LeBron James’in hayatı ve kariyeri, bir hikaye anlatıcısının rüyasını, bir dizi yüksek profilli zafer ve yenilgiyi, sporun, finansın ve şöhretin üst kademelerine yol açan zorlu bir yetiştirilme tarzını mümkün kılar.
Akron, Ohio’da az parası ve çok şeytanı olan bekar bir anne tarafından büyütüldü, ülkedeki en baskın lise sporcusu ve gelişmekte olan tek kişilik bir endüstri olarak ortaya çıktı. Liseden hemen sonra memleketi NBA takımı Cleveland Cavaliers tarafından draft edildi, ayrıldığında şehrin kalbini kırdı, ardından döndüğünde coşku getirdi. Yol boyunca, gençken tanıştığı üç arkadaştan oluşan bir yakın çevrenin yardımıyla kendisini milyar dolarlık bir şirkete dönüştürdü. Sonunda Barack Obama ve Warren Buffett gibi kişilerle arkadaş olacaktı.
Kısacası, bir biyografi yazarı için mevcut Los Angeles Laker’ı anlatacak malzeme sıkıntısı yok ve Jeff Benedict’in kapsamlı yeni “LeBron”u, bu materyali tutarlı ve itici bir bütün haline getirme konusunda ustaca bir iş çıkarıyor. Bu, James’in yaşadığı birçok mini anlatıyı dilimleyerek ve kendi tasarımıyla güvenmeye karar verdikleri kişiler dışında bir muamma olarak kalan bir adamın portresini yaratmak için bunları ustaca birbirine bağlayan bir kitaptan hızlı bir kopuş. . Benedict, konusunu çevreleyen dram ve duygudan beslenen, ancak asla sansasyonel veya haksız olmayan bir tür spor operası inşa etti. Benedict, James’i açıkça seviyor, ancak o, hagiografiden çok uzak durmak için yeterince uzun süredir ortalıkta – 17 kitabının konuları arasında Tiger Woods ve New England Patriots da var.
Kariyerinde pek çok yazar tarafından, bazen gündelik, neredeyse bilinçaltı ırkçılıkla dolu hikayelerde yakılan James, kamusal yaşamını ve imajını dikkatli bir şekilde düzenlemeyi erken öğrendi (bu, onun spor tarihindeki belki de en büyük halkla ilişkiler hatasını yapmasını engellemedi). . Benedict ile “LeBron” için konuşmadı. Ancak yazarın buradaki raporları ayrıntılıdır; kitap için yaklaşık 250 kişiyle röportaj yaptı. James hakkındaki kamuya açık kayıtlar ciltler dolusu ve Benedict bunu yoğun bir şekilde kullandı.
Ancak bu bir klip işi değil. Benedict, birincil haberciliğinin kapsamını netleştiren sahneler yazar ve okuyucuyu, gerçekleştiği odada popüler bir Broadway müzikalini başka kelimelerle ifade etmeye zorlar. James, Cleveland’a dönmek için South Beach’ten ayrıldığını açıkladığında, Miami Heat başkanı Pat Riley’nin saçlarındaki küstahlığı görebilirsiniz. “LeBron” sadece harika bir spor yazarlığı değil, aynı zamanda canlı anlatı gazeteciliğidir.
Bazıları adamın kendisi tarafından yazılan (profesyonel yazarların işbirliğiyle) başka LeBron kitapları da var. Gerçekten de, yazarlar bu sayfalarda bir turnike sırasındaki oyuncular gibi gezinip dururlar. Buzz Bissinger, James’in lise yıllarını anlatan “LeBron’s Dream Team”in hayalet yazarlığını yapmak için ortaya çıktı; Pulitzer kazananı, James’in kitabı açma (veya kitabı tanıtma) konusundaki isteksizliğini çıldırtıcı buldu. James’i henüz lisedeyken Sports Illustrated’ın kapağına koyan hikayeyi yazan Grant Wahl var, bu karar çok fazla eli sıkmasına neden oldu: Ya bu çocuğun hayatını alt üst ederlerse? (Spoiler: Yapmadılar). James kısa süre sonra spor yazarlarına karşı temkinli davranmaya başladı, çoğu orta yaşlı beyaz erkekler, zorlu yetiştirilme tarzını bir şehir patolojisi çalışmasına dönüştürdü.
İstisnalar vardı, en önemlisi James’in güvenini kazanan ve James’in Cleveland’a döndüğünü duyuran makaleyi kaleme alan Sports Illustrated’dan Lee Jenkins. Bu bir halkla ilişkiler ustası darbesiydi, James’in Miami’ye gitmek üzere Cleveland’dan ayrılma kararını açıkladığı, tavsiye edilmeyen, ulusal televizyonda yayınlanan özel program “Karar”ın bir tür panzehiriydi. Gösteri ve alçakgönüllülüğün olmaması bir felaketti, Ohio’da neredeyse isyanlara neden oluyordu ve James’i bir süreliğine spor dünyasının en nefret edilen insanı yapıyordu.
Ancak James dirençli değilse hiçbir şeydir ve saha içinde ve dışında içgüdüleri tekinsiz olma eğilimindedir. “LeBron”da bir Amerikan rüyası kalitesi var, çok küçük yaşlardan gelen ve onu dünyanın en ünlü sporcusu yapmasına yardımcı olan danışmanlardan ve kurumsal ortaklardan oluşan özenle seçilmiş bir rüya ekibini yavaş yavaş kuran bir çocuğun hikayesi. Yeteneği elbette zarar görmedi; özellikle uzun boylu bir defans oyuncusu gibi inşa edilmiş, daha hızlı koştu ve rakiplerinden daha yükseğe sıçradı. Benedict tüm bunları ayrıntılı bir şekilde ele alıyor. Ama aynı zamanda James’in farklı düşündüğünü de açıkça ortaya koyuyor. Kort içinde ve dışında köşeleri görüyor. Sadece bir yıldız olmak istemedi, sporu aşmak istedi. Arkadaşı Jay-Z’nin bir şarkıda söylediği gibi, “Ben bir iş adamı değilim, ben bir iş adamıyım, dostum.” Aynı şey James için de söylenebilir.
Sonunda, James kamusal kişiliğine bir sosyal bilinç kattı. Bu süreç de bazı tökezlemeler içeriyordu. Kariyerinin başlarında, 2008 Yaz Olimpiyatları Pekin’de yaklaşırken, James’in Cavaliers takım arkadaşı Ira Newble, Çin’in Darfur soykırımındaki suç ortaklığını protesto etmek için takımın imzalarını topladı. Herkes imzaladı – James hariç. James, Nike’ın en büyük iş yatırımıdır ve öyleydi ve Nike’ın Çin’de büyük bir işi var. O sırada hâlâ 20’li yaşlarının başında olan James, tekneyi sallamak istemiyordu ve kariyerinin o noktasında, nasıl yapılacağını gerçekten bilmiyordu.
Başka bir deyişle, istisnai olsa da ölümlüdür. Benedict’in buradaki en büyük başarısı, hem James’i çevreleyen halk histerisini hem de süperstarın kendi koruma alanını yarıp bir adamın eksiksiz bir portresini çizmesi olabilir. Sporseverler “LeBron”u yemeli. Ancak sıradan gözlemciler bile, neslinin en göze çarpan kişiliklerinden biri hakkında çok şey öğrenecek.
Gözden geçirmek
lebron
kaydeden Jeff Benedict
Hevesli Okuyucu: 576 sayfa, 32 ABD doları
Sitemizde bağlantısı verilen kitapları satın alırsanız, Haberler aşağıdakilerden bir komisyon kazanabilir: kitapçı.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.