We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
1942 ve 1945 yılları arasındaki II. Dünya Savaşı'nın zirvesi sırasında, ABD hükümetinin Manhattan Projesi kod adlı bir atom bombası inşa etmeye yönelik çok gizli programı, bilim adamları, teknisyenler, kapıcılar, mühendisler, kimyagerler, hizmetçiler dahil olmak üzere toplam 600.000 kişiyi istihdam etti. ve günlük işçiler. Nadiren kabul edilmekle birlikte, Afro-Amerikalı erkekler ve kadınlar bunların arasındaydı - safları daha büyük savaş zamanı istihdam fırsatları ve Başkan Franklin D. Roosevelt'in 1941 tarihli 8802 sayılı Kararnamesi ile savunma sanayilerinde ırk ayrımcılığını yasakladı.
Projenin Oak Ridge, Tennessee ve Hanford, Washington'daki kırsal üretim tesislerinde, Siyah işçiler, eğitim veya deneyime bakılmaksızın, çoğunlukla kapıcı, aşçı ve işçi gibi sıradan işlere gönderildi. Ancak projenin kentsel araştırma merkezlerinde - Chicago Metalurji Laboratuvarı ve New York'taki Columbia Üniversitesi'nde - birkaç Siyah bilim adamı, Ağustos 1945'te Hiroşima ve Nagazaki'ye salınan iki atom bombasının geliştirilmesinde kilit rol oynamayı başardı. savaş. Atomik Miras Vakfı'na göre, en az 12 Siyah kimyager ve fizikçi, Metalurji laboratuvarında birincil araştırmalara katıldı; bu, 400'den fazla bilim insanı, teknisyen ve laboratuvar personelinin küçük bir kısmı, bir plütonyum üretim yöntemi tasarlamakla görevliydi. Nükleer reaksiyon.
Chicago Met Lab'de çalışan kimyager Benjamin Scott, atom bombası projesini Chicago Günlük Tribün "sadece fizik biliminde değil, aynı zamanda sosyolojide de başarılı bir deney" olarak, projede çalışan beyazların adil oyun ruhunu koruduğunu da sözlerine ekledi.
Chicago'daki Manhattan Projesi direktörü ve fizikte Nobel Ödülü sahibi Arthur Compton, projenin ortak bir amaç için “renkli ve beyaz, Hıristiyan ve Yahudi”yi bir araya getirme konusunda benzersiz olduğunu söyledi. Yine de Compton'ın laboratuvarı ve Columbia Üniversitesi sahasının ötesinde, Siyah bilim adamlarının projedeki fırsatları genellikle ırkçılıkla sınırlıydı.
İZLE: İkinci Dünya Savaşı'nı sona erdirme yarışında, en parlak Amerikalı beyinler Manhattan Projesi'nde çalışmaya çağrılır, bunlara birkaç isimsiz Siyah bilim adamı ve mühendis de dahildir:
DAHA FAZLA OKUYUN: Hiroşima Bombalaması Sadece İkinci Dünya Savaşı'nı Bitirmedi - Soğuk Savaşı Başlattı.
Makul Ücret, Ayrılmış Tesisler
Savaş sırasında Jim Crow ayrımcılığının tam olarak yürürlükte olduğu Güney'de yer alan Oak Ridge'in kırsal topluluğu, Manhattan Projesi üretim tesisi büyüdükçe şişti. Sitede reklamı yapılan yüksek ücretli ve ücretsiz konutlara ilgi duyan siyah işçiler, Tennessee sahasında sadece beş veya altı kişilik gruplar halinde, panjurlu pencereleri olan 16 x 16 fit kontrplak yapılarda barındırılmak üzere küçük roller üstlendiler. soba ve sıhhi tesisat yok. Kadınlar evli olsalar bile erkeklerden ayrı tutuldu. Köşe yazarı Enoc Waters, "Güney'de zencilerin durumunun beyaz komşularıyla karşılaştırıldığında buradaki kadar sefil olduğu başka birkaç bölge daha var" dedi. Chicago Defans oyuncusu.
İlk atom bombasını yapmak için plütonyumun üretildiği Washington, Hanford tesisinde, Siyah işçiler benzer ayrımcılığa maruz kaldılar. Düşük yaşam koşullarında yaşadılar ve birçok mağaza ve restoranda hizmet reddedildi. Binlerce Afrika kökenli Amerikalı ile birlikte Ortabatı ve Güney'den Doğu Washington çölüne göç eden Lula Mae Little, Hanford'dan “Kuzeyin Mississippi'si” olarak söz ediyordu.
DAHA FAZLA OKUYUN: İkinci Dünya Savaşında Hizmet Eden Siyah Amerikalılar Yurt Dışında ve Evde Ayrımcılıkla Karşı Karşıya
J. Ernest Wilkins ve Diğer Siyah Bilimciler
1944'te Ernest Wilkins adında 21 yaşında bir Afrikalı Amerikalı matematikçi Metalurji Laboratuvarı'ndaki ekibe katıldı. 13 yaşında Chicago Üniversitesi'ne giren harika bir çocuk olan Wilkins, lisans, yüksek lisans ve doktora derecelerini aldı. altı yıl içinde diplomalarını aldılar - o sırada Amerika'daki doktoralı Siyah erkeklerin yüzde 1'inin yarısından biri haline geldi. Ancak mezun olduktan sonra hiçbir büyük araştırma kurumundan iş teklifi almadı; Manhattan Projesi'nde çalışmak üzere işe alınmadan önce Tuskegee Enstitüsü'nde ders verdi.
Metalurji Laboratuvarı'nda Wilkins, Avrupa doğumlu iki önde gelen bilim insanı Enrico Fermi ve Leo Szilard ile nötron enerjisi, reaktör fiziği ve mühendisliği araştırdı. Birlikte atom altı parçacıkların hareketinde çığır açan çalışmalar yaptılar. Ancak ekibi 1944'te X-10 Grafit Reaktörünün inşa edildiği Manhattan Projesi sahası olan Oak Ridge, Tennessee'ye transfer edildiğinde, Wilkins Siyah olduğu için geride kaldı. Columbia Üniversitesi kompleksinde bir bilim adamı olan Edward Teller, onu New York'taki işe almak için Savaş Araştırmaları departmanına yazdı. Teller, "O siyahi bir adam ve Wigner'ın grubu (Oak Ridge)'e taşındığından, bu grupla çalışmaya devam etmesi mümkün değil. Çalışmamız için onun hizmetlerini güvence altına almanın iyi bir fikir olabileceğini düşünüyorum," dedi. . New York'a gitmedi.
Metalurji Laboratuvarı ve Columbia Üniversitesi'ndeki siyah bilim adamları, diğerleri arasında şunları içeriyordu: Plütonyum-239'u uranyumdan izole etmeye ve çıkarmaya odaklanan bir araştırma kimyacısı olan Edwin R. Russell; nadir toprak metallerinin kimyasal özelliklerini analiz eden bir kimyager olan Moddie Taylor; Wilkins ile birlikte Enrico Fermi ile yakın çalışan bir kimyager olan Ralph Gardner-Chavis; uranyum ve toryumun fisyon verimlerini araştıran George Warren Reed; Uranyum-235'i damıtmak için çalışan bir kimyager olan Lloyd Quarterman; sırasıyla bombanın etkilerini ve uranyum izotopunun ayrılmasını araştıran Harvard mezunu kardeşler Lawrence ve William Knox; kimyagerler Harold Delaney ve Benjamin Scott ve fizikçi Jasper Jeffries.
DAHA FAZLA OKUYUN: Fizikçi Enrico Fermi İlk Nükleer Zincir Reaksiyonunu Üretti
Atom Bombasının Barışçıl Kullanımını Savunuyor
Wilkins ve Jeffries, Başkan Harry S. Truman'ın gücünü göstermeden ve Japonya'ya teslim olma seçeneği vermeden Japonya'da atom bombası kullanmamasını isteyen bir dilekçeyi imzalayan 70 Manhattan Projesi bilim adamından ikisiydi. Ancak Truman, 1961'de gizliliği kaldırılana kadar yaygın olarak bilinmeyen dilekçeyi hiç görmedi.
Met Lab'de Wilkins ve Jeffries, 1945'te bilim adamlarının atom bombasının kullanımıyla ilgili ahlaki ve sosyal sorumluluklarını ele almak için kurulan Chicago Atom Bilimcileri'ne katılmışlardı. 1947'de Jeffries, Amerikan Gaziler Komitesi'ne atom bombasının barışçıl kullanımı için çağrıda bulunan bir konuşma yaptı. "Atom enerjisinin barışçıl kullanımını sağlamanın en iyi yolu savaşı yasaklamaktır" dedi. Jeffries, atom bombasının varlığının, güçlü bir dünya hükümetine ve birçok ülkede atom silahlarının geliştirilmesini yumuşatmaya yardımcı olacak bir Birleşmiş Milletlere duyulan ihtiyacı gerektirdiğini savundu.
DAHA FAZLA OKUYUN: 'Atom Bombasının Babası' H-Bombasına Karşı Çıktığı İçin Kara Listeye Alındı
Fen Eğitimine Bağlılık
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Wilkins, on yıl boyunca United Nuclear Corporation'da matematikçi olarak çalıştı. Daha sonra, 2003'te emekli olduğu Howard Üniversitesi ve Clark Atlanta Üniversitesi'nde tarihsel olarak siyah olan iki kolejde seçkin profesörlüklere devam etti. 1974'ten 1975'e kadar Amerikan Nükleer Derneği'nin başkanı olarak görev yaptı. II. Dünya Savaşı'ndan sonra siyahi kolejlerde nesiller boyu siyah bilim adamları yetiştirdikleri yıllarını harcadılar. 1958'de, tüm Amerikalılar için bilim eğitimini finanse eden Ulusal Savunma Eğitim Yasası'nın kabulü sırasında, Wilkins, Afrikalı Amerikalı bilim adamları için bir program oluşturmak için Ulusal Kent Birliği ile birlikte çalıştı.
2011 yılında 87 yaşında öldüğünde Wilkins 100'den fazla bilimsel makale yazmıştı. Siyah atom bilimcileri tarihçisi Shane Landrum'a göre, Wilkins ve diğer Siyah Manhattan Projesi bilim adamlarının beyaz ve göçmen meslektaşlarıyla birlikte çalışmaları, “savaşın gidişatını ve bilimin Amerikan siyasetindeki rolünü” değiştirdi.
DAHA FAZLA OKUYUN: Günlük Hayatı Kolaylaştıran 8 Siyah Mucit
Manhattan Projesinin İsimsiz Afrikalı Amerikalı Bilim Adamları
Siyah bir bilim insanı dahisi sürekli olarak katkıda bulunmaktan ve Edward Teller'ın onu işe almak için bir mektup yazmak zorunda kaldığı noktaya kadar işe alınması engellendiğinden, bunun anlayışlı olduğunu düşündüm.
Metalurji Laboratuvarı'nda Wilkins, Avrupa doğumlu iki önde gelen bilim insanı Enrico Fermi ve Leo Szilard ile nötron enerjisi, reaktör fiziği ve mühendisliği araştırdı. Birlikte atom altı parçacıkların hareketinde çığır açan çalışmalar yaptılar. Ancak ekibi 1944'te X-10 Grafit Reaktörünün inşa edildiği Manhattan Projesi sahası olan Oak Ridge, Tennessee'ye transfer edildiğinde, Wilkins Siyah olduğu için geride kaldı. Columbia Üniversitesi kompleksinde bir bilim adamı olan Edward Teller, onu New York'taki işe almak için Savaş Araştırmaları departmanına yazdı. "O siyahi bir adam ve Wigner'ın grubu (Oak Ridge)'e taşındığından, o grupla çalışmaya devam etmesi mümkün değil. Çalışmamız için onun hizmetlerini güvence altına almanın iyi bir fikir olabileceğini düşünüyorum," dedi Teller. New York'a gitmedi.
Moddie Daniel Taylor (1912-1976)
Eğitimli bir kimyager olan Moddie Daniel Taylor, II. Taylor, 3 Mart 1912'de Alabama, Nymph'de Herbert L. Taylor ve Celeste (Oliver) Taylor'ın oğlu olarak doğdu. Taylor'lar daha sonra Herbert'in posta memuru olarak çalıştığı St. Louis'e taşındı. Moddie Taylor, Charles H. Sumner Lisesi'ne girdi ve 1931'de mezun oldu. Daha sonra, kimya alanında uzmanlaştığı Missouri, Jefferson City'deki Lincoln Üniversitesi'ne gitti. Taylor, 1935'te sınıfının birincisi olarak mezun oldu.
Moddie Taylor, öğretim kariyerine aynı yıl Lincoln Üniversitesi'nde başladı, 1939'a kadar öğretim görevlisi olarak çalıştı ve ardından 1939'dan 1941'e kadar Chicago Üniversitesi kimya yüksek lisans programına kayıtlıyken yardımcı doçent olarak çalıştı. M.S. aldı. 1939'da Üniversiteden mezun oldu ve doktora derecesini aldı. 1943'te.
Taylor 1937'de Vivian Ellis ile evlendi. Çiftin bir oğlu Herbert Moddie Taylor vardı.
Moddie Taylor, 1945'te Chicago Üniversitesi'nde Manhattan Projesi üzerinde çalışmaya başladı. Önümüzdeki iki yıl boyunca projede yardımcı kimyager olarak çalıştı, elementleri oksitlenmiş metallerin ürünleri olan ve özel özelliklere ve önemli endüstriyel kullanımlara sahip olan nadir toprak metallerinin analizinde yer aldı. Projeye yaptığı katkılar ona 1946'da Savaş Bakanı Robert P. Patterson'dan Başarı Belgesi kazandırdı.
1946'da Taylor, Howard Üniversitesi'nde kimya profesörü ve 1969'da bölüm başkanı olmadan önce iki yıllığına Lincoln Üniversitesi'ne döndü. Howard'daki araştırması, bazı karboksilik asitlerin ayrışmasının buhar fazı çalışmasını içeriyordu. 1956'da Amerikan Sanat ve Bilim Akademisi'nden.
1960 yılında Taylor'ın ders kitabı, Kimyanın İlk İlkeleri, basıldı. Kısa süre sonra Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kolejlerde ve üniversitelerde kullanılan başlıca metinlerden biri haline geldi. Ayrıca 1960 yılında İmalat Kimyagerleri Derneği tarafından ülkenin en iyi altı üniversite kimya profesöründen biri olarak seçildi. 1972'de Taylor'a araştırmaları ve öğrettikleri için Washington Kimyacılar Enstitüsü'nden Onur Parşömeni verildi.
Taylor, American Chemical Society, American Association for the Advancement of Science, The New York Academy of Sciences, Sigma Xi ve Beta Kappa Chi üyesiydi. Aynı zamanda Amerikan Kimyagerler Enstitüsü ve Washington Bilim İlerleme Akademisi üyesiydi.
Taylor 1 Nisan 1976'da Howard Üniversitesi'nden emekli profesör olarak emekli oldu ve 15 Eylül 1976'da Washington DC'de kanserden öldü. 64 yaşındaydı.
Manhattan Projesi'nin gizli kahramanları olan 15 Afrikalı-Amerikalı
Oak Ridge tarihçisi Ray Smith, ORNL ve Y-12 kompleksinin inşası sırasında oradaki Afrikalı-Amerikalı nüfusa karşı bir baskı ve ayrımcılık tarihinden bahsediyor.
Harold Delaney (Fotoğraf: Atomik Miras Vakfı tarafından sunulmuştur)
Harold Delaney
Philadelphia'dan Harold Delaney, Chicago Üniversitesi Metalurji Laboratuvarı'nda veya "Met Lab"de Manhattan Projesi sırasında kimyager olarak çalıştı.
Lisans ve yüksek lisans derecelerini 1940'ların başında Howard Üniversitesi'nden aldı.
Savaştan sonra Delaney, 1948'den 1969'a kadar Baltimore'daki Morgan State Üniversitesi'nde ders verdi ve doktorasını Howard Üniversitesi'nde kimya alanında tamamladı.
New York'taki Manhattanville College'ın başkanı oldu ve Chicago State ve Bowie State üniversitelerinde geçici başkan olarak görev yaptı. Ayrıca 1987'de emekli olana kadar Amerikan Devlet Kolejleri ve Üniversiteleri Birliği'nin başkan yardımcısı olarak görev yaptı.
Harold Evans (Fotoğraf: Michigan Eyalet Üniversitesi Arşivlerinin izniyle. Michigan Eyalet Koleji Yıllığı, 1931.)
Harold B. Evans
Indiana, Brezilya'dan Harold Evans, Chicago Met Lab'deki Manhattan Projesi sırasında genç bir kimyager olarak çalıştı.
1943'te Met Lab'de işe alınmadan önce Michigan Eyalet Üniversitesi'nden lisans ve yüksek lisans derecelerini aldı.
Savaştan sonra Argonne Ulusal Laboratuvarı'nda radyoaktif elementlerin kimyasal reaksiyonlarını araştırdı.
James Forde
James Forde (Fotoğraf: Atomik Miras Projesi tarafından sunulmuştur)
James Forde, Manhattan Projesi sırasında Columbia Üniversitesi'ndeki Nash Garage Binası'nda laboratuvar asistanıydı.
Proje sırasında binada çalışan tek Afrikalı-Amerikalı oydu.
Forde, 1944 yılında bilim adamları gaz difüzyon sürecini geliştirmek için çalışırken test tüplerini temizlemek için Union Carbide ve Carbon Company tarafından projeye alındı.
Atomik Miras Vakfı'na savaştan sonra işten çıkarıldığını, binada çalışan beyaz bilim adamlarının New Mexico'daki Los Alamos'a transfer edildiğini söyledi.
Gönderildi!
Facebook beslemenize bir bağlantı gönderildi.
Bu konuyla ilgileniyor musunuz? Bu fotoğraf galerilerini de görmek isteyebilirsiniz:
Brooklyn Koleji'ne gitti ve Columbia Broadcasting System'da çalışmaya başladı ve daha sonra kamu yönetimi alanında yüksek lisans derecesi aldı. San Diego İlçesi için sağlık hizmetleri müdürü olarak görev yaptı ve azınlık ve düşük gelirli sağlık hizmetlerini iyileştirmek için çeşitli yerel kuruluşlarla çalıştı.
Ralph Gardner-Chavis
Ralph Gardner-Chavis (Fotoğraf: Atomik Miras Projesi tarafından sunulmuştur)
Ohio, Cleveland'dan Ralph Gardner-Chavis, Manhattan Projesi sırasında Chicago Üniversitesi Met Lab'de kimyager olarak çalıştı.
Gardner-Chavis, Illinois Üniversitesi'nden kimya alanında lisans derecesini aldıktan sonra 1943'te Chicago Met Lab'de araştırma görevlisi olarak çalışmaya başladı. Dünyanın ilk nükleer reaktörünü yaratan Avrupalı mülteci Enrico Fermi ile yakın çalıştı.
Gardner-Chavis'in plütonyum araştırması, "Şişman Adam" atom bombasını geliştirmek için kullanıldı.
Manhattan Projesi'nden sonra, memleketinde Standard Oil Co. için araştırma kimyager ve proje lideri olmadan önce iki yıl masa bekledi. Yüksek lisans ve doktora derecesini Case Western Reserve Üniversitesi'nde çalışırken aldı.
Jasper Jeffries
Jasper Jeffries (Fotoğraf: Gönderildi, Atomic Heritage Foundation aracılığıyla James Schoke)
Kuzey Carolina, Winston-Salem'den Jasper Jeffries, 1943'ten 1946'ya kadar Chicago Met Lab Üniversitesi'nde fizikçi olarak çalıştı.
Jeffries, lisans derecesini West Virginia Eyalet Koleji'nde ve yüksek lisans derecesini Chicago Üniversitesi'nde fizik bilimleri alanında aldı.
Jeffries, Leo Szilard tarafından yazılan ve Başkan Harry Truman'dan Japonya'nın gücünü göstermeden atom bombasını düşürmemesini isteyen bir belge olan Szilard Dilekçesini imzalayan Met Laboratuarı'ndaki 70 bilim adamı ve çalışandan biriydi.
Savaştan sonra Jeffries, Kuzey Carolina Tarım ve Teknik Devlet Üniversitesi'nde fizik dersleri verdi ve Kontrol Aletleri Şirketi için mühendis olarak çalıştı. Daha sonra Westchester Community College'da matematik dersleri verdi.
Lawrence Knox
Lawrence Knox (Fotoğraf: Gönderildi, The Edmund S. Muskie Archives and Special Collections Library, Bates College)
New Bedford, Massachusetts'ten Lawrence Knox, Manhattan Projesi sırasında Columbia Üniversitesi'nin Savaş Araştırmaları Bölümü'nde kimyager olarak çalıştı.
Bates Koleji'nden kimya alanında lisans derecesini aldı ve Stanford Üniversitesi'nden yüksek lisans derecesi ve Harvard Üniversitesi'nden organik kimya alanında doktora derecesi almaya devam etti.
Dereceler arasında Morehouse College, North Carolina Tarım ve Teknik Eyalet Üniversitesi ve North Carolina College'da ders verdi.
Kimyasal Miras Vakfı'na göre, Knox, Savaş Araştırmaları Bölümü'nün sıtma ilacı kininini geliştirmesine yardım ederken Manhattan Projesi'ne dahil oldu.
Kinin araştırması, atom bombası patlamalarının etkilerini incelemek için kullanıldı.
Savaştan sonra Knox, Nopco Kimyacılar'da çalışarak üç yıl içinde dört patent kazandı. Hickrill Chemical Research Foundation'da yerleşik direktör olmaya devam etti ve sonunda Laboratorios Syntex S.A.'da çalışmak üzere Mexico City'ye taşındı.
William Jacob Knox
William Jacob Knox (Fotoğraf: Harvard Üniversitesi Arşivleri)
Kardeşi Lawrence'tan iki yaş büyük olan William Jacob Knox, Manhattan Projesi sırasında Columbia Üniversitesi'nde kimyager olarak çalıştı.
Lisans eğitimini Harvard Üniversitesi'nde, yüksek lisans ve doktora derecelerini Massachusetts Institute of Technology'de aldı.
Kardeşi gibi, o da Talladega Koleji'nde kimya bölüm başkanı olmadan önce North Carolina Tarım ve Teknik Eyalet Üniversitesi'nde kimya dersleri verdi.
Uranyum izotopunu ayırmak için uranyum heksaflorür gazı kullanarak araştırma yapmak için 1943'te Manhattan Projesi'ne katıldı. Savaş sona ermeden önce Korozyon Bölümünün başına getirildi.
Savaştan sonra, Knox Eastman Kodak için çalıştı ve sivil haklar hareketinde aktif oldu. Rochester Urban League'in kurulmasına ve azınlık bursları kurulmasına yardım etti.
1973'te emekli olmadan önce North Carolina Tarım ve Teknik Devlet Üniversitesi'nde öğretmenlik yapmak üzere geri döndü.
Blanche J. Lawrence
Blanche Lawrence (Fotoğraf: Tuskegee University Archives'in izniyle. Tuskeana 1943, "The Literary Society.")
Blanche Lawrence, Chicago Met Lab'ın sağlık bölümünde araştırma görevlisi olarak çalıştı.
Lawrence, lisans derecesini Tuskegee Üniversitesi'nden aldı. 99. Takip Filosu'ndan Tuskegee Havacı Yüzbaşı Erwin Lawrence'ın dul eşiydi.
Savaştan sonra Argonne Ulusal Laboratuvarı'nda teknisyen olarak ülkeye hizmet etmeye devam etti. Orada çalışmaya başladıktan sonraki dört yıl içinde genç bir biyokimyacı oldu.
Samuel P.Masie Jr.
Samuel P. Massie Jr. (Fotoğraf: North Little Rock Tarih Komisyonu tarafından sunulmuştur)
Little Rock, Arkansas'tan Samuel Massie, Manhattan Projesi sırasında Iowa Eyalet Üniversitesi'nin Ames Laboratuvarı'nda kimyager olarak çalıştı.
Ortaokuldan sonra Kansas Üniversitesi'ne başvurdu, ancak ırkı nedeniyle reddedildi. Bunun yerine, şimdi bir Arkansas Üniversitesi kampüsü olan Arkansas Tarım, Mekanik ve Normal Koleji'ne gitti ve kimya alanında lisans derecesi ile toplamda üstün başarı derecesiyle mezun oldu.
Kimya alanında yüksek lisansını Nashville'deki Fisk Üniversitesi'nden aldı ve doktorasını tamamladı. O zamanlar bazı ayrılmış tesislere sahip olan Iowa Eyalet Üniversitesi'nde.
Orada Manhattan Projesi danışmanı Henry Gilman'ın araştırma görevlisi olarak çalışmaya başladı.
Savaştan sonra, Massie doktorasını bitirdi ve kimya bölüm başkanı olduğu Oklahoma'daki Langston Üniversitesi'nde kimya öğretmeye devam etti.
Daha sonra Fisk Üniversitesi'nde de kimya bölümünde ders verdi ve bölüm başkanlığını yaptı ve Ulusal Bilim Vakfı'nda yardımcı program direktörü olarak görev yaptı.
Massie, North Carolina College'ın başkanı olarak görev yaptı ve 1966'da Başkan Lyndon B. Johnson, onu Amerika Birleşik Devletleri Deniz Harp Okulu'nda görev yapan ilk Afrikalı-Amerikalı profesör olarak atadı.
Onun onuruna, Enerji Bakanlığı 1993 yılında Afrikalı-Amerikalı öğrenciler için Samuel P. Massie Mükemmellik Başkanları programını oluşturdu.
Carolyn B. Parker
Carolyn B. Parker (Fotoğraf: Public Domain via, Hilda Bastian, Wikimedia Commons.)
Carolyn Beatrice Parker, Manhattan Projesi'nin bir parçası olan Dayton Projesi'nde fizikçi olarak çalıştı. Dayton Projesi, II. Dünya Savaşı sırasında, ilk atom bombalarını inşa etmek için daha büyük Manhattan Projesi'nin bir parçası olarak polonyum üretmek için bir araştırma ve geliştirme projesiydi.
Parker, lisans derecesini 1938'de Fisk Üniversitesi'nden aldı ve yüksek lisansını Michigan Üniversitesi'nden matematik alanında aldı ve ardından Dayton, Ohio'daki Manhattan Projesi'ne katıldı.
Çalışmaları, bombanın patlaması için kullanılan polonyum ayırmayı içeriyordu. Savaştan sonra Massachusetts Institute of Technology'de fizik alanında ikinci bir yüksek lisans derecesi aldı.
Doktorasına doğru çalışırken Parker 47 yaşında lösemiden öldü. 2008 yılında Ulusal İş Sağlığı ve Güvenliği Enstitüsü, hastalığın polonyumla çalışmanın mesleki bir riski olduğunu belirledi.
Edwin R. Russell
Edwin R. Russell (Fotoğraf: Vivian Russell Baker tarafından sunulmuştur)
Güney Carolina, Columbia'dan Edwin Roberts Russell, Manhattan Projesi sırasında Chicago Üniversitesi Met Laboratuvarı'nda kimyager olarak çalıştı.
Russell, 1935'te Benedict Koleji'nden lisans ve 1937'de Howard Üniversitesi'nden kimya alanında yüksek lisans derecesi aldı ve 1942'ye kadar kimya asistanı ve eğitmeni olarak görev yaptı.
Aynı yıl yüzey kimyası alanında doktorasını sürdürmek için Chicago Üniversitesi'ne taşındı ve Met Lab'de uranyumdan plütonyum-239'un çıkarılmasını araştıran Manhattan Projesi'ne katıldı.
Savaştan sonra Russell, memleketindeki Allen Üniversitesi'nde bilim bölümü başkanı olarak hizmet vermeye devam etti. Daha sonra Savannah Nehri Nükleer Laboratuvarı'nda araştırma kimyacısı olarak çalıştı ve atom enerjisi süreçleri için 11 patent kazandı.
1996'daki ölümü üzerine, Güney Carolina Yasama Meclisi, onu "Güney Carolina'nın en yetenekli ve en seçkin liderlerinden biri" ilan eden bir kararı kabul etti.
Lloyd Quarterman
Lloyd Quarterman (Fotoğraf: Atomic Heritage Foundation tarafından sunulmuştur)
Manhattan Projesi sırasında Philadelphia'dan Lloyd Quarterman, Columbia Üniversitesi'nde ve Chicago Met Lab Üniversitesi'nde Fermi ile genç bir kimyager olarak çalıştı.
Lisans derecesini 1943'te St. Augustine's College'da aldı ve kısa sürede Manhattan Projesi'ne alındı.
Chicago'da Quarterman, fisyon ve atom bombasının yaratılması için gerekli olan uranyum izotopunu izole eden bilim adamları ekibinin bir parçasıydı.
Savaştan sonra Quarterman, Northwestern Üniversitesi'nden bilim dalında yüksek lisans derecesi almaya devam etti ve ardından Argonne Ulusal Laboratuvarı'nda çalışmaya başladı.
Florür çözeltilerini incelemeye devam etti ve hidrojen florürün karmaşık moleküler yapısını incelemenin mümkün olduğu korozyona dayanıklı bir elmas "pencere" geliştirdi.
Ölümünden önceki yıllarda, kan yerine geçen maddeler veya perflorokarbonlar üzerine ön araştırmalara başladı. .
Moddie Taylor
Moddie Talyor (Fotoğraf: Scurlock Studio Records, Archives Center, National Museum of American History, Smithsonian Institution)
Alabama, Nymph'den Moddie Daniel Taylor, Manhattan Projesi sırasında Chicago Met Lab Üniversitesi'nde kimyager olarak çalıştı.
1935'te Lincoln Üniversitesi'nden kimya alanında lisans derecesi aldı, burada sınıfının birincisiydi ve en iyi dereceyle mezun oldu.
Chicago Üniversitesi'nde yüksek lisans yapmaya başladığı 1939 yılına kadar orada kimya öğretti. Manhattan Projesi'ne yardımcı kimyager olarak katılmadan önce yüksek lisans ve doktora derecelerini orada aldı.
Ana araştırması, nadir toprak metallerinin kimyasal özelliklerine odaklandı.
1946'da Savaş Sekreteri Robert Patterson, Taylor'a Manhattan Projesi'ne yaptığı araştırmalar ve katkılarından dolayı Başarı Belgesi verdi.
Savaştan sonra Taylor, Howard Üniversitesi'nde profesör oldu ve oradaki kimya bölümüne başkanlık etti.
1956'da Taylor, gazlı sistemlerde asit-baz ayrışma çalışmaları konusundaki araştırmalarına devam etmesi için Amerikan Sanat ve Bilim Akademisi'nden bir hibe aldı.
Dört yıl sonra, ülke çapında kolejlerde kullanılan "Kimyanın İlk İlkeleri" başlıklı bir ders kitabı yayınladı.
Taylor, İmalat Kimyagerleri Derneği tarafından ülkenin en iyi altı üniversite kimya profesöründen biri olarak seçildi ve 1972'de araştırma ve öğretimi için Washington Kimyagerler Enstitüsü'nden Onur Parşömeni kazandı.
George Sherman Carter'ın
Virginia, Gloucester County'den George Sherman Carter, 1943'te Columbia Üniversitesi'nde fizikçi olarak çalışmak üzere Manhattan Projesi'nde işe alındı.
Daha önce 1940 yılında Lincoln Üniversitesi'nden biyoloji alanında lisans derecesini almış ve Columbia Üniversitesi Öğretmenler Koleji'nde eğitimine devam etmiştir.
Columbia'da, nükleer manyetik rezonansı keşfetmesiyle tanınan Polonyalı bir göçmen bilim adamı olan Nobel ödüllü Isidor Rabi'nin altında nükleer fisyon okudu.
Benjamin Franklin Scott
Güney Carolina, Floransa'dan Benjamin Franklin Scott, Manhattan Projesi sırasında Chicago Üniversitesi Met Laboratuvarı'nda kimyager olarak çalıştı.
Projeye katılmadan önce lisans derecesini Morehouse College'da aldı.
Met Lab'de Scott, enstrümantasyon ve ölçümler bölümünde çalıştı. Savaştan sonra, Chicago Üniversitesi'nde yüksek lisansını tamamlarken Geiger sayaçlarının üretimi üzerinde çalıştı.
Kısa bir süre sonra, Nükleer Enstrüman Şirketi'nde radyokimyacı olarak işe alındı. Daha sonra Boston'daki New England Nuclear Assay Corp.'un teknik direktörü oldu.
Atomik Miras Vakfı'na bu rapordaki yardımlarından dolayı teşekkür ederiz.
Glenn Seaborg
Glenn Seaborg, doktora derecesini alan Amerika doğumlu bir kimyagerdi. Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley'de. Seaborg, Edwin McMillan ile birlikte nükleer silah teknolojisinin kritik bileşeni olan plütonyumu ve mdashin 1941'i keşfetti. Plütonyumu keşfettikten sonra, Glenn'e Berkeley'deki araştırma pozisyonundan izin aldı, böylece Manhattan Projesi'ne katılabildi ve burada ekibi yöneten ekibi yönetti. Chicago Üniversitesi Metalurji Laboratuvarı'nda plütonyum çalışması. Ekibi, &ldquoFat Man&rdquo bombasını yaratmak için gerekli olan plütonyum-239'u üretmekten sorumluydu ve ayrıca plütonyumu ayırmak, konsantre etmek ve izole etmek için işlevsel bir yöntem geliştirebildi. Atom bombaları atıldıktan sonra Seaborg, Atom Enerjisi Komisyonu'na üye oldu. 1971'de Atom Enerjisi Komisyonu başkanlığına seçildiğinde, pozisyonu nükleer silahların daha fazla test edilmesine karşı çıkarak atom enerjisinin barışçıl kullanımı için kampanya yapmak için kullandı.
Manhattan Projesi, küresel manzarayı sonsuza dek değiştirdi. O zamandan beri, atom enerjisi oldukça tartışmalı bir konu oldu; sayısız kuruluş ve hükümet, yaygın kullanımını bastırmaya çalışırken ve diğerleri, etkin bir şekilde uygulanan nükleer teknolojinin yaratabileceği askeri ve endüstriyel üstünlükten yararlanmayı hedefliyor. Manhattan Projesine dahil olan birçok kişi, yukarıda sıralananlar da dahil olmak üzere, atom enerjisinin silahlandırılmasını sınırlamaya kararlı konseyler, komiteler ve benzer organizasyonlar kurarak veya bunlara katılarak, yıkıcı derecede güçlü teknolojiyi düzenlemek için çalıştı.
Daha fazla bilgi edin
1819'da kurulan Norwich Üniversitesi, Ulusal olarak tanınan bir yüksek öğrenim kurumu, Yedek Subayların Eğitim Kolordusunun (ROTC) doğum yeri ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ilk özel askeri kolejdir. Norwich, çevrimiçi programları aracılığıyla, öğrencilerinin iş yerleri ve toplulukları üzerinde olumlu bir etki yaratmalarına olanak tanıyan ilgili ve uygulanabilir müfredatlar sunar.
Norwich Üniversitesi'nin Askeri Tarih Yüksek Lisans programı, kayıtlı tarih boyunca askeri düşünce, teori ve katılımı keşfetmeye yönelik tarafsız ve küresel bir yaklaşım benimsiyor. Çevrimiçi Askeri Tarih Yüksek Lisans programının benzersiz müfredatı, Norwich Üniversitesi'nin seçkin fakültesi tarafından geliştirildi ve Amerikan Tarih Derneği tarafından ana hatlarıyla belirtilen hedeflere göre yönlendirildi. Bu son derece saygın program, bir tarihçi olarak yeterliliğinizi geliştirmenize yardımcı olmak için tasarlanmıştır ve dünyamızın askeri başarılarını ve çatışmalarını kronolojik, coğrafi, politik ve ekonomik bağlamda yerleştirir.
Bias, siyah bilim adamlarını Oak Ridge'in atom bombası çalışmasından uzak tuttu
Baskıdan kaçan Yahudi mülteciler Amerika'nın Manhattan Projesi'nin hızlı bir şekilde başlatılmasına yardımcı oldu, ancak Afrikalı-Amerikalı araştırmacılar gizli şehirde reddedildi.
25 Şubat 2018 saat 08:00 ET'de yayınlandı | 14:13 güncellendi 1 Mart 2018
Adolf Hitler'in üstün bir ırk inşa etme arayışı, Avrupa'nın bilimsel yeteneklerini Amerika Birleşik Devletleri saflarına taşıdı ve ulusa ilk atom bombasını geliştirme yarışında hızlı bir başlangıç sağladı.
Ancak Amerika Birleşik Devletleri göçmen bilim adamlarına, zulüm gören birçok Yahudiye kollarını açık tutarken bile, yeteneklerini savaş çabalarına adamak isteyen Afrikalı-Amerikalıları sınırladı.
Bu, hiçbir yerde Başkan Franklin D. Roosevelt'in 1942'de Manhattan Projesi'ne izin vermesinden sonra ayrılmış Güney'de inşa edilen Oak Ridge'den daha belirgin değildi.
Mülteciler Afrikalı-Amerikalı yetenekleri memnuniyetle karşıladı
Projenin ilk aşamalarında, yaklaşık bir düzine siyah bilim adamı ve teknisyen, New York ve Chicago'da çalışan mülteci araştırmacılar tarafından karşılandı.
Eski bir Chicago Üniversitesi profesörü olan Edward Anders, "Proje üzerinde çalışan bilim adamları genellikle daha açık fikirliydi" dedi. "Birçoğu yabancı uyrukluydu ve bu nedenle siyahlara karşı ayrımcılık fikri tamamen tiksindiriciydi."
Ancak kısa süre sonra proje, daha büyük bir nükleer reaktör ve Uranyum-235 izotopu tedarik edebilecek tesisler için alana ihtiyaç duydu. Anderson County'nin kırsal tarım arazisinde bir "gizli şehir" inşa edildi ve bilim adamlarından oluşan ekipler oraya transfer edildi.
Oak Ridge tarihçisi Ray Smith, ORNL ve Y-12 kompleksinin inşası sırasında oradaki Afrikalı-Amerikalı nüfusa karşı bir baskı ve ayrımcılık tarihinden bahsediyor.
Beyaz Amerikalılar ve Avrupalı mülteci bilim adamları sitede özgürce çalışabilirken, siyah araştırmacılar yapamadı. Kongre'deki Demokratların "Solid South" bloğu, yeni şehrin 1940'larda devam eden Jim Crow ayrım yasalarını yansıttığında ısrar etti.
Böylece Oak Ridge'deki Manhattan Projesi'nin tarihi, geride kalan siyah bilimsel katkılarla yazılmıştır.
Two largely forgotten figures were J. Ernest Wilkins and George Warren Reed, who had worked with European refugee scientists Enrico Fermi and Leo Szilard at the Chicago Metallurgical Laboratory, or "Met Lab," until their research was moved south without them.
Interested in this topic? You may also want to view these photo galleries:
A doctorate at age 19
J. Ernest Wilkins Jr. was by all definitions a prodigy.
His roots were saturated in education. Wilkins' grandfather founded St. Mark's Methodist Church in New York City, and his father, a lawyer and labor leader, would later be appointed the assistant secretary of education by President Dwight D. Eisenhower, making him the first African-American to hold an undersecretary position in the United States government.
His mother, Lucille Robinson Wilkins, was equally accomplished. She had a master's degree from the University of Chicago and studied progressive education techniques, ensuring all of her children entered school several grades ahead.
"He grew up in this very sort of hothouse environment in which accomplishment and educational achievement was the calling of the realm, so to speak," said Wilkins' niece, Carolyn Wilkins. "He really was encouraged at every step to excel, and he did so."
At age 13, Wilkins became the youngest person ever admitted to the University of Chicago. He received his first bachelor's degree in mathematics at age 16. He earned his master's degree the next year and finished his doctorate at age 19 before going on to teach math at the Tuskegee Institute in Alabama.
Within a year, the government recruited him to join the Manhattan Project at his alma mater, where Chicago Pile 1, the world's first nuclear reactor, had just been built.
There, Wilkins researched neutron energy, reactor physics and engineering with Fermi and Eugene Wigner.
In a short year, he discovered three scientific phenomena that bear his name today: the Wilkins Effect, the Wilkins Spectra, and the Wigner Wilkins Spectra, which deal with the motion of subatomic particles.
Just 21 years old when he started working on the Manhattan Project, he was among the brightest young minds America had on its team designing an atomic bomb.
Blacks lived in segregated 'hutments'
A Manhattan Project-era Ed Westcott photo depicts African-American laborers working at a construction site in Oak Ridge.
(Photo: Calvin Mattheis/News Sentinel)
But in Oak Ridge, African-Americans could hold only labor positions. They were required to live in government-built "hutments," encampments of 16-by-16-foot plywood structures that stood just off South Illinois Avenue, where a Panera Bread and Aubrey's restaurant stand today.
The huts had shutter windows, one stove and were without plumbing.
Men and women &mdash including married couples &mdash were not permitted to live together, and their children were not allowed to live on the reservation at all. The women's hutment was fenced in, and women had to be back inside the fence by curfew.
A 1947 Ed Westcott photo shows the women's hutment in Oak Ridge.
(Photo: U.S. Department of Energy)
Kattie Strickland, an African-American woman who worked as a janitor in Oak Ridge, told the Atomic Heritage Foundation that her job in Oak Ridge was well paid. After some negotiation by a manager, she was even able to secure pay equal to her male counterparts.
The indignities of segregation, though, were facts of life.
Seth Wheatley, a white engineer who worked at what is now Y-12 National Security Complex, told the Atomic Heritage Foundation about the day he was riding the secret city's bus line to Knoxville.
"I happened to get on and sit in the last remaining seat, and a Negro was sitting there halfway back in the bus. And shortly after we started out, the bus driver noted that a black man was not sitting on the back row where he was supposed to be, and he stopped the bus along the side of the road," Wheatley recalled.
"And I can still see him getting up and walking back and almost grabbing the guy to make him get back to where he&rsquos supposed to be."
Wheatley said he got up and walked to the back row to sit down with the man.
'Not possible for him to continue'
There was no allowance for black scientists, and when Wilkins&rsquo research was transferred to Oak Ridge's X-10 Graphite Reactor in 1944, he was left behind.
Edward Teller wrote to War Research Director Harold Urey in 1944 to help J. Ernest Wilkins Jr. find new work after he was barred from entering Oak Ridge in a scientific role. J. Robert Oppenheimer, regarded today as "the father of the atomic bomb," also forwarded the request with his own recommendation.
(Photo: United States National Archives in Atlanta)
Edward Teller, another Jewish physicist who fled the Axis, saw that as an opportunity. He wrote a letter to Harold Urey, director of war research, asking him to recruit Wilkins to support a New York team that was calculating how atmospheric opacity could affect the atomic bomb.
"Knowing that men of high qualifications are scarce these days, I thought that it might be useful that I suggest a capable person for this job. Mr. Wilkins in Wigner's group at the Metallurgical Laboratory has been doing, according to Wigner, excellent work," Teller wrote.
"He is a colored man and since Wigner's group is moving to (Oak Ridge) it is not possible for him to continue work with that group. I think that it might be a good idea to secure his services for our work."
Wilkins continued working at the Met Lab for two more years.
It is not known whether he knew at the time that his research would be used to craft the atomic bomb. What is known is that he was one of 70 Manhattan Project scientists who signed Szilard's petition urging then-President Harry Truman not to use the atomic bomb on Japan without first demonstrating its power.
"They saw the great power of the weapon or felt they knew what the power of the weapon was, and their preference was not to drop it,&rdquo said Ronald Mickens, a former colleague of Wilkins' at Clark Atlanta University, &ldquoparticularly as it became clear that the Germans were not going to complete their atomic weapons before the war in Europe ended. Remember, that was the primary reason the Manhattan Project was set up."
Belated acceptance at Oak Ridge
After the war, Wilkins wanted to work at a major university.
"That just was not possible,&rdquo said Mickens, &ldquoas was the case for most, if not all, African-American scientists."
Instead, Wilkins went to work as a mathematician for an optical company in New York and eventually at the Nuclear Development Corporation of America.
He was interested in the peaceful applications of nuclear energy and helped design a power-generating nuclear reactor.
"He's just one of those people who is so well rounded that he could just go into situations and really excel," said Talitha Washington, who crossed paths with Wilkins throughout her undergraduate and graduate education in Atlanta, and arranged a master's session in his honor.
J. Ernest Wilkins Jr.
(Photo: Submitted by Dan Dry, University of Chicago, to Wikimedia Commons)
"I think at one point when he was in the industry, they were kind of questioning him because he was a mathematician and he worked with engineers," she said.
So, he earned two more degrees at New York University: a bachelor's and master's in mechanical engineering.
He went on to establish Howard University's mathematics Ph.D. program and served as president of the American Nuclear Society. He was the second African-American elected to the National Academy of Engineering, one of the highest honors an engineer can receive.
Eventually, Wilkins did get an Oak Ridge appointment, serving on the board of directors of the Oak Ridge Associated Universities for six years in the 1980s before taking a teaching position at Clark Atlanta University.
The 14-page resume he submitted to ORAU listed about 100 scientific papers he'd authored in the 40 years since the city turned him away.
On May 1, 2011, Wilkins died in Arizona at age 87. His scientific career spanned seven decades.
A hand-built log cabin school
George Warren Reed's trajectory into the Manhattan Project wasn't all that different from Wilkins&rsquo.
He was a second-generation African-American college student, a result of his family's great passion and perseverance in education.
Childhood photo of George Warren Reed
(Photo: Mark Morrison Reed)
His father, who had to drop out of college to fight in World War I, had higher hopes for his children. He hand-built a log cabin school near Montrose, Virginia, so the state government would send a teacher.
"All his kids went through high school and on to some other kind of education or training," said Mark Morrison Reed, George's son. "So it went back at least three generations with the importance of education. I think almost all of Dad&rsquos cousins actually had gone to college and that was expected."
One of Reed's uncles attended the Hampton Institute. Another was a Howard medical school graduate and the associate dean of Howard University's Medical School.
When Reed was in school, his mother, a graduate of Miners Teachers College, never let him take a job to help support the family, instead requiring him to come straight home and work on his homework.
"So they were unequivocal about this, that the first thing was to get an education. And my parents pretty much were the same way," Morrison Reed said.
Reed finished his master's degree at Howard University in 1944.
'1-A' and ready for service
Before George Reed died, his son interviewed him about his Manhattan Project work.
George Reed was classified as 1-A, or &ldquoavailable&rdquo for the draft, and wanted to contribute to the war effort using chemistry. He began looking at opportunities at the Met Lab in Chicago and at Columbia University, where he soon began working.
&ldquoMy life story would be very different had not World War II intervened with the need to more fully utilize all the nation&rsquos manpower and with the continued opening up of opportunities to all,&rdquo Reed told his son.
&ldquoWe didn&rsquot know it at the time, but we were developing the atomic bomb,&rdquo he said. &ldquoI was trained as an organic chemist and we were purifying uranium, but at that time I was totally in the dark we didn&rsquot even talk to the people in the lab next to us.&rdquo
Many of Reed&rsquos white colleagues at Columbia were drafted into military training and then returned to work on the Manhattan Project as privates and corporals, allowing them to accrue benefits, such as the G.I. Bill, for their research time.
&ldquoSo I went to my draft board in Washington and said, &lsquoLook, these people are going in like this. I think I should go in this way, too, and I&rsquom 1-A,&rsquo &rdquo Reed recalled.
&ldquoWhen they got back to me, they said, &lsquoLook, we are not allowed to touch you.&rsquo I said, &lsquoBut these guys are going to go in and when the war is over they&rsquore going to have all the benefits of having been in the Army and I&rsquom not going to have anything.&rsquo
"And they said, &lsquoWe are just not allowed to touch you.' &rdquo
'Negro scientists aren't welcome'
George Warren Reed
(Photo: Argonne National Laboratory)
Color was a barrier again when the move to Oak Ridge began.
The laboratory managers told employees they had the option to transfer to a place that did not have a name but had red earth and jobs for the white scientists.
&ldquoI went to the personnel director in New York and said, &lsquoLook, there is something wrong with this. Why can&rsquot I go when everybody else is given the opportunity?&rsquo &rdquo
"It just can&rsquot work that way,&rdquo the man told Reed. &ldquoNegro scientists aren&rsquot welcome down there.&rdquo
He continued working in New York until the war ended in 1945. Afterward, he went to Chicago to work at the Met Lab, and eventually at Argonne National Laboratory as he finished his Ph.D.
'One of the most brilliant men'
Edward Anders, a professor at the University of Chicago, met Reed at a conference just months before Oak Ridge desegregated in 1955. The two struck up a friendship through conversations about science and the civil rights movement.
Anders said Reed approached even difficult topics like racism and discrimination with the objectivity of a scientist.
George Warren Reed
(Photo: Submitted by Mark Morrison Reed)
&ldquoHe was one of the most brilliant men I've ever met in my life,&rdquo Anders said. &ldquoHe just had a very regal, aristocratic bearing about him. He was a very modest man, but he couldn&rsquot help it, people just knew right away how smart he was."
The two began attending conferences together, flying into cities on Friday nights and leaving Sunday afternoons. Even in these seemingly benign situations, Anders remembered the effect growing up and working in a culture of discrimination had on his friend.
&ldquoI remember we were at the airport at the check-in counter,&rdquo Anders recalled. &ldquoThere was George and it was a warm summer day. We were in short sleeves and he was wearing a suit. And we remarked, &lsquoWell George, you&rsquore all dressed up.&rsquo And he said, 'I have to.&rsquo And we knew the meaning of that."
Morrison Reed said his father credited surviving and thriving as an African-American scientist in the mid-20th century to his move to Chicago, instead of to Oak Ridge.
He remained connected to the University of Chicago and Argonne National Laboratory for much of his life, though he took a hiatus in the 1970s to study meteorites and lunar samples. He was one of the scientists who examined lunar rock samples from Apollo space missions and received NASA&rsquos Exceptional Scientific Achievement Medal for using a nuclear reactor to determine that lunar rock contained minerals that could not be found on Earth.
Reed published more than 120 scientific papers over his career. He died Aug. 31, 2015, at his home in Chicago.
"It's almost impossible to imagine what it would have been like, had I been born in 1949 in Oak Ridge,&rdquo his son said. &ldquoWhere was he going to live, and where would I be going to school, and where are the black middle-class families that were my parents&rsquo peers? What would my mother do with her master's in social work?"
"It could have been different," Morrison Reed said, &ldquothat's for sure.&rdquo
A reprint of a map depicts the "Colored Hutment Area" of Oak Ridge where the African-American population once lived due to segregation.
(Photo: Calvin Mattheis/News Sentinel)
Desegregation comes to Oak Ridge
During World War II, African-Americans in Oak Ridge could hold only labor positions and were required to live in government-built "hutments," which had shutter windows, one stove and no plumbing.
(Photo: U.S. Department of Energy)
After the war, African-American families were allowed to live together in the hutment villages. But by that time the structures were falling apart. Reporters who visited the site pointed out leaky roofs, exposed wiring, broken boardwalks, garbage overflow, rodent infestations and community bathrooms that served as many as 77 families each.
African-Americans who needed medical care were limited to one ward of the hospital and one section of the dental clinic, and the schools were segregated.
Chicago Tribune correspondent Enoch P. Waters called Oak Ridge a "City of Paradoxes" in 1945 for its expensive research endeavors and poor conditions for about 7,000 African-American laborers who helped make the work possible. About 1,000 of them remained in the city after the war.
"If through the work done here America has advanced science, it is equally true that in the way it has forced Negroes to live here America has retarded the cause of democracy," he wrote. "And this is ironical because it was to preserve democracy that this whole project was brought into being."
Oak Ridge Councilman Waldo Cohn was nearly recalled for his 1953 resolution to desegregate schools. He wrote to U.S. Rep. Howard Baker Sr. about the "tempest-in-a-teapot" his resolution stirred up.
Oak Ridge Councilman Waldo Cohn wrote to U.S. Rep. Howard Baker Sr. about how Cohn's 1953 resolution to desegregate schools was causing a stir.
(Photo: Courtesy of the Oak Ridge Public Library. Special thanks to Oak Ridge Historian Ray Smith.)
It ultimately took an order from the Atomic Energy Commission in 1955 to integrate the schools, and Oak Ridge became the first Southern city to do it. But the segregation of neighborhoods prevented full school district integration for more than a decade. Businesses and workplaces took a little longer.
The end of the war meant the city was no longer secret, and visiting scientists of diverse races and nationalities brought progress to the town &mdash in time, great progress.
'The quality of one's ideas'
Oak Ridge National Laboratory Director Thomas Zacharia started his new job July 1, 2017.
(Photo: Michael Patrick / News Sentinel)
Today the Manhattan Project's X-10 Graphite Reactor site &mdash now called Oak Ridge National Laboratory &mdash welcomes scientists from around the world and almost 30 percent of the laboratory's employees are people of color, including the laboratory's director, Dr. Thomas Zacharia.
"I feel fortunate to have built my career in an era that is much more conscious of the value of diversity than was the case in years past," Zacharia said. "Breakthrough discoveries are not limited by one&rsquos race or ethnicity. In fact, diversity provides a valuable advantage in exploring new frontiers.
"Science advances most quickly when the only limit is the quality of one&rsquos ideas ideas are sharpened and strengthened when they are subjected to the scrutiny of smart people with different perspectives and backgrounds."
African Americans and the Manhattan Project
African Americans played important, though often overlooked, roles on the Manhattan Project. Black workers, many striving to escape Jim Crow laws and the drought that devastated rural farming communities following the Great Depression, joined the project in the thousands. While some Black Manhattan Project workers were employed as scientists and technicians in Chicago and New York, most African Americans at Oak Ridge and Hanford were employed as construction workers, laborers, janitors, and domestic workers.
Black Americans and whites were united in their desire to contribute to the war effort. President Franklin D. Roosevelt’s Executive Order 8802, issued in 1941 after lobbying by A. Philip Randolph and other Black leaders, created greater employment opportunities for African Americans. It stated, “There shall be no discrimination in the employment of workers in defense industries of Government because of race, creed, color, or national origin.” To reinforce this executive order, a prohibition of discrimination clause was written into all defense contracts.
The prospect of higher-paying jobs and a better future drew many African Americans to the Manhattan Project. This does not mean that the Manhattan Project did not participate in racist practices such as segregation and unequal pay and housing, but federal work also offered many Black Americans an opportunity for advancement. The different Manhattan Project sites still adheared, for the most part, to the cultural expectations of the communities in which they were located. This means that the experience of African Americans on the project varied by individual, project site, and level of education.
1. Alfred Russel Wallace
Another scientist came up with the theory of evolution-by-natural-selection at the exact same time as Charles Darwin. Alfred Russel Wallace was a naturalist who had also studied how plants and animals adapted to their environment so only the fittest survived. While he was in southeast Asia recovering from a bad case of malaria, he sent a letter to Darwin outlining his idea. It spurred Darwin to action. In 1858 both of them had papers on the subject presented before the Linnean Society of London. Then Darwin published On the Origin of Species in 1859, and everybody forgot about Wallace.
Lawrence Howland Knox, one of the African American Scientists who worked on the Manhattan Project.
Image reproduced with permission of the Edmund S. Muskie Archives and Special Collections Library
Students will learn about the role of African Americans in the Manhattan Project as scientists, technicians, and workers. They will examine fourteen scientists and technicians who contributed to the Manhattan Project. They will read biographies of these individuals and share their findings with the class. As an elaboration exercise, students will gain a better understanding of critical mass and how a nuclear reaction can become sustained. Students will be able to visualize what is meant by subcritical, critical, and supercritical masses. Note: This lesson plan works extremely well alongside the AIP Teacher’s Guide: African Americans and Life in a Secret City, which has students use oral histories and historical photographs to explore the living and working conditions for African Americans at Hanford, one of the sites of the Manhattan Project.
The African American Scientists and Technicians of the Manhattan Project
The Manhattan Project, 1941-1946, was the largest scientific undertaking in the history of the United States to that point. It began with a letter to President Franklin Roosevelt in August 1939, from a number of prominent physicists including Albert Einstein and Leo Szilard, which warned of Nazi Germany’s efforts to produce “extremely powerful bombs of a new type,” and urged the United States government to engage in research that would produce the weapon first. The Roosevelt Administration heeded the warning and on October 9, 1941, President Roosevelt approved a crash research program to build an atomic bomb. Four years later this program produced the world’s first atomic bombs. They were dropped on Hiroshima and Nagasaki, Japan in August 1945, instantly killing over 110,000 people and forcing the Japanese government to surrender. This display of deadly power, heretofore unmatched in the history of humankind, ushered in the nuclear age.
Approximately 130,000 Americans worked on the project with the vast majority, including a number of African Americans, serving as construction workers and plant operators at newly created communities such as Oak Ridge, Tennessee, Los Alamos, New Mexico, and Hanford, Washington. Drawing on natural resources from around the world including critically important uranium from the Belgian Congo, scientists and technicians, plant operators, military personnel, and construction workers labored around the clock in secrecy to complete the project and build this weapon of mass destruction before Nazi Germany completed its own atomic bomb. Much of the initial research on the U.S. bomb was done in existing laboratory facilities at major universities including Columbia, Princeton, and the largest of the atomic research centers, the Metallurgical Laboratory at the University of Chicago.
On August 13, 1942, the mission to produce the atomic bomb was officially named the Manhattan Engineer District in order to avoid calling attention to the scientific nature of the work. The working title eventually became the Manhattan Project. Several hundred scientists and technicians worked at various times and at numerous secret facilities across the United States and Canada that were engaged in the research that would produce the first atomic weapons. Scientists such as Robert Oppenheimer, Enrico Fermi, and Edward Teller became legendary figures not only in the scientific community but among the general population when their crucial work on this project became generally known. Only through the efforts of African American newspapers such as the Chicago Defender and the Pittsburgh Courier, and after 1945 Ebony Magazine, however, were people made aware of the handful of black scientists and technicians (all men) who worked on the project as well.
The fact that any African American scientists and technicians were available to be involved in the Manhattan Project is remarkable given the enormous limitations placed on the education of blacks in the South before World War II. As late as 1933 only 54% of Southern white students were attending high school and only 18% of Southern blacks were there at a time when the overwhelming majority of African Americans lived in the states of the former Confederacy. Also given the huge differential in the laboratory equipment and prepared teaching staff, even those in segregated black high schools got scant exposure to any type of science training. Students at historically black colleges at the time usually faced similar challenges.
Northern black students had greater opportunities for scientific training. Thanks to the Great Migration that began in World War I and brought tens of thousands of blacks out of the South to Northern cities, a number of Southern born individuals, such as Moddie Daniel Taylor of Alabama and Jasper Brown Jeffries of North Carolina, were educated in Northern universities including the all important University of Chicago. Northern-born African Americans such as Harold Delaney and Lloyd Quarterman, both of Philadelphia, although attending racially segregated schools in their hometown, nonetheless had far more exposure to science training than their Southern-born counterparts.
Not all of the scientists and technicians, however, overcame huge educational disadvantages to earn the right to work on the Manhattan Project. Three black men, all of whom were classified as project scientists since they all had received Ph.D.’s before they were hired, had exceptionally stellar educations by any standard. Chemist William Knox and his brother, biologist Lawrence Knox, were from a New Bedford, Massachusetts family that valued education. Of the five siblings in that family, three men, William, Lawrence, and younger brother Clinton, who became an historian, all received Ph.D.’s before World War II. William earned his Ph.D. from the Massachusetts Institute of Technology while Lawrence completed his doctorate at Harvard University. Mathematics prodigy, J. Ernest Wilkins, born into a prominent black Chicago family, entered the University of Chicago in 1936 at the age of thirteen and received his Ph.D. in 1942 at the age of 19.
Although the black press described all of the African Americans working with the Manhattan Project as “white-coated scientists,” many were in fact technicians who nonetheless performed invaluable service in the development of the world’s first atomic weapons. Lloyd Quarterman, whose official title was junior chemist, worked with Enrico Fermi at the University of Chicago and Albert Einstein at Columbia University. Robert Johnson Omohundro was a mass spectroscopist which meant he identified and examined particles to calculate their mass. After World War II four technicians, Harold Delaney, Ralph Gardner-Chavis, Jasper Brown Jeffries, and George Warren Reed, Jr., all completed their doctorates. The training and contacts they gained while working on the Manhattan Project no doubt proved exceedingly valuable as they completed their advanced degrees.