Savaş alanındaki ilk gerçek İngiliz kalkınma tanklarının ortaya çıkmasından kısa bir süre sonra, zırhlı araçların boyutlarını arttırma ihtiyacı, zırhlarını güçlendirme ve en güçlü silahları kullanmalarına izin veren bir fikir ortaya çıktı. Bu tür “kara gemileri” ve “seyyar kaleler”, daha önce göründüğü gibi, ordunun ilgisini çekebilir. Ancak aynı zamanda tasarımcılar için son derece zor bir görevdi. O zamanın teknolojisinin gelişim düzeyi, yine de, yeni ve cesur projelerin ortaya çıkmasını engellemeyen büyük ve aşırı ağır savaş araçlarının tasarımını güvenle üstlenmedi.
Zırhlı 200 tonlu siperin genel görünüşü
Bazı bilgilere göre, süper ağır savaş aracının en güçlü silah ve makineli tüfek silahlı silahıyla bir sonraki projesi Holt Manufacturing Company uzmanları tarafından önerildi. Bu şirketin ana faaliyeti tekerlekli ve paletli şasilerde tarım ve inşaat ekipmanı üretimi yapmaktı. Aynı zamanda, mühendisleri birkaç kez askeri çalışmaları çözmek için mevcut sivil araçları uyarlama girişiminde bulundu. Böyle bir adaptasyon, ilk olarak, silahların montajı için ekipmanlı bir zırhlı kolordu geliştirilmesinden ibaretti.
1916'in sonunda başlatılan orijinal projenin geliştirilmesine Holt'un önde gelen birkaç uzmanı katıldı. Böylece, izlenen şasi Pliny I. Holt ve Elmer Wickersham tarafından yaratıldı. Özgün tasarımın zırh gövdesinin gelişimine önemli bir katkı Stephen Kupchek yaptı. Daha sonra, tüm mühendisler bir dizi başka askeri ve sivil proje üzerinde çalışabildiler. Örneğin, S. Kupchek daha sonra kendi kara gemisi projesini önerdi.
Ön hesaplamalara göre, gelecekteki savaş aracı benzersiz derecede büyük ve ağırdı. Her şeyden önce, düşman savunma sistemlerini kırmak için bir araç ve mobil bir ateşleme noktası olarak kullanılması önerildi. Tüm bunlar, projenin özünü tamamen ortaya çıkaran çalışma başlıklarının ortaya çıkmasına neden oldu - 200 ton Açma Destroyer (“200 ton açma destroyer”) ve 200 ton Hareketli Kale (“200 ton mobil kale”). Hizmette olan bir askeri aracın kullanılması durumunda, yeni bir resmi ad görünebilir.
Holt Manufacturing firmasından zırhlı araçlar yaratmış olan birçok proje, mevcut şasi korumalı gövdesini donatarak askeri teçhizat yapımını ima etti. “Hendeklerin yok edicisi” projesinde, bu yaklaşımı bir kez daha kullanmaya karar verdiler. Ancak, gelecekteki tankın kendine özgü teknik görünümü kullanılan şasiye özel taleplerde bulundu. Buna rağmen, tasarımcılar uygun bir üs bulmayı başardılar.
1914 yazında, Panama Kanalı'nın yapımı tamamlandı, ancak kısa sürede bazı bölümlerinin genişletilmesi gerektiği anlaşıldı. Bu tür işler için inşaatçılar yeni ekipmana ihtiyaç duyabilir ve bu gerçek Holt'un dikkatini çekemedi. Büyük miktarlarda toprak taşıyabilecek ümit verici bir ağır ekskavatörün geliştirilmesi başlatılmıştır. Özellikle bu araç için yeni bir paletli şasi yaratmalı. Öngörülebilir gelecekte, inşaatçılara yeni bir 60 tonluk ekskavatör sunulması gerekiyordu. Belirgin nedenlerden ötürü, başlangıçta bu projenin yalnızca askeri olmayan bir amacı vardı ve savaş araçları için bir üs olarak görülmedi.
Bazı teknik zorluklar nedeniyle, ağır bir ekskavatörün gelişimi ertelendi ve umut verici bir süper ağır tank tasarımının başladığı 1916'un sonunda bile tamamlanamadı. Hazır hafriyat makinesinin olmamasına rağmen, şasisini “mobil kale” projesinde kullanmaya karar verildi. İlk olarak 60 tonluk ekskavatör için yaratılan paletli alt takımın, küçük değişiklikler yapıldıktan sonra, birkaç kat daha büyük savaş kütlesine sahip olan zırhlı aracın temeli olabileceği varsayılmıştır.
Temel kasadan orijinal amaçlarına karşılık gelen tüm cihazları çıkarmalısınız. Bunun yerine, bir dizi silah, mürettebat işi vb. İle yeni bir zırhlı kolordu kurmak önerildi. Şasinin yüksek taşıma kapasitesi, yeterince güçlü zırh kullanılmasına izin verdi. Perçinlenmiş gövde parçalarının kalınlığı 2 inç (50,8 mm) olabilir. Aynı zamanda, yeni bina çok sayıda dikdörtgen parçadan oluşan mümkün olan en basit şekle sahip olmalıdır.
Süper ağır Hendek Avcısı dahil olmak üzere bir dizi erken tankın karakteristik bir özelliği, gerekli tüm bileşenlerin ve montajların yanı sıra mürettebatı tek bir korumalı hacme yerleştirmesiydi. Bazı dahili cihazlar hafif kapaklarla donatılabilse de, kasanın bölmelere bölünmesi sağlanmadı. Gövdenin orta kısmı, santral ve şanzımanın yerini almak zorunda kaldı. Diğer tüm hacimler savaş alanı olarak görev yaptı ve en fazla silahla dolduruldu. Yanında silah Mürettebat işleri vardı.
Hayatta kalan verilere göre, 200 ton Hendek Avcısı'nın güçlü bir koruma ile mümkün olduğunca basit bir zırhlı kolordu alması gerekiyordu. 50 mm zırhından, birkaç çıkıntılı ünite ile plan tasarımında bir dikdörtgen monte edilmesi önerildi. Düşey tarafların ve yatay çatının birleştirildiği büyük dikdörtgen bir ön tabaka kullanılmıştır. Bazı teknolojik kısıtlamalar nedeniyle, boncuklar dikey olarak yönlendirilmiş birkaç tabakadan oluşacaktı. Vücudun arkasında, ön kısma benzeyen dikey bir tabaka vardı.
Zırhlı aracın çatısına, makineli tüfeklerin montajı için cihazlara sahip olan bir güverte evi yerleştirilmelidir. Böyle bir birimin üç varyantının gelişimi hakkında bilinir. İlki oldukça uzundu ve çatının üçte birini işgal etti. Üst yapıda, eğimli elmacık kemikleri çiftleşmiş dikey ön ve kıç tabakaları vardı. Üst yapının yanları boyuna eksene paralel yerleştirildi. Yukarıda, oklar zırhlı bir çatı ile korunuyordu. Çatının ikinci versiyonu daha küçük boyuna ölçüler ve daha yoğun bir yerleşim düzeni ile ayırt edildi. Eklentinin üçüncü versiyonu ikinciye benziyordu, ancak silahın daha yükseğe çıkarılması ve silahın iki kademeye yerleştirilmesi önerildi.
Ana binanın yanlarına tabanca ve makineli tüfek tesisleriyle çıkıntılı kaşık takılması önerildi. Sponson'un, gövdenin kenarlarının ötesine uzanan bir zırhlı kutu olması gerekiyordu. Ön ve arka kısımlarında tabanca teçhizatı kurulması amaçlanmıştır. Kaşık plakalar makineli tüfekler için kabartmalarla donatılmalıdır.
Raporlara göre, gövdenin merkezine yakın ve şasi yeterli güçte bir benzinli motor bulunmalıdır. Motorun arkasına sürüş tekerlekleri arka düzenlemesi ile ilişkili mekanik bir şanzıman yerleştirildi. Önerilen motorun türü ve gücü işin sonuna kadar belirlenmedi. Asker tarafından sunulan belgeler, doğrudan motorun henüz seçilmediğini belirtti.
200 ton zırhlı aracın kabul edilebilir hareketlilik özelliklerini elde etmek için, belki de birkaç motordan oluşan benzersiz bir yüksek güç tahrik ünitesi gerekli olduğu varsayılabilir. Bu durumda, motorun gövdenin boyutlarına uyan küçük boyutlarda farklı olması gerekiyordu. Mevcut teknoloji seviyesinde böyle bir motor üretme ihtimalinden şüphe etmek için bir neden var.
Ekskavatörün temel tasarımı, her iki tarafta ortalama çapta on destek silindirine sahip çalışan bir dişli kullanıldığını varsaymıştır. Her biri beş olan uzunlamasına kirişlere monte edilmeleri planlandı. Kirişlerin elastik bir süspansiyonu vardı. Ön kirişin, hafif çaplı zemine asılmış büyük çaplı kılavuz tekerleğinin takılması için eki alması gerekiyordu. Aynı ebattaki tahrik tekerleği kasanın arka kısmına yerleştirilmiş, ancak kasanın diğer elemanları ile haberleşmeden yerleştirilmiştir. Pistler ve tekerlekler üzerine metal kaba bir parça yerleştirilmelidir.
Ana silah olarak, gelişmiş süper ağır tank, 75 mm kalibreli altı silah kullanmaktı. Bu kapasitede, Fransız yapımı modèle 75 araçları olan canon de 1897 kullanılması önerildi. Tüm tabancalar standart tesislere karakteristik bir silindir maske ile monte edilmelidir. Bu tür bir kuruluma göre, ön ve arka gövde tabakalarının içine yerleştirilmiştir. Ayrıca, silahlar tahta kaşıkların ön ve arka kısımlarına yerleştirilmelidir.
Böyle bir silah kurulumuna sahip olan tank, yan sektörlerin bir kısmı hariç, herhangi bir yönde hedeflere ateş edebilir. Bazı silahların sorumluluk alanları biraz üst üste gelebilir. Aynı zamanda, altı silahın tamamı ateşi hızlı bir şekilde geniş açılara aktarabiliyordu. Bu gibi yangın görevlerini çözmek için, başka bir top kullanmak ya da tüm makineyi bir bütün olarak kullanmak gerekliydi.
Projenin yazarları, 20 makineli tüfekleri kuracak bir yer bulabildiler. Silahlar, en son Browning M1917 makineli tüfeklerini su soğutmalı namlu ile tamamlamayı önerdi. Bu tür iki makineli tüfek, tabancanın yanlarındaki başa takılan kurulumlara yerleştirilecektir. Her bir tahtanın üzerine, kaşığın önüne bir adet makineli tüfek yerleştirildi. Kurulların kıç tarafında iki kurulum halinde düzenlenmiştir. Her bir kaşığın üzerinde iki boşluk daha vardı. Sert tabancanın sağına ve soluna bir çift makineli tüfek yerleştirildi. Kalan altı makineli tüfek üstyapıya kurulmalıdır: her biri bir alın ve kıç diğeri de iki yan. Eklentinin tasarımı ve şeklinin makineli tüfek sayısını etkilemediğine dikkat edilmelidir.
Projede ayrıca, Traktör Tip Mark I modelinin bir alev makinesi ile namlu silahının güçlendirilmesi öngörülmüş, yangın karışımının jeti, ön yarımküreye birkaç on metre mesafeden gönderilecektir. Mevcut korunan hacimlerde, yanıcı sıvı için yeterince büyük tanklar yerleştirmek mümkündü.
Güçlü bir motor (veya motor), şanzıman, altı tabanca ve iki düzine makineli tüfek için eşzamanlı bakım ihtiyacı, mürettebatta dikkate değer bir artışa yol açtı. 200 ton Hendek Destroyer / 200 ton Moving Fort, çoğu silah ve makineli tüfek olan 30 çalışanlarından oluşan bir ekip tarafından yönetiliyordu. Mürettebattan, yan taraftaki iki kapıdan tanka girmeleri istendi. Gözlem için sayısız embrasures ve muayene kapakları kullanmalıdır.
Ne yazık ki, önerilen süper-ağır tankın tam boyutları bilinmemektedir. Çeşitli tahminlere göre, zırhlı aracın uzunluğu en az 10-15 m genişliğinde ve 3-4 m'den daha yüksek bir yüksekliğe sahip 3-4 m'yi aşmalıdır. yüksek mobilite özellikleri elde etmek. En yüksek hızda bile, ümit vaat eden bir makine hem iyi bir yolda hem de engebeli arazide bir piyadeyi zorlukla ele geçirebilir.
Farklı bir silah konumuna sahip üstyapı yapımı için iki seçenek
200 ton Hendek Avcısı projesi 1917'te tamamlandı ve kısa süre sonra belgeler ABD ordusuna gönderildi. Orijinal projenin bir analizi Ordu Görevlisi George Smith Patton'a verildi. Günlüklerinde J. Patton, “mobil kale” adının Holt Manufacturing tankına uymadığını yazdı. Aynı anda sunulan, 1500 t kütleli süper ağır zırhlı bir araçla ilgili olarak kullanılmalıdır. Ek olarak, memur, 200-ton tankın, Alman A7V'sine dışa benzer olduğunu ancak aynı zamanda iki kat daha büyük ve daha ağır olduğunu belirtti.
J. Patton sayesinde, Holt'un yakın gelecekte bir prototip yapmayı ve Amerikan test alanlarında test etmeyi planladığı biliniyor. Bir sonraki 1918 yazında, “Siper Avcısı” nın askeriye test edilmesi için Fransa'ya gönderilmesi gerekiyordu. Aynı zamanda, memur, büyük bir çatışma kitlesinin istenmeyen sonuçlara yol açacağına dikkat çekti: tank, çok uzun bir süre boyunca gelecekteki savaşın yerine gidecektir.
Genel olarak, memurun bulguları negatifti. Sonuç olarak, orijinal proje silahlı kuvvetlerin desteğini almadı ve bu nedenle daha fazla uygulama için tüm şanslarını kaybetti. Holt, askeri emir almakla ilgileniyordu, ancak büyük, karmaşık ve pahalı bir prototip araç üretmek kendi pahasına değildi. Bu nedenle, ordunun reddedilmesinden sonra, olağandışı bir proje olan 200 ton Moving Fort / 200 ton Siper Avcısı, gerçek umutsuzluklar nedeniyle kapatıldı. Böyle bir karar verildiğinde, tank sadece çizimler üzerinde mevcuttu, oysa şirketin atölyelerinde gelecekteki ekskavatör için deneysel bir şasi yapımı yapıldı.
“200 tonluk hendek avcısı” nin yaratılması sırasında Amerikan ordusu, iyi donanımlı bir düşmana karşı modern bir savaş bağlamında, zırhlı savaş araçlarını kullanma konusunda hiçbir tecrübeye sahip değildi. Bununla birlikte, bu tür koşullarda bile, komut umut verici süper ağır tanklar da dahil olmak üzere bir dizi yeni projeyi objektif olarak değerlendirmeyi başardı. Bu alandaki deneyim eksikliğine rağmen, memurlar bu tür ekipmanın tüm karakteristik kusurlarını bulabilmekte ve tanımlayabilmekte ve ödün vermeyen projelere gereksiz yere harcama yapılmasını önleyebilmektedir.
Holt 200 tonlu Hendek Avcısı tankının yapımının ve şimdi - teknolojinin ve teknolojinin modern gelişimi ile - en kolay iş olmayacağını görmek kolaydır. Geçen yüzyılın onuncu yıllarının standartlarına göre, genel olarak bu tür savaş araçlarının seri üretimi imkansız hale geldi. Özellikle, projenin çözülmemiş sorunlarından biri, minimum boyutlarda maksimum güç gerektiren santral seçimidir. Bir 60 tonlu tankın temeli olarak kullanılmak üzere bir 200 tonlu ekskavatörün şasisinin uyarlanması da çok zor bir iş olacaktır.
Süper ağır zırhlı bir aracın çalışması birçok zorluk ve minimal pozitif sonuç ile ilişkilendirilecektir. 30 çalışanlarının mürettebatı, yalnızca büyük güçlük çeken güç kaynakları ve elektrik santralleri tarafından işgal edilen mevcut bedene sığabilir. Düşük mobilite, teknolojinin transferi ve kullanımı ile ilgili ciddi kısıtlamalara yol açacaktır. Son olarak, büyük bir inaktif tank, düşman topçusu için öncelikli bir hedef olacaktır. 2 inç zırhı bile büyük kalibreli silahların ateşinden kurtulamadı.
Gerçek beklentilerin eksikliğini ve çeşitli türden sorunların varlığının eksikliğini anlayan Amerikan komutası, Siper Destroyer projesini özenle terk etti. Bir prototipin inşasını ve testini bile getirmedi. Benzer bir kaderi, ekstra ağır zırhlı araçlar alanındaki bir takım gelişmelere de yol açtı. Belirgin avantajlara rağmen, bu tekniğin gerçek umutları yoktu. Sonuç olarak, 200 ton Siper Avcısı, ordu tarafından reddedilen yararsız projektör listesine eklendi. Daha sonra aynı şey diğer birkaç gelişmeyle oldu.
Sitelerin malzemelerinde:
http://landships.info/
https://thearmoredpatrol.com/
https://aviarmor.net/
http://landships.activeboard.com/