Mali ve ekonomik krizler, devlette ve siyasi hayatta mevcut olan bir krizle birlikte yaşandığında ve devlet aygıtının yönetiminde zorlukla ortaya çıkardığında daha radikal etkilere sahiptir. Kuzey Atlantik Finansal Krizi, başlangıçta devletteki bir krizle (yani egemen yönetim ya da hükümet biçimi ile) ilişkili değildi: kriz “piyasanın başarısızlığı” olarak başladı ve “devlet müdahalesine ” yol açtı. Ne de olsa serbest piyasanın dünya çapındaki yayılımı, içeride güçlü devlet ve dışarıda ulus ötesi yönetişim biçimleriyle ilişkilendirilmişti. Bu ise krizlerin doğasını ve krize tepki verme biçimlerini sınırlıyordu.
Devlet, “iş dünyası için işleri yoluna koymak üzere yüzeysel bir geri dönüşü kolaylaştırdı. Ancak, “reel ekonomi” belirsiz, sınırlı ve aksak bir toparlanma halindeydi. Devletin bir kurtarma paketi ile müdahalesi (münhasır biçimde meydana gelen) finansal krizi bir kamu maliyesi ve borç krizine çevirdi. Konu, kemer sıkma politikalarıyla çözülecekti. Kemer sıkma politikası, kırsal, kentsel, bölgesel, ulusal ve uluslararası ölçeklerde siyasi krizleri meydana getiriyordu. Krizin yönetiminde aşikâr bir kriz vardı. Yaşananlara karşı karmaşık ve tutarsız tepkiler bunun göstergesiydi. Buna karşılık olarak ise insanlar durumdan memnun değildi ve harekete geçmeye başlamışlardı. (örneğin, wall streeti işgal et hareketi)
Acil eylem gerektiren ani krizlere karşı normal bir tepki olarak kilit öneme haiz ekonomik ve siyasi karar alıcılara yetki verilir. Bu karar alıcılar ise genellikle bu krizi kendi ekonomik ve siyasi çıkarları için bir fırsat olarak değerlendirir. Krizi çözmek için cömert (ve sınırları esnek biçimde belirlenmiş) takdir yetkileri verilir, çünkü hızlı karar almak, cari eylemleri zamanında ve etkili biçimde yerine getirilebilmesi için şarttır. Söz konusu takdir yetkilerinin tanınması ise, merkez bankalarının resmi bağımsızlığı, ayrıcalıklı yetkilerin kullanımı ve zaman baskısı altında takdir yetkilerini yürürlüğe koymak için yasama organının istekliliği ile kolaylaştırılmaktadır.