Çeviri ve Düzenleme: Gin
İmparator Shen Zhui ve üç usta hocanın gözünden düştüklerinden habersiz olan Lu Xun ve Wang Chao, heyecanlı ve sırıtık yüz ifadeleriyle Usta Yang'ın malikanesinin yolunu tuttular.
Daha önce paraları olmadığı için hakaret görmüş ve aşağılanmışlardı. Şu anda ellerinde üç milyon olduğuna göre, kimse onları durdurmaya cesaret edemezdi!
"Birazdan Usta Yang'la karşılaştığımızda, doğruca konuya gir. Onun çırakları olmak istediğimizi ve ona iyi hizmet edeceğimizi söyle."
Lu Xun, Usta Yang'la karşılaştıklarında yaşanabilecek olası senaryoları düşündükten sonra devam etti, "Usta Liu ve diğerlerinin ona bu kadar saygı duyması en azından 2 yıldız ya da daha üst seviyede olduğunu gösterir. Eğer lafı dolandırırsak onu sinirlendirebiliriz. Bunun yerine net konuşmak daha iyi olabilir!"
Bir usta hocanın son derece keskin gözleri vardı. Böyle bir adamın karşısında numara yapmamak daha iyiydi, aksi halde, işler sarpa sarabilirdi.
Usta Yang'ı kızdırdıkları anda, onun çırağı olma şansları kalmazdı.
"Haklısın!" Wang Chao onaylayarak başını salladı.
"Bu arada, Wang Chao. Kıdemli Wang Chong'un yeni bir mızrak tekniği öğrendiğini ve bunun için epeyce para harcadığını söylemiştin. Nasıl oldu?"
Birden bu meseleyi hatırlayan Lu Xun sordu.
"Birkaç gün önce, babam kendini eğitime kapattığı için onunla görüşemedim. Meseleyi daha sonra kahyadan öğrendim. Bir üstadın malikaneyi ziyaret ettiğini ve benim ihtiyarın adamdan tek bir mızrak tekniği öğrenmek için milyonlar harcadığını söyledi. Dürüst olmak gerekirse ne çeşit bir tekniğin o kadar para edeceğini hayal edemiyorum."
Wang Chao hoşnutsuz bir tavırla kafasını salladı.
Mızrak ustalarından oluşan bir klan olarak, epeyce bir mülke sahip olsalar da, tek seferde birkaç milyon harcamak ailenin bütçesini sarsabilirdi. Babasının neden birdenbire çıldırıp böyle yüklü bir para harcadığını bilmiyordu.
"Tianxuan Krallığındaki kimse Kıdemli Wang Chong'un mızrak konusundaki anlayışına rakip olamaz. O kadar parayı harcamaya razıysa, bu tekniğin sıra dışı olduğu anlamına gelir. Sen de iyice öğrenmelisin." Lu Xun meseleye farklı bir açıdan yaklaşmıştı.
Wang Chong'un Tianxuan Krallığındaki itibarı düşünülünce, İmparator Shen Zhui'nin bile bizzat övdüğü bu adam mızrak ustalığında hayret verici bir seviyeye ulaşmıştı. Böyle inanılmaz bir üstat yüklü bir para ödemeyi kabul ediyorsa, o mızrak sanatının sıradan bir şey olmasına imkan var mıydı?
"Ben de öğrenmek istiyorum ama babam bana öğretmeyi reddediyor. Kahyaya göre babam mızrak sanatını bir başka klan üyesine öğretmeden önce yaratıcısının iznini almaya söz vermiş. Bu yüzden gizlice öğrenmeye çalışan herkes ağır şekilde cezalandırılacak!"
Wang Chao somurttu.
Meseleden bahsetmek canını sıkmıştı.
Babası o gizemli mızrak tekniğini delice çalışırken, Wang Chao bundan haberdar olsa da öğrenmesine izin yoktu. Bu yüzden içten içe hakkının yendiğini düşünmesine rağmen sinirini ancak söylenerek atabiliyordu.
"Wang Klanının mızrak sanatı tüm krallıktaki en iyisi ve herkes birinci sınıf bir savaş tekniği olduğunu biliyor. O üstadın mızrak ustalığının daha güçlü olduğuna inanmıyorum. Büyük ihtimalle, bizim ihtiyar bir seviye daha atlamanın bir fırsatını arıyor!"
Birkaç teselli sözünün ardından Lu Xun konuşmaya devam edecekti ki, Wang Chao'nun arka tarafı işaret ettiğini gördü. Şaşırmış bir ifadeyse sordu, "Sorun nedir?"
"Bak, kraliyet sarayındaki şu küstah herif!"
Wang Chao arkalarını işaret etti.
Arkasını döndüğünde kürk ceket ve ipek şapkalı adamın kendileriyle aynı yönde yürüdüğünü gördü.
Bu o gürültücü heriften başka kim olabilirdi ki?
"Üç usta hoca ve majesteleriyle aynı masada oturabildiğine göre, sivri bir dili olsa da sıra dışı bir kimliği olmalı. Onunla uğraşmak yerine kendi işimize bakalım!"
Sıkı dostunun kavga çıkartmak üzere olduğunu hisseden Lu Xun, hemen onu vazgeçirmeye çalıştı.
O orta yaşlı adamı daha önce görmemiş de olsa, İmparator Shen Zhui'yle olan konuşmasını bölmeye cesaret edebildiğine göre sıradan biri olmasına imkan yoktu.
Ama... öyleyse ne olmuş?
Onlar arkalarında güçlü klanlar olan yıldız hocalardı ve Tianxuan Krallığında söz sahibi kişilerdi. Karşı taraf ne kadar nüfuz sahibi olursa olsun, onlara sökmezdi.
"Hm, biliyorum. Ama... Neden bu herif bizi takip ediyormuş gibi görünüyor?"
Wang Chao şaşırmıştı. Bir kez daha arkasına doğru bir bakış attı.
İkili konuşurken pek çok sokağa sapmalarına rağmen, bu herif hala arkalarındaydı. Onları takip etmiyorsa ne yapıyor olabilirdi ki?
"Belki o da Usta Yang'ı ziyaret etmek istiyordur. Daha fazla konuşmayalım. Kahya Sun kapıda, gidip ona parayı ödeyelim..."
Lu Xun kafasını salladı. Usta Yang'ın çırağı olarak kabul edilmeden önce başka sorun yaşamak istemiyordu. İki sokağa daha saptıktan sonra Usta Yang'ın malikanesi karşılarında belirdi. Hala pek çok insan sırada bekliyordu ve Kahya Sun da kapıdaydı.
Wang Chao hemen göğsünü şişirip başını kaldırarak ona doğru yürüdü. Mağrur bir ifadeyle kalabalığın arasından sıyrılıp, borç aldığı üç milyonu uzattı.
"Kahya Sun, işte Usta Yang'ı ziyaret ücretimiz. Artık bizi içeri alabilirsin, değil mi?"
Bizimle meteliksiz fakirler olarak dalga geçmemiş miydin?
Bir saat içinde parayı getirdik. Buna... herkesin ortasında suratına tokadı basmak denir!
Kendilerince Sun Qiang'ın yüzünün karararak itaatkar bir tavır takınacağını, sırtını eğip onlara yaltaklanacağını düşünmüşlerdi... Ancak tombul adam bunun yerine kaşlarını çattı. Onlara doğru düzgün bir bakış bile atmadan tombul ellerini savurdu, "Tüm bu saçmalıkları nereden uyduruyorsunuz? Daha az önce söylemedim mi? Usta Yang bundan sonra para kabul etmeyecek. Ne kadar ödediğinizin önemi yok. Bu yüzden isimleri okunmayanlar sorun yaratmadan kaybolun!"
"Sen..."
Öfke tüm vücudunu sararken Wang Chao neredeyse kan kusacaktı.
Tianxuan Krallığındaki kaymak tabakadan biri olarak, nereye giderse gitsin büyük saygı görürdü. İmparator Shen Zhui bile ona belirli bir saygıyla yaklaşırdı. Ama basit bir kahya, yalnızca bir değil, iki kere ona kaybolmasını söylemişti. Hissettiği ağır aşağılanma hissi onu o kadar öfkelendirmişti ki patlamanın eşiğindeydi.
"Sun Qiang, sen kiminle konuştuğunu biliyor musun?"
Kararmış bir yüzle öne çıkıp sıktığı dişlerinin arasından tısladı.
"Oh? Bu Muallim Wang Chao..."
Sun Qiang karşı tarafın yüzünü ancak şimdi net olarak görebilmişti ve kaşlarını kaldırdı, "Ne oldu, bu kez parayla mı geldiniz?"
Önceki sefer karşı tarafın ünlü bir hoca olmasından dolayı tereddüt etmişti. Ancak büyük efendinin meseleyi önemsemediğini görünce, karşısındakinin bir soylu ya da ünlü bir hoca olmasının fark etmediğini anlamıştı.
Eğer uysal bir şekilde sözümü dinlerseniz, sizin adınıza konuşurum. Aksi halde kim olduğunuz önemli değil!
Wang Chao Sun Qiang'ın cevabını duyduğunda, öfkeden neredeyse bayılacaktı.
Lanet olsun!
O küçümseyen bakış ne anlama geliyor!
"Bu kez parayı getirdiniz mi" de ne demek?
Meseleyi bilmeyen birisi, utanmaz bir şekilde birkaç kez parasız geldiğimizi düşünecek...
"Wang Chao, sakinleş!"
Arkadaşının patlamak üzere olduğunu fark eden Lu Xun kafasını sallayarak bir adım öne çıktı.
Arkadaşı yetenekli ve başkalarına öğretme konusunda iyi olsa da, çabuk öfkelenirdi ve bu nedenle geçmişte pek çok sıkıntı yaşamıştı.
Eğer araya girmeseydi, Wang Chao büyük ihtimalle şiddete başvuracaktı.
Bu herifi dövmek Usta Yang'ın itibarını lekelemek olurdu. Usta Yang yalnızca onları çırak olarak kabul etmemekle kalmayabilir, kovabilirdi bile.
Öfkeli arkadaşını dizginleyen Lu Xun ellerini kavuşturarak gülümsedi, "Kahya Sun, artık bizi tanıtma zahmetine girmenize gerek yok. Daha önce parasız gelmek bizim suçumuzdu, bu yüzden bu kez isim kartıyla birlikte parayı da getirdik. Bu meseleyi Usta Yang'a bildirme zahmetine katlanır mısın? Eğer bizimle görüşmeyi reddederse, vazgeçeceğiz ve seni daha fazla rahatsız etmeyeceğiz."
Tek bir bakışta Sun Qiang'ın sıradan bir sokak serserisi olduğu anlaşılıyordu. Onunla tartışmak işleri daha da karışık hale getirirdi, bu yüzden Lu Xun gereksiz sorunlarla uğraşmaktansa doğruca konuya girmeyi tercih etti.
"Büyük efendi bundan sonra para ya da isim kartı kabul etmememi emretti; daha önce paralarını ödeyenler hariç, kimse içeri giremez. Ancak siz iki ünlü hoca olduğunuza göre, size bir iyilik yapacağım..."
Lu Xun'un sözlerinden memnun olan Sun Qiang başıyla onayladı. Ancak sözlerinin ortasında büyük efendinin kapıya doğru yaklaştığını fark etti. Kapıları açarak avluya girdi.
Gerçekte, Sun Qiang'ın az önceki tavrı büyük efendinin malikanede olmadığını saklamak içindi. Döndüğünü görür görmez rahat bir nefes vermişti. Keyifle malikaneye girmek üzereyken, öfkeli bir sesin yükseldiğini duydu.
"Kahya Sun, bu da ne demek oluyor? Parayı ödedik ve isim kartını teslim ettik, ama hala içeri girmemize izin vermiyorsun. Peki bu herif neden seninle bile konuşmadan doğruca içeriye girebiliyor?"
Wang Chao gerçekten öfkelenmişti.
Parasız geldiğimizde bizi eleştirip herkesin içinde dalga geçtin. Şimdi parayı getirmemize rağmen girmemize izin vermiyorsun. Eğer herkese eşit davranılsaydı bunu kabul edebilirdik, ancak şu kürk ceketli ve ipek şapkalı herife ne oluyor?
İsim kartı vermeden ve para bile ödemeden öylece içeri girmesine izin mi veriyorsun. Bunu yapmaya ne hakkı var? Sadece zengin olduğu için mi? Sadece İmparator Shen Zhui ona değer veriyor diye mi?
Kimsenin giremeyeceğini söylememiş miydin?
Daha önce söylediğin o hakkaniyetli sözlere ne oldu?
Wang Chao o kadar öfkelenmişti ki, öfke görülebilen bir şey olsaydı, şu anda kırmızı bir sütun göğü deliyor olurdu.
Ancak bu sözlerin hemen ardından, kalabalıktakiler ona dönüp, bir aptala bakar gibi bakmışlardı. Gözlerinde acıyan ifadeler vardı.
Bu bakışları gören Lu Xun'un aklına bir ihtimal geliverdi. Vücudu kontrolsüzce titrerken yüzü berbat bir ifade aldı. Sun Qiang'a dönüp sordu, "Kahya Sun, az önce içeri giren kişi..."
"Bizim büyük efendimiz!" Sun Qiang soğuk bir tavırla homurdandı.
"Usta Yang?"
Lu Xun tüm vücuduna yıldırımlar düşermiş gibi hissederken yalpaladı.
Öfkeli Wang Chao yüzüne tokat yemiş gibi gözüküyordu. Söylemek istediği onlarca şey o anda ağzında sıkışıp kalmıştı. Yüzü beyazladı ve kontrolsüzce ürperdi.
O, Usta Yang mı?
Ve biz onu sarayda fazla gürültücü olduğu için azarladık mı?
Nezaketinden dolayı bize tavsiyede bulunmaya çalıştı, ancak biz sözlerine aldırmadık ve hatta ona bir ders vermeye kalkıştık...
Ne... Neler oluyor?
Lu Xun ve Wang Chao dünyanın hızla dönüp, yavaşça parçalandığını hissediyorlardı.
……………………
Lu Xun ve Wang Chao, Hongtian Akademisindeki ünlü hocalar olarak pek çok kişinin gözünde itibarlı kişiler olsalar da, Zhang Xuan son birkaç gündür krallıktaki en önemli kişilerle görüştüğü için, kimlikleri o kadar da etkileyici görünmüyordu.
Şu anda onlara baktığında tek gördüğü burnu havada genç adamlardı.
İkilinin yaşadıkları Zhang Xuan'ı çok ilgilendirmiyordu. Meseleyi Sun Qiang'a bırakmak yeterliydi; Zhang Xuan'ın bizzat uğraşmasına lüzum yoktu.
O anda ciddi bir yüz ifadesiyle yatağında oturuyordu.
Semavi Yolun Zehir Sanatını öğrendikten sonra, konuyla ilgili derin bilgi sahibi olmuştu. Aynı zamanda vücudundaki garip, siyah bir zehir aurası olduğunu fark etmişti.
Kraliyet sarayında Shen Hong'un Zongshi alemine ulaşmasına yardım etmekle uğraştığından, meseleyi inceleyecek vakit bulamamıştı. Şu anda malikanesine geri döndüğüne göre, neler döndüğünü bulmak için telaşlanmıştı.
Bunca zamandır sağlıklıydı, peki neden vücudunda dolaşan zehirli bir aura vardı?
Bu şey vücuduna ne zaman girmişti?
Aklında bu sorularla dikkatini siyah zehir aurasına odakladı.
Siyah zehir aurası organlarıyla meridyenleri arasına saklanmıştı ve bu da fark edilmesini zorlaştırıyordu. Eğer Semavi Yolun Zehir Sanatını öğrenip, zehir konusunda derin bir anlayış kazanmasaydı, bunu asla fark edemezdi.
"Ne çeşit bir zehir bu böyle?" Daha önce neden... fark edemedim ki?"
Daha yakından inceleyen Zhang Xuan'in kaşları çatılmıştı.
Krallığın kitap koleksiyon mahzeninde zehirlerle ilgili binden fazla kitap vardı ve kitaplarda çeşitli zehirler, doğaları ve kokuları detaylarıyla yazılıydı. Ancak vücudundaki siyah zehir aurası o kitaplarda yazılanların hiçbiriyle uyuşmuyordu.