Evlatlık aldığımı öğrendiğimde sanırım 8-9 yaşlarındaydım.
Açıkçası bir şok olduğunu hatırlıyorum. Ağladığımı ve kafamın karıştığını hatırlıyorum. Hayatım boyunca annem ve babam dediğim insanların aslında biyolojik teyzem ve amcam olduğu ve kız kardeşlerimin artık biyolojik kuzenlerim olduğu ortaya çıktı.
Bilgileri mantıklı bir şekilde anlamlandırabildim ya da en azından öyle düşünmek istiyorum. Dünyanın ilk sarsılmasından sonra, bildiğimi sanıyordum, günlük hayatımda hiçbir şey yüzeyde değişmedi. Annem, babam ve kız kardeşlerim dediğim insanlar, her zaman yakın ailem olarak gördüğüm ve bugün hala öyle. İşte onlar ve hem hayatımda hem de bu hikayenin geri kalanında onlara her zaman böyle diyeceğim.
Bunu basit bir şekilde işleyebildiğim kadarıyla, liseye başladığımda derinlerde bir sahtekarlık sendromu hissinin kabarmaya başlayacağını bilmiyordum. Kuzey New Jersey'de varlıklı bir kasabada yaşıyorduk. Sonunda gençlik hayatımın ne kadar zor olduğundan şikayet edecek olsam da, çok ayrıcalıklı büyüdük.
Biyolojik annemle bir kez California'da bir aile gezisine çıktığımız bu sırada tanıştım. Tuhaf olduğunu hatırlıyorum ama şu anki aile durumumu sorgulamama neden olacak kadar garip değildi. O ve biyolojik babamın madde sorunları vardı ve bana bakamıyorlardı, bu yüzden ailem karmaşık bir yasal savaşta velayeti aldı. İlerledikçe, sanki annemle rolleri değişmiş gibi, onu teyzem olarak kabul ettim. O zamanlar bana mantıklı gelmişti.
Birinci sınıfta gerçekten hoşlandığım bir kız arkadaşım vardı ama tel taktırdıktan yaklaşık bir hafta sonra beni terk etti. Ondan kısa bir süre sonra genç yaşında bir adamla çıkmaya başladı. Bu, istenmeyen olma ve ait olmama duygularının günlük hayatımda çekişmeye başladığı zamandır. Bu, birçok farklı madde kötüye kullanımı ve eyleme geçme vakasına yol açtı.
Birinci sınıfın ikinci yarısında ve ikinci sınıfa kadar pek çok karanlık şey oldu. Sonunda ailem için bir kırılma noktası oldu ve beni Provo, Utah merkezli bir vahşi doğa terapi programına göndermeye karar verdiler.
Diğer on "sorunlu genç"le birlikte vahşi doğanın ortasına bırakıldığımı hatırlıyorum. İlk başta umutsuzluk hissettim ve her gün aileme mektup yazarak eve gelmeme izin vermelerini istedim. Günde kilometrelerce yürüdük, grup terapisi yaptık ve izcilerin rozetlerini nasıl kazandığına benzer vahşi yaşam aktivitelerinin kontrol listelerini tamamladık. Sonunda kendime acımaktan vazgeçtim ve programa dahil oldum.
İki ay sonra, mümkün olan en yüksek rütbeye, yani “Buffalo”ya kadar yükseldim. Yakında mezun olacağım ve ayrılmadan önce ailemin birkaç gece kampa geleceği söylendi. Gelmeden önce hazırlanmak ve kamp kurmak için bir günüm vardı. Artık diğer çocuklardan uzakta kendi kişisel kamp alanım vardı.
Kamp kurup ateşin yanında yemek pişirdikten sonra gökyüzünde bir şey gördüm. İlk başta bir yıldız olduğunu düşündüğüm parlak beyaz bir ışıktı. Sonra bir yıldız olamayacak kadar büyük olduğunu fark ettim ve bir huzursuzluk dalgasının beni sardığını hissettim. Neye baktığımı anlamak için bir süre ona baktım. Birkaç saniye için boyutu büyümüş gibi göründü ve sonra sola doğru fırladı ve tamamen kayboldu.
O gece bunu aklımdan çıkarmaya çalışarak yatağa gittim. Bu düşünce ne kadar mantıksız olursa olsun, bunu kimseye söylemeyecek ve programı tamamlamamı tehlikeye atmayacaktım. İyi uyuyamadığımı ve ertesi gün ailem geldiğinde oldukça yorgun olduğumu hatırlıyorum. Ne olursa olsun, onları görmek ve son birkaç ayda ne kadar başarılı olduğumu onlara göstermek harikaydı.
O gece yemekten sonra kamp ateşinin yanında oturduk ve annem bana tedavi edici bir yatılı okula gitmemin en iyisi olacağına karar verdiklerini söyledi. Eve gidemediğim için hayal kırıklığına uğradım ama bunun ileriye dönük en iyi yol olduğuna beni ikna ettiler. Birincil terapistim, ormanda kaldığım süre boyunca elde ettiğim başarılardan dolayı iş dünyasının en çok rağbet gören okullarından birinde bana bir yer edinmişti. Daha önce başımın belaya girdiği eski etkilerden ve arkadaşlardan uzaklaşmanın iyi olacağını düşünerek kabul ettim.
“Sorunlu genç” endüstrisi kötü bir üne kavuştu ve bunu hak ediyor. Okuldaki personelin stratejisi, sizi yeniden inşa etmeden önce yıkmaktı. Travmatik olayları işlemek, hayatta ilerlemek için çok önemlidir, ancak bir grup terapisi seansında insanları sürekli olarak en karanlık sırlarıyla azarlayarak buna zorlamak, en hafif tabiriyle son derece sorumsuzluktur.
Mezun olduktan sonra birkaç ders alabildim ama akranlarımın çoğu o kadar şanslı değildi. Birçoğu bu deneyimden sonra gerçek dünyaya yeniden girmekte daha da zorlandı. Sonraki yıllarda aşırı doz ve intihar nedeniyle birkaç arkadaşımı kaybettim.
Okulda geçirdiğim zamanın olumsuz yönleri önemli olsa da, aldığım birkaç olumlu şey vardı. Bundan elde ettiğim en büyük fayda, edindiğim arkadaşlardı. En iyi arkadaşım Jack ve ben orada tanıştık ve birbirimizi nadiren görmemize rağmen hala her zaman kontrol ediyoruz.
Okulun sürekli kayıt programı nedeniyle liseden erken mezun oldum ve New Jersey'de yerel bir kolejde yarı zamanlı bir dönem geçirdim. O sonbahar Long Island'daki bir müzik okuluna transfer oldum ve birinci sınıfta müstakbel oda arkadaşım Mark ile tanıştım. İkinci sınıftan önceki yaz birlikte bir daire tuttuk.
O yaz boyunca ikimiz de alışveriş merkezindeki bir kaykay giyim mağazası olan Zumiez'de çalıştık. İş arkadaşımız bir gece parti veriyordu ve çoğumuz gittik. Muhtemelen birkaç biramız ve birkaç parça ot içtik, ama ertesi sabah ikimiz de dersimiz olduğu için ayrıldığımızda oldukça ayıktık.
Batık Meadow Parkway'de Smithtown'dan dönerken yolda sadece biz olduğumuzu hatırlıyorum. Birdenbire, etrafını saran parlak yeşil bir halkayla gri disk şeklinde bir nesne belirdi. Yeşil renk neredeyse o kadar parlaktı ki, zanaatın metalik kısmını seçemezdiniz. Bize ne kadar yakın olduğunu söyleyemem ama yerden yaklaşık 500 fit yüksekteymiş gibi geldi. Araç, ön camın tepesinden ortasına doğru ilerlerken yavaş yavaş dönüyor ve hareket ediyor gibiydi, burada birkaç saniye aynı yerde havada asılı kaldı ve ardından gece gökyüzüne imkansız bir hızla fırladı.
İkimiz de birbirimize baktık ve aynı anda "Bu da ne?" diye sorduk.
Sonraki yıl bunu defalarca konuştuk. Kafamız karıştı ve sık sık Antik Uzaylılar'ı izlemeye, YouTube videolarına bakmaya başladık, normalde böyle bir manzara gördükten sonra bir üniversite öğrencisinin yapacağı her şey. 109 sayısını da her yerde görmeye başladık. Adresimiz 109'du. 109 numaralı yolun dışında oturuyorduk. Saate her baktığımızda 1:09 görünüyordu. Bu o kadar sık oldu ki aramızda bir iç şakaya dönüştü. Tamamen tuhaftı.
Maalesef maddi ve diğer kişisel zorluklardan dolayı okulu bitiremedim. Kurumsal dünyada bir iş buldum ve arkadaşlarımla yaşadım (Comedy Central şovu Workaholics'i düşünün), her zaman partilere katıldım ve bir süre daha UFO'ları düşünmedim. Eminim içkileri geri getirirken bu hikayeyi birçok kez insanlara anlattım, ama ondan hiçbir gerçek konuşma gelmedi.
O sıralarda Bob Amcamla nadiren görüşüyordum. Kırk yaşlarında olan biyolojik babamın erkek kardeşi ve hiç tanışmadım. Bob, Güney Kaliforniya'da çok zengin bir mahallede yaşıyordu ve ben hep batı kıyısında yaşamayı hayal etmiştim. İstediğim zaman gelip onunla kalabileceğimi ve orada iş arayabileceğimi defalarca söylemişti. Sonunda, ailemin pek de memnun olmadığı teklifi kabul ettim. Çocuk servisleri beni ebeveynimin bakımına bırakmadan önce hayatımın ilk iki yılını orada yaşadım.
Jack, yıllardır birbirimizi görmediğimiz ve eğlenceli bir deneyim olacağını düşündüğümüz için ülke çapında yaptığım yolculukta bana eşlik etmeyi teklif etti. Çoğunlukla öyleydi, ta ki paramız tükenmeye başlayana kadar. Bu bizi La Jolla'ya mümkün olan en kısa sürede ulaşmak için gece geç saatlere kadar sürmemize neden oldu.
Jack "Dostum!" diye bağırdığında Phoenix'in dışında bir yerdeydik. Aynı anda gözümün köşesinden bir şeyin hareket ettiğini gördüm. Arabayı sürdüğüm için yola odaklandım ama gözlerim çabucak Jack'in gösterdiği yere kaydı.
Yıllar önce Long Island'da gördüğüm teknenin neredeyse aynısıydı, yeşil dış kenarı metalikti. Ancak bu sefer beyaza döndü ve neredeyse gözlerim ona odaklanabildiği anda patladı. Jack'in nesneye daha uzun süre baktığı ve gözle görülür şekilde sarsıldığı belliydi. Yolculuğun geri kalanında uzaylılar hakkında konuştuk ve sabah 6 civarında San Diego'ya vardık.
Bu süre zarfında biyolojik ailem hakkında çok şey öğrendim. Biyolojik babam Roger, rekabetçi bir sörfçüydü. O, La Jolla'da büyük partileri ve çirkin maskaralıkları ile ünlü bir grup genç sörfçü olan Pump House Gang'ın popüler bir üyesiydi. Onlar Tom Wolfe'un 1968 tarihli aynı adlı deneme kitabının konusuydu.
Bob ve Roger'ın annesinin, biyolojik büyükannemin adı Nancy idi. Biyolojik büyükbabamla İngiltere'den San Diego'ya taşınmıştı ve sonunda ayrıldılar. Nancy'nin ailesi, o günlerde La Jolla'daki parti kültürünün merkeziydi. Bob hala orada yaşıyor ve bir yıldan biraz daha az bir süre için onu ziyarete gittiğim yer. Çocukluğumun ilk eviydi.
Nancy'nin bölgede ünlü bir medyum olduğu, La Jolla'nın Beyaz Cadısı olarak bilinen ve Teosofi Cemiyeti'nin bir üyesi olduğu ortaya çıktı. Hayatımın ilk iki yılını geçirdiğim evde birçok seans yaptı. O yaşlarda bunlardan herhangi birine veya genel olarak doğaüstü bir şeye tanık olup olmadığımı açıkçası bilmiyorum. Ancak kesinlikle biliyorum ki o evdeki enerji hatırlayabildiğim diğer yerlerden çok daha farklı.
Bob'un bana anlattığı pek çok kendi görüşü var. Bir olay, ateş etmeden önce 5 dakika boyunca evin üzerinde uçan bir gemiyi içeriyordu. MUFON'a bir rapor verdi ve görünüşe göre takım elbiseli iki adam kapısına geldi ve ona bu konuda sorular sordu. Kapıyı suratlarına kapattı ama yaklaşık bir hafta sonra onları sokakta bir arabada gördü.
Diğer gördüğü şey, 1979'da San Diego kıyılarında yelken açarken oldu. Tic tac şeklindeki bir nesne, teknesinin tam üzerine çılgın bir hızla çarparak, geminin davranışının kasıtlı olduğu izlenimini bıraktı. Aklında, bu şeylerin akıllıca kontrol edildiğinden şüphe yok.
Bir yetişkin olarak evde kaldığım süre boyunca, birkaç garip şey oldu. Birçok kez odamın kapısında ve merdivenlerin tepesinde hayaletimsi gölgeler, hayaletler gördüm. Şeyler onları ilk koyduğum yerde olmayacaktı. Hayal gücümün bir ürünü olarak omuz silktim ya da belki o akşam çok fazla içki içmiştim.
Bu noktada, UFO'lar ve paranormal, aklımda tamamen ayrı fenomenlerdi. Basitti. UFO'lar uzaylıydı ve paranormal muhtemelen saçmalıktı.
Ne kadar yanılmışım.
Ayrılıp New Jersey'e dönmeye karar vermeden yaklaşık bir ay önce, mantıklı ve mantıklı bir şekilde açıklamakta gerçekten zorlandığım bir şey oldu. Bu, şimdiye kadar kimseyi yaşlanmamamın bir nedeni. Aklımı kaçırmış gibi olacağım ama bu deneyim hatırlayabildiğim kadar gerçek.
Bir gece, yatmadan önce fantezi futbol istatistiklerine falan bakarken, hafif bir bip sesi duymaya başladım. Neredeyse bir yangın alarmı gibiydi ama evin içinden gelmiyordu. Bir komşunun alarmının çaldığını düşündüm ama giderek daha yüksek sesle çalmaya başladı. Pencereden dışarı bakmaya başladığımda, delici oldu. Sonra duvardan bir şey geldi.
Pürüzsüz ve metalikti. En büyük kısmı yemek tabağı büyüklüğündeydi ama daha kalındı. Söylemekten nefret ediyorum ama temelde bir uçan dairenin üst yarısına benziyordu. Kırmızı bir ışık yanıp sönüyor ve video çekmek ya da sadece gözlem yapmak için kullanılmış gibi görünen bir tür mercekle yatay olarak süzülüyordu. Bir tür stand üzerinde gibi görünüyordu, ama her şey yavaşça yanımda yüzüyordu. Nesnenin "disk" kısmı, sanki çevreyi alıyormuş gibi ileri geri dönüyordu. Yaptığı hareketler Star Wars'tan R2D2'yi andırıyordu.
Bip sesi duvardan gelir gelmez kesildi. Donmuştum ve hareket edemiyordum. Beni görmezden geliyor gibiydi ya da en azından yanımdan geçip yatak odamın kapısından çıkarken o izlenimi veriyordu. Odadan çıktıktan sonra bir dakika kadar hareketsiz kaldım, ta ki amcamın gece kalan arkadaşlarından biri gelip bip sesini duyup duymadığımı sorana kadar. O da yangın alarmı olduğunu düşündü. Duyduğumu söyledim ama durdu ve ne olduğunu bilmiyordum. Başka ne diyeceğimi bilemedim.
New Jersey'e döndükten sonra eski işime geri döndüm ve müstakbel eşimle tanıştım. Sonra 2017 New York Times makalesi çıktı ve o zamandan beri konu hakkında öğrenebildiğim kadar çok şey öğreniyorum.
Bu fenomen, en azından söylemek gerekirse, geniş kapsamlıdır. En etkili deneyimlerim biyolojik ailemin tarihini araştırırken gerçekleşti.
UFO konusu çok kişisel bir yolculuk olabilir. En azından benim için böyle oldu.
Not: İsimler, gizlilik için orijinal taslaktan değiştirilmiştir.
Yaklaşık altı yıl önce, 19 Ağustos 2016'da, Portland, Oregon'da on beş yaşındaki Fallon Smart'a hızla giden bir araba çarptı. Başında ve vücudunda ciddi bir travma yaşadı ve birkaç dakika sonra annesinin kollarında öldü.
Bugün (6/28/22), Anne'nin işareti olan Yengeç'te Yeni Ay var. Kendisi bir Yengeç olan Amerika (4 Temmuz'da doğdu), yakında anne olmak istemeyen, kaynakları eksik, çocuklarını iyi yetiştirmek için mücadele edecek çok daha fazla anne görecek.
Daha önce hiç böyle bir açık pozisyon görmemiş olan ilk taşı iletişim ve pazarlama profesyoneli atsın: Linkedin'de beni takip edenler, düşük kaliteli bir seçim sürecinin nasıl çok pahalı olabileceğinden bahseden makalemi zaten okuma fırsatı buldular. Hatta aynı örneği fotoğrafta beni çok rahatsız eden bir konuyu tartışmak için kullanıyorum: profesyonel ajans.
Mais um mês se findando — e metade do ano de 2022 já passou. Sabe o que isso significa? Não, não é hora de verificar se você está cumprindo com suas resoluções de Ano Novo.
1. Dizi izledikten sonra iş kurma fikriniz var mı? İşletmeniz bir darboğazla mı karşılaştı? Eğer bir yönünüz yoksa ve çözemiyorsanız, o zaman içtenlikle gitmenizi tavsiye ederim... dramaların peşinden gidin. (?) Blöf değil, en mükemmel iş örneğini gizleyen bir dram var. 2. Breaking Bad ve avukatı "Breaking Bad" dizisini izleyen arkadaşları, oyundaki avukat Saul Goodman'dan çok etkilenmiş olmalı, yüzünde nazik bir ifadeyle, ağzı açık ve duygusuz bir paralı asker karakteriyle Sal Goodman bilmeden oyunda vazgeçilmez bir rol oynadı ve hatta kendi dizisi "Desperate Lawyer" (Saul'u daha iyi çağırın) yarattı. Wentou'nun metin ve videosu, oyundaki Sal Goodman'ın TV reklamları, biliyor musunuz? Üründen (hizmet), rekabet stratejisinden, pazar konumlandırmasından, marka adından, hedef müşteri grubundan, iletişim ekseninden reklamcılığa, Sal Goodman'ın rolünün iş ortamı, "en düşük" olarak kabul edilebilecek süper süper süper süper süper süper süper eksiksizdir. marka iletişiminin maliyeti" Bir "değişim" modeli. Neden? Lütfen analizime bakın. 3. Sal Goodman'ın "İş Stratejisi" 1. Temel bilgiler Marka adı: Saul Goodman Ürün: Hukuki danışmanlık hizmeti Hedef müşteriler: Uyuşturucu bağımlılığı, alkollü araç kullanma, kaza... vb. Hukuki bilgi eksikliği, genellikle yalnızca kamu avukatlarının parasını karşılayabilir, ciddi avukatlar da "Özel Hukuki Bilgiye Sahip Tüketicilerden" kaçınır Korkulmaması gereken "ihtiyaçlar. Ana iletişim ekseni: Bu ülkedeki tüm erkek, kadın ve çocukların mahkum olana kadar masum olduğuna inanıyorum. Bölge: Albuquerque Şehri Slogan: Thrall'ı aramak daha iyi! (Saul'u aramak daha iyi) Reklam: İki olası + Saul'un iddiası + Saul'un Sloganı 2'yi aramak daha iyi suç durumunu simüle edin.
Bugün öğrendiklerinizin çoğunun iki yıl içinde geçerliliğini yitireceğini biliyor muydunuz? Nasıl devam edeceğiniz konusunda endişeli misiniz? Okulda patlayan bilgiler sizi şaşırttı mı? İşte? Evde? Seni endişelendiriyor mu? Stresli? Ezilmiş? MERAK ETME!!! Sorunlarınızın ve kaygılarınızın çözümü, sandığınızdan daha yakın. Cevap zaten kulaklarınızın arasında.