İnsanoğlunun uzaktaki galaksiler hakkında, ayaklarının altındaki yere kıyasla daha çok şey bildiği söylenir. Meşhur sözde Voyager 1 uydusu Güneş Sisteminden çıkmak için 26 yıl alacağı söylenirken, insanlığın Dünya yüzeyinden sadece 12 km içine nüfuz etmesi yine aynı süreyi aldı.
ABD ve Rusya Uzay Yarışı ve uzay araştırması üstünlüğü devam ede dursun, iki ülkenin en büyük sondörleri arasında nispeten daha az ses getiren farklı bir yarış türü daha cereyan etti. 1960'ların başında Amerikalılar ve Sovyetler, dünyanın çekirdeğine olduğunu iddia edilen 6730 km' lik uzaklığın sadece 30-50 km kadar içerisine girmek için Dünya'nın kabuğunda olabildiğince derin bir delik açma fikrini ayrı ayrı planlamaya başladılar.
Meksika'nın Pasifik kıyılarından bulunan Amerikalı "Project Mohole", fon eksikliği nedeniyle kısa sürede kesildi, ancak gelecekte açık deniz kıyıları açma programlarında önemli bir emsal oluşturdu.
Sovyetler ise , bu konuda daha büyük başarı elde ettiler. 1970-1994 yılları arasında, Kola Yarımadası'ndaki sondajları, o sırada yeryüzünde olağanüstü bir rekor oluşturmak için yavaş yavaş delindi ve Mariana çukurundan daha derin olan dünyanın en derin noktasına ulaşıldı.Gerçekte, Kola Derin Kuyusu, bir merkez delikten dallanan birkaç delikten oluşur. Bunların en derinleri, "SG-3" olarak adlandırılıyor, sadece 9 inç çapında ancak 12 km Dünyanın yüzeyinden çekirdeğine doğru uzanıyor. Proje çok büyük miktarda jeolojik veri üretti ve gezegenimiz hakkında ne kadar da az şey bildiğimizi de ortaya da çıkarmış oldu.
Yere ilişkin çalışmalar genellikle yüzey gözlemleri ve sismik araştırmalarla sınırlıdır ancak Derin Kola kuyusu, kabuğun yapısına doğrudan bakma ve jeolojinin teorilerini teste açmaya izin vermiştir. En şaşırtıcı bulgulardan biri, bilim adamlarının uzunca bir süre 3-6 kilometre yüzeyde kalmasını beklediği granitten bazalta geçişin olmamasıydı.
Süreksizlik tüm kıtaların altında tespit edilmiş olsa da, Kola' daki sondajda, önerilen bu bazalt tabakasına hiç rastlamadı. Aksine , granitik kayaç 12 km öteye uzanıyordu. Bu, bilim insanlarının sismik yansıma sonuçlarının kayaçta metamorfik bir değişimden (yoğun ısı ve basınçtan kaynaklandığı) ve daha önceden tahmin edildiği gibi kayaç tipinde bir değişiklikten kaynaklanmadığının farkına varmasına neden oldu.
Bunun dışında şaşırtıcıdır ki yüzeyden birkaç kilometre aşağıda kaya çatlaklarının suyla dolu olduğu tespit edildi. Bu kadar derinlerde serbest su bulunmaması gerekiyordu, araştırmacılar, suyun üstündeki geçirimsiz kaya tabakası yüzünden oradaki kayada sıkışan ve yüzeyin altında tutulan hidrojen ve oksijen atomlarından oluştuğuna inanıyorlar.
Fakat Derin Kola kuyusu araştırmacıları tarafından yapılan en ilginç keşif şüphesiz kayalarda iki milyondan fazla yaşında ki biyolojik etkinliğin saptanmasıdır. Yaşamın en net kanıtı mikroskopik fosiller olmuştur.
24 adet tek hücreli deniz bitkisinin korunmuş kalıntıları- plankton - bu kazıda bulundu. Genellikle fosiller kalker ve silis yataklarında bulunur, ancak bu "mikrofosilleri" çevreleyen kaya yüzeyinin aşırı basınç ve sıcaklıklarına rağmen şaşırtıcı bir şekilde bozulmadan kalan organik bileşiklerle kaplıydı.
Kola sondaj projesi tarafından üretilen veriler analiz edilmeye devam ederken, sondajın kendisi beklenmedik derecede yüksek sıcaklıklarla ulaştı. Bu nedenle 1990'ların başında durdurulduğu açıklandı. Sıcaklık tahmini yaklaşık 3 km derinliğe kadar olan yapılan tahminlere uyarken, bu noktadan sonra sıcaklık, deliğin tabanında 180 ° C'ye ulaştı. Bu, beklenen 100 °C id . Fark oldukça fazla idi. Ayrıca beklenmedik bir şekilde, ilk 5.5 km den sonra kaya yoğunluğunda bir azalma oldu. Bu noktanın ötesinde, kaya daha fazla porozite ve geçirgenliğe sahipti ve yüksek sıcaklıklarla birleşince, kayaç bir katıdan çok plastik gibi davrandı ve delme imkânsız hale geldi.