Öğrenci:
“Hocam bir şey söylemek istiyorum.” dedi.
Hoca: “Elbette söyleyebilirsin.” dedim.
Anca ben izin verdikten sonra biraz durakladı. Söylemekten vazgeçmiş gibiydi. Ben biraz ısrar edince kısık bir sesle:
“Hocam ben, şey, ben intihar etmek istiyorum.” dedi. Bunları söylerken gözlerimin içine baktıktan sonra başını öne eğdi.
Aslında intihar etmek istemediği halinden belliydi. Sadece problemin çok büyük olduğu, bunu nasıl çözebileceğini bilmediğinden böyle bir yardım isteme yolu seçtiği anlaşılıyordu.
Ben şaşırmış görünmeden, soğuk kanlılığımı korumaya çalışarak: “İnsan hayatı çok önemli ve kutsaldır.insan kendisine verilen bu yaşama şansını bir kere kullanır. Bunu iyi veya kötü kullanmak senin elinde. İnsan bu tercihlerinde de hür bırakılmıştır. Çok önemli bir gerekçen olmalı ki, sen sana verilen bu şansı kullanmama kararı almış görünüyorsun.
Ancak bunu benimle paylaşmanın veya gelip bana açıklamanın sebebini söylersen sevinirim” dedim. Yarı şaka yarı ciddi gülümseyerek, onu alaya da almadan, cevabını beklemeyip devam ettim: “Eğer bu işi nasıl yapabileceğini soruyorsan intihar yolları ve araçlarıyla ilgili pek bilgim yok, fakat yinede şöyle bir düşünelim; bıçak çok can yakar, silah ses yapar.” Ben böyle konuşurken biraz sıkılmış görünerek:
“Şey, hocam intihar etme sebebimi söylemek istiyorum.
Ailem ve akrabalarım, bana herkes sen adam olamazsın diyorlar, bende bu sözden bıktım. Bu söz yüzünden hayattan bıktım. Bende artık kendime güvenemiyorum. Çalıştığım halde başarılı olamıyorum.” dedi.