Rafta
Kara Top: Kareem Abdul-Jabbar, Spencer Haywood ve NBA’in Ruhunu Kurtaran Nesil
kaydeden Theresa Runstedtler
Kalın Tip: 368 sayfa, 29 ABD doları
Sitemizde bağlantısı verilen kitapları satın alırsanız, Haberler aşağıdakilerden bir komisyon kazanabilir: kitapçı.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
Uyuşturucu kullanan genç siyahi adamlar! Kavgalar başlıyor! Ödeme almak için arıyorum! Bu, 1970’lerin ve 80’lerin başındaki toplu NBA öcüydü, profesyonel basketbolda ve toplumda bir geçiş dönemiydi. Gösterişli bir oyun tarzını benimseyen ve sivil haklar hareketinin ve Siyah Gücün kazanımlarını yansıtan, çoğunluğu Siyahlardan oluşan bir lig olarak NBA, yeni bir görünürlük çağına girdi. Yıldızların insan olarak tazmin edilmesi ve ciddiye alınması bekleniyordu. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, tepki önemliydi – mutlak kontrolden vazgeçme konusunda isteksiz olan yönetim arasında ve bu yeni oyuncuların büyük miktarda nakit çekmesine kızan büyük ölçüde beyaz bir hayran kitlesi arasında (bu, bugünün standartlarına göre çok az bir meblağ gibi görünüyor).
Bu, “Kara Top: Kareem Abdul-Jabbar, Spencer Haywood ve NBA’in Ruhunu Kurtaran Nesil” dünyasıdır. Bu, esasen bir emek, ırk ve Amerika hikayesidir; yaklaşmakta olan ancak mevcut kitlesel üretim, dikkatle paketlenmiş popülerlik düzeyine henüz ulaşmamış bir ligin prizmasından anlatılmıştır. Bu, yaygın kokain kullanımının ve sokaklara yakınlığıyla mücadele eden bir ürünün On Yılı’nda geçen bir uyuşturucu karşıtı histeri hikayesi. Ve o kadar hızlı değişen bir kültürde kurumsallaşmış ırkçılığın bir çalışması ki, eski, beyaz muhafızları güçlükle ayak uydurabiliyor.
Runstedtler, Baltimore’daki ev ofisinden, “Bu, Bronx’un yandığı ve alıntı yapılmayan iç şehirlerin 60’ların ortalarında meydana gelen tüm ayaklanmalardan kurtulduğu aynı dönemdir,” diyor. “Genç Siyah erkeklere çok fazla özgürlük verilmesiyle ilgili bir endişe var – bunun muhtemelen bir tür şiddete … veya suç faaliyetine yol açacağına dair.”
Amerikan Üniversitesi’nde profesör ve ırk ve spor tarihçisi olan Runstedtler, son konusuna dolambaçlı ama açıklayıcı bir yol izledi. Bir Ontario yerlisi, 90’larda Toronto Raptors Dance Pak’ın bir üyesiydi. Yeni bir genişleme ekibi olan Raptors, Black’in kurucu ortağı, genel menajeri ve eski NBA yıldızı Isiah Thomas liderliğindeki genç bir başlangıç yaklaşımıyla başladı.
Runstedtler, “Tipik bir NBA dans takımı gibi görünmüyorduk” diye yazıyor. “Seksi ihtişamdan çok şehirli atletiktik. Ağırlıkta herhangi bir fiksasyon yoktu. Afro-Amerikan hip-hop kültürüne saygı duruşunda bulunarak tulumlar, bandanalar ve payetli formalar giydik ve en son rap ve R&B hitleriyle dans ettik.”
Ama sonra takım daha kurumsal fikirli Maple Leaf Sports & Entertainment’a satıldı. Dans ekibi değişti: “daha zayıf, daha beyaz, daha sarışın.” Hip-hop’un yerini Motown aldı. Runstedtler’in yazdığı gibi, “Burnları kanayan sıradan (genellikle beyaz olmayan) hayranlar yerine, sahadaki zengin beyaz sezonluk bilet sahipleri için performans gösterdiğimiz ortaya çıktı. Bazı açılardan bu kitabın yapımı yirmi yılı aşkın bir süredir – benim için 1990’ların sonunda parçası olduğum şeyi anlamlandırmanın bir yolu.”
Runstedtler, Yale’de tarih ve Afro-Amerikan çalışmaları okuduktan sonra, bazen NBA’in “karanlık çağları” olarak adlandırılan dönem hakkında düşünmeye ve araştırmaya başladı. Olay örgüsü çoktur.
Süperstar Oscar Robertson’ın, bir oyuncuyu ömür boyu takımın takdirine bağlı olarak bir takıma bağlayan NBA’in opsiyon (veya yedek) maddesine karşı verdiği yasal mücadele var. Oyunculara kısaca daha fazla seçenek sunan sonradan görme, göz kamaştırıcı ABA’nın gelişi var – NBA’in o kadar çok korktuğu bir özgürlük ki 1976’da birleşmeye zorladı.
Bir de UCLA ve Lakers’ın büyük zekası Abdul-Jabbar var, yapmacık nezaket ve hazır cevaplar oyununu oynamayı reddederek medyayı şaşırttı. Oyuncuların, 70’ler ve 80’lerde harcanabilir geliri olan birçok insan arasında popüler olan ve zengin Siyahlar müsamaha gösterdiğinde ligi ve medyayı bir şekilde korkutup çileden çıkaran bir uyuşturucu olan kokaini kullanma histerisi var. (Bir ima güdümlü Haberler makalesi paniği sürmeye yardımcı oldu).
Runstedtler, NBA’in 70’lerde melek gibi olmadığının farkında olduğunu açıkça belirtiyor. “Kitapta kimsenin kokain içmediğini söylemiyorum ama bunu ırksallaştırılmış bir anlatı, ahlaki bir panik olarak düşünmemiz gerekiyor; crack kokain krizi,” diyor. “Herkes birbirini takip ediyor ve ‘Evet, bu adamları cezalandırmalıyız’ diyor. Onları kontrol etmeliyiz. Onları polis kullanarak gözetlememiz gerekiyor.’” Giderek acımasızlaşan Uyuşturucu Savaşı’nda kullanılan retoriğin aynısı.
“Black Ball”a rehberlik eden dürüstlük çizgisi, ırkla ilgili algılarımızın oyunu nasıl gördüğümüzü etkilediği ve sporu oynandıkları zamandan ve seyirci kitlesinden ayıramayacağınız konusundaki ısrarıdır. yeniden oynandı. Bugünün NBA’i her iki yöne de sahip olma sanatında ustalaştı, ligin havalı havasını ve Siyah stilini çok fazla tüyleri kıpırdatmadan kullanıyor. (Bu büyük ölçüde başka bir güzel basketbol kitabının konusu, Pete Croatto’nun “From Hang Time to Prime Time”).
“Siyah Top”, profesyonel sporcuların sosyal meselelerde her zamankinden daha açık sözlü oldukları ve spor ile toplumun ayrılmaz bir şekilde birbirine bağlı olduğunun açık olduğu bir zamanda tam zamanında okunan bir kitap. Burada kaydedilen ilerlemeler olmadan, örneğin NFL’nin sistemik ırkçılıkla mücadele için 250 milyon dolar taahhüt ettiğini hayal etmek zor (polis vahşetine karşı sessiz kenar protestoları için Colin Kaepernick’i temelde kara listeye aldıktan sonra).
Ayrıca, NBA oyuncularına onlarca yıldır “çenelerini kapa ve salya sürmeleri” veya buna eşdeğer bir şey söylendiğini de not etmek önemlidir. Runstedtler, en önemli eylemin saha dışında gerçekleştiğini kabul eden bir spor yazarlığı ve bilim ekolünü temsil ediyor.
Chris Vognar, Houston’da yaşayan bir serbest yazardır.