*Öncelikle yapmamam inanılmaz ikiyüzlülük olacağı için bir içerik uyarısı yapmak istiyorum. Diğer konuların yanı sıra cinsel saldırı, kendine zarar verme, intihar, istismar ve ölüm gibi ağır konulardan bahsedilecektir. Bu parçanın arkasındaki itici güç, A Little Life'ı bir vaka çalışması olarak kullanarak, tükettiğimiz medyada bu konulara yer verirken ne kadar fazla olduğunu keşfetmektir . Ayrıca A Little Life, Radio Silence ve Grey's Anatomy için potansiyel spoiler olacak . *
Üniversitedeki etik dersim sırasında, sınıfın dinamiğinin organik olarak söz konusu etiğin gerçek hayattaki bir uygulamasına yol açtığı bir anı unutacağımı sanmıyorum. Notumuzun bir kısmı, etik açıdan şüpheli haber makaleleri yayınlayarak ve diğer sınıf arkadaşlarının gönderilerine yorum yaparak sınıf Facebook grubuna katılmaktı. Bu, bizi sınıfla meşgul etmenin ve bir not uğruna uydurulmuş çatışmalar yerine gerçek senaryolar hakkında eleştirel düşünmenin basit bir yoluydu.
Bununla birlikte, sınıfa birkaç hafta kala kendimi, hepsi de kahvaltı fotoğrafları ve ilişki durumu güncellemeleri arasına sıkıştırılmış doğranmış hayvanların ve cesetlerin çok çarpıcı görüntülerini çok sarsıcı bir şekilde gösteren bir avuç gönderiyi bildirirken buldum. önceden uyarı yok.
Kısa bir süre sonra, güneşli bir sabah, profesörümüz sınıfa girdi ve grubun yöneticisi olarak, bu gönderiler hakkında yapılan birkaç rapordan haberdar olduğunu belirtti. Sonra sakince sordu: Birini bu görüntüleri görmeye zorlamak etik olarak ahlaki mi?
Birkaç sınıf arkadaşının bunun ahlakla ilgili olmadığını, daha ziyade insanların söz konusu haberin esasını gerçekten anlamak için görüntüyü görmeleri gerektiğini savunduğu bir tartışma başladı. Profesörüm, eğer kelimeler birisini argümanınız konusunda ikna etmek için yeterli değilse, o zaman kafalarında sabit kalabilecek bir grafik görüntü kullanarak onları sizinle aynı fikirde olmaya korkutmanın geçerli olmadığını savundu.
"Öyleyse o insanlar gerçek dünyaya hazır değiller," diye bağırdı bir sınıf arkadaşı ben koltuğumda küçülürken.
"Gerçek dünya, sosyal medyada gezinirken birini üzmeye yetecek kadar var." Daha sonra, “a) bu görüntüleri göstermenin ve b) insanları onları görmeye zorlamanın ahlaki olduğuna inanmıyorum. Dönemin geri kalanında gönderilerinize herhangi bir grafik görüntü eklemekten kaçınmanızı rica edeceğim.”
Tükettiğimiz hikayelerde sadece mutlu şeyler beklemek gerçekçi değil bence. Üzücü hikayeler, acı tatlı veya öfkeli hayaller, insan deneyiminin ve dolayısıyla hikaye anlatıcılığının bir parçasıdır.
Belki de biz insanları bu tür hikayeleri özümsemeye yönlendiren, Yunan trajedisinde temel olan bir katarsis duygusudur. Aynı zamanda, belki bir adrenalin ve heyecan dokunuşudur; Bir rollercoaster gibi, insanların “karanlık” kurgu dediği şeye dahil olmak güvenlidir çünkü sonuç ne olursa olsun, hikaye kontrol edilebilir bir ortamda gerçekleşir ve ne zaman duracağımızı her zaman seçebiliriz.
Bununla birlikte, yaratıcılar ve sanatçılar, basılması veya yayınlanması kabul edilebilir olanın sınırlarını zorlamaya devam ederse, ne zaman çok fazla acı çok fazla olur?
Hanya Yanagihara'nın ikinci romanı Küçük Bir Hayat , dört arkadaşın üniversite yıllarını ve ilerleyen yıllarda yaşları ilerledikçe yaşadıklarını konu alıyor. Geçmişi ve bugünü karıştırarak, esas olarak Jude St. Francis'in hayatını, çocukluğu ve ergenliğini oluşturan travmatik olayları ve bu olayların değiştirilemez anılarının hayatının her alanına nasıl hakim olduğunu izliyoruz.
A Little Life'ı ilk okuduğumda , bu kitaba eşlik eden ciddi uyarıları bilmeden içine girdim. Baştan sona hikaye, cinsel saldırı, cinsel şiddet, pedofili, istismar, aile içi şiddet, yeme bozuklukları, kendine zarar verme, intihar eğilimleri ve intihar girişimleri gibi hassas konulara dalıyor. Bu konular sadece kitabın ana konusuna dahil edilmekle kalmaz, aynı zamanda neredeyse 700 sayfanın her birinde sürekli olarak bulunur.
Peki neden A Little Life'tan bahsediyoruz ?
İnternetin BookTube kısmına dalarsak, A Little Life harika ama yürek parçalayıcı bir kitap olma ününe sahiptir. Youtuber'lar genellikle okuma süreci boyunca kendilerini vloglarlar ve sonunda kitabın çok korkulan son kısmı olan "Sevgili Yoldaş"a ulaşırlar ve "olacaklardan korktuklarını" belirtirler. Birkaç vaka dışında, bu vlog'ların çoğu şiddetli hıçkırıklar ve tam bir ruh hali ile sona erer, bazı insanlar yüzlerini sansürler ve hatta duygu kayda devam etmek için çok büyük hale geldiğinden seslerini sansürler.
Booktuber Noelle Gallagher , A Little Life okuma deneyimini paylaşıyor ve benim en çok dikkatimi onun vlog'u çekti. Noelle, videosunun sonlarına doğru, bu kitabı okumanın ne kadar sansasyonel hale geldiği ve kimsenin kimseye tavsiye edemeyeceği bir kitap olmadığı konusunda bir sorun hissettiğini belirtiyor. En önemli yorumlarından biri, konusu nedeniyle bu kitabı bu kadar hafife almanın “sorumsuzca” olduğunu ekliyor.
Ve açıkçası, katılıyorum. Yanagihara güzel bir düzyazıyla yazıyor, karakterleri ve New York'taki yaşamı tasviri, hareket halindeyken canlı hissediyor ve gerçekten, çok uzun zamandır bu kadar katartik bir duygu boşalması hissetmemiştim. Bununla birlikte, kitabı kapattıktan sonraki ilk hislerimin rahatlama, kalp ağrısı, tükenmişlik ve insanlığa olan inancımı biraz yitirdiğimde aslında ne kadar katartik olduğunu merak ediyorum. Bu kitaptan ne zaman bahsetsem, onu betimleme eğilimindeyim: Daha kötüye gidemeyeceğini düşündüğünüzde, olur, sonra biraz daha yapar ve ondan sonra daha da kötüleşir.
A Little Life , okuyucu için bir egzersizdir; bu, herhangi bir noktada daha iyi olup olmayacağını bilmeden, cinsel saldırı, istismar, sürekli gaddarlaştırmanın grafik tasvirlerini geride bırakmaya yönelik bir irade egzersizidir. [Okuyucu, öyle değil.]
Ve bir karakteri defalarca suistimal edip dövülerek intihar etmeden önce 700 sayfa izledikten sonra, merak etmeliyim: Hanya Yanagihara'nın amacı neydi?
Yazar Alice Oseman , Radio Silence adlı kitabının soru-cevap bölümünde, köpeği Brian'ı neden öldürdüğüne dair çok istenen soruyu yanıtlıyor ve hikayeyi ilerletmek için daha iyi bir komplo aracı bulamamaktan duyduğu üzüntüyü dile getiriyor.
Aled'in annesi Carol'a "Aled'in kendisini onunla bir daha asla ilişkilendirmesini tamamen imkansız kılan aşırı derecede kötü bir şey yapması gerektiğinde" kurgunun son aşamalarında yaptığı ucuz, mecaz bir hareket olduğunu belirtiyor. ”
Radio Silence kadar harika bir kitap , hiç kimse Oseman'ın kendi deyimiyle “bir köpeğin ölümünü görmek istemez”. Ancak, okuyucuya bu kişinin ne kadar iğrenç olabileceğini göstermek için fazlasıyla yeterli olacak bir harekete ihtiyacı vardı. Hikaye anlatma araçları gittikçe, bir hayvanı öldürmek, bir karaktere karşı aşırı duygular uyandırmak için oldukça kolay bir çözümdür.
Benzer bir şekilde, tıp dizisi Grey's Anatomy'nin hayranları, Andrew DeLuca'nın karakterinin son sezonda törensiz bir şekilde öldürülmesiyle ilgili memnuniyetsizliklerini dile getirdiler. Birçok kişi, hastane ortamına rağmen, drama uğruna çok fazla doktor ve personelin öldüğü bir noktaya gelindiğinden şikayet etti; Bu işin içerdiği risklere rağmen, ev yapımı bomba patlamaları, kurşunlamalar, uçak kazaları gibi pek çok ölüm ve trajik olay, birbiri ardına sezon finali ya da daha kötüsü, uçurumlar olarak sunulduğunda gülünç hale geliyor.
Bu yüzden Yanagihara, birden fazla röportajında drama ve melodram arasındaki çizgiyi aşacak “çok fazla” bir kitap yazmak istediğini belirttiğinde, editörüyle bir okuyucunun ne kadar alabileceğini tartışırken, yalvarıyor. Soru: Ne kadarı travmanın sadık bir tasviri olarak düşünüldü ve ne kadarı duygusal manipülasyondu?
“…Sanırım 'Bu tepkiyi burada, bu tepkiyi burada ve bu tepkiyi burada almaya çalışacağım' diye düşünürseniz kitap çok ucuz ve manipülatif gelmeye başlıyor. ”
İngiliz psikolog Graham Davey, olumsuz haberlere sürekli maruz kalmanın zihinsel sağlığınızı etkileyebileceğini , özellikle de haberleri paylaşan kaynakların daha fazla dikkat çekmek için pozitifliği ne olursa olsun bilgileri “duygusallaştırdığını” savunuyor .
Küreselleşme ve sosyal medya ile birlikte, terörizm, siyasi huzursuzluk, kıtlık ve çevre felaketi tehdidinin dünyanın öbür ucundan ziyade kapımızın eşiğinde gerçekleştiği bir çağdayız. Ve bu felaketlerin hiçbirini kişisel olarak deneyimlemesek de, sürekli olarak kötü haberleri özümsemek muhtemelen “ kendi kişisel endişelerinizi ve endişelerinizi şiddetlendirecektir ”.
Ve bu özellikle eğlence amaçlı yapılan medyaları tüketirken geçerlidir. Don Bluth'un The Land Before Time filminde , film yapımının yarısında, Anne'nin ölümünü “çok travmatik” bulan bir grup psikoloğa çalışmalarını gösterdikleri ve zaten uzun süredir devam eden üzücü bir anı kınamak için filmin değiştirilmesine yardımcı oldukları bir örneğimiz var. tüm hikaye boyunca. Bugüne kadar, The Land Before Time'ı kuru bir gözle izleyemem, hatta ondan söz edemem .
Yukarıda bahsedildiği gibi, Yanagihara, bir okuyucunun ne kadarını alabileceği konusunda editörüyle sürekli kavga ettiğini ve “kitapta şiddetle ilgili çok fazla bir şey olmasını istediğini, ama aynı zamanda abartı olmasını da istediğini belirtti. her şey, aşkın, empatinin, acımanın, korkunun abartılması. Her şeyin biraz fazla yüksek olmasını istedim. Bazı yerlerde biraz kaba hissettirmesini istedim.”
Ancak ironik bir şekilde, The New York Review'dan Daniel Mendelsohn tarafından yapılan sert bir incelemeden sonra , editör Gerald Howard kendini başlangıçta sorunları olan şeyin savunmasına atlarken buldu.
Editör Howard, kitaptaki aşırı travmayı yazarıyla gündeme getirmesine rağmen, Yanagihara'nın okuyucuları acıma, terör, üzüntü ve merhamet gibi duygulara “aldırdığı” fikrini reddediyor .
"Adam olun, genç Amerika okurları! Bu, belki de yeni moda tetik uyarılarıyla üniversite kitapçılarına gönderdiğimiz Küçük Bir Hayat'ın kopyalarını yapıştırmamız gerektiğini gösteriyor . ”
Mektubunda daha sonra, “sertleşmiş ruhlara sahip” daha “olgun” okuyuculardan çok sayıda e-posta aldığını, bugünün genç nesillere (y kuşağından Z kuşağına kadar) ne kadar kırılgan olduğumuza ve ne kadar kırılgan olduğumuza dair eleştirilerine büyük katkı sağladığını belirtiyor güvende hissetmek için yaptığımız talepler.
Editörün savunması, sanki çok nahoş bir görüntüden geri tepmek, onu “anlamamak” için “beğenmezsen, anlamazsın” konumundan kaynaklanıyor gibi görünüyor; Sanki bu dünyada insanların %100 taptığı ya da nefret ettiği bir şey varmış gibi.
Yine de kendisinin emin olmadığı bir şey için, bu kitabı okurken bu kadar perişan hisseden okuyuculara tepeden bakmak gerçekten adil mi?
YouTube vlog'larından Goodreads'te bulunan incelemelere, A Little Life okuma deneyimime kadar , yanıt sefalet ve ıssızlık oldu. Pek çok okuyucu kendi geçmişleri tarafından tetiklendiklerini hissettiğinde, Yanagihara'nın kendine zarar verebilecek grafik açıklamalarından yeni fikirler bulduğunda ve özellikle bir yorumcunun intihara teşebbüs ettiğini iddia ettiğinde Howard'ın tetikleme uyarıları kavramını gündeme getirmesi ilginçtir.
Pek çok içerik oluşturucunun sorununun, tetikleyici uyarıları/içerik uyarılarını potansiyel spoiler olarak görmeleri veya genç okuyucuları gerçek dünyaya hazırlamak yerine onları şımartan bir sistem olduğuna inanıyorum. "Toksik" veya "gaz ışığı" terimlerine çok benzer şekilde, "tetikleyici" genellikle doğru tanımı (diğerleri arasında) dikkate alınmadan atılır :
Bir olaylar zincirini, bilimsel tepkiyi, psikolojik süreci vb. başlatmak veya hızlandırmak.
Tetikleyici, istemsiz bir tepki için bir katalizördür. Tetikleyici uyarıları medyaya dahil etmek, yalnızca içeriğin “hoş olmayan” veya “üzücü” olmasından kaynaklanmaz; daha ziyade, insanları geçmiş travmalara karşı kendi istemsiz tepkilerinden korumaya yardımcı olabilecek bir mekanizmadır. Gerçek hayatın aksine, medya içinde bizim kontrolümüzde kalan bir rıza biçimidir.
İçerik uyarılarına yönelik eleştirilere bir örnek, CC Ricci'nin Follow the River'a yaptığı göndermedir :
Bu kitap bir kurgu eseridir, ancak bu, bazı okuyucuları tetikleyebilecek çok gerçekçi olaylar olmadığı anlamına gelmez. Şimdi, tetikleyici uyarılardan nefret ediyorum. Bir kitabı kesinlikle mahvedebileceklerine inanıyorum ve bu nedenle, bu kitapta belirli tetikleyicileri listelemeyeceğim. Bu bir genel tetikleyici uyarısıdır . Bu kitap kör olmak içindir . Bu kitabın genel konusu hakkında kesinlikle hiçbir şey ortaya koymamak için tanıtım yazısı yazdım. Spoiler okumayın, sırf kitabın hem olay örgüsü hem de duygusal açıdan tam etkisini görebilmeniz için.
Sadece bana güven, tamam mı?
Birçok okuyucu için çeşitli duygusal tepkiler yaşayacaksınız ve bu iyi bir şey. Bu kitap size hissettirmek içindir . Sayfalarda olup biten ve birilerini rahatsız edebilecek her şeyi size anlatarak bunu sizin için azaltmak gibi bir niyetim yok. Bununla birlikte , herhangi bir tetikleyiciniz varsa, bu kitabı okumakta iyi olup olmayacağınızı sormak için bana ulaşmanızı veya belki de bu kitaba hep birlikte izin vermenizi öneririm.
Neyi önermem? Bunları hep birlikte görmezden gelmek ve sonra kitabı başkaları için herhangi bir şekilde, şekil veya biçimde mahvetmek. Çünkü gerçekçi olalım, sizi uyarmaya çalıştım.
Karen olmayın, hepiniz.
Çalışmalarındaki şok değerini potansiyel okuyucuların rahatından çok bariz bir şekilde önceleyen bir yazara güvenmek çok zor. Marvel Studios'un spoiler sızmasını önlemek için aldığı aşırı önlemler gibi, Ricci'nin hakkı da kitabın ötesine ve okuyucuların tepkilerine uzanmaya çalışıyor.
Bu arada, bunu Brynne Rebele-Henry'nin Orpheus Girl girişiyle karşılaştırın :
Sevgili okuyucu,
içinde Orpheus Kız dönüşüm terapisi öyle ciddi insan hakları ihlali olarak tasvir edilmiştir. Kitap, dönüşüm terapisinin, onu yaşayanlar üzerindeki gerçek ve yıkıcı etkilerini ele alıyor. Bu kitapta LGBTQ karakterlerine karşı kendine zarar verme, homofobi, transfobi ve şiddeti betimleyen sahneler var. Karşılaştığımız devam eden savaşlar hakkında farkındalığı artırmak için topluluğumuzun birçok üyesinin katlandığı mücadeleleri tasvir etmenin gerekli olduğunu hissettim.
Özünde, Orpheus Girl umutla ilgilidir. Bu, kendisi, sevdiği kız ve diğer karakterler için daha iyi bir geleceğe olan inancı asla sarsılmayan bir kahramanın hikayesi. Bu kitap, topluluğumuzun cehalet karşısındaki gücü, direncimiz ve kendimiz ve bizden sonrakiler için daha iyi bir gelecek için savunma yeteneğimiz hakkındadır. Umarım Raya'nın yolculuğu inandığınız şey için savaşmanız için size ilham vermiştir.
Orpheus Girl'ü ilk okuduğumda , ilk birkaç bölüm beni yalnızca Rebele-Henry'nin okuyucuya Raya'nın gerilimini ve yakalanmamak için duyduğu umutsuz korkuyu hissettirme yeteneğinden dolayı değil, aynı zamanda Raya'nın gerçekten de, yakalanmak. Yazarın girişte dönüştürme terapisinden bahsetmesi, okuyucunun noktaları birleştirmesini ve Raya'nın korkularının gerçekleşeceğini fark etmesini otomatik olarak sağlar.
Yine de, belki de spoiler olması gerekmediği için hikayenin benim için şımarık olduğunu hiç hissetmedim. Uyarı, spoiler değildir; Başından beri oradadır çünkü amacı, okuyucuları panik atak veya çöküntüye neden olacak kadar rahatsız edecek hassas içerikler konusunda uyarmaktır.
Ve şu soruyu akla getiriyor: Konu kitaplara geldiğinde içerik uyarıları neden bu kadar tartışmalı? Hayran kurgu ve hatta haber bültenlerinin, paylaştıkları içeriğin hassas doğası nedeniyle “izleyici takdirine bağlı olarak tavsiye edilir” olmasına rağmen, film ve dizilerin derecelendirmelerinin potansiyel bir spoiler olduğu söylenebilir.
Twitter'daki yakın tarihli bir ileti dizisinde, yazar Lauren Hough, Goodreads'teki 4 yıldızlı incelemelere duyduğu kızgınlığı yazdıktan sonra, okuyucuları makale koleksiyonunu " Bırakmak En Zor Şey Değildir, 5. -yıldız derecelendirmesi.
Yorumlarının çoğunu bir kenara bırakarak, şu tweete odaklanmak istiyorum:
Cinsel saldırıyı Twitter'daki tepkisiyle karşılaştırarak önemsizleştirmekle kalmıyor, aynı zamanda tetikleyici uyarıların kullanımıyla alay ediyor ve farklı bir tweet'te "hayat size uyarı vermiyor" yorumunu yapıyor.
Benzer şekilde, daha az vitriol olsa da, Elektrik Edebiyatı Yanagihara ile yaptığı bir röportajda , tetikleme uyarılarının -öncelikle kendinizi kötü bir şeyden korumanın- kullanımının "sınırlayıcı" olduğunu, çünkü o zaman kendinizi asla karşılaşmayacağınız deneyimlerden korumuş olacağınızı belirtiyor.
Yine de içerik cinsel saldırı, taciz ve hatta ölümle ilgili olduğunda, bir okuyucunun orada oturup onu almasını istemek adil mi? Tam da diğer insanların ne deneyimlediğini asla bilemediğimiz için, sırf tepkimizin farklı olacağına inandığımız için başkalarının belirli olaylara tepkilerini yargılayamayız.
Şahsen, ölmeden önce (100 yaşına kadar yaşasam bile) okumak istediklerimin hepsini asla okuyamamak gibi varoluşsal bir korkum var; o kadar çok dilde ve o kadar çok formatta hikaye var ki, içerik uyarıları nedeniyle tek bir kitap veya filmden kaçınmak, potansiyel olarak benim için daha ilginç ve daha az yıkıcı olan bir şey lehine yeterince iyi bir fedakarlık gibi görünüyor. infaz, özellikle de böyle bir kitaba genellikle renkli “işkence pornosu” tanımı eşlik ediyorsa.
Belki de Yanagihara'nın hassas konulara karşı tutumu, hikayesinin içeriğine gelince oldukça etkileyicidir. Birkaç röportajda, asla iyileşmeyen bir karakter hakkında yazma fikrinin aklında olduğunu belirtiyor.
Bir yazar olarak sempati duyuyorum. Ağır, hatta tabu konulara dalmak konusunda bir tür merak ve heyecan var; belki de kendi hikayenizi paylaşmakta, insanların kabul etmeyi reddettiği karanlık bir konuya katkıda bulunabilmekte bir katarsis vardır. Yaratıcı bir alıştırma olarak, Yanagihara'yı yazılarının arkasında bu niyet olduğu için suçlamıyorum.
Ancak, pedofili veya cinsel istismarla ilgili araştırması sorulduğunda, hiç yapmadığını iddia ediyor çünkü kendi sözleriyle “bir şekilde zorunda değilsin. Gerçek şu ki, istismardan kurtulanların bu istismar hakkında konuşma şekillerinde gerçekten iç karartıcı ve yıkıcı bir benzerlik var .”
Travmayı tek bir deneyimde gruplandırması talihsiz bir duygusuzluk. Aynı şekilde iki hamilelik birbirine benzemez, istismar ve travma ne yazık ki sıradan olsa da asla aynı şekilde yaşanmaz. Mağdurlar, olumsuz koşullarla karşılaştıklarında kendi kişiliklerine, karakterlerine ve hatta bir destek ağının varlığına veya yokluğuna göre farklı tepkiler verirler.
Ancak ironi, karakterlerinin mesleklerini doğru bir şekilde yazabilmek için Yanagihara'nın hukuk, mimarlık, matematik vb. alanlarda uzmanlaşmış arkadaşlarının ve meslektaşlarının girdilerini aradığını açıklıyor. Uzman bir matematikçiyi doğru bir şekilde anlamak ve tasvir etmek neden gerekliydi? ama akıl hastalıkları değil mi?
Elektrik Edebiyatı röportajına dönersek, konuşma terapisinin sınırları sorulduğunda, Yanagihara psikolojiye inanmadığını belirtiyor.
“Bu alanla ilgili beni en çok şüphelendiren şeylerden biri, hayatın her zaman cevap olduğu konusundaki ısrarıdır [...] kritik hastaların neredeyse her doktoru, hastanın tedaviyi reddetme, yaşam yerine ölümü seçme hakkını anlar. Ancak psikoloji ve psikiyatri, deyim yerindeyse hayatın hayatın anlamı olduğunda ısrar eder; Eğer biri tamir edilemiyorsa, en azından hayatta kalmanın, yaşlanmaya devam etmenin bir yolunu bulabilir.”
Bir yazar olarak bu düşünce tarzının özellikle her iki kitabındaki içerik açısından çok tehlikeli olduğunu düşünüyorum. Yanagihara, psikolojiyi inanç sistemlerine eşitler, çalışma alanı olan zihin ve Jude kadar ciddi sorunları olan bir hastayı teşhis ve tedavi etmeyi içeren süreci tamamen göz ardı eder. Sözleri "psiko gevezelik" terimini andırıyor, sanki bir terapist yüceltilmiş bir sır saklayıcıymış gibi, sadece duymak istediğinizi söylemek için orada.
Terapistlerin kanunen hastalarının öylece ölmesine izin veremeyecekleri gerçeğini ve vücudunuzun yaş veya hastalık nedeniyle kapandığını kabul etmek ile bir kişinin kendine zarar vermesine izin vermek arasında belirgin bir fark olduğu gerçeğini gözden kaçırıyor gibi görünüyor. intihar.
Terapi yorucu, rahatsız edici bir süreçtir. Tamamen tarafsız kalması gereken , duvara tenis topu atmak gibi kendi fikirlerinizi sektiren bir kişiyle korkularımız ve travmamız konusunda açık olmamız gerekiyor .
Jude'un ömür boyu doktoru olan Andy veya Jude'un sosyal hizmet görevlisi Ana gibi karakterlerin ona travması hakkında birisiyle konuşmasını söyleyip durmasına rağmen, Yanagihara'nın terapi konusundaki duruşu, yardımı reddeden Jude'a kan kaybetmiş gibi görünüyor. -bomb, sürekli intiharın eşiğinde. (Sidenote: İntihar etme dürtüsünün sadece kaybolmadığını anlıyorum. Burada eleştirdiğim şey, Jude'un kendini açmaya karşı gösterdiği inatçılığın, kısmen, onun nihai intiharında rol oynamasıdır.)
“Bu, psikolojiye çok karşı olan psikolojik bir kitap. Ve okuyucuların Jude'u teşhis etmesini istemedim, herkesin ondan bahsederken klinik terimler kullanmasını istemedim. Onu, tek bir terimle, sınırda bir araya getirilemeyecek ve bir kenara atılıp atılabilecek çok ciddi sorunları olan karmaşık bir insan olarak kabul etmelerini istedim.”
Passa Porta ile yaptığı bu röportajda Yanagihara sürekli olarak “hafızanın zorbalığı” ifadesini gündeme getiriyor. Hatıralar, özellikle de Jude gibi berrak bir zihne sahip biri olarak, kafanızda sabit kalır. Jude yaşlandıkça, başına gelenlerin ciddiyetini daha iyi anlayabildiğinden, kendi zararına olacak şekilde, hayatını nasıl daha iyi bağlamına oturtabildiğinden bahseder. Uygun ekipman olmadan kişinin hafızanın zulmüyle gerçekten mücadele edebileceğinden bahseder.
Yine de Yanagihara, okuyucunun “Jude'un şirketi olmasını” istediğini belirtiyor. Okur onunla kalırsa, bir anlamda hayatı boyunca onun tanığı ve koruyucusu olur.” Yine de, yazarın kendi yaşam öyküsünü kendi akıl sağlığımız için bağışlama lütfu olmadan Jude'un travmasını taşımamız nasıl beklenebilir? Dışarıdan yapılacak hiçbir şey olmadığında bir karakterin iyiliğinden sorumlu olmak zor bir iştir.
Belki de konu kitabının eleştirisi olduğunda melodramı dizginlemekle ilgili değil. Aksine, bence bu daha çok, kitabının içeriği tarafından rahatsız edilmesine ve hatta tetiklenmesine rağmen, okuyucunun basitçe onunla birlikte gitmesi beklentisiyle ilgili. Yanagihara bir kez olsun "sana hoş gelmiyorsa, okumayın" demez. Bunun yerine, kendinizi belirli hikayelere kapatırsanız, kendinizi zengin deneyimlere ve hatta yaşamın kendisine kapattığınız fikrine bağlı görünüyor.
Ve aynı yazarın A Little Life'ın sonunda ağlayan okuyucuların “amcıklar” olduğu hakkında bir şaka yapması biraz ürkütücü .
İlk terapi seansımda neden orada olduğumu ve neyle uğraşmak istediğimi açıkladıktan sonra terapistim bana “Bir şeyi netleştirelim: Durumu değiştirmek için burada değiliz. Duruma bakış açınızı değiştirmek için buradayız .”
Bu, terapi hakkında her zaman annemden bildiğim bir şey olsa da, şimdi ilk elden deneyimle, terapinin tavsiye almakla ilgili olmadığını, size ne yapacağınızı söylemek için orada olmadığını gerçekten anladım. seni mutlu etmek için. Akıl hastalığınız olsun ya da olmasın, terapi, sizi çevreleyen dünyayla başa çıkmak için içsel kaynaklarınızı bulmanıza yardımcı olmak için oradadır.
Bir röportajda Yanagihara, bir arkadaşının "bazı insanlar hayatla uzlaşmak zorundadır" sözünden bahseder. Ve belli bir düzeyde, her birimizin bize verilenle yetindiğine inanıyorum. Sürekli mutluluğun, sürekli üzüntünün sürdürülmesinin imkansız olduğunu ifade etmenin güzel bir yolu. Ve birçoğu için geri dönemedikleri bir çizgi olsa da, her zaman daha iyi olma girişimi olması gerektiğine inanıyorum. Acınız içinde kaynaşmaktan daha zor bir iştir, genellikle rahat hale gelen acı, ancak aşırı vaatlerde bulunmadan hayatın daha kolay yönetilmesine yardımcı olabilecek bir süreçtir, çünkü günün sonunda, sadece siz ve zihninizdir.
Yetkili bir yazar olarak ortaya çıkmasa ve kitabını gerçekten duygusal, yaratıcı bir alıştırma olarak görse de, Yanagihara her iki şekilde de olamayacağının farkında değil gibi görünüyor. Okuyucunun Jude'u teşhis etmesini veya etiketlemesini istemiyor, ne kadar acı verici olsa da, insanların kitabı da dahil olmak üzere insan deneyimlerine “kapatmasını” istemiyor ve drama çizgisini aşmayı umursamıyor. melodram için.
Ve yine de, üç şey doğru kalır:
Ve Jude'un küçük hayatının bir parçası olmaya rıza gösterme hakkını hak ettiğimize inanıyorum.
Mika, Meksikalı bir yazar ve çevirmen, taklitçi, evcil hayvan sever ve sabahın 1'inde dağınıktır.
Kayıp Cennet şiirsel bir paradokstur; aynı anda en şaşırtıcı ve tipik İngiliz şiiridir. Bir yandan Milton'ın destanı, Yaratılış kitabındaki yaratılış hikayesini radikal bir şekilde yeniden yazma girişimi ve aynı zamanda Harold Bloom'un birincil metinsel etkilerinin "güçlü bir şekilde yanlış okunması" dediği şeyi sunma çabası olarak anlaşılabilir. onlardan ayrılmak ve onları geçmek (“Harold Bloom,” Britannica.
Astronomi ve uzay araştırmaları, evrendeki amacımız hakkında yeni bir bakış açısı sunabilir. Hayatın anlamından daha temel bir gizem yoktur.
Tarihin çoğunda, Güneş Sistemimiz bilinen tek gezegenleri içeriyordu.
Daha önce bu tür bir ürünü hiç kullanmamış biri tarafından tasarlanmış gibi görünen web siteleri, yazılım sistemleri ve fiziksel ürünlerle karşılaşmışsınızdır. Kötü tasarlanmış ürünler o kadar sinir bozucu ve kaçınılabilir ki, geçenlerde onlar hakkında bir kitap yazdım, Gündelik Şeylerin Düşüncesiz Tasarımı.
Tasarımcılar - düşünürler ve yapımcılar için haftalık olarak derlenen kaynaklar. "Nesilde her defasında güzel ve basit bir şey ortaya çıkıyor ve hayatımızda devrim yaratıyor: ataş, Post-it, iPod, Wordle.
Kristen Stewart bir keresinde 'Pamuk Prenses' rol arkadaşı Chris Hemsworth'a sert bir yumruk attı ve bu, oyuncunun geleceğini görmediği bir saldırıydı.
GQ Magazine ile yaptığı bir röportajda BTS'den Jin, BTS ve Coldplay'in şarkısı 'My Universe'nin bir bölümünün 'son bölümü yapmadığını' açıkladı.
Bir röportaj sırasında Kane Brown, Elvis Presley'in "Hound Dog" ve "Blue Christmas" şarkılarının defalarca şarkılarını nasıl etkilediğini tartıştı.
'Çığlık', bazı yeni yönler veren kanlı bir dönüş sağlar, ancak Ghostface'in en yeni öldürme çılgınlığı olması gerektiği kadar derin kesmez.
Her hafta güncellenen mini bulmacamız, en sevdiğimiz HowStuffWorks okumalarımızı zeki ipuçlarıyla birleştiriyor!
Doğru deterjanı seçme konusunda endişelenmenize gerek kalmadan çamaşır yıkamak yeterince kötü. Peki en iyisi hangisi? Yoksa önemli mi?
Kentucky kırsalındaki Fugates ve Combs aileleri, genetik piyangoyu kaybettiler ve her ikisi de, evlenirken tenlerinin mavi görünmesine neden olan nadir bir çekinik özelliği paylaştılar. Bunun nedeni neydi? Ve ailelere ne oldu?
İki babasız erkek civciv, California akbabasını yok olmaktan kurtarmak için bir programda yetiştiriliyor. Böyle 'bakire' doğumlar nasıl mümkün olabilir?
Vanderpump Rules yıldızı Katie Maloney-Schwartz, Perşembe günü Instagram'da yaptığı dürüst ve içten bir gönderiyle kendini sevme yolculuğunda kaydettiği ilerlemeyi anlattı.
Jessica Alba, kendisini ve çocuklarını Dolly ve Lucy adlı iki köpekle sarılıp oynarken gösteren keyifli bir videoyu Instagram hesabından paylaştı.
Geçen hafta sonu bir Porto Riko tatili sırasında nişanlanan Megan Fox ve Makineli Tüfek Kelly'den bir kaynak, "İlk görüşte aşk durumuydu" diyor.
Polise göre Devonne Marsh'ın kimliği belirlenemeyen kız arkadaşını çakmak gazıyla kaplayarak alevleri tutuşturduğu iddia edildi.