Eski yüzyıllarda tıpta şöhrete ve epeyce kullanım alanına sahip olan kehribar (amber) günümüz de bu amaçlarla artık kullanılmamaktadır. İlk çağlar itibariyle genel anlamda güzel koku imalatında kullanılmıştır. Anadolu da mürekkep imalatında, takı ve güzel koku alanlarında kullanılmıştır. Antik Roma da çeşitli akıl hastalıklarına karşı koruyucu olarak kullanılmıştır. Kehribar tozu ile bal karışımının boğaz, kulak ve göz rahatsızlıkları için, suyla içilen kehribar tozunun ise mide hastalıklarına iyi geldiği düşünülmekteydi. Fars bilim insanı İbni Sina, kehribarı birçok hastalığa ilaç olarak niteliyordu. Doğu ülkelerindeki inanışa göre, kehribar dumanı ruhu güçlendiriyor ve cesaret veriyordu Litvanya'da ölen kişinin ardından kehribar tütsü yakılarak, şeytani ruhların bedenden uzaklaşmasına ve iyi ruhların çağrılmasına çalışılırdı. Yeni doğan bebeklerin ise tütsülenerek hızlı büyüyüp yetişmesine, yeni evlilerin ise mutlu yaşayıp, savaşa giden erkeklerin zaferle dönmelerinin sağlanmasına çalışılırdı Çin'de, succinic asit ve haşhaştan yapılan şurup sakinleştirici ve ağrı kesici olarak kullanılıyordu. Orta Çağ'da, sarılığın iyileştirilmesi için kehribar taneleri taşınırdı.