Winslow Myers tarafından, World BEYOND War, Ekim 2, 2022
"Kremlin'e, herhangi bir nükleer silah kullanımının Rusya için feci sonuçlarla karşılaşacağını, ABD ve müttefiklerimizin kararlı bir şekilde yanıt vereceğini doğrudan, özel olarak ve çok yüksek seviyelerde ilettik ve bunun ne olduğu konusunda net ve net olduk. içerecektir.”
— Jake Sullivan, Ulusal Güvenlik Danışmanı.
İşte yine buradayız, muhtemelen tam 60 yıl önce Küba Füze Krizi sırasında olduğumuz gibi herkesin kaybedeceği ve kimsenin kazanamayacağı olası bir nükleer savaşa en yakınız. Ve hala diktatörler ve demokrasiler de dahil olmak üzere uluslararası toplum, nükleer silahların kabul edilemez riski konusunda aklını başına toplamadı.
O zamandan bu yana, Beyond War adlı kar amacı gütmeyen bir kuruluşta onlarca yıl gönüllü olarak çalıştım. Misyonumuz eğiticiydi: atom silahlarının uluslararası çatışmayı çözmenin bir yolu olarak tüm savaşları geçersiz kıldığı konusunda uluslararası bilince tohum atmak - çünkü herhangi bir konvansiyonel savaş potansiyel olarak nükleer olabilir. Bu tür eğitim çabaları, Nobel Barış Ödülü sahibi Nükleer Silahların Ortadan Kaldırılması için Uluslararası Kampanya gibi gerçekten büyük olanlar da dahil olmak üzere, dünya çapında benzer sonuçlara varan milyonlarca kuruluş tarafından çoğaltılmakta ve genişletilmektedir.
Ancak tüm bu girişimler ve örgütler, uluslararası toplumu savaşın modası geçmiş olduğu gerçeğine göre harekete geçirmeye yetmedi ve bu nedenle, aciliyeti anlamadan ve neredeyse yeterince denemeden, ulusların “ailesi” merhamette. hem kendini beğenmiş acımasız bir diktatörün kaprisleri hem de aptalca takılıp kalmış uluslararası bir militarist güvenlik varsayımları sistemi.
Düşünceli ve akıllı bir ABD Senatörünün bana yazdığı gibi:
". . . İdeal bir dünyada nükleer silahlara ihtiyaç olmazdı ve uluslararası ortaklarımızla birlikte ABD'nin nükleer silahların yayılmasını sınırlamak ve dünya genelinde istikrarı teşvik etmek için yürüttüğü diplomatik çabalarını destekliyorum. Bununla birlikte, nükleer silahlar var olduğu sürece, bu silahların potansiyel kullanımı göz ardı edilemez ve güvenli, emniyetli ve güvenilir bir nükleer caydırıcılığın sürdürülmesi nükleer felakete karşı en iyi sigortamızdır. . .
"Ayrıca nükleer istihdam politikamızda bir belirsizlik unsurunun sürdürülmesinin önemli bir caydırıcılık unsuru olduğuna inanıyorum. Örneğin, potansiyel bir düşman, nükleer silahları konuşlandırmamızın koşullarını tam olarak anladığına inanırsa, ABD'nin nükleer yanıtını tetiklemek için eşik olarak algıladıklarından çok kısa bir süre sonra felaket saldırıları gerçekleştirme konusunda cesaretlendirilebilir. Bunu akılda tutarak, İlk Kullanıma Hayır politikasının Amerika Birleşik Devletleri'nin çıkarına olmadığına inanıyorum. Aslında, ABD nükleer şemsiyesine güvenen müttefiklerimiz - özellikle Güney Kore ve Japonya - ABD'nin nükleer silahlarına inanmazlarsa nükleer bir cephanelik geliştirmeye çalışabileceklerinden, nükleer silahların yayılması konusunda önemli olumsuz etkileri olabileceğine inanıyorum. caydırıcılık onları saldırılara karşı koruyabilir ve koruyacaktır. ABD, müttefiklerine caydırıcılık sağlayamazsa, daha fazla nükleer silaha sahip devletlerin olduğu bir dünya olasılığıyla karşı karşıyayız.”
Bunun Washington'da ve tüm dünyada kuruluş düşüncesini temsil ettiği söylenebilir. Sorun şu ki, Senatörün varsayımları, sanki sonsuza dek caydırıcılık bataklığına hapsolmuş gibi, silahların ötesine geçmez. Dünyanın tek bir yanlış anlama veya yanlış adımın sonucu olarak sona erebileceği göz önüne alındığında, yaratıcı enerjimizin en azından küçük bir kısmının ve muazzam kaynaklarımızın alternatifler üzerinde düşünmek için yararlı bir şekilde harcanabileceğine dair görünürde bir bilinç yoktur.
Senatör, varsayımlarından kesinlikle Putin'in tehditlerinin nükleer silahların kaldırılması hakkında konuşmak için tam olarak yanlış bir zaman olduğunu iddia edecektir - tıpkı başka bir kitlesel çekimden sonra silah güvenliği hakkında konuşmanın zamanı olmadığını söyleyen politikacılar gibi. reform.
Putin ve Ukrayna ile durum klasiktir ve bazı varyasyonlarda kendini tekrar edeceğine güvenilebilir (cf. Tayvan) temel değişiklik yok. Zorluk eğiticidir. Nükleer silahların hiçbir şeyi çözmediği ve hiçbir işe yaramadığı net bir bilgi olmadan, kertenkele beyinlerimiz tekrar tekrar caydırıcılığa yöneliyor ki bu kulağa medeni bir söz gibi geliyor ama özünde ilkel bir şekilde birbirimizi tehdit ediyoruz: “Bir adım daha ileri gidersem aşağı inerim. feci sonuçlarıyla üzerinizde!” Elinde bir el bombası olan ve yolunu bulamazsa “hepimizi havaya uçurmakla” tehdit eden adam gibiyiz.
Yeterince dünya, güvenlik konusundaki bu yaklaşımın mutlak yararsızlığını görüyor (ICAN'ın sıkı çalışması sayesinde anlaşmayı imzalayan 91 ulus gibi). Birleşmiş Milletler Antlaşması Nükleer Silahların Yasaklanması üzerine), caydırıcılığın ötesinde mevcut olan yaratıcılığı riske atmaya başlayabiliriz. “Güvenliğimizden” (nükleer caydırıcılık sisteminin kendisi tarafından zaten tamamen tehlikeye atılan bir “güvenlik”!) ödün vermeden silahların yararsızlığını kabul eden jestler yapmak için sahip olduğumuz fırsatları inceleyebiliriz.
Örneğin, ABD, eski Savunma Bakanı William Perry'nin önerdiği gibi, önemli bir caydırıcı güç kaybı olmaksızın, karaya dayalı füze sisteminin tamamını durdurmayı göze alabilir. Putin daha önce kendisini tehdit altında hissetmediyse ve NATO hakkındaki endişelerini “operasyonunu” rasyonelleştirmek için kullanıyor olsa da, şimdi kesinlikle tehdit altında hissediyor. Belki de Ukrayna'yı nükleer bombalanmanın nihai dehşetinden korumanın bir yolu olarak, onu daha az tehdit altında hissettirmek gezegenin çıkarınadır.
Ve sorumlu nükleer güçlerin temsilcilerinin sistemin çalışmadığını ve yalnızca tek bir kötü yönde ilerlediğini yüksek sesle söylemeye teşvik edildiği ve ardından farklı bir yaklaşımın ana hatlarını çizmeye başladıkları uluslararası bir konferansı toplamanın zamanı geldi. Putin, ABD'nin Vietnam'daki binbaşıyla aynı tuzağa düştüğünü herkes kadar iyi biliyor. bildirildi dedi, “Kasabayı kurtarmak için yok etmek gerekli hale geldi.”