Amerika’nın siyasi erdemleri ve başarısızlıklarının keskin bir analisti olan Mark Shields, önce Demokratik bir kampanya stratejisti olarak, sonra da açıkça liberal görüşleri ve keskin zekasıyla kırk yıldır izleyicileri hem sevindiren hem de şaşırtan bir televizyon yorumcusu olarak Cumartesi günü evinde öldü. Chevy Chase, Md.’de 85 yaşındaydı.
Kızı Amy Shields Doyle, nedenin böbrek yetmezliği komplikasyonları olduğunu söyledi.
Bay Shields, kendisi bir bütçe harcaması yaparken bile siyaset onun için ön plandaydı. 1948’de, o 11 yaşındayken, ailesi, Boston’un güneyinde, yaşadıkları Massachusetts kasabası Weymouth’tan geçerken Başkan Harry S. Truman’ı bir anlığına görebilmesi için onu sabah 5’te uyandırdı. “Annemi ilk ağlarken gördüğümde, 1952’de Adlai Stevenson’ın kaybettiği geceydi” diye hatırlıyordu.
Siyasete dalmış bir hayat onun için 1960’larda, Deniz Piyadelerinde iki yılını tamamladıktan kısa bir süre sonra başladı. Wisconsin Senatörü William Proxmire’in yasama asistanı olarak başladı.
Daha sonra Demokrat adaylara siyasi danışman olarak kendi başına karar verdi; ulusal düzeydeki ilk kampanyası, Robert F. Kennedy’nin 1968’deki talihsiz başkanlık yarışıydı. Kennedy, Los Angeles’ta öldürüldüğünde, Bay Shields San Francisco’daydı. 1993’te The New York Times’a “Robert Kennedy’nin hayatımın en iyi başkanı olacağına inanarak mezarıma gideceğim” dedi.
John J. Gilligan’ın 1970’de Ohio valisi olmasına ve Kevin H. White’ın 1975’te Boston belediye başkanı olarak yeniden seçilmesine yardım etmesi gibi başarılara imza attı. Ama yenilgiye kesinlikle yabancı değildi; 1970’lerde, aralarında Edmund S. Muskie, R. Sargent Shriver ve Morris K. Udall’ın da bulunduğu, boş yere ulusal görev peşinde koşan adamlar için çalıştı.
“Bir noktada,” dedi Bay Shields, “yazılı ve teslim edilmiş imtiyaz konuşmaları için NCAA iç mekan rekorunu tuttum.”
1970’ler sona erdiğinde, farklı bir yola karar verdi. Böylece onu Amerikan siyasi gazeteciliği ve uzmanlığında demirbaş yapan uzun bir kariyere başladı.
Bir Washington Post başyazı yazarı olarak başladı, ancak işin doğasında bulunan anonimlik onu rahatsız etti. Haftalık bir köşe yazısı istedi ve aldı.
Çok geçmeden kendi başına yola çıktı. Creators Syndicate tarafından her hafta dağıtılan bir köşe yazısı yazmaya devam ederken, en sağlam damgasını televizyonda bıraktı.
1988’den 2005’te iptal edilene kadar, Bay Shields gibi liberalleri muhafazakar meslektaşlarıyla eşleştiren haftalık CNN talk show’u “Capital Gang”de moderatör ve panelistti. Ayrıca, 2013’te sona erene kadar PBS ve ABC’de görülen bir başka haftalık halkla ilişkiler programı olan “Inside Washington”da panelistti.
1985’te, 1984 başkanlık yarışına biraz saygısızca bir bakış olan “Kampanya İzinde” yazdı. Yıllar içinde Harvard ve Pennsylvania Üniversitesi’nde siyaset ve basın üzerine dersler verdi.
En uzun dönemi, 83 yaşında normal konserini bitirmeye karar verdiği 1987’den 2020’ye kadar “PBS NewsHour”da yorumculuk yaptı. Kendini New Deal liberali olarak tanımlayan Bay Shields, aralarında William Safire, Paul Gigot, David Gergen ve son 19 yıldır David Brooks’un da bulunduğu bir dizi muhafazakar düşünürün kontrpuanıydı.
Bay Brooks, meslektaşına bir övgüde, Aralık 2020’de New York Times sütununda şunları yazdı: “Bugüne kadar Mark, siyasetin sapkınları cezalandırmak değil, mühtedileri aramakla ilgili olduğunu savunuyor.”
Bay Shields’ın tavrı buruşmuştu, çehresi giderek daha gergindi, aksanı bariz bir şekilde New England. The Times’ın 1993’te gözlemlediği gibi, “sadece berberde güncel olaylar hakkında tartışmayı seven bir adam – yan kapıdaki uzman” olarak karşılaştı.
Kartviziti, pek çok ofis sahibinin baskın karakter özelliğini delip geçen seyirciyi memnun eden mizahla aşılanmış, saçma sapan bir siyasi duyarlılıktı: gösteriş. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, hedefleri, aralarında göze çarpan baş-muhafazakarlar, oklarına sıcak bakmadılar. Ve her zaman çağdaş doğruluk standartlarına bağlı kalmadı.
Başkan Donald J. Trump hakkında, Bay Shields küçümseyerek “Yaptığı en zor şeyin Cumhuriyetçilerden vergi indirimi için oy vermelerini istemek olduğunu” söyledi. Temsilciler Meclisi Cumhuriyetçi lideri Kevin McCarthy bir “omurgasızdı”; Senatör Lindsey Graham, Lone Ranger’ın sadık yardımcısı Tonto’yu “bağımsız bir ruh gibi görünmesini” sağladı. Her iki büyük partide de “Rolex geninden” çok fazla kişinin etkilendiğini ve bu da onları zenginlerin paraya aç yiyecek içecek sağlayıcıları haline getirdiğini söyledi.
2013’te bir C-SPAN röportajında hangi başkanlara hayran olduğu sorulduğunda, 1974’te Watergate skandalı sonrasında göreve başlayan Cumhuriyetçi Gerald R. Ford’dan alıntı yaptı. Ford’un “duygusal olarak en sağlıklısı” olduğunu söyledi.
“Diğerleri sepet vakaları olduğundan değil,” dedi, “o böceği alıyorlar ve o makamı arayan merhum ve çok büyük Mo Udall’ın daha önce söylediği gibi, başkanlık virüsünün bilinen tek tedavisi mumyalama sıvısı. ”
Politikanın “bir temas sporu, bir ya da iki dirseği kabul etme meselesi” olduğunu ve kaybetmenin “asıl Amerikan günahı” olduğunu savundu.
“İnsanlar, kaybederken neden yanınızda olamayacaklarına dair çok yaratıcı mazeretler buluyor” dedi. “’Yeğenim sürücü kursundan mezun oluyor’ ve ‘Seninle olmayı çok isterdim ama tahnitçide bir aile randevumuz vardı’ gibi.”
Yine de, tüm zaaflarına rağmen, Demokrat veya Cumhuriyetçi olsun politikacılara, sadece arenaya girdikleri için sonsuz bir hayranlığı vardı.
“Kamu görevine aday olmaya cesaret ettiğinizde, lise sınıflarında yan yana oturduğunuz, çift flört ettiğiniz ya da arabada birlikte olduğunuz herkes sizin kazanıp kazanmadığınızı ya da daha büyük olasılıkla kaybettiğinizi bilir” dedi. “Siyasi aday, çoğumuzun kaçınmak için her yola başvuracağı kamuoyu tarafından reddedilme riskini göze alıyor.”
Mark Stephen Shields, 25 Mayıs 1937’de Weymouth’ta yerel siyasetle uğraşan bir kağıt satıcısı olan William Shields ve evlenene kadar okul öğreten Mary (Fallon) Shields’in dört çocuğundan biri olarak doğdu.
2009’da Bay Shields, “İrlandalı Amerikalı Massachusetts ailemde Demokrat olarak doğdunuz ve Katolik olarak vaftiz edildiniz” diye yazmıştı.
Weymouth’daki okullara ve ardından felsefe alanında uzmanlaştığı ve 1959’da mezun olduğu Notre Dame Üniversitesi’ne gitti. Askerlik hizmetinin başgöstermesiyle 1960’ta Deniz Piyadelerine katılmayı seçti ve 1962’de mızrak onbaşı olarak ortaya çıktı. O iki yılda, subayların astları doyana kadar beslenmediği bir Denizcilik geleneğinde yer alan liderlik kavramları da dahil olmak üzere çok şey öğrendiğini söyledi.
2010’da, “Wall Street ve Washington’un seçkinleri ve yönetici süitleri ‘memurların son yer olduğuna’ inansaydı, ülkemiz daha adil ve insani bir yer olmaz mıydı?” diye yazmıştı.
Siyaset kariyerine başlarken avukat ve federal ajans yöneticisi Anne Hudson ile tanıştı. 1966’da evlendiler. Bir televizyon yapımcısı olan kızının yanı sıra eşi ve iki torunu tarafından yaşatılıyor.
Yol boyunca aşırı içki içme dönemi de dahil olmak üzere tümsekler vardı. C-SPAN’a “Alkolik olmasaydım, muhtemelen oldukça iyi bir taklitçiydim” dedi ve ekledi: “15 Mayıs 1974’ten beri içki içmedim. Bunu öğrenmem o kadar uzun sürdü. Tanrı viskiyi İrlandalılar ve Kızılderililer dünyayı yönetmesin diye yaptı.”
En mutlu anlarından bazılarının siyasi kampanyalarda çalıştığı zamanlar olduğunu söyledi: “Ülke için, özellikle de dullar, yetimler ve bunu bilmeyen insanlar için daha iyi olacak bir fark yaratacağınızı düşünüyorsunuz. senin adın ve adını asla bilmeyecek. Uzunluk, muhtemelen bu kadar iyidir.”