1939’de John Steinbeck’de hayal edilen karayolu 66 “uçuş yolu” olarak, başarısız olan ekinleri, acımasız tozları ve kalpsiz bankaları topraklarından iten Depresyon dönemi göçmenlerinin ezici gerçeklerini çağrıştırdı.
Yolda bir miktar ev bulma çabasıyla, bu çevresel ve ekonomik mülteciler, kabul edilemez bir kayıp fonuna karşı umut arayışı içinde idi. Kaliforniya yolunda, ordu fazlası çadırlarda dinlenir ve toplanırlardı, aceleyle Ulaştırma Bakanlığı kampları inşa ettiler ve Sears Roebuck tavuk kümesi kabinleri.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra ortaya çıkacak olan turist yolunun gerçeküstü düşkünlüklerini pek hayal bile edemiyorlardı: kır evine benzeyen ve plastik çiçeklerle süslenmiş bir oda kiralamak; yarı çizili pencere gölgelerinden parlayan neon kaktüs fotoğraflarının çekilmesi; Kızılderili kültürüne uygun somut bir tepee içinde uyumak.
Kısacası, yol kenarındaki motelin yükselişini asla öngöremezlerdi.
Ancak, 20. Yüzyılın ortalarındaki bir günden sonra, geleneksel anne ve pop motel - bir zamanlar Amerikan otoyolları ve karayollarında her yerde bulunan - büyük ölçüde kamusal hayal gücünden kaymıştır.
Günümüzün yol tutucusu, genellikle profesyonel bir web sitesine sahip olan, hızlı internet bağlantısı garanti eden ve kolay erişilebilir, devletlerarası erişimi vaat eden konaklama merkezini tercih ediyor ve eski motelleri iki şeritli yollar ve numaralandırılmış otoyollar için tohumlara bırakıyor.
Mark Okrant'ın yazdığı gibi “Boş Yer Yok: Amerika'nın Motellerinin Yükselişi, Ölümü ve Yükselişi” yaklaşık 16,000 motelleri, 2012'teki 61,000 zirvesinden keskin bir düşüş olan 1964'te çalışıyordu. Sonraki yıllarda, bu sayı kesinlikle daha da azaldı.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Yine de, koruma çabaları Annem ve pop motor zâviye - özellikle Route 66 boyunca “en iyisi olan otoyol” - pek çok tarihçi ve sürücü arasında motel ruhunun henüz tamamen kaybedilmemiş bir şeyini geri alma isteğini gösteriyor.
Motelden önce ... çiftçinin tarlası mı?
Amerika'yı anlamak, karayollarını dolaşmaktır.
20. Yüzyılın ilk üç yılında Amerika, otomobille olan aşk ilişkisini güçlendirdi. İlk defa, çoğu insan - yaşamdaki mücadelesi veya istasyonu ne olursa olsun - arabalarına binebilir, yola varabilir ve onları bağlayan yerlerden ve koşullardan kaçabilir.
Tabii ki, günümüzün eyaletlerarası seyahat edenler için mevcut olan olanakların bir kısmı vardı. Mississippi'nin batısındaki kamp, pahalı otellere en yaygın alternatiftir. Yola takılan kıyafetlerde havasız lobilerde dolaşmak istemeyen sürücüler için, bir tarla veya göl kıyısında rahatlık ve anonimlik cazip bir seçimdi.
Doğuda, turist evleri otellere başka bir alternatif oluşturuyordu. Etrafı tozlu tavanlara ya da antika dükkanlarına bakarsanız, “Turistler için Odalar” reklamını yapan karton tabelalar bulabilirsiniz. Örneğin, Ocean City, Maryland'deki Tarry-A-While turist evi, “Odalar, Akan Su, Odalardan Banyo Yapmak. Daireler, Modern Kolaylıklar. Özel oranlar Nisan, Mayıs, Haziran ve İşçi Bayramı'ndan sonra. ”
Turistik evler sık sık şehir içinde bulunduğundan, şehir merkezinden uzakta, otoyolların yakınında bulunan çoğu çağdaş motelden farklıdır. Ancak, her turist ev sahipleri gibi benzersiz. Bu, Amerikan motelinin merkezi bir geleneğine katkıda bulundular: anne ve pop mülkiyeti.
Tankını doldur ve bir şeyler atıştır.
Depresyonun giydiği gibi, kamplarda mevcut olanlardan daha fazla aktivite sunmak karlı oldu. Çiftçiler ya da işadamları bir petrol şirketi ile sözleşme yapar, bir benzin pompası kurar ve birkaç kulübe fırlatırdı. Bazıları prefabrik; diğerleri el yapımıydı - cılız ama orijinal. Kitapta “Amerika'daki Motel” yazarlar bir “kabin kampına” yapılan tipik ziyareti göstermektedir:
“U-Smile Kabin Kampında… gelen konuklar, kayıt defterini imzaladılar ve paralarını ödediler. Bir dolara kiralanan bir yatak; iki kişilik bir yatak ekstra yirmi beş kuruş, battaniyeler, çarşaflar ve yastıklar ise elli kuruş kadardır. Yönetici, konuklara kabinlerini göstermek için koşu panolarını gezdi. Her konuğa, dış mekanda bulunan bir hidranttan bir su ile birlikte kışın bir odun parçası verildi. ”
1930'ler ve '40'ler tarafından, yazlık mahkemeler (turist mahkemeleri olarak da bilinir) kirli kabin kamplarına alternatif bir alternatif olarak ortaya çıkmıştır. Her kır evi "rustik ya da" çiftlik "gibi bir tema boyunca standardize edildi ve çoğu halka açık bir çimin etrafına inşa edildi New Hampshire'ın Beyaz Dağlarındaki İngiliz Köyü Doğu'nun ilan ettiği gibi:“ Modern ve ev gibi, bu bungalovlar ziyaret eden binlerce turisti ağırlıyor Franconia Notch'taki bu güzellik noktası. ”
Şehir merkezindeki otellerden farklı olarak, mahkemeler otomobil dostu olacak şekilde tasarlanmıştır. Tek tek odanızın yanına veya bir vagonun altına park edebilirsiniz. Akaryakıt istasyonlarının yanı sıra bu yol kenarındaki restoranlarda restoranlar ve kafeler görünmeye başladı.
Sanders Mahkemesi ve Kafe Kentucky Corbin’de, “fayans banyoları, (sıcak su bolluğu), halı kaplı zeminler, Perfect Perfect Sleeper’ yatakları, klimalı, her odada buhar ısıtmalı, radyo, tüm yıl açık, mükemmel yemekler sunan eksiksiz bir konaklama ”ilan etti. evet, bu yemek KFC şöhretinin Kentucky albay Harland Sanders tarafından geliştirilen kızarmış tavuk dahil.
Motelin yükselişi
1930'ler ve '40'ler sırasında, “saraycılar” olarak bilinen bireysel kabin kampı ve yazlık mahkeme sahipleri, yol kenarındaki sığınak ticaretine hükmediyordu (Lee Torrance ve onun kuşağı hariç Alamo Mahkemeleri zinciri).
Bir süre, saraylılar Amerikan Rüyası'nın bir versiyonunu yaşadılar: aynı çatı altında toplanan ev ve iş. Daha sonra, II. Dünya Savaşı sırasında, yolculukla ilgili hemen hemen her şey, lastiklerle, benzinle ve boş zamanla premium olarak belirlendi. Ancak ülke dışına yerleştirilmek üzere ülke çapında seyahat eden birçok asker, Amerika’nın bazı bölgelerini daha sonra geri döndüklerinde tekrar ziyaret etmek isteyeceklerini gördü.
Savaştan sonra, ülkedeki tankları hareket ettirmenin zorluğundan rahatsız olan Başkan Dwight D. Eisenhower, Alman otobanını taklit eden bir planı destekledi: Federal Eyaletlerarası Otoyol Sistemi. Ancak bu dört şeritli otoyolların ilki inşa etmek on yıl sürecek. O zamana kadar, aileler hangi karayollarında kullanılabiliyorlardı - kırsal kesimdeki eğrileri ve dalgalanmaları takip eden yollarda ilerliyorlardı. Onlara ne zaman uygun olursa, küçük kasabaları ve görülecek yerleri ziyaret etmek için kolayca ayrılabilirler.
Geceleri motorlu mahkemeler buldular - artık yalıtılmış evler değil, tek bir çatı altında tamamen entegre binalar - neonlarla aydınlatılmış ve yeteneklerle tasarlanmış. Yakında “moteller” olarak anılacaklardı. bir isim yazılmış California, San Luis Obispo'da Milestone Mo-Tel'in sahibi (“motorlu otelin” kısaltması).
Motel odaları sade ve işlevsel olsa da, cepheler bölgesel tarzlardan (ve bazen de basmakalıplardan) faydalandı. Sahipleri sıva, kerpiç, taş, tuğla - kullanışlı olan ne ise - misafir çekmek için kullandılar.
Savaş sonrası Amerika'nın karayolları boyunca çarpan dinlenme duraklarına giden ve ondan gelen ailelerin sahip olduğu birçok mal sahibi, bir yaşam çalışması için yerleşti.
İyi zamanlar sürmezdi. Sıkışık aşağı geçişleri atlamak için inşa edilen sınırlı erişim bölgeleri, 1950'lerde ve 1960'lerde ülke genelinde yılan olmaya başladı. Çok geçmeden, küçük motorlu mahkemeler moteller ve oteller arasındaki ayrımı bulanıklaştıran Holiday Inn gibi zincirler tarafından kullanılmaz hale getirildi. Tek katlı yapılar çift ve üç katlı güvertelere yol açtı. Yol kenarındaki bir motelin eşsiz görünüm ve havasını keşfetme heyecanı, sahildeki sahile ev sahiplerinin samimiyet güvencesi ile değiştirildi.
Bugün, Interstate Highway System'i kullanan çoğu gezginle, birkaç kişi yol kenarındaki motelleri bulmak için yola çıkıyor. Daha azı hala otokamp ve turizm mahkemelerinin geleneklerini hatırlıyor. Ancak, artan sayıda koruma toplulukları ve kaba kültürel kaşifler çıkışları vurmaya ve orijinal otoyolları tekrar seyahat etmeye - Route 66, Otoyol 40 ve US 1 kalıntılarını araştırmak - sadece virajın etrafındaki bu tekil deneyimi araştırmak için.
Kaçacak yer yok
Annenin ve pop motellerin çöküşünün, günümüz Amerikan yaşamında kaybedilen başka bir şeyi işaret ettiğini iddia edebilirsiniz: sürtünme, uzaklık, idiosyncrasy kaybı. Kitabımda “Ubiquitous Şehri: Mekan, İletişim ve Omnitopyanın Yükselişi” En azından seyahatle tanımlanmış bir milletten insanın tüm dünyayı bir araya getirebileceği - en azından aynı ve güvenilir kısımlarını - toplayabileceği yanılsaması ve güvenli içini sürpriz korkusu olmadan dolaştırabilirim.
Bu fantezide zevk ve bir dereceye kadar memnuniyet vardır. Ama aynı zamanda eksik bir şey var. Mutlaka “orijinallik” olarak adlandırmak istemiyorum. Ancak motor zâviye - geçmişin ve bugün kalanların - özgür ve hoş bir özgürlük fantezisinin temsilcisi olarak: sabitin küresel sürekliliğinden kaçmanın bir yolu olarak düşünebiliriz. Akış ve zahmetsiz bağlantı. Onlar, gezginlerin hala yeni bir kişiyi, yeni bir geçmişi, yeni bir hedefi icat edebileceği bir yer olan günlük yaşam senaryosundan ayrılıyorlar.
Yazar hakkında
Andrew Wood, İletişim Çalışmaları Profesörü, San José Eyalet Üniversitesi
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = Anne ve Pop Motel; maxresults = 3}