipten Radiohead ve Manic Street Preachers'ın yanı sıra, güncel Brit-rock'ın birçok popüler ismi de albümde yer alıyor: Gorillaz, Belle&Sebastian, Damien Rice, Bloc Party, Kaiser Chiefs. Ayrıca Sudanlı hip-hop yıldızı Emmanuel Jal ve Malili grup Tinariwen gibi dünya müziğinden isimleri de görüyoruz. Kadroya son saniyede katılanlar da var; Mercury ödülü sahibi Anthony &The Johnsons'ın Anthony'si John Lennon'a ait bir parçada Boy George ile düet yapmış. Bu arada tüm bu grupların kayıtlarını dünyanın dört bir yanından gönderdiklerini belirmekte fayda var. Mesela Gorillaz çalışmasını Hong Kong'dan yollarken, turnede olan Kaiser Chiefs ise Berlin'de sadece üç saatliğine bir stüdyoya girerek bu işi halletmiş.
Albümde herkesin merakla beklediği açılış parçası Thom Yorke'un piyanosu başında seslendirdiği hoş bir ballad olan 'I Want None Of This'. Daha sonrası ise bazen hızlı bazen yavaş, ama çoğu zaman sosyal içeriği yoğun, hafif melankolik bir havada devam ediyor. The Zutons'un 'Hello Conscience'ı, Kaiser Chiefs'in 'I Heard It Through The Grapevine' parçası, ama özellikle de Manic Street Preachers'ın 'Leviathan'ı albümün en hareketli ve eğlenceli parçaları. Diğer taraftaysa The Magic Numbers'ın 'Gone Are The Days' parçası ve Gorillaz'ın Uzakdoğu tütsüleri kokan eseri 'Hong Kong' hafif hüzünlü, hafif melankolik havaları ile dikkati çekenlerden. Ancak albümün belki de en büyük zaafı, rock müziğine biraz fazla eğilmiş olması. İlk 'Help' albümünde Orbital, Portishead, The KLF, Andrew Weatherall gibi önemli elektronik müzikçiler de çok güzel eserlerle yer alırken, bu sefer bu kulvarda sadece Mylo'yu görebiliyoruz. Albümün kapanışını ise İngiliz rock müziğinin bir başka yıldız grubu yapıyor: 'How You See The World' parçalarının yeni bir versiyonuyla Coldplay!
Radikal gazetesi linki
FRANK BLACK – HONEYCOMB
(Roll, Ağustos 2005)
Kendisini hatırlamayan veya bilmeyen herkes için kısaca hatırlatalım: Frank Black, efsane grup The Pixies’in vokalistidir. Geçtiğimiz aylarda 40’lı yaşlarına adım atmış olan Frank Black (veya Black Francis) son bir buçuk yıldır tekrar toparlanan Pixies ile turlamakta, çok güzel konserler vermekteydi. Ancak bu yılın başlarında birden Black’in yeni bir solo albüm yayınlayacağı haberleri duyuldu ve hem Pixies-severler hem de onun solo çalışmalarını takip edenler (bunlar tahminen aynı kişilerdir) merakla bu albümü beklemeye başladılar. Ne de olsa Black 1996’dan beri bir albüm yayınlamamıştı. Arada ufak tefek bazı tüyolar geliyordu ama sanırım albümden ilk single “I Burn Today” ile işin asıl rengi ortaya çıktı. Bu bir folk/country albümü idi ve Frank Black’in sesi hiç bu kadar yumuşak ve duygusal olmamıştı!
Gerçekten de albümü ilk dinlediğinizde bir an şaşkınlığa düşüp “ya bu sahte olmasın” diyebilirsiniz. Oldukça tatlı ve sakin bir ses, oldukça melodik ve folk tadında parçalar. Hiçbir şarkıda Black’in o Pixies’den alıştığımız korsan çığlıklarını duymuyoruz. Bazı yerlerde Neil Young veya Johhny Cash gibi isimleri hatırlatıyor, bazı yerlerde Cohen’i. Her halikarda oldukça Amerika kokan bir albüm, ünlü Nashville country tarzı her şekilde kendini hissettiriyor albümde. Müziğin renkliliği bir yana, Black gerçek üstü şarkı sözleri ile yine kendini gösteriyor, kalbindeki atomlardan kahin kadınlara kadar herşeyden bahsedebiliyor. Albümdeki şarkıların ikisi hariç bütün parçalar Black’in kendi besteleri. Kendi bestesi olmayan iki parçadan ilki Song of the Shrimp, Elvis Presley’e ait. Ancak Black, Elvis için oldukça fantastik ve oyunlu sayılabilecek bu şarkıyı hafifçe evirip çevirmiş. Sonuçta eğlenceli bir havada söylemniş ama en az Monkey Gone to Heaven kadar çarpıcı ve duygusal bir şarkı çıkmış ortaya. Diğer parça ise eski bir country klasiği Sunday Sunny Mill Valley Groove Day. Albümdeki en ilginç parçalardan biri de Strange Goodbye, Black bu parçayı boşanmak üzere olduğu karısı için yazmış ve hatta onunla beraber söylemiş!
Frank Black albümün yayınlanması arifesinde verdiği bazı röportajlarda bu albümdeki şarkılarında kendisi hakkında ilk kez bu kadar içten olduğunu ve kendini açtığını söylüyor. Şarkı sözlerinin içe dönüklüğü ve albümün duygusal havası, aslında tam da albümün yapıldığı sırada Black’in içinde bulunduğu ruh halini yansıtıyor. Albümün kayıtları öncesinde uzun süren bir evliliğin ardından boşanmak üzere olan Black, (biraz da bunun oluşturduğu boşlukta) Nashville’de yaşayan ünlü country prodüktörü Jon Tiven’e uzun süredir düşündüğü country albümünü artık kaydetmeye hazır olduğunu söyler ve oraya gider, albümün kayıtlarını orada tamamlar. Yani Nashville albümde ruhen olduğu kadar cismen de bulunuyor.
Nashville demişken, albümün Frank Black kadar çarpıcı olan bir başka yönü de, kendisinin bu albümde beraber çalıştığı müzisyenler. Steve Cropper, Reggie Young, Spooner Oldham ve David Hood gibi isimlerin çoğunu ilk bakışta pek tanımayabilirsiniz ama bu efsanevi “session” müzisyenleri zamanında Elvis Presley, Bob Dylan, Janis Joplin, Otis Redding gibi isimlerin gruplarında yer almışlar. Albümde hepsi 60’larını geride bırakmış olan bu usta müzisyenler ile çalışan Black, çoğu zaman onların yanında küçük bir çocuk gibi daha çok susup onları dinlemeyi tercih ettiğini söylüyor: “Eğer birileri yanınızda When A Man Loves A Woman’ın orijinal kayıtları sırasında neler olduğundan bahsediyorsa yapmanız gereken sadece susup dinlemektir”. Yaklaşık dört günde (hem de Pixies’in tekrar birleşmesinden sonraki ilk konsere dört gün kala) kaydedilen albümün nasıl bu kadar güçlü bir müzikal altyapıya sahip olduğu da böylece anlaşılıyor zaten.
(Roll, Haziran 2005)
“Neden bana kimse daha önceden haber vermedi??” Bazen bir albüm dinleyip böyle deyiveriyor insan. Veya nasıl olmuş da bunu kaçırmışım? Ama oluyor işte, ne güzel bir şeymiş bu böyle derken bir de bakıyorsunuz etrafa, adamların üçüncü albümleriymiş, zaten arada bir sürü de ep yayınlamışlar… Hatta bununla da kalmayıp son albümlerinin bir sürü eleştirmen tarafından pek de beğenilmediğini, zira eski samimiliklerini kaybettiklerini, müzik endüstrisine ruhlarını satıp indie-rock alemine ihanet ettiklerini, bu yüzden de tüm indie piyasası tarafından lanetlendiklerini okuyup iyice allak bullak oluyorsunuz. Ama daha yeni tanımıştım onları, niye bu zalim eleştiriler falan derken hafiften hayalleriniz kırılıyor. Ama bunlar üzerine fazla düşünmeden bir güzel küfredip yaralı benliğinizi kurtarabilirsiniz, “eleştirmenleri s.keyim”. Ve bütün söylenenleri bir kenara atıp o çok sevdiğiniz albümü kulaklıktan yüksek sesle tekrar tekrar dinlemeye devam edebilirsiniz!
Rilo Kiley ile tanışmam ve olayların gelişmesi yukarıdaki gibi özetlenebilir. Gerçekten de taa 1995’lerde kurulan bu grup, geçtiğimiz yıl Ağustos ayında üçüncü albümü “More Adventurous”u yayınladı. Albümün yayınlanmasından önce EMI ile çalışacakları yönünde haberler yayılmış, sonrasında da özellikle indie-müzik ile ilgili belli başlı web sitelerinde yayınlanan olumsuz eleştiriler duruma tuz biber ekmiş. Ama bir başka taraftan da albüm Rolling Stones’un geçtiğimiz yılın en iyi albümler listesinde sekizinci sırada yer alıyor. Rilo Kiley’in tarzı tam anlamıyla akustik ve folk rock kulvarında. Zaten grup üyeleri yeni Amerikan folk camiası ile de oldukça yakın, Ben Gibbard gibi isimlerle ortak çalışmaları olmuş, Saddle Creek’den geçmişlikleri var (ikinci albümleri oradan yayınlanmış). Bu albümde emeği geçenler arasında da bu camianın önemli bazı isimleri var: Saddle Creek’den Mike Mogis ve Dntel/Postal Service projelerinden tanıdığımız Jimmy Tamborello bunlardan bazıları. Albümün grubun önceki albümlerine göre daha bir elden geçmiş, daha bir stüdyo albümü olduğu açık ama bu kesinlikle kötü bir şey de olmamış. Arada sırıtan bir iki şarkıyı (özellikle I Never) saymazsak şarkılar sadece bir gitar ile de rahatça söylenebilecek kıvamda. Ancak burada esas vurucu unsur vokalist Jenny Lewis’in sesi. İddialı bir yorumla Joan Baez’i hatırlatıyor diyenler var ve hak vermemek elde değil. Hollanda’nın ünlü indie-rock grubu Bettie Serveert ile de benzerlikler sezinliyoruz, özellikle yarattığı o melankolik hava sayesinde. Yine de kendine has bir tınısı var Lewis’in sesinin. Bazen hüzünlü, hafif içine kapanık, bazen huzur verici – sanki üstünüzü örttükten sonra size masallar okuyan bir anne gibi, bazen de her an patlamaya hazır bir halde – sanki hala iç çekişmeleri içinde huzur bulmaya çalışan bir ergen gibi. Bütün bunlar grubun müziği ile birleşince ortaya çok tatlı birşeyler çıkıyor, içine rahatlıkla sığınabileceğiniz, kendiniz ile kolaylıkla özdeşleştirebileceğiniz, tek başınıza olsanız bile size huzur ve mutluluk verebilecek bir müzik.
Rilo Kiley’in kelimeleri de müziği gibi, bazen eğlenceli, bazen politik ama genel olarak aşk, ayrılıklar ve kararsızlıkların çevresinde dönüyor. Albümün açılış şarkısı It’s A Hit (bu şarkı aynı zamanda albümün ilk single’ı ve hit’i idi) biraz politikacılara, biraz askerlere biraz da sanat çevrelerine giydiriyor ama sonunda grup kendine de çuvaldızı batırmaktan kaçınmıyor: “tabiki bütün bunları yemiyorum / ama ben de aynısını satmaya çalışıyorum”. Ve buradan intihar eden bir arkadaşın hatırlattıklarına, boş konuşmalara, dokunuşlara ve oradan sekse kadar herşeyden bahsediyorlar…
Sonuç olarak aslında üzerinde fazla kafa yormadan dinlerseniz böyle bir albümü güzel bulmamak elde değil. Özellikle folk rock şarkılarını seviyorsanız, tatlı bir kadın sesi sizi hala sımsıkı sarabiliyorsa ve Richard Linklater filmlerinden hoşlanıyorsanız!
MYLO – DESTROY ROCK & ROLL (BREASTFED)
(Roll, Ocak 2005)
Elektronik müzik, özellikle de dans müziği piyasasında ilginç bir döngü vardır. Bir grup (veya kişi) ilk başta bir single çıkarır, bu başarılı olursa bunu bir başkası izler, işler bir süre böyle devam ettikten sonra sanatçı eğer gerekli cesareti toplarsa ve beklenti de varsa yayınlanan single'ları ve toparlar ve yeni bir iki parça daha ekleyerek ilk albümünü çıkarır. Mylo, yani Myles McInnes’in Destroy Rock & Roll albümü de bu yollardan geçmiş bir albüm. McInnes, 2003 yılı ortalarında (şu anki albümü ile aynı adı taşıyan) ilk single’ını yayınladı ve Pete Tong’dan Erol Alkan’a bütün ünlü DJ’lerin favorisi oldu, daha sonra kasım gibi ikinci single’ı (aslında ep) “Paris Four Hundred” yayınladı, yine herkesin gözdesi oldu... Ve 2004 yılı Mayıs ayı gibi beklenen albümü yayınladı ve Mylo beklentileri hiç de haksız çıkarmadı: birbirinden güzel 14 parça içeren bu albüm, ünlü DJ Mag dergisinden ağır İngiliz gazetesi The Guardian'a İngiliz basınından da çok güzel eleştiriler aldı. BBC'nin web sitesinde albüm hakkındaki kısa eleştirinin arkasından irili ufaklı sayfalarca okuyucu yorumu geldiğini de belirtmeden geçmemek lazım. Ülkemizde tabiki böyle bir albümden uzun süre bihaber olmamız normal ama "güvenilir kaynaklardan" edindiğimiz bilgilere göre bu albüm Fransa'da bile yeni yayınlanmış, öyleyse geç kalmamış olabiliriz diyerek 2004 yılının en güzel albümlerinden biri olan "Destroy Rock & Roll" albümüne dalalım hemen:
Albüm huzurlu bir şekilde başlıyor, sonra ortalarda oldukça bir hareketlenip sonlara doğru yine huzurlu parçalarla bizi yerimize oturtuyor, efendi efendi sona eriyor. Birçok yerde yapılan Röyksopp benzetmesi özellikle başta ve sondaki bu ağırkanlı parçalarda hissettiriyor kendini: yumuşak beat'ler, sakin ve rahatlatıcı melodiler ve tam anlamıyla bir pazar günü keyif müziği. Şahsen pek de öyle ahım şahım şeyler olmadıklarını söyleyebilirim. Cafe Del Mar serisi gibi chill-out albümlerinde sıkça duyduğumuz parçalardan belki daha iyi ama yine öyle arkaplanda kaybolan standart güzellikte parçalar, herkezi az buçuk mutlu etmeye yetecek kadar güzel olanlardan. Ama albümün ağır topları, ilk iki parçadan sonra başlayan "elektro-disko bombaları"! Muscle Cars'ın başlaması ile işlerin artık eskisi gibi gitmeyeceğini hissediveriyorsunuz (ufak bir not, Mylo bu parçayı, California UCLA'de felsefe yüksek lisansı yaptığı sıralarda aşık olduğu büyük Amerikan arabalarına ithafen yapmış). Bu parçayı Drop The Pressure takip ediyor. Drop The Pressure açık bir şekilde albümün en güzel parçası. İnsanın kanını kaynatan heyecanlı bir bas melodisi ile giriyor, Vocoder soslu bir robot sesi melodik melodik birilerinin anasına küfredip "basıncı düşürün" derken siz de heyecandan yerinizde duramıyorsunuz! Henüz bu parçayı dinleyip de sakin kalabilen birilerini görmedim. Sıradaki In My Arms da aşağı kalmıyor, 80'lerin romantik parçası Bette Davis Eyes, birdenbire bir dans parçası oluveriyor. Albüm bundan sonra da son iki parçaya kadar aynı tempoda devam ediyor, Destroy Rock & Roll ayrıca ilginç bir parça, içinde 80'lerin bütün ünlüleri geçiyor ve Duran Duran'ın üzerinde özellikle durulmuş!
80'lerin Mylo üzerindeki etkisi aşikar ama orada takılıp kalmadığı belli. Müziği bir o kadar da Daft Punk-vari coşturucu elektro sound'lar, enerjik ve keskin synthesizer tonları ve aralara çaktırmadan serpiştirilmiş akustik ses sample'ları ile dolu. Bütün bunları bir rock grubu çalıyormuşcasına birleştirmiş müziğinde. Bu arada, Myles McInnes albümdeki parçaların çoğunu tek başına, tamamen bilgisayarın başında bestelemiş. Hatta ilk başlarda keyboard ve efekt prosesörleri gibi elle tutulur elektronik cihazlar bile kullanmamış, birçok genç (ama parasız) müzisyenin yaptığı gibi ilk başlarda elinin altında sadece güçlü bir bilgisayar ve Reason gibi soft-synthesizer'lar (herhangi bir synthesizer'ı bilgisayar içinde taklit eden müzik yazılımları) varmış. Albüm öncesinde eline daha çok para geçtiğinden olsa gerek, ev stüdyosunda artık bir bilgisayar ve programlarından fazlası var. İşin daha da güzel tarafı, Mylo'nun tamamen bilgisayarda yaptığı bu eserleri konserlerinde çalarken tek bir laptop’un arkasına saklanmak gibi basit bir yola kaçmamış olması. Tabi laptop ile canlı müzik yapanları aşağılamak gibi bir niyet yok burada. Mesela Four Tet’in iki laptop ile ne tür harikalar “yaratabildiğini” pek de güzel gördük ve dinledik. Ama Mylo’nun heyecanlı dans müziği ruh olarak rock’a çok daha yakın ve bu yüzden de sahnede bir laptop cambazlığının yeterli olamayacağı aşikar. McInnes, konserlerinde bolca keyboard, iki gitar, bas, davul ve kendisi dahil dört kişilik bir kadro ile sahneye çıkıyor. Bu durumda da konserler bir dj performansından ziyade gerçek bir rock konseri havasında geçiyor olduğu söylenebilir – herkesin bolca dans ettiği bir konser! Bu formülü oldukça başarılı uyguluyor olsa gerek, sanatçı 2004 başından beri ünlü Glastonbury dahil birçok festivalde ve değişik mekanlarda durmadan konserler vermiş.
Air – Talkie Walkie
(Roll, Şubat 2004)
Talkie Walkie albümünü incelemeye müziği anlatmakla başlayabiliriz. Albüm 10 parçadan oluşuyor ve yaklaşık 45 dakika kadar müzik içeriyor, bazıları sözlü bazıları enstrümantal. Uzaydan gelen bir parça, Venus karşılıyor bizi ve daha ilk notalardan itibaren artık odanın ışıklarını biraz kısmamızı, yatağa uzanmamızı söylüyor bize. Havada uçuşan gitar arpejleri, piyano akorları, çevrenizi sarıveren sıcak synthesizer sesleri, yumuşacık bir bas melodisi… Ve Air ikilisinin kendi seslerinden -bu sefer konuk vokalist yok- hafif Fransızca aksanı yemiş, bazen biraz inceltilmiş yumuşacık bir İngilizce ile söylenen şarkılar. Bazı parçalarda insan kendini kuştüyünden bir yatağa ağır çekimde düşermiş gibi hissediyor. Özellikle Cherry Blossom Girl, Mike Mills ve Biological bu konuda çok başarılı. Bir iki parça biraz grubun bir önceki albümünü (10.000hz Legend) hatırlatıyor, hafif karanlık ve esrarlı ama kesinlikle oradaki kadar değil. Genel olarak çok dingin, enerjisiz, olabildiğine sakinleştirici, tembelleştirici, tatlı bir müzik bu, Cocteau Twins’i hatırlatabilir, Beach Boys’u bile hatırlatabilir. Bu arada, enerjisiz olmasını kesinlikle kötü anlamda söylenmiş değilim. Sadece müzik sizi öyle bir ruh haline sokuveriyor işte, enerjinizi emiyor. Bir 45 dakika boyunca kafanızın üstünde kuşların uçuşmasını sağlıyor.
İşin “müzik nasıl” yönü böyle işte. Ama söz konusu grup, nispeten alternatif bir müzik tarzı (Chill-out?) ile daha ilk albümünde (Moon Safari) uluslararası çapta inanılmaz satış rakamlarına ulaşan Air olunca olay burada kalamıyor. Bazı beklentiler oluşuveriyor ve değişik sebeplerle oldukça da yüksek beklentiler bunlar. Mesela grubun takipçileri yine “aynı derecede güzel” bir albüm bekliyorlar, eleştirmenler “hem aynı derecede güzel hem de farklı ve çarpıcı” bir albüm bekliyor, plak şirketi ise haliyle içerik ne olursa olsun bol satacak bir albüm bekliyor. Grup bir kere bu pop müzik çemberine girdikten, bir etikete sahip olduktan sonra -bu etiket işi de sadece simgesel değil aslında, plak şirketleri yeni bir albümü olabildiğince tanıdık kılabilmek için hemen cd’lerin üstüne etiketleri yapıştırıyorlar, “daha önce şunu bunu yapan grup” diye- artık bütün adımları bu önceki noktaya göre değerlendiriliyor. Mesela birçok büyük müzik dergisi, Air’in ikinci albümü 10.000hz Legend’ı fazla karanlık olmakla eleştirmişti, yani farklı olmakla birlikte yeterince güzel bulunmadı o albüm. Halbuki 10.000hz Legend, biraz karanlık olmakla birlikte genel Air tarzının tutarlı bir devamıydı ve bu açıdan grup hem tarzını koruyup (gitarlar tınıları, atmosferik müzik, uçuşan vokaller) hem de kendini yenilemeyi başarabilmişti. Bu sefer ise Air belirgin bir şekilde o eski, bulutların üzerinde tatlı tatlı gezinen haline geri dönmüş. Hatta belki biraz haddini aşan bir eleştiri olabilir ama, Talkie Walkie’ye Moon Safari formülünün köşeleri de alınmış olarak geri dönüşü bile diyebilirim. Zira bu albüm ile Moon Safari arasındaki en önemli fark, şu yukarıda bahsettiğim enerji eksikliği gibi geliyor bana. Moon Safari’deki Sexy Boy veya Kelly Watch The Stars gibi parçaları dinlerken o pozitif enerjiyi çok iyi hissedebiliyorsunuz, neredeyse dans bile edebilirsiniz. Ama Talkie Walkie’de müzik çoğu zaman sinsi bir şekilde arka plana gömülüyor, kendisini unutturuyor, Brian Eno standartlarına göre oldukça ambient yani! Yine de içimden bir ses Air’in bu albüm ile chill-out alemlerinin Robbie Williams’ı olma yolunda ilerlediğini söylüyor...
Son olarak meraklıları için albüm ile ilgili bir iki detay ve bilgi: Albümün prodüktör Radiohead, Beck ve The Strokes gibi grupların da prodüktörlüğünü yapmış ünlü bir isim, Nigel Godrich. Albümün ilk 45’liği Cherry Blossom Girl, Ocak başında yayınlandı. Ama albümün yayınlanmasından önce piyasaya çıkan ilk parça değil bu. Albümün kapanış parçası Alone In Kyoto, Sofia Coppola’nın son filmi Lost In Translation’ın yaklaşık 4-5 ay önce yayınlanan soundtrack’inde yer almıştı. Parçalardan birine ismini vermiş olan Mike Mills ise zamanında Kelly Watch the Stars ve Sexy Boy’un video kliplerini de çekmiş olan yönetmenin ta kendisi. Son olarak, grubun albüm sonrası turne planları da yavaş yavaş belirginleşiyor. Air, albümün İngiltere’de 26 Ocak’ta yayınlanmasını takiben Şubat ayı boyunca İngiltere’de konserler verecek. Ayrıca Mayıs başında Kaliforniya’da düzenlenecek ünlü Coachella festivaline katılacakları dedikodusu da şimdiden ortalıkta dönmekte.
(Roll, Haziran 2004)
O sıralar biraz yalnızsanız, hava biraz soğuk biraz kapalı ise, sokakta melankolik bir şekilde tek başınıza yürüyorsanız dinlemek isteyeceğiniz türden müzikler vardır. İnsanın yalnızlığını, hüznünü tamamlayan, içinde bulunduğu ruh halini en etkileyici şekilde kendisine geri yansıtan müzikler… Veya evinize girip kapıyı kapattığınızda, bir köşede artık ne yapıyorsanız yaparken hayatınızın sakin arka planındaki müzik olmasını isteyeceğiniz türden bir şeyler. Bunlar hüzünlü veya yalnız şarkılar bile olsalar aslında mutluluk verici müziklerdir, hissettiklerinizi dolu dolu yaşamanızı sağladıkları için mutlu ederler insanı. Adem İlhan’nın müziği ‘Homesongs’ işte tam böyle bir şeyler kısaca, hüzünlü ama insanı mutlu eden bir hüzün…
Türk bir baba ve İngiliz bir annenin çocuğu olan Adem’in yarı Türk olma durumu belki bizler için ilginç olabilir ama kendisi esasen kült post-rock grubu Fridge’in elebaşlarından biri olarak tanınıyor. Aslında bu aralar Fridge ismini ‘Kieran Hebden’in (Four Tet) eski grubu’ olarak duymaya o kadar alıştık ki, bunun arkasında gerçekten bir grup ve başka bir beyin olduğu gerçeği biraz unutulmuş gibiydi. Adem’in solo albümünü dinleyince bu konuda biraz daha fikir sahibi oluyor insan. Gerçekten de Adem’in müziği Four Tet’in bilgisayar efeklerine ve işlenmiş seslere boğulmuş çarpıcı ‘folktronica’sının aksine, olabildiğine akustik, çocuksu ve sade. Küçük bir ev stüdyosunda kaydedilmiş bu müzik Neil Young – Johnny Cash’vari bir country müziği ile Steve Reich ve Eno gibi minimalist müzisyenlerin en tatlı, en dinlenebilir taraflarını birleştirmiş. Gitarların yanı sıra, glockenspiel, harmonium gibi insana huzur veren ne kadar ses varsa kullanılmış. Ayrıca Adem sıkça karşılaştırıldığı Kieran’ın aksine şarkı da söylüyor ve bunu oldukça güzel yapıyor. Albüm sakin başlıyor ama çaktırmadan coşkunlaşan bir iki parça da yok değil. Özellikle dördüncü parça ‘Gone Away’ ve bundan sonra gelen ‘These Are Your Friends’ (albümün en güzel parçalarından biri aynı zamanda) belki kabaran elektro gitar sesleri içermiyor ama bir Mogwai veya Explosions In The Sky etkisi yaratabiliyor insanın üzerinde, öyle sakin sakin dinlerken birden bire kendinizi Adem ile beraber sokağın ortasında bağırırken bulabilirsiniz (kulaklıkların başlıca zararları!!!)
Bütün bu güzellemeler bir yana, albüm kesinlikle kendini çok ön plana çıkaran bir yapıda değil; mütevazi, köşede kenarda kalmış, eline gitarı ve yanında şarabı ile hüzünlü şarkılar söyleyen avare bir ozanın müziklerine benziyor daha çok. Hani bestelerdeki o özen ve hassasiyet olmasa, sıradan bir demo kaydı gibi bile ele alınabilir. Adem de kendi farkını burada ortaya koymuş zaten, kendi ev stüdyosunda gerçekleştirdiği kayıtlar gerçekten teknik olarak kusursuza yakın güzellikte. Sadece bir gitar akorundan girerek oluşturduğu yapı, parçaların sonunda bir senfoni orkestrası havasına bürünebiliyor.
Adem, tek kişilik bu mütevazi ev hali müziğini yollara da taşımayı ihmal etmiyor bu arada. Mart ayı sonunda yayınlanan Homesongs’dan ilk single (These Are Your Friends) İngiltere’de Mayıs ortalarında yayınlandı ve yaz aylarında yoğun bir turne programı şimdiden kesinleşmiş durumda, tabi ağırlıklı olarak İngiltere ve Avrupa çevresinde. Geçen ay ülkemizde olan Kieran’dan duyduğumuza göre Adem ile Kieran Fridge’in yeni albümü için bazı çalışmalara başlamışlar. Ama ne yeni bir Fridge albümü ne de başka bir şey, Adem’in Homesongs’u yalnız başınıza geçireceğiniz geceyarısı mesaileri için mükemmel bir seçim olabilir.
http://www.alcakbasinc.com/radio/DunyaninCazi_1OCAK2009.mp3