El sanatlarına hem iş hem de sanatkarlar (el işi yapan kişi) tarafından yapılan eserler denir. Ticari veya tamamen sanatsal ya da yaratıcı amaçlar için çeşitli nesnelerin kalıplanması, öncelikle ellerinizle birlikte çalıştığınız bir sanat türüdür. Bu çalışmanın temel özelliklerinden biri , makinelerin veya otomatik işlemlerin yardımı olmadan geliştirilmesidir. Bu, her esnafın çalışmasını benzersiz ve eşsiz bir nesne yapar ve bu da kendisine çok özel bir karakter kazandırır.
Terimin göründüğü bazı örnekler: "Kuzeyi dolaştığımızda, birkaç tipik el işi aldım", "Teyzem bana yeni evimi dekore etmek için yerli bir zanaat verdi", "Yerel halkın çoğu el sanatlarında yaşıyor" .
Endüstriyel veya seri yapımlara zıt olarak, bir zanaat her nesnenin benzersiz olduğu ve özel dikkat gösterilmesi gereken titiz ve ayrıntılı bir çalışma olarak tanımlanır. Bu çalışmayı gerçekleştirmek için, zanaatkarlar zamanla öğrenilen ve geliştirilen çeşitli el ile teknikleri uygularlar.
Bir kentin kültürel bagajı ve geleneksel kültürü içinde el sanatları önemli bir yer tutar. Öyle ki, bu tür el emeğinin kökenleri , sanayi çağının yükselişinden önceki zamanlara dayanıyor. Binlerce yıl önce el sanatları vardı ve farklı malzemelerle geliştirildiler. Her yerde, çevrenin olanakları göz önüne alınarak, üretilen her bir iş malzemesinin türü: sunulan her bir boşluğun hammaddesine göre.
El işçiliğinin estetik bir amacı (örneğin dekoratif bir resim), ritüel (bir maske) veya işlevsel (su dökmek için bir kap) olabileceğini not etmek önemlidir. Bu noktada, endüstriyel işten çok farklıdır, çünkü her bir nesnenin yaratılmasında tasarım ve sanatın birleşimine devam edilir.
Pazarlama ve rekabet
Daha önce de söylediğimiz gibi, işçilik çok fazla özveri gerektirir çünkü her bir parça manuel olarak geliştirilir; bu nedenle, bir kerede çok sayıda nesne yapılamaz. Bu , bu ürünlerin büyük mağazalarda ve ticari zincirlerde ticarileştirilmesini zorlaştırmakta ve esnafı başka bir şekilde yayma ve pazarlama yollarını aramaya zorlamaktadır.
El sanatlarının ticarileştirilmesi genellikle doğrudan (esnaftan alıcıya) veya küçük piyasalar veya kooperatifler aracılığıyla yapılır.
Öte yandan, bu ürünlerin, el sanatlarının benzersiz özelliklerini taklit etmek amacıyla çoğu zaman benzer özelliklere sahip sanayicilerle rekabet etmesi gerekmektedir. Ve burada esnaf için gizli bir sorun var: sadece sanayinin üretim seviyesi nicelik olarak daha yüksek değil, aynı zamanda daha ekonomik.
Endüstriyel dünyada, seri üretim, daha düşük nihai fiyatlara yol açan düşük üretim maliyetlerine izin verir. Sanayinin kullandığı hammaddenin genellikle daha düşük kalitede olmasının yanı sıra, bu sorunlar el sanatları satmaya çalışan ve bu işten yaşayanlar için önemli engeller olarak sunulmaktadır. Bütün bunlar için, bazen, esnaf daha fazla çok yönlülüğe başvurmalıdır ; örneğin, daha fazla çeşitlilik sunmak için farklı ürün türleri geliştirmek ve böylece farklı ticari alanlarda potansiyel müşterileri çekmek.
El işi için rekabetten doğabilecek sorunlara rağmen, ürünlerin kendilerinin hiçbir karşılaştırmasına sahip olmadıklarından bahsetmek önemlidir: el sanatları onları benzersiz kılan bir kaliteye sahiptir (tek tek dikkatle geliştirildiklerinden dolayı) Oysa endüstriyel ürünler, ruhları olmayan ve bireyselliklerinde sanatsal bir nesne olarak düşünülmeyen sadece düzinelerce özdeş nesnedir.