Klasik müziği canlı dinlerken içimde yoğun bir duygu patlaması oluyor. Kendimi bu dünyada değilmişim gibi hissediyorum. Başka bir yerde başka bir zamanda var olmuşum gibi. Başka bir evrenin bilinmeyen bir galaksisinde gibi.
2009'da gittiğim müzik kursunun konserinde hayatımda ilk defa sahneye çıkmıştım. Okul korosunu saymazsak tabi. Flüt elimden fırlayacakmış gibiydi, ellerim terliyordu, Adagio'nun notalarını unuttum birden halbuki ezbere biliyorum ve salondan hiç ses çıkmıyordu. Bütün ışıklar üstünüzde seyirci görünmüyordu bile. Bu kadar hoş, heyecanlı ve ürkütücü bir his hatırlamıyorum hayatımda. Bir şeyi başarmış olmanın gururu, başarının alkışlanması, yanakların kızarması ama bir o kadarda egonun 3. oktavında dolaşmak çok hoştu.
Gidin, görün, gezin, çekin, izleyin, yapın, uğraşın, araştırın, ertelemeyin... Bunların hepsini sadece ve sadece kendiniz için yapın. Sonrası yavaş yavaş gelir.