Egzersiz yapmak, kendim için yaptığım en iyi şeydi.
Bir çocukla konuşurmuş gibi kendinizi cesaretlendirin. Bu, kendine verebileceğin en büyük hediye. Küçük hedeflere sahip olun ve her gün, bir alışkanlık haline gelene kadar onları işaretleyin. Yarın bugün olduğunuz kişiye karşı kendinize sorun.
Ölmek istemek çok kolay. Yetişkin hayatımın hemen hemen her gün ölmek istedim. (Yetişkinlik dönemine girmek drama kraliçeleri için biraz daha zor sanırım). Bu yüzden evet, kendimi her şeyden içmek, her şeyi içmek, her şeyi yemek, özellikle bok gibi tembel yollardan öldürmeye çalıştım. Evet, bok benim favorimdi, bok her şeydi ve hep bunun için açtım.
Hayattaki kararlarım daha da zayıftı. Keşke temelde kötü kararlar olsaydı, çünkü hiçbir karar yoktu. Sanırım intihar etmenin bir tür spor olduğuna inanıyordum, bu yüzden yapmazdım! Artık, kiremitte ölmeye çalışıyordum, artık kiremitlerde yaşamak istemeyen tembel bir kedi gibi. Güneşte yatmak çok yorucu, özellikle de kendini suçlu hissettiğinizde. (Söylemeye gerek yok, sportif biri olmadığım için şanslıyım).
Mutluluk yüzüne sahip yaşayan bir sefaletti. Ve gerçekten sormak istiyorum: İnsanlar artık insanların gözlerini izlemiyor mu? Belki de hiç yapmadılar. Ya da biz basitçe ya da bir zamanlar yanlış kabiledeyiz. İlk başta, gerçekten halledebileceğimi düşündüm. Bunun hayat olduğunu düşünmüştüm ve sadece…… genç davranıyordum. Ayrıca kendime anlatırdım, hayat zor ve işte mücadele etmemin sebebi buydu.
Başka bir şeyin olacağını düşündüm, beni bırakacak beklenmedik bir şey. Bir çeşit Mesih, birkaç yıl önce Tanrıya inanmayı bırakmış olmama rağmen. Bir fırsat, bir insan, bir gezi ... bir gün ilk panik atak geçirdiğimde. Ve bu benim hediyemdi. Benim küçük Mesih'im biraz tuhaftı ama ben hep tuhaf şeyleri severdim! Böylece, fırsatın ancak geliştirilebileceğini ve onu adım adım inşa edebilecek tek kişi olduğumu anladım. Bu aynı anda hem sorumluluk almak hem de kurtulmakla ilgiliydi. Gece geç oldu. Ben mahvoldum. Bir kağıt ve kalem alıp kendim hakkında sevdiğim 5 şeyi ve değiştirmem gereken üç şeyi yazdım. Sonra, çocukken kendimle ilgili aklıma ne geldiyse, sevdiğim, hayal ettiğim, korktuğum ve yaşamama isteğim için beni teşvik ettiğim için bir teşekkür mektubu yazdım. Korkmuştum.
Ertesi gün, her sabah bir defter aldım ve bir liste yaptım. Başlangıçtaki listem komikti. Yemek pişirmek, her gün temizlik yapmak ve 10 dakika yürüyüş yapmak gibi şeyler vardı. Evet evet, 10 dakika. Şimdi kendim için yaptığım en iyi hediyeyi biliyorum ki, kendimi teşvik etmek ve günün sonunda kendimi mutlu hissettirmek için listeyi benim için kolaylaştırdım. Öğrencilerim için yaptığım şey buydu, onları çok fazla şaşırtmadım ve ne kadar küçük olursa olsun onları her zaman teşvik ettim. Öğrencilerimde gördüğüm sonuçları sevdim, bu yüzden kendim de yaptım. Çocuklarla konuşurken kendimle konuştum ve bu çok büyüktü.
Yakında her gün 10 dakika yemek pişirmeye ve yürümeye alışmıştım ve bir sonraki aya kadar seviye atladım! Yürüyerek 10 dakika ekledim ve ayrıca her gün 5 sayfa kitap okumaya başladım. İlk kitabımı ilk aldığımda çok mutlu oldum. Gençken çok okurdum ama 18 yaşına kadar okul benim için çok zor ve sıkıcı oldu, okumalarımı gerçek bir mücadele haline getirdim. Okul bana kitap okumaktan nefret etti ve 10 yıl sonra elime bir kitap aldım!
9 yıl kanepede oturup bok yedikten sonra vücudum gerçekten kötü bir durumdaydı. Kilo vermek istemedim, amacım daha sağlıklı olmaktı. Temelde daha kolay nefes almak ve dağlarda yürümek için güçlü olmak için sağlıklı bir yaşam tarzı sürmek. Kilo kaybı bunun bir sonucu olarak ortaya çıkacaktır. Büyük bir şehirde yaşayamayacak kadar şanslıydım, bu yüzden hiçbir zaman doğaya yakın değildim. Ben de sigarayı düşürdüm.
Her sabah uyandığımda vücudum kırılmış bir kamyon kadar ağırdı. İşe gitmek zorunda kaldım, o yüzden yürümeye daha erken uyanmak benim için imkansızdı. Geceleri gittim ve eve döndüğümde kitabımı seçip 5 sayfamı okurdum. Bazen benim için gerçekten zordu çünkü beynim her zaman bu alışkanlığı seviyor. Ama yeni bir alışkanlık yapmam gerektiğini anladım, sonuçta 5 sayfa oldu!
50 ya da 100 yıl önce harika insanlar tarafından yazılan motivasyon kelimelerini not alarak okumayı sevmeye başladım. Eskiden düşündükleri gibi sevdim ve benimkiyle aynı görüşü paylaşan insanlar bulduğumu sevdim. O zaman kendime olan saygımı inşa ettim. Kendime inanmaya başladım.
Ve sonra en iyi bölüm başlar. Haftalar geçtikçe nefesimi geliştirdim ve kendimi daha sağlıklı hissetmeye başladım. Geceleri yürüdükten, yıldızları izleyerek ve hayal kurduktan sonra, olumlu düşüncelerle dolu eve döndüm. Sonra sabah işe gitmeden önce işe gitmeden önce kendime meydan okudum. Sana yalan söylemeyeceğim, bu gerçekten zordu. Arkamda ve öne çıktım, ama her zaman listemde tıklamaya çalıştım ya da en azından haftanın sonunda tüm işleri bitirmeye çalıştım. Yürüme hayatıma sihir getirdi. Nefesim hafifleştiğinden, bir saniye koşmaya karar verdim. (Kulağa komik geldiğini biliyorum ama bununla gurur duyuyorum!). Önceki kendimi yarışmak için kendimi zorladım, kırmam gereken sınırları ve kişisel kayıtları koydum. Ve bir gün sihir gerçekleşti. O güne ulaşmak için kişisel bir hedefim vardı. Koşmaya başladığımda akrabaya akraba olmayan bir düşünce geldi ve hedefi unuttum. 10 dakika sonra düşünmeden kaçtığımı anladım! Tüm bunların ilk mutlu anıydı. Bedenim daha sağlıklı ve güçlüydü, zihnim daha sağlıklı ve daha mutluydu. İnşa ettim ve şimdi bundan zevk alabilir ve daha fazlası için meydan okuyabilirim.
Daha derin bir memnuniyet, bu mücadelenin zihinsel bir parçasıydı. Kesinlikle yürümek, koşmak bana daha fazla mutluluk verdi. Koşmanın beynimde hemen etkisi oldu. Günün geri kalanında yaşamak için gerçekten motive ve istekli olduğumu hissettim, hedeflerim için daha çok çalışmamı sağladım, kendimi başarılı ve kararlı hissettim. Sadece yaşamak istemedim, şimdi de gerçekten başarılı olmak istedim! Her sabah erkenden çalışan böcekleri ve hayvanları izlemek, bu ekosistemin bir parçası olmayı sevmemi sağladı, bunun için de çalışmak istememi sağladı. Her gün birbirlerinden çok farklı, sabahalar ve gün batımı izledim. Birbiriyle konuşan kuşları dinledim, toprağı ve yağmuru kokladım. Yıldızların altında yalnız dans ettim, ağaçların altında küçük bir çocuk gibi oynadım. Düşüncelerimin dans etmesine, koşmasına, zıplamasına, gülmesine izin verdim…
Hayatta pek bir şey bilmiyorum, ama kesin olarak biliyorum. Hayatım değişti çünkü taşındım. Excersise, bugün beyniniz için yapabileceğiniz en dönüştürücü şeydir ve yapamayacağınızı düşünüyorsanız, yolculuğuma nasıl başladığımı düşünün. Nerede olursanız olun, bugün ağaçların altında 6 dakikalık bir yürüyüşle bile başlayın. Spor salonu hakkında konuşmuyorum, doğa hakkında konuşuyorum.
Her şeyden önce, biz hayvanız. Vücudumuz hareket etmek için yapılmıştır. Vücudumuz dağlarda çalışmak, tepelerde yürümek ve bir şeyler yapmak için yapılır. Hayvanlar ve kendi çocuklarımız için hayvanat bahçesi inşa ettik. Kendimiz için hayvanat bahçeleri kurduk ve panik atakları uyarıldı. Panik atakları, bedenlerimizin yanlış yolda olduğumuzun bir uyarısı olarak hediye olarak buluyorum. Panik ataklarım yüzünden tüm hayatımı değiştirdim. Taşındım, kırıldım, kırıldım, kayboldum ... sadece yanlış yolda olduğumu görmek için.
Nereden başlıyorsanız bugün bugün. Başladıysanız, devam edin. Ne kadar zor olduğunu biliyorum ama içimizdeki hayvanla ilgilenmemiz, çılgın olmaktan ve Dünya gezegeninde yürümeye devam etmekten gurur duymamız gerekiyor.
Fırsatlar inşa edildi.