ÇEVİRMEN:SNBURAK
EDİTÖR:BLACKLOTUS
Adam White, Thomas Andre'deki yaşam belirtilerini acilen doğruladı.
Güm, güm, güm…
Kulağını hareket etmeyen adamın göğsüne bastırdı ve kalbin zayıf atışını duydu. Hatta elini Thomas Andre’nin burnuna yaklaştırdı ve nefesini de hissetti. Neyse ki hala hayattaydı.
Ancak, zar zor dayanıyordu. Yaşıyor olabilirdi ama şu anda yaşayan bir adama benzemiyordu. Durumu bu kadar çok kötüydü.
‘Biricik Thomas Andre'yi bu duruma indirgeyebildiğini düşünmek…’
Dünyadaki kaç Avcı bunu yapabilirdi? Hayır, başlangıçta bunu uzaktan bile yapabilecek kimse var mıydı?
Bu haber çıkarsa o zaman tüm dünya neredeyse anında başını çevirirdi. Adam White, Avcı Bürosu'nun beklentilerini kolayca aşan Jin-Woo’nun gücüne hayranlık duymaya benzer bir duygu bile hissetti.
Ne yazık ki,
şimdi şaşkınlık içinde durmanın zamanı değildi.
“Çabuk!”
Adam White, Avcı Bürosu'nun Şifacılarını işaret etti.
En yüksek seviyeli Şifacılardan biri hızla koştu ve yerdeki hastanın yanına yerleşti. İyileşmenin düzgün bir şekilde başlayabilmesi için Thomas Andre’nin durumunu onayladıktan sonra, Şifacı cıkladı ve konuştu.
“Vücudundaki her kemik kırılmış. Kanama da oldukça ciddi. Onu tek başıma iyileştiremem. Herkesin aynı anda katılması daha iyi olacak.”
Şifacının önerisini takiben, Thomas Andre'yi iyileştirme sürecine daha fazla meslektaşı eklendi.
Fakat biri, bir gölü musluktan suyla doldurabilir miydi? Thomas Andre’nin genel sağlık rezervi çok geniş olduğundan onu iyileştirmek için büyük çaba sarf etmek gerekiyordu.
Şifacılar bolca terledikçe ve Amerikan Avcısını iyileştirmeye odaklanırken Adam White, manzarayı incelemek için yerden ayağa kalktı. Bürodaki Avcıların, yaralıları terk edilmiş fabrikadan çıkarmakla meşgul olduklarını gördü.
“Euh, euh…”
“Bacağım, bacağım!!”
Çöpçü'nün elit Avcılarının durumu en hafif tabirle berbattı. Nasıl bu kadar sefil bir duruma düştükleri bilinmiyordu, ancak böyle görünmelerinden kimin sorumlu olduğunu tahmin etmek o kadar da zor değildi.
Bir kişiye karşı bir Lonca.
Sadece bir Avcı, tüm dünyadaki en iyi Loncalardan birini tamamen yok etmeyi başarmıştı.
‘Gerçekten…’
Adam White, Avcı Seong Jin-Woo'nun inanılmazlığı ve bu inanılmazlık gösterisinde anahtar rol oynayan yetenekleri karşısında son derece şaşkına dönmüştü.
‘…Ha?’
Bir kez daha baktı, Avcı Seong Jin-Woo'yu hiçbir yerde göremiyordu. Adam White, Koreli Avcıyı bulmak için etrafı aradı, ancak bulamadan kulaklarına oldukça tanıdık bir ‘şarkı’ girdi.
Telefonundan gelen zil sesiydi.
“Ben White.”
- “Ajan White, Yu Jin-Ho Avcı-nim’in şu anda nerede olduğunu bulduk.”
Çağrı, Avcı Bürosundan geliyordu. Bugün duyduğu tüm haberler arasında şimdiye kadarki en iyisi bu olmalıydı. Adam White’ın kasvetli görünen ifadesi bir kez daha aydınlandı.
“Gerçekten mi? Nerede o şimdi?”
Arayan kişi, ağır yaralı Avcı Yu Jin-Ho'nun yakınlardaki büyük bir hastanenin önünde bulunduğunu ve zamanında acil tıbbi tedavi gördükten sonra hayatının artık tehlikede olmadığını bildirdi.
“Bu taraftaki sorunlar çözülür çözülmez hemen oraya gideceğim.”
- “Anladım.”
Adam White aramayı bitirdi ve rahat bir nefes aldı.
“Ohh…”
Yu Jin-Ho'ya gerçekten kötü bir şey olsaydı Avcı Seong Jin-Woo'nun gazabıyla nasıl başa çıkacağı hakkında hiçbir fikri yoktu. Sadece düşünmek bile başını döndürdü.
Zaten dökülen süt kurtarılamazdı. Süt dökmeyen bardağın fırtına bulutları denizi arasında bir umut ışığı olduğunu söylemeli miydi?
Üstünden küçük bir yük kalktı ve kısa süre sonra bir başka iyi haberi daha duydu.
“Bitti.”
Thomas Andre'yi iyileştirmekle görevli Şifacılar yerden ayağa kalktı. Adam White onlardan durum güncellemesi istedi.
“O nasıl? İyi mi?”
“Şimdilik.”
“Şimdilik… Bu ne anlama geliyor?”
“Yaralı bedeni iyileşti, ancak birçok ağır yara almış ve bilincini yeniden kazanması biraz zaman alacak."
“Oh.”
Şifacıların büyüleri kişinin fiziksel yaralarını onarabilirdi, ancak kişinin psikolojik travmasını hafifletemezdi.
Ve Thomas Andre bu sefer kuşkusuz büyük bir zihinsel gerileme yaşadığı için, hastane odası yakından izlenmeliydi. Adam White, Özel Otorite Seviyeli Avcının bilinçsiz yüzüne sadece acıyarak bakabiliyordu. Yine de Şifacı biraz rahatlık sağlayan kelimeler buldu ve söyledi.
“O zaman bile, Özel Otorite Seviyeli Avcı Thomas Andre olduğu için bu kadar uzun süre hayatta kalabildi. Bu kadar cezayı alan başka bir Avcı olsaydı şimdiye kadar on kez ölmüş olurdu.”
“Ne rahat…”
Adam White başını salladı ve cevap olarak uygun bir şey söylemek üzereydi ama sonra sözleri durdu.
Sadece Özel Otorite Seviyeli Avcı Thomas Andre olduğu için mi bu olaydan sağ kurtulmuştu?
Öyleyse Seong Jin-Woo’nun öfkesine tek taraflı olarak maruz kalmış olması gereken Avcı Hwang Dong-Su ne haldeydi?
O adam da buralarda mıydı?
Adam White sertleşmiş bir ifadeyle daha fazla yaralı arabadan çıkarılırken terk edilmiş fabrikaya girdi. İçeri girer girmez etrafına bir göz attı ve birinin ona seslendiğini duydu.
“Ajan White! Buraya!”
Bu acil ses Adam White’ın düşünce sürecini hızlandırdı. Çarpan kalbini sakinleştirmeye çalıştı ve seslenilen yere doğru koştu.
Büro'nun Avcılarından biri yüzünde ciddi bir ifade ile yerde yatan bir kişinin önünde duruyordu. Adam White onun kim olduğunu anladı ve adamın adını bir inilti gibi fısıldadı.
“Hwang Dong-Su…”
Bu, yanındaki Avcı'nın bulgularını konuşmasına neden oldu.
“Bu adam nefes almıyor, efendim. Kalbi artık atmıyor.”
***
“Umarım burada dalga geçtiğin veya hata yaptığın hakkında bana saçma sapan bir hikâye anlatarak zamanımı boşa harcamazsın.”
Zaten çok geç oluyordu. Belli bir yayının editörü, serbest çalışan bir muhabirle görüşmek için, muhabir onu aradıktan sonra çıkmıştı. Anlaşılır bir şekilde, editörün bakışları buz gibiydi.
Kimdi o?
Amerika Birleşik Devletleri'nin doğusundaki en yüksek tiraj rakamlarına sahip gazetenin editörüydü.
Başlangıçta, serbest meslek sahibi gibi biri onu böyle birden karar verilen bir toplantıya çağıramazdı. Ama sonra, telefon görüşmesinin içeriğini duyduktan sonra buraya gelmekten başka seçeneği kalmamıştı.
Editör kendi kendine, eğer bu serbest meslek sahibi bir peri masalıyla zamanını boşa harcıyorsa bu adamın ortaya çıkardığı sahte bir suçla hapse girdiğinden emin olacağını söyledi. Karanlıktaki bu buluşma için işte gün boyunca giydiği kıyafetleri aceleyle çıkarırken aklındaki düşünce süreci buydu.
Muhabir, editörün şüpheli bakışlarına maruz kaldıktan sonra çabucak ellerini salladı.
“Kesinlikle öyle bir şey değil. Bu %100 gerçek. Sadece gerçek hikâyeleri sevdiğini sanıyordum?”
“Hmph…”
“Peki, ne kadar teklif etmek istiyorsun?”
“Önce fotoğrafları göreyim.”
Muhabir, bir şeyden korkuyormuş gibi çevresine baktı ve çantasından birbiri ardına fotoğraf çıkarmaya başladı. Editör onları ifadesiz bir yüzle aldı ve hızla bakmaya başladı, ama sonra elleri aniden durdu.
Sonra gözlerinde büyük bir deprem patlak verdi.
‘B-Bu nasıl olabilir?!’
Editörün şaşkın bakışları doğal olarak muhabirin yüzüne kaydı.
İfadesi açıkça soruyordu, ‘Bu resimleri nereden aldın?’ ve bu, muhabirin kendisini dünyanın zirvesindeymiş gibi hissetmesine neden oldu. Cevap olarak hızla omuzlarını silkti.
Editör titreyen ellerle resimlere göz gezdirmeye devam etti.
Muhabirin telefonda anlattığı gibiydiler.
‘Thomas Andre, Uluslararası Lonca Konferansı'ndan bir gün önce dayak yedikten sonra bayıldı mı?’
Sadece bu da değil – Amerikalıyı mağlup ettikten sonra aceleyle geri dönmek için dönen adamın yüzü de bu resimlerin arasındaydı.
Avcı Seong Jin-Woo değil miydi?
Bu büyük bir vurgundu.
Hayır, bekle – ‘vurgun’ kelimesi bu inanılmaz büyük ikramiyeyi tam olarak tanımlamak için yeterli değildi. Editörün nefesi şimdi gerçekten sert ve ağırlaştı.
Bu arada muhabir, editörün baktığı resme baktı ve açıklamasının bir kısmını ekledi.
“Thomas Andre'yi döven adam bu. O adamın kimliğini araştırıp ortaya çıkarabilirsen bence büyük bir ateş fırtınası yaratırsın, Sayın Editör.”
Bu adam ne kadar aptaldı!
İddiaya göre Batılılar, Asyalı yüzleri ayırmakta sorun yaşıyorlardı. Belki de bu yüzden, muhabir Seong Jin-Woo’nun yüzünü tanıyamamıştı.
Böyle zamanlarda, editör Asyalı Amerikalı olduğu için minnettar hissediyordu. Ve aynı zamanda, yarınki gazetenin ön sayfasına hakim olacak başlıkları hazırlamaya başladı.
[Ejderhayı yere seren, bir Asya ejderhası tarafından ısırılan ve dünyaya geri getirilen adam.]
[Devlerin Avcısı Seong Jin-Woo – şimdi Goliath'ı mı avlıyor?]
[Güney Kore'nin yeni yükselen yıldızının altında çökmekte olan, Özel Otorite Seviyeli bir Avcının kalesi?]
Hangi başlıkları kullanmaya karar verdiği önemli değildi, bu haber tüm dünyanın dikkatini çekecekti. En önemlisi, makalesi özel olacaktı.
Hazırlanmış düzinelerce gerçek fotoğraflı kanıt da vardı, yarın dünyada yükselen büyük bir kargaşa nasıl olmazdı?
Bu resimlerin gerçek değeri hiç tahmin edilemezdi. Editör kalbinin titrediğini hissetti.
Editörün gözlerindeki titreyen ışığı keşfeden muhabir, resimleri çabucak geri aldı.
Editör sadece dudaklarını hasretle yalayabildi.
“Artık bu resimlerin doğruluğunu onayladığına göre fiyatım hakkında konuşalım. Bana ne kadar ödemek istiyorsun?”
“Bu…. Eh, bu resimler için bir fiyat çıkarmak benim için biraz zor.”
Editör, muhabire sormadan önce karşı tarafı dikkatlice incelerken çok tereddüt etti.
“Neden bana adil olduğunu düşündüğün bir fiyat teklif etmiyorsun? Peki, onlar için ne kadar istiyorsun?”
Muhabir, elindeki beş parmağını da açmadan önce seçeneklerini bir süre düşündü. Editör başını salladı.
“Elli bin? İyi. Bu olur.”
“Hayır.”
Muhabir hemen fiyatı düzeltti.
“Beş milyon dolar.”
“B-Beş milyon mu?!”
Beş milyon ABD Doları, 6.000.000.000 Kore Won’una eşit olan büyük bir miktardı.
Açıkçası editörün yüzündeki ifade anında sertleşti.
“Fiyatın doğru olmadığını düşünüyorsan o zaman başka bir yere giderim.”
Muhabir fotoğrafları çantanın içine geri koydu ve geri dönmeye çalıştı. Ancak, editör aceleyle onu durdurdu.
“Hayır, bekle!”
Ünlü bir çiftin bebeğinin görüntüleri bugünlerde milyonlarca dolara satılıyordu, peki bu büyüklükteki bir vurgun için beş milyon harcamamak için bir neden var mıydı?
Bu haber çıktıktan sonra tüm televizyon kanalları ve diğer gazeteler önümüzdeki birkaç gün boyunca hiç durmadan bu hikayeden bahsedeceklerdi. Bu fırsatın elinden kaçmasına izin veremezdi!
Kararına biraz güçlükle ulaşan editör ağzını açtı.
“İyi, anlaştık. Ancak sadece resimleri değil, orijinallerini de istiyorum. Ve bunu bir başkasına sızdırmayacağına dair yemin etmen gerekecek. Ne dersin?”
Bununla anlaşma yapıldı.
Muhabir serbest olarak çalışıyordu ve bunca zaman toplumun dibinde dolaşmak zorunda kalmıştı. Memleketinden ayrıldığından beri ilk kez ailesini tekrar görebileceğini düşündü. Cevap verirken sesi hafifçe titredi.
“…Olur.”
***
Yu Jin-Ho'nun şu anda kabul edildiği hastane odası.
Ölümün eşiğinden dönmüştü ama yine de bilincini geri kazanmamıştı.
Yu Jin-Ho hala acı içinde nefes veriyordu. Ağrıyı bastıran morfin onun için o kadar etkili görünmüyordu.
Kısa bir süre sonra dolaşan doktor, Yu Jin-Ho'nun şu anki durumunu doğrulayıp gittikten sonra…
…Hastane odasına gizlice giren gölge damlasından insansı bir şekil yükseldi.
Shururuk…
‘Gölge Takası’ aracılığıyla Jin-Woo ile yer değiştiren Beru'ydu.
Efendisi tarafından emredildiği gibi Yu Jin-Ho'yu iyileştirmek için uzandı. Ellerinin ucundan yumuşak mavi ışık, bu karanlık odaya yavaşça yayıldı.
Yu Jin-Ho’nun acı ve rahatsızlıktan ezilmiş ifadesi hiç vakit kaybetmeden yumuşadı.
Beru zaten sıradan S-Seviyeli Avcılarla karşılaştırılamaz güçlere sahipti, bu yüzden iyileştirme büyüsünün de eşsiz olacağı oldukça açıktı. Eski karınca kralı, aynı zamanda Yu Jin-Ho'nun psikolojik travmasını da iyileştirebilmek için hedefinin yaralarını özenle iyileştirdi.
Wuuonng….
Yu Jin-Ho, sıcaklığın tüm vücudunu sardığını hissettikten sonra yatakta dönmeyi bıraktı ve sonunda ağır göz kapaklarını açtı.
“Ha…?”
Gördüğü ilk şey, yüzünün tam önünde dev bir karınca kafasıydı. Üstüne üstlük, o dev karınca kafası parmağını ağzına götürdü ve “Şşşt” dedi. Sanki ona sessiz kalmasını söylüyormuş gibi.
“...Ah, yani hala rüya görüyorum.”
Yu Jin-Ho gözlerini kapadı ve yüzüne kazınmış mutlu bir ifade ile tekrar uykuya daldı.
“…”
Bu arada Beru konuşmadan çocuğu iyileştirmeye odaklandı.
Gece ilerledi.
***
Güney Kore'nin başkenti Seul.
Burayla doğu Amerika Birleşik Devletleri arasında 14 saatlik bir fark vardı. Orada gece yarısı olmuş olabilirdi ama Kore'de sabahtı.
Şu anki konum terk edilmiş bir çocuk oyun alanıydı.
Salıncak setinin yanında başını sıkıca yere bastırmış siyah bir şövalye sordu.
“Kralım. Bu pozisyonda ne kadar kalmalıyım?”
Şu anda sessizce salıncakta oturan ve Beru'nun sinyalini bekleyen Jin-Woo ilgisizce yanıtladı.
“Sanırım... Beru, Jin-Ho'nun tedavisinin bittiğini bana bildirene kadar?”
“…”
Belki de şövalye, ağzını kapalı tuttuğu ve ‘Wonsan bombalama baskını’ duruşunu sürdürdüğü için bu konudaki hatalarını fark etti.
Jin-Woo, bakışları aniden ellerine düşmeden önce konuşmadan şövalyeye baktı.
Ellerinin arkası tamamen bozulmuştu. Birkaç çürük vardı ve kan izlerini de görebiliyordu.
Thomas Andre, gerçekten mantıksız bir şekilde sağlam bir adamdı. Jin-Woo'nun onu fena bir şekilde patakladıktan sonra elleri bu dereceye kadar morarmıştı.
Elbette bu tür yaralar, iyi bir gece uykusundan sonra pasif güçlendirme olan ‘İyi Sağlık ve Uzun Ömür’ sayesinde iz bırakmadan giderdi, ama yine de.
‘…Uykum var.’
Biraz yorgunluk hissetti. Kaotik bir gün sonunda oldukça sakin bir sona yaklaşıyordu.
Bir süre sessiz kalan şövalye, aniden Jin-Woo'ya tekrar hitap etti.
“Kralım…”
“Ne oldu?”
“Lütfen bana yeni bir isim bahşedin, kralım.”
Jin-Woo bakışlarını yeni Gölge Askerine kaydırdı.
[?? 1. Seviye]
Şövalye Komutan sınıfı
‘Doğru, senin de bir isme de ihtiyacın var, değil mi?’
Jin-Woo konuşurken alaycı bir gülümseme oluşturmadan önce bu ikilemi biraz düşündü.
“Açgözlülüğün yüzünden öldüğüne göre sana ‘Açgözlülük’ dememe ne dersin?”
Egemenler Listesi
1) Gölge Egemeni-Ölülerin Kralı ( Seong Jin-Woo)
2) Beyaz Alevlerin Egemeni - İblis Kralı ( Baran) (öldü)
3) Başlangıç Egemeni- Devlerin Kralı (Reghia) (öldü)
4) Yıkın Egemeni- Vahşi Ejderhalar Kralı
BL: Evet Yo Jin-Ho kurtarıldı. İlk defa sistem mesajı çıkmadı. Nasıl bir sistem mesajı olduğunu kendiniz düşünün bulun. Beğenmeyi yorum atmayı ve ifade koymayı unutmayın. Herkese iyi okumalar.