1977’de uzaya fırlatılan NASA’nın Voyager 1, şu anda gezegenden 14 milyar mil uzakta bulunan, Dünya’dan en uzak insan yapımı nesnedir. Uzay aracı ilk olarak yaklaşık 10 yıl önce yıldızlararası uzaya ulaştı ve uzmanların “heliopoz” veya Güneş’in güneş rüzgârının yıldızlararası ortam tarafından durdurulduğu sınırın ötesinde oyunun kurallarını değiştiren keşifler yapmalarına izin verdi.
NASA’nın en son Voyager 1 keşfi, çevredeki plazma dalgalarından gelen uğursuz uğultu sesinin açığa çıkmasını ayrıntılarıyla anlatıyor ve bilim adamları hala kökenini açıklamak için çalışıyorlar.
Doktora sahibi Stella Ocker, “Voyager’ın, deyim yerindeyse, daha saf yıldızlararası suları görmeye ne kadar uzağa gitmesi gerektiğine dair bazı fikirlerimiz var” dedi. Cornell Üniversitesi’nde öğrenci ve Voyager ekibinin en yeni üyesi, NASA’ya . “Ama bu noktaya ne zaman ulaşacağımızdan tam olarak emin değiliz.”
Ocker’in Pazartesi günü Nature Astronomy’de yayınlanan yeni çalışmasına göre , NASA’nın yeni tespiti muhtemelen yıldızlar ve yıldızlararası ortamın çalkantılı dalgaları arasındaki ilişkiye daha fazla netlik sağlayacak olan “yıldızlararası uzaydaki maddenin yoğunluğunun sürekli ölçümü” olacak.
Ocker, “Bu tespit bize yıldızlararası uzayın yoğunluğunu ölçmek için yeni bir yol sunuyor ve çok yakın yıldızlararası ortamın yapısını keşfetmemiz için yeni bir yol açıyor” dedi.
Galaksinin dönüşü ve daha küçük süpernova patlamaları nedeniyle oluşan ortam dalgaları, insanın heliosfer, yıldız oluşumu ve Dünya’nın konumunu karşılaştırmalı olarak anlamasını şekillendiren bir değer olan keşfedilmemiş bölgenin yoğunluğu hakkında fikir veriyor.
Voyager 1, Kasım 2012’de heliosferden çıktıktan üç ay sonra ilk kez yıldızlararası dalgaları yakaladı. Altı ay sonra, sonda, yıldızlararası ortamın hızlı bir oranda kalınlaştığını gösteren, daha yüksek ve daha yüksek perdeli ikinci bir ıslık sesi aldı.