Çoğunlukla erkekler, çocuklarla iletişim kurarken göstermedikleri de dahil olmak üzere duygularını başkalarına göstermeye meyilli değildir. Tabii öfkelerini gizlemedikleri sürece. Pekala, bir baba çocuklarına olan duygularını mizah yoluyla ya da etkinlik yoluyla nasıl gösterebilir, hepsi bu. Ve tabii bu kalıcı hale geldiğinde çocuklarla ilişkilere büyük zarar veriyor. Yani babanız da duygularını çok göstermediyse ve size karşı duygusal değilse o zaman size duygusal travmalar yaşatabilir.
Toplumda öyle bir klişe var ki, çocukları yetiştirmesi, onlarla yürümesi, oynaması, alıp götürmesi, anaokulundan, okuldan, şubelerden getirmesi gereken annedir. Baba katıdır, rolü annenin talimatlarının yerine getirilmesini sağlamaktır. Ama yine de, baba daha farklı bir işlevi yerine getiriyor - aileyi sağlıyor. Ve hepsi bu.
İşten eve geldi, çok yorgundu, merhaba dedi, yemek yedi ve dinlenmeye gitti. Ve hiç kimse onu bazı sorularla, oyunlarla, masallarla rahatsız etmeye cesaret edemez, bir anne var - ona git. Baba, kızlarına ve oğullarına duygusal bağlılığını göstermeye cesaret edemez, tam tersine ihmalini ve sürekli tahrişini tasvir eder. Hayır, çocukların tamamen kaybolmasını istemiyor, bırakın olsunlar, ama apartmanda ondan uzak bir yerde.
Ve elbette, bir babaya çocuğunu sevip sevmediğini sorarsanız, kesinlikle sevdiğini söyleyecektir. Ama sevgisi daha çok maddi güvenlikte ifade edilir. Sonra annesine para verecek ve çocukların istediklerini kendisi alacak.
Yani baba sürekli çocukla iletişimden kaçınıyorsa, sürekli kendine yapacak bir şey buluyorsa ya da birdenbire yoruluyorsa, ona dokunulmasa, onunla çocuk arasında büyük bir boşluk oluşur. Böyle bir baba bir nedenle bir çocuğuyla oturmak zorundaysa, gerçek bir stresi var! Ne de olsa çocuk çok gürültü yapmaya başlar, musallat olur, sorular sorar, onunla oynatır ve onu annesine gönderemezsiniz, o evde değildir. Ve böylece böyle bir şey düzenler, böylece anne daha sonra gelir, nefesi kesilir, nefesi kesilir ve babanın çocukla yalnız zamanını en aza indirir.
İşte duygusal olarak travma geçirdiğinizin işaretleri, yani. babam seni ihmal etti!
- Babanla yalnız kaldığında bir şekilde rahatsız ve rahatsız oluyorsun.
- Sen ve baban yabancı gibi hissediyorsunuz.
- Babanla olan ilişkin sana anlamsız geliyor.
- Babanla konuşacak konu bulmak senin için zor.
- Bazen babana karşı bir öfke duyarsın ve sonra kendini suçlu hissedersin.
Bütün bunlar seninle ilgiliyse, büyük olasılıkla babanı çocuklukta gerçekten özledin. Ve babanın suçlu olmadığını anla! Çoğunlukla, erkeklerin hepsi böyle, duygularını göstermeye meyilli değiller, ne yazık ki, sadece birkaçı bunu yapabilir. Muhtemelen, babanın kendisi de çocuklukta ebeveynlerine yakın hissetmiyordu. Ne de olsa, her şeyi kendi içinde tutması gereken bir adam olarak yetiştirildi.
Babanız tarafından ahlaki veya fiziksel bir tür şiddet varsa veya varsa, kendinizi korumaya çalışmak daha iyidir.
Şiddet yoksa, en azından, ne pahasına olursa olsun, babanla ilişkinizi iyileştirmeye çalışın. Sohbet konuları bulun, ikiniz için de ilginç aktiviteler bulun, ona çocukluğunu sorun, sık sık onu sevdiğinizi söyleyin.
Her ne ise, unutma, o senin baban ve ebedi değil!
Orijinal makale burada yayınlanmıştır: https://kabluk.me/psihologija/kak-ponyat-chto-u-vas-emocionalnaya-travma-ot-otca-i-chto-delat.html