Stefan Schneider’ın bir takma isme ya da hapishanede dedikleri gibi bir kulağa ihtiyacı vardı.
Böylece mahkûmlar, San Quentin’e ilk ziyaretini yapan kolej tenisçisi için çabucak beyin fırtınası yapmaya başladılar.
“Finesse”, 22 yaşındaki Braydon Tennison’u önerdi.
“Twinkle Toes”, kurbanının ailesine olan saygısından dolayı soyadını vermemeyi tercih eden Kenny adında başka bir mahkûm önerdi.
Bir kazanan – Twinkle Toes hemen sıkıştı.
“Kısaca parılda,” dedi Tennison sırıtarak. “Ona sert bir tane veremedik çünkü çok iyi bir çocuğa benziyor.”
Daha sonra, şimdi 20 yaşındaki Schneider herkese güçlü oyununu gösterirken “Ten” parladı ve alkışladı.
“Bak, ağırdan aldığını biliyordum,” dedi Tennison vurgulayarak.
Birkaç saatliğine, bu mahkumlar sadece rekabetçi bir eğlence ve parmaklıklar ardındaki hayatlarını bir süreliğine unutmak için bir şans için dışarıda olan tenisçilerdi – her yönden hücre blokları görünse bile.
Yüzlerce mahkum, her Cumartesi sabahı San Quentin’in geniş egzersiz bahçesini her şekilde egzersiz yapmak için dolduruyor – yürüyüş, şınav, şınav ve şınav, kum torbasına yumruk atma, karın hareketleri, hatta bench press piknik masaları. Üç futbol sahası büyüklüğündeki uzayda aynı anda basketbol ve beyzbol oyunları oynanıyor.
Her köşe aktivite ve enerji ile dolu. Diğerleri saçlarını kestirmek veya dama, domino ve at nalı oynamak için sıralarını beklerler.
Arazinin bir tarafında tek bir tenis kortu vardır, arka çitleri çizgilere o kadar yakındır ki, iyi yerleştirilmiş bir lobi, bir noktayı canlı tutma şansı çok az olan birini zincir bağlantılarına çarpar. Yarım düzine normal oyuncu sabah 8’de oynamaya başlar
“Hazır mısın Ten?” diye bağırdı mahkûm James Duff, gülümseyerek. Daha geçen Ağustos ayında tenise başladı ve şimdiden çok yetenekli bir oyuncu.
“Soyadıma asla inanmayacaksın, oynamam gerekiyordu” diyen Tennison, sahaya geri dönme şansını çok seviyor. 6 fit-3 solak, lisede 16 yaşında tenis oynamaya başladı.
Şiir yazan ve hapishane Shakespeare oyunlarında sahne alan Tennison, “Çalmaya devam ederdim ama yasal olarak başım belaya girdi” dedi. “Ona karşı büyük bir sevgim var, onu seviyorum. Oynayabileceğim bir yerde olduğum için minnettarım.”
Sıkı sıkıya bağlı tenis ekibi her fırsatta bir araya geliyor ve birçoğu her gün, genellikle iş vardiyalarından veya kolej kurslarından sonra sahaya çıkmayı hedefliyor. Pandemi sırasında 2 1/2 yıl boyunca neredeyse sürekli olarak tecrit edildikten sonra tekrar dışarıda olmaktan heyecan duyuyorlar.
San Quentin’in tenis takımı kaptanı olan ve 1985’ten beri – 60 yıllık yaşamının yaklaşık 37’sinde – hapsedilen Earl Wilson, “Bu bize hapishane angarya modundan çıkmak için bir topluluk sağlıyor” dedi. “Bize bir aile hissi veriyor. İnsanlar içeri girmeyi seviyor ve tartışmadığımız için buraya gelmenin daha iyi olduğunu söylüyorlar.”
Bunun nedeni, kendi tenis görgü kurallarına sahip olmalarıdır: Herhangi bir yakın top, genellikle yüzleşmekten kaçınmak için çağrılır.
Bu boş konuşma olmadığı anlamına gelmez. Yakınlarda beyzbol oynamadığı zamanlarda, Kolby Southwood tenis grubuna katılabilir ve Matt “Doc” Montana’yı “Büyükbaba” diyerek ve Montana’yı çalıştırmak için kısa bir top keserek yerle bir edebilir.
Eski bir tenisçi ve oyuncuların gelişiminde kilit bir lider olan Montana, kolayca kendine hakim olur. 67 yaşındaki eski chiropractor, Bay Area’dan ve 30 yıl boyunca öğretmenlik yaptı. Bazı mahkûmlarla sayısız saatler geçirdi, onlara temel konularda rehberlik ederken, yeni gelenleri kendi kendilerine bir ritim geliştirebilmeleri için her zaman duvara çarptırdı.
Sahada da esneyen ve yoga yapan Montana, “Bu adamlara onlara yardım etmeleri için bazı ipuçları veriyorum” dedi. “Pandemi ile çok zor oldu. Kilitleme üstüne kilitlenme yaşadık.”
3 1/2 yıldır San Quentin’de bulunan ve sosyoloji ve psikoloji dersleri alan Montana, mahkemeye sahip olduğu için çok minnettar.
“Otobüs buraya geldiğinde ve tenis kortunu gördüğümde, ‘Ahhh’ dedim” diye hatırladı.
Kenny Rogers cezasını çekerken taze bir şeyler denemekten keyif aldı. 14 yıldır bu işin içinde ve “Bu tenis benim yeni kıvılcım oldu” diyor.
Patrick Leong, Kaliforniya’nın en eski ıslah kurumu ve eyaletteki tek gaz odasının evi olan San Quentin’deki mahkumlarla çiftler oynamak için Schneider gibi gönüllü konuk oyuncuları koordine ederek “İç-Dış” programının yürütülmesine yardımcı oluyor.
Diablo Valley College’da İngilizce profesörü olan Leong da oynuyor. Eski tarz bir kafa bandı takıyor ve mahkûmlar arkadaşları “Alley Pat” için sevgiyle tezahürat yapıyor – sap, onun kesin doğruluğuna bir selam veriyor.
Alameda’nın East Bay banliyösünden uzun süredir tenis oynayan ve aynı anda birkaç USTA takımında oynayan Schneider ve annesi Margie Moran, pandemi kısıtlamaları kaldırıldığından bu program için San Quentin’e izin verilen ilk ziyaretçilerden bazılarıydı.
Bu benzersiz spor programları yeni değil. Golden State Warriors genel menajeri Bob Myers, beş yıl önce San Quentin’de oynadı, takımın çalışanlarının mahkumları alması geleneği. San Quentin ayrıca softbol, futbol, bayrak futbolu ve 100 millik bir koşu kulübünde sporculara ev sahipliği yaptı.
Hapishaneye katılmaya davet edilenlerin deneyimi genellikle hayatları değiştirir ve büyük ölçüde unutulmuş bir nüfus için nasıl bir şey olduğuna dair derin bir fikir verir.
Schneider, “Böyle bir şey beklemiyordum … hepsi tek bir yerde çok fazla var.” Dedi. “Bu 10 kişiyle tenis için bir topluluk bulmaları gerçekten hoşuma gitti ve çok eğleniyor gibiydiler. Oynadıkları süreye göre gerçekten çok iyiler, bu yüzden görmek oldukça güzeldi. “
Wilson raketleri dizer, tenis takımı denemeleri yapar ve ekipmandan sorumludur.
Oyuncuların San Quentin takımına çok ihtiyaç duyduğu rekabeti vermek için geldiği günleri seviyor. Hapishane hayatının monotonluğunu aydınlatır.
Wilson’ın annesi onu yaklaşık 7 yaşında tenisle tanıştırdı. Yine de o her zaman büyümekte olan ana sporlara bağlı kaldı – ilkbaharda “tenisle çelişen” futbol, basketbol ve beyzbol. Wilson bir gün tekrar duvarların ötesinde oynamayı umuyor.
Yaklaşık kırk yıl sonra onu ayakta tutan şey hakkında “Öğrenmeye devam edin, sağlıklı kalın ve annem ölmeden önce ona ulaşın” dedi. “O benim kayam.”
“Oha! İyi atış, Stefan!” diye bağırdı.
“Yay, Kenny! Güzel oldu!” Moran’ı neşelendirdi.
Yumruk darbeleri. İyi atışları kutlamak veya bir sonraki şansı teşvik etmek için şıngırdayan raketler. Bu hapishane duvarları yerine halka açık herhangi bir parkta olabilecek dostane bir tenis gününe çok benziyordu.
Ağustos ayının ortasındaki o güneşli ve ılık sabahta, sıranın altında alçakgönüllü bir konuşmacının sessizce klasik rock çaldığı 2 1/2 saatlik bir seansın sonunda, Wilson grubu bir takım toplantısı için bir araya getirdi: “Bir, iki, üç , İç-Dış tenis!”
Vedalaştılar ve ziyaretçiler iki hafta sonra birbirlerini tekrar görmek için hapishane kapılarından çıktılar.
O zamana kadar Ten, Parıldayan Ayak parmaklarını üstlenmek için pratik yapmıştı – ve mahkûm, Schneider’ı geçmiş bir as servisini gururla vurdu.
“Amacıma ulaştım! Stefan’ı aştım!” o ilan etti.
Moran, Tennison’un başarısından dolayı çok sevinerek, “Gününü güzelleştirdi,” dedi.
Peki, Twinkle’ın annesi Moran’a takma bir isime ne dersin?
Gülümseyen bir On sadece omuz silkti, düşünüyormuş gibi parmağını başına koydu, sonra nefes verdi, “Bu şeyler zaman alır.”