'' bir kez daha saf deney olarak adlandırdığım deneyin şemasını vermek istiyorum. her şeyden önce bilginin en uç noktasına ulaşıyorum (örneğin, mutlak bilgiyi taklit ediyorum, şekli önemli değil, ama bu bilgiyi isteyen tinin sınırsız çabasını gerektirmektedir). o halde hiçbir şey bilmediğimi biliyorum. ipse`:(bkz: #4630041
)` her şey olmak istedim, (bilgi aracılığıyla) ve korkunun içine düşüyorum: bu korkunun nedeni bilgisizliğimdir, çaresiz anlam–dışı. (burada bilgisizlik özel bilgileri yok etmiyor ama onlarda tüm anlamı yok ediyor.) iş işten geçtikten sonra bahsettiğim korkunun ne olduğunu bilebilirim. korku iletişim isteğini varsayar, bu kaybolmam demektir ama tam bir çözüm demek değildir: korku, kaybolma ve iletişim korkumu gösterir. korku bilginin kendi temasında verilmiştir: ipse, bilgiyle her şey olmak, o halde iletişim kurmak, kaybolmak, bununla birlikte ipse olarak varlığımı sürdürmek istiyorum. özne (ben, ipse) ve nesne (tam kavranamadığı sürece kısmen belirsiz olarak) iletişim gerçekleşmeden, iletişim için ortaya çıkarlar. özne, nesneye sahip olmak için onu ele geçirir (bu istenç, bileşimler oyununa bağlanmış varlıkla ilgilidir, “labirent”e bakınız), ama kaybolmaktan başka bir şey yapamaz: ipseye kendisiyle birlikte bilginin kaybolacağını göstererek, bilme istencinin anlamsızlığı, birdenbire ortaya çıkar, tüm olabilirliklerin anlamsızlığı. ipse bilme ve ipse olma istencinde direndiği sürece korku sürer, ama ipse kendini ve bilgiyi terk ederse ve bu terk edişte kendini bilgisizliğe bırakırsa, kendinden geçme başlar. kendinden geçmede, varlığım yeniden bir anlam bulur ama anlam hemen ipseye başvurur, kendimden geçişim, benim (ipsenin) her şey olma istencini tatmin ederken sahip olduğum bir esrime gerçekleşir. oraya yeniden döner dönmez iletişim, kendimi kaybediş süreci durur, kendimi kapıp koyvermeyi durdururum, orada kalırım ama yeni bir bilgiyle.
devinim bu noktadan başlar; yeni bilgiyi özümleyebilirim (bunu yaptım). şu kavrama geliyorum: özne, nesnenin durgunluk anında varlığın çevrenleri olduğunu, göz dikilen nesnenin bütün olmak isteyen özne ipsenin yansıması olduğunu, nesnenin her tasarımının bu gerekli ve aptal istençten kaynaklanan görüntü olduğunu (nesnenin şey veya varlık olarak ortaya konmasının önemi yoktur) iletişimin, öznenin olduğu gibi nesnenin altından sandalyesini çektiğini kavrayarak iletişimden bahsetmenin gerekliliğini (bu, aynı yapıdaki nesne ve özne arasında, iki hücre arasında, iki insan arasında iletişimler varken, bu iletişimin tepesinde açığa çıkan şeydir.) dünyanın bu tasarımını özümseyebilir ve buna her şeyden önce her bilmecenin bir çözümü olarak bakabilirim. birdenbire, bilginin ilk şekliyle aynı olan şeyi, bu üstün bilginin geceyi, ormanların kuytu yerinde çıplak bırakılan bir çocuk gibi bıraktığını fark ettim. bu kez çok daha önemli olan, iletişimin anlamının söz konusu olmasıydı. ama iletişimin kendisi kaybolduğu, ulaşılamaz olduğu bir anda bana bir anlamsızlık olarak görünürse, umutsuz bir atılışla korkunun doruğuna ulaşırım, kendimi bırakırım ve yeniden iletişime kavuşurum, kendinden geçme ve sevinç. bu sırada, özümseme artık gerekli değildir, kendiliğinden gerçekleşmiştir:
bu, daha sonra, tükenmeden başka bir amaç ve yok olmadan başka bir durma olasılığı olmaksızın, kendinden geçmeye geri dönmek için, yeniden kaybolmuş çocuğun gecesine girdiğim, korkuya daldığım bir kendinden geçmedir.
bu, işkenceci sevinçtir.
iç(sel) deneyin hastalıkları –onun içinde gizemci, kendisini zevklendiren şeyi canlandırma gücüne sahiptir: yoğunluk şüpheyi boğar, yok eder ve beklenen şey görülür. sanki yaşamın güçlü nefesine sahipmişiz gibi: tinin her varsayımı canlanır. kendinden geçme artık dışarıya, öteki tarafa açılan bir pencere değil bir aynadır. bu ilk hastalıktır. ikincisi deneyin tasarı haline getirilmesidir. hiç kimse tasarısına sahip olmadan açıklıkla deneye sahip olamaz. daha az önemli olan bu hastalıktan sakınılamaz: hem de tasarının sürdürülmesi gerekir. buna karşın deney tasarının zıddıdır: sahip olduğum tasarıyla karşılaşmasından deneye ulaşıyorum. deney ile tasarı arasında acı ile aklın sesi arasındaki ilişki oluşuyor: akıl, tinsel acının boşunalığını gösterir (sevgiliyi reddetmek gerektiğinde şöyle söyler: zaman acıları yok eder). yara oradadır, vardır, korkunçtur ve reddeder, uygunluğunu görür ama bu uygunlukta yeni bir korkunçluk görür. bir yaradan, daha sonra onun iyileşeceğini hissetsem bile daha az acı çekmem. gelecekteki bir iyileşmenin güvencesinden olduğu gibi tasarıdan da yararlanılmalıdır. tasarı, güvence gibi, acının (işkencenin) ızdırapla “beni bırakın” diye bağırarak yalnızlığı gerektirmesi şeklinde, her şeyi bilen, kuşkucu, deneyin gerçekleştiği anda yok olan ve uşak olduğunu bilen alaycı bir uşak olabilir. uşak, her şey beklediği gibi gerçekleşirse, kendini unutturmak zorundadır.
ama hile yapabilir. ilk hastalık, ayna, kendisine verilen önemli görevi beceremeyen kaba bir uşağın işidir.
deneyin uşağı, yargılamalı düşüncedir. burada uşağın asaleti, hizmetin kesinliğine dayanır.
bilgisizlik varır, mutlak bilgi diğerlerinin arasında bir bilgiden başka bir şey değildir. ''