Cumartesi günü hayatın aslında bir romantik-komedi filmi olduğuna bir kez daha kanaat getirdim. Emirgan Korusu'ndaydım... Sarı Köşk'te... Ben ki tam bir Anadolu yakası insanıyım, 3-4 ayda bir geçerim Avrupa yakasına. Onda da Beşiktaş'a, Taksim'e giderim. Emirgan'a en son 2002'de gitmişim. Nasıl gidilir onu dahi bilmiyordum. Oldu bir şekilde ve gittim. Bayıldım güzelliğine, lalelere, kuğulara, sincaplara ama onlar ayrı bir yazı konusu. Kahvaltımızı ettik, gezdik dolaştık ve kalabalıklaşmaya başlayınca koru kaçtık. Eve gelip twitter'ı açmamla ağzım açık kaldı. Pretty, Sarı Köşk'ün fotoğrafını koymuş, "Emirgan'da bir öğle vakti" diyor.
Akşam telefonda konuşunca farkediyoruz ki ben Sarı Köşk'ten ayrıldığımda o giriyor. Belki de filmlerdeki gibi, ben tam kafamı çevirdiğimde o geçiyor yanımdan. Ya da ters yönlere yürüyoruz birbirimizi görmeden. O İstanbul'un bir ucunda ben bir ucunda. Hadi semti tutturduk da mekanı nasıl böyle denk getirdik bilmiyorum. Ama kararlıyız bir gün aynı mekanda o karşıdan salınarak gelirken ben kafamı çevirmeyeceğim. Romantik-komedilerde ikinci seferde görmez mi hep kahramanlar birbirlerini:)
Not: Ve sonra öğreniyorum ki o gün Haydins de ordaymış. Sahi her gün kaçımız yanyana geçişiyoruz acaba?