Yunan borç krizi konusu, bugün dünya medyası için en önemli konu. Ne yazık ki, Yunan konularıyla ilgili tüm yayınların% 99'u bugünkü olayların Yunanistan'ın kendisi ve avro bölgesi ülkeleri için sonuçlarını tartışıyor. Ancak bu konu küresel bağlamda değerlendirilmeyi hak ediyor.
Birincisi, bu anlaşmaların Yunanistan ve tüm Avrupa Birliği için Atina ve Brüksel arasında varılabilecek herhangi bir anlaşma çeşidi altında ekonomik ve mali sonuçlarının ne olabileceğini kimse bilmediği için. Ve eğer bu anlaşmalar yine de Avrupa'da büyük ölçekli bir krize yol açarsa, o zaman neredeyse kesinlikle Avrupa'nın ötesine geçecek ve küresel bir krize dönüşecektir.
İkincisi, Atina ile Brüksel arasındaki müzakerelerin örneği açıkça gösteriyor ki, hükümet yetkilileri borç sorununu kökten çözecek seçenekleri tartışmıyorlar. Uluslararası Para Fonu da müzakerelerde yer alıyor, ancak bu uluslararası finans örgütü de herhangi bir kardinal fikir sunmuyor. Şüphe, hiç kimsenin ne ulusal düzeyde ne de uluslararası kuruluşlar düzeyinde borç krizinden çıkış yollarını tartışmadığından kaynaklanıyor. Ancak dünyada, borç seviyesinin Yunanistan'dakinden önemli ölçüde yüksek olduğu ülkeler var. Örneğin Japonya'da kamu borcu GSYİH'nın% 200'ünü aştı. Küresel mali krizin henüz sona ermediği 2008-2009'da, GXNUMX zirvelerinde ve diğer forumlarda bazı yeni fikirler hâlâ dile getiriliyordu; son beş yılda kimse bunları hatırlamıyordu. Ama hatırlamalıyız.
Bu yılın Şubat ayında, danışmanlık şirketi McKinsey, 2014 yılı itibariyle küresel borç durumu hakkında bir rapor yayınladı. Rapor, küresel mali krizden önceki zaman olan 2007 ile karşılaştırılıyor. Mutlak olarak, küresel borç 142 trilyondan büyümüştür. 199 trilyona kadar. Göreceli olarak - dünya GSYİH'sinin% 269'undan GSYİH'nın% 286'sına. McKinsey raporu gerçek bir alarm gibi geliyor: Borç durumu bugün küresel krizin ilk dalgasının arifesinde olduğundan daha kötü. Dahası, o zaman küresel finansal istikrarsızlığın belirgin bir yuvası olsaydı - Birleşik Devletler ("aşırı ısınmış" mortgage piyasası), bugün buna iki potansiyel merkez üssü daha eklendi - Avrupa (Yunanistan burada "patlatıcı" dır) ve Çin (ki emlak piyasasında, kredilerde ve stokta "kabarcıklar" oluştu).
Öykü Yunanistan ile tüm uluslararası topluma bir "uyandırma çağrısı" olarak hizmet etmeliydi. Bu ülke, borç sorunlarının çözümüne yönelik kısmi yeniden yapılanma, yeni kredilerin sağlanması ve hatta tek bir ülkede devletin temerrüdü gibi geleneksel araçların insanlığı küresel borç krizinden koruyamayacağını gösteren gerçek bir "görsel yardım" haline geldi. Finansal matematik kanunları devreye giriyor, süreç metastaz üreten kanser hücrelerinin çoğalmasına benziyor. Durdurması son derece zor olan zincirleme reaksiyon gibi bir şey. Her yeni borç yapılandırması ve / veya yeni bir yardım paketinin sağlanması, yalnızca toplam çöküş anını geciktirecektir. 2012 yılında, Yunanistan'da bir borç yeniden yapılandırması gerçekleştirildi, bunun sonucunda borç yaklaşık 100 milyar Euro azaldı ve nispi seviyesi GSYİH'nın neredeyse% 130'una düştü. Kısa bir süre içinde "Üç Büyük" uluslararası kredi verenden yeni bir yardım paketi almak, borç seviyesini% 170'e çıkardı ve bugün şimdiden GSYİH'nın% 175'ine eşit. Brüksel, Atina'ya üç yıl içinde 86 milyar avroluk yeni bir yardım paketi sunuyor. Titiz uzmanlar, Yunanistan'ın ekonomik eğilimlerini üç yıllık bir perspektif için şimdiden modellediler ve 2018 yazında Yunanistan'ın kamu borcunun GSYİH'nın% 200'ünü aşacağı sonucuna vardılar. "Borcun yeniden yapılandırılması", "mali yardım", "borç yeniden finansmanı" olarak adlandırılan tüm bu oyunlar, telaşlı hareketliliğin bir taklidi. Yunan ekonomisinin sözde reform programlarının uygulanmasının bir sonucu olarak, istikrarlı bir şekilde düşüyor. Son beş yılda GSYİH'si% 20 azaldı. Doğal olarak, yeni anlaşmalar GSYİH'da daha fazla düşüşü önleyemeyecek. Yunan ekonomisine programlı suikast gerçekleşiyor.
Brüksel durmalı ve düşünmeli: politikası mantıksız, sadece Yunanistan'ı değil, tüm birleşik Avrupa'yı öldürüyor. İtalya, İspanya ve Portekiz kaçınılmaz olarak Yunanistan'ı takip edecek. Bununla birlikte, başka bir Avrupa ülkesi "zayıf halka" olabilir. Yunan borcunun yeniden yapılandırılması halinde, Yunan hükümetinin büyük borç senetleri paketlerine sahip ülkeleri vurabilir. Son yeniden yapılanma sırasında (2012), Kıbrıs'ın "zayıf halka" olduğu ortaya çıktı; bu ada devletinin bankacılık krizi, "standart dışı" çözümlerin (mevduatlardaki fonlara el konulması) yardımıyla büyük zorluklarla durduruldu.
Tanrı birini cezalandırmak isterse, onu mantığından mahrum eder. Bu durumda, bu "birisi" Brüksel'dir. Borç dünya piramidi er ya da geç nasıl olsa sınırına ulaşacak. İçinde durdurulamayacak bir "zayıf halka" vardır. Bir zincirleme reaksiyon, sadece ters yönde başlayacaktır. Bunun tam olarak nasıl olacağını hayal etmek zor. Bir senaryo: "Para sahipleri" de dahil olmak üzere herkes için kendiliğinden ve beklenmedik bir şekilde gerçekleşecek. Başka bir senaryo: "Paranın sahipleri" çöküşe iyi hazırlanacak ve doğru zamanda çöküşü kışkırtacak.
"Para sahipleri" uzun zamandır kamu borcunu ve toplam borcu artırmak için bir yol izliyorlar. ABD ulusal borcu şimdiden GSYİH'nın% 110'una yaklaştı. Biraz daha artırabilirsiniz. Ne kadarını söylemek zor. Açıkçası, GSYİH'nın% 500'ü kadar bir borç yapamazsınız. ABD hükümetinin bu tür bir borcu ödeyemeyeceği basit bir nedenden dolayı. Borç ödemenin bütçe maliyeti (faiz ödemeleri) yalnızca toplam borç miktarına değil, aynı zamanda hazine kredilerinin faiz oranlarına da bağlıdır. Ve bunlar (faiz oranları), Fed'in bugün% 0,25 olan iskonto oranına bağlıdır. Bu hızda, Amerika hala ulusal borcunu oluşturmaya devam edebilir. Ve oranlar en azından% 2-3 seviyesinde ise (geçen yüzyılın sonunun standartlarına göre çok mütevazı bir seviye), o zaman Amerika için bir felaket olacaktır.
Şu anda, planın uygulanması Sıfır kod adı altında başlayabilir (İngilizce'den çevrilmiştir - "Sıfır"). Borçları "sıfırlamayı" amaçlayan bir plan. Her şeyden önce, ABD hükümetinin borcu dolar cinsinden. Sıfır planının uygulanması da çeşitli seçeneklere sahip olabilir. Örneğin, dolarda güçlü bir değer kaybına yol açma seçeneği. Washington'un gerçekleştireceği para reformunda bir başka seçenek ifade edilebilir. Eski dolarlar yerine yeni dolarlar doğacak. Veya tamamen yeni bir para birimi. Örneğin, birkaç yıl önce konuşulan "amero" birimi (Birleşik Devletler, Kanada ve Meksika'nın ortak para birimi). Washington, ancak yeşil kağıt sahiplerinin kirli parayı aklamadıklarını, terörizmi finanse etmediklerini, ekonomik yaptırımları ihlal etmediklerini, yolsuzluğun farkına varmadıklarını vb. Kanıtlamaları koşuluyla eski doları yeni bir para birimiyle değiştirecektir. Bugün bazı finansörlerin şaka yaptığı gibi: "Varlıklar olsaydı, ama bir makale olurdu." Eski dolarların Sam Amca tarafından yeni para birimi ile değiştirilme şansının son derece zayıf olduğunu ima ediyorlar. Çin, Japonya, Suudi Arabistan ve diğer ülkelerin toplamda birkaç trilyon dolara eşit olan uluslararası rezervleri "yakılacak". Ayrıca, yerleşik olmayan şirketlerin ve bireylerin dünya çapındaki bankalara ve açık denizlere yerleştirilen dolar tasarrufları tükenecek. Bunlar trilyonlarca dolar olarak da ölçülen miktarlardır. Bugünün küresel borcunun zaten 200 trilyonun üzerinde olduğu gerçeğinden hareket edersek. dolar, o yarısı dolar cinsinden ve bu yarısının diğer yarısı yerleşik olmayanların borcu, o zaman Amerika yaklaşık 50 trilyon "yakmak" zorunda kalacak. dolar. Bu, mevcut dünya GSYİH'sinin yaklaşık 2 / 3'ü.
Her durumda, Sıfır planının uygulanması, savaşlara veya büyük bir savaşa dönüşebilecek olan eyaletler arası ilişkilerin keskin alevlenmesiyle ilişkilendirilecektir. İnsanlığın bu tür "aşırı yüklemeler" ve "yeniden yüklemeler" sonucunda hayatta kalıp kalamayacağı büyük bir sorudur. Para yöneticileri, geçiş maliyetlerini en aza indirmek için askeri güce güveniyor. Washington'un askeri güçlerini pompaladığı çıplak gözle görülebilir. Genelde bu pompalamanın Washington ile Moskova arasındaki çelişkilerin şiddetlenmesiyle bağlantılı olduğuna inanılıyor. Bu sadece kısmen doğrudur. Dolar borçları iptal edilirse, Washington'un tüm dünyayla ilişkileri kötüleşecek ve güçlü argümanlar gerekecektir.
Para sahipleri hayata sıfırdan başlayabilmelerini beklerler. Ancak hayata farklı şekillerde sıfırdan da başlanabilir. Bir kez daha "kağıt" para birimine dayalı bir borç piramidi oluşturmaya başlayabilirsiniz. Ancak, kırk yıldır var olan, tamamen "kağıt" para (Jamaika para sistemi denilen) üzerine inşa edilen para sistemi, itibarını yitirdi. İnsanlık ondan bıktı. Yeni borç piramidi, matbaanın yardımıyla öncekinden daha hızlı inşa edilecek.
Bu nedenle, başka bir senaryonun büyük şansı var - yaklaşık bir buçuk asırdır var olan altın standardına dönüş (İngiltere'de göründüğü 1821'den Jamaika Konferansı'nda altın dolar standardının iptal edildiği geçen yüzyılın 70'lerine kadar). Prensip olarak, "para sahipleri" bu seçenek için iyi hazırlanmışlardır. Pek çok gerçek buna tanıklık ediyor. Birkaç on yıldır, farklı ülkelerin resmi altın rezervleri "temizlendi". Her şeyden önce, Amerikan Hazinesinin altını barındıran Fort Knox kasaları. Geçen yüzyılın 50'li yıllarının başlarından beri, ABD makamları Fort Knox altın rezervlerini denetlemedi. Ancak, görünüşe göre, sadece ABD Hazinesinin rezervleri değil, aynı zamanda New York Federal Rezerv Bankası'nın (Manhattan) yabancı ülkelerden altın içeren kasaları da temizleniyor. Almanya'nın 2012'den beri ABD'den altınının iadesi konusunda ısrar etmesi, ancak kendi hisselerini denetlemek için Manhattan'daki bir depolama tesisine hala erişememiş olması da bir şey söylüyor.
Tabii altın standart seçeneği sadece "altın sahipleri" için iyidir. Altın standardına girecek olan geri kalan ülkeler, parasal dolaşımlarını sürdürmek için "altın sahiplerine" boyun eğmek ve onlardan metal kredisi almak zorunda kalacak. Bu, "altın boğucu tutma" olarak adlandırılabilecek bir varyanttır.
Dolayısıyla bugün küresel düzeyde küresel borç ve mali krizi önlemeye yönelik görünür bir girişim yok. IMF, Uluslararası Ödemeler Bankası veya Birleşmiş Milletler tarafından hiçbir fikir önerilmiyor. Bu durumda, bölgesel düzeyde önleyici tedbirlerin benimsenmesi konusunda ciddi müzakerelere başlanması gerekmektedir. Bu tür bölgesel platformlardan biri BRICS ve SCO grupları olmalıdır. Sıfır planının uygulanmasından önce ABD doları kullanmadan karşılıklı ödemeler ve uzlaşmalar için mekanizmalar oluşturmayı başarmaları gerekir. Bölgesel önlemlere ek olarak, mali krizin ikinci dalgası durumunda ülkeler kendi ulusal koruma planlarını (programlarını) hazırlamalıdır. Yunanistan çevresindeki olaylar bize bu tür önlemlerin geçerliliğini bir kez daha hatırlatıyor.