Bir insan:
Karmaşanın en düzgün parçasını aramaktan düz bir çizgide yürümeyi unutan bir insan düşün. Kaslarımız elimizde değil. Konuşmak, gülmek, ağlamak, taş kesilmek, ne çok şey mümkün gibi görünürken, şu an şimdi bir tanesini yaşıyorsun ve bunu neden yaşadığını soruyorsun. Kime? Kendine ve sana bunu yaşatanlara. Hesap sorar gibi mi? Bazen.. Sahi, sence insan insana yaşatır mı? Belki o da, işi gücü bizi kandırmak olan nefsimizin hilesidir. Yanılgının varisleriyiz. Biliyor musun, bir noktadan sonra sözlerin ehemmiyeti kalmıyor. Ve insan ne söz görmek istiyor, ne de söz göstermek.. Çünkü karmaşanın en düzgün parçasını aramaktan.. bunu söylemiştim, pardon..
Başka bir insan:
Senin sözün bitmiş.