Bir önceki yazımızda bir hayalden bahsetmiştik. Diyabet hastalarımız bizim onlara öğretmeye çalıştığımız bilgileri biliyorlar ve uyguluyorlardı. Bu yazımız bunun gerçekten yaşandığını belirtmekle başlasın. Peki nasıl?
Önce oda düzeni ve anlayış değişikliği ile başlayalım.
En başta aradaki masayı kaldırmak. Kelime anlamı ve zihinde aradaki masayı kaldırmak. Öğretici, nutuk atan olmaktan ziyade dinlemeye anlamaya çalışmak. Diyabet için bir yaşam tarzı değişikliği yapılacaksa bunun özgün sebeplerini hastamızın kendi ağzından ifade etmesine olanak sağlamak.
Hastaya her bilgiyi değil istediği ve ihtiyaç duyduğu bilgiyi vermek. Kişi merkezli olabilmek.
Diyabet takibi ve diyabet hakkında ne biliyor onu öğrenmek.
Önden gidip çekmemek arkada kalıp itmemek. ''Hasta" ile yanyana durabilmek. Çözüm sende. Gel birlikte bulalım diyebilmek.
Nerde hangi ilaç ne zaman başlanıyor, ne zaman azaltılıyor, ne zaman kesiliyor bilgisini paylaşmak. Bu sayede komşu, arkadaş, internet gibi bilgi kirliliğini kapının dışında bırakmak.
Kendi HbA1C değerini bu bilgiler ışığında beraber değerlendirebilmek.
Seçeneklerimizin çok olduğunu bu seçenekler içinden hastanın istediğini ve öncelik verdiği başlıktan başlayabilmek. Örnek :
- Kilo verme mi?
- Egzersiz mi?
- Beslenme mi?
- İlaç kullanımı mı?
- Stres yönetimi mi?
Ve son olarak belki de en önemlisi uzun soluklu olan bu yolda onun yanında olduğumuzu hissettirmek.
Evet 2. bölüm burda bitti. 3. Bölüm olur mu? Kim bilir?