"Ceza talep ediyorum. Bugün tok olanlara, sefa sürenlere, milyonların ekmeğini hangi acılarla kazandığını bilmeyenlere, hissetmeyenlere. Neşeli bir yüz, neşeli bir gülüş görürsem acı çekiyorum. Zira yoksulluğa ve bilgisizliğe mahkum olanlar gülmeyi ve neşeyi bilmezler. Bütün dertleri, bütün gizli ve acı göz yaşlarını tokların vicdanına yüklemek istiyorum ve yaptıkları her şeyin intikamını almak."
Rosa Luxemburg
Ve küçüktu Ceylin,siz şuan ki Ceylin değil o anki Ceylini uzdunuz. Her gün kavganın içinde büyüyen,ona vurulmamasi için perdelerin arkasına saklanan,biri ona bir şey aldığında abisine alınmamışsa yemeyen,yüksek sesli bir şey olduğunda sakinlesmesi uzun süren Ceylin. Şimdi büyüdü yeni bir ortamda arkadaşım diyebilecegi kimse yok çünkü o artık anksiyetenin kurbanı.
Kolay değil onca acıyla tek başına savaşmak. Her gece duvarlar ile kavga etmek, her gündüz nefes almaya çalışmak , yenilmemek için paramparça olmak. kolay değil anlıyormusunuz? Hiç ama hiç kolay değil.
Senin takılıp düştüğün çukurları ben kazdım, bacağında ki morluklar benim mürekkebim, mürekkebim senden kopardığım çiçeklerin. Bilseydim o yolun senin olduğunu yine kazardım, yollarını değil önüne çıkacak dağları.Bilemedim... Keşkelerim sarmaz yaralarını, tamir etmez yollarını. Şimdi ya düştüğünde soyulan ellerinle tut ellerimi ya da bas tetiğe al borcunu.