Müslümanların ve Müslüman ülkelerin temel sorunu ceplerinde takke taşımalarına rağmen, kalplerinde Haç'ın işgaline bir türlü son verememeleri.
Bu işgal, siyasette de, ticarette de, beşeri münasebetlerde de her yönden Müslümanları kuşatıyor.
İslam coğrafyası aslında bu esaretin bedelini ödüyor.
Prof. Dr. Ramazan Kağan Kurt, öğrencilik yıllarında Londra'da tesadüfen bulunduğu bir toplantıda, Türkiye'nin de yakinen tanıdığı bir sakallı-cüppeli hoca efendinin sözlerini şöyle anlatır katıldığı bir TV programında:
"Ey Müslümanlar! İngiliz kraliyet ailesi Hz. Peygamberin soyundandır. Bir sır daha vereceğim size, Prens Charles Ehli Sünnet'tir, Müslüman'dır ve Müslümanların halifesi İngiliz kraliçesidir."
Yıllar önce vefat eden bu "meşhur hocaefendi", İngiliz kraliçesini Müslümanların halifesi ilan etme gafletinin ve bu Haçlı güruhunu Ehli Beyt soyundan gösterme ihanetinin bedelini, "öbür tarafta" en acı şekilde ödüyordur.
Bu konuyu daha önce defalarca gündeme getirdim, daha da getirmeye devam edeceğim zira benim gözümde, içinde Türkiye'nin de bulunduğu İslam aleminin temel meselesi açık ya da gizli şekilde "Haç'a" duydukları derin muhabbetten bir türlü kurtulamamalarıdır.
Bu derin muhabbet, İslam âleminin böğrüne saplanmış bir hançer gibi durmaktadır.
Bu derin muhabbet, İslam itikadının temellerini yerinden sarsacak boyutlara ulaşmaktadır.
Said Nursi, 1950 yılında Papa 12. Pius'a bir mektupla birlikte Zülfikar adlı risalesini göndermişti:
Said Nursi, mektubunda Papa'ya "ittifak" teklifinde bulunur ve şöyle der: "Şimdi ehl-i iman, değil Müslüman kardeşleriyle, belki Hıristiyan dindar ruhânîleriyle ittifak etmek ve medar-ı ihtilâf meseleleri nazara almamak, nizâ etmemek gerektir. Çünkü küfr-ü mutlak hücum ediyor."
Said Nursi, Papa'ya Hıristiyan ruhanilerle ittifak etme teklifinin sebebini "mutlak küfre" karşı mücadele etmek olarak anlatır.
Bu tanımlama baştan aşağı yanlıştır ve günümüze kadar uzanan itikadi birçok sapmanın da temelini oluşturur.
Daha sonra dinler arası diyalog diye şekillenecek olan bir ihanet projesinin FETÖ diye adlandırılan figüranları, aslında bu projeye yıllar önce "Hıristiyan dindar ruhanilerle ittifak yapalım" diyen "baş üstadın" peşinden gittikleri için meftun olmuşlardı.
Yine aynı üstadın risalelerinde "Amerika'nın din hakikatlerine sahip çıktığı, Asya ve Afrika'ya barış getireceği, İslam devletlerini okşadığı" gayet ballı cümlelerle anlatılır. (Tarihçe– Hayat, 88, Arabi Hutba–i Şamiye Eserini tercümesi / Birinci Kelime / Haşiye, İçtima–i Reçeteler II/101, Arabi Hutbe–i Şamiye Eserinin Tercümesi / Birinci Kelime/Haşiye)
İslam dünyasının büyük önem verdiği ve "büyük alim diye pazarlanan" Yusuf El Kardavi'nin, Gazze'de bir camide verdiği vaazda "Suriye'deki isyana verdiği destekten dolayı Amerika'ya teşekkür ediyorum, dua ediyorum" şeklindeki ifadeleri kulaklarımızda çınlamaktadır.
Suriye'de, Arap Baharı denilen emperyal projenin bir parçası olarak yüz binlerce Müslümanın katledildiği bir savaşa verdiği destek için Amerika'ya dua eden, teşekkür eden hoca efendiler, dün olduğu gibi bugün de vazifelerini ifa ediyorlar.
Dün Hıristiyan dindarlarla ittifak yapmanın önemini vurguluyorlardı, bugün, onları Ehli Beyt ilan ediyorlar, halife olarak görüyorlar, Hıristiyan liderlere dua ediyorlar.
E böyle gafil bir İslam dünyası olunca da "Haçlı'nın", bu enseye bol bol şamar atmasından doğal ne olabilir ki?