2 Nisan Otizm Farkındalık Günü .
Büyürken annemi her zaman tanıyordum ve benzersiz bir ilişki tarzım vardı. Ben sık sık bunu daha çok bir arkadaşlık olarak adlandırmıştım. Gilmore Girls Bu, annemin yıllar önce bir İtalyan bağında yaşayan, daha önceki bir yaşamda kız kardeş olduğumuzun (benden büyük, genç olduğumuz) söylendiğinde aldığı psişik okumayla uyumluydu. Bu okumada günümüze taşınan bazı inkar edilemez gerçekler vardı. Biri şaraba olan tutkum ve ikincisi, daha sonra öğrendiğim annem için her zaman bir koruyucu ve rehber gibi hissettiğim. Asperger ve aposs (şimdi olarak bilinir Otizm spektrum bozukluğu ).
Çoğu zaman daha sorumlu ve dengeli biriydim, bu da zaman zaman annemin sırdaşı ve bilge danışman rolünü üstlenmeme doğal olarak parlıyordu. Her zaman annemin davranışlarından aşırı derecede haberdar oldum. Anneme belirli konuşma konuları için bir zaman ve yer olduğunu ve ağzından çıkan her şeyin, özellikle de fırlatacağı kör hakikat bombalarının olmadığını hatırlatarak, bazı sosyal görgü kuralları normları üzerine eğitim almam normaldi. söylenecek. Ayrıca annemin her gece yemeğini hassas bir şekilde yemesi gerektiğini hemen anladım çünkü bu ona rahatlık ve güvenlik hissi veriyordu ve aşırı yüksek sesler onu çok rahatsız ediyordu.
Küçük bir çocukluğumdan beri annemle olan ilişkimin etrafımdakilere benzemediğini bilsem de, annem bana Asperger & aposs teşhisi konduğunu söylemek için aradığında 22 yaşıma gelene kadar nedenini bilmiyordum. Annem onlarca yıldır yanlış anlaşıldığını ve yersiz olduğunu hissetmekle mücadele etti. Sonunda 45 yaşında cevaplar aradı.
Brittany Ferri PhD, OTR / L, CPRP, mesleki terapist, HelloGiggles'e bunun genellikle tahmini ABD'de 5,437,988 (% 2,21) yetişkin Otizm Spektrum Bozukluğu (ASD) olan Psikiyatristler, psikologlar veya nöropsikologların yetişkinlerde Otizmi teşhis edebileceğini ekleyen Dr. Annemle yaptığım konuşmadan sonra açıkça göze çarpan iki şey vardı: Annemin rahatlama sesi ve sonunda neden böyle olduğunu bildiğim için sesim ve sonra merak ediyorum, 'Asperger ve aposs da ne?'
Asperger & aposs terimi artık kullanılmamaktadır, çünkü artık daha büyük şemsiyenin bir parçası olarak kabul edilmektedir. Otizm teşhisi ,' diyor. 'Seviye 1, yüksek işlevli / Asperger' olarak kabul edilir ve kalan iki seviye, orta veya şiddetli semptomları olanları kategorize eder. Belirtiler şunları içerebilir: sosyal ipuçlarını anlamada zorluk, duygusal duyarlılığı artırdı; yapı, rutin, tercih edilen hobiler, değişime uyum sağlamada zorluk ve benzersiz konuşma yolları için güçlü bir tercih. '
Bugün, otizm spektrumundakilerin bir dizi popüler pop kültürel referansına sahibiz, örneğin Big Bang Teorisi veya Julia üzerinde Susam Sokağı . Ancak, Asperger & aposs hakkında ilk öğrendiğim ilk zamanlara geri döndüğümde, neye benzediğine dair pek çok örnek - hatta anlamlı bir diyalog - vardı. otistik olması gerekiyordu .
Sonra, bazı internet araştırmaları sayesinde, Dr. Ferri'nin yukarıda tarif ettiği Asperger & aposs semptomlarını keşfettim. Birden çocukluğum ve annemle olan ilişkim anlam kazandı.
Rory ve Lorelai gibiydik, sadece 'havalı bir anne' olduğu için değil, annem sınırları nasıl yaratacağını ya da sürdüreceğini bilmediği için ve yakınlık ve bağımlılık arasındaki farkla mücadele ettiği için.
O zamandan beri, hem annem hem de ben, ilişkimizin karmaşıklıklarının ardında yatan nedenlerin farkına vardık, neden bizim bağlantımıza güvendiğini, çünkü arkadaşlıklarını sürdürmesi onun için zordu. Ve birisinin şaka yaptığını ya da alay ettiğini ona hatırlatmak neden bana kalmıştı, tek çocuğu. Ve neden anksiyetesinin erimesini hafifletmeye nasıl yardımcı olacağımı ya da yalnız zamana ihtiyacı olduğunda ona yer vermeyi öğrendim. Bu şekilde büyümek, ikimiz için de zorlukların adil payına sahip olmadan gelmedi ve Dr. Ferri'ye göre, söz konusu otizm spektrumunda bir ebeveyne sahip olmak söz konusu olduğunda normaldir.otizm spektrumlu anneKredi: Getty Images
' Araştırmalar, Otizmli ebeveynlerin Dr. Ferri, tipik ebeveynlere göre çok daha yüksek stres seviyelerini bildirdiklerini söylüyor. 'Bu stres kesinlikle bir çocuğun hayatına sıçrıyor ve çocuklar bilmeden veya doğrudan ebeveynlerine neden oldukları stresi bile alabilirler.' Dr. Ferri'ye göre bu, duygusal ve fiziksel sağlık endişeleri aynı zamanda bir çocuğu külfetli hissettirir. 'Çocuklar, ebeveynlerinin mücadele edebileceği alanları telafi etmek için erken yaşlardan itibaren' bakıcı 'bir rol oynayabilir. Bu kesinlikle çocukluk, masumiyet ve büyümek zorunda hissetmekten kaynaklanan kızgınlığa neden olabilir. çok hızlı. '
Aile sistemimi keşfetmek de dahil olmak üzere kendi duygusal ve zihinsel sağlığımın derinliklerine dalmaya devam ederken, bunu çok düşünüyorum ve bu konuda karışık duygular içindeyim. Açıkça görülüyor ki, genç yaşta annemin bakıcısı olduğum, ikimizin de oynamamı istemediği bir rolü üstlendim. Genç bir kızken annemin bir kitapçıda bana saldırdığı bir olayı sık sık hatırlıyorum. Çevresinden bunaldı ve bana olan öfkesini kaybetti. Ona 'insanlar artık iyi bir anne olduğunuzda sizin kötü bir anne olduğunuzu düşünüyor' dediğimi hatırlıyorum.
Annesinin zaman zaman daha iyisini yapmasını isteyen ama neden mücadele ettiğini anlamayan küçük kızı düşünüyorum.
Bir yandan, annemle olan ilişkimin kontrolüm dışındaki nedenlerden ötürü asla geleneksel anne-kız ilişkisi olmayacağını kabul ettim. Öte yandan, ilişkimizin anneyi oynamak zorunda olduğum bir ilişki olmasını diliyorum. Ancak annemin de bu konuda suçlu olduğunu biliyorum. Bazen daha 'nörotipik' bir şekilde 'farklı' olmayı dilediğini biliyorum. Ama gerçek şu ki, annemin farklı olmasını istemem.
Mesele şu ki, annem gerçekten iyi bir anne. Büyürken, güzel arkadaşlıkları sürdürmemde ısrar etti çünkü bunu her zaman kendisi yapmakta zorlandı. Hayattaki amacını bulmakta zorlanan biri olarak, her gece yatmadan önce hayallerimin peşinden gitmeye değer olduğunu bana aşılamaya özen gösterdi. Onun körlüğü (spektrumdaki bazılarının özelliği) her zaman kendi gerçeğimi söylememe izin verdi. Ve annemin kendisi olmaya olan utanmaz bağlılığı bana da aynısını yapmam için ilham verdi.
Bir kişi olarak büyümeye ve öğrenmeye niyetliyken, kim olduğuna sadık kalıyor ve her zaman 'farklı' hissettirilmiş biri olarak otantik bir hayat yaşamanın ne anlama geldiğine dair daha iyi bir rol modeli düşünemiyorum. OSB ile ilgili bazı zorluklar yaşamaya devam ederken (uzun araba sürmek ve keskin sesler gibi dış uyaranlardan bunalmak gibi ve çoğu zaman başkalarıyla sosyal etkileşimlerini ikinci kez tahmin edebilmesi gibi), onun daha özgüvenli birine dönüştüğünü gördüm. Yıllar geçtikçe tenine şahit olmak gerçekten çok güzeldi. Ve ben de aynısını yaptığım için, annem tarafından çok sevildiğimi ve ona tapıldığımı hissediyorum.
Dr.Ferri, 'Otizmli kişilerin sizi nasıl seveceklerini bilmedikleri ya da kazandıkları ve sizi istediğiniz şekilde sevebilecekleri' gibi yaygın bir yanılgı olduğunu ve 'zaman içinde belirli noktalarda ilişkide bir kopukluk olabileceği' şeklinde bir yanılgı olduğunu söylüyor. Otizmli ebeveynler çocuklarıyla tam bir ilişki kurabiliyor. ' Ben bunun doğru olduğunu biliyorum.
Annem ve ben her şeyi ve her şeyi birlikte konuşabiliyoruz - ve çok gülüyoruz. Her zaman aynı fikirde olmasak da (çoğu anne ve kız gibi), bağlantımız yalnızca zamanla derinleşti. Nedenini anlamasa bile beni kabul ediyor ben şu şeyleri yap ben yapmak. Dünyadaki fiziksel olarak en sevecen kişi olmayabilir, ancak bana elinden geldiğince hediyeler ve hizmet eylemleri (yaygın ASD özellikleri) yağdırıyor.
Ancak annemden aldığım en büyük hediye ilişkimiz oldu. Dinamiğimizi sadece zorunluluktan doğan değil, aynı zamanda bana sevgi ve şefkati anlamlı bir şekilde öğreten biri olarak görüyorum. O benim en iyi arkadaşım ve özel bağlantımız sayesinde, bana birini olmasını istediğin gibi değil, olduğu gibi sevmeyi öğretti. İlişkimiz geleneksel olmaktan uzak, ama bizimki ve bundan gurur duyuyorum. İkimizin de mükemmel olmadığını anlıyoruz ama birbirimiz için mükemmeliz.