Hepimiz hayatımızdaki biri tarafından incitildik. Acı o kadar şiddetli olabilir, ihanet o kadar yıkıcı olabilir ki, o kişiyi affedebileceğimizi asla hayal edemeyiz. Bu gerçek Hıristiyanlar için bir sorun teşkil edebilir çünkü birbirimizi gönülden özgürce affetmemiz gerekiyor. Belki de Petrus'un İsa'ya bunu sorduğu zamanı hatırlarsınız.
Sonra Petrus İsa'ya geldi ve sordu, "Tanrım, bana karşı günah işleyen kardeşimi kaç kez affedeceğim? Yedi defaya kadar mı? "
İsa, “Size sadece yedi kez değil, yetmiş yedi kez söylüyorum!
(Matta 18:21, 22 BSB)
İsa, 77 kez affetme emrini söyledikten hemen sonra, cennetin krallığına girmek için neyin gerekli olduğundan bahseden bir örnek verir. Matta 18: 23'ten başlayarak, kendisine büyük miktarda borcu olan hizmetçilerinden birini affeden bir kraldan söz eder. Daha sonra, bu köle aynı şeyi kendisine çok az miktarda borcu olan bir köle için yapma fırsatı bulduğunda, bağışlayıcı değildi. Kral bu kalpsiz eylemi öğrendi ve daha önce affettiği borcu geri verdi ve ardından köleyi hapse attırdı, bu da borcunu ödemesini imkansız hale getirdi.
İsa benzetmeyi “Gökteki Babam da, her biriniz kardeşinizi yüreğinizden affetmezseniz sizinle aynı şekilde ilgilenecektir” diyerek bitirir. (Matta 18:35 NWT)
Bu, bir kişi bize ne yapmış olursa olsun, onları affetmemiz gerektiği anlamına mı geliyor? Bağışlanmamızı gerektirecek hiçbir koşul yok mu? Her zaman tüm insanları affetmemiz mi gerekiyor?
Biz değiliz. Nasıl bu kadar emin olabilirim? Son videomuzda tartıştığımız ruhun meyvesiyle başlayalım. Paul'ün bunu nasıl özetlediğine dikkat edin?
“Ama Ruh'un meyvesi sevgi, neşe, huzur, özlem, şefkat, iyilik, sadakat, nezaket, özdenetimdir. Buna karşı kanun yoktur. " (Galatyalılar 5:22, 23 NKJV)
"Buna karşı kanun yoktur." O ne demek? Basitçe, bu dokuz niteliğin kullanımını sınırlayan veya kısıtlayan hiçbir kural yoktur. Hayatta iyi olan ama aşırısı kötü olan pek çok şey vardır. Su iyidir. Aslında yaşamamız için suya ihtiyaç var. Yine de çok fazla su içersen kendini öldürürsün. Bu dokuz nitelikle fazla diye bir şey yoktur. Çok fazla sevginiz veya çok fazla inancınız olamaz. Bu dokuz nitelik ile daha fazlası her zaman daha iyidir. Bununla birlikte, aşırı zarar verebilecek başka iyi nitelikler ve başka iyi eylemler de vardır. Bağışlama niteliğinde durum böyledir. Çok fazlası aslında zarar verebilir.
Kralın Matta 18: 23'teki benzetmesini yeniden inceleyerek başlayalım.
Petrus'a 77 defa pes etmesini söyledikten sonra İsa bu benzetmeyi örnek olarak verdi. Nasıl başladığına dikkat edin:
Bu nedenle cennetin krallığı, köleleriyle hesaplaşmak isteyen bir kral gibidir. Ve onları uzlaştırmaya başladığında, ona on bin talant borcu olan biri getirildi. Ama geri ödeme imkânı olmadığı için efendisi, karısı, çocukları ve sahip olduğu her şeyle birlikte satılmasını ve geri ödenmesini emretti. " (Matta 18: 23-25 NASB)
Kral affedici bir ruh hali içinde değildi. Kesin ödeme yapmak üzereydi. Fikrini ne değiştirdi?
"Bunun üzerine köle yere düştü ve onun önünde secdeye kapandı," Bana karşı sabırlı ol, sana her şeyin karşılığını vereceğim "dedi. Ve o kölenin efendisi şefkat duydu ve onu serbest bıraktı ve borcunu bağışladı. " (Matta 18:26, 27 NASB)
Köle affedilmek için yalvardı ve işleri yoluna koyma isteğini ifade etti.
Paralel anlatımda, yazar Luke bize biraz daha perspektif veriyor.
Öyleyse kendinize dikkat edin. Eğer kardeşiniz size karşı bir günah işlerse, onları azarlayın; Eğer tevbe ederlerse onları bağışlayın. Size karşı günde yedi kez günah işleseler ve yedi kez 'tövbe ediyorum' diyerek size geri gelseler bile, onları affetmelisiniz. " (Luka 17: 3, 4 NIV)
Buradan, affetmeye istekli olmamız gerekse de, bu bağışlamanın dayandığı koşulun bize karşı günah işleyen tarafın bir tövbe işareti olduğunu görüyoruz. Tövbe eden bir kalbin kanıtı yoksa, bağışlamanın temeli yoktur.
Bazıları "Ama bir dakika bekle" diyecek. "Çarmıhtaki İsa Tanrı'dan herkesi affetmesini istemedi mi? O zaman tövbe yoktu, değil mi? Ama yine de affedilmelerini istedi. "
Bu ayet, evrensel kurtuluşa inananlara çok hitap ediyor. Merak etmeyin. Sonunda herkes kurtulacak.
Peki, şuna bir bakalım.
"İsa," Baba, onları affet, çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar "dedi. Ve elbiselerini kura atarak böldüler. " (Luka 23:34 NIV)
Bu ayete Biblehub.com'da paralel İncil modunda bakarsanız, birkaç düzine büyük İncil çevirisini listelerseniz, gerçekliğinden şüphe etmek için hiçbir nedeniniz kalmaz. Orada, saf İncil kanonundan başka bir şey okuduğunuzu düşünmenize neden olacak hiçbir şey yok. Aynı şey için de söylenebilir Yeni Dünya Çevirisi 2013 Sürümü, sözde Gümüş Kılıç. Ama sonra, o Kutsal Kitap versiyonu Mukaddes Kitap bilginleri tarafından tercüme edilmedi, bu yüzden ona fazla yer vermem.
Aynı şey için söylenemez Yeni Dünya Çeviri Referansı İncil, 34. ayeti çift kare tırnak içine aldığımı fark ettim ki bu da şu dipnota bakmamı sağladı:
א CVgSyc, p bu parantez içindeki kelimeleri ekleyin; P75BD * WSys atlanmıştır.
Bu semboller, bu ayeti içermeyen eski kodeksleri ve el yazmalarını temsil eder. Bunlar:
- Codex Sinaiticus, Gr., Dördüncü yüzde. CE, British Museum, HS, GS
- Papirüs Bodmer 14, 15, Gr., Yak. 200 CE, Cenevre, GS
- Vatikan ms 1209, Gr., Dördüncü yüzde. CE, Vatikan Şehri, Roma, HS, GS
- Bezae Codices, Gr. ve Enlem, beşinci ve altıncı sent. CE, Cambridge, İngiltere, GS
- Freer Gospels, beşinci yüzde. CE, Washington, DC
- Sinaitik Süryani kodeksi, dördüncü ve beşinci yüzde. CE, İncil.
Bu ayetin tartışmalı olduğu düşünüldüğünde, belki Kutsal Yazıların geri kalanıyla uyumuna veya uyumsuzluğuna dayanarak Kutsal Kitap kanonuna ait olup olmadığını anlayabiliriz.
Matta 9. bölüm 9. ayette, İsa felçli bir adama günahlarının affedildiğini söyler ve altıncı ayette "ama İnsanoğlu'nun yeryüzünde günahları affetme yetkisi vardır" (Matta 2: XNUMX NWT).
Yuhanna 5: 22'de İsa bize, “… Baba kimseyi yargılamaz, ancak tüm yargıyı Oğula vermiştir…” (BSB) der.
İsa'nın günahları affetme gücüne sahip olduğu ve tüm yargıların kendisine Baba tarafından verildiği göz önüne alındığında, neden Baba'dan uygulayıcılarını ve destekçilerini affetmesini istesin? Neden kendin yapmıyorsun?
Ama dahası var. Luke'daki hesabı okumaya devam ederken ilginç bir gelişme buluyoruz.
Matta ve Mark'a göre, İsa ile birlikte çarmıha gerilen iki haydut, ona tacizler fırlattı. Sonra biri fikrini değiştirdi. Biz okuyoruz:
“Orada asılı olan suçlulardan biri O'na tacizde bulunarak,“ Mesih sen değil misin? Kendini ve bizi kurtar! " Ama diğeri cevap verdi ve onu azarlayarak, “Aynı kınama cezası altında olduğunuza göre Allah'tan korkmuyor musunuz? Ve gerçekten de adil bir şekilde acı çekiyoruz, çünkü suçlarımız için hak ettiğimizi alıyoruz; ama bu adam yanlış bir şey yapmadı. " Ve dedi ki, "Tanrım, krallığına geldiğin zaman beni hatırla!" Ve ona dedi ki, "Gerçekten size diyorum, bugün Cennette Benimle olacaksınız." (Luka 23: 39-43 NASB)
Böylece bir kötülük tövbe etti, diğeri pişman oldu. İsa ikisini de mi yoksa sadece birini mi affetti? Kesin olarak söyleyebileceğimiz tek şey, af dileyen kişiye, Cennette İsa ile birlikte olmanın güvencesinin verildiğidir.
Ama daha fazlası var.
“Şimdi altıncı saat civarındaydı ve dokuzuncu saate kadar tüm ülkenin üzerine karanlık çöktü, çünkü güneş parlamayı bıraktı; ve tapınağın perdesi ikiye bölündü. " (Luka 23:44, 45 NASB)
Matthew ayrıca bir deprem olduğunu da aktarır. Bu korkunç fenomenin, sahneyi izleyen insanlar üzerindeki etkisi neydi?
"Yüzbaşı ne olduğunu görünce," Bu adam aslında masumdu "diyerek Tanrı'yı yüceltmeye başladı. Ve bu gösteri için bir araya gelen tüm kalabalık, olanları izledikten sonra göğüslerini döverek eve dönmeye başladı. " (Luka 23:47, 48 NASB)
Bu, 50 gün sonra Pentekost'ta Petrus'un söylediği Yahudi kalabalığının tepkisini daha iyi anlamamıza yardımcı olur: “Öyleyse, İsrail'deki herkesin, çarmıha gerdiğiniz bu İsa'yı hem Rab hem de Mesih olarak yarattığından emin olun!
Petrus'un sözleri kalplerini delip geçti ve ona ve diğer elçilere, "Kardeşler, ne yapmalıyız?" Dediler. (Elçilerin İşleri 2:36, 37 NLT)
İsa'nın ölümünü çevreleyen olaylar, üç saatlik karanlık, tapınak perdesinin ikiye bölünmesi, deprem… Bütün bunlar, insanların çok yanlış bir şey yaptıklarını anlamalarına neden oldu. Göğüslerini döverek eve gittiler. Böylece, Petrus konuşmasını yaptığında kalpleri hazırdı. İşleri düzeltmek için ne yapacaklarını bilmek istediler. Petrus onlara Tanrı'dan bağışlanmak için ne yapmalarını söyledi?
Peter, "Ah, bunun için endişelenme. İsa, onu taktığınız çarmıhta ölürken İsa ondan geri dönmesini istediğinde, Tanrı sizi zaten affetti mi? Görüyorsunuz, İsa'nın kurbanı sayesinde herkes kurtulacak. Sadece rahatla ve eve git. "
Hayır, "Petrus cevap verdi," Her biriniz günahlarınızdan tövbe etmeli ve Tanrı'ya dönmelisiniz ve günahlarınızın bağışlanması için İsa Mesih adına vaftiz edilmelisiniz. O zaman Kutsal Ruh'un armağanını alacaksın. " (Elçilerin İşleri 2:38 NLT)
Günahlardan bağışlanmak için tövbe etmeleri gerekiyordu.
Affetmenin aslında iki aşaması vardır. Biri tövbe etmektir; yanıldığını kabul etmek için. İkincisi, yanlış rotadan yeni bir rotaya dönmek için dönüşümdür. Pentekost'ta bu vaftiz edilmek demekti. O gün üç binden fazlası vaftiz edildi.
Bu süreç aynı zamanda kişisel nitelikteki günahlar için de işe yarar. Bir kişinin sizi bir miktar para dolandırdığını varsayalım. Eğer suçu kabul etmezlerse, sizden onları affetmenizi istemezlerse, bunu yapmak zorunda değilsiniz. Ya af diliyorlarsa? İsa'nın örneğinde, her iki köle de borcun affedilmesini istemedi, sadece kendilerine daha fazla zaman verilmesini istedi. Meseleleri düzeltmek için bir istek gösterdiler. İçten bir özür dileyen, kalbi kesilmiş birini affetmek kolaydır. Bu samimiyet, kişi sadece "Özür dilerim" demekten daha fazlasını yapmak için çaba gösterdiğinde ortaya çıkar. Bunun sadece samimiyetsiz bir bahane olmadığını hissetmek istiyoruz. Bunun bir daha olmayacağına inanmak istiyoruz.
Bağışlamanın niteliği, tüm iyi nitelikler gibi, sevgi tarafından yönetilir. Aşk bir başkasına fayda sağlamaya çalışır. Gerçekten pişmanlık duyan bir yürekten bağışlamayı esirgemek sevgi değildir. Bununla birlikte, tövbe olmadığında affetmek de sevgisizdir, çünkü biz sadece kişinin kötülük yapmaya devam etmesini sağlayabiliriz. Kutsal Kitap bizi şöyle uyarır: "Bir suçun cezası hızlı bir şekilde infaz edilmediğinde, insanların kalpleri kötülük yapmaya tamamen hazır hale gelir." (Vaiz 8:11 BSB)
Ayrıca, birini affetmenin, yanlış davranışlarından dolayı herhangi bir sonuca katlanmak zorunda olmadıkları anlamına gelmediğinin de farkında olmalıyız. Örneğin, bir koca başka bir kadınla ya da başka bir erkekle zina ederek karısına karşı günah işleyebilir. O, tövbe edip ondan af dilediğinde çok samimi olabilir ve bu yüzden kadın ona af dileyebilir. Ancak bu, evlilik sözleşmesinin hâlâ bozulmadığı anlamına gelmez. Hâlâ yeniden evlenmekte özgürdür ve onunla kalmak zorunda değildir.
Yehova, Batşeba'nın kocasını öldürmek için komplo kurduğu için Kral Davut'u affetti, ama yine de sonuçları vardı. Zinalarının çocuğu öldü. Sonra Kral Davut'un Tanrı'nın emrine itaatsizlik ettiği ve askeri gücünü belirlemek için İsrail adamlarını numaralandırdığı zamanlar vardı. Tanrı'nın öfkesi ona ve İsrail'e geldi. David af diledi.
". . Daha sonra David gerçek Tanrı'ya şöyle dedi: “Bunu yaparak çok günah işledim. Ve şimdi, lütfen, çok aptalca davrandığım için hizmetçinin hatasını affet. ”(1. Tarihler 21: 8)
Ancak yine de sonuçları vardı. Yehova'nın yol açtığı üç günlük bir belada 70,000 İsrailli öldü. "Bu adil görünmüyor" diyebilirsiniz. Yehova, İsrailoğullarını, onun yerine bir insan kral seçmelerinin sonuçları olacağı konusunda uyardı. Onu reddederek günah işlediler. Bu günahtan tövbe ettiler mi? Hayır, milletin onu reddettiği için Tanrı'dan af dilediğine dair hiçbir kayıt yoktur.
Elbette hepimiz Tanrı'nın elinde ölürüz. Günahın ücreti ölüm olduğu için yaşlılıktan ya da hastalıktan ölmemiz ya da 70,000 İsrailli gibi bazılarının doğrudan Tanrı'nın elinde ölmesi; her iki durumda da, sadece bir süreliğine. İsa hem doğruların hem de haksızların dirilişinden söz etti.
Mesele şu ki, hepimiz ölümde uykuya dalıyoruz çünkü biz günahkarız ve İsa'nın çağırdığı dirilişte uyanacağız. Ama ikinci ölümden kaçınmak istiyorsak, tövbe etmeliyiz. Bağışlama tövbeyi takip eder. Ne yazık ki, çoğumuz herhangi bir şey için özür dilemektense ölmeyi tercih ederiz. Bazılarının bu üç küçük kelimeyi, “yanılmışım” ve diğer üçünün “özür dilerim” söylemesinin ne kadar imkansız olduğu dikkat çekicidir.
Yine de özür dilemek sevgiyi ifade etmemizin bir yoludur. Yapılan yanlışlar için tövbe etmek yaraları iyileştirmeye, kopuk ilişkileri onarmaya, başkalarıyla yeniden bağlantı kurmaya… Tanrı ile yeniden bağlantı kurmaya yardımcı olur.
Kendini kandırma. Tüm dünyanın yargıcı, siz ondan istemediğiniz sürece hiçbirimizi affetmeyecektir ve bunu daha iyi kastetmelisiniz, çünkü bizden farklı olarak, Baba'nın tüm yargılamayı yapmakla görevlendirdiği İsa, İnsanın yüreğini okuyabilir.
Bağışlamanın henüz ele almadığımız başka bir yönü daha var. İsa'nın Kral ve Matta 18'deki iki köle meselesi bununla ilgilidir. Merhamet kalitesiyle ilgisi var. Bunu bir sonraki videomuzda analiz edeceğiz. O zamana kadar zaman ayırdığınız ve desteğiniz için teşekkür ederim.