Konu sanat yapmak olduğunda benimsediğim bir aksiyom varsa o da şudur: “Fikirlerinize göz dikmeyin. Bildiğiniz her şeyi verin, daha fazlası size geri gelecektir.”
“Fikirlerinize imrenmeyin. Bildiğiniz her şeyi verin, daha fazlası size geri gelecektir.”– Paul Arden
Bu alıntıya Paul Arden'in 2003 tarihli kitabında rastladım:Önemli Olan Ne Kadar İyi Olduğunuz Değil, Ne Kadar İyi Olmak İstediğinizdir.” Arden'in bilgeliği reklamcılıkta kreatif direktör olarak geçirdiği yıllardan geliyor ve bu kitapta edindiği dersleri iş tavsiyesi olarak sunuyor. Yine de kitap beni etkiledi. Yaratıcı sürecin bazen durduğu, hırs ve tanınma arzumuzla kesiştiği noktaya değiniyor gibiydi.
Rekabetçi bir dünyada sanat yapmak, her sanatçıyı diğer sanatçıyla karşı karşıya getiren kıtlık zihniyetini teşvik eder. diğeri ise sanatçı olmanın ve sanat yapmanın sınırlı sayıda yolu olduğu yalanını öne sürüyor. Aldığımız her fikre değerli, yaratıcı büyümenin gizli katili gözüyle bakmayı kolaylaştırır.
Yaratıcı bir pratiğe sahip olan herkes size bunun oldukça fazla korkuyu beraberinde getirdiğini söyleyecektir: Başarısızlık korkusu, eleştiri korkusu, Fikirlerin, yeteneklerin veya dürtülerin tükeneceği korkusu, bir gün işinin başına oturup kuyunun tamamen aktığını görme korkusu kuru.
David Bayles ve Ted Orland 2001 tarihli kitaplarında "Sanat yapmak artık belirsizlikle yüzleşmek anlamına geliyor" diye yazıyorlar:Sanat ve Korku.” "Şüphe ve çelişkiyle yaşamak, kimsenin sizin yapıp yapmadığınızla pek ilgilenmediği ve ne seyircisi ne de ödülü olabilecek bir şey yapmak anlamına gelir."
“Sanat yapmak zordur. Tekrar tekrar başarısızlığa uğrama isteğinin yanı sıra, zaman ve pratik, bazen çok fazla para, enerji ve alan gerektirir."
Sanat yapmak zordur. Tekrar tekrar başarısızlığa uğrama isteğinin yanı sıra, zaman ve pratik, bazen çok fazla para, enerji ve alan gerektirir. Vazgeçmek kolaydır ve birçok insan bunu yapar. Uzun bir günün sonunda aşırı TV izlemek veya telefonunuzda gezinmek ya da ertesi sabah kendinizi atölyenize, bilgisayarınıza veya stüdyonuza sürüklemek yerine uyumak daha kolaydır. Ve bazen, boş bir sayfayla karşılaşmanın donmuş, panik dolu ihtimali sizi denemekten bile alıkoymaya yeter.
Çünkü bir şey yapmak için bir fikrinizin olması gerekir, değil mi? Bunlar nereden geliyor? Onları nasıl saklıyorsunuz? Bunları nasıl kullanacağını nereden biliyorsun? Ve daha fazlasına sahip olmaya devam edeceğinizden nasıl emin olabilirsiniz?
Bu soruların herhangi birine cevap vermenin tek bir yolu olduğunu buldum, o da şudur: Tüm fikirlerinizi başkalarına vermek.
Neden Fikirlerinizi Asla İstiflememelisiniz?
Arden şöyle diyor: "İstifçiliğin sorunu, sonunda rezervlerinizle geçinmenizdir. Eninde sonunda bayatlayacaksın."
İstifçilik korkuya dayalı bir eylemdir. Bu, ister etrafınızdaki herkesle kıskançlıkla rekabet etmeniz öğretildiği için, ister çünkü iyi fikirlerin değerli ve nadir şeyler olduğunu, güvenli bir şekilde saklanması ve saklanması gerektiğini düşünüyorsunuz. korumalı. Her ne kadar anlaşılır olsa da, bu dürtülerin her ikisi de sağlıklı bir yaratıcı uygulamayla doğrudan çelişmektedir.
Sorun laf kalabalığının kendisinde: Tutmak, istiflemek, stoklamak ve dikkatli bir şekilde korumak, bunların hepsi kullanılmayan ve el değmemiş hazinelerle dolu küflü, karanlık alanları çağrıştıran kelimelerdir.
"Fikirlerinizi başkalarına verirseniz, güçlü, yenileyici bir inanç eylemi gerçekleştirmiş olursunuz."
Bu tozlu alanı işgal etmek boğucu. Kendi kendine çekilerek büyümeyi engeller ve hareketi kısıtlar.
Rick Rubin fikir üretme sürecini bir nehre benzetiyor: “İçimizden bir malzeme nehri akıyor. Çalışmalarımızı ve fikirlerimizi paylaştığımızda yenilenirler. Hepsini içeride tutarak akışı engellersek nehir akamaz ve yeni fikirlerin ortaya çıkması yavaşlar.”
Eğer fikirlerinizi başkalarına verirseniz, güçlü, yenileyici bir inanç eylemi gerçekleştirmiş olursunuz. Sadece kasanızı boşaltıp kendinizi sürekli yeniden doldurmaya zorlamakla kalmıyorsunuz, aynı zamanda kendinize bu sürece güvenmeyi de öğretiyorsunuz. Yeniden yaratma yeteneğinize inanmayı seçiyorsunuz.
“Onları Başkasına Vermek” Ne Demektir?
Fikirlerimi kelimenin tam anlamıyla başkalarına aktarma direktifini alıyorum ve onu yorumlayabildiğim her şekilde uyguluyorum: Fikirlerimi herkesle, hatta onları kullanabilecek diğer sanatçılarla paylaşıyorum. Arkadaşlarımla beyin fırtınası yapıyorum ve enerjim ve düşüncelerim konusunda cömert davranıyorum. Ama hepsinden önemlisi, mümkün olduğunca hızlı ve mükemmellik kaygısı taşımadan tüm fikirlerime göre hareket ediyorum.
“Karşılıksız ve bol miktarda vermediğiniz her şey sizin için kayıp olur. Kasanı açıyorsun ve kül buluyorsun.”–Annie Dillard
Annie Dillard bunu en iyi şekilde söyledi, bu yüzden size şunu söylemesine izin vereceğim: “Kitabın daha sonraki bir yeri veya başka bir kitap için iyi görünen şeyleri istiflemeyin; ver, hepsini ver, şimdi ver. İyi bir şeyi daha sonra daha iyi bir yer için saklama dürtüsü, onu şimdi harcamanın sinyalidir. Daha sonra daha fazlası ortaya çıkacak, daha iyi bir şey. Bunlar kuyu suyu gibi arkadan, alttan doluyor. Benzer şekilde, öğrendiklerinizi kendinize saklama dürtüsü sadece utanç verici değil, aynı zamanda yıkıcıdır. Karşılıksız ve bol miktarda vermediğiniz her şey sizin için kayıp olur. Kasanı açıyorsun ve kül buluyorsun.”
Burada Dillard, bir fikri, isimsiz bir gelecek ideali için beklemeye almanın, fikrin kendisini yok edebileceğini söylüyor. Bu fikrin son fikriniz olabileceğinden korkmak yerine, onun canlılığından yararlanın ve onu hemen harcayın ki bir sonraki fikrinize açık olun.
Deneyimlerime göre, işiniz hakkında konuşmaktan korktuğunuz zaman da fikrin ölümü gerçekleşir. Fikirlerinizi başkalarıyla paylaşmak tam olarak şuna yol açacaktır: bilgi, deneyim veya bakış açısı alışverişi Eğer küçücük hazinen için kıskanç bir yalnızlık içinde nöbet tutmayı seçseydin, asla bu hazineye ulaşamayacaktın. ile. Başkalarının sizden "çalacağı" korkusu, fikrinizin tamamen geçersiz olduğu fikrine büyük oranda yer verir. orijinaldir (muhtemelen değildir!) ya da orijinalliğin kendisi sanatın tek değer ölçüsüdür (bu değil!).
Cömert ol; Verdiklerinin sana on kat daha fazla geri döneceğine inan. Sanatınız ve yaşamınız ancak bunun sayesinde daha iyi olacaktır.
Fikir Sanat Değildir
"Fikirlerini nereden buluyorsun?" Soru-Cevap sırasında izleyicilerin yazarlara yönelttiği en yaygın sorulardan biridir. Yazar, "Ne komik bir soru, sanki meyve veren bir fikir ağacı varmış gibi" dedi. Larissa Pham Paris Review'da yazdı. Ursula K. Le Guin 1987'de aynı adlı bir makalede bu soruyu yanıtlanamaz olarak nitelendirdi ve kurgunun nasıl yaratıldığına dair iki efsaneyi varsaydığını söyledi: "İlk efsane: Yazar olmanın bir sırrı vardır. Eğer sırrı öğrenebilirsen anında yazar olursun; ve sır, fikirlerin nereden geldiği olabilir. İkinci efsane: Hikayeler fikirlerden başlar; Bir hikayenin kökeni bir fikirdir.”
Bunlar efsanedir çünkü tek başına bir fikrin sanat olması için yeterli olduğu şeklindeki yanlış varsayıma dayanırlar. Ama asıl olan sanattır: hikaye, müzik, dans, resim, her ne yapılmışsa, ustalıkla hazırlanmış şey, bu fikirle sıradan bir insan tarafından yaratılmıştır.
“Sanat, beyniniz lapa gibiyken, aklınızda hiçbir şey yokken bile malzemeye başvurmaktan doğar.”
Le Guin, "'Fikir' kelimesi hakkında ne kadar çok düşünürsem, ne anlama geldiği konusunda o kadar az fikrim olur" diyor. "Bunun, 'fikir'in karmaşık, muğlak, anlaşılmayan kavramlaştırma ve oluşum sürecini temsil eden bir tür kısa yol kullanımı olduğunu düşünüyorum. Yazıya geçirildiğinde bir hikaye olacak.” Bu fikir üzerinde çok fazla baskı var, belki de birçok insan yaratıcılığın gerçekliğini anlamadığı için. iş. Sanat çok güçlü olabileceğinden, onun nasıl ortaya çıktığına dair belirli mitolojilere, özellikle de "ilham perisi" kadar ilgi çekici mitlere inanmak kolaydır.
Sanatçının hararetli bir şekilde kendi işine girişmeden önce ilhamın yıldırım çarpmasını beklemesine dair romantikleştirilmiş bir gelenek var. ama tanıdığım her yaratıcı insan size gerçeğin çok daha az göz kamaştırıcı olduğunu söyleyecektir: Sanat sıkıcı, düzenli, adanmış bir sanattan gelir. a.'nın eziyeti. Bu, her cümle çöpe gidecek olsa bile günde 1000 kelime yazmak veya bunlardan çizim yapmak anlamına gelir. Her sabah bir saat boyunca hayat, çekilecek tek şey geri dönüşüm kutusundaki boş kahve fincanları olsa bile çöp Kutusu.
Sanat, beyniniz lapa gibiyken, aklınızda hiçbir şey yokken, çalışmaya başladığınızda ne olacağını bilmeden çok önce malzemelerin karşısına çıkmaktan gelir. Yine de ortaya çıkıyorsun çünkü bir noktada, bazen hiç beklemediğin bir anda iyi şeylerin de ortaya çıktığını biliyorsun.
Dikkat Edin ve Hepsini Kullanın
Çoğu sanatçı, mükemmel fikri beklemek yerine, her zaman, her yerde, yalnızca dikkat etme becerilerini geliştirerek ilham alıyor. "Hayal kurarak fikir edinirsiniz" diyor Neil Gaiman. “Sıkıldığından fikir alırsın. Her zaman fikir alırsınız. Yazarlar ile diğer insanlar arasındaki tek fark, bunu yaparken fark etmemizdir."
Kendi ilham periniz olabilirsiniz, kendi büyünü yaratmak, basitçe dikkat etmeyi öğrenmek ve antrenmanınıza gelmeyi taahhüt ediyorum. Bayles ve Orland, "Sanat yapmak yaygın ve son derece insani bir faaliyettir" diye yazıyor. “Sanatçıların karşılaştığı zorluklar uzak ve kahramanca değil, evrensel ve tanıdık.”
Bu fikir sizi korkutmasın: İster mükemmel olanı bekliyor olun, ister bunun daha önce yapıldığını düşünün, ya da kafanızdaki korkunun size anlattığı başka bir hikaye olsun. Önemli olan fikir değil, onunla ne yaptığınızdır - ve kaç kez deneyebileceğinizin de bir sınırı yoktur!
“Boş olduğunuzda bile uygulamanızı ortaya koyarak yeni fikirler üretmeye devam edeceğinize güvenin.”
Annie Dillard, "Hepsini harcayın, vurun, oynayın, kaybedin, hepsini hemen, hemen" diyor. Boş olduğunuz zamanlarda bile uygulamanızı ortaya koyarak yeni fikirler üretmeye devam edeceğinize güvenin. Fikirlerle korkmadan hızlı ve gevşek oynayın ve bu enerjiyi tekrar tekrar uygulamalarınıza aktarın.
Aynı zamanda bir yazar olan kocam, ampulün söndüğünü hissettiğimde ve yeni bir fikirle ilgili o ilk elektrik enerji akışına kapıldığımı hissettiğimde başvurduğum ilk kişidir. Koşarak ofisine geliyorum, bir sahnenin nasıl gitmesi gerektiğini düşündüğümü ya da bir karakteri içine soktuğum tuhaf bir sorundan nasıl kurtaracağımı anlatıyorum. Her zaman kibarca etkilenmemiş bir şekilde başını sallar.
“Sayfada görelim” diyor. Bu, bir fikrin gerçek sihire ancak orada, yarattığımız işte ulaşabileceğinin sevgi dolu bir hatırlatıcısıdır.
Stephanie H. Düşmek