Kolejden tanıdığım bir adamı gördüğümde yapışkan bir yaz gününde metro platformunda ustaca terliyordum . O zamanlar ondan özellikle hoşlanmamıştım ama bunu daha sonra hatırladım. Şu anda, New York’un kokmuş yeraltı dünyasında tanıdık bir yüzün sürprizi, onu genellikle Sorunsuz teslimatlar için biriktirdiğim coşkuyla karşılamamı sağladı. Kısa, arkadaşça sohbetler yaptık ve benim varsaydıklarım “bir gün” takılmak için samimiyetsiz sözlerdi. Konuşmayı hemen unuttum.
Erkeklere hayal kırıklığı yaşamaya aciz değilim. “Bir gün takılalım” diyerek takılmakla ilgilenmediğim ve derim ki, “Beni yalnız bırak” demek istediğimde “Üzgünüm, bir erkek arkadaşım var” derim. Facebook’ta bana takılmak için planlar yaptıktan birkaç saat sonra bana – her şeyden önce yapmam gerektiğini söyledim – bir süre şehir dışına çıkacağımı söyledim. Ben olur bir süreliğine şehir dışında olmak ve davetiyesinin yokluğumda kalmasını umuyordum. Yapmadım. Önümüzdeki iki ay boyunca her hafta bana mesajlar yollamaya devam etti. Her biri “Yo yo!” İle başladı, ardından programıma bir soruşturma geldi. İlk başta mazeretlerle cevap verdim (“işte tuhaf zaman!”) Ama sonra cevap vermeyi bıraktım. “Yo yos!” Gelmeye devam etti. Dinamik ürpertici başlamamıştı, ama arkadaş olarak ya da başka türlü takılmakla ilgilenmediğim ipuçlarını görmezden gelmeye başladığında, kendini kötü hissetmeye başladı.
Sürüngenliğin belirli davranışlarla ilgisi çok az ve bağlamla ilgili çok şey var.