Öyle bir Galatasaray gördük ki, kalecisinden son adamına kadar sapır sapır dökülen, sonbahar yaprakları gibiydiler. Fenerbahçe orta saha kenarları iyi parsellemiş, ne Hagi'nin oynamasına ne de Hakan ve İlie'nin kaleyi görmesine fırsat bile vermedi. Bir Popescu vardı, Kemalettin bu futbolcunun belinden adeta sular aldı. Yaptığı tek iş, ya yanındakine pas vermek, ya da geri pas vermek. Oyunda hiç ağırlığı yoktu. Hakan Ünsal ve Ergün sol kanadı bırakmışlar. İlker ve Boliç devamlı oradan akıyor ve bir maden bulmuş gibi Galatasaray'ın sol kanadını felç ediyorlardı.
Galatasaray, sağ kanatta İlker'e, sol kanatta da Erol'a çarpıyordu. Topu bir türlü kullanamıyor ve yön veremiyordu. Galatasaray'da hiç bir ruh yoktu. Bir tek futbolcu bile savaşmak niyetinde değildi. Daha önce taraftarına zevk veren Galatasaray gitmiş, ızdırap veren bir Galatasaray gelmişti. Dün Galatasaray sabaha kadar oynasaydı Fenerbahçe'nin hırsını yenemezdi. Çünkü Fenerbahçe, Galatasaray'a iyi hazırlanmış. Hem defansında hem de hücumda kalabalıklaşıyordu. Bir topa üç kişi hamle yapıyordu. Galatasaray ise pas yapmakta zorlanıyor ve başı eğik bir şekilde sahadan ayrılıyordu.