Bir karı koca yatak odalarında yatıyorlar, bebekleri bitişikteki çocuk odasında beşiğinde. Tipik bir sabahta tipik bir aile, bej yatak odası halısındaki kırmızı kan lekeleri ve beşiğin arkasındaki pembe ve beyaz çizgili duvar kağıdı eksi. Ailenin üç üyesi, anne, baba ve bebek vurularak öldürüldü.
Sahne gerçek bir suç şovundan fırlamış gibi görünse de, 1944’te Frances Glessner Lee adında 60’lı bir Chicago varisi tarafından inşa edilen “Üç Odalı Konut” adlı bir diorama.
Polis memurlarını delillerin işlenmesi ve işlenmesi konusunda eğitmek için yapıldı. Bebeğin beşiğinin arkasındaki kan, memurların kan sıçrama modellerini incelemesine izin veriyor.
Lee, ürkütücü oyuncak ev büyüklüğündeki suç mahallerini minyatürler kullanarak hazırladı, daha sonra erkeklerin egemen olduğu bir alanda eğitim almak için kadınsı bir zanaat olarak kabul edildi.
1940’larda ve 1950’lerde Lee, The Nutshell Studies of Unexplained Death olarak bilinen eseri yarattığında, onun dioramaları, olay yeri incelemesini incelemek için devrim niteliğinde ve benzersiz bir yol olarak görülüyordu.
Maryland eyaleti baş adli tabibinin yönetici asistanı ve 2020 kitabı 18 Tiny Deaths: The Untold Story of Frances’ın yazarı Bruce Goldfarb , “Sıradan bir gözlemcinin göremediği pek çok şey var” diyor. Glessner Lee ve Modern Adli Tıpın İcadı.
Lee’nin dioramalarında kalemler yazmak için kullanılabilir, ampuller çalışır, panjurlar indirilip kaldırılabilir ve kavanozlar etiketlenir. Aynı zamanda resmi biyografisini yazan Goldfarb’a göre Lee, onun Fındık Kabukları’ndaki ayrıntı ve doğruluk düzeyini açıklayabilecek bir nitelik olarak takıntılı biriydi. Lee, karbon monoksit zehirlenmesi ve herhangi bir şiddet veya morluk belirtisi de dahil olmak üzere, ölüm şeklini göstermek için figürlerin cilt rengini gölgelerle boyadı. Goldfarb’a göre, para sorun değildi ve dioramalar, her biri “binlere” ulaşan o zamanki bir evin maliyetine mal olabilirdi.
Minyatürleştirme süreci pahalıydı. Lee küçük gazeteler bastırdı ve minyatür tabloları boyamaları için sanatçılar tuttu. Küçük aletler yaratıldı ve bir sahnede el mikseri için bir bilezik için kullanılan pahalı bir altın tılsım satın aldı.
Lee’nin Nutshells kitabı, ani veya şüpheli ölümleri araştırmak için daha bilimsel bir yaklaşıma yönelik çabasının ve adli tıpta tıbbi bilgiyi suç çözmeye uygulayan bir alan olan yasal tıbbı ilerletme konusundaki öncü çabalarının bir parçasıydı.
Bu arayışlar daha sonra hayatta geldi. Büyük ölçüde kendi kendini yetiştirmiş olan Lee, genellikle adli bilimin “annesi” olarak anılır ve gerçek mesleğini keşfettiğinde ellili yaşlarındaydı.
Tıp öğrencisi olacak
Frances Glessner, 1878’de Illinois, Chicago’da varlıklı bir ailede doğdu. Annesi yetenekli bir gümüşçü iken babası, tarım ve inşaat ekipmanları üreten bir şirketin parçasıydı. Lee ve ağabeyi, bugün tarihi bir dönüm noktası olan aile evinde , 13 yatak odası, yedi merdiveni ve 11 şöminesi olan bir konakta öğretmenlerle eğitim gördü.
Arkadaşları ve ailesi tarafından Fanny olarak bilinen Lee, akademik çalışmalarının yanı sıra dikiş dikmeyi ve örmeyi öğrenen zeki ve erken gelişmiş bir çocuktu.
Kardeşi Harvard Üniversitesi’nde hukuk okumak için okurken Lee, Goldfarb’a göre, “Harvard ya da hiçbir şeydi” diye tıptaki kendi ilgisini görmezden gelecekti. Harvard Tıp Okulu 1945 sonbaharına kadar kadınları kabul etmedi. Öyle olsa bile, Lee bir gün üniversiteye sızmanın bir yolunu bulacaktı.
Üniversiteye gitmek yerine Lee, 1896 ve 1897’de Avrupa’da bir yıldan fazla seyahat etti, ardından 1898’de avukat Blewett Lee ile evlendi. 1914’te boşanmadan önce John, Frances ve Martha adında üç çocukları oldu.
1929’da, o sırada 51 yaşında olan Lee ve arkadaşı George Burgess Magrath, Suffolk County, Massachusetts adli tıp uzmanı ve önde gelen bir adli tıp uzmanı, tıbbi tedavi gördükten sonra Boston’daki bir hastanede iyileşmek için birlikte zaman geçirdiler.
Magrath, Lee’yi ölümleri araştıran işiyle ilgili hikayelerle eğlendirdi. Bilinen ceza davalarında önemli bir rol oynamıştı ve balistik bilgisi ile, 1921’de iki İtalyan-Amerikalı anarşistin başarısız bir banka soygunu sırasında iki kişiyi öldürdükten sonra mahkum edilmesine yardımcı oldu.
Lee, Magrath’ın hikayelerinden ve ölüm nedenini belirlemek için bir suç mahallinden ve laboratuvardan otopsi bulgularını alan adli tabiplerin çalışmalarına olan bağlılığından etkilendi. Adli tabiplerin eğitilmesi gerektiğine ve yasal veya tıbbi olarak eğitilmiş bir uzman değil, seçilmiş bir yetkilinin soruşturma yürüttüğü hakim adli tabip sistemini eleştiren makaleler hazırlaması ve yazması gerektiğine inanıyordu.
Kıvılcım
Goldfarb, iyileşme sürecinde, Lee için bir düğmeyi çeviren “hazır bir açıklama” olduğunu söylüyor.
Görünüşe göre Magrath, insan vücudunun organlarının o kadar güzel olduğunu ve bir sanat eseri olarak görülmesi gerektiğini söyledi. Magrath tarafından yapılan bir otopsiyi görebilen Lee, insan organlarının düzenlenmesinin ölüm nedenini nasıl ortaya çıkarabileceğini gördü ve bunda bir güzellik gördü. Hukuk tıbbı hakkında daha fazla bilgi edinmek için ilham alarak kendi başına araştırmaya başladı, konuyla ilgili nadir kitaplar topladı ve arkadaş olduğu tıp doktorlarından ve polis müfettişlerinden öğrenmeye başladı.
Magrath ise Avrupa’da hukuk tıbbı okudu çünkü Amerika Birleşik Devletleri’nde çalışacak hiçbir yer yoktu ki bu, Lee’nin onu “çok şaşırttığını” söyledi. Lee, The Journal of Criminal Law and Criminology için 1952 tarihli bir makalesinde, “Bu [ilgili] grupların gerektirdiği özel eğitim için gidecek hiçbir yer yoktu” diye yazdı .
Magrath ona, polis memurları ve adli tıp görevlileri arasında eğitim eksikliği nedeniyle soruşturmaların nasıl başarısız olacağını ve yanlış ölüm nedeninin listelendiğini anlatmıştı. Bunun istisnadan ziyade kural olduğunu savundu. Adli tabip sisteminin doğasında var olan politikalarla birlikte bu meselelerin, genellikle suç işleyenlerin özgürce yürüdüğü ve suç işlemeyenlerin hüküm giydiği anlamına geldiğine inanıyordu.
Lee, çalışmaları sayesinde daha iyi eğitimli uzmanlara ihtiyaç olduğuna ve açıklanamayan bir ölümü olan her bireyin adil ve kapsamlı bir soruşturmayı hak ettiğine ikna oldu.
Lee için bir ‘in’
Bir kadın olarak Lee, Harvard Tıp Okulu’nda okuyamadı, ancak son yıllarda önemli bir miras bıraktığı için kuruma önemli bir şey sunabilirdi: para. Ve böylece araştırma ve öğretimi finanse ederek artan ilgisini beslemeye başladı.
1930’ların başında Lee, Harvard Üniversitesi’ni arkadaşı Magrath’ı yeni bir çalışma dalının başkanı olarak bağışlamasına izin vermeye ikna etti: yasal tıp. Harvard Tıp Okulu’nda tam teşekküllü bir Adli Tıp Departmanına dönüşen şeyin başlangıcı buydu.
Magrath’ın profesörlüğüne izin vermek ve yeni bir bölüm vaadi, Lee’nin finansmanının gelecekte devam edeceği anlamına geliyordu. “İkisi de birbirini sömürdü. Prestij için Harvard’ı istiyordu” diyor Goldfarb.
Lee, zehirlenme, toksikoloji ve kriminoloji konusunda nadir kitaplar içeren bir el yazmaları kütüphanesine katkıda bulundu ve ardından 1930’ların ortalarında üniversiteye 250.000 $ (bugün yaklaşık 5 milyon $ ) hediye etti. Bölüm, 1938’de, Lee’nin akıl hocası ve arkadaşı Magrath’ın öldüğü yıl faaliyete geçti.
Lee, 1952 tarihli makalesinde, şimdi yeni bir başkanı olan bölümün “bilim ve adaletin çıkarları” için açıklanamayan ölüm nedenlerini araştırmayı amaçladığını yazdı.
“Temel amaç,” diye yazdı, “cumhuriyet savcısının, tıbbi müfettişin ve kolluk görevlisinin çalışmalarını ilişkilendirmek, böylece her birinin soruşturmasını daha kolay, daha verimli ve sonuçlarında daha doğru bulabilmesidir.”
Lee sonunda Harvard’a “girdi”.
Kampanya
Lee ayrıca Magrath’ın New York City’deki adli tabip sistemini ortadan kaldırmak için yaptığı çalışmalardan da ilham almıştı.
Başarısız soruşturmalar, şehrin adli tıp ofisinde reform yapılmasına neden olmuştu. Böyle bir durumda, bir adam bir otelde kafasına kurşun yarası ile ölü bulundu. Adli tabibin doktoru ölümün intihar olduğuna karar verdi ve ceset otopsi yapılmadan yakıldı.
Bu gibi vakalar, adli tabip sistemini “çağdışı bir kurum” olarak gören Magrath’ı eyalet meclisinde tanıklık ederek bu sistemin kaldırılması için savaşmaya sevk etti. 1915’te, doğal olmayan veya şüpheli ölüm vakalarında, polis veya bölge savcısından bağımsız olarak, bir muayene memurunun otopsi yapmasına izin veren bir tıbbi muayene ofisi kurmak için bir yasa çıkarıldı. Üç yıl sonra, New York şehrinin adli tabip sistemi kaldırıldı.
1930’ların başında, adli tıp departmanı kurulurken, kararlılığı ve azmi ile tanınan Lee, tıbbi muayene sistemi için kampanya başlattı. Kadın sosyal kulüplerinde ve gruplarında bilime dayalı ölüm soruşturmalarının esası hakkında konuşmak için şoförüyle yola çıkacaktı. Seçilmiş yetkililere, nüfuzlu doktorlara ve FBI başkanına lobi yaptı ve 1933-34 Chicago Dünya Fuarı’ndaki sergiler aracılığıyla halka ulaştı.
The Nutshell Studies of Unexplained Death adlı kitabı yedi yıllık bir fotoğraf ve araştırma projesine dayanan ve Botz’un diorama fotoğraflarının bir sanat sergisini de içeren sanatçı Corinne Botz , tıbbi muayene sistemini zorlamanın “Lee’nin temel amaçlarından biri olduğunu söylüyor. ”, birkaç eyaletin yaşamı boyunca benimsediği.
Bugün 14 eyalet bir ilçe, ilçe veya bucak bazlı adli tabip sistemi üzerinde çalışıyor, 14’ü her iki sisteme de sahipken, 16’sında merkezi bir tıbbi muayene ofisi ve altısı ilçe veya ilçe bazlı bir ofise sahip.
Ancak daha iyi ölüm soruşturmaları yapmak için, dedektiflerin adli tıp uzmanları için suç mahallerini düzgün bir şekilde güvenceye alması gerekiyordu. Goldfarb, “Polisler kanıtları dolaştırdı, kanın içinde yürüdü, parmaklarını kurşun deliklerine soktu” diyor.
Lee, suç mahalline ilk ulaşan polis müfettişlerinin, bir suçu en iyi şekilde çözmek için kanıtları nasıl kullanacaklarını anlamak için eğitime ihtiyaçları olduğuna inanıyordu.
Yazlık bir kulübesinin olduğu New Hampshire’da, eyalet polis albayını, kardeşinin siyasi bir bağlantısını ve birkaç subayı tanımıştı. Hatta evinde, frekansı yalnızca New Hampshire’da değil, aynı zamanda Virginia eyaletinde de gönderileri dinlemesine neden olan bir polis telsizi (muhtemelen albaydan bir hediye) bile vardı.
Lee, Harvard’ın yasal tıp bölümüne gidip oradaki birçok yasal tıp uzmanından öğrenebilecek araştırmacılar için kısa bir seminer oluşturma fikrini düşünmeye başladı.
1930’ların sonlarında veya 1940’ların başında, Harvard’da, 1941’de tam zamanlı olarak temiz hava için taşındığı New Hampshire’daki evinde veya eyalet polis merkezinde bir veya iki günlük eğitim oturumları düzenlemeye başladı.
1943’te, 66 yaşındayken, Lee’nin eğitim vizyonunu paylaşan arkadaşı polis albayı, New Hampshire Eyalet Polisi için eğitim müdürünü ve kuvvet için bir polis yüzbaşısı atadı – ABD’de böyle bir göreve sahip ilk kadın bir yazı. Goldfarb’a göre, eyaletin ceza yasalarını uygulamak için tüm polis gücüne sahipti ve tutuklama yapabilirdi, ancak asla yapmamış, bunun yerine eğitim ve savunmaya odaklanmıştı.
Aranan bir seminer
1945’te Lee, beş günlük seminerlerinin ilkini Harvard’da gerçekleştirdi ve çoğunlukla New Hampshire polisi ile başlayan adli tıp alanında eğitim verdi.
Polis memurları Lee tarafından davet edildi. Goldfarb, kitabında “Lee, çeşitli polis departmanlarını ziyaret ettiği seyahatleri sırasında potansiyel öğrenciler hakkında notlar tuttu” diye yazıyor. “Parlak, üniversiteye gitmiş ve uzmanlık eğitiminden tam anlamıyla faydalanmak için kariyerlerinde yeterince erken olan polis memurlarını aradı.”
Lee’nin uzun zamandır arkadaşı olan ve Perry Mason’ın gizem kitapları serisini yazan Erle Stanley Gardner, kitaplarından birinin önsözünde , seminere davetiyelerin, “polis çevrelerinde, Hollywood’a gitmek isteyen kızların istediği gibi” olduğunu söyledi. aktrisler”.
Bir organizasyondan ikiden fazla öğrencinin katılmasına izin verilmedi. Başlangıçta sadece erkeklere açık, 1949’da Lee’nin ısrarıyla kadınlar dahil edildi.
Lee, “polis öğrencilerine mümkün olan en modern ve ilerici bilimsel eğitimi sağlamak için her türlü çabanın gösterildiğini” yazdı . polis eğitimli, iyi eğitimli bir beyefendidir.”
Müfettişleri olay yeri analizi konusunda eğitmek için kullandığı temel araçlar arasında dioramalar vardı. 30’lu yaşlarında annesine hediye olarak minyatür bir Chicago Senfoni Orkestrası yapan Lee, yaklaşık 30 yıl sonra minyatürcülük yeteneğini en az 20 Fındık Kabuğu yapmak için kullandı. Seminere başladığı zaman, 1943 ve 1945 arasında yaklaşık 11’i tamamlandı.
Minik ölüm sahneleri
Fındık Kabuklarının amacı basitti. Polis atasözünün dediği gibi “suçluyu mahkum etmek, masumu aklamak ve kısaca gerçeği bulmak” için memurları eğitmeleri gerekiyordu.
“Yalnızca meydana gelen ölümü değil, olaya karışanların sosyal ve mali durumlarını ve ölümün gerçekleştiği andaki ruh hallerini de göstermek için çaba gösterildi. Gösterilen tüm vakalar suç değil – bazıları kaza, bazıları doğal nedenlerden kaynaklanan ölümler – bazıları ise acemi veya dikkatsiz soruşturma nedeniyle belirsizliğini koruyor” diye yazdı Lee.
Bu dikkatsiz araştırmayı, örneğin Goldfarb’ın kitabında tarif ettiği ile neredeyse aynı olan iki oturma odasından oluşan bir diorama aracılığıyla yansıttı. Bir tarafta vurularak öldürülen ve yere serilmiş bir adam görülüyor. Sağ taraf “yardımcı bir askerin kurbanı kanepeye taşımasından sonraki koşulları gösterir. Kadın, kocası çöktüğünde kırılan çinilerin enkazını süpürürken, asker ayakta not alıyor.”
Dioramalar kompozittir. Lee, gerçek vakalardan ve kendi araştırmasından yararlandı ve kendi otobiyografik ve kişisel dokunuşlarını ekledi. Bir dioramada, kendi kulübesini sergilemek için küçük bir manto üzerinde bir portre kullandı. Botz, “Lee çok sayıda sanatsal lisans aldı – eğlendi – bunları yaparken” diyor.
“Olay yeri modelleri, Lee’nin yaşadığı dönemin, dikkatini çeken suçların, otobiyografisinin, önyargılarının ve tuhaflıklarının zengin bir karışımı. Modellerde gerçek/gerçek ve hayali/kurgu arasındaki etkileşimi seviyorum” diyor.
Onları “görsel şaheserler” olarak adlandıran Botz, zıtlıklardan etkileniyor: “Ölüm ve yıkımla birleşen nostaljik ve rahat iç mekanlar.”
Nutshells, orta sınıf iç mekanlarını veya toplumda daha marjinalleştirilmiş insanların işgal ettiği pansiyonlar gibi olanları tasvir ediyor.
Birinde, bir çiftçi saman dolu bir ahırda bir ilmeğe asılır. Bir diğerinde, bir kadın mutfağın zemininde ölüdür, açık bir fırında pişmiş kek ortaya çıkar.
Lee bir marangoz olan Ralph Moser ile birlikte çalıştı. Kapılar, pencereler, ahşap işleri ve zeminler dahil olmak üzere iç mekanlar inşa ederken, bebekleri, kıyafetleri ve diğer birçok hassas ayrıntıyı (ceset bebeklerinin ayrışma seviyesini yansıtmak için yüz boyaması gibi) bir araya getirdi. dioramalar.
Lee’nin doğruluk konusundaki kararlılığı, kan lekelerinin ve sıçramasının yerleştirilmesi de dahil olmak üzere suçun ayrıntıları için de geçerlidir.
Dioramalar, “polis müfettişlerine küçük ayrıntılara ve davayı çözmelerine yol açabilecek potansiyel adli kanıtlara dikkat etmelerini öğretmenin inanılmaz derecede yenilikçi bir yolu oldu” diyor ABD ve Dijital Tarih Bölümü’nde yardımcı doçent olan Dr Erin N Bush . Kuzey Gürcistan.
Dioramaları analiz eden seminer katılımcıları için Lee, her Nutshell için vakaların belirli yönlerini ortaya koyan notlar verdi ve onlara sahneyi incelemeleri için yaklaşık 90 dakika verdi. Müfettişler, hiçbir kanıtın kaçırılmadığından emin olmak için suç mahallerinde uygulanan geometrik bir arama modeli kullandılar – Lee genellikle saat yönünde daralma spiralinde gözlem yapmayı önerdi -.
Lee, bu dioramaları “gözlemleme, yorumlama, değerlendirme ve raporlama alıştırması” olarak yarattığını yazdı .
İpuçları ve ayrıntılar arasında bir yastığın altında bulunan bir ruj izi, kurşunlu bir duvar, devrilmiş bir kül tablası, bebeklerin boyunlarına boyanmış bağ izleri, bir lavabonun yanında yarı soyulmuş patatesler ve bir vücudun dibinde eski harfler yer alıyor. “Salon ve Hapishane” duvarında kurşun kalemle yazılmış bir grafiti var.
Goldfarb’a göre, kilit altında tutulsalar da minyatür suç mahallerine yönelik çözümler var; asıl mesele suçları çözmek değildi. Bush, “Önemli olan, gözünüzü küçük, görünüşte önemsiz ayrıntıları görmek için eğitmeyi öğrenmek için onları kullanmaktı” diyor. Dioramaların eğitim araçları olarak değerine atıfta bulunarak, “Kültür olarak ‘kimliklere’ takıntılıyız, ancak bunlar sadece küçük gizemlerden çok daha fazlası” diyor.
‘Anne’ Lee
Seminerleri yönettiği sırada büyükanne olan ve Goldfarb’ın kitabına göre “dikişsiz Queen Mary şapkaları ve siyah elbiseler giyen” Lee, yetiştirdiği cinayet soruşturmacıları tarafından saygı gördü.
Botz, “Polisler ona çok hayran kaldılar ve onu bir anne figürü olarak kavramsallaştırdılar” diyor.
Arkadaşı Erle Stanley Gardner, Lee’nin 1962’deki ölümünün ardından “Boston Globe”daki bir ölüm ilanında, “büyük büyük insan kalbinin” onu eğitmesine yardım ettiği araştırmacılara sevdirdiğini yazdı. “Kolluk kuvvetlerindeki erkekleri ‘çocukları’ olarak görmeye başladı ve onlar da ona saygı ve sevgi gösterdiler” diye yazdı .
“Araştırmacılar, bu olayları yürütürken ona ‘Anne’ Lee adını verdiler. Dioramaları o yaptı ama aynı zamanda yemekleri ve resepsiyonları organize etti ve temelde bu çocuklara mavi ‘annelik yaptı’,” diyor Bush.
Müfettişler, ikinci gün bir adli tabip tarafından gerçek bir otopsiyi gözlemlediler – hala müfredatın bir parçası olan bir egzersiz – ve o gece Lee tarafından süslü bir akşam yemeği ile tedavi edildi. Bitirme diplomasıyla ayrılmalarını sağladı ve Noel’de onlara kart ve yiyecek gönderdi.
Bugün, çoğunlukla yıllık seminer, Goldfarb’ın çalıştığı ve Frances Glessner Lee Cinayet Semineri olarak adlandırıldığı Baltimore, Maryland’deki Baş Tıbbi Denetçi Ofisi’nde (OCME) yerinde devam ediyor. Kurs, keskin kuvvet ve künt kuvvet yaralanmaları, boğulma, boğulma ve kan sıçrama kalıpları dahil olmak üzere bir adli soruşturmanın tüm unsurlarını araştırır.
Artık Harvard Üniversitesi’ne bağlı değildir. Seminer, 1945’te Lee tarafından kurulan özel bir kar amacı gütmeyen kuruluş olan HAPS (Polis Biliminde Harvard Associates) tarafından düzenlenmektedir. 1967’de Adli Tıp Departmanı kapandı ve OCME’de tıbbi muayene yapan eski bir araştırma görevlisi ve Lee’nin tanıdığı ve saygı duyduğu biri olan Russell Fisher semineri devraldı. Böylece Fındık Kabukları yeni ve sonsuza dek yuvalarını buldular.
Goldfarb, bugün seminerin, DNA tanımlama gibi daha yeni teknolojilere göre sınıflar eklenmiş olmasına rağmen, Lee’nin başlattığı zamana oldukça benzer olduğunu söylüyor.
Bu günlerde herkes katılabilir. Goldfarb’a göre, yıllık beş günlük seminer cinayet dedektiflerine, cinayet gizemi yazarlarına, savcılara, özel dedektiflere ve yerel ve eyalet polisinin yanı sıra FBI ajanlarına ev sahipliği yapıyor.
Dünyanın her yerinden katılımcılar geliyor ve türünün en uzun süren semineri. OCME’de on sekiz diorama kalmıştır ve halen çalışılmaktadır.
Miras
Bir kadın olarak Lee, erkek egemen bir alanda birçok engeli aştı. Botz için, Nutshells’in kadınların evdeki tecritini ve “orada ortaya çıkan ve uygulanan şiddete” maruz kalmalarını tasvir etmesiyle kadın hareketinin ilk figürlerinden biriydi.
OCME’deki, çoğunlukla evin odalarını veya alanlarını gösteren 18 dioramada 12 kadın mağdur var. “Modellerin toplumsal cinsiyete dayalı bir mekan kavramını tasvir etmesi de dikkate değerdir ve mağdurların çoğunluğu evde şiddetli ölümlere maruz kalmış kadınlardır. Modeller, iç mekanın hem ürkütücü hem de güvenli olabileceğini hatırlatıyor” diyor Botz.
Bush, “[Lee], cinsiyete dayalı kategorileri bazı yönlerden alt üst etti, ancak daha sonra diğerlerinde de onları tamamen benimsedi” diyor Bush, esas olarak erkeklerden oluşan bir alanda kilit bir figür olarak, ama aynı zamanda birçokları için bir anne figürü olarak.
Lee’nin mirasını bir eğitimci olarak görüyor. Bush, “Her zaman bu şekilde tanımlanmaz, ancak Nutshells, eğitmek için bu kadar basit bir şeyi nasıl kullandığı konusunda inanılmaz derecede yenilikçi” diyor.
Botz, “Fındık Kabuğu Çalışmaları Lee’ye dünyada bir ses verdi” diyor. Lee’nin ölümünden 55 yıl sonra bile duyulmaya devam ediyor. Sesi, HAPS semineri ve orta sınıf Amerika’nın sakin ev yaşamının karanlık bir tarafı nasıl gizleyebileceğini gösteren dioramaları boyunca yaşıyor ve hala minyatür olarak inceleniyor.