Rus Uyku Deneyi Sovyet döneminden kalma bir bilimsel deneyde uykuyu engelleyen deneysel bir uyarıcıya maruz kalan beş denek hikayesini anlatan bir creepypasta hikayesine dayanan bir şehir efsanesidir. tuhaf deney 1940'ların sonlarında Sovyetler Birliği'ndeki bir test tesisinde gerçekleşti.
Rus Uyku Deneyi:
1940'ların sonlarında Rus araştırmacılar, deneysel bir gaz bazlı uyarıcı kullanarak beş kişiyi on beş gün boyunca uyanık tuttu. Yüksek konsantrasyonlarda zehirli olduğu için gazın onları öldürmemesi için oksijen alımlarını dikkatle izlemek için kapalı bir ortamda tutuldular. Bu, kapalı devre kameralardan önceydi, bu yüzden onları izlemek için odaya yalnızca mikrofonları ve beş inç kalınlığında cam deliği boyutunda pencereler vardı. Oda kitaplarla, uyumak için karyolalarla, ancak yatak takımlarıyla, akan su ve tuvaletle ve beşinin hepsine bir aydan fazla yetecek kadar kuru yiyecekle doluydu.
Denekler, II. Dünya Savaşı sırasında devlet düşmanı olarak görülen siyasi mahkumlardı.
İlk beş gün her şey yolundaydı; denekler, teste tabi tutulurlarsa ve 30 gün boyunca uyumazlarsa serbest bırakılacaklarına dair (sahte bir şekilde) söz verildiğinden neredeyse hiç şikayet etmediler. Konuşmaları ve etkinlikleri izlendi ve geçmişlerinde giderek artan travmatik olaylar hakkında konuşmaya devam ettikleri ve dört günün ardından konuşmalarının genel havasının daha karanlık bir hal aldığı kaydedildi.
Beş gün sonra kendilerini bulundukları yere getiren durum ve olaylardan şikayet etmeye ve ciddi bir paranoya sergilemeye başladılar. Birbirleriyle konuşmayı bıraktılar ve sırayla mikrofonlara ve tek yönlü aynalı lombozlara fısıldamaya başladılar. Tuhaf bir şekilde, hepsi, kendileriyle esaret altındaki diğer denekleri yoldaşlarını teslim ederek deneycilerin güvenini kazanabileceklerini düşünüyor gibiydiler. İlk başta, araştırmacılar bunun gazın kendisinin bir etkisi olduğundan şüphelendiler…
Dokuz gün sonra, ilki çığlık atmaya başladı. Üç saat boyunca durmadan ciğerlerinin tepesinde bağırarak odanın boyunca koştu, çığlık atmaya devam etti ama sadece ara sıra gıcırtı üretebildi. Araştırmacılar, ses tellerini fiziksel olarak yırttığını öne sürdüler. Bu davranışla ilgili en şaşırtıcı şey, diğer tutsakların buna nasıl tepki verdiği… veya daha doğrusu tepki göstermediğidir. Tutsaklardan ikincisi çığlık atmaya başlayana kadar mikrofonlara fısıldamaya devam ettiler. Çığlık atmayan iki tutsak kitapları parçalara ayırdı, sayfa sayfa kendi dışkılarını bulaştırdı ve sakince cam deliklerin üzerine yapıştırdı. Çığlık anında kesildi ve mikrofonlara fısıldama da öyle.
Aradan üç gün daha geçtikten sonra araştırmacılar, içeride beş kişi varken ses gelmemesinin imkansız olduğunu düşündüklerinden, çalıştıklarından emin olmak için her saat başı mikrofonları kontrol ettiler. Odadaki oksijen tüketimi, beşinin de hala hayatta olması gerektiğini gösterdi. Aslında, beş kişinin çok ağır bir yorucu egzersiz seviyesinde tüketeceği oksijen miktarıydı. 14. günün sabahı, araştırmacılar tutsaklardan bir tepki almak için yapmayacağım dedikleri bir şey yaptılar, ölü ya da sebze olduklarından korktukları tutsaklardan herhangi bir tepki almayı umarak odanın içindeki interkomu kullandılar. .
Anons ettiler: “Mikrofonları test etmek için odayı açıyoruz; kapıdan uzaklaşın ve yere yatın yoksa vurulursunuz. Uyum, birinize anında özgürlüğünüzü kazandıracak.”
Şaşırtıcı bir şekilde, sakin bir sesle yanıt olarak tek bir cümle duydular: "Artık özgür olmak istemiyoruz"
Araştırmacılar ve araştırmayı finanse eden askeri güçler arasında tartışma çıktı. İnterkomu kullanarak daha fazla yanıt alamayınca, nihayet odanın on beşinci günün gece yarısında açılmasına karar verildi.
Oda uyarıcı gazdan temizlendi ve temiz hava ile dolduruldu ve hemen mikrofonlardan gelen sesler itiraz etmeye başladı. Üç farklı ses, gazın tekrar açılması için sevdiklerinin canı için yalvarırcasına yalvarmaya başladı. Oda açıldı ve denekleri almak için askerler gönderildi. Her zamankinden daha yüksek sesle çığlık atmaya başladılar, askerler de içeride ne olduğunu görünce öyle yaptılar. Beş denekten dördü hala hayattaydı, ancak hiç kimse haklı olarak bunlardan herhangi birinin 'hayatta' olduğunu söyleyemezdi.
Beşinci günün gıda tayınlarına pek dokunulmamıştı. Ölü test deneğinin uyluklarından ve göğsünden, odanın ortasındaki gidere doldurulmuş, tahliyeyi tıkayan ve yerde dört inç suyun birikmesine izin veren et parçaları vardı. Yerdeki suyun tam olarak ne kadarının aslında kan olduğu hiçbir zaman belirlenememiştir. Dört 'hayatta kalan' test deneğinin de vücutlarından koparılmış büyük kas ve deri parçaları vardı. Parmak uçlarındaki et ve açıkta kalan kemiklerin yok edilmesi, yaraların, araştırmacıların ilk başta düşündüğü gibi dişlerle değil, elle açıldığını gösterdi. Yaraların konumu ve açılarının daha yakından incelenmesi, hepsinin olmasa da çoğunun kendi kendine yaralandığını gösterdi.
Dört test deneğinin göğüs kafesinin altındaki karın organları çıkarılmıştı. Kalp, akciğerler ve diyafram yerinde kalırken, deri ve kaburgalara bağlı kasların çoğu yırtılmış ve akciğerleri göğüs kafesinden dışarı çıkarmıştı. Tüm kan damarları ve organları bozulmadan kaldı, daha yeni çıkarılmış ve yere serilmiş, deneklerin içi boşaltılmış ama hala canlı bedenlerinin etrafında yayılıyorlardı. Dördünün de sindirim sisteminin çalıştığı, yiyecekleri sindirdiği görülüyordu. Sindirdikleri şeyin, günler boyunca koparıp yedikleri kendi etleri olduğu çabucak anlaşıldı.
Askerlerin çoğu tesisteki Rus özel ajanlarıydı, ancak yine de birçoğu test deneklerini çıkarmak için odaya dönmeyi reddetti. Odada bırakılmak için çığlık atmaya devam ettiler ve dönüşümlü olarak yalvardılar ve uykuya dalmamak için gazın tekrar açılmasını istediler…
Herkesi şaşırtan bir şekilde, denekler, odadan çıkarılma sürecinde şiddetli bir mücadeleye giriştiler. Rus askerlerinden biri boğazının yırtılması sonucu öldü, diğeri testislerinin yırtılması ve deneğin dişlerinden birinin bacağındaki atardamarının kesilmesi sonucu ağır yaralandı. Olayı takip eden haftalarda intihar edenleri sayarsanız, beş asker daha hayatını kaybetti.
Mücadelede dört canlı denekten birinin dalağı yırtıldı ve neredeyse anında kan kaybından öldü. Tıp araştırmacıları onu sakinleştirmeye çalıştı ama bu imkansızdı. Bir morfin türevinin insan dozunun on katından fazla enjekte edildi ve yine de köşeye sıkıştırılmış bir hayvan gibi savaştı, bir doktorun kaburgalarını ve kolunu kırdı. Kalbinin kan kaybından iki dakika sonra attığı görüldüğünde, damar sisteminde kandan daha fazla hava vardı. Durduktan sonra bile çığlık atmaya ve üç dakika daha sallanmaya devam etti, ulaşabileceği herkese saldırmak için mücadele etti ve sadece kelimeyi tekrarladı. "DAHA" sonunda susana kadar tekrar tekrar, daha zayıf ve daha zayıf.
Hayatta kalan üç denek ağır şekilde kısıtlandı ve tıbbi bir tesise taşındı, ikisi sağlam ses telleri ile gazın uyanık tutulması için sürekli yalvarıyor…
Üç kişiden en çok yaralanan, tesisin sahip olduğu tek cerrahi ameliyathaneye götürüldü. Organlarının tekrar vücuduna yerleştirilmesi için deneği hazırlama sürecinde, onu ameliyata hazırlamak için verdikleri sakinleştiriciye karşı etkili bir şekilde bağışık olduğu bulundu. Onu uyutmak için anestezik gaz çıkarıldığında kısıtlamalarına karşı öfkeyle savaştı. O bileğini de 200 kiloluk bir askerin ağırlığına sahip olmasına rağmen, bir bileğindeki dört inç genişliğindeki deri kayışı yolun çoğunu yırtmayı başardı. Onu uyutmak normalden biraz daha fazla anestezi aldı ve göz kapakları titreyip kapandığı anda kalbi durdu. Ameliyat masasında hayatını kaybeden deneğin otopsisinde kanında normal oksijen seviyesinin üç katı olduğu belirlendi. Hala iskeletine bağlı olan kasları fena halde yırtılmıştı ve boyun eğmemek için verdiği mücadelede dokuz kemiği kırmıştı.
İkinci kurtulan, beş kişilik grubun çığlık atmaya başlayan ilki olmuştu. Ses telleri harap olmuştu, yalvaramadı ya da ameliyata itiraz edemedi ve anestezik gaz yanına getirildiğinde sadece onaylamayarak şiddetle başını sallayarak tepki verdi. Birisi gönülsüzce, anestezi olmadan ameliyatı denemelerini önerdiğinde başını evet anlamında salladı ve karın organlarını değiştirme ve cildinden geriye kalanlarla onları kapatmaya yönelik altı saatlik prosedürün tamamına tepki vermedi. Başkanlık eden cerrah, hastanın hala hayatta olmasının tıbben mümkün olması gerektiğini defalarca belirtti. Ameliyata yardım eden korkmuş bir hemşire, gözleri onunkiyle buluştuğunda birkaç kez hastanın ağzının bir gülümsemeyle kıvrıldığını gördüğünü söyledi.
Ameliyat sona erdiğinde denek cerraha baktı ve yüksek sesle hırıldamaya başladı, mücadele ederken konuşmaya çalıştı. Bunun son derece önemli bir şey olduğunu varsayarsak, cerrah hastanın mesajını yazabilmesi için bir kalem ve yastık getirtti. Basitti. "Kesmeye devam et."
Diğer iki test deneğine, her ikisi de anestezi olmadan aynı ameliyat uygulandı. Operasyon süresince felç olmalarına rağmen. Cerrah, hastalar sürekli gülerken operasyonu gerçekleştirmeyi imkansız buldu. Bir kez felç olan denekler, yalnızca katılan araştırmacıları gözleriyle takip edebiliyorlardı. Felçli, anormal derecede kısa bir süre içinde sistemlerini temizledi ve çok geçmeden bağlarından kurtulmaya çalışıyorlardı. Konuşabildikleri an yine uyarıcı gaz istiyorlardı. Araştırmacılar neden kendilerini yaraladıklarını, neden kendi bağırsaklarını parçaladıklarını ve neden tekrar gaz verilmesini istediklerini sormaya çalıştılar.
Sadece bir yanıt verildi: "Uyanık kalmalıyım."
Her üç deneğin kısıtlamaları da güçlendirildi ve ne yapılması gerektiğine dair karar verilmesini bekleyen odaya geri yerleştirildiler. Projelerinin belirtilen hedeflerine ulaşamadıkları için askeri 'hayırseverlerin' gazabıyla karşı karşıya kalan araştırmacılar, hayatta kalan deneklere ötenazi yapmayı düşündüler. Komutan, eski birKGB bunun yerine potansiyeli gördü ve gaza geri verilirse ne olacağını görmek istedi. Araştırmacılar şiddetle itiraz ettiler, ancak reddedildiler.
Odada tekrar mühürlenmeye hazırlanırken, denekler bir EEG monitörü ve kısıtlamaları uzun süreli hapsi için dolduruldu. Herkesi şaşırtacak şekilde, üçü de gaza geri döneceklerini öğrendikleri anda mücadeleyi bıraktılar. Bu noktada üçünün de uyanık kalmak için büyük bir mücadele verdiği açıktı. Konuşabilen konulardan biri yüksek sesle ve sürekli mırıldanıyordu; dilsiz özne tüm gücüyle bacaklarını deri bağlara doğru uzatıyordu, önce sola, sonra sağa, sonra bir şeye odaklanmak için tekrar sola. Kalan denek başını yastığından kaldırıyor ve hızla gözlerini kırpıyordu. EEG'ye bağlanan ilk kişi olan araştırmacıların çoğu, şaşkınlıkla onun beyin dalgalarını izliyordu. Çoğu zaman normaldiler ama bazen anlaşılmaz bir şekilde düz çizgililerdi. Normale dönmeden önce tekrar tekrar beyin ölümü yaşıyor gibiydiler. Beyin dalgası monitöründen kayan kağıda odaklandıklarında, sadece bir hemşire, başını yastığa koyduğu anda gözlerinin kapandığını gördü. Beyin dalgaları hemen derin bir uykuya dönüştü, ardından kalbi aynı anda dururken son kez düzleşti.
Konuşabilen tek özne, şimdi mühürlenmek için çığlık atmaya başladı. Beyin dalgaları, az önce uykuya dalmaktan ölen biriyle aynı düz çizgileri gösteriyordu. Komutan, odayı her iki denek ve üç araştırmacıyla birlikte mühürleme emri verdi. Adı geçen üç kişiden biri hemen silahını çekip komutanın ucunu iki gözünün ortasından vurdu, ardından silahı sessiz süjeye çevirdi ve onun da beynini patlattı.
Silahını kalan deneğe doğrulttu, tıbbi ve araştırma ekibinin geri kalan üyeleri odadan kaçarken hâlâ yatağa bağlıydı. “Bu şeylerle burada kilitli kalmayacağım! Seninle değil!" masaya sarılı adama bağırdı. "SEN NESİN?" talep etti. "Bilmeliyim!"
Konu gülümsedi. "Bu kadar kolay mı unuttun?" konu soruldu. "Biz seniz. Hepimizin içinde pusuya yatmış, en derin hayvan zihninizde her an özgür olmak için yalvaran çılgınlığız. Her gece yataklarında saklandıkların biziz. Yürüyemediğimiz gece cennetine gittiğinizde sessizliğe ve felce yatıştırdığınız şey biziz.”
Araştırmacı durakladı. Ardından deneğin kalbine nişan alıp ateş etti. Konu zayıf bir şekilde boğulurken EEG düzleşti, “Yani… neredeyse… bedava…”
"Rus Uyku Deneyi" Hikayesi Doğru mu?
Rus Uyku Deneyi orijinal yayında son derece popüler oldu. Bazıları tarafından şimdiye kadarki en büyük ve en çok paylaşılan creepypasta hikayesi olarak kabul edilir.
Bu creepypasta hikayesi genellikle test deneklerinden biri olduğu ima edilen grotesk, şeytani bir figürün görüntüsüyle birlikte paylaşılır. Görüntü aslında gerçek boyutlu bir animatronik Cadılar Bayramı sahnesine ait, "spazm". Bu nedenle bu hikayeyi benzer türdeki resimlerle de paylaştık. Ancak, görüntülerin hiçbirinin gerçek olduğu kanıtlanamadı.
Birçoğu hikayeye inanıyor Rus Uyku Deneyi dayanmaktadır tuhaf bilim deneyinin gerçek hesabı Dünya Savaşı döneminde, diğerleri bunun ürkütücü bir kurgudan başka bir şey olmadığını söylüyor.
Göre Snopes.comAncak bu hesap, 1940'larda ters giden gerçek bir uyku yoksunluğu araştırma projesinin tarihi bir kaydı değil. Ağustos 2010'da Creepypasta'da göründükten sonra internette yaygın bir para kazanan sadece biraz doğaüstü kurgu.