Brighton'dan çevirmen Wendy Gosselin, 'Buraya taşındığımda İspanyolca konuşmayı öğrenmek zorundaydınız' diyor. Michigan kendi işini yürüten ve başka bir yere taşınan Buenos Aires on yıl önce. 'Şimdi bir restorana gidiyorsunuz ve herkes İngilizce konuşuyor.'
Bu Hikayeden
İspanyol kaşifler 1516'da geldiğinde bölgede yerli halklar yaşar. İspanya ilk olarak 1536'da bir koloni dener ve 1580'de Buenos Aires'i kurar.(Granger Koleksiyonu, New York)
1816: Arjantin, 'ulusun babası' olarak saygı duyulan José de San Martín liderliğindeki bir askeri kampanyanın ardından İspanya'dan bağımsızlığını ilan etti.(Granger Koleksiyonu, New York)
1895: Buenos Aires'te yaşayan üç kişiden ikisi yabancı; İngiliz yatırımları göçü körüklemeye yardımcı oluyor.(ADOC-Fotoğraflar / Sanat Kaynağı, NY)
1946: Eski Başkan Yardımcısı Juan Perón başkan seçildi. Onun kuralı, hükümetin genişlemesi, sansür ve baskı ile işaretlenmiştir. Yoksul insanları ve işçileri savunan popüler karısı Eva, 1952'de 33 yaşında rahim ağzı kanserinden öldü.(AP Resimleri)
1955: Bir darbe, sürgüne giden Perón'u devirir. 1973'te üçüncü dönem için seçilir ve ertesi yıl 78 yaşında ölür. Veep ve üçüncü karısı Isabel Perón göreve başlar.(Diego Goldberg / Sygma / Corbis)
1976: Bir darbe, yedi yıl boyunca üç diktatörün ilki olan beş yıl boyunca başkanlık yapan General Jorge Videla'yı göreve getirdi. 30.000 kadar cunta muhalifi 'kayboluyor'.(Eduardo Di Baia / AP Görüntüleri)
1982: Başkan Leopoldo Galtieri, bir İngiliz mülkü olan Falkland Adaları'nın işgalini emretti. Birleşik Krallık güçleri altı hafta içinde bölgeyi yeniden ele geçirdi. Öfkeli Arjantinliler işgali protesto ediyor ve diktatörü deviriyor.(Pete Holgate / PA / AP Görüntüleri)
1983: Kaybedilenlerin hesabını vermek için adımlar atan Raúl Alfonsin'in seçilmesiyle demokrasi yeniden kurulur.(Eduardo Di Baia / AP Görüntüleri)
2001: Borçlu ekonomi çökerek bankalara hücum ve ayaklanmalara neden oldu. ABD dolarından ayrılan peso, değer kaybetti.(Corbis)
2003: Eyalet valisi Néstor Kirchner cumhurbaşkanı seçildi ve cunta üyelerini yargılama çabalarını yeniledi. 2007'de yerine eski bir senatör olan eşi Cristina Kirchner geçti. O hala başkan.(Eduardo Di Baia / AP Görüntüleri)
Arjantin başkentinin Avrupa etkilerinin manzaralarını ve seslerini alın
Kültürel canlanma ve siyasi rehabilitasyon sürecinden geçen şehir (kuzeye Río de la Plata Haliçine bakıyor), düşük maliyetli pesolar sayesinde bir göçmen cenneti.(Anibal Greco / WPN)
Buenos Aires'in renkli Boca mahallesi.(Anibal Greco / WPN)
Beş yüzyıl önce İspanya'nın şehri kurmasından bu yana bir ticaret ve nakliye merkezi olan Buenos Aires (yukarıda, bağımsızlığa yol açan 1810 isyanı anıtının yakınındaki Plaza de Mayo'da gösterilmiştir) 3,2 milyon kişiye ev sahipliği yapmaktadır.(Anibal Greco / WPN)
Buenos Aires'in yaklaşık yüzde 10'u yabancı uyruklu (İngiliz girişimci Michael Legee mağazasında).(Anibal Greco / WPN)
Bugünün tangosu (San Telmo bölgesindeki Plaza Dorrego'da), bir asır önce genelevlerde görülen buharlı dansın uysal bir versiyonudur.(Anibal Greco / WPN)
Şık binalar, yürünebilir mahalleler ve ılıman bir iklim, sokak yaşamını (Boca bölgesinde bir yaya yolu olan El Caminito) çekici kılar.(Anibal Greco / WPN)
Duarte ailesinin mezarına gömülen Eva Perón, 'Çocuklarını unutan ülke geleceğinden vazgeçer' dedi.(Anibal Greco / WPN)
Arjantinliler hala 70'ler ve 80'lerde diktatörlerin muhaliflere karşı yürüttüğü 'Kirli Savaş'la boğuşuyor. Bu eski gözaltı merkezi şimdi bir müze.(Anibal Greco / WPN)
Mabel Gutierrez (2008'de Devlet Terörü Kurbanları Anıtı'nda) oğlu da dahil olmak üzere kayıplar için savaştı. Geçen Nisan ayında öldü.(Anibal Greco / WPN)
Amerikalı sanatçı Tamara Stuby, Buenos Aires sanat dünyası için 'Bu, içine girmesi kolay bir sahne değil' diyor.(Anibal Greco / WPN)
Anıtsal bir sanat projesinde, New York City nakli Seth Wulsin, eski bir hapishaneden pencere camlarını çıkardı ve bir zamanlar orada tutulan siyasi mahkumları çağrıştıran hayalet yüzler yarattı.(Anibal Greco / WPN)
Nicolas Vainberg (yeni Peru restoranı Mosoq'ta), muhafazakar zevklerle tanınan Buenos Aires'in artık maceracı olduğunu söylüyor.(Anibal Greco / WPN)
Michael Legee Buenos Aires'e taşındıktan kısa bir süre sonra Londra 2004 yılında, 34 yaşındaki yönetim danışmanı, organik yemekler sunan bir market ve kafe olan Natural Deli'yi açtı. Sağlıklı gıda kavramı o kadar yabancı görünüyordu ki, yerel bir kadın 'Neyi tedavi etmeye çalışıyorsun?' diye sordu. Ama işler çığırından çıktı ve bir yıl içinde Legee ikinci bir şarküteri ekledi. On numarayı hedefliyor. 'Pek rakibim yok' diyor.
Her ikisi de mezun olan Sam Nadler ve Jordan Metzner Indiana Üniversitesi 2005'te şehir merkezinde bir burrito restoran franchise'ı açtı, ancak yiyecek seçimlerinde ünlü muhafazakar Arjantinlilerin Tex-Mex'e gitmeyeceği konusunda uyarıldılar. İki yıl sonra, California Burrito Company, öğle yemeği telaşı sırasında genellikle yarım saatlik sıralara komuta ediyor. Nadler, 'İlk birkaç ay boyunca ne yaptığımız hakkında hiçbir fikrimiz yoktu' diyor. Ancak, bir iş kurmanın düşük maliyetinin onlara hata yapma özgürlüğü verdiğini söylüyor. 'Şimdi pazara yeni bir şey getirmeye çalışırken eğleniyoruz.'
Üç yıldan uzun bir süre önce Londra'dan şehre taşınan ve kurulan 30 yaşındaki Kristie Robinson, 'Buenos Aires, insanların hayatlarını anlamaya geldikleri bir yer gibi görünüyor' diyor. Arjantinliler , iki haftada bir İngilizce yayınlanan bir gazete. 'Birikmiş bir miktar parayla gelirseniz, altı ay, bir yıl rahatça yaşayabilirsiniz. içindeymiş gibi davranabilirsin Avrupa burada maliyetin dörtte biri için.'
İspanyolca'da 'adil rüzgarlar' olan Buenos Aires birçok enkarnasyondan geçti ve kendini yeniden icat ediyor. Ve her yerden insanları çeken zayıf bir peso sayesinde yabancılar da bu sefer büyük bir rol oynuyor. Dünyanın en büyük haliçlerinden biri olan Río de la Plata'da yer alan başkent, uzun zamandan beri Paris nın-nin Güney Amerika ancak son zamanlarda insanlar burayı sanatçıların, entelektüellerin ve dünyanın dört bir yanından diğerlerinin tutkularının peşinden gittikleri yer olarak sembolik olan 1920'lerin Paris'iyle karşılaştırmaya başladılar.
2005 yılında Buenos Aires'e taşınan 28 yaşındaki konsept sanatçısı Seth Wulsin, 'New York'ta her zaman kirayı ödemeye çalışıyordum' diyor. 'Zaman ve mekana sahip olmak gerçekten çok yardımcı oluyor. Bu en büyük hediye.' Wulsin'in oradaki ilk projesi, eski bir Buenos Aires hapishanesinde stratejik olarak dış pencereleri kırmayı içeriyordu, o zamanlar boştu ve yıkımın eşiğindeydi ve bu hapishane, ülkeyi kontrol eden kötü şöhretli askeri diktatörlüğün siyasi muhaliflerini tutmuştu. Arjantin 1976'dan seçimlerin demokratik bir hükümeti yeniden kurduğu 1983'e kadar.
Son zamanlarda bu kadar çok yabancıyı Buenos Aires'e çeken koşullar, ülke ekonomisinin çöktüğü 2001 yılında ortaya çıktı. Bunun ana nedeni, Arjantin pesosunu ABD dolarına sabitleyen 1990'ların para politikasıydı, bu da ekonomiyi boğan bir enflasyon karşıtı önlemdi. Ortaya çıkan bunalım, uluslararası borçlanmayla finanse edilen açık harcamalarla birleştiğinde, Arjantinlilerin güvenini sarstı ve 2001 yılının sonlarında bankalara hücum edilmesine yol açtı. Hükümet, para çekme limitleriyle karşılık verdi ve ülke çapında düzinelerce insanın öldüğü ayaklanmalara ve polis çatışmalarına yol açtı. . Başkan Fernando de la Rúa istifa etti. Arjantin kredilerini temerrüde düşürdü. Peso düştü ve Arjantinlilerin birikimleri neredeyse yok oldu.
Ancak ülke, yabancı para birimi olan insanlar için bir pazarlık destinasyonuna dönüştü. Geçen Nisan ayında döviz kuru ABD doları başına 3,7 pesoydu. Turizm, en azından geçtiğimiz sonbaharda dünya finansal çöküşüne kadar, 2008'de Buenos Aires'e gelen 2,5 milyon ziyaretçiyle 2001'den bu yana altı kattan fazla artışla patladı.
Şaşırtıcı sayıda kişinin etrafta dolaştığı ortaya çıktı. İngilizce konuşan yabancılar için geziler ve seminerler düzenleyen Expat Connection'ın başkanı Martin Frankel, Buenos Aires'e taşınan birçok insanın sonsuza kadar kalma niyetinin olmadığını, sadece turist olmadığını söylüyor. 'Gurbetçilerle turistler arasındaki çizgi eskisi kadar net değil' diyor.
Genellikle Meksikalı yazar Octavio Paz'a atfedilen bir fıkra vardır: 'Meksikalılar Azteklerden, Perulular İnkalardan ve Arjantinliler...gemilerden gelir.'
Arjantin, bağımsızlığını kazandıktan sonraya kadar göçmenlere kapılarını gerçekten açmaya başlamadı. ispanya 1580'de burayı sömürgeleştiren ve 1776'da Buenos Aires'i başkent yapan. 1805'te İngilizlerin İspanyol deniz kuvvetlerini yenilgiye uğratmasıyla Arjantin'in Kreol veya içinde doğan insanlar Latin Amerika Avrupa soyundan gelen İspanyol egemenliğinden kurtulmaya başladı. Criollo liderleri, 25 Mayıs 1810'da Buenos Aires'teki İspanyol genel valisini görevden almak için oy kullandı.
Bugün, Cabildo - criollos'un bu eylemi tartıştığı bina - Mayıs devrimini anan bir müze. Etkinlik için yeniden adlandırılan ve sivil ve politik yaşamın odak noktası olan Plaza de Mayo'nun önündedir.
Yine de, Arjantin'deki birçok kişi İspanya'ya sadık kaldı. Bir İspanyol subayının yerli oğlu olan José de San Martín'i bir ordu organize etmek ve milletvekillerini İspanya'dan bağımsızlık ilan etmeye zorlamak için 9 Temmuz 1816'da yaptılar. Martín, sürgüne gitmeden önce kıta boyunca özgürleştirici bir orduya liderlik etmeye devam etti. kendisi, 1824'ten başlayarak, Belçika , İngiltere ve Fransa . Bugün, cesedi Buenos Aires Metropolitan Katedrali'ndeki bir türbede, Cabildo'dan birkaç adım ötede, Martin'i bir kurtarıcı olarak gören ulusları temsil eden üç kadın figürü heykeli ile çevrili: Arjantin, Peru ve Acı biber .
Geniş açık alanlarla ve dünyanın en verimli topraklarından bazılarıyla kutsanmış olan yeni ulus, 1853 anayasasıyla Amerika Birleşik Devletleri '—sermaye için İngiltere'ye döndü. Büyük Britanya demiryolları ve bankalardan et işleme tesislerine kadar her şeye yatırım yaptı. Bugün, İngiliz simge yapıları boldur. 1915 Retiro tren istasyonunun kubbesi İngiliz mimarlar tarafından tasarlanmış ve Liverpool çelik ve Güney Amerika'daki ilk metro sistemi 1913'te bir İngiliz şirketi tarafından tasarlandı. Metro hatlarından biri olan 'A' hala orijinal ahşap arabalarla çalışıyor.
Ancak yeni bağımsızlığına kavuşan Arjantin'de önemli bir bileşen eksikti: insanlar. 1853'te Arjantinli siyasi düşünür Juan Bautista Alberdi, 'yönetmek nüfus yaratmaktır' demişti ve Arjantin, çoğu İspanya ve İspanya'dan gelen göçmenleri kucakladı. İtalya . 1869 ve 1914 yılları arasında nüfus 1,8 milyondan 7,8 milyona yükseldi. 1914'e gelindiğinde, Arjantin nüfusunun yaklaşık yüzde 30'u yabancı doğumluydu; bu, o zamanlar Amerika Birleşik Devletleri'ndeki göçmenlerin yüzdesinin neredeyse iki katıydı.
Bugün, 1950'lere kadar yeni gelenlerin beş gün boyunca ücretsiz kalmalarına izin verilen Hotel de Inmigrantes, Göçmenlik Müzesi'nin yeridir. Eski limanın yakınındaki Boca mahallesi, özellikle İtalyanlar için göçmen yaşamının merkeziydi. Artık bir turistik cazibe merkezi; Pazar günleri Caminito Caddesi, hediyelik eşya satıcıları ve tango dansçılarıyla dolup taşar.
20. yüzyılın başlarındaki patlama yıllarında, Buenos Aires'in üst sınıfları, bazılarının 'para fetişi' dediği şeyi geliştirdi ve Avrupa'nın aristokrasisini, özellikle de Paris'i taklit etti. Sonuç olarak, Buenos Aires, Avenue de l'Opéra'ya (ve birinci sınıf bir opera binasına) yanıtını aldı. Fransız devlet adamı Georges Clemenceau, 1910'da ziyaretinden sonra, Buenos Aires'in 'erken büyüme hissi veren büyük bir Avrupa şehri, ancak olağanüstü ilerlemesiyle bir kıtanın başkenti' olduğunu yazdı. , İngiliz diplomat James Bryce kavramı destekledi: 'Buenos Aires, Paris ve New York arasında bir şeydir. Görünüşe göre herkesin parası var ve onu harcamayı ve herkesin harcandığını bilmesini sağlamayı seviyor.'
Ülkenin kıtasal modaları kopyalama hevesinden herkes etkilenmedi. Kolombiyalı yazar José María Vargas Vila, 1923'te Buenos Aires'i ziyaret ettikten sonra Arjantin'i 'İntihal Milleti' olarak adlandırdı.
Her halükarda, ilgi çekici mahallelerin yürünebilir bir şehridir. Orta sınıf iken Palermo gösterişli restoranlar ve butik oteller ile bölge çılgınca lüks hale geldi, San Telmo, dar, arnavut kaldırımlı sokakları boyunca birçok hostelde kalan sırt çantalı gezginlerin tercih ettiği karamsar karakteri büyük ölçüde korudu. Pazar günleri zanaatkar fuarını turistler, tango dansçılarının gösteriş yaptığı ve ziyaretçilerin antika, el işi ve mücevher satın alabilecekleri bir başka yer olan Plaza Dorrego'da toplar.
Hemen hemen her mahalle, modern çağın en baskın isimlerinden Başkan Juan Domingo Perón ve eşi Eva Duarte veya Evita'nın izlerini taşıyor. 1940'larda Savaş Bakanlığı'nda görevli olan Perón, işçi sendikalarıyla ittifak kurarak iktidara geldi ve başkan yardımcılığına getirildi. Ancak popülaritesi, Başkan Edelmiro Farrell'in askeri hükümetini rahatsız etti; 9 Ekim 1945'te Perón'u istifaya zorladı ve ardından tutuklattı. Sekiz gün sonra sendika liderleri, askeri müttefikler ve Perón'un müstakbel eşi tarafından düzenlenen büyük bir yürüyüş, Perón'un serbest bırakılmasına yol açtı. Bu destek gösterisi Perón'u güçlendirdi. 1946 cumhurbaşkanlığı seçimini kazandı ve endüstrileri kamulaştırmaya ve işçilerin kötü durumuna odaklanmaya devam ederek onu geniş çapta popüler hale getirdi.
Ancak Perón'un pek çok muhalifi vardı ve onlardan haber almakla ilgilenmiyordu, günümüzün sadıklarının çoğu unutmayı tercih ediyor. Eleştirmenleri susturdu, muhalifleri hapse attı ve radyo ağlarını kamulaştırarak ve muhalif gazeteleri kapatarak özgür basının herhangi bir görüntüsünü hemen hemen yok etti. Ayrıca Arjantin'i Naziler için bir sığınak haline getirmede önemli bir rol oynadı. Savaş sonrası dönemde 3.000 ila 8.000 arasında bir yerde Nazilerle bağlantılı Alman, Avusturyalı ve Hırvatların ülkeye girdiği tahmin ediliyor; 300 kadarının savaş suçlusu olduğu söylendi.
Arjantin'in en sevilen first lady'si Evita, genellikle sendikalar ve kocasının yönetimi arasında arabuluculuk yaptı ve okullar inşa eden ve tıbbi bakım, barınma ve yiyecek sağlayan isimsiz bir vakıf aracılığıyla yoksul insanlara yardım etti. 1947'de kadınların oy hakkı için bastırdı. 1952'de 33 yaşında rahim ağzı kanserinden öldü. Canlıdan Kaçının ' ( Evita Lives ) hala Buenos Aires sokaklarında yaygın bir graffito. Çok ziyaret edilen mezarı, Recoleta Mezarlığı'ndaki Duarte aile mezarının içindedir ve kurduğu yoksul bekar anneler için eski bir evde bulunan Evita Müzesi, gösterişli elbiselerinden birkaçını sergiliyor ve aktrislikten yükselişinin hikayesini anlatıyor. güçlü politikacı ve kült figür.
Juan Perón, 1955'te Eduardo Lonardi liderliğindeki bir askeri darbeyle devrildi, ancak 1973'te İspanya'daki sürgünden döndü ve başkanlığı üçüncü kez kazandı. 1974'te 78 yaşında kalp krizinden öldü. Cesedi başkentten yaklaşık 40 mil uzakta Evita ile satın aldığı kır evi Quinta de San Vicente'deki bir türbede yatıyor. Ev hafta sonları ziyaretçilere açıktır.
Perón'un üçüncü döneminde başkan yardımcısı olan üçüncü karısı Isabel, ölümünden sonra yaklaşık iki yıl boyunca hükümeti yönetti. Ardından, 1976'da ordu onu devirdi - modern Arjantin'in en karanlık günlerinin başlangıcı.
İlk beş yıl Jorge Videla tarafından yönetilen ve diğer iki yıl boyunca iki general tarafından yönetilen Perón sonrası askeri hükümet, hükümet eleştirmenlerini ve eylemcilerini hapse attı, işkence yaptı ve öldürdü. İnsan hakları grupları, 30.000 kadar insanın kaybolduğunu söylüyor. Ordunun İngiliz işgali Falkland adaları (Islas Malvinas), Arjantin'in uzun süredir üzerinde hak iddia ettiği 1982'de, rejime desteği harekete geçirmek için hesaplanmış bir hareketti; Büyük Britanya, cuntayı şaşırtarak, bölgeyi savunmak için hızla harekete geçtiğinde geri tepti. Ordu içindeki halk ayaklanmaları ve muhalefet, Başkan Reynaldo Bignone'u 1983'te yapılan seçim çağrısı yapmaya zorladı.
Başlangıçta, Raúl Alfonsín'in (geçen Mart ayında 82 yaşında vefat eden) seçilmiş hükümeti, vahşetlerin ardındaki askeri liderleri kovuşturma eğilimindeydi, ancak silahlı kuvvetlerin baskısı altında 1986 ve 1987'de af yasalarını onayladı ve bu yasaların çoğuna son verdi. devam eden denemeler. 1989'da iktidara gelen Başkan Carlos Saúl Menem, 1989 ve 1990'da hüküm giymiş subayları 'ulusal tarihin üzücü ve kara bir dönemini kapatmak' için serbest bırakan aflar imzaladı. On binlerce öfkeli insan afları protesto etti.
Arjantinliler kısa süre sonra yakın geçmişteki olayları açıkça kabul etmeye başladılar. Çok önemli bir olayda, emekli bir donanma kaptanı olan Adolfo Scilingo, 1995 yılında mahkumların uyuşturulup uçaklardan denize atıldığını söyleyerek askeri rejimin sözde yıkıcıları öldürdüğünü alenen ifade eden ilk eski subay oldu. Diktatörlüğün dehşetine karşı farkındalığı artırmaya adanmış bir grup olan Open Memory'den Alejandra Oberti, '1996'da 1997'de işler değişmeye başladı ve konu hakkında konuşmak için bir açılış başladı' diyor. 1998'de, şehrin yasama meclisi, diktatörlüğün kurbanlarını anmak için bir anıt içerecek olan Memorial Park'ı oluşturmak için bir yasayı onayladı.
2001 ekonomik krizinden sonra Arjantin, 2003 yılında Néstor Kirchner seçilinceye ve insan haklarını vurgulayarak dört yıl görev yapana kadar bir dizi kısa dönemli başkan yaşadı. (2005'te Arjantin Yüksek Mahkemesi, af yasalarını anayasaya aykırı ilan etti. İnsan hakları ihlallerine karışan eski subayların yeni davaları Temmuz 2007'de başladı.) Arjantin'in şu anki başkanı, bir avukat ve eski senatör olan Kirchner'in karısı Cristina Fernández de Kirchner. Siyasi cinayetlere karışan hükümet yetkililerini kovuşturmaya söz verdi.
Yeni siyasi ve yasal iklim, insan hakları savunucularını cesaretlendirdi. Siyasi Sebeplerle Gözaltına Alınanların ve Kaybedilenlerin Akrabaları lideri Mabel Gutierrez, “Yıllarca bir şey istemeye gittiğimizde kapıyı yüzümüze kapatan insanlara katlanmak zorunda kaldık” dedi. 1978'de 25 yaşındaki oğlu Alejandro ortadan kayboldu. Mabel Gutierrez, geçtiğimiz Nisan ayında 77 yaşında kalp krizinden öldü.
Anıt Parkı'nın bitişiğinde 2007 yılında açılışı yapılan Devlet Terörü Kurbanları Anıtı yer almaktadır. Halen yapım aşamasında olan ve bu yıl açılacak olan alan, Anıt Parkı'nı andırıyor. Vietnam Gazileri Anıtı içinde Washington DC. Bilinen her kurbanı ve kaybolduğu yılı listeleyen uzun duvarlara sahip bir geçitten oluşur.
Diktatörlük yıllarında Arjantin'deki yaklaşık 340 gözaltı ve işkence bölgesinin en ünlüsü olan Escuela Mecánica de la Armada (ESMA), aynı zamanda resmi olmayan bir anıt olarak da hizmet veriyor. Kapılarından geçen yaklaşık 5.000 mahkumdan sadece 200'ü hayatta kaldı. İnsan hakları örgütleri, ESMA sitesinin bir bölümünü devlet destekli terörizm müzesine dönüştürmek için yetkililerle birlikte çalışıyor. Eski donanma okulunu görmek için bir ziyaretçinin planlanmış bir tura katılması gerekir. Diktatörlük yıllarının dehşetini aktarıyor. Mahkumların 'ölüm uçuşlarından' önce işkence gördüğü ve uyuşturulduğu odalar ve kadınların bebeklerini doğurduğu ve daha sonra götürülüp askeri rejime sempati duyan ailelerin yanına yerleştirildiği odalar var.
Şehirdeki ilk gününde Wulsin, New York City Nakil, başka bir kötü şöhretli siteye rastladı - Caseros Hapishanesi. “Ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu, ancak binanın çevresi üzerinde nasıl bu kadar güçlü bir etkiye sahip olduğunu çabucak gördüm” diye hatırlıyor. 'Bütün bir bloğu kapladı, binaların çoğunun iki veya üç katlı olduğu bir yerleşim bölgesi üzerinde 22 kat yükseldi.' Kötü geçmişini öğrendiğinde - ve binanın yıkılmaya hazır olduğunu - iddialı bir sanat projesi tasarladı. Hapishanenin büyük pencerelerindeki camları stratejik olarak kırarak, 18 kat üzerinde 48 büyük yüz gibi görünen bir şey yarattı. Wulsin'in projesi şimdi fotoğraflarda yaşıyor ve bir belgesel filmde gösterilecek. On yıl boyunca cunta tarafından hapsedilen ve o binada iki ay hizmet eden siyasi bir aktivist olan Pablo Videla, Wulsin'in çalışmalarını tam olarak mahkumların karanlıkta nasıl tutulduğunu sembolize ettiği için övüyor. Projenin 'içeride bulunanların yüzlerini ortaya çıkardığını' söylüyor.
Popüler kültür bile diktatörlük yıllarını sorgulamaya başladı. 2006'da, Alexandre Dumas'ın uyarlaması olan 'Montecristo' adlı bir televizyon dizisi ilk kez yayınlandı. Monte Kristo Kontu , baskıya dayanan bir arsa ile izleyicileri perçinledi. Gösteriyi izleyen 31 yaşındaki Arjantinli Maricel Lobos, “Askeri diktatörlüğün bu kadar açık konuşulduğunu hiç görmemiştim” diyor. 'Heyecan vericiydi.'
Aktivist Oberti, 'Televizyon yeni kapılar açmaz' diyor. 'Bu şovlar ancak insanların bu konular hakkında konuşmaya istekli olduğu bir zamanda yapılabilir.'
Buenos Aires, aslında, sevilen bir film ve televizyon yeridir. Resmi rakamlara göre, 2007 ve 2008 yıllarında şehirde, yarısı denizaşırı pazarlar için olmak üzere 1.000'den fazla reklam çekildi. 44 yaşındaki film yapımcısı Richard Shpuntoff, Buenos Aires'e taşındı. Bronks 2002 yılında senaryo çevirmeni ve set üstü çevirmeni olarak çalışıyor. Shpuntoff, 'Reklamlar teknik insanların geçimini sağlamasına izin veriyor, böylece daha küçük, bağımsız yapımlar üzerinde çalışabiliyorlar' diyor.
2008'de yönetmen Francis Ford Coppola filme aldı. tetro Buenos Aires'te, şehirdeki İtalyan göçmen bir aile hakkında. Yerel bir yapım şirketi, 'Desperate Housewives'ın Arjantin, Kolombiya ve Brezilya versiyonlarının çekildiği Wisteria Lane'in şehrin hemen dışında bir versiyonunu yaptı. Ve Hollandalı yapımcılar şehrin manzaralarını o kadar çekici buldular ki burada bir televizyon dizisi çektiler: Büyük Arjantinli yazar ve şair Jorge Luis Borges'in uğrak yeri olan Palermo semtinde bir pansiyonda çalışan dört Hollandalı kadın hakkında 'Julia's Tango' .
Şehrin hızlı evrimi mutfak sahnesinde de kendini gösteriyor. Buenos Aires'li Nicolas Vainberg, 1996'da şehri terk etti ve çoğunlukla Amerika Birleşik Devletleri'nde olmak üzere sekiz yıl Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşadı. Hawaii ve Melekler , hizmet sektöründe çalışıyor. Sonra evini sattı Kaliforniya ve geliri Perulu karısıyla birlikte işlettiği Mosoq adlı bir restoran ve martini bara yatırmak için geri döndü. Modern Peru mutfağı olarak tanımlanabilecek şeylere hizmet ediyorlar - tutku meyvesi suyuyla marine edilmiş beyaz balık sashimi, mor mısırla yapılmış cannelloni. On yıl önce, 'Bütün restoranlarda hemen hemen aynı menü vardı' diye hatırlıyor. Şimdiye kadar, 'restoran sahnesi çarpıcı bir şekilde değişti' diyor.
Sanat dünyasına gelince, Arjantin'in en zengin kadını María Amalia Lacroze de Fortabat kısa süre önce, şehrin en pahalı apartmanlarının, apartmanlarının ve gösterişli otellerinin sıralandığı nehir kıyısındaki sokakların üzerinde yükseldiği eski Puerto Madero semtindeki yeni bir müzede koleksiyonunun kapısını açtı. pahalı restoranlar ile. Fortabat Müzesi, Pieter Bruegel, J.M.W. gibi tanınmış uluslararası sanatçıların eserlerine ev sahipliği yapmaktadır. Turner ve Andy Warhol , yanı sıra Antonio Berni ve Xul Solar gibi Arjantinli sanatçılar.
Yerel kodaman Eduardo Costantini tarafından kurulan diğer büyük, yeni erişilebilen koleksiyon, özel mülkiyete ait Malba, benzerleri tarafından Latin Amerika eserlerinin kalıcı bir koleksiyonuna sahiptir. Frida Kahlo ve Fernando Botero. Bir de San Telmo mahallesindeki dört yaşındaki avangart galeri Appetite var.
Tamara Stuby, 46 yaşında bir sanatçı. Poughkeepsie 1995 yılında Buenos Aires'e taşınan ve on hafta boyunca çeşitli sanatçılara ev sahipliği yapan El Basilisco adlı programı birlikte yürüttüğü Arjantinli bir sanatçıyla evlenen New York. Stuby şehir hakkında 'Yaşamak ve çalışmak için harika bir yer' diyor.
Bugünün Buenos Aires'i ile 1920'lerin Paris'i benzerliklerine rağmen, arada büyük bir fark var: İnternet. Mevcut bir sanat ortamına entegre olmaya çalışan her yabancı için, Buenos Aires'teki bir apartman dairesinde denizaşırı bir işveren için çalışan dizüstü bilgisayarı olan başka biri vardır. 40'lı yaşlarının ortasında bir çift olan Tom ve Maya Frost, kendilerini üç yıl boyunca Buenos Aires'e taşeron olarak verdiler. önce Portland, Oregon , alan. Tom daha önce yaptığı işi yapıyor - Asya mücevherlerini Amerika Birleşik Devletleri'ne ithal ediyor. Büyük ikramiyeyi gerçekten vurduk, diyor Tom. 'Harika bir yer.' Frost'ların 18 ila 22 yaşları arasında dört kızı var ve Maya Frost, Arjantin'de yaşayarak eğitimleri için para biriktirdiklerini söylüyor. Maya, 'Ayda çok daha az para harcıyoruz, çok daha iyi bir yaşam tarzı yaşıyoruz ve çocuklarımızla takılmak için daha fazla zamanımız var' diyor. 'Sevilmeyen nedir?'
Maya, pahalı yurtdışı eğitim programlarını atlarken, çocukların denizaşırı eğitim almaları için alternatif yollar bulmaya o kadar aşık oldu ki, bu konuda bir kitap yazdı. Yeni Küresel Öğrenci , geçen ay yayınlandı. E-posta yoluyla Amerika Birleşik Devletleri'nde bir temsilci ve yayıncı bulmaya atıfta bulunarak, “Bu kadar kolay olmasına şaşırdım” diyor. 'Sanal şeyin gerçekten işe yarayabileceğini gösteriyor.'
Daniel Politi Bugünün Belgeleri sütununu yazan kayrak ve fotoğrafçı anibal greco ikisi de Buenos Aires'te yaşıyor.