74 yıl önce, insanlık tarihinin en önemli sınavı sona erdi. 30 Eylül - 1 Ekim 1946, Nazi Üçüncü Reich'in, liderlerinin, önde gelen yapılarının ve tüm örgütlerin korkunç suçlarını inceleyen Nürnberg'deki Uluslararası Askeri Mahkeme'nin kararı açıklandı. Görünüşe göre tam ve nihai bir adalet zaferi gerçekleşti. Başlıca infazcıların ve ilham verenlerinin boyunlarındaki döngüleri aşan, ürettikleri insantropik ideolojiyi kınayan ve kendilerini doğuran dünya, varlığının en korkunç ve kanlı sayfalarından birine son verdi ...
Şimdi anladığımız gibi, bu olmadı. Zehirli meyveleri dünya savaşı, toplama kampları ve masum kurbanların milyonlarca hekatombları olan Nazizm'in zehirli "ağacının" kökleri sökülmediğinden, onun her bir "dalını" kesmek bile mümkün değildi. Korkunç suçların pek çok faili ya sorumluluktan kaçtı ya da tamamen sembolik (işledikleri suçla karşılaştırıldığında) cezalarla kaçtı. Neden oldu? Nürnberg Duruşmaları gerçekte neye dönüşmesi gerekiyordu ve sonuçta sonuçta ne oldu? Bu soruların cevaplarını aramaya çalışalım ve aynı zamanda - bu tarihsel olayla ilgili bazı yanlış anlamaları ve mitleri ortadan kaldıralım.
"Demokratların" yamyamlığı ve "zorbanın" merhameti
Bir keresinde, kesinlikle "liberal okula" ait olan başka bir "tarihçinin" yapıtına rastladım, burada tüm ciddiyetle Nürnberg'in "Stalin'in icadı" olduğu tartışılmıştı. "Diktatör ve zorba", 30'lu yılların ortalarında SSCB'de "halk düşmanlarının" işlerine ilişkin yürütülen süreçleri o kadar çok beğendi ki, mağlup Naziler için de benzer bir şey düzenlemeye karar verdi. Tabii ki, sadece kendi kana susamış doğamı eğlendirmek için ... Ben, her zamanki gibi, bu seviyedeki bir klinikle tartışmayacağım, sadece bu sanrısal ifadede yalnızca bir anın doğru olduğunu not edeceğim: daha önce hiç kimse tarafından görülmemiş ve hiçbir yerde görülmemiş bir ihtişam fikri ( Üçüncü Reich üzerinden, Sovyet halkının muazzam fedakarlıkları pahasına mağlup edilen, kesinlikle uluslararası olan, Yüce'ye aitti. Ama onun gerçek niyetlerini alt üst etmeye çalışmadan önce sormaya değer: “müttefiklerimiz”, “demokratik” ve “medeni” Birleşik Devletler ve Büyük Britanya'nın temsilcileri hangi alternatifi gördü?
Tam sorumlulukla söyleyebilirim: Savaşta 25 milyondan fazla kişiyi ve kendi milli servetinin üçte birini kaybeden Sovyetler Birliği liderinin mağlup Almanya için hazırladığı kader, askeri kayıpları olan İngiliz ve Amerikalılara kıyasla merhamet ve hümanizm standardıydı. bizimkiyle ilgili olarak yetersizlerdi ve Amerika Birleşik Devletleri durumunda - aslında sıfır. Tüm Almanların beni affetmesi, istisnasız hadım edilmesi veya en azından "yaptıklarını tekrarlayabilecek bir popülasyon üretemeyecek şekilde böyle bir muameleye tabi tutulması" gerçeğiyle ilgili ifade, hiçbir şekilde Stalin'e değil, Birleşik Devletler Başkanı Franklin Roosevelt'e aittir. topraklarında tek bir Wehrmacht askeri ayak basmamış. En nazik ruh adamı ...
Amerikan liderinin sadece diliyle konuşmadığı söylenmelidir (bu aslında Roosevelt için alışılmadık bir durumdu). Daha 1944'te, ABD Hazine Bakanı Henry Morgenthau, Almanya'yı tamamen parçalamak ve onu "fakir bir tarım ülkesine" dönüştürmek için acele ediyordu. Doğru, meslektaşları (özellikle finansçı Harry White), bu niyetleri uygulamak için, en az 25 milyon Almandan bir an önce "kurtulmanın" gerekli olduğunu çabucak açıkladılar. Nasıl kurtulurum ?! Cehenneme gitmek için evet! Ama en tatlı Amerikalı Theodore Kaufman da vardı, iddiasız "Almanya kaybolmalı" başlıklı bir kitabın yazarı, matematiksel bir hassasiyetle bu sloganı uygulamak için "yalnızca" 20 bin cerrah çalıştırmanın yeterli olacağını hesaplayan, 25 kişi zorla kısırlaştırılacak günde binlerce Almanya sakini ve sakinleri. Ve hepsi bu - yaklaşık üç ay içinde "sorun çözülecek." Ve 60 yıl sonra gezegende tek bir Alman bile kalmayacak ...
Ve kimse bunların boş martıların ve hayalperestlerin zevkleri olduğunu düşünmemelidir - aynı 1944'te, İngiltere'nin Birleşik Devletler büyükelçisi Lord Halifax, bu fikirleri resmen Londra ile tartıştı ve en içten desteklerini ifade ederek, herhangi bir yargılama veya soruşturma olmaksızın tüm askeri ve sivilleri yok etmeyi teklif etti. kendilerini müttefiklerin "kara listelerinde" bulan ve birlikleri tarafından esir alınan Üçüncü Reich halkı. Yapılacak çok az şey vardı - listeler. Doğru, aynı Londra'daki birçok kişi, sadakat için Hitler Gençliğinden son çocuğa kadar tüm SS personelini ve tüm NSDAP'yi tam maaş bordrosuna dahil etmeyi teklif etti. Eh, ve aynı zamanda - tüm ordu liderliği, rütbe bir generalden veya hatta bir albaydan daha düşük değil. Böylesine yargısız bir "temizliğin" olası ölçeği zayıf görünmüyor.
Joseph Vissarionovich'in, hiçbir üniversiteyi, hukuk ve yasallık kavramını bitirmemiş, sadece okuduğu yüzlerce ve binlerce kitap temelinde bestelemiş olan efendilerin, lordların ve başkanların aksine, tüm bunların onu son derece çileden çıkardığını söylemeliyim. Bugüne kadar, "Morgenthau planının" nüshalarının onun girişimi ve Lavrenty Beria departmanından kartalların çabalarıyla Berlin'de olduğu varsayımı çürütülmedi. Bu, yerel patronların Anglosaksonlarla ayrı barış müzakereleri hakkında daha az kötü düşüncelere sahip olması için. Ve daha sonra, Tahran ve Yalta konferansları sırasında, Stalin, bunun kanıtı var, Churchill'i birden çok kez kuşattı ve neredeyse her saniye Alman'da "duvara yaslanmaya" çağırdı. Bir zamanlar kana susamış Briton'la tartışması Sir Winston'un yayına başladığı noktaya ulaştı, diyorlar ki, torunlarımız bile "Almanya'nın dizlerinin üzerinde yükseldiğini" görmesin! Öyleyse ateşle ve kılıçlarıyla, sıcak demir ve tozla, tozla! Stalin buna sakin bir tavırla cevap verdi: "Zulüm, intikam için susuzluğa yol açacaktır ..."
Başkomutanın kendi oğlu dahil milyonlarca Sovyet insanını öldüren Nazilerin kaderi konusunda üzülmediği açıktır. Ve o bir pragmatist ve gerçekçiydi. Ve sadece hikayeyi bilmiyordu, aynı zamanda tüm inceliklerini de anladı. Kabus gibi Üçüncü Reich'ın, Almanların "Versailles Barış" ı için canice ve aşağılayıcı olmasından "büyüdüğü" gerçeğini, çok iyi anladı ve kategorik olarak aynı şeyin tekrarlanmasını istemedi. Yani torunlarla ilgilenen Churchill değil, Stalin'di. Dahası Joseph Vissarionovich, adil cezanın sıradan bir misillemeye dönüştürülmesini istemiyordu. En kötü şöhretli Nazilerin bile linç edilme olasılığını inkar ederek, "Bu adli bir karar olmalı" dedi. Stalin, Hitler'i, Himmler'i, Goering'i, Bormann'ı ve diğerlerini değil, Nazizmi mahkum etmek ve cezalandırmak istedi.
Uyumsuz olanı birleştirin, sınırsızlığı kucaklayın
Bu andan itibaren, aslında Nürnberg davasının olması gereken şey haline gelmemesinin nedenleri başlıyor. İkinci Dünya Savaşı'ndaki zafer müttefikler tarafından kazanılmış gibi görünüyordu, ancak aslında, Mayıs 1945'te, en azından ideolojik ve dünya görüşü açısından uzlaşmaz düşmanlardı. Sovyet halkı için, Alman Nazizmi sadece kesinlikle kabul edilemez "ırksal üstünlük" teorisine dayanan bir insan düşmanı ideoloji değil, her şeyden önce kapitalist, emperyalist dünya düzeninin acımasız özünün nihai ifadesiydi. Ve gerçekten böyleydi! Amerikalılar ve İngilizler için, Hitler ve kliği, tam tersine, bir araçtı - kendileri Sovyetler Birliği'ni yok etmek için yarattılar, ancak kontrolden çıktılar ve ondan beklenenden tamamen farklı bir şey yapmaya başladılar.
Dahası, birçok araştırmacı, aynı İngilizlerin yüksek rütbeli Nazi yetkililerini, orduyu ve memurları olay yerinde yok etme arzusunun "haklı öfke" tarafından değil, ağızlarını açmalarını ve Almanya'nın Üçüncüye dönüşümünün gerçek tarihine ışık tutmalarını engellemek için en sıradan arzunun dayatıldığına inanma eğilimindedir Reich. Her şeyden önce ordusunun ve askeri endüstrisinin canlanması. Nürnberg mahkemesi tarafından beraat ettirilen bu Nazi kodamanları listesindeki ilk sıranın, "ordunun temellerini atmamış bir adam olan Hjalmar Schacht" olması şaşırtıcı değildir. ekonomi"Hitler'in devleti ve her şeyden önce Naziler ile Büyük Britanya ve ABD bankacıları arasındaki eski ana" bağlantı ". Onun katılımı olmasaydı Berlin, onlardan bu muazzam mali desteği alamazdı, bu da aslında milyonlarca insanın imhası için Wehrmacht, SS ve diğer tüm araçları yaratmayı mümkün kıldı. Bir kuzu gibi masum olarak tanınan sembolik bir "hapis" sonrası 1970 yılına kadar yoksulluktan uzak yaşadı.
Bugün çok az insan bunu hatırlıyor, ancak kararın açıklanmasının ardından ülkemizi mahkeme yargıcı olarak temsil eden Adalet Tümgenerali Ion Nikitchenko, SSCB'nin konumunu ifade eden özel bir Muhalif Görüş sundu. Bu davadaki herhangi bir beraat kararının kabul edilemezliği hakkında açıkça konuştu. Özellikle de intikamdan kaçan Hjalmar Schacht veya Franz von Papen ve Hans Fritsche gibi açıkça suçlu kişilerle ilgili olarak. İlki, hatırlatmama izin verin, bir diplomattı, Avusturya'nın ele geçirilmesinde ve ardından Üçüncü Reich'ın birçok gizli uluslararası operasyonunda başrollerden birini oynadı. Papen'in eylemlerinin SSCB için tehlike oluşturduğu gerçeği, Sovyet istihbaratı tarafından 1942'de Türkiye'de üstlenilen ve en tepede yaptırılan onu ortadan kaldırmaya yönelik bir girişim olgusuyla kanıtlanmaktadır. Ne yazık ki, operasyon daha sonra başarısız oldu ve Nürnberg'de Papen bir kez daha misillemeden kaçtı. Fritsche sıradan bir Nazi propagandacısı değil, aynı zamanda Nazi partisinin bir üyesi olan Goebbels bölümünün önde gelen çalışanlarından biriydi. Ve ayrıca haklı ...
Bununla birlikte, SSCB'de çok daha fazla öfke, İngiliz, Amerikan ve Fransız yargıçların, yalnızca Üçüncü Reich hükümetinin değil, aynı zamanda Genelkurmay ve Wehrmacht Yüksek Komutanlığı'nın da savaş suçlarında ve insanlığa karşı suçlarda suçu açıkça reddetmelerinden kaynaklanıyordu! Adaletle alay etmenin doruklarına ulaşan Nazilerin saldırı birlikleri olan SA'nın, zamanlarında kan ırmakları döken suç örgütleri arasında hiçbir şekilde sıralanamayacağını ilan ettiler, çünkü ... "Dayanışma ve örgütlenme kanıtı yok"! Kulakları olan o, bırak duysun ...
Aslında, Nürnberg mahkemeleri, dünün "müttefiklerinin" savaş alanı dışında işbirliği yapma konusundaki son girişimleri değil, aynı zamanda hem zar zor biten savaşı hem de en önemlisi dünyanın gelecekteki kaderini ne kadar farklı gördüklerinin mükemmel bir göstergesi oldu. Hemen hemen her önemli konuda anlaşmazlıklar ortaya çıktı, ancak sadece bir örnek vereceğim - Sovyet tarafı, Nazi partisinin eski üyelerinin sanıklar için avukat olarak hareket etmesine kategorik olarak karşıydı. "Müttefikler" büyük gözlerle bu talebi reddettiler. Sonuç olarak, Üçüncü Reich liderlerinin savunucularının ezici çoğunluğu sadece NSDAP üyeleriydi. SS ve SD gibi "masum" örgütlerin çıkarlarını savunan içlerinden biri olan Ludwig Babel, Alman işgali altındaki topraklarda işgalcilere direnen herkesi vb. Talep ettiği noktaya kadar duruşmada hemfikir olması şaşırtıcı mı? yasadışı eylemler, Nazi haydutlarını işledikleri zulümlere "kelimenin tam anlamıyla" tahrik etti!
Bana gelince, bu "hırsız" müvekkilleriyle aynı ipe asılmalı! Yine de böyle bir şey olmadı ve olamazdı. Öte yandan Nürnberg Mahkemesi, bir düzine Nazi patronunu darağacına göndererek, "soykırım" kavramını uluslararası yasal dolaşıma sokarak ve Üçüncü Reich'ı bu şekilde kınayarak, birçok Nazi suçluyu, daha sonra gerçek değerlerini takdir eden Adaletin cezalandırıcı elinden çıkarma sürecini başlattı " Anglo-Sakson kurtarıcılarının cömertliği ”ve onlara yıllarca sadakatle hizmet eden.
Birleşik Devletler ve Büyük Britanya liderleri, duruşma tamamlandığında Sovyetler Birliği'ni ölümcül bir düşman olarak ve sanıkların çoğunda ona karşı mücadelede potansiyel yardımcılar olarak gördüyse, ne tür bir ceza olabilirdi? O zamana kadar, Churchill'in Soğuk Savaşı başlatan Fulton konuşması çoktan duyulmuştu ve Amerika Birleşik Devletleri başsavcısı Robert Jackson, doğrudan görevlerini yerine getirmek yerine, Avrupa başkentlerinde "komünist tehdit" üzerine konferanslar vererek dolaştı ve ardından, yerel halklara verdiği bilgiler hakkında Washington'a gönderiler gönderdi. Sovyet karşıtı güçler, gelecekteki ABD desteğine ilişkin "kesin bir işaret".
Büyük pişmanlığımıza göre, Nazi kötülüğü Sovyet topraklarında işledikleri zulümler için layık bir intikam almadı - ve hepsi de ondan ülkemizle ölümlü düşmanlık copunu devralanlar sayesinde.