Küçürek Foto-Öykü 03
Adımlar ve Fısıltılar
Sokağa çıkardım bazen geceleri. Önce kalabalıklar, dükkân önleri, delikanlı taşkınlıkları belki, genç kadın cıvıltıları sonra, ama en çok uğultular. Yabancıydım bu kentte, hani kelimenin tam manasıyla, dolu dolu yabancı. Onların sarı ve mavileri, benim siyah ve kahverengilerim vardı daha çok. Ama sokaklar demiştim, sokaklar taştandı ve yürümekti onlarla konuşmanın tek yolu. Adımlarımın çıkardığı sesi bana geri verirlerdi olduğu gibi, bense başka bir şey duyardım hep. Yerin altından imparatorlar, çobanlar ve yanardağlar seslenirdi bana sanki. Kulak vermezdim, hızlandırırdım adımlarımı, odama dönüp, ne bileyim, film izlemek isterdim. Dışımdaki kalabalık, içimdeki uğultuyu duymazdı. Sokaklardaki taşlar öyle çok ısınırdı ki ansızın alev alacaktı sanki adımlarım. Sabaha doğru soğurdu içim, ayaklarım. Sokakları özlerdim.