geçmiş yılların klasiklerine kafanıza göre daldığınızda, bir yol göstericiniz olmadığında bazı isimleri de şansa keşfetmeniz kaçınılmaz oluyor. belki le mepris de, belki dilinger e morto da veya belle de jour ilk defa onu görmüşsündür veya göreceksin. sonra yine belki les choses de la vie de, la grande bouffe de veya les demoiselles de rochefort de onu tekrar göreceksin ve evet işte bu adamı hatırlıyorum ya şurada oynamıyor muydu diye mırıldanacaksın. bu gri siyah gözlü adam melankolik, sayrıl, sapık, kibirli, nasıl bir karakteri oynarsa oynasın orada fark yaratmayı başaracaktır senin gözünde. ve kendi kafana göre takıldığın film serüvenlerinde onun yaşlanmasına da tanık olacaksın, le journal d'un femme de chambre den salto nel vouto ya, oradan mauvais sang a, la belle noiseuse e uzanan yol. beyfendi artık seksenini devirdi, ama hala oynamaya da devam ediyor, ustalarda onu unutmuyor anlaşılan. yine önemli bir yönetmenle çalışmış, angelopoulos un yeni üçlemesinin ikinci ayağı zamanın tozunda bir kez daha seyircinin karşısına çıkıyor, izleyicinin aklına eskileri getirip nostaljinin garip tadını yaşatırken.
izleyelim efendim.