T. rex ve diğer dinozor dişleri üzerinde yapılan yeni çalışma, beslenme alışkanlıklarına ilişkin fikir veriyor.
Dinozor dişlerindeki çizikler, gerçek beslenme şekillerini ortaya çıkarabilir. Araştırmacılar, Allosaurus ve T. rex gibi büyük theropodların beslenme alışkanlıklarını anlamak için ilk kez dental mikro aşınma doku analizini (DMTA) kullandılar. Bilim adamları, tek tek dişlerin 3 boyutlu görüntülerini yakalayarak ve çizik modelini inceleyerek, hangi dinozorların muhtemelen sert kemik tükettiğini ve hangilerinin daha yumuşak yiyecekleri ve avları tercih etmiş olabileceğini anlayabilir.
Bu yöntem, paleontolojik araştırmalar için yeni bir yol açıyor, yalnızca dinozorların değil, aynı zamanda içinde yaşadıkları ekosistemlerin ve toplulukların daha iyi anlaşılmasını sağlar.
Fantasia’dan Jurassic Park’a T. rex, avını kovalayan korkunç bir tepe avcısı olarak görülür. ve bütün olarak çıtır çıtır. Ama bu ikonik dinozor aslında kemikleri ne kadar yedi? Peki ya ondan çok önce var olan diğer yırtıcı dinozorlar?
Tokyo Üniversitesi’nden araştırmacılar, Almanya’daki Mainz Üniversitesi ve Hamburg Üniversitesi’nden ekiplerle iş birliği içinde diş mikro aşınma doku analizi (DMTA) kullandılar, ne yemiş olabileceklerini daha iyi anlamak için 100 milyon yıldan daha eski dinozor dişlerinde topografik diş aşınmasını ve yırtılmasını mikroskobik ayrıntılarla inceleyen bir tarama tekniği.
“DMTA kullanıp kullanamayacağımızı test etmek istedik. her ikisi de theropod türü olan daha eski Allosaurus’a (Jura döneminden, 201 milyondan 145 milyon yıl öncesine) kıyasla tiranosauridlerde (Kretase döneminden, 145 milyon ila 66 milyon yıl önce) farklı beslenme davranışlarının kanıtlarını bulmak için, Frontier Sciences Enstitüsü’nden doktora sonrası arkadaşı Daniela Winkler açıkladı. “Diğer araştırmalardan, tiranosauridlerin kemikleri kırıp besleyebildiklerini zaten biliyorduk (dışkıları ve kemik üzerindeki ısırık izleri üzerinde yapılan çalışmalardan). Ancak allozorlar çok daha yaşlı ve onlar hakkında çok fazla bilgi yok.”
DMTA, esas olarak memeli dişlerini incelemek için kullanıldı, bu nedenle theropodları incelemek için ilk kez kullanıldı. Tokyo Üniversitesi’nden aynı araştırma ekibi, yakın zamanda uzun boyunları ve kuyruklarıyla ünlü Japon sauropod dinozorlarında DMTA üzerine bir araştırmaya da öncülük etti. Diş yüzeyinin 100 mikrometreye (milimetrenin onda biri) 100 mikrometre boyutunda çok küçük bir ölçekte yüksek çözünürlüklü bir 3D görüntüsü alınmıştır.
Daha sonra, aşınma izlerinin pürüzlülüğü, derinliği ve karmaşıklığı gibi görüntüyü analiz etmek için 50 adede kadar yüzey dokusu parametresi kullanıldı. Karmaşıklık yüksekse, yani birbiri üzerine bindirilmiş farklı boyutlarda işaretler varsa, bu, kemik gibi sert nesne beslemeyle ilişkilendirilir. Bununla birlikte, karmaşıklık düşükse, yani işaretler daha düzenliyse, benzer boyuttaysa ve üst üste binmiyorsa bu, et gibi yumuşak nesne beslemeyle ilişkilendiriliyordu.
Toplamda, ekip 48 diş üzerinde çalıştı. , karşılaştırma olarak kullanılan theropod dinozorlardan 34 ve timsahlardan (modern timsahlar ve timsahlar) 14. Ekip, Kanada, ABD, Arjantin ve Avrupa’daki doğal tarih müzelerinden sağlanan krediler sayesinde orijinal fosilleşmiş dişleri inceleyebildi ve yüksek çözünürlüklü silikon kalıpları alabildi.
“Aslında diş mikro aşınması araştırmasına başladık. 2010 yılında dinozorlar,” dedi Frontier Sciences Enstitüsü’nden Öğretim Üyesi Mugino Kubo. “Kocam Dr. Tai Kubo ve ben dinozorların ve onların Kuzey ve Güney Amerika, Avrupa ve tabii ki Asya’daki çağdaşlarının diş kalıplarını toplamaya başladık. Daniela laboratuvarıma katıldığından beri, etçil dinozorlar arasında daha geniş bir karşılaştırma yapmak için bu kalıpları kullandık.”
“Pandemi sırasında bu araştırmayı yürütmek özellikle zordu,” dedi Winkler, “çünkü yapabileceğimize güveniyoruz. uluslararası kuruluşlardan numune toplamak. Örnek boyutu bu sefer o kadar büyük olmayabilir, ancak bu bir başlangıç noktası.”
Winkler, şaşırtıcı buldukları şeyin, Allosaurus veya tyrannosauridlerde çok fazla kemik kırma davranışına dair kanıt bulamamış olmaları olduğunu söylüyor. tiranozorların kemiği yediklerini bilmelerine rağmen. Bu beklenmedik sonucun birkaç nedeni olabilir. Tyrannosaurus kemik yiyebilse de, daha önce düşünülenden daha az yaygın olabilir. Ayrıca ekip iyi korunmuş dişler kullanmak zorundaydı, bu nedenle bu çalışmanın dışında bırakılan aşırı derecede hasar görmüş dişler, bu hayvanların daha çok kemikle beslendikleri için böyle bir durumda olabilir.
Ekibin bulduğu bir şey hem dinozorlar hem de timsahlar ile yavrular ve yetişkinler arasında gözle görülür bir fark vardı. “İki genç dinozor örneğini (bir Allosaurus ve bir tyrannosaurid) inceledik ve yetişkinlere kıyasla her ikisi için de çok farklı bir beslenme alanı ve davranış bulduk. Çocuk dişlerinde daha fazla aşınma olduğunu bulduk, bu da artıkları yedikleri için karkaslarla daha sık beslenmeleri gerektiği anlamına gelebilir,” diye açıkladı Winkler. “Yavru timsahlarda farklı beslenme davranışlarını da tespit edebildik; ancak bu sefer tam tersi oldu. Yavru timsahların, böcekler gibi daha yumuşak yiyecekler yemekten dişlerinde daha az aşınma olurken, yetişkinlerin dişleri daha büyük omurgalılar gibi daha sert yiyeceklerden daha fazla aşındı.”
Winkler, dinozorlarla ilgili bir sonraki adımın muhtemelen ekibin de üzerinde çalıştığı uzun boyunlu sauropodlara daha detaylı bakmak için. Ama şimdilik çok çok daha küçük bir şeyle deney yapıyor: cırcır böcekleri. Böceklerin ağızları küçücük olabilir ve hiç dişleri olmayabilir, ancak araştırmacılar aynı tekniği kullanarak ağız aşınmasına dair hâlâ kanıt bulup bulamayacaklarını görmek istiyor.
“DMTA kullanarak öğrendiklerimize göre, biz soyu tükenmiş hayvanların diyetlerini yeniden yapılandırabilir ve bundan soyu tükenmiş ekosistemler, paleoekoloji ve paleoiklim ve bunların günümüzden nasıl farklı olduğu hakkında çıkarımlar yapabilir” dedi. “Fakat bu araştırma aynı zamanda merakla da ilgili. Dinozorların gerçekte nasıl olduklarına ve milyonlarca yıl önce nasıl yaşadıklarına dair daha net bir görüntü oluşturmak istiyoruz.”
Referans: “Theropod beslenme ekolojisini anlamak için dental mikro aşınma dokusu analizinin ilk uygulaması”, Daniela E . Winkler, Tai Kubo, Mugino O. Kubo, Thomas M. Kaiser ve Thomas Tütken, 9 Aralık 2022, Paleontoloji.
DOI: 10.1111/pala.12632
Çalışma, Avrupa Araştırma Konseyi (ERC) ve Japonya Bilimi Teşvik Derneği tarafından finanse edilmektedir.