Karıncalar, 100 milyar yıldan beri dünya üzerinde yaşamaktadırlar. Antartika kıtası dışında bütün kıtalarda varlıklarını sürdürmektedirler.
Edward O. Wilson ve meslektaşları 1966 yılında günümüzden 92 milyon yıl eskiye dayanan, kehribar içerisinde hapsolmuş karınca (sphecamyrma) fosilleri keşfettiler. Bu fosiller bazı eşek arılarında bulunan ancan modern karıncalarda bulunmayan bazı özellikler taşıyordu. 2006 yılında C. Moreau ve meslektaşları yaptıkları araştırmada ise karıncaların düşünülenden on milyonlarca yıl daha önce günümüzden 165 milyon yıl önce birçok otçul böcek türünün yükselişine denk gelen bir dönemde ortaya çıktığını ileri sürdüler.
Ortaya çıktıkları tüm böcek türlerinin %1’ine tekabül edecek kadar az olmalarına rağmen Paleojen döneminin başında baskın hale geldiler. Günümüzde ise hayvanların biyokütlesinin %20’sini karıncalar oluşturmaktadır.
Sıralı hallerde ve bir çizgi üzerinde ilerleyen karınca topluluklarının bu hareketinin sebebi kokuyu takip ederek ilerlemeleridir. Örneğin bir yiyecek kaynağı bulan karınca bulduğu kaynaktan yuvasına dönerken gittiği yolu işaretler. İşaretlenen yolu fark eden diğer karıncalarda aynı yolu kullanarak yiyeceği bulur, parçalar ve yuvaya taşımaya başlar. Eğer yolları bir engel tarafından engellenirse yeni yollar keşfetmeye çalışır ve bu yeni yolları işaretlerler.