Dr. Habib Sadeghi ve Dr. Sherry Sami
Boşanma, ilgili tüm taraflar için travmatik ve zor bir karardır ve tartışmasız bu acıyı ortadan kaldıracak zamanın dışında çare yoktur. Bununla birlikte, tüm evlilik ve boşanma kavramı yeniden incelendiğinde, aslında oyunda çok daha güçlü ve olumlu bir şey var.
Medya, tüm evliliklerin% 50'sinin boşanmayla sonuçlandığı istatistiğini atmayı seviyor. Bunun doğru olduğu ortaya çıktı: Birçok insan boşanma oranından endişe duyuyor ve bunu düzeltilmesi gereken önemli bir sorun olarak görüyor. Peki ya boşanmanın kendisi sorun değilse? Ya ilgilenmemiz gereken daha derin bir şeyin belirtisiyse? Boşanma oranının yüksek olması, aslında ilişkilerde olmanın yeni bir yolunu öğrenmek için bir çağrı olabilir.
Ölüm bizi ayırana kadar
İnsanlık tarihinin üst Paleolitik döneminde (kabaca MÖ 50.000 - MÖ 10.000) doğumda ortalama insan yaşam beklentisi 33'tür. [ben] 1900'e gelindiğinde, ABD ortalama yaşam süresi erkekler için yalnızca 46, kadınlar için 48 idi. Bugün, sırasıyla 76 ve 81. [ii] Paleolitik atalarımız ile 20. yüzyılın şafağı arasındaki 52.000 yıl boyunca, ortalama yaşam süresi sadece 15 yıl arttı. Son 114 yılda erkeklerde 43 yıl, kadınlarda 48 yıl arttı.
Bunun boşanma oranlarıyla ne ilgisi var? Tarihin büyük çoğunluğu için, insanlar nispeten kısa ömürler yaşadılar ve buna göre aynı kişiyle 25 ila 50 yıl arasında ilişki içinde değillerdi. Modern toplum, evliliğin ömür boyu sürmesi gerektiği kavramına bağlı kalıyor, ancak ilk insanlara kıyasla üç yaşam yaşadığımızda, belki de yapıyı yeniden tanımlamamız gerekiyor. Sosyal araştırmalar, çok uzun yaşadığımız için çoğu insanın yaşamları boyunca iki veya üç önemli uzun vadeli ilişkiye sahip olacağını gösteriyor.
Açıkça söylemek gerekirse, boşanma oranlarının da gösterdiği gibi, insanlar hızla yükselen yaşam beklentimize tam olarak uyum sağlayamadı. Biyolojimiz ve psikolojimiz dört, beş ya da altmış yıldır tek bir kişiyle birlikte olmak üzere kurulmamış. Bu, bu kilometre taşlarını mutlu bir şekilde gerçekleştiren çiftlerin olmadığı anlamına gelmez - hepimiz onlardan biri olduğumuzu umuyoruz. Herkes, sonuna kadar gitmek için iyi bir niyetle evliliğe girer, ancak bu tür bir uzun ömür, kuraldan ziyade istisnadır. Bunu başarmak, zaman zaman ilişkide kim olduğumuzu ayrı ayrı yeniden tanımlamayı ve değişip büyüdükçe birlikte olmanın yeni yollarını keşfetmeyi gerektirir. Ayrıca birisinin hala evli olmasının mutlu oldukları veya ilişkinin tatmin edici olduğu anlamına gelmediğini hatırlamak da önemlidir. Bu amaçla, 21. yüzyılın ömrü boyunca sonsuza dek mutlu yaşamak, başarılı bir yakın ilişkiyi tanımladığımız ölçüt olmamalıdır: Bu, boşanma konseptinde reform yaparken önemli bir husustur.
Balayı Sonu
Neredeyse herkes eşini idealleştiren yeni bir evliliğe gelir. Zihinlerinde her şey mükemmel çünkü evliliğin gerçekte ne hakkında olduğunu yanlış anladılar. Endişelendikleri kadarıyla, hayatlarının aşkını, onları tamamen anlayan kişiyi buldular. Evet, bu süreçte aksaklıklar olacak, ancak genel olarak yapacak öğrenim kalmadı. Her ikisi de bundan 10 veya 20 yıl sonra bugün olduğu gibi aynı insanlar olacak. Ortaklarımızı idealleştirdiğimizde, kendi olumlu niteliklerimizi ve sahip olmayı dilediğimiz nitelikleri bilinçaltımızda onlara yansıttığımız gibi, işler başlangıçta çok iyi gider. Bu olumlu yansıtma, denildiği gibi, her iki eşin de birbirinin gözünde yanlış bir şey yapamayacağı, ilişkinin balayı aşamasında gerçekleşir.
Er ya da geç, balayı biter ve gerçeklik başlar, negatif projeksiyon da öyle. Bu genellikle ortaklarımıza olumlu şeyler yansıtmayı bırakıp olumsuz meselemizi onlara yansıtmaya başladığımızda olur. Ne yazık ki, bu olumsuz konular her zaman bize geri döndüğünden, en derin yaralarımız, ihanetlerimiz ve travmalarımız olan bilinçsiz ve uzun süredir gömülü olan negatif iç nesnelerimizi tetiklediğinden, bu bir bumerang etkisi yaratır. Bu ileri geri yansıtma ve şiddetlenme süreci, psişik yapımızı daha da fazla travmayla etkilediği noktaya kadar yükselebilir.
Çoğumuz için çözülmemiş bu eski sorunlar, ebeveynlerimizle yaşadığımız ilk yoğun duygusal ilişkimize kadar uzanabilir. Bu eski yaraların çoğu, yetişkinler olarak bizim için bilinçsiz olduğu için, bilinçaltında bu yaraları çözme çabası içindeyiz, bu yüzden birçok insan, temel yönlerden annelerine veya babalarına çok benzeyen partnerler buluyor. İlişkimizde bu tür bir dinamikle uyum içinde değilsek, sonunda gördüğümüz tek şey tekrarlanan güvensizlik, terk etme veya önceki tüm ilişkilerimizde bizi takip eden diğer meselelerdir. Kendisine bağlı duygusal yarayı iyileştirmenin bir işareti olduğunu asla görmeyiz. Bunun yerine, diğer kişiyi suçlamayı seçeriz.
'Ölüm bizi ayırana kadar' kavramına çok güçlü bir şekilde inandığımız için, evliliğimizin ölümünü utanç, suçluluk veya pişmanlık getiren bir başarısızlık olarak görüyoruz. Çoğumuz kişisel bir başarısızlık olarak gördüğümüz şeyle yüzleşmek istemediğimizden, kızgınlık ve öfke içine çekilir ve bunun yerine birbirimize saldırmaya başvururuz. Zırhımızı giydik ve savaşmaya hazırız. Farkına varmadığımız şey, tam bir vücut kalkanı belli bir düzeyde kendini koruma sağlayabilirken, aynı zamanda bizi aynı hataları defalarca tekrar eden bir yaşamın içine hapseden bir kendini hapsetme biçimidir. Bu, böyle bir ilişkinin daha derin amacını anlayana kadar bizim için aynı duygusal düğmelere basmaları için aynı tür ortakları çekmeyi içerir.
Samimiyet ve Böcekler
Hayatın gerçekten bir dış kalkanla yaşamanın nasıl bir şey olduğunu anlamak için uzmanları incelemeliyiz: Böcekler. Böcekler, çekirgeler ve diğer tüm böceklerin bir dış iskeleti vardır. Vücudunu koruyan ve destekleyen yapı dışarıdadır. Sadece esneklik sağlamayan katı, değişmeyen bir formda sıkışmış değiller, aynı zamanda çevrelerinin insafına da kalıyorlar. Kendilerini bir ayakkabının altında bulurlarsa, her şey biter. Tek dezavantajı bu değil: Dış iskeletler kireçlenerek birikmeye ve daha fazla sertliğe yol açabilir.
Buna karşılık, köpekler, atlar ve insanlar gibi omurgalıların bir iskeleti vardır. Destek yapımız vücudumuzun içindedir ve bize çok çeşitli koşullar altında uyum sağlamak ve değişmek için olağanüstü esneklik ve hareketlilik sağlar. Bu hediyenin bedeli savunmasızlıktır: Yumuşak dışımız her gün tamamen incinmeye ve zarara maruz kalır.
Yaşam, destek ve hayatta kalma için bir dış iskeletten bir iç iskelete evrimleşmenin ruhsal bir egzersizidir. Bunu düşün. Duygusal desteğimizi ve refahımızı dışardan aldığımızda, birinin söylediği veya yaptığı her şey bizi harekete geçirebilir ve günümüzü mahvedebilir. Başka bir kişinin ne yaptığını kontrol edemediğimiz veya tahmin edemediğimiz için, ruh halimiz çevremizin insafına kalır. Yakın partnerimiz olması gerektiğini düşündüğümüz gibi davranmazsa duruma uyum sağlayamayız. Her şey daha sonra kişisel bir saldırı olarak algılanır ve bizi üzmeye çalışır. Zırhımız yukarı çıkıyor ve bu tamamen savaş. Sevilmediğimizi ve desteklenmediğini hissettiğimizde, düşmanlığımız tüm hızıyla devam eder ve bir hedefe ihtiyaç duyar. Doğru ya da yanlış, bu genellikle bize en yakın kişi, yakın partnerimiz olur.
Dahili bir destek yapısıyla güçlü durabiliriz çünkü istikrarımız kendimiz dışındaki hiçbir şeye bağlı değildir. Ne olursa olsun, duruma uyum sağlama esnekliğine sahip olduğumuzu bilerek savunmasız olabilir ve etrafımızda olup bitenlere dikkat edebiliriz. Korkaklara omurgasız dememizin bir nedeni var: Zırhınızı düşürmek, içini yumuşak bir şekilde ortaya çıkarmak ve etrafınızda olup bitenlerin gerçekliği ile yüzleşmek büyük cesaret ister. Hayatta kalabileceğinizi fark etmek güçlü bir şeydir. Yakın ilişkilerimizi bu perspektiften incelediğimizde, bunların filmlerde gördüğümüz gibi statik, ömür boyu sürecek bir mutluluğu bulmak için olmadığını anlarız. Psiko-ruhsal bir omurgayı, bilinçli öz farkındalıktan yapılmış ilahi bir iç iskeleti geliştirmemize yardım ettikleri için, aynı sorunları kendimiz için tekrar tekrar yeniden yaratmadan daha iyi bir hayata dönüşebiliriz. Duygusal ve manevi desteğimizi kendi içimizden bulmayı öğrendiğimizde, çevremizi veya ilişkilerimizi değiştiren hiçbir şey bizi rahatsız edemez. Bir zamanlar problem olarak gördüğümüz durumlar, içe dönük düşünme ve her bir durumun kendimiz hakkında bize ne göstermeye çalıştığını belirleme fırsatları olarak görülecektir. Sorunlar büyüme fırsatlarına dönüştürülür.
Rus ezoterikçi Peter Ouspensky'nin bilimsel bir teorisi var, böceklerin yaratılması, doğası gereği daha yüksek bir bilinç biçimi geliştirmeye yönelik başarısız bir girişimdi. Milyonlarca yıl önce böceklerin devasa olduğu bir zaman vardı - bir yusufçuğun kanatları bir fit genişliğindeydi. Öyleyse neden yeryüzündeki baskın tür olmadılar? Çünkü esneklikten yoksundular, evrim de bununla ilgili ve insanlar gibi değişen koşullara uyum sağlayamıyorlardı. Kendilerini bir öfke dış iskeletine hapseden insanların yaşamları da genellikle istedikleri gibi gelişmez. Öfke ve kızgınlık gibi negatif enerjinin içine hapsolmak, insanların hayatta ilerlemesini engeller çünkü sadece geçmişe odaklanabilirler. Daha da kötüsü, zamanla bu güçlü duygular vücutta sıklıkla hastalığa dönüşür.
Bilinçli Ayrılma
Boşanma kavramını değiştirmek için, düşünce sürecimizde katılık yaratan evlilikle ilgili sahip olduğumuz inanç yapılarını salıvermemiz gerekiyor. İnanç yapısı, evlendiğimizde bunun yaşam için olduğu ya hep ya hiç fikridir. Gerçek şu ki, sahip olduğumuz tek şey bugün. Bunun ötesinde hiçbir garanti yok. Bir kişiyle ömür boyu evli olma fikri, özellikle de çözülmemiş duygusal ihtiyaçlarımızın farkında olmadan, herkes için çok fazla baskı oluşturuyor. Aslında çiftlerin ilişkilerini ömür boyu yatırım yerine günlük yenilenme açısından düşünerek birbirlerine ne kadar kolay bağlanabileceklerini görmek ilginç olurdu. Muhtemelen bu kadar çok insanın uzun süreli ilişkilerinin evlendikten sonra bir gecede değiştiğini söylemesinin nedeni budur. İnsanlar değişmedi ama beklenti değişti. Çoğumuzun, bir evlilik töreninde verilen tek bir söze dayanarak ilişkideki her şeyin aynı kalacağını varsaymamız ve bir şekilde evliliğin bozulmadan kalması için daha fazla çalışmaya gerek olmadığını varsaymamız tuhaftır.
Yakın ilişkilerimizdeki ortaklarımızın öğretmenlerimiz olduğunu ve içsel, manevi destek yapımızı geliştirmemize yardımcı olduğunu fark edebilirsek, boşanma dramından kaçınabilir ve bilinçli ayrılma dediğimiz şeyi deneyimleyebiliriz. Ayrılma kelimesini boşanmayı tanımlamak için kullanma fikri 1940'ların başından beri var. 1976'da sosyolog Diane Vaughan 'ayrılma teorisini' yarattı ve 2009'da Katherine Woodward Thomas bilinçli ayrılma terimini icat etti ve bu alternatif boşanma alternatifini dünyanın her yerindeki öğrencilere öğretmeye başladı. Bu önceki teorilerde, ayrılma, dostane bir şekilde nasıl ayrılacağına, sürecin bir parçası olarak karşılıklı saygıyı sürdürmeye ve dahil olan çocukların ihtiyaçlarını hatırlamaya dayanıyor. Bunlar takdire şayan ve bilinçli bir ayrılma için gerekli adımlar olsa da, bizim için, bir sonraki ilişkide aynı sorunları tekrarlamaktan kaçınmak istiyorsak, sürecin temelini öz-yansıtma olmalıdır. Bilinçli ayrılma fikri, artık kendimizi tatmin edici, sürdürülebilir, uzun vadeli bir ilişki içinde bulduğumuz için artık bunu yapmak zorunda olmadığımız için yeterince öz farkındalık kazanmaktır.
Amaçlarımız için, bilinçli ayrılma, bir ilişki içindeki her tahriş ve tartışmanın kendi içimize bakmamız ve iyileşmeye ihtiyaç duyan olumsuz bir iç nesneyi tanımlamamız için bir işaret olduğunu anlama becerisidir. Mevcut olaylar her zaman geçmiş bir olaydan gelen acıyı tetiklediğinden, gerçek düzeltmeye ihtiyaç duyan hiçbir zaman mevcut durum değildir. Bu sadece eski bir duygusal yaralanmanın yankısı. Ayrılmamız sırasında bunun bilincinde kalabilirsek, asıl mesele olan, gerçekte olan değil, bir deneyim yaşarken içsel olarak kendimizle nasıl ilişki kurduğumuzu anlayacağız.
Bu açıdan bakıldığında, kötü adam yoktur, sadece iki kişi, her biri sırasıyla öğretmen ve öğrenci oynuyor. Her ikisinin de aslında birbirlerinin ruhsal ilerlemesinde ortak olduklarını anladığımızda, düşmanlık çok daha çabuk çözülür ve geleneksel, çekişmeli boşanmanın yerini alarak bilinçli ayrılma için yeni bir paradigma ortaya çıkar. Ancak bu koşullar altında birlikte ebeveynlik sevgisi olabilir. Ailelerin boşanma nedeniyle parçalanmasını engelleyen ve geleneksel evliliğin dışında sağlıklı bir şekilde işlev görmeye devam eden geniş aileler yaratan bilinçli ayrılıktır. Çocuklar doğaları gereği taklitçilerdir ve biz ne olduğumuzu öğretiriz. Daha bilinçli ve medeni bir nesil yetiştirmek istiyorsak, ilişkilerimizdeki iyi ve kötü zamanlarda yaptığımız seçimlerle bu davranışları modellemeliyiz.
Ayrılıkta Bütünlük
Ayrılan bir evliliğin başka bir şeyin bir araya gelmesinin nedeni olduğunu söylemek ironik görünüyor, ama bu doğru. Bilinçli ayrılma, birbirini öğretmenleri olarak tanımayı seçen her iki insanın ruhuna bütünlük getirir. Bunu yaparlarsa, birlikte geçirdikleri zamanlardan aldıkları hediye, ilişkideki acılarının gerçek nedeni olan olumsuz iç nesnelerini etkisiz hale getirecektir. Aslında bu dinamik, sadece yakın ilişkilerimizde değil, tüm kişisel ilişkilerimizde rol oynuyor. Kendimize bu hediyeye izin verirsek, dış koruma ve hapsetme dış iskeletimiz ortadan kalkacak ve bize kendini sevme, kendini kabul etme ve kendini affetme gibi ruhsal iz mineralleri olan bir iç iskelet, bir iç katedral inşa etmeye başlama fırsatı sunacaktır. Bu süreç, dünyaya farklı bir şey yansıtmaya başlamamıza izin veriyor çünkü kalbimizin eksik bir parçasını geri kazandık. Psişik altyapımıza yapılan bu ek, kendi büyümemizi ve bilinçli olarak birlikte ebeveynlik yapma yeteneğimizi destekleyen bir bütünlük yaratır.
Beraber gelmek
Boşanma ile ilgili yanlış anlamaların, kendi içsel eril ve dişil enerjilerimiz arasındaki ilişki eksikliğiyle de ilgisi vardır. Bir iç iskelet içinde saklanmayı ve saldırı modunda kalmayı seçmek, büyük bir eril enerji dengesizliği gerektirir. Kadınsı enerji barışı sağlamanın, beslemenin ve şifanın kaynağıdır. Erkek ya da kadın olmanıza bakılmaksızın bu süre zarfında dişil enerjinizi geliştirmek, bilinçli ayrılmanın başarısı için faydalıdır. Eril ve dişil enerjilerimiz bir kez daha dengeye ulaştığında, eski ilişkimizden çıkıp, eski dünyamızı değil, yeni dünyamızı yansıtan birini bilinçli olarak çağırabiliriz.
Doğal olarak, her iki taraf da bilinçli bir ayrılık yaşamayı seçerse boşanmak çok daha kolay. Ancak, deneyiminiz ve kişisel gelişiminiz, eşinizin katılmayı seçip seçmemesine bağlı değildir. Hala onun size vermesi gereken dersleri alabilir, dramatik tartışmalara kapılmaya direnebilir ve içsel, ruhsal destek sisteminizde sağlam durabilirsiniz. Ayrılmanızı bilinçli bir şekilde halletmeyi seçtiğinizde, eşinize ne olursa olsun, her şey parçalanıyor gibi görünse de aslında hepsinin bir araya geldiğini göreceksiniz.
[i] Hillard Kaplan, Kim Hill, Jane Lancaster ve A. Magdalena Hurtado (2000). doi: 10.1002 / 1520-6505 (2000) 9: 43.0.CO2-7.
[ii] Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezleri (2011). Cinsiyet, ırk ve İspanyol kökene göre 65 yaşında ve 75 yaşında doğumda beklenen yaşam süresi: Amerika Birleşik Devletleri, seçilen 1900-2010 yılları. Ulusal yaşamsal istatistik sistemi. Amerika Birleşik Devletleri 2011 web güncellemeleri Washington D.C .: Ulusal sağlık hizmetleri istatistikleri merkezi. http://www.cdc.gov/nchs/data/hus/2011/022.pdf .