"Neden ruhun seni terk etmiş gibi duruyorsun? Adada çok fazla mı ateşli kız vardı?" Ning Xi bunu söylediği sırada, küçük çöreğin üzerinde kötü bir etkisi olmaması için, küçük çöreğin kulaklarını kapladı.
Ning Xi'nin geldiğini gördüğünde, Lu Jingli hemen ayağa kalktı ve küçük çöreğe baktı. Şikayet ettiği gibi kızdı, “Bana sormak için cesaretin var mı? Çocuğunuza sormalısınız, ona daha önce nasıl bana işkence ettiğini sormalısınız”.
Küçük topuz göz kırptı, kocaman saf gözleri masum görünüyordu.
Ning Xi, Lu Jingli'ye baktı, daha sonra çöreğe baktı, açıkçası küçük çöreğe inanıyordu. "Saçma sapan konuşmayı kes! Bunun bebeğimle ne ilgisi var?"
Lu Jingli, şeytan çocuğun küçük bir melek gibi masum davrandığına bakarak, bıkmıştı. "Hey, serseri, rol yapmayı kes! Neden hala rol yapıyorsun?! Gerçek yüzünü açığa çıkaracağım!"
Lu Jingli, Küçük Hazine'nin ve Ning Xi'nin ellerine doldurduğu yazı tahtasını kurnazca verdi. "Kendin bak! Bak! Okuduktan sonra bana hala inanmıyorsan, git kardeşime sor. Bütün öğleden sonra, kardeşim ve ben onun tarafından işkence edilmekten kurtulamadık!"
Ning Xi, masa başında oturmuş olan Lu Tingxiao'ya baktı ve çok yorgun görünüyordu. Ardından, ne olduğunu görmek için yazı tahtasını şüpheli bir şekilde kaldırdı.
Küçük çörek, onun yazı tahtasını tutan Ning Xi'yi görünce, ağlamak üzere olduğu için çok endişeliydi. Ne yazık ki, zamanınıda onu durduramazdı ve Ning Xi, onu tersine çevirdikten sonra tahtada ne olduğunu gördü.
[Teyze Xiao Xi artık beni istemiyor mu?]
[O zaman neden beni henüz almadı?]
[Xiao Xi teyzem ne zaman meşgul olmayı bitirecek?]
[Ben istemiyorum! Xiao Xi teyze rahatsız ediyorum! Teyze Xiao Xi gerçekten benden hoşlanıyor mu?]
[Xiao X teyze aniden beni beğenmekten vazgeçecek mi?]
[Teyze Xiao Xi henüz beni almaya gelmedi, benim yerime başka çocuklar hoşuna gitmiş olabilir mi?]
[Teyze Xiao Xi beni sonsuza dek sevecek mi?]
[Teyze Xiao Xi'nin en sevdiği bebeği ben miyim?]
...
Ning Xi, suskundu. "Şey ..."
Küçük çöreğin duygularının böyle ifade edildiğini göreceğini hiç düşünmemişti. Ning Xi da tamamen şaşkına dönmüştü. Küçük Hazine'nin yazı tahtasını tuttu ve orada durup, hayrete düştü.
Sonuçta, küçük çörek sadece basit ve doğru olan kelimeleri yazmak için kullanırdı. Dürüst olmak gerekirse, ilk kez küçük çöreğin, aslında tüm tahtayı dolduracak kadar çok kelime yazdığını görmüştü. Her şey "Teyze Xiao Xi" idi, her şey onun hakkındaydı ...
Lu Tingxiao ve Lu Jingli'nin ayrılma noktasını sorduğunu düşünürken, Ning Xi bunu komik bulmaya başladı. Yine de, daha da ötesi, kalbinin derinliklerinde dalgaları hissederek, bütün ruhunu ısıtan ve tarif edilemez bir şekilde hareket ettiğini hissetti.
Ning Xi çömeldi ve Küçük Hazine'ye sıkıca sarıldı. "Oh, küçük tavşan... benim küçük tavşanım, nasıl bu kadar sevimlisin? Teyze Xiao Xi seni çok seviyor! Teyze Xiao Xi kesinlikle aniden seni sevmeyi bırakmayacak, Teyze Xiao Xi kesinlikle diğer çocukları sevmeyecek, Teyze Xiao Xi sonsuza kadar seni sevecek. Sen teyze Xiao Xi'nin en sevdiği bebeksin! Teyze Xiao Xi kesinlikle seni istememezlik yapmayacak! "
Başlangıçta üzgün ve ümitsiz hisseden Küçük Hazine'nin, aniden, enerjik olarak dans ederken arkasındaki görünmez küçük kanatları vardı sanki!
Lu Tingxiao suskun kaldı. Oğlu, sadece bir kez daha isteyebileceği sözlerin tatlı sesini duymak zorunda kalmış ve hatta üst üste birçok kişi almıştı!
Küçük çöreği alt edememiş olan Lu Jingli, üzgündü, hatta belindeki hula eteklerinin parıltısı bile hayatını kaybetmişti. "Ne zalim sözler! Sizin insanlığınız yok!"
Büyük olanın ona işkence etmek isteyip istemediğini boşver, şimdi küçük olanı bile ona işkence ediyordu!
Tek tesellisi... ... bu sefer büyük olana da işkence yapmıştı.