Soğuk Savaş'ın tırmanma tehdidi ve nükleer tehlike tehdidi
Son zamanlarda, RAND Araştırma Merkezi, Baltık Devletleri'ndeki Rus saldırısına yönelik bir savaş oyunu yürütmüştür. Bu hemen “yeni bir soğuk savaş” konuşmasına yol açtı. Oyun açıkça, NATO’nun Rusya’nın Baltık devletlerini işgal etmesini önlemek için ittifakın her zamanki güçleri tarafından harekete geçmeye başlamasının çok zor olacağını açıkça gösterdi.
Bu tür savaş oyunları taktiksel ve operasyonel gerçekliği gösterdikleri için büyük değere sahiptir ve bu daha stratejik düşünmeye yardımcı olur. Ancak bu durumda, bu oyunun kışkırttığı manşetler, Rusya-NATO ilişkisinde ana noktaları açığa vurduğundan daha fazla bulanıklaştırdı. Bunun hakkında kısaca konuşursak, NATO’nun caydırıcılık gücü Sovyet / Rus ordusunu sınırlarında asla yıkmayı amaçlamamış ve söz vermemiştir. Hayır, NATO, Sovyetlerin ücret almak istemediği bir savaş kadar ortaya çıktığında, çatışmayı genişletme tehdidiyle siyasi taahhütlerini destekledi. Bugün, 1949'te olduğu gibi NATO, tırmanma tehdidine dayanan caydırıcılık kavramına bağlı kalmaktadır.
İlk yıllar
Burada çok açık ve dürüst bir şekilde ifade edilmelidir: NATO'nun yaratılışından 1970'lere kadar, Batı askeri stratejistleri Varşova Paktı'nın Avrupa'da nükleer olmayan bir savaşı kolayca kazanabileceğine inanıyorlardı. Önde gelen NATO ülkelerinin geleneksel yöntemlerle savaş yürütme planları genellikle İngiliz Kanalına daha hızlı ulaşmak için kaynıyordu tanklar Kızıl Ordu. NATO taktik nükleer enerjiyi yaygın olarak kullanmayı amaçlıyor silâh Sovyet taarruzunun hızını yavaşlatmak, Sovyet tarafının tepkisine neden olamamakla birlikte kışkırtmak için (Sovyetler de böyle bir olay geliştirmeye hazırlanıyorlardı).
NATO, nükleer olmayan bir çatışmada kaybedeceğine inanıyordu, ancak bu hiçbir şekilde ittifakın savaşı sınırlamada değerli bir rol oynayabileceği düşüncesiyle çelişmedi. İlk olarak NATO, Sovyetler Birliği için hayatı kesinlikle zorlaştırabildi. Büyük ölçüde üstün İngiliz-Alman-Amerikan kombine kuvvetleri, tek başına savaştığı takdirde Batı Almanya'dan çok daha fazla hasar verebilirdi. Dahası, savaş ölçeğinin genişlemesine neden olan NATO, dünyanın diğer bölgelerindeki Sovyetlere zarar verebilir. NATO'nun denizde ve denizdeki muazzam üstünlüğü havacılık uzun menzilli Sovyetler merkezi cephede kazanmış olsalar bile, Avrasya dışındaki Sovyet çıkarlarına çok fazla zarar verebilir.
En önemlisi, Fransa, İngiltere ve ABD’nin, geleneksel araçları kullanan başarılı bir Sovyet saldırısına cevap olarak, SSCB’ye karşı stratejik nükleer saldırılar başlatabilecekleri ve bu da Moskova’yı düşündürecekleri. Amerikan cumhurbaşkanı Berlin’i savunmayı reddetse bile, Sovyetler NATO’nun geri kalanının nükleer caydırıcı güçleri hakkında düşünmek zorunda kalacaktı.
Aktif Savunma / Havadan Savaş
NATO’nun savaşta Varşova Paktı’nı ezebilmesi ümidi yalnızca Arap-İsrail Ekim savaşından sonra ortaya çıktı. Bu çatışmada, sıradan teçhizattaki hassas güdümlü mühimmat, saldırganlara (Golan Tepeleri ve Sina'ya) uygulanan Amerikan askeri stratejistlerinin Sovyet taarruzunu durdurma kabiliyetlerine inandıkları gibi çok büyük kayıplar verdi. NATO askerleri, ilerleyen Sovyet tanklarını büyük yangın çantalarına yönlendirecek şekilde düzenleyerek, NATO askerleri, Sovyetlerin ilerleyişini yavaşlatabilir ve engelleyebilir ve aynı zamanda Almanya'daki konumlarını yenebilir. Böyle bir savunma, İttifak’a ABD’den Avrupa’ya ilave güçler ve varlıklar aktarma, Doğu Avrupa’daki Varşova Paktı’nın arka tesislerine ve iletişim merkezlerine saldırmanın yanı sıra, dünyanın diğer bölgelerinde Sovyet’in çıkarlarını engellemek için zaman tanıyacaktır.
1982'den sonra, hava kara savaşı kavramı, Amerikan askeri liderleri hızlı ve manevra kabiliyetli askeri operasyonlar sırasında Kızıl Orduyu yenebileceklerinden emin olduklarından savaş alanına manevra yaptı. Kara kuvvetleri ve Hava Kuvvetleri arasındaki etkileşimin Sovyet pozisyonlarının tüm derinliğine saldırması gerekiyordu ve bu durumda müthiş Kızıl Ordu ve Doğu Avrupa müttefikleri kaotik bir karmaşaya dönüşecekti. Aynı zamanda ABD Donanması, Sovyet çevresinde hava saldırılarına ve deniz inişinin inişine ve aynı zamanda nükleer sualtının değerli burçlarının yok edilmesine hazırlanmak zorunda kaldı. filo ve stratejik havacılık. Bütün bu eylemler hiçbir şekilde NATO topraklarının korunmasına bağlı değildi ve askeri stratejistler savaşın başlangıcındaki Sovyetlerin herhangi bir senaryo altında bazı alanları ele geçirebileceğini kabul ettiler.
Bu bağlamda haber Rusya'nın sınırındaki küçük bir NATO ülkesine karşı nükleer olmayan yerel bir ihtilafta zafer kazanması, ilk bakışta göründüğünden daha az endişe verici görünüyor. Rusya'nın 1990'teki zayıflığının kısa bir süre dışında, NATO’yu her zamanki güçleriyle tehdit etme kapasitesine sahipti. İttifakın, Baltık ülkelerini üye olana kadar, NATO’ya, inancına ve Avrupa'nın geri kalanının Sovyet çıkarlarına geri dönme kabiliyetine sahip olduğu inancına, üye olana kadar savunmayı planlamadığı söylenmeli. yeterli caydırıcılık ve caydırıcılık.
RAND savaş oyunu, Rusya'nın Baltık devletlerini ele geçirebileceğini ve hatta bir süre tutabileceğini gösterdi. Ancak, anlaşmazlığın başlangıç aşamasında Moskova, NATO birliklerinin Kaliningrad, Transdniestria ve diğer Rus mallarına karşı saldırıya geçeceği için faturalarını ödemeye başlayacak. Rus filosu NATO denizaltıları ve uçakları tarafından güçlü grevlere maruz kalacak. Uzun vadeli grevler, Rus Hava Kuvvetleri ve hava savunma sistemlerinin önemli bir bölümünü devre dışı bırakacak. Kısacası, Rusya Baltık devletlerini ele geçirebilir, ancak işgalin anlamını yitireceği için böyle bir kriz için çok daha yüksek bir bedel ödemek zorunda kalacak. NATO, 1949 yılında çevreleme şeklini böyle yaptı ve bugün onu da uygulayacak.