Arkadaşımız Jay Hopler 15 Haziran 2022’de vefat etti. Bu alanı Jay’i tanıyanların anılarını ve anılarını paylaşmak için kullanacağız.
– – –
Jay Hopler ile ilk kez 2004 yılında, Yale Serisi Genç Şairler Ödülü finalistiyken tanıştım. Yargıç olarak görev yaptığım süre boyunca finalist olan diğerleri gibi, o da, o zamanlar ara sıra şaşırtıcı olan ancak birkaç yerde zayıf olduğunu düşündüğüm müsveddesi hakkında konuşmak için Cambridge’e davet edildi.
Başlangıçta şüpheci, huysuz ve savunmacıydı ve sonra neredeyse anında tamamen harika, ateşli, komik ve hızlıydı. Ve çaresizce kendisi. Sosyal aldatma konusunda daha az yetenekli çok az insan tanıdım. Müsveddeyi ayrıntılı bir şekilde inceledik; paylaştığımız, açıktı, ayrıntılı bir zevk ve inanç. Bence daha karmaşık şekillerde birbirimizi anladık, tanıdık. O gidince birbirimize bağlandık. Kaçırdığı bir şey, yellenmeye değer bir kıvılcım bulma umuduyla, eklemediği tüm şiirleri bana göndermesini istedim.
Çok geçmeden kocaman bir kutu aldım. İçinde, yaklaşık 400 sayfa. Sayfa sayısı göz korkutucu olsa da sayfaların kendisi sürükleyiciydi; birçoğu aynı dizenin veya aynı kıtanın birden çok versiyonunu ya da farklı kıtaları birleştirmeye yönelik çeşitli girişimleri, alakasız şiirlerden parçaları, yuva yapan kuşun ruhuyla yeniden biçimlendirilmişti. Mikroskobik değişiklikleri ve sapmaları okudukça, zihninin muazzam inceliklerini ve becerikliliğini ve esrarengiz yan yana gelme ve sıralama hissini görmeye başladım. Bir yıl sonra kitabı tekrar okuduğumda, şimdiki haline yakındı: elektrikli, değişken ve gösterişli bir şekilde muhteşem.
Bitmiş kitap bence bir mucize. Ve ardından büyük işler geldi. İstediğim kadar değil, ama bazı yönlerden yeterli olmamak, çok fazla olmaktan iyidir. Daha az değer verilen, daha bilinen, daha sık başvurulan bir şeyin yeterince yapılmaması. Bu yıllarda ayrıca birçok ziyaret, birçok harika sohbet, birçok akşam yemeği oldu. İnanılmaz ve son derece özgün bir sanatçıydı ve tanıdığım kadar derinden sevecen bir insandı. Yazarlık konusundaki gelişmişliğine rağmen, içinde inatçı bir masumiyet vardı; dünya onu sık sık hayal kırıklığına uğrattı ama bu onu azaltamadı.
— Louise Glück
– – –
Keşke Jay için Jay’in babası için yazdığı gibi harika bir şey yazabilseydim, “Övgü (Şu anda Revizyonda)” Kısaltılmış Bir Yağış Tarihi (McSweeney’s, 2017)…
Deliğe atlamak için. Altın gibi uyumak.
Balık ağlarını, yengeçleri ve iskeleyi öpmek için.
Kriketi delmek için, kriketi delmek için.
Hayır. Tek sağlam gözünü açmak için…
Yapamam… çünkü ben orijinal bir şair değilim. Jay’in ikinci kitabını okuduğumda, yukarıda alıntılanan şiiri, incelenen kusurlu mükemmelliğini takdir edebilecek öğrencilere ve arkadaşlara gönderdim. İlk kitabı Green Squall’da bile, Jay’in olacağı şairi -zaten öyleydi- görebilir ve bu kitapla ikinci kitabı arasındaki sıçramayı ve üçüncü ve son kitabına bir başka büyük sıçramayı görebilir; yaklaşan ölüm – bir saniye ya da boşa harcanan bir hece değil. Hayat söylenenleri söylemek, kendini tekrarlamak, risk almamak için çok kısa. Jay’in zekası, kusursuz çizgi ve kıta anlayışı, postmodern biçim ekonomisi, narin kulağı ve keskin dürüstlüğü, hala dünyaya bağlı olan bizler için model görevi görüyor.
— Natasha Saje
Kaynak : https://www.mcsweeneys.net/articles/remembering-jay-hopler