"Dostum" olmak güzeldir telefonda. Sıcacık mesajlar veriliyor ahizenin öteki ucunda. Samimiyetin hası yaşanıyor çoğu kez. Klavyenin tuşlarında da "dostluklar" çıkıyor karşınıza. "Üstadım" diye dökülür kelimeler, gerisini getirmeyeyim, zira az sonra yazacaklarımdan sonra yediklerinizi dışarı kusabilirsiniz! Ya yüzyüze... "Güç sarhoşluğu" yaşanmadan önce, telefondaki hitap, klavyeden dökülen sözler ve karşılıklı söylenen sözler arasında bir fark yoktu! Şimdi devir değişti! Ne dostluk var, ne de sıcak bir selam. Uzaktan öylesine bir merhaba... Aynı masada oturmamak için kaçışlar... Daha ağır takılmak... Yani... Kibirin önde gideni... Niye peki? AK Parti iktidarıyla birlikte yıldızı parlayan tepe bir yöneticiye, telefonda ayrı, yazışmalarında ayrı, yüzyüze geldiğinde ayrı davranmasının nedenini sordum. Telefonda kahkahalar atan, yüzyüze gelince somurtan bu arkadaş, gerçeği söylemedi: -Aaaa hiç farkında değilim! Hadi oradan yalancı! Kibir seni öyle bir hale getirmiş ki, kendinden başkasını küçük görüyorsun, horluyorsun, dışlıyorsun. Ulu orta, küçük gördüklerinle bir arada olmak, yüzyüze gelmek, tokalaşmak istemiyorsun. Dün adını, sanını bilmediğin şöhretlerle bir arada olmak daha cazip geliyor çünkü. Onların seni yücelttiğini sanıyorsun çünkü! Sen neyin farkında değilsin biliyor musun? Bu davranışınla daha da alçaldığının farkında değilsin! Hem bu dünya da, hem de Allah'ın huzurunda..