İnsanoğlu hayvansal içgüdüleri olan bir varlık. Eğer dediğin gibi düşünseydik, bugünleri görmemiz mümkün olmaz, sen muhtemelen şu an nefes almıyor olurdun.
Daha iyi empati yapabilmek için tarih boyu savaşlardan falan örnek vermeyeceğim, çok yakın bir tarihten örnek vereceğim.
1. Çeçen-Rus Savaşı başladığında Türkiye'ye mülteci olarak sığınmış bir Çeçen akrabamız kucağında bir bebekle gelmişti. Sonra Türkiye'de tam 4 çocuğu daha oldu. Hang Çeçen'e baksam en aşağı 3-4 çocukları vardı; annem de söylenmişti "hem savaştan kaçıyorlar, hem de bir sürü çocuk" gibisinden ama sonra düşününce anladık ki çocuk yapmaları şart. Adamların soyu kuruyor yoksa. Toplumsal travmalar üretimi arttırır. bunun bir başka örneğini ikinci dünya savaşı sonrasında yaşadık. Savaş demek, baby boom demek.
Yani bu tip içgüdülerin önüne geçemezsiniz.
Bir de ben şahsen çatır çutur çocuk yapacağım. En az dört :) Hep bunlar mı üresin?
Bir de "ben çocuk yapmayacağım" diyen, yirmili yaşlarının baharında ya da ingilizce seslenecek olsak henüz "teen" sayılan insanlar çok gülünçler. Yani, bu dünyanın sırrını çözmüş havaları, kendilerini çok tanıyorlar zannetmeleri, hayat eşini bulmak dahil bir çok olayın anasının evde önüne her gün üç öğün yemeğini koyması kadar kolay zannetmeleri falan. ahahah.