İnsanın hayatına son vermeki yüce Tanrı'nın değer biçmesine ayrılmışsa, insanın kendi yaşamına son vermesi onun hakkına bir tecavüzse; yaşamın korunması da yok edilmesi kadar eşit derecede suç olacaktır.İntihar ve Ruhun Ölümsüzlüğü Üzerine, David Hume
Kafama doğru düşen bir taşı rotasından saptırırsam, doğanın işleyişini bozarım ve madde ve hareketin genel yasaları ile belirlediği yaşamımı sürecin ötesine uzatarak yüce Tanrı'nın özel alanını işgal etmiş olurum.
Yok olma korkumuz mutluluğa olan aşkımızın etkisi değil de gerçek bir tutku olsaydı, ruhun ölümlüğünün kanıtı olurdu. Çünkü doğa beyhude bir şey yapmaz, bize imkansız bir olaya karşı korku vermez. Kaçınılmaz bir olaya karşı korku verebilir; çabalarımız mevcut durumda olduğu gibi onu biraz uzaklaştırabilir. Ölüm önünde sonunda kaçınılmazdır; ancak insan türü korunamasa, doğa bize ölüm nefreti ile ilham vermezdi.İntihar ve Ruhun Ölümsüzlüğü Üzerine, David Hume (Sayfa 32)
İnsan hayatı çok büyük önem taşıdığı için mi bu böyle? Oysa insanın hayatı, evrenin gözünde, bir istiridyenin hayatından daha önemli değildir. Her zamankinden daha büyük bir öneme sahip olsa, doğanın düzeni bunu insanın sağduyusuna bırakır ve bizi her olayda bununla ilgili karar verme gereksinimine düşürür.İntihar ve Ruhun Ölümsüzlüğü Üzerine, David Hume