Sergey Nikitin
Rusya Federasyonu Uluslararası Af Örgütü Direktörü
Birleşmiş Milletlerin II. Dünya Savaşı bittikten sonra yaratıldığını hepimiz hatırlıyoruz, bu trajedi, neredeyse tüm dünyanın insanlarının yaşadığı dehşet. Tüm bunlar, o zamanlar müttefik olan ülkeleri gelecekte nasıl önleyebileceğini düşündürdü. Bu, Birleşmiş Milletlerin kurulmasına neden oldu. Savaştan önce böyle bir şey olduğu hatırlanmalı. Buna Milletler Cemiyeti deniyordu, ancak Milletler Cemiyeti'nin gerçekleşen felaketi - İkinci Dünya Savaşı'nı hiçbir şekilde etkili bir şekilde önleyemediği açık.
BM bence son derece önemli bir organizasyon. Kişi etkinliği hakkında tartışabilir, ancak onsuz çok daha kötü olurdu. Genel merkez binası dışındaki ülkelerin temsilcilerinin asla birbirleriyle konuşamayacağı yer burası. Silah ticareti anlaşması konferansı toplantılarına defalarca katıldım ve bir süredir BM karargahında bulundum. Bu nedenle, Nauru ya da Amerika Birleşik Devletleri olsanız da, her ülkenin bir oy hakkı olan ve eşit derecede ağır olan bu resmi hala gözlerimin önünde görüyorum. Ve burası, genel kurul toplantılarına ek olarak, komitelerdeki toplantılara ek olarak, bir kafede bir kahve içmenin, çeşitli ülkelerin temsilcilerinin aralarında görüşebileceği bir kafede iletişim imkanı da olduğu bir yer.
Tekrar tekrar bu örgütün etkinliği hakkında bir soru vardı. Uluslararası Af Örgütü'nün nasıl yeniden düzenleneceğine ilişkin kendi fikirleri de dahil olmak üzere, yeniden örgütlenmesi gereken çeşitli öneriler vardı. Son zamanlarda, BM Güvenlik Konseyi'nin daimi beş üyesi arasında veto hakkı konusunda hararetli bir tartışma yaşandı. Tüm bunlar çok ilginç, tüm bunlar organizasyonun gelişimini gösteriyor. Belki de herkes istediği kadar çabuk değil, ancak bir miktar ilerleme olduğunu görüyoruz. Özellikle, bu kuruluş için yeni bir genel sekreter seçme süreci, önceki tüm süreçlerden büyük ölçüde daha şeffaftı. Bir şeyin değişmekte olduğunu söyleyebilirsin, belki de çok hızlı değil, ama organizasyon var, çalışıyor. Eleştirilir, ancak varlığı her şekilde kesinlikle gerekli ve teşvik edilir.
Svetlana Gannushkina
Sivil Yardım Komitesi Başkanı ve Anıt Derneği Yönetim Kurulu Üyesi
Birleşmiş Milletler, uluslararası topluluğu bir araya getirme amaçlıdır - maalesef, esasen, ancak sadece değil - yetkililerin temsilcileri ve işgal ettiğimiz bu küçük gezegende, bu gezegeni büyük akıllarımızla yok etmememiz için rasyonel genel kararlar almalıyız. Bu tür hiçbir kuruluş görevini tam olarak yerine getiremez. Bu sadece olmaz. Hiç ya da daha fazla ya da daha az ölçüde baş etmediğinde gerçekleşir.
BM'nin çok iyi yapıları olduğunu düşünüyorum. Bunlar arasında UNICEF, Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği Ofisi, İnsan Hakları Komitesi ve İşkenceye Karşı Komite yer alıyor. Bunların hepsi ciddi ovsky olmayan yapılardır. Bana gelince, BM Mülteciler Yüksek Komiserliği Ofisi ile çalışıyorum. 1998'den beri, 1996'dan beri bile, uzun zamandır onunla çalışıyoruz. İki kere ortağız. Birincisi, göç hakları ağına sahip olduğum Memorial insan hakları merkezi. İkincisi, bu Mülteci Yardımları için Sivil Yardım Komitesi'dir. Bu yüzden BM'nin bu yönetimde çifte ortağıyız. Tabii ki bu ortaklık bizim için çok değerli.
Ayrıca, 2016 yılında Uluslararası Göç Örgütü'nün BM yapısına ve Birleşmiş Milletler Genel Kurulu çerçevesinde geçenlerde Küresel Göç Forumu'nda kabul edilen New York Deklarasyonu'na giriş yapmamı büyük memnuniyetle kabul ediyorum. Göçle ilgili problemleri çözme yönünde bir yönlendirme ilan etti; Örgütümüz uzun zamandır bu trendde çalışıyor. Mülteciler ve göçmenler arasında net bir ayrım olmadığı söyleniyor. Göçmenlerin olduğu bir dizi koşul var. Tek bir göç var. Bir olarak kabul edilmelidir. Göçmenlerin daima haklarını korumaları gerekir. Aynı zamanda, göç problemlerini çözmeyi, onlarla mücadele etmeyi değil, çözmeyi, riskleri ve bu risklerin üstesinden gelme mekanizmasını unutmamalıyım.
Sergey Shargunov
Devlet Duma Uluslararası İlişkiler Komitesi Üyesi; bir yazar
Her şeyden önce, Birleşmiş Milletlerin dünyayı savaş sonrası gerçekleri bağlamında bir şekilde düzelttiklerini anlamanız gerekir. Yani, BM merkezinin 1945 yazında imzalanması tesadüf değil. Nitekim, o zamandan beri BM devletlerle doldu. Çoğunlukla, örneğin BM Güvenlik Konseyi'nin kararına aykırı olarak ve eylemlerimizi BM'nin liderliği ile koordine etmeden belirli askeri eylemlerde bulunulmadığında, bu en önemli organizasyonun faaliyetlerinin belirli bir şekilde küfür ettiğini gözlemleyebiliriz.
Bununla birlikte, BM'nin kendisi olmadan çok daha kötü olurdu. Ne de olsa, BM'nin birçok komiteden oluştuğunu hatırlamanız gerekir. Ve çalışmaları oldukça somut. Özellikle, örneğin Silahsızlanma Komitesi veya Dekolonizasyon Komitesi. Ve Afrika'nın gerçekleri, çevre, uyuşturucuya karşı mücadele, insan hakları için mücadele, özellikle de kadın hakları için, soykırım, salgın hastalıklarla ilgili her şey - burada tüm efektiflikle, burada tek etkili güç olduğu ortaya çıktı.
Bu nedenle, BM Güvenlik Konseyi üyelerinin veto yetkisinden vazgeçmek gerektiğine gelince, bu durum bana tehlikeli geliyor. Evet, örgüt Sovyetler Birliği'nin çöküşünden önce savaş sonrası dünyada başka bir dünyada kuruldu, ancak yine de Rusya'nın Güvenlik Konseyi'nde veto hakkımız olması son derece değerli ve önemli. Her neyse, yine de belirli bir ilişki dengesine yol açıyor.
Dünyanın tek kutuplu hale geldiği, kontrol ve denge sisteminin ortadan kaybolduğu, ancak en azından bir dereceye kadar sistemin hem Rusya hem de Çin'in Güvenlik Konseyi'nde temsil edildiği Birleşmiş Milletler sayesinde kesin olarak çalışmaya devam ettiği sık sık söylenir. Ve BM yapısının tüm kırılganlığına rağmen, birçok insanın bu organizasyonu reddetmek için her yönden çaba göstermesine rağmen, BM'nin ölmeyeceğini, ancak hayatını sürdüreceğini umuyorum. Dahası, sadece ülkemizde değil, dünya genelinde gerçekleşen olayların öneminin, herkesin mutlaka mutabakata varması gerektiği anlayışına yol açacağının kesin olduğunu düşünüyorum. Çünkü saldırganlığın ve hoşgörüsüzlüğün artması, hem insanlar arasında hem de devletler arasında karşılıklı anlayış eksikliği - tüm bunlar yeni büyük çatışmalara yol açıyor. Tüm bunların olmasını önlemek için, herkesin pazarlık etmek zorunda kalacağı ciddi bir uluslararası yetkili kuruma ihtiyacımız var, çünkü caydırıcı bir faktör var - karşılıklı imha tehlikesi.
Konstantin Dolgov
Rusya Federasyonu Dışişleri Bakanlığı Komisyon Üyesi, İnsan Hakları, Demokrasi ve Hukuk Kuralı
İnsan haklarının bir köşesini ele alalım. Hem bu konuda hem de birçok konuda BM, tartışma, görüş alışverişi, koordinasyon, insan hakları ve hukukun üstünlüğü alanındaki çeşitli güncel konulara ortak yaklaşımların geliştirilmesi için en evrensel uluslararası platformdur. Bilindiği gibi, bu konular uzmanlaşmış bir kuruluş tarafından ele alınmaktadır - BM İnsan Hakları Konseyi, özellikle Cenevre'de. Bu aynı zamanda BM Genel Kurulunun sorumluluğundadır - üçüncü komite. Bu, elbette, basitçe, tanım gereği, insan hakları ve hukukun üstünlüğü ile ilgilenen en temsili ve yetkili uluslararası organizasyondur.
BM İnsan Hakları Konseyi, özel bir prosedürün geliştirildiği tek evrensel organdır - istisnasız tüm BM üye ülkelerindeki insan hakları durumunun evrensel periyodik olarak gözden geçirilmesi. Yani evrensellik ve en temsili karakter açıktır.
Şimdi başka bir an - nasıl kullanıldığı. Ancak, BM'nin insan hakları alanındaki bu potansiyeli, ne yazık ki, tam olarak yürürlükten uzak olmakta kullanılıyor. Ve ne yazık ki, genellikle yetersiz. Bu, Batı devletlerinin yaklaşımından kaynaklanmaktadır. Özellikle, Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa Birliği ülkeleri ve Batı'nın yaklaşımları tarafından yönlendirilen diğer birçok Batı ve diğer ülke. Sorun, yaklaşımlarının çifte standartlara ve bu sorunun politikleşmesine dayanmasıdır. Bu en olumsuz faktördür. Koşullarını aslen hükümete dikte etmek için farklı ülkelerdeki insan hakları durumlarının değerlendirmelerini kullanıyorlar.
Ayrıca, Batılı ülkelerin insan hakları durumundaki öznel değerlendirmeleri, bu ülkelerin iç işlerine açık müdahale için bir bahane haline geldi. Irak'ın Libya örneğinde olduğu gibi silahlı müdahaleye kadar. Bu, uluslararası işbirliğinin insan hakları alanındaki etkinliğine katkıda bulunmayan bir faktördür. Aslında bu yaklaşım insan hakları kavramını baltalıyor.