Sabah bindiğin otobüsün şöforü şarkılı bir sesle guten morgen dediğinde ne yapacağını bilemezsin tabii ki, hayatında buna benzer bir şey görmemişsindir ki. Kısık bir sesle karşılık verip yerine geçtiğinde ilk yaptığın, burada sık sık yaptığın gibi, karşılaştırma yapmak olur kendi ülkenle bu ülke arasında. Maalesef, buruk bir karşılaştırma, çoğu zaman olduğu gibi. Çünkü benim ülkemde insanlar sabahları hınca hınç dolu otobüslerde adeta çile doldurarak hayatlarını sürdürürler. Daha iyi bir yaşam, daha yüksek bir hayat kalitesi gibi lafları kimse etmez birbirine, bundan daha iyisinin olabileceği çoğunun aklına bile gelmez ki, ne de olsa bundan iyisi can sağlığı diyerek gelmişlerdir bugünlere. Gün devam eder, öğlen vakti bindiğin tramvayın şöförü durakta beklerken kaldırımda tekerlekli sandalyede bir kadını itmeye çalışan yaşlı adamı görür, iner tramvaydan, onları karşıya geçirir, gelir yola devam eder. Trafik, kalabalık, kabalık gibi şeyler doldurmadığı için gününü ve kafasını, etrafına bakarak yardıma ihtiyacı olanı görebilecek ve yardıma koşabilecek haldedir. Yolun ortasında bir insanın yattığını görüp arabasıyla yanından geçip gidenler gibi değildir.
İşte bunlar yüzünden de, insanların mutlu olduğu, hallerinden memnun olduklarının seslerinin tınısından anlaşıldığı yerlerde yaşamak hep biraz buruktur. Acı olansa, olmayacak şey değildir bizim de ülkemizde böyle yaşamamız, ama hala olmamıştır işte.