Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Bu sözün önü var, arkası yok; gömleğimin yeni var yakası yok. Sabır da bir huydur, suyu var tası yok. İşte böyle derken, köylerden birinde Karakaçan adında bir eşek varmış. Bu eşek aslan olmayı çok istiyormuş. Fakat kötü bir huyu varmış. Çok tembelmiş. Bütün gün gezer, yatar, uyur ve hayal kurarmış. Hayalinde ormanlar kralı aslan olurmuş. Bütün hayvanlara krallık yaparmış.
Bir gün sahibi bir aslan postu getirmiş. Karakaçan bu işe çok sevinmiş. Aslan postunun içine girmiş. Kendini aslan sanmış.
– Nihayet eşeklikten kurtuldum. Şimdi ormana gidip aslan gibi yaşayabilirim, demiş.
Doğruca ormanın yolunu tutmuş. Az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Sonunda yorulmuş ve bir ağacın altında uykuya dalmış.
Sabah uyandığında bir de bakmış ki, ormandaki bütün hayvanlar başına toplanmışlar.
– Buda ne böyle, demiş kirpi.
– Aslana benziyor ama aslan değil, demiş
– Aslan postuna bürünmüş bir eşek, demiş leylek.
– Evet evet, demiş kurt. Bu aslan postuna bürünmüş bir eşek. Sonunda hep birlikte onun aslan postuna bürünmüş bir eşek olduğunu anlamışlar.
Bu arada eşek uyanmış. Etrafına bakınmış. Çevresine toplanmış hayvanları görünce postuna sarılmış.
– Ben ormanlar kralı aslanım, demiş. Hemen kralınıza selam verin!