Guillermo bir anlığına sessiz kalıp, ardından, “Tamam, Onları gönderin.” dedi.
Az sonra, altı sıradan görünüşlü asker karargahtaydı. Weiss Porter ve Guillermo birbirlerine bir bakış attılar. Ardından Weiss Porter, o altı adama dönerek, “Siz altınız, ordunun içine karışıp onlarla birlikte surlara doğru ilerleyin. Şehir duvarlarına vardığınızda, hızınızı arttırıp kapıyı kırıp orduyu şehre sokun. Onları hazırlıksız yakalamalı ve zamanında tepki vermelerine engel olmalısınız.
“Peki, Lordum.”
Adamlardan üçü hemen emri kabul ettiler, diğer üçü ise Guillermo’ya bakıyorlardı. Guillermo yavaşça başıyla onayladı. “Weiss Porter’ın söylediğini yapın.”
“Peki, Lordum.”
Savaş alanında, çekirge sürüsünü andıran insan kalabalıkları vahşi bir biçimde şehre saldırıyordu. On altı sihir topu sürekli parlak ışıklarla aydınlanıp, her bir ışık patlamasında sayısız can almaya devam ediyordu. Cod İdari Şehri’nin surlarının üzerinde, Linley, Barker, Gates, Hazer, Ankh ve Boone, diğer askerlerle birlikte savaşı takip ediyorlardı.
“Oldukça vahşi bir biçimde saldırıyorlar.” Gates dudaklarını yaladı, konuşurken sırıtıyordu.
Hazer, parlayan gözlerle Linley’e baktı. “Lord Linley, izin ver gidip onlara bir ders verelim.” Beş Barker kardeşlerden, yalnızca Barker insan formunda Aziz seviyeye ulaşmıştı. Diğer dördü hala 9. Seviyenin zirvesindeydi ve her an seviye atlayabilirlerdi.
Linley aşağıda devam eden savaşa baktı. Sakince gülerek konuştu, “Aceleye gerek yok. Yakınca istediğiniz şeyi alacaksınız. Ancak unutmayın, ne olursa olsun, sihir cevheri madenini ele geçirmelerine izin vermemelisiniz.”
Orası elde tutulması gereken paha biçilemez bir eğitim alanıydı.
“Şanssızız ki Zassler da aziz seviyeye ulaştı. Öteki türlü, savaşa dahil olduğunda büyük ihtimalle bir milyon kişiyi tek başına durdurabilirdi.” Linley konuşurken iç çekti. Zassler ve Linley aziz seviyeye neredeyse aynı anda ulaşmışlardı. Zassler şu anda aziz seviye bir ölüm büyücüsüydü ve gücü korkunç boyutlara ulaşmıştı.
Zassler, şu anda zamanının çoğunu aziz seviye ‘yaşayan ölüler’ toplayarak geçiriyordu.
Tek bir Aziz seviye ölüm büyücüsü bir grup aziz seviye yaşayan ölüyü yakalayıp ‘evcilleştirebilir’di. Böyle bir grubun ne kadar güçlü olabileceğini tahmin etmek zor değildi.
“O yaşlı piç. Tüm zamanını dağında saklanıp eğitim yaparak geçiriyor. Son günlerde yüzünü bile göstermez oldu.” Gates homurdandı. “Son sefer onu görmeye gittiğimde, benimle bir süre savaşması için aziz seviye bir ‘yaşayan ölü’ gönderdi. Ancak kabul etmeliyim ki… o lanet zombi gerçekten de güçlüydü.” Gates iç çekti.
Linley gizlice sırıttı.
Zassler sadece Gates’le şakalaşıyordu. Linley biliyordu ki… eğer Zassler gerçekten de her şeyiyle saldırırsa, Gates büyük ihtimalle saniyesinde kaybederdi. Bunun nedeni ölüm büyücülerinin özellikle ruh konusunda çok yetenekli olmalarıydı. Bu sayede inanılmaz güçlü ‘ruhsal saldırılar’ gerçekleştirebilirlerdi. Aziz seviyeye ulaştıktan sonra, Zassler bir ruhsal saldırı gerçekleştirirse…
Güçlü bir aziz bile o saldırıya dayanamayabilirdi.
“Bam!”
Linley ve diğerleri şehir duvarlarının aniden şiddetle sallanmaya başladığını hissettiler. Barker’ın yüzü değişti. “Bu iyi değil!” Linley’in ruhsal enerjisi de aşağıda altı 9. Seviye savaşçının güçlerini birleştirip, kapıları kırdığını keşfetmişti.
“İleri!” Aşağıdaki askerler kapıların kırıldığını fark etmişlerdi.
Çok sayıda asker anında şehrin içine doğru akmaya başladı. Liderleri o altı 9. Seviye savaşçıydı. Cod İdari Şehrinin muhafızları onları durdurmak isteseler de, altı 9. Seviye savaşçı muhafızları kolayca katletti. Güney kapısının kumandanı ise, bu olan biteni soğuk gözlerle izliyordu.
“Kayayı salın!” Kumandanın soğuk sesi zerre panik içermeden yankılandı.
Askerler hemen gizli manivelaları çektiler. Çangırtı sesleri eşliğinde onlarca metre kalınlıktaki bir kaya düşmeye başladı. Altındaki askerle kaçmak istese de, çoğu bunu başaramadı ve kayanın altında can verdiler.
“Bam!”
Şehir kapısı tekrar mühürlenmişti.
Dışarıdaki askerler içeri giremiyordu ve içeride kalan askerlerin de dışarı çıkma şansı yoktu.
“Altı 9. Seviye savaşçı. Gerçekten de tüm güçleriyle saldırıyorlar.” Gates öfkeyle bağırdı ve elinin tek hareketiyle devasa savaş baltasını çekerek duvardan atlayıp, iç avluya yöneldi. Altı 9. Seviye savaşçı da şehrin içindeydi. Gates’in ardından Ankh, Boone ve Hazer de onu takip etmişti.
Şehrin içinde.
Altı 9. Seviye savaşçı şu an vahşi bir katliama girişmişti ve çevredeki askerlerin hiç biri onları durduramıyordu.
“Çabuk, kaçın!” 9. seviye savaşçılardan birisi büyük kılıcını tek darbede ikiye böldüğü subaylardan birine doğru savururken bağırmıştı. Bu 9. Seviye savaşçılar nereye gitse arkalarında bir ceset yığını bırakıyordu.
Diğer 9. Seviye savaşçılar da burada uzun süre kalamayacaklarının farkındalardı.
Onlarla birlikte şehre dalan askerleri umursamıyorlardı. Altın saçlı, tek gözlü bir savaşçı birden sıçrayıp otuz metre kadar havaya fırlayarak duvarı aştı ve şehrin dışına çıktı. Diğer beş 9. Seviye savaşçı da hemen sıçramaya başladılar…
“Kaçmak mı istiyorsunuz?!”
Öfkeli bir çığlık, ardından da korkunç savaş baltası onlara doğru atıldı. Gates ilk gelen olmuştu ve havada, sıçrayan 9. Seviye savaşçılardan birini engellemişti. 9. Seviye savaşçı elindeki ağır kılıcı kullanarak baltayı durdurmak istemişti, ancak bunu yaptığı anda…
“Bam!”
Ağır kılıç anında paramparça olmuştu ve adam hızla yere çakıldı. Yer çarpışmanın etkisiyle titriyordu. Gates öfkeye bağırdı. “Siz orospu çocukları şehre girmeye cesaret edersiniz ha? Geber!” Korkunç balta bir kez daha saldırırken, sanki çevredeki alan donmuştu.
Gates çoktan ‘etki’ seviyesinde uzmanlaşmıştı!
seviye savaşçının kaçabileceği hiçbir yer yoktu. “Ah!” Dev savaş baltası adamın bağırsaklarını deşerken acı dolu bir çığlık yükseldi. Kan ve organ parçaları her yere sıçrarken, adam bir daha kalkmamak üzere yere çakıldı.
İkisi de 9. Seviyeden savaşçılar olmalarına karşın, Gates 9. Seviyenin zirvesindeydi ve bir Ölümsüz Savaşçıydı. Aralarındaki fark muazzamdı.
Diğer dört savaşçı da Boone, Ankh ve Hazer’le karşılaşmıştı. Ankh tek başına ikisini engellemeyi başarmıştı. Hazer, Boone ve Ankh’ın gözleri vahşi, ölümcül bir ışıkla parlıyordu.
Aralarındaki dövüş çabucak sonlanmıştı.
“Lordum, ben haricinde, diğer beşi… kaçmayı başaramadı.” Altın saçlı, tek gözlü adam bu sonu kabullenmekte zorlanıyordu.
Weiss Porter ve Guillermo’nun yüzlerinde çirkin birer ifade vardı.
“Bu nasıl mümkün olabilir? Siz 9. Seviye savaşçılarsınız!” Weiss Porter’ın yüzü konuşurken beyazlamıştı.
“Linley ve o Ölümsüz Savaşçıları surların üzerinde gördüm.” Guillermo birden konuştu. Guillermo’nun gücünde biri arada kilometrelerce mesafe olmasına karşın, yine de Linley ve diğerlerini surların üzerinde seçebilirdi.
Weiss Porter’ın sesi kısık çıkıyordu. “Guillermo, Linley önceki anlaşmamızı yok saymış ve 9. Seviye savaşçılara saldırmış olabilir mi?”
“Linley olmamalı.” Guillermo kafasını salladı. “Eğer o olsaydı, muhtemelen tek bir savaşçı bile kaçmayı başaramazdı. Bence henüz insan formlarında aziz seviyeye ulaşmamış Ölümsüz Savaşçılar olmalı. Güçleri düşünülürse, sıradan bir 9. Seviye savaşçıyı haklamak onlar için zor olmamalı.”
Weiss Porter kaşlarını çatmıştı.
“Sen gidebilirsin.” Canını kurtaracak kadar şanslı olan adam oradan ayrıldı.
Weiss Porter emir verdi. “Askerleri şimdilik geri çekin. Bugünkü saldırıyı durduracağız.”
“Emredersiniz Lordum.” Bir ulak hızla koştu.
Guillermo şaşkın bir ifadeyle Weiss Porter’a baktı. Weiss Porter gözlerini kapattı. Bir süre sonra tekrar açarak sakin bir sesle, “Guillermo, adamlarımızı gece çöktüğünde tekrar saldırıya geçecek şekilde hazırlayalım. Şehri yarın şafak vaktine kadar ele geçirmeliyiz. Bunun için kaç kişiyi feda etmemiz gerekirse gereksin.”
“Gece yarısı?” Guillermo kaşlarını çatarak Weiss Porter’a baktı. “Askerlerimizin canını önemsemesek bile, savunmalarını aşmak yine de zor olacak.”
Ne Guillermo ne de Weiss Porter sıradan askerlerin canlarını önemsemiyordu. Emirleri altında sayısız askerleri vardı ve hatta nüfusu savaş sayesinde biraz azaltmak işlerine bile yarıyordu. Ne de olsa sıradan askerleri eğitmek için bir-iki yıl yeterli oluyordu.
Onları önemsemiyorlardı.
Gerçekten önemsedikleri elit askerlerdi.
Örneğin doğu kapısına gönderdikleri yüz bin asker gibileri…
“Bu gece, bedeli ne olursa olsun şehre saldıracağız. Eğer yarın beşe kadar, hala savunmalarını aşamamışsak, o zaman son kozumuzu oynayacağız.” Weiss Porter, Guillermo’ya baktı. “Ne dersin, Guillermo?”
“Son kozumuz?” Guillermo bir anlığına sessiz kaldı.
Weiss Porter’ın neden bahsettiğini biliyordu. Hafifçe başını salladı. “Güzel!”
Aslında, eğer gece yarısı saldırıya başlayıp sabah beşe kadar vahşi bir biçimde saldırırlarsa, savunmayı aşamamış olsalar bile, Cod İdari Şehri’nin güçlerini oldukça yormuş olacaklardı. O noktada, Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatı son kozlarını oynayarak zaferin kesin biçimde kendilerinin olmasını sağlayacaklardı.
Surların dibindeki sayısız asker dev dalgalar halinde geri çekildiler.
Watts, ifadesiz bir yüzle surların üzerinde duruyordu.
Linley, az ötesindeki Watts’a bakarken, gözlerinde bir övgü ifadesi vardı. Tüm savaşı takip etmişti. Düşman doğu ve güney kapılarından birkaç kere saldırmıştı, ancak Watts’ın emirleri ve güçlerini konumlandırması neredeyse kusursuzdu.
“Watts.” Linley, Barker, Boone, Ankh ve diğerleri ona yaklaştı.
Watts yaklaşanları fark ettiğinde eğilerek selam verdi.
Linley gülümsedi. “Bugünkü savaş çoktan sonuçlandı. Watts, gidip bir güzel dinlen.”
“Gerek yok, Lordum.” Watts’ın yüzünde ciddi bir ifade vardı. “Bugün, düşman bize birkaç kez saldırdı. Elit askerlerini kullanarak doğu kapısını açmaya çalıştılar, ardından 9. Seviye savaşçılar göndererek güney kapısını kırdılar. Ve askerlerini çılgınca savaşmaya yolladılar… Düşman kumandanın pek sabırlı biri olmadığını hissedebiliyorum. Sıradaki stratejisini gece geç saatlerde ya da yarın sabah göstermesini bekliyorum. Bu gece büyük ihtimalle gizlice saldırmayı deneyecektir.”
Watts düşman kampına doğru baktı.
İki ordu savaşırken, eğer bir taraf düşman kumandanın karakterini çözebilirse, savaşta bir sonraki hamlesini de tahmin edebilirdi.
O gece, Linley, Barker ve diğerleri bir avluda şarap içtiler. Watts düşmanın bu gece bir gizli saldırı gerçekleştireceğini öngördüğü için hepsi bekliyordu.
“Gizli bir cep boyut odası mı?” Boone, Linley’in sözleri karşısında şok olmuştu.
Barker da kafasını salladı. “Doğru. Elementlere çok fazla yatkınlığı olmayan ben bile, o gizemli odada elementleri açık bir şekilde hissedebildim. Böyle bir his… oldukça eşsizdi. Kendimi doğaya hiç olmadığım kadar yakın hissettim.”
“Ankh, Boone, Gates, Hazer. Çok çalışmalısınız. Gelecekte, Aziz seviyeye ulaştığınızda, siz de cep boyut odasında eğitim yapabileceksiniz.” Linley gülümsedi.
Oda on metre genişlikteydi. Gerçekten de birden fazla insanın aynı anda eğitim yapmasına müsaitti.
Ansızın, güney kapısından vahşi çığlıklar yükseldi, ardından da sihir toplarının kükremeleri duyuldu. Acı dolu çığlıklar, ok vızıltıları… Linley, Barker ve diğerleri birbirleriyle bakışıp, gülmeye başladılar.
“Şu Watts. Doğru tahmin etti. Gelin.” Linley, Watts’a karşı hayranlık hissetmeye başlamıştı.
Grupları hızla güney kapısına gitti. Yakınlaştıkça, savaşın seslerini daha yüksek, daha korkunç bir halde duymaya başladılar. Meşalelerle aydınlanan duvarın dışı, cesetlerle doluydu, pek çok şehir muhafızı düşman askerlerinin attığı oklar nedeniyle surlardan aşağı düşüyordu.
“Kuşatma merdivenleri.” Linley, birden devasa bir yapının surlara doğru yaklaştığını gördü.
Her bir kuşatma merdiveni kırk metre genişlikteydi ve tamamı çelik ve çimentodan yapılmıştı. Bu devasa hareketli hisarlar yavaşça surlara doğru yaklaşıyordu. Bu hareketli hisarların surlara bakan kısımları kalın bir çelik katmanla kaplıydı.
“Boom!” Sihir topları öfkelerini kusmaya devam etti..
Alev topları yalnızca metalin bir kısmını eritmeye yetiyordu, ancak çelik katman metrelerce kalınlıktaydı. Bu devasa yapılar hasar görmemişti bile. Toplamda on adet kuşatma merdiveni vardı ve bir hat oluşturarak yavaşça şehre doğru ilerliyorlardı.