Cuma gecesi itibariyle Garmin şehrimize döndü. Onun dönüşüyle birlikte benim kafamdaki senaryolar ortadan kaybolurken, sinir katsayım da oldukça düştü. Gerçi o geldikten sonra da bir senaryo yazdım, onu anlatayım ben en iyisi.
Cumartesi gecesi, saat on buçuk sularında Garmin'in cep telefonu çaldı. Telefonu götürmek için elime aldım, kayıtlı olmayan bir numara. Garmin baktı ve "Kesin işyerinden bir manyak arıyor, bu saatte aranır mı insan? Açmayacağım," dedi. Ben de açılmayan telefonlar, sessiz çağrılar vb ile ilgili pek çok şey okumuş ve izlemiş biri olarak; "Aaaa aç ama belki önemli birşeydir," diye ısrar ettim ve fakat katır inatlı Garmin açmadı. Ben bütün gece arayan numarayı ezberlemeye çalıştım. Planım, Pazartesi sözkonusu numarayı arayıp, olayı aydınlatmaktı. Arayan bir kadın mıydı? Kimdi bu gizemli şahıs?
Pazar sabahı Garmin'den önce uyandım ve koşarak gidip telefonundaki numaraya bir daha bakıp, ezberimi teyit ettim. Tabiki numarayı bir yere yazabilirdim, kaydedebilirdim ama bu riskli bir hareket olurdu. Garmin sonra görse ne derdim?
Kahvaltı, Tombi'yle oyun, Tombi'yle uyku derken, telefonumu şarj etmek üzere elime aldım; '1 cevapsız arama' Baktım, Garmin'in kardeşinin karısı, Cumartesi gecesi on buçukta beni aramış ve o da ne? Numara ezberimdeki numarayla aynı!
Senaryom, maceram daha başlayamadan sona erdi -meğerse kardeşiyle karısı bizim tarafa geçmişler, bize zeytin vereceklermiş, onun için arıyorlarmış. Allah'tan açmamışız, hiç uğraşamazdım onlarla-. Ve çok kızdım kendime, bu tip şeylerle uğraştığım için. Ya hamilelik hormonlarından ya can sıkıntısından oluyor, bilemedim. Ama dileğim bir an evvel kafamda kurgu yerine daha verimli, üretken birşeyler yapmak.