aileyle kahvaltı etmeyi seviyorum. bir yandan şekersiz kahvemi yudumlarken bir yandan çizim defterimde alıştırma yapıyorum şimdi. hatta bir iki resmini de koyabilirim.
bu kahvaltı da aileyi evlat edinme konusunda da alıştırmaya devam ettim. zaten daha önceden biz daha küçükken evlat edinme işine niyetlendiklerinden haberim var. ama dayımların da bizimkilerin de neden vazgeçtiğini bilmiyorum. ama 30'lu yaşlarımda evlat edinmeye ben niyetliyim..
Patricia Piccinini'nin geçen ayın 21'inde biten Beni Bağrına Bas (Hold me close to your heart) adlı Arter'deki sergisinde "Foundling [18]" adındaki çalışmasında Çin'deki yetim bebeklerden esinlendiğini okudum. Bu bebekler yarık damaklarla doğanlar, ve Çin'deki tek çocuk düzenlemesi yüzünden aileler bu çocukları bırakmak zorunda kalıyorlar. Batı ülkelerinde çok kolay bir operasyonla düzeltilebilirken, Çin'deki tıbbi hizmet eksikliğinden büyük bir soruna dönüşüyor. Sırf bu çocuklara özel yetimhaneler mevcutmuş.. Avustralya'daki bir çok aile bu bebekleri memnuniyetle evlat ediniyorlarmış... (diğer eve geçtiğimde harici diskten serginin resimlerini eklerim.)