Bu heykeller, İrlanda'nın başkenti Dublin'deki gezinti yerinde yürürseniz görülebilir. Burada 1997 yılında göründüler ve XIX yüzyılın ortalarında bu ülkeye gelen korkunç talihsizlikleri hatırlatmak için tasarlandılar. Bu sorunun bir adı var - Büyük Kıtlık: Bir Gorta Mor (İrlandaca) veya Büyük Kıtlık (İngilizce).
Büyük kıtlık damgası, İrlanda, 1997
M.de Goodaboomthe. İrlanda'da büyük açlık
Binlerce yıldır açlığın insanlığın gerçek bir laneti olduğunu söylemeliyim. Tüm dünyada hüküm sürdü, Avrupa, Amerika, Asya ve Afrika'da düzenli misafir oldu. John Evanjelist'in Vahiyinde Açlık, Kıyamet'in atlılarındandır (siyah atta, diğer atlı - Beyaz atta veba, kırmızıda savaş ve solukta ölüm).
V. Vasnetsov. Kıyamet Atlıları. müze hikayeler din, St. Petersburg
Sadece nispeten yakın bir zamanda açlık ekonomik olarak gelişmiş ülkeleri bıraktı ve insan vücudu, savaş sonrası yıllarda herkesi şaşırtan bu “hızlanma” fenomenine minnetle tepki gösterdi. İlk kez, 20. yüzyılın başında “hızlanma” kaydedildi - 19. yüzyılın 30'inin verilerine kıyasla, 19. yüzyılın 60'inde (aniden ebeveynlerinden daha yüksekken) “patlayıcı” ve göze çarpan bir “çıplak göz” karakteri edindi yüzyıllar (SSCB dahil).
Halen, kıtlık, daha önce olduğu gibi, ölümler ve buna bağlı hastalıklar şeklinde bol miktarda “haraç” topladığı Asya ve Afrika ülkelerine gerilemiştir. Ve Avrupa’nın zengin ülkelerinde o zamanlar yaklaşık 100’in yaklaşık milyon ton gıda ürünü atılmakta ya da yıllık olarak işlenmesi için gönderilmektedir. ABD’de, BM Komisyonuna göre, atılan ürünlerin payı üretilenlerin% 40’ine ulaşmaktadır.
Ancak bu her zaman böyle değildi. Ve nispeten yakın bir zamanda, şimdi oldukça müreffeh olan İrlanda'da, “medeni dünya” nın gözünden önce gerçek bir trajedi patlak verdi ve yaklaşık bir milyon insanın ölümüne neden oldu (500 bin ila bir buçuk milyon).
Bu ülke, 10 yıllarında (1841'ten 1851 yıllarına kadar) 30 yılında kaybolduğu anlamıyla popülasyondadır. Üzücü eğilim gelecekte devam etti: 1841'te İrlanda'nın nüfusu 8 milyon 178 bin kişi olsaydı (Avrupa'daki en yoğun nüfuslu ülke idi), o zaman 1901'ta sadece 4 milyon 459 bin vardı - yaklaşık olarak 1800 yılında. Bu, yerli halkın bir ülkeden insani felakete açlık, hastalık ve kitlesel göç etmesinin sonucuydu. İrlanda şu ana kadar tam olarak iyileşmedi ve şu anda nüfusu artmamış, ancak 19. yüzyıl ortalarından bu yana azalmış olan tek Avrupa devleti.
Clare İlçesi en çok etkilenen bölgelerden biriydi: XIX yüzyılın başında, nüfusu 208 bin kişiye ulaştı ve 1966'te ise sadece 73,5 bin yaşadı.
Fakat bu, dünya tarihindeki en güçlü imparatorluklardan birinin Avrupa bölgesinde nasıl olabilir? Hindistan, Burma, Nijerya, Kenya, Uganda, Fiji Adaları veya Yeni Gine'de denizaşırı yerlerde değil, Büyük Britanya ve İrlanda adaları arasındaki en kısa mesafeye 154 km (St George Boğazı) yakındır.
İngilizlerin ilk kolonisi
Her şeyden önce, İrlanda'nın hâlâ İngilizlerin kolonisi olduğu (üst üste ilk) ve İrlanda ile İngilizler arasındaki ilişkilerin hiçbir zaman dostane olmadığı söylenmelidir.
Her şey 1171 yılında başladı, İngiliz Kralı II. Henry Plantagenet, ordunun başında Papa III. Papa'nın kutsamasıyla 400'in gemilerine girdi ve İrlanda topraklarını işgal etti.
Henry II Plantagenet Bozuk Parası
Artaud de Montor, Papa Adrian IV
O zamana kadar Roma'dan bağımsız olarak kalan İrlanda Katolik Kilisesi papalara bağlıydı. Adanın nüfusu büyük bir haraç ile kaplandı. İrlandalılar yasaklandı (17. yüzyılda ölü bir kurt için prime eşit bir ödül, bir yeraltı öğretmeninin başına ödendi). Bu politikanın bir sonucu olarak, İrlanda dilinin ana dili (erken çocukluk döneminde öğrenilen) yalnızca adanın batısında yaşayan 200 bin kişi içindir. Ancak son yıllarda, İrlandalıların sayısı bilinçli bir şekilde anadillerini yetişkinlik çağında okuyor: Ülke nüfusunun% 20'inin şu anda bir dereceye kadar konuştuğuna inanılıyor. Ayrıca İrlanda'da, İngilizler ulusal kostüm giymeyi yasakladı.
Kraliçe Elizabeth I, İrlanda'nın kuzeydoğu ilçelerinin ülkesi ve İngiliz tahtının mülkiyetini tamamen ilan etti ve bunu Anglo-İskoç sömürgecilere sattı. Sonuç olarak, zamanla, dokuz Ulster bölgesinin altı (ülkenin kuzeyindeki), Anglo-İskoç yerleşimcilerin soylarının sayısı İrlandalılardan daha yüksekti. Ve İrlanda bağımsızlık kazandığında (1921'te), Ulster'in çoğu Birleşik Krallık'ın bir parçası olarak kaldı.
İrlanda haritasında Ulster, 3 İrlanda ilçesinde yeşil renkle vurgulanmış, geri kalan 6 İngiltere’de
Genel olarak, İngilizler ile İrlandalılar arasındaki asırlık ilişkileri tanımlamanız gerekiyorsa, bu sadece bir kelime kullanarak yapılabilir: “nefret”. Zaman geçtikçe, İrlanda duası bile “Rab, bizi Normanlar'ın öfkesinden kurtar”, içeriğini değiştirdi: “Lord, bizi Anglo-Saksonların açgözlülüğünden kurtardı”.
ABD'li tarihçi William Edward Burkhardt Dubois, 1983’te “İrlanda’daki bir köylünün ekonomik durumunun, özgürleşme çağındaki bir Amerikan kölesininkinden daha kötü olduğunu” yazdı. Bu görüş daha da ilginç, çünkü Dubois’ın kendisi bir Afrikalı Amerikalı.
"Aydınlanmış" 19. yüzyılda, Kraliçe Victoria'nın en sevdiği şair Alfred Tennyson (ona baron ve eş unvanını verdi) yazdı:
“Keltlerin hepsi bitmiş memelerdir. Korkunç bir adada yaşıyorlar ve bahsetmeye değer bir hikayeleri yok. Neden hiç kimse bu çürük adaya dinamitle havaya uçuramıyor ve parçalarını farklı yönlere çekemiyor? ”
John Everett Millet. Alfred Tennyson'ın portresi. 1881 yılı
Robert Arthur Talbot Gascoigne-Cecil Salisbury, ikinci yarıda üçüncüsü İngiliz Başbakanı ve 19. yüzyılın sonunda, İrlandalıların özyönetim veya kendi kendine hayatta kalma yeteneğine sahip olmadığını söyledi.
Ve 20. yüzyılda İngiliz senaryo yazarı ve oyuncu Ted Whitehead şöyle dedi:
“Bir İngiliz mahkemesinde, bir sanığın İrlandalı olduğu kanıtlanana kadar masum olduğu kabul edilir.”
Bu nedenle, kişi, İrlanda halkının trajedisine İmparatorluk hükümeti ve sıradan İngilizler tarafından gösterilen kayıtsızlığa şaşırmamalı.
XIX. Yüzyılın İngilizleri açısından lordlar yarışı ve uşaklar yarışı
İrlanda topraklarında İngilizce Lordlar
Ama o korkunç yıllarda İrlanda'da ne oldu?
Her şey, ilk İngiliz lordlarının İrlanda topraklarında göründüğü XII. İngiliz Kilisesi'nin Roma Katolikliği'nden ayrıldığını bildiren Henry VIII ile durum kötüleşti, İrlandalılar Katolik kaldı. Ülkenin lordları şimdi sadece yabancıların soyları değil, aynı zamanda Anglikan Protestanları ve egemen seçkinler ile sıradan insanlar arasındaki düşmanlık da kaybolmadı, hatta arttı. Sözde “cezai yasalara” göre Katolik İrlandalıların arazilerine sahip olmaları ya da kiralamaları, seçtikleri yerleri oylamaları ve tutmaları yasaklandı (bu “baskıcı” yasalar kısmen sadece 1829 yılında yürürlükten kaldırıldı). İrlanda’nın İngiliz-İskoç kolonisi, yerli halkın çıkarlarına zarar vermek için şiddetle teşvik edildi. Sonuç olarak, XIX yüzyılın başında. yerel Katolik köylüleri (karyolalar) neredeyse arazi paylarını kaybetti ve İngiliz toprak ağalarıyla birleşik kira sözleşmesi yapmak zorunda kaldılar.
"İrlandalı Lumper"
Bu şartlar altında, patateslerin adadaki 1590'te ortaya çıkması kelimenin tam anlamıyla birçok can kurtardı: ekim koşulları neredeyse mükemmel, iyi ve en önemlisi, en kötü topraklara sahip bölgelerde bile istikrarlı mahsuller garanti edildi. 19. yüzyılın ortalarında, ülkenin ekilebilir alanlarının neredeyse üçte biri bu ürünle ekilmiştir. Yavaş yavaş patatesler, İrlandalıların büyük çoğunluğunun, özellikle Mayo ve Galway'in batı ülkelerinde, 90'e göre, nüfusun% 'si patates dışındaki diğer ürünleri karşılayamıyordu (ürünlerin geri kalanı satılmaya başladı: paranın kiralanması gerekiyordu) diyetinin temeli haline geldi. İrlanda için ölümcül olan, içinde sadece bir çeşit patates yetiştirilmiş olmasıydı - “İrlandalı lumper”. Bu nedenle, 1845'ta fitoftora mantarı adaya çarptığında (Amerikan gemilerinden birinin buraya getirdiğine inanılır) bir felaket meydana geldi.
Geç ışık yanmasından etkilenen patatesler
Bir gort mor
Güneybatı İrlanda'daki Cork İlçesi ilk acı çeken yerdi ve oradan hastalık diğer alanlara yayıldı ve kıtlık İrlanda'ya geldi. Ancak ertesi yıl daha da korkutucu oldu, çünkü zaten enfekte olmuş tohum materyali ekim için sıklıkla kullanılıyordu.
Talihsiz İrlanda için bu yeterli olmazmış gibi, aynı zamanda zarar gören ev sahipleri arazi kiralarını artırdılar. Birçok köylü zamanında gelemedi, sonuç olarak, yalnızca 1847'ta kirasının ödenmemesi için Mayo İlçesindeki Kont Luke, 2’in binlerce kişisini tahliye etti, 1849’in evlerinin ve arazilerinin tamamı 250’in bin köylüsünü kaybetti. Clare eyaletinin Kaptan Kennedy'sine göre, Kasım 1847 ile Nisan 1848 arasında 1000 yıkılan köylülerin evleri yıkıldı. Toplamda, 1846'ten 1854'e. 500 hakkında bin kişi tahliye edildi.
İrlandalı kiracıların tahliyesi, gravür
Son gelir ve yiyecek kaynaklarını kaybeden tüm bu insanlar şehirlere koştu.
1845 sonbaharında, ABD'de 100 000 pound mısır ve Hindistan mısır unu satın alındı, ancak İrlanda’ya yalnızca Şubat ayında 1846’te geldiler ve kelimenin tam anlamıyla okyanusta bir damla haline geldiler: adanın tüm nüfusunu beslemek imkansızdı.
Devlet yardımını açlıktan yönetmekle görevli olan İngiliz yetkilinin, ciddiyetle “Tanrı'nın mahkemesinin İrlandalılara bir ders vermek için felaket yolladığını” ciddi bir şekilde savunduğunu merak ediyor. Bir pozisyon göstermedi. Bu memurun adı, o yılların olaylarını anlatan bir İrlanda halk şarkısında saklandı:
"Yalnız hapishane duvarında
Kızın aradığını duydum:
"Michael, seni aldılar
Travelin'in ekmeğini çaldığın için,
Böylece bebek sabah görebilirdi.
Şimdi hapishane gemisi körfezde bekliyor. "
...
Açlık ve taç karşı
İsyan ettim, beni mahvedecekler.
Bundan böyle çocuğumuzu onurlu bir şekilde yetiştirmelisiniz. ”
Kızın aradığını duydum:
"Michael, seni aldılar
Travelin'in ekmeğini çaldığın için,
Böylece bebek sabah görebilirdi.
Şimdi hapishane gemisi körfezde bekliyor. "
...
Açlık ve taç karşı
İsyan ettim, beni mahvedecekler.
Bundan böyle çocuğumuzu onurlu bir şekilde yetiştirmelisiniz. ”
23 Mart 1846 yıllarında, Lordlar Evi'nde konuşan John Russell şöyle dedi:
“İrlanda'yı dünyadaki en geri ve en dezavantajlı ülkeye dönüştürdük ... Tüm dünya bizi utanç verici bir marka, ancak şerefsizimize ve yetersiz yönetimimizin sonuçlarına eşit derecede kayıtsızız.”
Performansı, Büyük Britanya'nın “ustaları” üzerinde çok fazla etkilemedi.
İrlandalıların bir kısmı daha sonra yemek için çalışmak zorunda kaldıkları, çatı altında bir yerlerin olduğu evlere girdiler, bazıları da hükümet tarafından yollar inşa edildi.
Bir çalışma evinin kapılarında aç İrlandalı, oyma
Ancak her şeyini kaybeden aç insanların sayısı çok büyüktü ve bu nedenle, 1847'te, İngiliz Parlamentosu, arazi alanları belirtilen bölgeyi aşan köylülerin hak kazanma hakkının reddedildiğine göre bir yasa çıkardı. Sonuç olarak, bazı İrlandalılar, devlet memurlarına yoksulluklarını göstermek için, evlerinin çatısını sökmeye başladı. Açlığın ardından sürekli yandaşları geldi - isabetsiz, diğer vitamin eksiklikleri, bulaşıcı hastalıklar. Ve insanlar toplu halde ölmeye başladı. Çocuklar arasında ölüm oranı özellikle yüksekti.
Dört çocuktan ikisini öldüren Bridget O'Donnell, yılın Londra gazetesi 1848'ten gravürlendi
1849 yılında kolera, 36'ın bin hayatıyla ilgili İrlanda'ya geldi. Sonra tifüs salgını başladı.
Alfred Rethhel. “1831'ta Paris'teki kolera salgını sırasında Masquerade'de keman çalıyor ölüm”, 1845 yıl
Aynı zamanda, gıda açlıktan İrlanda'ya açılmaya devam etti.
Liverpool Üniversitesi profesörü Christina Kinely şunları yazdı:
“Bu büyük felaket ve canavarca kıtlık, kıtlık döneminde kesin olarak artan İrlanda sığır ihracatı (domuzlar hariç) tarafından da kışkırtıldı. Ürünler, açlıktan en çok etkilenen bölgeler aracılığıyla ordunun eşliğinde sevk edildi. ”
İngiliz tarihçi Cecil Blanche Wooham-Smith onunla aynı fikirde
“İki devlet arasındaki ilişkilerin tarihi, 1845-1849 yıllarındakine nazaran daha fazla zulüm ve ikiyüzlülük tezahürü görmüyordu. İngiltere’de İrlanda’ya ihraç edilen çok sayıda gıda ürünü Büyük Kıtlık’ta İrlanda’ya ihraç edildi. yüz binlerce İrlandalı. "
Aynı zamanda, İngiliz hükümeti, İrlanda’yı basan ve dış yardımı reddeden felaket ölçeğini azaltmak için elinden geleni yaptı. Ancak dedikleri gibi, “dikilmiş bir torbaya saklanamazsınız” ve adadaki sıkıntı hakkında bilgi İrlanda ve İngiltere'nin ötesine geçti. Doğu Hindistan Şirketi'nde hizmet veren İrlandalı askerler, açlıktan ölmek üzere olan 14 için £ 1.000 topladı. Papa Pius IX tarafından 2 bin lira bağışladı. Dini örgüt 1847 yılı İngiliz Yardımlaşma Derneği, 200 bin liraya yükseltti. Ve 1847'taki Choctaw Kızılderilileri bile İrlanda'da topladıkları 710 dolara gönderildi.
Osmanlı Sultanı Abdul-Mejid, 10’taki 1845’a bin lira pound'u aç İrlandalı’ya bağışlamaya çalıştım, ancak Kraliçe Victoria ondan bu tutarı 1000 pound'a düşürmesini istedi - çünkü kendisi yalnızca açlık çeken İngilizlere sadece 2 bin verdi. Sultan, bu parayı resmen devretti ve açlıktan ölmek üzere üç yiyecek yolladı. İngiliz donanma denizcilerinin bu gemileri engelleme girişimlerine rağmen, yine de Droed (ilçe Louth) limanına geldiler.
Sultan Abdül Majid I
1847 yılında, iki yıllık açlıktan sonra, iyi bir patates mahsulü nihayet elde edildi, ertesi yıl adada kalan çiftçiler patates tarlalarının alanını üç katına çıkardı - ve neredeyse tüm patatesler, tarlalarda, yılın 4'unda üçüncü kez tekrar öldü.
Yiyecek ithalat vergileri üzerindeki görevleri azaltmak en azından durumu hafifletebilir, ancak İrlanda İngiltere'nin bir parçasıydı ve bu nedenle bütün imparatorlukta ortak olan bu yasa kaçınılmaz olarak İngiliz çiftçilerin çıkarlarına isabet etti ve bu nedenle İngiliz tarım lobisinin kabul edilmesine izin vermedi.
19 Mayıs 23 yaşındaki işsiz İrlandalı tarafından umutsuzluğa maruz bırakılan William Hamilton, Kraliçe Victoria'ya suikast girişiminde bulundu, ancak silahını yanlış yükledi. Avustralya'daki 7 yaz zor işçiliğine mahkum edildi.
Yalnızca 1850’te İngiliz hükümeti politikalarının sonuçlarını görerek vergileri düşürdü ve kıtlık döneminde biriken İrlanda köylülerinin borçlarını iptal etti. Bu arada, yüz binlerce dezavantajlı insan denizaşırı ülkeye gitti.
Ölüm Gemileri
İrlanda’ya Amerika’ya göç, 18. yüzyılın başlarında başlamış, ancak Anglo-İskoç göçmenlerinin soyundan Ulsterian Protestanlar, daha sonra denizaşırı ülkelerden seyahat eden insanlar arasında üstün olmuştur. Genel olarak “dağlık” eyaletlere yerleştiler (Dağ Batı - Arizona, Colorado, Idaho, Montana, Nevada, Yeni Meksika, Utah, Wyoming). ABD'de oldukça kolay ve hızlı bir şekilde adapte oldular.
ABD Yaylaları
ABD dağlarında bir harita üzerinde
Şimdi, İrlanda'nın göçü çığ benzeri bir karakter kazanmış ve yeni yerleşimciler genellikle kuzeydoğu devletlerinin kıyılarına yerleşmiştir. Göçmenleri olan ilk gemilerden biri, Göçmenlerin bulunduğu yerden itibaren yılın 17'inde Mart ayının 1846'inde (St. Patrick Günü) Dublin'den yola çıktı. Açlık ”- fotoğrafını makalenin en başında gördünüz. Bu gemi iki ay sonra New York'a geldi - Mayısın 18 1846'inde.
İrlanda, New York’taki Manhattan’daki Büyük Kıtlık Anıtı. “Yamaç” ın üst kısmında, Mayo County karakteristik 62 türlerinin bitkileri ekilir. Üst kısmın yamacında 32 taşı vardır - İrlanda'nın her birinden bir tane.
Toplamda 6 yıllarında (1846'ten 1851'e), İrlandalı beş bin gemi ABD, Kanada ve Avustralya'ya geldi. İrlanda'dan 6'in üzerinde yılların bir buçuk ila iki milyon insandan geçtiğine inanılıyor. Bu insanlar normal bir yolcu gemisinde 3 sınıfı bir kabini bile alamamışlardı, bu yüzden onları daha önce Afrika'dan köle nakletmek için kullanılmış olan eski gemilerde tutuyorlardı. Bu gemiler “açlık gemileri”, “yüzen tabutlar” veya “ölüm gemileri” olarak adlandırıldı. Bu gemilere 100 yılında Kanada'ya giden 1847 bin kişinin, 16 bin'in yolda ya da varıştan kısa bir süre sonra öldüğü tahmin edilmektedir.
İrlandalı göçmenlerin Liverpool’daki “açlık gemisi” ne inmesi
Liverpool'dan gelen göçmenlerle gemilerin ayrılması
Kıtlık Mağdurlarına Ulusal Anıt - “Açlık Gemisi” (“yüzen tabut”). Morrisk City, Mayo (kontluk), İrlanda
Sonuç olarak, Amerika Birleşik Devletleri'nin doğu kıyılarındaki şehirlerin ulusal kompozisyonu çarpıcı bir şekilde değişti: İçlerinde nüfusun dörtte birine kadar İrlandalı idi. Örneğin Boston'da İrlandalıların sayısı 30 binden 100 bine yükseldi.
İrlandalı Göçmenler, Boston Anıtı
İrlanda Anıtı, Philadelphia, İrlanda Büyük Kıtlığına adanmış heykel kompozisyonu
İrlanda Anıtı, İrlanda'da Büyük Kıtlığa Özel Heykel, Philadelphia - sağ taraf
Kanada Toronto'daki durum daha da ciddiydi: 20 38 İrlanda, şehre daha sonra 600'u ilk haftalarda ölen 1100 bin kişi hakkında gelen şehre geldi.
Toronto, İrlanda Parkı, Büyük Kıtlık sırasında İrlanda'dan gelen göçmenlere adanmış heykeller
Şu anda, Büyük İrlanda Kıtlığına adanmış anıtlar, dünyadaki 29 şehirlerinde görülebilir. Ancak şimdi, o zaman ABD ve Kanada'nın misafirperver vatandaşlarına isim vermek kesinlikle imkansızdı. Bu, özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nin kuzeydoğu kıyılarındaki şehirlerde göze çarpıyordu; nüfusun önemli bir kısmı o zamanlar Katolik Püritleri idi. İrlanda nüfustaki keskin artış şok ve "çok sayıda gelir" in belirgin bir nefretine neden oldu. Aynı Boston'da, her yerde şu yazıtlı tabelaları görebilirsiniz: "İrlanda halkı iş başvurusu yapmaz." Ve zayıflamış İrlandalı kadınlar genelevlerde bile “çalışmaya” alınmadı, çünkü o zamanın genel kabul görmüş standartlarını karşılamadılar: “muhteşem” bir figürü olan kadınlar değerliydi. Karikatürcü ve feuilleton yazarları İrlandalı göçmenleri demirli sarhoşlar, manevi hırsızlar ve patolojik avcılar olarak resmetti.
İrlandalı aile, Amerikan karikatürü
"Aziz Patrick Günü: rom ve kan", yılın 1867 karikatürü
Büyük Kıtlığın Sonuçları
Şu anda, İrlanda diasporasının sayısı, anavatanlarındaki İrlandalıların sayısından çok daha fazla. Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda’ya ek olarak, İrlanda’nın Güney Afrika, Meksika, Arjantin, Şili ve tüm 49 ülkeleri. Yavaş yavaş, İrlandalılar yeni koşullara uyum sağlayabildiler.
Şu anda, yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nde, yaklaşık 33 milyon İrlanda kökenli vatandaş bulunmaktadır (toplam nüfusun% 10,5'i). İrlandalı göçmenlerin en fazla soyundan gelenler şimdi Massachusetts eyaletlerinde (toplam nüfusun% 22,5'i) ve New Hampshire'da (% 20,5) yaşıyor. Açlık gemilerine gelen göçmenlerin doğrudan soyundan gelenler John F. Kennedy ve Henry Ford'dur. Barack Obama'nın büyükannesi bile (anneciği) İrlandalıydı.
Ancak İrlanda'nın kendisi bu kıtlığın sonuçlarından kurtulmadı ve şu anda Batı Avrupa'da en seyrek nüfuslu ülkelerden biri. Hollanda'da nüfus yoğunluğu, metrekare başına 404 kişi ise. km, Büyük Britanya'da - 255, Almanya'da iki dünya savaşından sonra - 230, İtalya'da - 193, sonra İrlanda'da - 66. Çöl Birleşik Arap Emirlikleri'ndeki çöllerden biraz daha fazlası (nüfus yoğunluğunun metrekare başına 60 kişi olduğu yer).