Federal ve soykırım konusu, Federal Meclis’te Ermeni soykırımı tanıyan bir kararı onayladıktan sonra ortaya çıktı. Ardından, Türkiye parlamentosunda Adalet ve Kalkınma Partisi'ni (Türkiye iktidar partisi) temsil eden Metin Külück, 20. yüzyılın başında, Namibya'nın yerli halklarının soykırımını tanıyan bir yasa tasarısını milletvekillerine sunacağını açıkladı. Anlaşılan, Türk milletvekili fikri, Almanya'nın kendisindeki etkileyici Türk lobisi tarafından desteklendi. Şimdi Alman hükümetinin Namibya'daki olayları soykırım olarak tanımaktan başka seçeneği yok. Ancak, Alman Dışişleri Bakanlığı temsilcisi Savsan Shebli, Herero ve Nama'nın soykırım olarak imhasının tanınmasının, Almanya'nın etkilenen ülkeye, yani Namibya halkına herhangi bir ödeme yapacağı anlamına gelmediğini söyledi.
Bilindiği gibi, Almanya, İtalya ve Japonya ile birlikte, dünyanın sömürge bölünmesi için mücadeleye nispeten geç girdi. Ancak, zaten 1880 - 1890 - s'de. Afrika ve Okyanusya'da bir dizi sömürge mülk edinmeyi başardı. Almanya'daki en önemli devralımlardan biri Güney Batı Afrika idi. 1883'te, bir Alman girişimci ve maceracı olan Adolf Luderitz, modern Namibya kıyılarında yerel kabilelerin liderlerinden toprak satın aldı ve 1884'te, Almanya'nın bu bölgelere sahip olma hakkı İngiltere tarafından tanındı. Çöl ve yarı çöl bölgeleriyle Güneybatı Afrika seyrekleşiyordu ve Alman yetkililer, Güney Afrika'daki Boers çizgileri boyunca hareket etmeye karar veren Alman yetkililer, Alman sömürgecilerin Güney Batı Afrika'ya göçünü teşvik etmeye başladı.
Silahlanma ve organizasyondaki avantajlardan yararlanan sömürgeciler, yerel Herero ve Nama kabilelerinden tarıma en uygun arazileri seçmeye başladı. Herero ve Nama Güney Batı Afrika'nın ana yerli halklarıdır. Herero, Bantu dillerine ait, оiguerero dilinde konuşulur. Şu anda, Herero Namibya'da olduğu gibi Botswana, Angola ve Güney Afrika'da da yaşıyor. Herero sayısı 240 bin kişidir. Eğer Güney-Batı Afrika’nın Alman sömürgesi için olmasaydı, onlardan çok daha fazlası olabilirdi - Alman birlikleri, Herero halkının% 80’i yok etti. Nama, Güney Afrika'nın yerlileri olan sözde Khoisan halklarına ait olan belirli bir capoid ırkına ait olan Hottentot gruplarından biridir. Nama, Namibya’nın güney ve kuzey kesiminde, Güney Afrika Cumhuriyeti’nde Kuzey Cape Bölgesi’nde ve Botswana’da yaşıyor. Şu anda, Nama'nın sayısı 324 bin kişiye ulaşırken, 246 binleri Namibya'da yaşıyor.
Herero ve Nama sığır yetiştiriciliği yaptılar ve sömürge idaresinin izniyle Güney-Batı Afrika'ya gelen Alman sömürgecileri onlardan en iyi mera alanını aldı. İnsanların Üstün Lideri olan 1890'ten beri, Herero Samuel Magarero (1856-1923) tarafından işgal edildi. 1890 yılında, Güney-Batı Afrika’daki Alman’nın genişlemesi yeni başladığı zaman, Magarero, Alman makamlarıyla “koruma ve dostluk” anlaşması imzaladı. Fakat daha sonra lider, Güney Batı Afrika’da sömürgeleştirmenin halkı için neyle dolu olduğunu anladı. Doğal olarak, Alman makamları, Herero'nun lideri için menzil dışındaydı, bu nedenle liderin öfkesi Alman sömürgecilerine yönelikti - en iyi mera arazisini ele geçiren çiftçiler. 12 Ocak 1903 Bay Samuel Magarero, Herero isyanını kaldırdı. İsyancılar, kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere bir 123 adamı öldürdü ve Alman Güney Batı Afrika'nın idari merkezi olan Windhoek'i kuşattı.
Başlangıçta, Alman sömürge otoritelerinin isyancılara karşı mücadeledeki eylemleri başarılı değildi. Koloninin valisi T. Leitwein, Alman birliklerine komuta etti ve çok az sayıda asker onlara bağlıydı. Alman birlikleri isyancıların ve tifüs salgınının eylemlerinden ağır kayıplar aldı. Sonunda Berlin, Leitwein'i sömürge güçlerinin komutasından çıkardı. Ayrıca, valinin görevlerini ve birliklerin baş komutanını ayırmaya karar verilmiştir, çünkü iyi bir yönetici her zaman iyi bir komutan değildir (bu arada ve tam tersi).
Herero isyanını bastırmak için, Korgeneral Lothar von Trotha komutasındaki Alman ordusunun keşif heyeti Güney-Batı Afrika'ya gönderildi. Adrian Dietrich Lothar von Tróth (1848-1920), o zamanın en deneyimli Alman generallerinden biriydi, 1904 yılıyla ilgili tecrübesi neredeyse kırk yıldı - 1865 yılında Prusya ordusuna katıldı. Vals-Prusya Savaşı sırasında yiğitliği için Demir Haç'ı aldı. General von Troth, sömürge savaşlarında “uzman” olarak kabul edildi - 1894'te, Alman Doğu Afrika'daki Maji-Maggi ayaklanmasını bastırmaya katıldı, 1900'te Çin'deki Ihetoi ayaklanmasının bastırılması sırasında Doğu Asya Piyade Tugayı'nın 1'ine komuta etti.
Mayıs ayındaki 3 1904 von Trot, Güney Batı Afrika'daki Alman birliklerinin komutanlığına atandı ve Haziran ayında 11, 1904’e bağlı askeri birliklerin başında koloniye ulaştı. Von Troth'lerin emrinde 8 süvari taburları, 3 makineli tüfek şirketleri ve 8 topçu bataryaları vardı. Yerliler tarafından görevlendirilen birimler yardımcı güç olarak kullanılsa da, Von Troth sömürge birliklerine fazla güvenmedi. Temmuz ayının ortalarında 1904, Trota arka plan birlikleri Herero topraklarına doğru ilerlemeye başladı. Almanlara doğru, Afrikalıların ezici gücü gelişti - 25-30 bin kişi hakkında. Doğru, Herero'nun aileleri ile birlikte bir kampanya yürüttüğünü, yani asker sayısının çok daha küçük olduğunu anlamak gerekir. Bu zamana kadar neredeyse tüm savaşçıların zaten ateşli silahlara sahip olduğu belirtilmelidir. silâhancak isyancıların süvarileri ve topçuları yoktu.
Omaheke çölünün sınırında, karşı güçler bir araya geldi. Savaş, Waterberg dağ silsilesi yamaçlarında Ağustos 11'ta patlak verdi. Almanların silah üstünlüğüne rağmen, Almanlar başarıyla Herero'ya saldırdı. Durum süngülere ulaştı, von Troth topçu mermilerini savunmak için tüm güçleri terk etmek zorunda kaldı. Sonuç olarak, Herero açıkça Almanların sayıca üstün olmasına rağmen, Alman askerlerinin örgütlenmesi, disiplini ve savaş eğitimi işlerini yaptı. İsyancıların saldırıları püskürtüldü, ardından ateşkâr pozisyonlarda topçu ateşi açıldı. Şef Samuel Magerero çöl bölgelerine çekilmeye karar verdi. Alman tarafının Waterberg savaşındaki kayıpları, 26 kişilerini öldürdü (5 memurları dahil) ve 60 yaralandı (7 memurları dahil). Aynı şekilde Hererero'nun ana kayıpları savaşta çok değil, çölde acı veren geçişlerde de düştü. Alman birlikleri geri çekilme Herero'nun peşinden gitti ve onları makineli tüfeklerle vurdu. Komuta ilişkin eylemler, öfkeli olan ve Kaiser'e Alman birliklerinin davranışlarının savaş yasalarına uymadığını söyleyen Almanya Başbakanı Benhard von Bülow tarafından olumsuz bir değerlendirmeye bile yol açtı. Bunun için Kaiser Wilhelm II, bu tür eylemlerin Afrika'daki savaş yasalarıyla tutarlı olduğunu söyledi. Çöl geçişi sırasında, 2 / 3, toplam selam sayısından yok oldu. Herero komşu Bechuanaland bölgesinde - İngiliz kolonisi kurtarıldı. Şimdi bağımsız bir Botsvana ülkesi. Magerero'nun kafasına beş bin puanlık ödül verildi, ancak kabilesinin kalıntıları ile Bechuanaland'da kayboldu ve mutlu bir şekilde yaşlılık yaşadı.
Korgeneral von Trotha da, aslında Herero halkının soykırımı için verilen “tasfiyeyle ilgili” meşhur emri yayınladı. Herkese Alman Güney-Batı Afrika’yı fiziksel yıkım acısı ile bırakması emredildi. Koloni içinde yakalanan herhangi bir adam vurularak emredildi. Tüm Herero meraları Alman sömürgecileri tarafından ele geçirildi.
Bununla birlikte, General von Troth tarafından geliştirilen Herero'nun toplam imha kavramı, Leitwein Valisi tarafından aktif bir şekilde sorgulandı. Almanya'nın, Herero'yu köle haline getirmesinin toplama kamplarına hapsedip onları mahvetmekten çok daha karlı olduğuna inanıyordu. Sonunda, Alman Ordusu Genelkurmay Başkanı General Count Alfred von Schlieffen, Leitwein bakış açısıyla hemfikirdi. Sömürgeden ayrılmayan Herero'lu olanlar, gerçekten köle olarak kullanıldığı toplama kamplarına gönderildi. Birçok kimse bakır madenlerinin ve demiryolunun yapımında öldü. Alman birliklerinin eylemleri sonucunda, Herero halkı neredeyse tamamen yok edildi ve şimdi Herero, Namibya sakinlerinin sadece küçük bir bölümünü oluşturuyor.
Bununla birlikte, Herero'nun ardından, Ekim ayında 1904'ta, Alman Güney-Batı Afrika'nın güneyindeki Hottentots Nama kabileleri isyan etti. Nama'nın ayaklanması Hendrik Whitboy (1840-1905) tarafından yönetildi. Kabilenin lideri üçüncü olan Musa Kido Vitboa, hala 1892-1893'ta. Hendrik Alman sömürgecilere karşı savaştı, ancak daha sonra, Samuel Magerero gibi, 1894'ta Almanlarla “korunma ve dostluk” anlaşması yaptı. Fakat sonunda Whitboy, Alman sömürgeciliğinin Hottentotlar için iyi olmadığından da emin oldu. Vitboi'nin Alman birliklerine karşı koyma konusunda oldukça etkili bir taktik geliştirdiği de belirtilmelidir. Hottentot isyancıları, Alman askeri birlikleriyle doğrudan çatışmalardan kaçınarak, klasik “vur ve kaç” gerilla savaşı yöntemini kullandı. Alman birlikleri ile kafa kafaya çarpışma yapan Samuel Magerero'nun eylemlerinden ziyade Afrika isyancıları için daha karlı olan bu taktik sayesinde, Hottentot isyanı neredeyse üç yıl sürdü. 1905'ta Hendrik Whitboy'un kendisi öldü. Ölümünden sonra, Nama müfrezelerinin liderliği Jacob Morenga (1875-1907) tarafından gerçekleştirildi. Karışık bir nama ve arkadaş ailesinden geldi, bakır madeninde çalıştı ve 1903'ta bir asi ekibi yarattı. Partizanlar Morenga, Almanlara başarıyla saldırdı ve hatta Alman birliğini Hartebestmünde'deki savaşta geri çekilmeye zorladı. Sonunda, komşu Cape Province'den İngiliz birlikleri, gerilla birliğinin 20 Eylül 1907 ile savaşında tahrip edildiği Hottentotlara karşı çıktı ve Jacob Moreng'in kendisi öldürüldü. Şu anda, Hendrik Vitboi ve Jacob Morenga (resimde) Namibya'nın ulusal kahramanları olarak kabul ediliyor.
Herero gibi Nama halkı da Alman makamlarının davranışlarından büyük zarar gördü. Araştırmacılara göre, Nama halkının üçte biri öldü. Tarihçiler, Alman birlikleri ile savaş sırasında nama kaybını 40'teki binlerce kişiden daha az tahmin etmiyorlar. Hottentot'ların çoğu toplama kamplarına hapsedildi ve köle olarak kullanıldı. Alman yetkililerin istenmeyen insanlara karşı soykırım yöntemlerini denediği ilk deneme alanı haline gelen Güney Batı Afrika olduğu belirtilmelidir. İlk kez, Güney Batı Afrika'da, Herero'daki tüm erkeklerin, kadınların ve çocukların hapsedildiği toplama kampları kuruldu.
Birinci Dünya Savaşı sırasında, Alman Güney-Batı Afrika toprakları, Güney Afrika Birliği - İngiliz hakimiyeti tarafından işgal edildi. Şimdi Alman yerleşimciler ve askerler, Pretoria ve Pietermaritzburg yakınlarındaki kamplardalardı; ancak Güney Afrika yetkilileri, savaş esirlerinden silah almadan bile, onlara çok nazik davrandılar. 1920'te, Güney-Batı Afrika, zorunlu bölge olarak Güney Afrika Birliği'ne devredildi. Güney Afrika yetkilileri, yerel nüfusa karşı Almanlardan daha az acımasız değildi. 1946’te BM, Güney Afrika’nın Güney Batı Afrika’nın birliğe dahil edilme talebini yerine getirmeyi reddetti ve sonrasında Güney Afrika bu bölgeyi BM’ye devretmeyi reddetti. 1966’te, Güney Batı Afrika’da, Sovyetler Birliği’nin ve diğer sosyalist devletlerin desteğini alan SWAPO, Güney Batı Afrika Halk Örgütü’nün oynadığı öncü rolün oynadığı bir bağımsızlık mücadelesi başladı. Sonunda, 21 Mart 1990, Namibya'nın Güney Afrika'dan bağımsızlığını ilan etti.
Bağımsızlıktan sonra, Almanya’nın Güney Batı Afrika’daki eylemlerinin 1904-1908’te tanınması konusu aktif olarak çözülmeye başlandı. Herero ve Nama halklarının soykırımı. 1985’e geri dönersek, Alman birliklerinin eylemleri sonucunda, Herero halkının sayısının dörtte üçünü kaybettiğini ve 80 binden 15 bin kişiye düştüğünü belirten bir BM raporu yayınlandı. Namibya'nın bağımsızlık ilanından sonra, Herero kabilesi lideri Riruaco Quaim (1935-2014) Lahey'deki Uluslararası Adalet Divanı'na temyiz etti. Lider Almanya'yı Herero soykırımı ile suçladı ve Kahraman'dan Yahudilere ödeme örneğini izleyenlere tazminat ödenmesini istedi. Ruauaco Quaima, 2014'te öldü, ancak eylemleri boşuna değildi - nihayetinde, soykırım konusunda uzlaşmaz tutumuyla bilinen lider Herero'nun ölümünden iki yıl sonra, Almanya hala Soykırım konusundaki soykırımını tanımaya karar verdi. henüz tazminat olmadan.