05/12/2021 - Ryan McMaken
Apple, Google, Microsoft, Cisco ve diğer teknoloji şirketlerindeki milyarder plütokratlar, tüm zamanlarını devletinizi boykot edip etmemeye veya size "doğru" oylama yasaları konusunda ders vermeye karar vererek harcamazlar. Hayır, bazen vergi mükelleflerini 50 milyar doları aşan bir şekilde soymanın yollarını planlamak için zamanları oluyor.
En azından, yeni bir teknoloji şirketleri koalisyonunun, yarı iletken üretimi için sübvansiyonlar ve diğer “teşvikler” için Kongre'de lobi yapmak için yeni bir çaba içinde istediği şey bu. Fox Business'a göre:
Amazon Web Services, Apple, Google ve Microsoft dahil olmak üzere çip alıcılarından ve American Micro Devices, Intel, Nvidia ve Texas Instruments gibi üreticilerden oluşan Amerika'daki Yarı İletken Koalisyonu, Kongre'den yerli çip üretim teşvikleri ve araştırma girişimlerine yetki veren CHIPS for America Yasası için fon sağlamasını istedi.
Bu şirketler, yasanın yarı iletken üretimine yönelik programları için (vergi mükellefleri tarafından sağlanan) "sağlam bir fon" istiyor. Bu yeni nakit talebi, "yeni bir federal hibe programı" için 10 milyar dolarlık bir başlangıç ödemesini içeren CHIPS for America yasasının geçen yılki geçişini takip ediyor. Harcamalarda azalma olmadığı sürece, krediyi almayan herkes için yalnızca vergi artışları anlamına gelen yeni vergi indirimleri de buna dahil. Koalisyon ayrıca, yarı iletken araştırmalarına yönelik Federal "yatırım"ın (yani hükümet harcamalarının) GSYİH'nın bir payı olarak "etkisiz kaldığı" gerçeğinden duyduğu dehşeti dile getiriyor.
Başka bir deyişle, Amerika'nın teknoloji oligarkları sübvansiyonlu yarı iletkenler satın almak istiyor ve normal insanların bunun için ödeme yaparken aynı zamanda araştırmaları da sübvanse etmeleri gerektiğini düşünüyorlar.
Ve elbette, vergi mükelleflerini soymaya yönelik hiçbir girişim, vatanseverliğe ve ekonomik milliyetçiliğe başvurmadan tamamlanmış sayılmaz.
Koalisyon, Amerika Birleşik Devletleri'nde üretilen yarı iletkenlerin küresel payının son otuz yılda düştüğünü belirtmekten geri kalmadı. Bunun anlamı, uğursuz yabancıların yarı iletken üretimi açısından Amerika Birleşik Devletleri'ni yakalamasıdır. Başka bir deyişle, sübvansiyonlar “ulusal güvenlik için gerekli…"
Bu sadece bilindik özel çıkar politikasıdır: büyük, güçlü iş grupları, ürünlerini veya girdilerini sübvanse etmek için rejime lobicilik yapıyor. Bu, vergi mükellefleri ve rakipler için maliyeti artırırken, bu işletmelerin maliyetini düşürür.
Ancak sıradan Amerikalılar için maliyeti, sadece dolar olarak ölçülmeyen çeşitli şekillerde artırıyor. Bunlardan bazıları:
Bir: Kötü Yatırım
Bir hükümet vergilendirme yoluyla özel mülk sahiplerinden kaynakları her çektiğinde, serveti yeniden dağıtıyor. Ancak bu yeniden dağıtım, tüketicilerin isteklerine göre, yani pazar tahsisine göre gerçekleşmez. Aksine, bu kaynaklar artık hükümet planlamacılarının ve baskı gruplarının isteklerine göre dağıtılıyor.
Kaynakların pazar tahsisinden uzağa bu şekilde yeniden yönlendirilmesi, bazı alanlarda fiyatları şişirirken, diğerlerinde fiyatları baskılamaktadır. Bu, devlet bürokratlarının keyfi satın alma kararlarının yarattığı belirli ürün ve hizmetler için “talep” balonları yaratır. Yarı iletken sübvansiyon planı durumunda, işleyen bir pazar bu kaynakları başka bir yere koymuş olsa bile, emek ve sermaye devlet planlamacıları tarafından yarı iletken endüstrisine yeniden dağıtılır. "Görülen" etki, daha fazla yarı iletken üretilmesidir. “Görünmeyen”, piyasada sunulmayacak sayısız önemli ve talep gören ürün ve hizmettir.
İki: Tüketici Seçiminde Azalma
Politik olarak, tüm plan, tüketicilere kendi paraları konusunda güvenilmemesi ve paralarının devlet görevlileri tarafından "doğru" yerlerde harcanması gerektiği varsayımına dayanıyor. Yani, her sübvansiyon, tarife, vergi veya para basma planı, sıradan insanların kendi servetlerinin bir kısmını "doğru" yerlere koymaları için bürokratlara devretmesini gerektirir.
Yarı iletken sübvansiyonu durumunda, teknoloji zenginleri, yarı iletkenlerin "kıtlığının" çeşitli teknoloji ürün ve hizmetlerinin fiyatlarının artmasına neden olacağından endişe ediyor. Sonuç olarak, tüketicilerin bu ürün ve hizmetlere daha az para harcaması mantıklıdır. Bu, teknoloji sektörünün gelirini ve kârını etkileyebilir.
Tüketiciler elbette harcama alışkanlıklarını değiştirmekte özgür olmalı ve harcamalarını kendi kişisel bütçelerine ve isteklerine göre yeniden düzenleyebilmelidir.
Ancak oligarklar ve bürokratlar bu tür şeylerden hoşlanmıyorlar ve tüketicinin teknoloji sektöründe daha az harcama özgürlüğüne sahip olmasını sevmiyorlar. Gelirlerini ve kârlarını korumanın bir yolunu buldular: Tüketicileri isteseler de istemeseler de teknoloji sektöründe harcama yapmaya zorlamak.
Böylece rejim, tüketicilerin kaynaklarını zorla yeniden dağıtır. Bu, tüketicinin kendi bireysel değerlerine göre kendi refahını artırmak için gönüllü piyasa eylemine girişmesi olarak tanımlayabileceğimiz bir tüketici "refahı" kaybını temsil eder. Oligarklar, kendi refahlarını artırmak için bu refahı azaltmak istiyorlar. Bu kadar basit.
Üç: Diğer Sektörler ve İşletmeler için Azaltılmış Rekabet Gücü
Durum, vergi mükelleflerinden belirli sübvansiyonlu endüstrilere para akışından daha karmaşıktır.
Rejim belirli bir endüstriyi, işletmeyi veya sektörü sübvanse ettiğinde, bu, rakip işletmeler ve endüstriler için fiyatlarda bir artışa neden olur.. Örneğin, rejim yarı iletken üreticilerini sübvanse etmeye karar verirse, bu firmalar ödedikleri ücretleri ve üretim için gerekli çeşitli kaynaklar için ödedikleri fiyatları artırmak için daha fazla kaynağa sahip olacaklardır. Bu, diğer sektörlerdeki firmaların artık işgücü ve hammaddeler veya yarı iletken endüstrisinin artık daha büyük miktarlarda satın aldığı diğer faktörler için daha yoğun bir şekilde rekabet etmesi gerektiği anlamına geliyor.
Bu, özellikle yarı iletken şeması söz konusu olduğunda tiksindiricidir, çünkü söz konusu büyük teknoloji firmalarının çoğu, Fed'in finansallaştırma çabaları aracılığıyla ve özellikle Greenspan'ın koyduğu biçimde, yıllardır dolaylı olarak sübvanse edilmiştir. Bu, teknoloji sektöründe hisse senedi fiyatlarını şişirmeye hizmet etti ve halka açık büyük firmalara, Fed'in arkalarını kollayacağına güvenemeyen küçük firmalara kıyasla fayda sağladı.
Başka bir deyişle, yarı iletken sübvansiyonu, küçük işletme sahiplerine, çalışanlarına ve müşterilere karşı hile planının sadece en son kısmıdır.
Bizi Nasıl Dolandırdıklarını Öğrenmek İçin Ekonomi Öğreniyoruz
Bu son sübvansiyonun savunucularının ne diyeceğini kolayca tahmin edebilirsiniz. Muhtemelen bunun hane başına küçük bir miktar olduğunu iddia edeceklerdir: "Bu kadar çok haneye yayılmış 50 milyar dolar nedir?" Tabii ki, vergi artışlarını, tarifeleri ve sübvansiyonları savunanların her zaman söylediği şey budur: "Bize yeni, ufacık bir vergi/sübvansiyon verin. Bu önemli değil!" Ancak, bu iddiayı haklı çıkarmak için kullanılan tüm hükümet planlarını toplarsak, gerçekten de oldukça büyük bir şey elde ederiz. Ayrıca, yukarıda gördüğümüz gibi, ekonomik bozulmalar, refah kaybı ve rakiplere zarar açısından gerçek maliyet oldukça gerçektir ve sübvansiyonun kendisinde gördüğümüz dolar tutarlarının ötesindedir.
Yazar - Ryan McMaken
Çevirmen - Utku Aslanoglu
Bu yazı mises.org sitesinin ''3 Ways the Tech Oligarchs' New Subsidy Is Ripping You Off'' adlı yazının çevirisidir.