Kim olduğuna ve gerçek yerinin nerede olduğuna karar vermeni istiyorum. Bir heves değil. Başka biri olmak istediğin için değil, dürüstçe kendini anladığın için değil. Akıllı olmanı istiyorum.
Eğer “Divergent” filmini izlediyseniz, filmin başında adreste duyduğu bu kelimeleri hatırlayın, yaşamındaki en önemli zorluklardan biri olan yakışıklı Shailene Woodley.
Belki de birçoğu başka bir anti-ütopik tabloyu görmek ve geleceğin dünyasında yakışıklı ve güzel kadınları izlemek için iyi vakit geçirmek için sinemaya gitti. Kimsenin beklemeyeceği, kariyere ve “Ben kimim?” Sorusuna karşı güçlü bir önyargıydı.
Her ne kadar “Divergent” filmi tüm militanlarda gerçekçi olmayan bir unsurun unsurlarına sahip olsa da ve bilim kurgu senaryosu biraz öngörülebilir ve yasaklı olsa da, filmin kendisi, yapımcıların sahnelerin gerisinde bırakmaya karar verdikleri kariyer hakkında en acil soruyu içerir. sadece “Alabilir misin?” sloganıyla hoş bir sürprizi ima ederek, “Alabilir misin?” tek kelimeyle çevrilebilir.
Bir kez daha hayatımızı belirleyen ana soru bir kez daha bizim için zor bir karar veriyor: "Yapabilecek miyim?".
Gelecek distopya, aksiyon, hayatta kalma ve küçük bir sevgidir, ancak arsanın parantezinin ötesinde kalan bu derin gömülü soru, hala en önemli olduğu ortaya çıktı, çünkü bir kez daha bizim için zor karar verdiğimizde hayatımızı belirliyor. “Yapabilecek miyim?” - Ana karakter bu soruyu gelecekteki mesleğini seçtiğinde yanıtladı. "Korkusuz" (aslında orduya), "zeki adamlara" (bilim adamları) ya da "gönüllüler" e (fedakar bölücüler) gitmek mi? Ebeveynler gönüllüydü, erkek kardeşi zeki insanlara gitti (esasen ebeveynlerine ihanet ediyordu) ve tüm hayatı boyunca kendini düşünmeyi, makyajı unutmayı ve başkalarına yardım etmeyi öğreten kız neydi? Ne bıraktı? Ebeveynlerini gönüllü yollarını seçerek konsolide edebilir ve aslında rahatlık bölgesinde kalabilir, çünkü çocukluğundan beri fedakarlık eğitimi almıştı. Ayrıca, erkek kardeşinin peşinden gelen bilginlere giden ve kendi seçimindeki sorumluluğunu kısmen reddedecek olan “ne kendiniz ne de siz” i seçebilirdi.
Ama sonra kaderli bir karar vermeniz gereken gün ve saat gelir ve son anda çocukluğundan bu yana ne istediğini, fakat toplumun, kardeşin, ebeveynlerin etkisiyle ikinci ve üçüncü plana solmuş olanı seçer. Filmin kendisinde, bölümlerin hala ikinci bir kez bile izleyebileceği gıdıklayan sinirler var, ama şu an için sadece filmi izledikten sonra kaydettiğim bir miktar bilgelik sıkıntısı ile kendimi sınırlayacağım.
"Divergent" filmi ne işe yarıyor?
- Evsiz insanlar da. Film, herkesin kendi yeri ve rolü olduğu toplumun uyumuna özel önem veriyor. Ve kendilerini bulamayan fakirler bile ayrı bir "haydut" grubu içinde tanımlanır. Polisi sürmezler ve diğer grupların temsilcilerinden utanmazlar. Aksine, bu hermit, kendilerini besleyen, uyumasını sağlayan, ilk yardım görevlerini düzenleyen gönüllüler tarafından desteklenir. Bir insan sosyal bir rol seçemezse, ona göz kulak olmamalısınız. Ahenkli bir toplumda, parazitler bile, kaderin iradesiyle toplumun eteklerinde sona eren isimler, anlayışla ele alınır.
- Bütün meslekler önemlidir. İdeal insanlar olmadığı gibi, ideal çiftler de var, ideal meslek yok, ancak farklı mesleklerden temsilcilerden oluşan uyumlu topluluklar var. Eğer herkes avukat, bankacı ve programcı olarak çalışmaya başlasaydı, kim muslukları tamir edip çöpü dışarı çıkarırdı? "Divergent" filmi prestijli olmayan mesleklerin temsilcilerine yeni bir bakış açısı getiriyor. Bir kişinin birkaç işletmeye sahip olduğunu duyduğumuzda sesimizin tınısı bile bir şekilde değişiyor ve belki de daha saygılı davranmaya başlıyoruz. Fakat piyasada, bir çeşit fındık veya maydanoz satıcısı yakınında, klişeleşmiş bir beyin gibi, bir nedenden ötürü, derhal bunu kaybedenlere yazar. Bu yüzden olmamalı. Sonunda fındık satmayı seven insanlar var ve bu konuda harikalar. Ve bir temizlikçi olarak çalışmak bile istemem, çünkü bu, dünyayı daha iyi bir yer yapan gerçekten yararlı ve asil bir çalışmadır (bu arada temizlikçiye çocukken birkaç kez yardım etti). Ve az sayıda kadının bir hademe ile buluşmak istemesi, bir hademe değil toplumun sorunudur. Dahası, bazı ülkelerde, çöp kamyonundakiler "beyaz yakalı" dan biraz daha fazla kazanıyor.
- Doğru mesleği seçmek, kolay olacağını garanti etmez. Bir şey yapma yeteneğiniz olsa bile, bir şey elde etmek için ateş, borular ve bakır sülfattan geçmeniz gerekecektir. “Divergent” in ana karakteri, kendisi için zor ama gerçek bir seçim olsa ve “cesur ruhlar” kampına giderken, çoğu zaman cesaret ve azim gerektiren durumlarda kendini bulur. Neyse ki, bu bağlamda, film oldukça mantıklı, çünkü kahramanımız, tüm arzusu ve gayretine rağmen hiçbir zaman spor yapmayan zayıf bir otkalenka-altruist olması, çetelemeyi daha güçlü rakiplerinden çeteleştirdi.
- Hayatı her zaman sıfırdan başlatabilirsiniz. Shailene Woodley, Beatrice adındaki karakterinde, konuyu zaman aşımına uğrattı ve adını Tris olarak değiştirdi. Aynı numarayı üniversiteye gittiğimde kendime George dediğimde yaptım. İnsanların sizi tanımadığı yeni bir topluluğa geldiğinizde, geçmiş sizi rahatsız etmiyor, bu da tekrar baştan başlayabileceğiniz anlamına geliyor. Napolyon bile olsa, insanların seni böyle kabul etmekten başka seçeneği kalmayacak. Ayrıca, “korkusuz” hizmetini seçen farklı hiziplerin temsilcilerinin akşam yemeğinde oturdukları ve doğuştan gelen eğilimlerinin artılarını ve eksilerini tartıştıkları, dürüstlük veya feragat etme (gönüllü) ve o andaki eğitmenleri olup olmadıkları konusunda filmde bir bölüm var. aniden onları kuşattı ve şöyle dedi : “Eski hizipleriniz hakkında bir şey duymak istemiyorum. Korkusuzsun . ” Böylece, komutan, yeni gelenlerin, geçmişi yeni bir mesleği öğrenmelerini ve sıfırdan yaşamaya başlamalarını engelleyen geçmişi unutmasına yardımcı oldu.
- Tutku, yetenekten daha önemlidir. Tutku (tutku) ve bir alandaki yetenekler arasında seçim yapmak, tutkuyu seçmek mantıklıdır, çünkü filmin kahramanı gibi, birçok alanda eşit derecede yetenekli olabilirsiniz, ama aynı zamanda bir şeyi sevebilirsiniz. Bu yüzden, Tris, gönüllülük, fedakarlık, iş, arkadaşlık ve korkusuzluk gibi alanlarda yeteneği olmasına rağmen, son anda son seçeneği seçti - korkusuzluk. Çünkü doğasında rezonansa neden olan korkusuzluktu. Ma Yun’in dediği gibi, Çin’in en zengin insanlarından biri ve Forbes’in kapağındaki ilk Çinliler: “Yapabildiğin şeyi yapmamalısın, yapman gerek.” Örneğin, yüksek düzeyde İngilizce iseniz ve öğretme yeteneğiniz varsa, bu kesinlikle İngilizce öğretmeniz gerektiği anlamına gelmez. Her şey bunu gösteriyor gibi görünse de (elbette içsel arzun hariç).
Film, özellikle izleyicinin “farklı” kavramına aşina olmasından çok daha fazla dokunur, bu da farklı yetenekleri olan bir kişi anlamına gelir. Film bazında bu tür insanlar, buna rağmen tartışmasam da, oldukça nadirdir. Bana gelince, toplumumuzda çoğu zaman nereye yapılacağını bilmeyen çok fazla sapma var.
Bu yüzden, bu filmi sadece yollarının başında olan ve seçimlerinden şüphe eden gençlere ve öğrencilere değil, aynı zamanda orta yaş krizi geçirenlere de önerebilirim.