Balti şehri, 1980'ler
Sovyetler Birliği, ekonomik, coğrafi ve etnik olarak birbirinden tamamen farklı, büyük bir devletti. Bu nedenle, çeşitli cumhuriyetlerdeki yoksulluk seviyesini sadece çok şartlı olarak karşılaştırmak mümkündür.
Her şeyden önce, GSYİH gibi bir gösterge hakkında konuşursak, Gürcistan, Ermenistan, Estonya ve Letonya'daki en büyük büyümeyi ve en düşük büyümeyi gösterdi - Moldova, Kırgızistan, Türkmenistan, Ukrayna, Beyaz Rusya ve RSFSR'de. Dahası, Belarus ve RSFSR'de büyüme bile negatifti. Ama bu gerçekten RSFSR'nin Ermenistan veya Tacikistan'dan daha kötü yaşadığı anlamına mı geliyor? Evet ve hayır, çünkü Tacik dağ köyündeki ve RSFSR'nin büyük kentindeki nüfusun yaşam seviyesi ve kalitesi, Duşanbe veya Erivan'daki ve Uralların bir yerindeki çalışma köyündeki kadar önemli farklılıklar gösterdi.
İstatistiksel materyallerde gördüğümüz GSYİH büyümesindeki farklılıklar, Sovyet döneminde meydana gelen gerçek durumu yansıtmamaktadır. Gerçekte, cumhuriyetlerin ekonomik kalkınma düzeyi tamamen farklı olabilir: Tacikistan'ın endüstriyel Sverdlovsk bölgesini Pamir Dağı (Badakhshan AO) ile karşılaştırmaya değmeyeceği açıktır. İklimsel koşullardan tarihsel olarak ortaya çıkan yönetim biçimlerine, bilim ve eğitimin gelişim seviyesine vb. Kadar çeşitli faktörler rol oynamıştır.
- diyor finansçı Vladimir Semenov.
SSCB cumhuriyetlerinin ekonomik kalkınması ile belki de en iyi gerçek durum Sovyet sonrası devletlerdeki yaşam standartları örneğinde görülebilir. Hangi cumhuriyetlerden hangisinin gerçekten gelişmiş bir ekonomiye sahip olduğunu ve kimin bir üreticiden daha fazla tüketici olduğunu gösteren Sovyetler Birliği'nin çöküşüydü. 1991'den sonra Orta Asya'da Tacikistan ve Kırgızistan, Transkafkasya'da Ermenistan ve Moldova da hemen yabancı oldu.
Aynı zamanda, Sovyet rejimi altındaki “yoksullar”, Rusya ve Belarus ve Kazakistan da Sovyet sonrası alanda yaşam standartları açısından liderler arasındaydı. Bu sadece bir sebeple açıklanabilir: Sovyet dönemlerinde bölgeler bağışçılar arasındaydı ve çıktıların bir kısmını ve hatta insan kaynaklarını Transkafkasya ve Orta Asya'nın yanı sıra Baltık ülkelerine de verdiler.
Baltık cumhuriyetleri Sovyet döneminden önemli ölçüde daha fakirdir, ancak yüz binlerce Litvanya, Letonya ve Estonya vatandaşının Batı ve Kuzey Avrupa'da çalışmaya gitmesine rağmen, ABD ve AB'den kredi desteği nihayet “bükülmesine” izin vermedi ve orada kaldılar. . Baltık ülkelerindeki demografik durum ekonomik durumdan çok daha kötü.
Tacikistan'ın güzel doğası, ekonomik refahının anahtarı haline gelmedi
Sovyet döneminin aksine, Sovyet sonrası alanda yaşam standartları ve ekonomik gelişme hızı açısından liderler, önemli doğal kaynaklara sahip, avantajlı bir coğrafi konuma sahip olan veya önemli endüstriyel altyapıya sahip ülkelerdi.
Tacikistan, Sovyet sonrası alanda en fakir devlet oldu. İç savaş, mevcut ekonomik bağların yok edilmesi, Rusça konuşan nüfusun çıkışı bu Orta Asya cumhuriyetindeki ekonomik durumun bozulmasına katkıda bulundu. Bugün, Tacik ailelerin önemli bir kısmı başta Rusya Federasyonu olmak üzere diğer ülkelerde çalışan akrabalarını yaşıyor.
Yaşam standartları açısından, Tacikistan fakir Afrika devletleriyle karşılaştırılabilir. Her ne kadar nüfusun yaşam standardı 2000'e kıyasla önemli ölçüde artmış olsa da, cumhuriyet ekonomisi hala dış etkenlere bağımlıdır ve bunlar arasında Rusya'nın desteği ve Tacik göçmenlerin sayısız Rus inşaat sahasında çalışmaları yer almaktadır.
Tacik SSR, Sovyet döneminde gerçekten ekonomik olarak gelişmiş bir cumhuriyet olsaydı, böyle bir “düşme” mümkün olmazdı. Ancak, ortaya çıktığı gibi, endüstriyel gelişimin düşük seviyesi, kendi kalifiye personelinin eksikliği, siyasi istikrarsızlık ile birlikte bir rol oynadı.
Kırgızistan'daki durum neredeyse benzer olduğu ortaya çıktı, bu da Sovyet sonrası alanın en fakir devletleri listesinde. Sovyet döneminde, Kırgızistan oldukça iyi yaşadı, ancak SSCB'nin çöküşünden hemen sonra, cumhuriyet tam anlamıyla yoksulluğa düştü.