Gina Vivinetto, 1990’larda indie rock dinlemeyi, gruplarda şarkı söylemeyi ve İngilizce’yi bitirdi. Sonunda 10 yıl boyunca Florida’da büyük bir gazete için pop kültürü hakkında yazılar yazıyordu. Burada Janeane Garofalo ve Pearl Jam, Bikini Kill ve Sleater-Kinney üyeleri gibi 90’lı düzinelerce düzinelerce röportaj yaptı. TODAY.com, moda dergisindeki son trendini yansıtmasını istedi.
Bir ping mall son zamanlarda mı? Daha sonra 90’lı yıllarda modaya uygun bir moda geldiğini fark ettin. Flanel gömlekler, yırtık kot pantolon, hatta Guatemalalı sırt çantaları bile okula dönüş için sıcak ürünlerdir. Elbette, stil dünyasının Delphi Oracle’sı New York Moda Haftası’ndan ne beklemeleri gerektiğini biliyor olmalıyız. Şubat ayında, Seattle’ın başlarında 1990’ların başlarında boho chic’i çekti..
Marc Jacobs, en sevdiği dönemi tekrar ziyaret ederken, diğerleri katmanlı bir pazara ve T-shirt’e Park Avenue twist’e karar verdi. En büyük şok, yaratıcı yönetmen Hedi Slimane’nin 90’ların indie rock, özellikle de Courtney Love gibi kadınlara bir sevgilisi gönderdiği muhafazakar Yves St. Laurent’den geldi. Doğrudan bir Hole videosundan bir görünüm oluşturmak için babydoll kıyafetleri, savaş botları ve knobby hırkaları eşleştirdi.
Aşkımız, jenerasyonumuzun izini sürdüğü Mother Superior’a bir kez Twitter üzerinden fışkırdı ve “ne giydiğimizi satın alan zengin bayanlar fikrini” dile getirdi.
Ölümcül günahlarla satmayı eşit kılan Generation X’in kart taşıyıcı üyeleri için, bu alışkanlıkların alışması biraz zaman alır. Ama ben bir tanesi için çok heyecanlıyım. Elbette, 90’ların indie rockçıları, tasarruftan daha çok tasarruf mağazalarındandı. Ve evet, medya ve moda dünyası bizim vibe almayı denediğimizde, o zaman arka çıktık. Başlamak için, “grunge” kelimesinden, ne olduğumuza göre bir catchall terimi olarak nefret ettik. Kurt Cobain de dahil olmak üzere müzikal idollerimiz Yuvarlanan kaya. Riot Grrrl ana akım basında yer aldığında bir kaş çıkardık. (Bir Sub Pop plak şirketi temsilcisi, New York Times sahte bir grunge sözlüğü ile muhabir.) Bizi tanımlamaya çalıştıkları nasıl cesaret! Kirli kurumsal akbabalar!
Ama şimdi zamanı geldi. Gen X’in mütevazi saltanatından sonra neler olduğunu düşünün. 90’ların sonu Britney Spears’dı. 2000’ler Perez Hilton, “Dedikoducu Kız” ve reality TV’yi getirdi. Ortalamalık, glitz ve materyalizm. 80’lerin Flashbackleri!
Grunge paylaşmak bizim görevimiz. Tabi ki, nostalji bizi tedirgin ediyor. Nostalji, nihayetinde yaşla eş anlamlıdır ve bizim hakkımızdaki medya klişesinden bildiğimiz gibi, Generation X, her zaman büyümeyi reddetti. Bizi suçlayabilir misin? Yetişkinlik korkunç görünüyordu. 1970’ler ve 1980’ler boyunca Boşanma Devriminin kaosunda çocuktuk. Vietnam ve Watergate’den önce hayatın nasıl bir şey olduğunu hiç görmedik. (İnsanlar hükümete güvenirdi?)
Tüm rahiplerin, polislerin ve Küçük Lig antrenörlerinin güvenilir olmadığını öğreten Amerikalı çocukların ilk partisi bizdik. Mesajımız var: yetişkinler ürpertici! Ve böylece, bedenlerimiz ergenlikten geçtikçe, bizim kafa kafalarımız üzerinde sinsi homositlerimizi çektik ve ebedi ergenlikte kaldık. 20’li yıllarımızı temelde çocuk kıyafetlerini giyerek geçirdik. Brady Bunch erkekleri çizgili tişörtlerimize göz dikmişlerdi. Devasa kelebek tokaları ve Mary Janes giydik. Tanrı aşkına, tulum giydik! Hepimiz ikinci sınıf öğrencileriyiz gibi giyinmişiz..
Ama tüm gariplik değildi. Bizim için moda tutum ve androjen ile dolu maceracı bir DIY güveç oldu. Lemonheads’in Evan Dando’yu bir elbise ve pigtail giydiğini hatırlıyor musun? Kurt her hafta bir elbise giyer gibi görünüyordu. Jenerasyonumuzun komik sesi Janeane Garofalo’yu kadife, gerdanlık ve tıknaz topuklu olarak hatırlıyor musunuz? Doc Martens, ısrarcı köylü etekler de dahil olmak üzere her şeyle uğraştığımızda ısrar ettik. Kalın çerçeveli Buddy Holly gözlüklerinin yeniden bir şey olması gerektiğini fark eden kuşak bizdik – herhangi bir cinsiyet için. Bunu neden paylaşmak istemeyiz ki??
Bizimki, müzik ve televizyonun altın bir dönemiydi. Nirvana. Pearl Jam. Kaldırım. “İkiz Tepeler.” “X-Files”. “Buffy The Vampire Slayer”. Ve bu sadece beyaz çocukların içine girmişti. Siyah gençlik kültüründe, Halk Düşmanı ve Kabile Çağrısı Arayışı gibi çığır açan hip-hop eylemleri, TV’de siyah sitcom bolluğu ve muhteşem Afrocentric garb ile aynı derecede ihtişamlı bir rönesans yaşanıyordu..
Elbette, çağımız için bu nostalji ile yetişkinlik bize alay ediyor. Şimdi, bizler barış işaretleri ve MTV’nin “The Monkees” reruns’larıyla uğraştığımız zaman anne babamız kadar eskiyiz. 1980’lerin ortasındaki bir akşam, annemin bir Rit boyası felaketini durdurmak için yemek yapmaktan çıktığı zamanı hatırlıyorum. Mutfak masasında en iyi arkadaşım ve ben kravat boyamaya çalışıyorduk. Annem bize lastik bantlarımızı T-shirtlerimizin etrafına nasıl sarılacağını gösterdi, böylece onları mavi ve kırmızı sularla dolu Le Creuset tencerelerine daldırdı. “Bunu bir daha yapamayacağımı hiç düşünmedim,” dedi gülerek, çağına olan ilgimizle büyülendi. Onunla ilgili bir orta yaş krizi geçirmedi. Bunun şeylerin doğal düzeni olduğunu biliyordu..
Grunge’un iadesiyle ilgili bir kriz yapmamalıyız, dostum Xers. Orta yaş bizim üzerimizde. Onu lütufla halledelim. Kelebek tokalarımızı oğullarımız ve kızlarımızla paylaşalım. Belki çocukları mahalleye götürün. Medya ve moda dünyası bazen bazı şeyleri yanlış anlayınca her şeyi bilemezsiniz..