2019 yazında, fiziksel olarak sağlıklı, çoğunlukla sağlıklı bir onsekiz yaşındaki bir çocuktan tamamen ve tamamen kronik ağrıdan bunalmış bir kişiye dönüştüm. Her gün yeni, alışılmadık bir acıyı selamlıyorum. Yerel İtalyan restoranındaki işim, hiç bitmeyen, oturmak için her türlü bahaneyi arama döngüsü haline geldi - yemek servisi için uzun bir sipariş. Gecelerim uyumak için savaşarak, kırmızı, şişmiş bacaklarıma bakıp kendime şöyle düşünerek geçti: Bana ne oluyor?
Engellilik söz konusu olduğunda, toplumumuzun neye benzediği, engellilerin nasıl çalıştığı ve neyin "gerçek" bir engellilik olarak kabul edildiği konusunda çok farklı ve dar bir fikri vardır. Engelliliği tasavvur etmeleri istendiğinde çoğu sağlıklı insan, hareketsiz, yatağa bağımlı veya tüm niyet ve amaçlar için temel ihtiyaçlar için bir bakıcıya bağımlı olan birini hayal etme eğiliminde olabilir. Elbette, pek çok engel bu deneyimleri içerir, ancak toplumumuzun engellilik hakkında konuşma şekli ve bu ortak anlatının, bizim için mevcut olan erişilebilirlik eksikliğine değil, engelli insanların sınırlamalarına nasıl bu kadar odaklandığı hakkında söylenecek bir şeyler var.
Dünyayı gerçekten erişilebilir kılmak için toplumsal çaba, en hafif tabirle, asgari düzeydedir ve bu sınırlı engellilik görüşü, yalnızca bu sorunu daha da kötüleştirir; erişilebilirlik nadiren bir önceliktir ve öyle olsa bile, genellikle bu belirli, dar fikir akılda tutularak uygulanır. Bu nedenle, bazılarına çıplak asgari erişilebilirlik sağlanırken, çeşitli engellere sahip diğer birçok insan büyük ölçüde kendi başlarına bakmaya bırakılır.
Engelliliğin yalnızca bir yönden görünebileceği ve gerçekten yanlış bir şey olmadığı sürece - bu ne anlama gelirse gelsin - engelli olamayacağınıza dair bu anlatıyı genç yaştan besledik.
On sekiz yaşındaki benim engelli olduğumu şiddetle reddetmiş olmam şaşırtıcı değil; utançtan değil, sadece engelli olamayacağıma ikna olduğum için. Bu, büyük ölçüde çevremdeki diğerlerinden aldığım yanıtlardan kaynaklanıyordu.
"Gençsin, muhtemelen sadece büyüyen bir acı" dedi biri.
"Sadece dinlen, yarına kadar daha iyi olacaksın" dedi bir başkası.
Ve en çok inciten şey,
" Senin yaşında o kadar kötü olamaz ."
Ağrım hakkında konuşma girişimlerim, acı çektiğimi söylediğim ve diğerleri ağrımı bir şekilde küçülterek ve küçümseyerek karşılık verdiğim tekrarlanan bir döngü haline geldi. Teşhis edilmediğim (ve hala bulunmadığım) göz önüne alındığında, hiç kimse benim yaptığım kadar kötü olduğuna gerçekten ikna olmadı. Yanlışlıkla yalan söylemekle suçlanmak yıkıcıydı ve bir noktada belki de öyle olduğuma inanmaya başladım.
İşimi bırakmam gerekene kadar.
O zamandan beri ağrım giderek kötüleşti, ancak kendime ve özürlülüğüme karşı tutumum gelişti. Tüm içselleştirilmiş güçlülüğümü paketinden çıkarmak için uzun, gerekli süreci başlattım ve bu bedenime bakmayı ve onun ihtiyaçlarına saygı duymayı öğrenmeme yardımcı oldu; Böyle bir ihtiyaç hareketlilik yardımıydı.
Bir yıl boyunca tekerlekli sandalyeye ihtiyacım olmadığını söyledim çünkü "Bazen hala yürüyebiliyorum!" Yapabileceğim doğru, ama bu, çok uzun süre ayakta kalamayacağım için evimden zar zor çıktığım gerçeğini silmez.
İki gece önce oda arkadaşım internette 25 dolara tekerlekli sandalye buldu. İlk başta tereddüt ettim, belki daha çok ihtiyacı olan birine gitmesine izin vermem gerektiğini düşündüm, ama sonunda kuma bir çizgi çizmeye karar verdim; Yaşam kalitemin güçsüzlük ve engelli insanların bana ve engelliliğime ilişkin algıları tarafından belirlenmesine izin vermeyeceğime karar verdim.
Ben de sandalyeyi aldım. Eve geldiğimiz an, partnerime onu bagajdan çıkarmasını istedim ve yıldızların aydınlattığı gökyüzünün loş ışığı altında araba yolunda yuvarlandım. İlk başta ne yapacağımı bilemeyeceğim için gergindim ama oturduğum ve ellerimi tekerleklere koyduğum an, hareket çok doğal geldi ve hareket ediyordum , saçlarımdaki esintiyi hissediyor, gülüyor ve eğleniyordum. gece - tüm bunlar önce o neşeyi acı ile değiş tokuş etmek zorunda kalmadan. Vücudumu önemsemenin ve onun ihtiyaçlarına saygı duymanın gerçekten nasıl bir his olduğunu tattım. Vücudumla olan karmaşık ilişkimi iyileştirmek için bir adım attım ve bu neredeyse kıyaslanamaz bir rahatlama.
Sağlam bir kişinin beklentilerini karşılamak veya yönetmek engelli kişinin işi değildir. Bizim işimiz, belirli bir yöne bakmak, belirli bir şekilde çalışmak ya da engellilerimizi sosyal açıdan hoş bir şekilde deneyimlemek değil. Yeterliliğin onun hakkında ne söylediği önemli değil, deneyiminizde ve duygularınızda haklısınız. Siz ve vücudunuz sevgiyi ve saygıyı hak ediyorsunuz - başkalarından ve kendinizden.
Yetişkin otizmi ve DEHB teşhislerimi ilk aldığımda, birçok klinisyen beni benzer düşünen insanları internette aramaya teşvik etti. Kısa süre sonra keşfettim ki, birisiyle (kendi kendine) bir teşhis paylaşıyor olabilirim, bunun ne mutlaka iyi geçineceğimiz, ne de birbirimizin kötü durumlarıyla dayanışmayı paylaşacağımız anlamına gelir.
Hayatımın en güzel günlerinden biri, en büyük kızımın doğduğu 26 Eylül 2005'ti. O gün ilk kez gerçek koşulsuz sevgiyi hissettim.
Kusursuz bir dünyada, kadınların yetişkin yaşta olduklarında cinselliklerinden zevk almaya teşvik edildiklerine inanmak isterim. Bu genç kadınlar güçlü olacak ve bir partnerden, bir randevudan veya hatta bir gecelik ilişkiden ne isteyecekleri veya istemedikleri konusunda kararlı olacaklardı.
Masa oyunları yeterli değil - çeşitlilikte gerçek değişim organizasyonun her seviyesinde gerçekleşmeli Çeşitlilik, eşitlik ve katılım kelimeleri üst düzey yöneticilerin zihninde yoksa, Nasdaq'ın Aralık 2020 önerisi, firmaların somut rakamları ifşa etmeleri gerekecek pazardaki yönetim kurulu kompozisyonları bunu değiştirecektir. SEC onayına tabi olarak, teknoloji odaklı değişim, listelenen firmaların yönetim kurullarında en az bir kadın yönetmen ve azınlıktan veya LGBTQ geçmişinden bir kişinin olmasını gerektirecektir.
Yanlış bilgilendirme ve dezenformasyonla mücadele, Asyalı Amerikalılar ve İngilizce dışındaki dilleri konuşan diğer topluluklar arasındaki beyaz üstünlüğüne karşı koymak için hayati önem taşıyor Yazan Emily Chi ABD'deki ayaklanmayı takip eden günlerde