Çalışmak için sabırla
"Sabır erdemdir" sözünü hepimiz biliriz. İncil'de olmamasına rağmen, İncil'in sabır hakkında söyleyecek çok şeyi var. Pavlus buna Kutsal Ruh'un bir meyvesi diyor (Galatyalılar 5,22). Ayrıca bizi zorluklara karşı sabırlı olmaya teşvik eder2,12) henüz sahip olmadığımız şeyleri sabırla beklemek (Romalılar) 8,25) birbirlerine sabırla sevgiyle katlanmak (Efesliler 4,2) ve iyilik yapmaktan bıkmamak, çünkü sabredersek biz de biçeriz (Galatyalılar) 6,9). Mukaddes Kitap ayrıca bizi “Rabde beklemeye” teşvik eder (Mezmur 27,14), ama ne yazık ki bu sabırlı bekleyiş bazıları tarafından pasif bekleyiş olarak yanlış anlaşılıyor.
Bölgesel papazlarımızdan biri, kilise liderlerinin herhangi bir yenileme veya misyon tartışmasına şu şekilde cevap verdiği bir konferansa katıldı: "Bunu gelecekte yapmamız gerektiğini biliyoruz, ama şimdi Rab'yı bekliyoruz." Eminim bu liderler Tanrı'nın yabancılara nasıl yaklaşacaklarını göstermelerini bekleyerek sabırlı olduklarına inandılar. Rab'bin ibadet günlerini veya zamanlarını yeni inananlar için daha uygun hale getirmek için değiştirmesini bekleyen başka cemaatler var. Bölgesel papaz bana merdivene sorduğu son şeyin şöyle olduğunu söyledi: "Rab'bin ne yapmasını bekliyorsun?" Sonra onlara Tanrı'nın muhtemelen zaten aktif çalışmasına katılmalarını beklediğini açıkladı. Sonlandığında, çeşitli taraflardan bir "amen" duyulabilirdi.
Eğer zor seçimler yaparsak, hepimiz Tanrı'dan başkalarına gösterebileceğimize dair bir işaret almak isteriz - bu bize nereye gideceğimizi, nasıl ve ne zaman başlayacağımızı söyler. Tanrı genellikle bizimle böyle çalışmaz. Bunun yerine, sadece "beni takip et" diyor ve ayrıntıları anlamadan bir adım daha atmamızı istiyor. İsa'nın havarilerinin bazen Mesih'in onları Pentecost'tan önce ve sonra nereye götürdüğünü anlamakta zorluk çektiğini hatırlamalıyız. Bununla birlikte, İsa mükemmel bir öğretmen ve lider olmasına rağmen, mükemmel öğrenciler ve öğrenciler değildi. İsa'nın ne söylediğini ve O'nun bizi nereye yönlendirdiğini anlamakta sık sık güçlük çekiyoruz - bazen devam etmekten korkuyoruz çünkü başarısız olacağımızdan korkuyoruz. Bu korku sık sık bizi hareketsizliğe sürükler, bu da daha sonra yanlışlıkla sabırla eşitleriz - "Rab'yý beklemek".
Hatalarımızdan veya ilerideki yolla ilgili netlik eksikliğimizden korkmamıza gerek yok. İsa'nın ilk öğrencileri birçok hata yapmış olsa da, Rab onlara çalışmalarına katılmak için yeni fırsatlar sunmaya devam etti - bu yol boyunca düzeltmeler yapmak anlamına gelse bile, onları nereye götürürse takip etsin. İsa bugün aynı şekilde çalışıyor ve deneyimlediğimiz her "başarının" bizim değil, işinin bir sonucu olacağını hatırlatıyor.
Tanrı'nın amaçlarını tam olarak anlayamazsak paniğe kapılmamalıyız. Belirsizlik zamanlarında sabırlı olmamız istenir ve bazı durumlarda bu, bir sonraki adımı atmadan önce Tanrı'nın müdahalesini beklemek anlamına gelir. Durum ne olursa olsun, bizler her zaman İsa'nın O'nu duymaya ve takip etmeye çağrılan öğrencileriyiz. Bu yolculuğa çıkarken, eğitimimizin sadece dua etmek ve Mukaddes Kitabı okumaktan ibaret olmadığını unutmayın. Pratik uygulama büyük bir yer kaplar - Rab'bin nereye gittiği açık olmasa bile, umutla ve inançla (dua ve Söz eşliğinde) ilerleniriz.
Tanrı kilisesinin sağlıklı olmasını ve böylece büyümeyi sağlar. Bizim dünyadaki misyonumuza katılmamızı, evlerimizde hizmet etmek için müjde temelli adımları atmamızı istiyor. Bunu yaparsak hata yapacağız. Bazı durumlarda, müjdeyi kilise yabancılarına getirme çabalarımız başarılı olamaz. Ama hataları öğreneceğiz. Yeni Ahit'in ilk kilisesinde olduğu gibi, Rabbimiz onları O'na emanet edersek ve gerekirse, tevbe edersek, hatalarımızı nezaketle kullanır. Bizi güçlendirecek, geliştirecek ve Mesih'in imajına benzememiz için bizi şekillendirecek. Bu anlayış sayesinde acil sonuçların eksikliğini bir başarısızlık olarak görmeyeceğiz. Tanrı, çabalarını, özellikle iyi haberi yaşayarak ve paylaşarak insanları İsa'ya yönlendirmeye yönlendirdiğinde, kendi zamanında ve kendi yolunda meyve vermeye çabalayabilir ve getirecektir. Gördüğümüz ilk meyveler kendi hayatlarımızı etkiliyor olabilir.
Misyon ve hizmetteki gerçek “başarı” sadece tek bir yoldan gelir: İsa'ya sadakatle, dua ve Kutsal Ruh'un bize gerçeğe rehberlik ettiği İncil kelimesi eşliğinde. Bu gerçeği hemen öğrenemeyeceğimizi ve eylemsizlikimizin bizi yavaşlatabileceğini unutmayın. Hareketsizliğin hakikat korkusundan kaynaklanıp kaynaklanmayacağını merak ediyorum. İsa defalarca ölümünü ve öğrencilerine dirilişini duyurdu ve zaman zaman bu hakikat korkusu hareket etme yeteneklerini felç etti. Günümüzde bu genellikle böyledir.
İsa'nın kilisedeki yabancılara yaklaşımına dahil olduğumuzdan bahsettiğimizde, hızla korku tepkileriyle karşı karşıya kalırız. Ancak korkmamıza gerek yok, çünkü "sizde olan, dünyadakinden daha büyüktür" (1. Johannes 4,4). Korkularımız, İsa'ya ve sözüne olan güvenimiz sayesinde ortadan kalkar. İnanç gerçekten korkunun düşmanıdır. Bu yüzden İsa şöyle dedi: "Korkma, sadece inan!" (Markus 5,36).
İsa'nın misyonuna ve hizmetine imanla aktif olarak katıldığımızda, yalnız değiliz. İsa'nın uzun zaman önce Celile'deki dağda yaptığı gibi, tüm yaratılışın Rabbi bizim yanımızdadır (Matta 28,16) öğrencilerine söz vermişti. Cennete yükselmeden kısa bir süre önce, onlara yaygın olarak misyonerlik emri olarak anılan bir talimat verdi: «Ve İsa geldi ve onlara dedi: Gökte ve yerde bütün yetki bana verildi. Bu nedenle gidin ve bütün halkları öğrencilerim olarak yetiştirin; onları Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un adıyla vaftiz edin ve size emrettiğim her şeyi tutmayı onlara öğretin. Ve bak, dünyanın sonuna kadar her gün seninleyim »(Matta 28,18-20).
Buradaki son ayetleri not edelim. İsa "cennette ve yeryüzünde tüm otoriteye" sahip olduğunu söyleyerek başlar, sonra şu güvence sözleriyle sonuçlanır: "Her gün seninleyim". Bu ifadeler, İsa'nın bize söylemiş olduğu şeyde büyük rahatlık, büyük güven ve büyük özgürlük kaynağı olmalıdır: tüm ulusların öğrencilerini yetiştirmek. Bunu dürüstçe yapıyoruz - tüm güç ve otoriteye sahip olan kişinin çalışmalarına katıldığımızın farkındayız. Ve bunu güvenle yapıyoruz çünkü onun her zaman bizimle olduğunu biliyoruz. Bu düşünceleri göz önünde bulundurarak - sabrını boşta bekleme olarak görenlerin yerine - İnsanları evimizde öğrencilerimiz haline getirmek için çalışmalarına aktif olarak katılırken sabırla Rabbi bekliyoruz. Bu şekilde sabırla tarif edebileceğimiz şeylere katılacağız. İsa bunu yapmamızı emrediyor, çünkü bu onun yolu - her yerde bulunan krallığının meyvesini taşıyan sadakatin yolu. Şimdi sabırla çalışalım.
Joseph Tkach tarafından