Adam elindeki kağıdı buruşturduktan sonra bir kadın gibi hüngür hüngür ağlamaya başladı. Yumruk yaptığı eliyle de bir yandan göz yaşlarını siliyordu.Yanından geçenler bir anlam veremiyordu adamın haline.Yaşı altmış civarinda bir amca; borcu var herhalde, elindeki kağıt da icra mektubu olabilir dedi. Öte yandan başka bir adam; iyi de amcacım otobüs durağında mı icra memurları adamın eline mektubu tutuşturdular? Adam olduğu yerde bir anda kendini yere bıraktı, adamın gözleri büyüdü, ona bakan dört beş civarında insan kalabalığı adamdan korkarak uzaklaştılar.Adam yumruğunu açtı, elindeki mektup gözyaşlarını silerken sırılsıklam olmuştu. Adam Aniden bir vapur düdüğünü işitti, yerinden kalkmak için bir hamle yaptı ama kalkamadı. Güneş ortalığı kavururken adam da sıcacık asfaltın üzerinde buram buram terliyordu. kollarıyla yüzüne gölgelik yapmaya kalkıştı ama onu da beceremedi. Sesini işittiği vapur birazdan Kadıköy'e hareket edecekti ama adam bir türlü yerinden kalkamadı. Vapur kıç üstü hareket edince adam bir salvo daha yaptı ama nafile, bir felçli gibiydi.
Neden sonra yaşı otuz civarında olan bir bayan, adama yaklaştı; neyiniz var beyefendi dedi,
Adam mahcup bir tavırla "Ene Suri" dedi
kalabalık başka bir kalabalığa bıraktı kendini ve adam hâlâ yerdeydi.Belli ki bilmediğimiz bir dünyada bir şeyler oluyordu ve bilmediğimiz bir sürü hikâye her gün yazılıyordu.Dünyamızdan kopan bir şey olmadığı gibi sessiz kalma hakkımızı kullanıyorduk.