1 Mayıs’ın tarihe ‘Uluslararası Birlik, Mücadele ve Dayanışma Günü’ olarak geçmesine, 1886’da Amerika İşçi Sendikaları Konfederasyonu’nun 8 saatlik işgünü için 1 Mayıs’ı ‘grev ve 8 saat uygulamasını fiili olarak hayata geçirme’ günü olarak belirlemesi vesile olmuştur.
Siyah beyaz yarım milyon işçinin Şikago Haymarket Meydanı’ndaki grevleri, mitingleri mücadele tarihinde önemli bir noktayı oluşturmuştur.
1 Mayıs’ın tarihsel köklerinin bulunduğu topraklarda, Birleşmiş Devletler’in 1958’deki bir kongresinde 1 Mayıs’ı Sadakat Günü ilan edip manasız bir eylül gününü Emek günü olarak belirlenmesi, bu günün içini boşaltmaya yetmedi.
Bu yıl 1 Mayıs’ta devrimci sendikalar ve örgütler, göçmen hakları için Los Angeles, New York, Kuzey Karolina ve Şikago merkezlerinde bir araya geldiler. Los Angeles’da ‘göçmen işçilere tam vatandaşlık ve çalışma hakları’ için, domuz gribi salgınına karşın, binlerce kişi bir araya geldi. Kayıtdışı 12 milyondan fazla göçmen işçi bulunmasına karşın yasal prosedürleriyle işyerlerine yaptığı baskınlarda göçmen işçileri tutuklayan Obama Hükümeti’ne ‘değişim’i hatırlatan işçiler, kendi seslerini kendilerinin duyuracağını ilan ettiler. İşçilerin hemen ardından gelen bin kişilik öğrenci grubu ise “Obama ecucha, estamos en la lucha!” (Obama dinle, biz de mücadelenin içindeyiz) diyerek işçilere katıldılar.
Şikago Haymarket Meydanı’nda ise yaklaşık 15 bin kişi, “8 saatlik ayakkabı giyme”, “8 saatlik tütünden içme” talepleriyle tam yüz yıl önce aynı meydanda söylenen sekiz saatin şarkısı ile bitirdiler yürüyüşlerini.
“Güneş ışığını hissetmek istiyoruz, çiçekleri koklamak da… Sekiz saat çalışmak ve de; sekiz saat dinlenmek, sekiz saat de canımız ne istiyorsa”
Yazan: Canan Yılmaz (7 Mayıs 2009)