Ebeveynler ve çocuklar arasındaki yanlış anlama herhangi bir yaşta ortaya çıkabilir. Ancak uzun zamandır, ailede çatışmaların daha sık meydana geldiği ve benzer nitelikte olduğu dönemlerin olduğu belirtilmektedir. Bunlar çocuğun gelişim krizleridir, nadir bir bebek onları geçirebilir. Onları daha ayrıntılı olarak ele alalım.
İçeriği
Yıl boyunca evlat
Ebeveynler ilk kez, bir buçuk yaşında bir çocuğun yaşına geldiğinde bebeğe tuhaf bir şey olduğu gerçeğine dikkat edebilirler. Ondan önce, onunla ilgili bütün problemler çoğunlukla içsel bir yapıya sahipti – giyinmek, beslemek, yürüyüş yapmak, tehlikeli bir şey almadığını görmek. Ve şimdi temel beceriler zaten işe yaradı, çocuk ceketin manşetine nasıl el alacağını, kapağın nasıl çekileceğini, öğle yemeğinde kaşıkların nasıl kullanılacağını bilir. Ve aniden, bazı garip nedenlerden dolayı, kırıntı değişti. O kaprisli ve inatçı olur, bilinmeyen bir nedenden ötürü üzülür, herşeyi kendisi yapmak ister, ama o, harekete geçirilmiş özgürlüğünü alırken, sonuca ulaşamamıştı, sadece canını çeker. Sonuç olarak, akşam yemeği masanın üzerine dökülür ve yenmez, yürüyüş için bir gezi gerçekleşmemiş, tüm ruh halleri korkunçtur. Ve böylece – her gün.Çocuk hasta mı? Ebeveynler tarafından rahatsız edilen bir şey için mi? Neler oluyor?
Çocuğun gelişiminde ilk kriz var – bebek kendini ayrı bir insan olarak fark etti. Önceleri, çoğunlukla ebeveynlerin eylemlerinin nesnesiydi ve bağımsız bir konu değildi. Bir bebek arabasında gezintiye çıkmış, giyinmiş, çıkarılmıştı. Fakat eylem alanının genişletilmesiyle (küçük adam yürümeyi öğrendi ve herhangi bir yöne gidebildi, iletişim kurmayı öğrendi, arkadaşları vardı, sahada çok fazla oyun öğrenmişti), çocuk bireysellikten giderek daha fazla haberdar. Yavaş yavaş kendini birçok şeyi çözebileceğini fark eder. Bu, çocuğun gelişiminde çok önemli bir atılımdır – daha önce basitçe böyle bir deneyime sahip olamazdı ve sinir sistemi bağımsızlık için çok gelişmemişti. Çocuk giderek kendini bir şey yapmaya çalışıyor. Ama sonra bir hayal kırıklığı içindedir – pek çok şey hala kendini fiziksel olarak yapamaz. Ve bazı bağımsız eylemler istediğim sonucu getirmiyor. Olumsuz duyguların fırtınası ile baş edebilmek için bağımsız olarak çocuk, burada ve başını çekemez – hepsi kötüdür, ve tam olarak ne – söyleyemem.Ebeveynler bu durumda nasıl yardımcı olabilir? Sadece sabır ve anlayış göstererek. Çocuk yaramaz değil, gerçekten durumla başa çıkamaz. Durumdan olası çıkışları göstermek ve onları kullanana kadar beklemek gerekir – çok yakında olacak.
Çocuklara karşı çerçeveleri
Bir sonraki kriz neredeyse tüm ailelere tanıdık geliyor ve buna "3 yıllık kriz" deniyor. Bu isim, en ideal çocuğun neredeyse değişmez biçimde değiştiği, korkutucu ebeveynler ve özellikle de dış gözlemcilerin yaşadığı çağdan türetilmiştir. Bebek gerçekten çıldırmaya başlar, ailesini bilerek duymaktan vazgeçirir, kendisine tanınan tüm kuralları ihlal eder ve görünüşte anlaşılabilir bir durumdur. Dükkanda, oyun alanında ya da başka bir yerde, yere zemine düşerek bacaklarını sallayan bir çocuğu gördün mü? Büyük ihtimalle 3-4 yaşındadır.
Bu neden oluyor? Çocuğun duygusal-istemli alandaki bu gelişimi, annesinden ve babasından az sayıda söze sahip olduğu seviyeye ulaşmış, deneyimlerindeki her şeye ikna olması gerekmektedir. Bir su birikintisine atlayamaz mısın? Ve aynı şey mümkün mü? Ve eğer bu şekilde denersem,o zaman ne? Ebeveynler bir çikolata barı almayı reddetti – ve ben yüksek sesle bağırırsam? Ve eğer düşüp kalkmazsam? Ve eğer çok uzun süre bağırırsam, yollayabilirler mi? Bu her şey için geçerlidir – sokakta giyinmek, yemek yerken bulaşıkları seçmek, eve yürüyerek gitmek için zaman. Bu nedenle, ebeveynler için sadece bir reçete olabilir – vermemek. Çocuk bu dünyayı ve ebeveyn sinirlerini ilk etapta dener. Ebeveynler ve çocuklar arasındaki yanlış anlama herhangi bir yaşta ortaya çıkabilir. Ancak uzun zamandır, ailede çatışmaların daha sık meydana geldiği ve benzer nitelikte olduğu dönemlerin olduğu belirtilmektedir. Bunlar, nadir görülen bir bebeğin geçebileceği çocuk gelişimi krizleridir. Onları daha ayrıntılı olarak ele alalım.
Çocuğun okul kapısında gelişimi
Üç yıllık kriz geride kalmıştı, bu yüzden okul yılları geldi ve yine ebeveynler barış içinde nefes alamıyorlar. Çocuğun artık yürümeye başlayan bir çocuk olmadığı, hazırlık sınıflarına başarılı bir şekilde katıldığı, psikologun okula hazır olduğunu teyit ettiği anlaşılıyor – ve aniden ne görülebilir? Önceden, bir kız yarım günlük bir resim çizebilirdi, şimdi reçetede 10 dakika harcadığı için, çocuğun evine yardım etmek için kullandığı zor ama şimdi kendi gömleğini dolaba asmak için ikna edilemezdi. Öğretmenler şikayet ediyor – sınıftaki palyaçolar, dikkati dağılmış, konuya konsantre olamazlar.Ve evde – harika! – Birkaç yıl önce, güne uyumayı reddeden bir çocuk, günün ortasında uyumaya gitmeye başladı. Geçmişte geri dönüş nedir?
Aslında, geri tepme yoktur, çocuğun gelişimi her zamanki gibi devam eder. Sadece yetişkinlerin yaşam deneyimi yüksekliğiyle, kendilerine ilkokul yıllarını vermelerinin ne kadar zor olduğunu hatırlamak zor. Bu, okul müfredatının karmaşıklığı değil, dersin uzunluğu hakkında değil, çocuğun tüm yaşam tarzının küresel yeniden yapılandırılmasıyla ilgilidir. Önceleri onun için öncülük etmek oyun oynuyordu, hatta anaokulundaki aynı faaliyetler bile daha eğlenceli bir yöne sahipti. Ve şimdi gerçekten çalışmanız gerekiyor – gerçekten istemediğiniz halde bile sizin için gerekli olan işi yapmak için çaba harcamak ve bunun neden gerekli olduğu tam olarak net değil. Kendilerindeki bu değişiklikler, okuldaki çocuğun sinir sistemi için aşırı bir yüktür. Eğitim yükünden değil, hayatın yeni yolundan yoruldu. Bu en zor test. Çocuğa destek vermeli, günlerini en iyi şekilde organize etmesine yardım etmeli, gerçekten sevgili bir sebep için zaman bulmalıyız, en önemlisi de – rekreasyon için. Yakında çocuk çalışma programına çekilecek ve hayat her zamanki gibi devam edecek.
Güle güle anne
Son çocuk krizi herkese tanıdık geliyor – bu zor bir çağ olarak adlandırılan bir geçiş dönemi. Belirtileri ile tanınan – dün çocuk bir genç oldu, yetişkinlik için acele ediyor ve bağımsızlık istiyor. Ebeveynlerin otoritesi gözlerimizin önünde erir, döküntü kararları verilir ve eylemler en beklenmedik sonuçlarla doludur. Ne tavsiyede bulunabilirim? Ayrılma sürecinin nasıl gerçekleştiği budur – çocuklar büyüyor ve ebeveynlerinin evlerini kendi bağımsız yaşamlarını başlatmaları için yakında terk etmeleri gerekiyor. Doğal içgüdü nasıl işliyor, ve savaşmak için işe yaramaz. Ne yapılabilir? Ebeveynler, aktif bir çatışma başlatmak yerine, çocuklarıyla arkadaş olmaya ve gözlerinde önemini korumaya çalışabilirler. Bazen ani hareketlere ve kategorik eylemlere direnmek çok zordur. Bazen çocuğun korkusu daha güçlüdür. Bu noktada anlamak çok önemlidir – ona yakın olmak ve kritik bir anda nasıl davranılacağını anlayabilmek, bir düşman olmaktan çok uzaktır;Bu pahalı temas geleceğe mal olacak, ki bu çok yakında gelecek, iyi niyet hiç bir zaman anne-babasının yanında büyümüş çocuğu tutamayacak.
Sonra soru ortaya çıkıyor – eğer bir bebeğin büyümesi sürekli krizler ise – o zaman ne zaman yaşayacaksınız? Bu sorunun cevabı onun formülasyonunda yatmaktadır. Kriz sadece bir kelime, aslında bir çocuğun gelişiminde sadece bir kilometre taşı. Böyle bir ifade, bebeğin hayatında yeni bir zamanın geldiğini vurgulamak için seçildi ve eski yetiştirme metotları artık işe yaramıyor, ebeveynler yenilerini aramalı. Bu olsa da, çok zaman geçecek, gerekli teknikler hemen bulunmayacak, belli bir miktarda zihinsel güç harcanacak. Ama sonuçta, yeryüzündeki her şeyin gelişmesi süreçleri, niteliksel olarak yeni seviyelere taşınıyor. Yani eğer bir çocuğun belli bir yaşta bir kriz belirtisi varsa, o zaman her şey yolunda, çocuğun gelişimi doğru yolda.
itemprop = "ratingValue">