Çağdaş Amerikan şiirinde artan canlılık, bana göre, şu anda aktif olan, hem genç hem de yaşlı olağanüstü sayıda Asyalı-Amerikalı şairin estetik ve ahlaki zenginliğinden ayırt edilemez. Gibi kuruluşlar Asyalı Amerikalı Yazarlar Atölyesi ve Kundiman yanı sıra edebiyat bilim adamları gibi Sianne Ngai ve Dorothy J. Wang ayrıca akademi içinde ve dışında okuyucuların söylemini ve dikkatini derinden şekillendiriyor. Daha spesifik olarak, şiir topluluğu daha büyük kültürel olayların yol açtığı ırkçılık sorunlarıyla ve şiir topluluğundaki belirli son örneklerle yüzleşirken, Asyalı-Amerikalı şairler statükoya meydan okumada muazzam bir rol oynadılar, siyah radikal gelenekten daha az değerli değildir. Claudia Rankine ve Fred Moten gibi şairler ve pek çokları tarafından örneklenmiştir.
Örnek: Cathy Park Hong makaleyi yayınlıyor 'Avangardda Beyazlık Sanrıları' içinde Lana Turner bu interneti çatırdıyor. Misal: Jenny Zhang , John Yau , Ken Chen Yalnızca kavramsalcı şiirdeki âşıklığa ilişkin ufuk açıcı denemeler yayınlamakla kalmayıp, aynı zamanda ırksal el koymanın skandalca ısrarı için (en yakın zamanda En İyi Amerikan Şiir fiyaskosu ).
Bu portföy, Asyalı ya da Asyalı-Amerikan şiirinin bir kodlama ya da toplama indeksi olarak görülmemeli ve görülmemelidir. Aslında, aşağıda bahsedilmeyen birçok harika yazar var (Tan Lin ve Srikanth Reddy yalnızca iki örnektir). Yine de, şair arkadaşlarının bu yankılanan şairlerin yapıtlarından sadece bazılarını ön plana çıkarma şansı, bana odağımızı ve enerjimizi dikkatten uzaklaştırmak için hoş bir fırsat gibi görünüyor, aksi takdirde beyaz ihlal skandalları tarafından yutulur. Kültürel tahsis, 2015 yılında Amerikan edebiyatında gelişmeye devam ediyor, ancak diğer sonsuzlukların yanı sıra bu şairler, eserleri, kendini ve toplumu, imaj ve melezliği, çeviri ve doğuşu sorgulamaya devam eden eserleri kadar canlı değil.
Aşağıdakiler, düzinelerce çağdaş şairin sevdikleri, hayranlık duydukları, dönüştürdüklerini hissettikleri Asyalı ya da Asyalı-Amerikalı bir şair hakkında yazmaya yönelik yeni bir açık davete verdikleri yanıttır.
-Adam Fitzgerald
Koreli şair Yi Sang (1910-1937), içimde her zaman sönme noktasında dayanılmaz derecede zarif bir fitil gibi yanıyor. Açık bir alanın ölü merkezi çiçekli bir ağaç var . Mahallede bir tane bile yok Japon İşgalinin ilk yılında doğdu, İşgalcilerin bürolarında bir yetişkin olarak çalıştı, ancak bir tür ters Bartleby idi, Boğucu ataletine karşı koymak için İşgalin çıkışlarını sanat ve saçmalıkla kirletti. Bu çiçekli ağaç, düşündüğü kadar şevkle çiçeklerini açtı ve dikildi. Züppe ve gösterişsiz, sadece beyaz giyiyordu ve oturamayacağınız mobilyalarla kasıtlı olarak işlevsiz kafeleri işletiyordu, olağanüstü bir şekilde başarısız olacak girişimlerdi. Sık sık hasta olan bir seks işçisi karısı tarafından desteklendi, böylece hem geleneksel Kore kültürünün hem de militarist İşgalin zorunlu erkekliğini sorguladı. Düşündüğü ağaca gidemez Tekinsiz lirik güzelliğe sahip bireysel şiirler ('Çiçek Açan Ağaç' gibi), silah haline getirilmiş netlik ve yıkıcı şiir dizileri ('Karga'nın Bakışı') ve yürek burkan derecede güzel, çok kısa ve garip, 'Kanatlar' gibi çökmekte olan düzyazı çalışmaları yazdı. , bir anoreksik, boynuzlu züppe, sabahın yokluğunda karısının parfüm şişelerini aydınlatmasına hayran kaldı. Çılgınca bir çiçekli ağaç uğruna kaçtım Bu paralel sanat, saçmalık, yıkıcılık ve hastalık yaşamları, yalnızca Koreli bir konuşmacı tarafından duyulabilecek olan hükümetin aleyhine müstehcen sözcüklerle Japon bürokratik bir bülteni gizlice tohumladığında patladı. İhanete uğradı, bir toplama kampına gönderildi. Serbest bırakıldıktan sonra 27 yaşında veremden öldü. Gerçekten rüya gibi bir taklit yapmak için o kadar ileri gittim
Yi Sang, Japonya ve Kore'de kültürel bir simge ve benim için hiç sönmeyen bir ışık. Yi Sang aşkım ve ondan aldığım güç için, çevirmenlere, akademisyenlere ve şairlere Walter K. Lew, Myong-Hee Kim, Ahn Jung-hyo, James B. Lee ve Don Mee Choi'ye minnettarım. .
-Joyelle McSweeney