Her affedişimiz sırtımızdaki yükleri azaltırken, kalbimizdeki duyguları da azaltır. Sürekli kırılmak, üzülmek, haksızlığa uğramak, değersizleştirilmek, sürekli affetmekle iyileşir mi? Kaybetmek için, inandığımız için, verilen sözlere kandığımız için, her defasında yeni bir sayfa açarken, o sayfalar ömürden giden zamanları temsil etmiyor mu? Acı, üzüntü, anlamsızlık ve tatsız geçen günler boşa geçen günler değil mi? Yeni sayfa açalım mı derken, defterin sayfaları azalmıyor mu?
Çöp kovası dolmuyor mu?
Geriye dönüp baktığımızda geçmişin koca bir çöp kovası gibi buruşturulmuş kağıtlardan dolduğunu görmüyor muyuz? Sürekli şans vermenin, sürekli barışmanın, sürekli affetmenin bir karşılığı var mı? Defter aynı olduktan sonra, yeni sayfa açmanın kime ne faydası olabilir ki? Karakter ve bakış açısı aynı olduktan sonra, sürekli denemenin bir faydası var mı? Farkındalık olmadan, yüzleşme yapılmadan, kendini tanımadan yaşanılan her şey tekrardan ibaret değil midir?
İşte böyledir ilişkiler. Eğer çözmeden yürürsen, hayatı değil, geri dönüşüm kutusunu doldurursun. Barışmak anlaşmak, çözümü ise dokunmaktan ibaret sanırsın. Oysa değişen tek şey, bir sayfa daha gitmiştir yaşamımızdan…
Serhat Yabancı
Aile-Evlilik Terapisti
özel içeriğidir.
Kaynak: seogenel.com