(bkz: basketbol topuna ayakla vurmak
)
bakın bu öyle bir eylemdir ki, yeni temizlenmiş bilgisayar ya da televizyon ekranına yağlı parmaklarla dokunmak; alınan alkolün üzerine gömmek suretiyle seyyar pilavcıdan söylenen mis gibi pilavı üstüne kalitesiz ketçap dökerek bulamaç haline getirmek; yaz sıcağında terden vıcık vıcık olan aynı polyester gömleği yıkamadan günlerce giymek; zehir akıllı bir arkadaşınızın topluca gidilen bir mekanda ortaya söylenen patates kızartmasını kimseye sormadan üstüne ketçap ve mayonez boşaltarak mahvetmesi; çikolata kreması sürülü taptaze ekmeğin yere ters düşmesi, düştüğü yerin halı olması... gibi nahoş durumların hiçbiri yerini tutmaz. hele ki mevzubahis top 7 numara ve deri ise içiniz gider.
7 yaşındayken tek başıma bir okulun bahçesindeki potada basketbol oynuyordum. mevsimlerden ilkbahar. yaşça benden en az 4 - 5 yaş büyük iki çingene çocuğundan (trakya'nın çingeneleri meşhurdur, bilen bilir) biri yanıma gelip topu almış ve degajla havaya dikmişti. o kadar sinirlenmiştim ki o an, "niyi viriyin lin tipimi piç!" diye küfür ettiğimi net olarak hatırlıyorum. akabinde hayatımdaki ilk (lisedeyken arkadaşımı savunacağım diye sıkı bir yumruk yemiştim görüş alanımın dışındaki bi' lavuktan, sonra arkadaş olduk hatta damın oğluyla) sağlam yumruğu yemiştim tabii, ahahsdfghj.
diyeceğim o ki sözlük, yapmayın bunu, insanı üzüyor. hem canınız yanıyor hem de canınız (!) yanıyor. :(