Birinci Dünya Savaşı’ndaki yenilginin ardından, Almanya Versay Antlaşması’nın genel olarak uçaksavar topçularına sahip olması yasaklandı ve mevcut uçaksavar silahlarının imha edilmesine maruz kaldı. Bu nedenle, 20'lerin sonundan 1933'e kadar Alman tasarımcılar, hem Almanya'da hem de İsveç'te, Hollanda'da ve diğer ülkelerde gizlice uçaksavar silahları üzerinde çalıştılar. Almanya'daki 30'lerin başında, 1935'ten önce komplo için "demiryolu taburları" olarak adlandırılan uçaksavar birimleri de yaratıldı. Aynı nedenle, Almanya'da 1928-1933'te tasarlanan tüm yeni saha ve uçaksavar silahları “arr” olarak adlandırıldı. 18 ». Böylece, İngiltere ve Fransa hükümetlerinden gelen talepler halinde Almanlar, bunların yeni silahlar olmadıklarını ancak Birinci Dünya Savaşı sırasında 1918 kadar erken oluşturulan eski silahlar olduğunu söyleyebiliyorlardı.
30'lu yılların başında, hızlı gelişme nedeniyle havacılık, uçuş hızını ve menzilini arttırmak, tüm metal uçakların yaratılması ve havacılık zırhının kullanılması, saldırı uçaklarından birliklerin kaplanmasıyla ilgili ciddi bir soru vardı.
Birinci Dünya Savaşı yıllarında oluşturulan mevcut uçaksavar silahları, ateş oranı ve nişan alma hızı için modern gereklilikleri karşılamadı ve tüfek kalibreli uçaksavar makineli tüfekler, hareketin kapsamını ve gücünü karşılamadı.
Bu şartlar altında, küçük kalibreli uçaksavar silahları (MZA), kalibreli 20-50-mm, talep edildi. İyi atış hızı, etkili atış menzili ve mermi çarpma etkisine sahiptirler.
Uçaksavar makinesi 2,0 cm FlaK 30 (Alman 2,0 cm Flugzeugabwehrkanone 30 - yılın 20 mm uçaksavar silah modeli 1930). Rheinmetall tarafından 1930'te geliştirilen Wehrmacht, 1934 g'den silah almaya başladı, buna ek olarak, Xinmx-mm Flak 20 şirketi Rheinmetall, Hollanda ve Çin'e ihracat yaptı.
Flak 2 30-cm makinenin avantajları, cihazın basitliği, hızlıca sökülüp takılması ve göreceli olarak düşük ağırlığıydı.
28 Ağustos 1930, SSCB'ye diğer 20-mm uçaksavar otomatik topunu sağlamak için Alman şirketi BJTAST (Rheinmetall'in ön ofisi) ile bir anlaşma imzaladı.Tüm Rynmetall, 20-mm uçaksavar silahını iki örnekle verdi silahlar ve bir yedek sallanan bölüm.
Testten sonra, "Rheinmetall" şirketinin 20-mm tabancası, 20-mm otomatik uçaksavar ve tanksavar silahı adı altında hizmete sokuldu.1930 g 20-mm top ox.1930 g. 8К endeksine atanan silahların toplu üretimi 2’taki XXUMX fabrikası tarafından başlatıldı.Ama üretilen otomatın kalitesi oldukça düşüktü. silah üretimi.
İspanya'da 20-mm Flak 30'in savaş kullanımının sonuçlarına göre, "Mauser" şirketi modernizasyonunu gerçekleştirdi.Yün yükseltilen model seçildi 2,0 bkz. Flak 38. Yeni kurulumda aynı balistik ve mühimmat vardı.
Cihazdaki tüm değişiklikler, 245 rds / dak'tan 420-480 r / dak'a yükselen yangın hızını arttırmayı amaçladı. Yüksekliği erişime sahipti: 2200-3700 m, ateş menzili: 4800 m ye kadar Savaş konumunda kütle: 450 kg, istiflenmiş konumda kütle: 770 kg.
Flak-30 ve Flak-38 hafif otomatik silahlar temelde aynı tasarıma sahipti. Her iki top da, bir savaş pozisyonunda en yüksek 90 ° yükseklik açısına sahip bir kavşak sağlayan hafif tekerlekli bir araba üzerine monte edildi.
Makine mekanizmalarının revizyon 38 ilkesi aynı kaldı - varil kısa sürede geri tepme kuvveti kullanımı. Hareket eden parçaların ağırlığını azaltarak ve hızlarını artırarak yangın oranında bir artış sağlanmış ve bu nedenle özel tampon-amortisörler tanıtılmıştır. Ek olarak, bir kopya alanı hızlandırıcısının yerleştirilmesi, deklanşörün serbest bırakılmasını kinetik enerjinin aktarılması ile birleştirmeyi mümkün kılmıştır.
Bu silahların otomatik bina manzaraları dikey ve yanal önlemelere neden oldu ve silahların doğrudan hedefe yönlendirilmesini sağladı. Resimlerdeki giriş verileri manuel olarak girildi ve stereo mesafe bulma cihazı tarafından ölçülen mesafe dışında gözle belirlendi.
Vagonlardaki değişiklikler asgari düzeydedir, özellikle manuel hız kılavuzlarında ikinci hız tanıtılmıştır.
Dağ ordu birlikleri için özel, bilgili bir "paket" sürümü vardı. Bu versiyonda, Flak 38 tabancası aynı kaldı, ancak küçük ve buna göre daha hafif bir tabanca taşıyıcısı kullanıldı. Silah 2-cm dağ uçaksavar silahı Gebirgeflak 38 olarak adlandırıldı ve hem havadan hem de yer hedeflerini yok etmek için tasarlanmış bir silahtı.
20-mm Flak 38 birlikleri, 1940'in ikinci yarısına ulaşmaya başladı.
Flak-30 ve Flak-38 uçaksavar topları, Wehrmacht, Luftwaffe ve SS birliklerinin çok yaygın olarak kullanılan bir hava savunma silahıydı. Bu toplardan oluşan bir şirket (12 adet), tüm piyade bölümlerinin tanksavar bölümünün bir parçasıydı, aynı şirket, RGK'nin her bir motorlu uçaksavar bölümünün ayrılmaz bir parçasıydı. tank ve motorlu bölümler.
Çekilmeye ek olarak, çok sayıda kendinden tahrikli silah yaratıldı. Şasi olarak kamyonlar, tanklar, çeşitli traktörler ve zırhlı personel taşıyıcıları kullanıldı.
Direkt görevlendirmeye ek olarak, savaşın sonunda, insan gücü ve düşmanın hafif zırhlı araçlarıyla savaşmak için gittikçe daha fazla kullanılıyorlardı.
Flak-30 / 38 toplarının kullanım ölçeği, kara kuvvetlerinin Mayıs 1944'inde bu tip 6 355 toplarına sahip olduğu ve Alman hava savunması sağlayan Luftwaffe birimlerinin 20000-mm toplarından daha fazla olduğu gerçeğiyle belirtilmektedir.
Flak-38'e dayanarak yangının yoğunluğunu arttırmak için dörtlü kurulum geliştirildi 2-cm Karıştırıcı 38. Uçaksavar kurulumunun etkinliği çok yüksekti.
Savaş boyunca Almanlar sürekli olarak bu uçaksavar teçhizatlarında bir sıkıntı yaşadı. Flaquirling 38, Alman ordusunda, Luftwaffe'nin uçaksavar kısımlarında ve Alman Donanması'nda kullanım alanı buldu.
Hareket kabiliyetini arttırmak için, tabanlarında birçok farklı uçaksavar kendinden tahrikli silah yaratıldı.
Zırhlı trenlere kurulum amaçlı bir versiyon vardı. Radar kullanılarak yangının kontrol edilmesi gereken bir tesis geliştiriliyordu.
Alman hava savunmasında Flak-30 ve Flak-38'a ek olarak, 20-mm makineli tüfek daha küçük miktarlarda kullanıldı. 2 cm Flak 28.
Bu uçaksavar silahı soyunu Birinci Dünya Savaşı'nın başlarında geliştirilen Alman "Becker silahı" ndan alıyor. Yerine göre adlandırılan - "Oerlikon" firması, Zürih'in banliyölerinde, silah geliştirmek için tüm hakları aldı.
1927 tarafından Oerlikon, Oerlikon S adlı bir model geliştirdi ve konveyöre koydu (üç yıl sonra sadece 1S oldu). Orijinal modelle karşılaştırıldığında, daha güçlü bir kartuş 20 × 110 mm altında oluşturulmuş ve 830 m / s'deki merminin daha yüksek bir başlangıç hızı ile karakterize edilmiştir.
Almanya'da, silah, gemilerin hava savunma aracı olarak yaygın bir şekilde kullanıldı, ancak Wehrmacht ve Luftwaffe uçaksavar kuvvetlerinin tayininde yaygın olarak kullanılan silahın tarla versiyonları da vardı. 2 cm Flak 28 и 2 cm VKPL vz. 36.
1940'ten 1944'e kadar olan dönemde, Werkzeugmaschinenfabrik Oerlikon (WO) ana şirketi olan Werkzeugmaschinenfabrik Oerlikon (WO) şirketinin işlem hacmi yalnızca eksen güçleriyle - Almanya, İtalya ve Romanya - 543,4 CHF olarak gerçekleşti. Frangı ve bunlara 7013 20-mm silah, 14,76 milyon kartuş, 12 520 yedek namlu ve 40 bin mühimmat kutusu tedarik edildi.
Bu uçaksavar silahlarının yüzlerce tanesi Çekoslovakya, Belçika ve Norveç'te ele geçirildi.
SSCB'de, “Oerlikon” kelimesi, İkinci Dünya Savaşı dönemindeki tüm küçük kalibreli uçaksavar topçularının ev adı haline geldi.
Tüm eserleri için, 20 mm uçaksavar silahları, X-100 saldırı uçağına% 2 nüfuz etmeyi garanti edemedi.
Bu durumu düzeltmek için, 1943 yılında, Mauser firması tarafından, MK-3 uçak topunun 103-cm'sini, Flak 2 otomatik uçaksavar silahının 38-cm taşıyıcısına uygulayarak, Flak 103 / 38 uçaksavar silahı yaratıldı. Tabanca iki taraflı bant gücüne sahipti: Makinenin mekanizmaları karışık bir prensibe dayanıyordu: namlu deliğinin kilidinin açılması ve cıvatanın açılması, namludaki yan delikten boşaltılan toz gazların enerjisi kullanılarak gerçekleştirildi ve geri besleme şaftının gücü kullanılarak besleme mekanizmaları çalıştırıldı.
Seri üretimde Flak 103 / 38 1944 yılında başlattı. Toplam üretilen 371 tabancası.
Az sayıda tekli varile ek olarak, ikiz ve dörtlü 30-mm birimleri üretildi.
1942'te - 1943 Brun’daki Waffen-Werke işletmesi, 3-cm uçak topuna dayanan MK 103, uçaksavar otomatik topunu yarattı MK 303 Br. Flak 103 / 38 topundan, en iyi balistik tarafından ayırt edildi. 320 g ağırlığındaki bir mermi için, MK 303 Br için başlangıç hızı, Flak 1080 / 900 için 103 m / s, 38 m / s'dir. 440 g ağırlığındaki mermiler için, bu değerler sırasıyla 1000 m / s ve 800 m / s idi.
Otomasyon hem delikten boşaltılan gazların enerjisi pahasına hem de kısa süreliğine bagajın geri tepmesi pahasına çalıştı. Valf - kama. Gönderici mühimmat tokmak tarafından kartuşun odanın içindeki hareketine kadar gerçekleştirildi. Namlu freni% 30 verime sahipti.
Silahların üretimi MK 303 Br Ekim ayında başladı 1944 g.Toplam, yıl sonuna kadar 32 silahlar teslim edildi ve 1945 g. - 190 de.
30-mm birimleri 20-mm'den çok daha etkiliydi, ancak Almanların bu uçaksavar silahlarının büyük ölçekli üretimini geliştirmek için zamanı yoktu.
Versailles anlaşmalarına aykırı olarak, Rheinmetall, 20'lerin sonunda 3,7-cm otomatik uçaksavar silahı üzerinde çalışmaya başladı.
Otomatik silahlar namlu kısa süre boyunca geri tepme enerjisi ile çalıştı. Atış, zemin üzerinde bir haç biçiminde bir taban yardımı ile eğilerek, baş parmak vagonundan gerçekleştirildi. Toplanmış pozisyonda, tabanca dört tekerlekli bir vagon üzerine monte edildi.
37 mm uçaksavar silahı, alçaktan (1500-3000 metre) uçaklarla uçmak ve zırhlı hedeflerle savaşmak için tasarlandı.
Renemetall 3,7-cm topu, 2'taki 1930-cm otomatik topu ile birlikte, BYUTAST ofisi tarafından Sovyetler Birliği'ne satıldı. Aslında, sadece tam teknolojik belgeler ve bir dizi yarı mamul sağlandı, silahların kendisi tedarik edilmedi.
SSCB'de, silah "37-mm otomatik uçaksavar silahı mod" adını aldı. 1930 şehir. " Bazen 37-mm silah "H" (Almanca) denirdi. Silahın üretimi, 1931'te, 8K endeksini aldığı 4 fabrikasında üretildi. 1931'te, 3 tabancaları sunuldu. 1932'te, plan 25 toplarına yönelikti, tesis 3'i sundu, ancak askeri kabul hiçbiri kabul etmedi. 1932'in sonunda sistemin üretimden kaldırılması gerekiyordu. Kızıl Ordu, tek bir 37-mm top arrına çarpmadı. arasında 1930
3,7-cm otomatik silah şirketi "Rheinmetall" 1935’te hizmete girdi 3,7 cm Flak 18. En büyük dezavantajlardan biri dört tekerlekli vagondu. Ağır ve sakar olduğu ortaya çıktı, bu yüzden iki tekerlekli bir sürüşü olan yeni bir dört yataklı araba ile değiştirildi.
3,7-cm uçaksavar otomatik silahı ile yeni iki tekerlekli araba ve makinenin cihazında bir takım değişiklikler yapıldı 3,7 cm Flak 36.
Başka bir seçenek vardı 3.7-cm Flak 37sadece karar vermeyi önleyici bir cihaz ve proaktif bir sistem ile karmaşık, kontrollü bir görüş ile ayırt edilir.
Düzenli silah taşımalarına ek olarak arr. 1936, 3,7-cm, Flak 18 ve Flak 36, demiryolu platformlarına, çeşitli kamyon ve zırhlı personel taşıyıcılarına ve ayrıca tank şasisine kuruldu.
Flak 36 ve 37 üretimi, savaşın sonuna kadar üç fabrikada gerçekleştirildi (bunlardan biri Çekoslovakya'da). Savaşın sonunda, Luftwaffe ve Wehrmacht'da yaklaşık 4000 37 mm uçaksavar silahları vardı.
Savaş sırasında, 3,7 cm Flak 36 temelinde, Rheinmetall yeni bir 3,7 cm otomatik geliştirdi Flak 43.
Otomatik arr 43, operasyonların bir kısmı egzoz gazlarının enerjisi pahasına ve kısmen geri yuvarlanma pahasına gerçekleştirildiği zaman, temelde yeni bir otomasyon şemasına sahipti. Flak 43 dergisi, 8 kartuşları barındırırken, Flak 36, 6 kartuşları için tasarlanmıştır.
3,7-cm otomat arr. 43, hem tek hem de iki tabancalı kurulumlara monte edilmiştir.
II. Dünya Savaşı sırasında, uçaksavar silahları seviyesinin 1500 m'den 3000'e yükselmesi için “zor” bir durum vardı. Burada uçaklar hafif uçaksavar silahları için erişilebilir değildi ve ağır uçaksavar topçu silahları için bu yükseklik çok küçüktü. Sorunu çözmek için, bazı orta kalibreli uçaksavar silahları oluşturmak doğal görünüyordu.
Alman Rheinmetall tasarımcıları orduya endeks tarafından bilinen bir top sundu 5-cm Flak 41.
Otomasyonun etkisi karma bir ilkeye dayanır. Deliğin kilidinin açılması, astarın çıkarılması, cıvatanın geri atılması ve cıvata gergisinin yayının sıkıştırılması, namlu içindeki yan delikten boşaltılan toz gazların enerjisinden kaynaklanmaktadır. Ve geri dönen namlunun enerjisi nedeniyle mühimmat akışı gerçekleştirildi. Ek olarak, varilin kısmi sabit bir şekilde açılması otomasyonda kullanılmıştır.
Namlu deliği bir kama sürgülü kapı ile kilitlendi. Makinenin kartuşlar tarafından güç beslemesi, yatay besleme masasında, 5 kartuşları için bir tutucu yardımıyla yanaldır.
İstiflenmiş konumda, kurulum dört tekerlekli bir vagonda taşınmıştır. Savaş pozisyonunda her iki hamle de geri çekildi.
İlk kopya 1936'te çıktı: Revizyon süreci çok yavaş geçti, sonuçta tabanca yalnızca 1940 yılında seri üretime girdi.
Bu markanın toplam 60 uçaksavar silahı serbest bırakıldı. Bunlardan ilki 1941'te orduya girer girmez büyük eksiklikler ortaya çıktı (sanki eğitim alanında değillerdi).
Asıl sorun, uçaksavar silahlarında kullanım için çok az uyarlanmış olan mühimmattı.
Nispeten büyük çaptaki kalibreye rağmen, 50-mm kabukları yeterli güce sahip değildi. Buna ek olarak, atışların flaşı topçu gözünü kamaştırdı, hatta güneşli bir günde. Taşıyıcı, gerçek savaş koşullarında çok hantal ve sakıncalıdır. Yatay yönlendirme mekanizması çok zayıftı ve yavaş çalıştı.
Flak 41 iki versiyonda mevcuttur. Mobil uçaksavar silahı, çift eksenli bir silah arabasına taşındı. Sabit silah Ruhr barajı gibi stratejik öneme sahip nesnelerin savunması için tasarlanmıştı. Silahın ortaya çıkmasına rağmen, hafif, başarısız bir şekilde koymak için savaşın sonuna kadar hizmet vermeye devam etti. Doğru, zamana kadar tüm üniteyi 24 bıraktılar.
Bu kalibrenin silahlarının hiçbir savaşçı ülkede yaratılmadığını söylemek doğru olmaz.
Uçaksavar 57 mm C-60 SSCB'de VG tarafından yaratıldı Savaştan sonra Grabin.
Alman küçük kalibreli topçu eylemlerini değerlendirirken, olağanüstü verimliliğini de belirtmekte fayda var. Alman birliklerinin uçaksavar koruması, özellikle savaşın ilk döneminde Sovyet'ten çok daha iyiydi.
Askeri nedenlerle kaybedilen IL-2’in çoğunu imha eden uçaksavar ateşi oldu.
Yüksek IL-2 kayıplarının kendileri, her şeyden önce, bu saldırı uçaklarının savaş kullanımının özellikleriyle açıklanmalıdır. Bombacıların ve savaşçıların aksine, yalnızca alçak irtifalardan çalıştılar - ve bu nedenle diğer uçaklardan daha sık ve daha uzun, Alman küçük kalibreli uçaksavar topçularının ateşinde idiler.
Alman küçük kalibreli uçaksavar silahlarının havacılığımıza yarattığı aşırı tehlike, öncelikle bunun maddi kısmının mükemmelleşmesinden kaynaklandı. оружия. Uçaksavar teçhizatlarının tasarımı, yörüngeleri dikey ve yatay düzlemlerde çok hızlı bir şekilde hareket ettirmeyi mümkün kıldı; her bir tabanca, bir topçu uçaksavar ateşi kontrol cihazı ile donatıldı; izleyici mermileri yangının ayarlanmasını kolaylaştırdı. Sonunda, Alman uçaksavar silahlarının ateşi yüksekti; Böylece, 37-mm kurulum Flak 36 dakikada 188 kabukları ve 20-mm Flak 38 - 480 üretti.
İkincisi, Almanlar birliklerin ve arka tesislerin hava savunma birimlerinin çok yüksek bir doygunluğuna sahipti. Il-2 saldırılarının nesnelerini kapsayan varil sayısı sürekli olarak artmıştır ve 1945'in başlangıcında, Alman tarafından güçlendirilmiş alanda faaliyet gösteren bir saldırı uçağı, saniyede (!) 200 - 250 20– ve 37 mm mermilere bırakılabilir.
Reaksiyon süresi, tespit edildiği andan itibaren ateşin açılmasına kadar çok kısaydı. Küçük kalibreli uçaksavar pilinin ilk doğru atışı, Sovyet uçaklarının keşfedilmesinden sonraki 20 saniye içinde vermeye hazırdı; Almanlar, Il-2 kursundaki değişiklik düzeltmelerini, dalış açılarını, hızlarını, 2 - 3 saniye hedefine uzaklıklarını enjekte etti. Aynı hedefe birkaç silah ateşi vermeleri de vurma olasılığını arttırdı.
Göre:
http://www.xliby.ru/transport_i_aviacija/tehnika_i_vooruzhenie_1998_08/p3.php
http://zonawar.ru/artileru/leg_zenit_2mw.html
http://www.plam.ru/hist/_sokoly_umytye_krovyu_pochemu_sovetskie_vvs_voevali_huzhe_lyuftvaffe/p3.php
AB Wideograd "Üçüncü Reich Savaş Tanrısı"