Gri bir namlu ve yorucu gözleri olan 15 yaşındaki kahverengi bir dachshund olan Frankie, Pennsylvania Üniversitesi Veteriner Hekimliği Okulu’ndaki (Penn Vet) bir sınav masasında yastık ve pembe bir battaniye üzerinde duruyor. Bir kateter, boynundan kanı, bir tüpün büyüklüğündeki gri bir makineye çeker; bu sayede, başka bir tüp vasıtasıyla vücuda akıcı sıvı döndüğünde tıklar ve kıvırır. Köpek kırmızı bir tasma ile sarılıyor, ancak sınırlama zor görünüyor; o her an uykuya dalabilir gibi görünüyor. En azından veteriner hekim JD Foster, poposuna bir termometre yapıştırıncaya kadar.
Siyah bir kütle, Frankie’nin sağ alt-sağ kanın dişini herhangi bir zamanda metastaz yapabilen bir melanom içine soktu. Eğer sahibi onu geleneksel bir veteriner hekim kliniğine götürmüş olsaydı, doktor muhtemelen çenesinin bir kısmını kurtarmayı ardından güçlü bir kemoterapi rotası önerirdi. Ancak burada Penn Vet’te Foster ve ekibi yeni bir yaklaşım deniyor: Frankie’nin kanı, bağışıklık sistemi bloke edicileri kaldıran deneysel bir polimerle temizleniyor ve bu da kansere karşı daha iyi mücadele edebiliyor. Tedavi devam ederse, muhtemelen Frankie’nin hayatını uzatamayacak, ancak son birkaç ayını çok daha keyifli hale getirebilir. Foster, aynı zamanda insanların deri kanseri ile mücadele etmenin yeni bir yolunu da bulunmasına yol açabilir. Frankie’yi kulak arkasını çiziyor, gözlerini yastığı ile kapattı. “Sen iyi bir kızsın,” dedi coos.
Frankie, çalışmada 13 köpekten üçüncüsü onları laboratuvar fareleri veya fareler yerine hasta köpekler ve kediler üzerinde test ederek insanlar için yeni terapiler geliştirmeye yönelik artan bir itişin parçası olan bir klinik araştırmacısı. Evcil hayvanlar, kemirgenlerden çok insan hastalıklarının daha iyi bir modelidir ve savunucularıdır. Aynı ortamlarda yaşıyorlar, bazen aynı yiyecekleri yiyorlar ve yaşadığımız aynı hastalıklardan, özellikle de kanserden çoğunu alıyorlar. Dolayısıyla, düşünce gider, insanlar için yeni terapilerin geliştirilmesi için anahtarı normal maliyetin bir kısmında tutabilirler ve potansiyel olarak evcil hayvanlar için yeni ilaç toplayabilirler.
Maryland Bethesda’daki Karşılaştırmalı Onkoloji Programının direktörü olarak ABD Ulusal Sağlık Enstitüsünde (NIH) evde beslenen hayvan klinik denemelerini yapan Amy LeBlanc, “Herkesin yararlanabileceği bir fırsat var” diyor. Yetkili, son on yılda yüzlerce gerçekleştirilen bu tür davaların patlama yaşadığını belirtti.
Fakat diğerleri, bu çalışmaların insan sağlığı üzerinde gerçekten etkili olup olmayacağını sorguluyor. Michigan Üniversitesi’nden bir onkolog olan Ann Arbor ve Amerika’nın en büyük insan klinik araştırma organizasyonlarından birinin eski başkanı Larry Baker “Çok ilginç bir fikir ve hepsi çok güzel” dedi. “Fakat bu alan kendini henüz kanıtlamadı.”
– Evcil kemirgene karşı
Evcil hayvanlardaki klinik araştırmalar, veteriner hekimlerin evde köpeklerde lenfoma aşılarını test ettiği 1970’lerin ortalarına kadar uzanıyor. Daha sonraki çalışmalar, kemik iliği transplantları ve inhale kemoterapi ile diğer kanserleri ele aldı, tüm yaklaşımları insanlara çevirmek umuduyla. Ancak çalışmalar çok az ve uzaktı ve onları ana akım haline getirmek için koordine bir çaba yoktu.
Yaklaşık on yıl önce değişmeye başladı. ABD hane halkının yarısından fazlası bu noktaya kadar evcil hayvan sahibi oldu ve sahipler veterinerlik bakımından yılda milyarlarca dolar harcıyorlardı. Geleneksel ilaç geliştirme boru hattında da büyüyen bir kriz vardı. Tipik olarak araştırmacılar laboratuvar kemirgenleri içindeki deneysel tedavileri, daha sonra insan çalışmalarına geçmeden önce maymun gibi daha büyük hayvanlarda test eder. Ancak başarı oranları berbat olmuştur. 2 milyar dolara kadar yeni bir ilaç getirmek 16 yıl sürebilir ve 10,000 umut verici bileşik yalnızca bir ABD Gıda ve İlaç İdaresi (FDA) onaylı tedaviye neden olabilir. Kanser tedavileri özellikle zayıf kalıyor: Farelerde çalışan onkoloji ilaçlarının sadece% 11’i insanlar için onaylandı.
LeBlanc, “İlaç gelişimi şu an olduğu gibi sürdürülebilir bir model değildir” dedi. “Çok fazla para ve çok fazla zaman.”
Evcil girin. Araştırmacılar bağışıklık sistemlerini ortadan kaldırdıklarında ve onlara tümörlerle enjekte edildiklerinde, steril oldukları ortamlarda yüksek seviyede akrabaları ve yetiştirdikleri laboratuar hayvanlarının aksine, genetik olarak çeşitlilik gösteren ve gerçek dağınık dünyada yaşarlar. Dolayısıyla kanseri, artrit, kas distrofisi gibi hastalıklara yakalanmaları şaşırtıcı değil, bizimki taklit ediyor gibi görünüyor. Kedilerde bir meme kanseri türü, kadınlarda en agresif meme kanserlerinden biri olan HER2 ile ilişkilendirildi ve kemik kanseri osteosarkomu köpeklerde ve insanlarda neredeyse klinik ve genetik olarak aynıdır. Bu yüzden aynı ilaçların birçoğu hem bizleri hem de evcil hayvanlarımıza yardımcı olabilir. Köpeklerde insan non-Hodgkin lenfoma çalışmaları için en yaygın terapiler ve köpeklerde çalışmayan kişilerde çalışmazlar.
Araştırmacılar, veteriner tıbbındaki gelişmelerin (böbrek nakillerinden kök hücre tedavilerine kadar) ve köpek ve kedi jenomlarının dizilimi gibi atılımlarla, geçmişte olduğundan daha fazla hayvan üzerinde daha detaylı çalışmalar yapabilirler. 2003 yılında NIH’nin Karşılaştırmalı Onkoloji Programı’nı kuran ve şimdi Ethos Veteriner Sağlık, yeni bir Woburn, Massachusetts’teki baş bilim yetkilisi olan Chand Khanna, “İnsan sağlığı ile kesişme ihtimali olan çok daha fazla bilimsel sıkı soruyu sorabiliriz” klinik araştırmalar yapmayı planlayan veterinerlik hastaneleri ağı. “Kötü bir yatırım olarak fare kendisini defalarca kanıtladı” Köpek, işe yaramadığını bildiğimiz bir şeyin alternatifi. ”
– Kedilerin ve köpeklerin zorlukları
Frankie’den bir iki kat aşağı, Paisley adında küçük bir boğa heyecanla küçük bir muayene odasında sallıyor. Sahibi olan Chelsea Burns, onu sıkı siyah bir tasma ile tutarken, bir veteriner teknisyeni biberini sorar: Ne sıklıkla yiyor? Bağırsak hareketleri nasıl? Burns iki adet bakkal poşetiyle dolup taşar. “O aşırı alışkanlık,” diye gülümsüyor gülünç.
Paisley, bağırsak bakterilerinin ekosisteminin alerjiden şişmanlığa kadar olan her şeyle bağlantılı olan bağırsak mikrobikosunun, en fazla rahatsız edici bağırsak hastalığının tedavisinde ipuçları sağlayıp sağlayamayacağını anlamayı amaçlayan farklı bir klinik araştırma için geldi. Bugün, Paisley fiziksel bir muayeneye ve durumu olduğunu onaylamak için ultrasona tabii tutulacak. Yarın, kolonoskopi ve bağırsaklarının biyopsisi alınacak. Duruşmaya katılabiliyorsa, o ve diğer 50 köpek, değerlendirilmek üzere Penn Vet’e düzenli geziler düzenleyerek 7 hafta boyunca özel bir diyetle (ve muhtemelen bir antibiyotik) harcayacak.
Her şey insanların klinik denemesine çok benziyor ve aynı zorlukların çoğuyla doludur. Burns bir tane için sekiz sayfa onay formunu imzalamalı ve bazı hayvan klinik deneme destekçileri, bu tür araştırmalara “duygusal olarak bağlı bir başkasının kedi ya da köpeği en iyi şekilde araması için” bir “hasta savunucusu” eklemeyi önerdi. Kırmızı bant fare araştırmacılarının iki satırı geçmek zorunda değilsiniz.
Dahası, Burns gibi sahipler evcil hayvanlarını ailenin bir parçası olarak görüyorlar (“Paisley, çocuğum gibi” diyor, bu nedenle üzerinde yapılabilecek deneylerin bir sınırı var). Örneğin, inanılmaz bilgilendirici olmasına rağmen, bir veteriner hekim, bir ilacın nasıl çalıştığının daha iyi anlaşılması için bir denemenin sonunda birinin köpeğini ötenazi altına almaz. Penn Vet’deki Veteriner Kliniği Araştırmaları Merkezi direktörü Dottie Brown “Kemirgen dünyasında hemen her şeyi deneyebilirsiniz” diyor. “Ama bunlar insanların evcil hayvanları.”
Köpeklerin ve kedilerin başka dezavantajları vardır. Onları insan hastalığı için daha iyi model yapmak için kullandıkları şeylerle (daha farklı ortamlar ve genetik) aynı şey, bilim insanlarının neden bir ilacın neden işe yaramadığını söyleyebilecek değişkenleri ortadan kaldırmaya çalıştıklarında sorunlara neden oluyor. Evcil hayvanlarda prostat kanseri ve Parkinson hastalığı gibi pek çok insan hastalıkları var. Artı, araştırmacılar aylarca laboratuvar kemirgenleri alımı yapmak zorunda değildirler ve onlara çok daha küçük bir deneysel ilaç dozu verebilirler. Bu, evcil hayvan denemelerinin pahallı olmasını sağlar; ayrıca bu çalışmaların insanlardaki gibi tipik olarak, en yeni tedavilerle uğraşırken binlerce veya on binlerce doları bulabilen otomobil ve prosedürlerinin maliyetini kapsaması gibi Kemik iliği nakilleri ve beyin tümörleri için radyasyon gibi,maliyetleri yüksektir.
LeBlanc, özellikle bu ilaçların finansmanı için büyük öneme sahip olan büyük nedenlerden, özellikle de ilaç firmalarından. “İlaçlarını mümkün olan en kısa sürede piyasaya sürmek istiyorlar.”
LeBlanc, hükümet hayvan klinik deneylerini finanse etmekten nefret ediyor çünkü bilim adamları sıçanlar ve fareler hakkında köpek ve kedilerden daha çok şey biliyor. “NIH, fare modelleri gibi incelenmemiş modellerle gerçekten rahatsız oluyor.” Bu, veteriner hekimleri kurumlarından ya da hayvan sağlığı çalışmalarına 100 milyon dolardan fazla yatırım yaptığını iddia eden kar amacı gütmeyen bir kuruluş olan Denver merkezli Morris Hayvan Vakfı’ndan gelen kurumlardan ya da evcil hayvan merkezli organizasyonlardan para akıtmaya zorladı. Alan önemli başarılar elde etmiş olsaydı işler daha kolay olabilirdi. Ancak, osteosarkomla çocuklarını tedavi eden ününü pekiştiren Baker, pek çok kişiyi görmediğini söyledi. O, köpekler için umut verici görünüyordu, ancak insanlarda kısa düşen osteosarkom tedavisinde deneysel ilaçları kullanan birkaç yeni denemeye işaret ediyor. GS-9219 ve Zydelig adlı antilyımfoma ilaçlarını test eden iki diğer deneme, köpeklerde güvenli ve etkili olduğunu, ancak insanlar için toksik olduğunu kanıtladı. Baker, “Yeni ilaçlar için çok çaresiz kaldık, özellikle çocuklar için ilerleme görmek istiyoruz” dedi. “Ancak bu, iyimserliğimiz tarafından körleştirilmek anlamına gelmiyor.”
LeBlanc, evde beslenen hayvanların klinik denemelerinin başarabildiğine dair işaretler bulunduğunu söyledi. Örneğin, 2013’te FDA, köpek denemelerinde sözü verdikten sonra insanlarda lenfoma için ibrutinib adı verilen bir ilacın onayını hızlandırdı. Köpekler kemirgenlerden daha kolay çalıştığı için eklem bacakları çıkarmadan çocuklarda kemik tümörlerini tüketme yollarını optimize ettiler.
Yine de, LeBlanc alanın gitmek için bir yol olduğunu itiraf ediyor. “İnsan sağlığımızı iyileştiren slam-dunk geçişimiz yok” diyor. “Ama sanırım bu verilerle geliyor.”
– Birinci sınıf hazır mısın?
Evcil hayvanlardaki klinik araştırmaların ana akım haline gelebileceği yönünde ipuçları var. Geçtiğimiz yaz, yaklaşık 200 veteriner hekimi, bu çalışmaların insan sağlığına nasıl daha iyi katkıda bulunabileceğini görüşmek üzere, finansörler, hükümet denetleyicileri ve Washington DC’deki ilaç endüstrisinin temsilcileri ile ilk kez bir araya geldi. ABD Ulusal Bilimler Akademileri, Mühendislik ve Tıp Akademileri’nin sponsorluğundaki atölye, yeni işbirlikleri başlattı ve önemli bir barikat kaldırdı. Farmasötik endüstrisi, uyuşturucularından birinin bir evde beslenen hayvan çalışmasında sorun yaratması halinde, FDA’nın bunu insanlar için hiçbir zaman onaylamayacağından endişe duyuyordu. Fakat toplantıda bir FDA temsilcisi böyle olmadığını söyledi. Khanna “Alan için çok büyük bir kazanımdı” dedi.
O zamandan beri, NIH bu denemelerde de daha çok ilgi gördü. Ulusal Kanser Enstitüsü, Nisan ayında köpek kanserinin moleküler biyolojisini daha iyi anlamak için veteriner hekimler, doktorlar ve bilim insanları arasındaki ortaklıkları finanse edeceğini açıkladı. NIH ayrıca, Amerikan Veteriner Hekimler Birliği’ne Haziran ayında çevrimiçi olarak katılan ClinicalTrials.gov’un (insan klinik çalışmalarının dünya çapında bir veritabanı) kendi versiyonunu yaratması için ilham kaynağı oldu. Ve gelecek yıl ajansın 22 Kuzey Amerika akademik merkezinden oluşan Karşılaştırmalı Onkoloji Denemeleri Konsorsiyumu, LeBlanc’ın denetlediği köpek osteosarkomunun 160 katlı bir çalışması olan en büyük evcil hayvan klinik araştırmasından veri yayınlamaya başlayacak. “Herkesin elinden daha iyi veri almak istiyoruz” diyor.
Alan aynı zamanda ilk büyük çevirme başarısı için umut ediyor. 2015 yılında New Haven, Connecticut merkezli Kolltan Pharmaceuticals, deneysel antikor ilacı KTN0158’in köpeklerde ciltte yaygın bir tümörü küçüldüğünü ve insanların klinik denemelerine başlamasını sağladığını açıkladı. Şirketin başkanı Jerry McMahon, “Köpek denemesinin bu ürünü insanlar için geliştirmek stratejimiz üzerinde dramatik bir etkisi vardı” diyor.
Gelecekteki evde beslenen hayvan klinik araştırmalarının başlıca rolü, ilaç firmalarının ilaç geliştirme riskini en aza indirgemesine yardımcı olmak olduğuna inanıyor. Farelerde çalışan her ilacı insan boru hattına koymak yerine, hasta kedilere ve köpeklere yardımcı olanlara konsantre olabilirler. “İnsan ilaç geliştirme yatırımını daha umut verici hale getiriyor” diyor. “Evcil hayvan klinik denemeleri gibi şeylerin ana ilaç geliştirme sürecinin bir parçası olması biraz zaman alıyor, ancak gelecek için güçlü bir araç olabileceğini düşünüyorum.”
Tabii ki, evde beslenen hayvanların klinik araştırmalarının hiçbir zaman insanlara geçmeyeceği ve köpek ve kediler için daha iyi veteriner hekimlerin geliştirilmesine yardımcı olacağı ihtimali her zaman var. Fakat birçok savunucu bunu kötü bir şey olarak görmüyor. Bir köpek sahibi olan her ailenin üzerinde bir etkisi var “diyor, bir düzineden fazla evcil hayvan çalışmasının parçası olan Raleigh’deki North Carolina Eyalet Üniversitesi’nden bir genetik uzmanı Matthew Breen. “Bu davalara girdiğimde aileye yardım etmeyle ilgili … İnsan ya da köpeğe yardım etmenin, gerçekten farkı var mıdır?”