※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
Kısa bir an için Chu Wanning’in kafasında denizlerin çalkalanması, şiddetli yağmurların kırbaçlaması, gök gürültülerinin patlaması, şimşek çakması, bulutların kararması gibi bir kaos baş gösterdi.
Çıkarmak ya da çıkarmamak.
İşte en önemli mesele buydu.
Çıkarmamak uygunsuz görünüyordu, artık yanlış kıyafetleri giydiğini biliyordu ve Mo Ran’in şu anda söylediklerini duymamış gibi davranamazdı.
Çıkarmak mı…?
Mo Ran tam buradayken nihayet giydiği kıyafetleri parça parça çıkarırsa utanç duygusuyla başa çıkamazdı.
Birkaç dakika garip bir sessizlik içinde geçti.
Mo Ran konuştu, “Ama ben o kıyafetleri çok iyi yıkadım, çok temizler, bu yüzden Shizun aldırmıyorsan, o halde… Lütfen onları giymekten çekinme.”
Chu Wanning: “Mn.”
Mo Ran rahat bir nefes verdi. Her zaman biraz yavaş algılardı ve demin konuştuğunda, Chu Wanning hâlihazırda giyinmişken, shizununu onun önünde soyunmaya zorlamak dışında bir şey yapmadığını fark etmemişti bile.
O zihnindeki görüntünün minik kıvılcımıyla tutuşmuştu.
Mo Ran’in yüzü daha da kıpkırmızı olmuştu, ama neyse ki son birkaç yıldır dışarıdaydı ve artık eskisi kadar hassas ciltli değildi, bu yüzden buğday rengindeki bronzlaşmış teninde çok fazla fark edilmiyordu. Ancak kalp atışları aşırı yüksek sesli geliyordu ve vicdanen korkunç derecede suçluydu ve Chu Wanning’in bunu duyacağından çok korkuyordu, bu yüzden aceleyle başını eğerek Chu Wanning’in cübbesini alıp giyindi.
İkisi de giyindikten sonra farklı türde garip bir sessizliğe düşerek birbirlerine baktılar.
Üstüne olmamıştı.
Chu Wanning’in cübbesi Mo Ran için açık bir şekilde çok küçüktü, önü kapanmıyordu ve geniş, sıkı, bal rengi bir göğsü gözler önüne seriyordu. Ve çok da kısaydı; şüphesiz bacaklarının yarısını, beş parasız bir zavallıymış gibi kapatmıyordu bile.
Chu Wanning’in durumu da daha iyi değildi; Mo Ran’in cübbesi onu sarmalamıştı, ayak parmağına kadar kaplamış ve yerde toplanarak, bir tutam beyaz sis gibi arkasından sürükleniyordu. Güzel ve düzgün görünüyordu, ama aynı zamanda Mo Ran’den çok daha kısa olduğu anlamına da geliyordu.
Chu Wanning biraz gücenmişti.
Somurtarak, “Gidiyorum,” dedi.
“Ben gidiyorum,” demek istemişti.
Ama Mo Ran yanlış anlamış ve onu birlikte gitmeye davet ettiğini düşünmüştü, bu yüzden başını salladı ve önce davranıp shizununun tahta kabını ve değiştirdiği kıyafetlerini aldı ve ciddiyetle peşinden gitti.
Chu Wanning: “…”
İkisi kaplıcaların girişine gelip perdeleri kaldırdı. Dışarısı, kaplıcalardan uzakta olduğundan daha serindi ve Chu Wanning, sonbahar soğuğuna rağmen titremişti. Mo Ran, “Üşüyor musun?” diye sordu.
“Hayır.”
Ama Mo Ran bunların sadece gurur dolu sözler olduğunu şimdiye kadar nasıl bilemezdi? Bu yüzden gülümsemeyle, “Ben biraz üşüyorum,” dedi ve elini kaldırarak havada işaret etti. Elinin bir hareketiyle, avucundan kırmızı bir parıltı çıktı ve ikisinin etrafında soğuğu koruyan bir bariyer oluşturdu. Bariyer güzeldi, ışıltısı parıldıyor ve akıyordu, tepesinde çiçek motifleri saçılmıştı.
Chu Wanning, ifadesi okunamaz bir halde ona baktı. “Fena değil, geliştin.”
“Hâlâ Shizun’un seviyesine yakın değilim.”
“Çok uzak değilsin. Benim soğuktan koruma bariyerlerim muhtemelen bundan daha iyi değil.” Chu Wanning bir süre bariyere baktı ve sonra soluk çiçekleri fark ederek, “Şeftali çiçekleri hoş bir dokunuş,” dedi.
“Onlar haitang çiçekleri.”
Chu Wanning’in kalbi titreyerek gözlerinin derinliklerinden yansıyan dalgalar gönderiyordu.
Mo Ran “Beş yapraklı,” diye devam etti.
“…” Chu Wanning, içgüdüsel olarak gözlerindeki titremeyi kayıtsızlıkla saklamaya çalışırken, kahkaha atmasına engel olamadı. Biraz alaycı bir sesle, “Şimdi beni kopyalıyorsun, öyle mi?” dedi.
Ama Mo Ran ona sadece bir çift açık, samimi gözle baktı ve yanıt olarak başını salladı. “Korkarım ki bu kötü bir taklit.”
Chu Wanning oldukça suskun kaldı.
Bir süre sessizlik içinde yan yana yürüdüler, sonra Chu Wanning bu şekilde hemen yanında olmak istemeyerek hızını arttırdı. Arkasından Mo Ran aniden sordu, “Shizun, sen… Ziyafet için zamanında geri dönemediğimden kızgın mısın?”
“Hayır.”
“Gerçekten mi?”
“Neden yalan söyleme zahmetine gireyim?”
“O zaman neden bu kadar hızlı yürüyorsun?”
Elbette Chu Wanning “Çünkü çok uzunsun,” demeyecekti. Gökyüzüne bakıp bir şeyler uydurmadan önce bir an sessiz kaldı, “Çünkü yakında yağmur yağacak gibi görünüyor.”
Sanki büyü yapmış gibi, yağmur damlaları çok geçmeden bulutlu gökyüzünden yağmaya başladı, bariyere patır patır yağıyordu.
Mo Ran gülümsedi.
Gülüşü beş yıl önce olduğu kadar güzeldi, ama içindeki yeni içtenlikle şimdi daha da göz kamaştırıcıydı.
Chu Wanning ona baktı. “O aptal sırıtış ne için?”
“Hiçbir şey,” Mo Ran’in gamzeleri derin ve tatlıydı.
Uzun boylu ve sağlam genç adam, bakışlarına, aşağıya inen kirpikleri ve küstahlıktan tamamen uzak, uysal, itaatkâr bir tavırla karşılık verdi.
Hatta biraz utangaçtı, “Çok uzun zaman sonra Shizun’u tekrar gördüğüme gerçekten çok sevindim.”
“…”
Chu Wanning ona baktı, yanağındaki gamzelere baktı. Bir zamanlar bu ikiz tatlılık havuzlarının her zaman yalnızca Shi Mingjing’e ait olacağını düşünmüştü, ama durum böyle değildi – kendisi için bir kavanoz tatlılık alabilmek adına tek yapması gereken hayatından vazgeçmekti.
Chu Wanning onu azarladı, “Aptal.”
Mo Ran uzun, yumuşak kirpiklerinin sarkmasına izin verdi ve bir aptal gibi kocaman ve genişçe sırıttı.
O an biraz heyecanlanan Mo Ran, tüm bu zamana kadar basmamaya dikkat ettiği etek ucuna yanlışlıkla bastı. Chu Wanning sert bir ifadeyle yere ve sonra ona baktı ama hiçbir şey söylemedi.
Mo Ran çok açık sözlüydü. “Kıyafetler Shizun’a biraz büyük geldi.”
“……” Ne söylemeyeceğini kesinlikle biliyordu.
Mo Ran, Chu Wanning’i Kızıl Nilüfer Köşkü’ne kadar götürdü. Gerçeği söylemek gerekirse, Chu Wanning bunu oldukça tuhaf bir deneyim olarak görmüştü, çünkü her zaman tek başına gelip gidiyordu ve nadiren bir şemsiyeyi, yağlı kağıt şemsiye olsun veya bariyer olsun, biriyle paylaşma fırsatı bulmuştu.
Yolun yarısında yürümeyi bıraktı ve “Kendim yapabilirim, bu sadece bir bariyer,” dedi.
Mo Ran biraz şaşırmıştı. “Her şey yolunda gitmiyor muydu? Peki neden…”
“Ne tür bir usta, müridine şemsiye tutturur.”
“Ama Shizun benim için çok şey yaptı,” dedi Mo Ran bir anlık sessizlikten sonra, alçak ve kısık bir sesle. “Bu son beş yıl, her günümü biraz daha iyi olmayı umarak geçirdim. Shizun çok yetenekli olduğu ve her şeyi kendi başına yapabildiği için, Shizun’dan biraz daha fazlasını yapabilmek istedim ki böylece Shizun’a borcumu ödemek adına Shizun’a faydalı olabileyim. Ama yaptığım onca eğitim ve çalışmadan sonra bile kendimi hâlâ daha yakın hissetmiyorum. Korkarım Shizun’un nezaketini asla ödeyemeyeceğim, bu yüzden…”
Başını eğdi, elini bilinçsizce yanında bir yumruğa çevirdi.
Yağmur suyu, yerde dereciklere dönüştü, damlacıklar açan çiçekler gibi sıçrayıp dalgalandı.
“Bu yüzden artık şemsiye tutmak gibi küçük şeylerle ilgilenmeme izin ver.”
Chu Wanning hiçbir şey söylemedi, sadece onu sessizce izliyordu.
“Yaşadığım sürece Shizun’a şemsiye tutmak istiyorum.”
“……” Chu Wanning göğsünde bir yanma hissetti. Bunu duymak kalbini fazlasıyla ısıtan bir şeydi, ama aniden kendini ağlamak isterken bulmuştu.
Çok fazla acı çekmiş ve her şeye göğüs germiş biriydi.
Çok uzun süre yürümüş, sonunda barınak bulmuş ve dinlenmek için uzanabilmiş bir gezgin gibiydi.
Kemikleri bile, o çökerken, parçalanacakmış gibiydi.
Bu ömür.
Mo Ran bu yıl yirmi iki yaşındaydı. Bir deyişe göre, yirmiyi geçtikten sonra zaman farklı geçerdi. Yirmi yaşından önce, sadece üç ya da beş yıl bile o kadar uzun hissettiriyordu ki buna bir ömür denilebilirdi.
Ama yirmiyi geçtikten sonra, zaman birdenbire süratli bir akıntı gibi hissettiriyordu, her şey geri dönüşü olmayan bir telaşla akıyordu.
Ona şemsiye tutmak için bu süratli akışta sürüklenmeyi bırakacağını söylemişti.
Chu Wanning o kadar nadir nezaket görmüştü ki göğsü birdenbire böyle bir şefkatle dolduğunda tek hissettiği acıydı. Mo Ran’e baktı, eğik başıyla orada duran o kişiye baktı ve aniden, “Mo Ran, bana bak,” dedi.
Başını kaldırdı.
Chu Wanning, “Tekrar söyle,” dedi.
Mo Ran ona baktı. Yüzü hâlâ Chu Wanning’e biraz yabancı görünüyordu; anılarındakinden ve bir zamanlar gördüğü saçma rüyalardakinden farklıydı.
Chu Wanning’in gözleriyle ne tereddütle ne de kaçınma ile buluştuğunda, ateşin sıcaklığı ve demirin sertliğiyle, nazik, kararlı ve sarsılmazdı.
Chu Wanning beş yıl önce ona son kez baktığında, hâlâ büyümekte olan bir çocuktu.
Göz açıp kapayıncaya kadar, önündeki bu yakışıklı, kendine güvenen adama dönüşmüştü.
Önünde tek dizinin üstüne çöküp ona bakarak, “Shizun, yaşadığım sürece sana şemsiye tutmak istiyorum,” diyen bu adama.
Chu Wanning ona şaşkınlıkla uzun uzun baktı, o kara kaşlara ve o biçimli çene çizgisine baktı, o parlak gözlere ve o düz buruna baktı.
Çoktan etkileyici bir çam ağacına dönüşmüş, kendi boyuna gelmiş ve sonra onu sollamıştı. Bir gün, rüzgârda ve yağmurda çok uzun süre duran bu ağaç, Chu Wanning olan bu ağaç aniden uyanmış, gözlerini kırpmış ve yağmurun durduğunu, bulutların dağıldığını ve nehrin yumuşak ışığında olduğunu görmüştü, yanında ondan daha uzun ve daha sağlam bir ağaç daha vardı ve rüzgâr yapraklar arasından hışırdadığında, gün ışığı altın tozu gibi aralarından sızarak parıldıyordu.
Bu ağaç, bir ömür boyu yanında kalmak istediğini söylemişti.
İkisi de devrilene kadar, dalları çıplak kalıp kuruyana dek. Ama o zamana kadar, bundan sonra hiçbir mevsim, bir daha asla yalnız kalmayacaktı.
Ona bakarken Chu Wanning, Mo Ran’in beş yıl önce Kelebek Kasabası’ndan geri getirdiği kanlı, bilinçsiz mürit olmadığının aniden farkına vardı.
Orada yağmurun altında, bariyerin üzerinde dans eden haitang çiçeklerinin altında durarak Mo Ran’e ilk kez iyice ve dikkatlice baktı, ona bir ömür vaat eden bu adama baktı.
Chu Wanning’in kalp atışları aniden hızlanmaya başladı.
Birden Mo Ran’in şimdi ne kadar çekici göründüğünü fark etti, burnunun kavisinden dudaklarının şekline, çenesinin çizgisinden boğazının çıkıntısına kadar her şey.
Mo Ran için daha önce hissettiği şey sadece aşktı, gizli tutulabilecek bir şeydi. Ama bugün onunla tekrar görüştükten sonra, bu adam ona bir ateşten başka bir şey değilmiş gibi hissettirmişti, sanki önemsiz bir çıraymış gibi onu kolayca tutuşturabilecek bir ateşti, alevleri yükseliyor ve gökyüzünü kavuruyordu.
Bunca zamandır uykuda yatan magmanın kendi çukurunun derinliklerindeki uzuvlarını gererek uyandığını ve kıpırdadığını hissetmişti, her an şiddetli bir feveranla patlamaya hazırdı.
Magma, her zaman gurur duyduğu çekincelerini, haysiyetini ve iradesini yakmakla tehdit ediyordu…
Her şeyi yakıp kül etmekle tehdit ediyordu.
Ta ki hiçbir şey kalmayana dek.
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
Yazarın Notları:
Bugün Weibo’nun avantajları var~
Shizun ve Besleme Balık için teşekkür ederiz “Yuan Zi’er”, çiçekli ağacın altında ilk tanıştığı Shizun özellikle nazik ve muhtemelen Köpek’in bu ölümsüz gege hakkındaki ilk izlenimi. Şemsiyenin altındaki Shizun da o kadar büyüleyici ki, bu resme beş dakika boyunca bakabiliyorum!!! Köpek’in parlak gülüşü kalbimi eritiyor, gerçekten çok teşekkür ederim ~
0.5 Köpek için “Yakmalık Odun” a teşekkür ederim. Bugün kaydedilmiş taslaklarımda 0.5 Köpek’in kararmasından hemen önceki geri dönüşlere denk geldim, zaten gri aşamadaydı ve sonra bu resmi gördüm ve gerçekten de o duyguyu hissettim, sanki Taxian-Jun’a giden yoldaki iyi bir genç gibi! Hâlâ alnında ve gözlerinde duran gençlik var, ama gülümsemesinde çoktan bir tehlike ve kötülük var, ahahah, çok hülyalı1 ~ teşekkürler ~
Köpek’in silahı olan “Bugui” yi çizdiği için tişikkirler Bay Chen. Bugui bir Mo süvari kılıcıdır (Mo Dao), burada biraz bilgi vereceğim, Mo süvari kılıcı bir tür Tang hanedanı kılıcıdır ve aslında bir süvari kılıcına çok benzer: uzun ve dardır. Bu bir hançer değil aihehe ~ Aynı zamanda bir pala da değil~~
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
Karakter bilgi kartı yeniliği
Mo Ran 2.0
Adı:
Besleme Balık Weiyu
Ölüm sonrası unvanı: … Ben ölmedim!!!
Meslek: İmparator (yeniden doğmuş)… Oh, bu yanlış, artık bu hayatta imparator değilim, işsiz bir serserim (iyi işler yapmakta uzmanlaşmış türden)
Toplumda görünüm: (üstü çizili) Lei Feng2 (üstü çizili) Mo-zongshi
Şu an sevdikleri: Herkesin sorunsuz bir şekilde yaşadığını görmek
En sevdiği yemek: Wonton
Nefret ettikleri: Yanındakilerin onu terk etmesi
Boy: 189cm
Mo Ran 0.5’in söyleyecek bir şeyi var: Benden 3 cm daha uzun olmasına ne hakkı var?
Meatbun: Oh, çünkü ergenlik dönemini sizden farklı geçirdi. Günlerinizi karanlık bir odada Zhenlong Satranç Düzeni’ni araştırarak geçirdiniz, ama o güneşin altında birçok yere koştu. Yani siz ikiniz aynı kişiyken, hayatınızın sonraki dönemlerindeki farklı ortamlar nedeniyle 3 cm daha kısasınız. Üzgünüm Majesteleri, ama artık romandaki en uzun kişi siz değilsiniz. *gülümser*
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※