Her şeyin 1484'ta başladığını hatırlayın, Papa daha önce resmi olarak aldatmaca olarak kabul edilen cadılık gerçeğini fark ettiğinde şeytanın ektiğini gördü. Zaten 1486'te, Heinrich Institoris ve Jacob Sprenger şehri, “Cadıların Çekiçi” adlı kitabı yayınladı: on binlerce sayfa ekleyen ve yorum yapan tüm Avrupa ülkelerinin dini fanatiği için kullanılan bu kitaptı. Tuhaf görünebilir, ancak “cadılar” ve “Vedovsk süreçleri” nin peşinde koşmak Protestan dünyasında nadir görülmedi, görünen o ki, Papaların talimatı eylem için bir rehber olmamalıdır. Ancak, insanlar, bütün güçlü ve zayıf yönleriyle Büyük Şizmin her iki tarafında da aynıydı. Kutsal Yazılardaki metinler aynıydı (“Solukları canlı bırakma” gibi - Exodus 22: 18). Ve başarılı bir şekilde “taç için Papa'yı ve göbek rahiplerini” yakalayan Martin Luther, kategorik olarak Hristiyan tapınakları ve kutsal şeytanları “şeytani oyuncak fahişe” olarak nitelendiren cadılara şüphe etmedi ve “kötü niyetli fahişe” olduklarını düşündü ve savundu. Kendisini memnuniyetle yakacaklarını söyledi.
Lucas Cranach Elder, Martin Luther'in portresi
Doğru, Martin Luther ve Papa çok akıllıca Şeytan'ın bir suç ortağı ilan ettiler. Her şey 12. yüzyılda ortaya çıkan iletişim formülüyle ilgiliydi:
"Bütün habercilerle, Şeytan sizi çağırır, bu günahkarı sonsuza dek utanç haline getirene kadar, su veya bir ip onu yok edinceye kadar dinlenemezler ... Sizi, bütün habercilerle, ben de bunları söndürmek için lambalar, gözlerinin ışığını söndürdün. "
Bu “Şeytan'a Reçete” Luther'in Roma Papasını Deccal ve şeytanın müttefiki ilan etmesine izin verdi. Ve, kilisenin büyük reformcusu açısından, Roma Papasını yakmak, Wittenberg veya Köln'ün yaşlı kadın cadılarından daha az faydalı olmaz. Belki de çok daha faydalı - eğer Şeytan'ın sağlığına içen ve Lateran Bazilikasını bir genelev veya Boniface VIII'e çeviren John VIII'yi yakarsanız, erkeklerle seks yapmanın avuçlarını ovalamaktan daha günahkâr olmadığını iddia eden VIII. Dahası, bunlar, cadıların şifalı otlarında (cadı-herbalistler ve “Medyumlar Savaşı” ndan değil) şifalı otlardaki gerçek, bilgili cadılar. Küçük bir örnek: digitalis preparatları (digoksin ve strophanthine dayalı) yaratıldı, bu bitkinin Roma'daki 5. yüzyıldan beri halk hekimliğinde, Alman hekim Fuchs tarafından Avrupa Farmakopesi'ne getirildiği tarihte 1543 yılı sonrasında resmi tıpta kullanılmaya başlandı. ve IX'ten - "barbarca" Avrupa'da. Ve o zamandan beri kan lekelerini evrensel bir terapötik manipülasyonla değerlendiren Avrupalı doktorların arka planına karşı, bazı cadılar çok ilerici görünüyorlardı. Bir başka şey, günümüzde olduğu gibi, aralarında tüketicilerin ve müşterilerin meşru bir şekilde kızarmasına neden olan (digitalislerin normal tuzaklarından sonra çıkan ve yarasaların ve kurbağa kemikleri dökülmelerinden bir tür darbe almış) birçok dolandırıcılık sanatçısı vardı.
Bununla birlikte, cadılar ve büyücülük ile ilgili olarak, Katolikler ve Protestanların önemli farkları olduğu söylenmelidir. Katolikler, Wedower'ın davalarını araştıran yaklaşımı birleştirmeye çalıştı, bu da onları kontrol ettiği tüm şehirlerde ve ülkelerde standart hale getirdi. Protestanlar, dedikleri gibi, bu kadar kimlerin olduğunu belirttiler. Ve her margrave veya piskopos, bağımsız olarak etraftakilerin hangisinin cadı olduğunu belirledi ve ayrıca bağımsız olarak soruşturma ve ceza yöntemlerini seçti. Saksonya'nın Lutheran topraklarında, Pfalz, Württemberg, örneğin, 1567 - 1582. Cadılara karşı kendi yasaları vardı - Katolikten daha az kanlı ve zalimce. Prusya'lı Frederick I, “cadı avını” onaylamadı ve hatta cadılık suçlayan 15 yaşındaki bir kızı yakan baronlardan birini bile cezalandırdı.
Prusya'lı Frederick I
Bu bakımdan, Almanların büyük eğlenceler olduğu ortaya çıktı: sanığa uygulanan işkencelerin sayısında sadece şampiyon değiller (bazı topraklarda - 56 tipleri) de onlar için bir dizi yenilikçi araç icat ettiler. Örneğin, “Nürnberg kızı”: Keskin çivili, içinde kapalı bir alanın ek işkencesi olan bir demir dolap. Klostrofobiye eğilimli insanlar, bu korkunç kutuda birkaç dakika duramazlardı.
Nürnberg Maiden
Ve Neuss kentinde, sadece 1651'in 22 kadınlarını yaktığı cadıları yakmak için özel bir fırın bile kurdu (sonuçta, Heinrich Himmler bu şekilde gelmedi - hiçbir yerden).
Vedovsk süreçlerinin toplam kurbanlarının, 150 - 200 bin insandaki modern tarihçiler tarafından en az yüz bininin Almanya'da öldüğü tahmin ediliyor. Bütün bir yüzyıl boyunca, Almanya (bunun hem Katolik hem de Protestan kısımları) Vedovsk süreçlerinin ateşinde yanıyordu. Özellikle bölge din adamları ile mücadele alanında meşhur, laik yöneticiler tarafından değil, piskoposlar tarafından yönetiliyor. Dahası, Almanya'nın Katolik hiyerarşileri, yardım için Vatikan'ı sorgulayanlara yönelmediler ve bağımsız olarak kendi kontrolleri altında olan topraktaki vahşetleri gerçekleştirdiler. Böylece Würzburg piskoposu Philip-Adolf von Ehrenberg, 209 çocukları da dahil olmak üzere 25 insanını yaktı. İdam edilenler arasında şehirdeki en güzel kız ve çok fazla yabancı dil bilen bir öğrenci vardı. Prens-Bishop Gottfried von Dornheim (Würzburg'un kuzeni) Bamberg'de 10 yıllarında (600-1623) 1633 insanını idam etti. 1628 yılında bu şehirde yanmış arasında bile burgomaster Johann Junius ve Başkan Yardımcısı Georg Haan vardı. Fulda'da Hakim Balthazar Foss, 700 “cadılar ve büyücüler” i yaktı ve sadece bu sayıyı 1000'e getiremediği için pişman oldu. Aynı zamanda “cadıların” yakılmasının dünya rekoru Almanya'da da belirlendi ve Protestanlardı: 1589, 133'daki Sakson kenti Quedlinburg'da idam edildi.
1560-1640 arasında kurbanları avlamak için bir anıt olan Herschlitz'deki (Kuzey Saksonya) cadı heykeli.
Bonn'da on yedinci yüzyılın başlarında hüküm süren korku, rahiplerden birinin Kont Werner von Salm'a gönderdiği bir mektuptan biliniyor:
“Kasabanın yarısı dahil görünüyor: profesörler, öğrenciler, papazlar, kanonlar, mağdurlar ve rahipler çoktan tutuklandı ve yakıldı ... Şansölye ve karısı ve kişisel sekreterinin karısı çoktan yakalandı ve idam edildi. Noel'de, Tanrı'nın En Kutsal Anası, dindarlığı ve dindarlığıyla tanınan on dokuz yaşında bir kız çocuğu olan bir prens-piskoposun öğrencisini idam etti ... Üç-dört-yaşındaki çocukların Şeytan'ın sevgilisi olduğu ilan edildi. Asil doğumlu 9-14 öğrencileri ve oğlanları yıllarca yakılır. Sonuç olarak, işlerin o kadar korkunç bir durumda olduğunu söyleyeceğim: Kimsenin kiminle konuşup işbirliği yapabileceğini bilmiyor. ”
Almanya'daki “cadı avının” apojası Otuz Yıl Savaşı (1618-1648) döneminde düşmüş, savaş partileri, rakiplerini büyücülükle suçlamaktan hoşlanıyorlardı. İsveç kralı Gustav II ordusunun Almanya'ya girmesiyle Vedovsk süreçleri azalmaya başladı; bu durum hem Katolikler hem de Protestanlardan bu kiliseye yakın kanunsuzluğu durdurmalarını şiddetle istedi. O sırada, sıcak İsveçli erkeklerle askeri üniformalarda yer almamaya çalıştılar, bu nedenle “Lev Sever” düşüncesi birçok kişi tarafından duyuldu. Ek olarak, doğal nedenlerden dolayı, yavaş yavaş öldüler, arkalarında çölü, Vedov süreçlerinin en acımasız, kuduz ve uzlaşmaz ideologları bıraktılar. Tüm yangınlar bir anda kaybolmadı ve bir ya da başka bir Alman şehrinde aydınlanmaya devam etti, ancak yavaş ve acı verici bir şekilde Almanya toparlanmaya başladı.
Hollanda'da “cadılara” rasyonel olarak yaklaştılar - tartılarak: bir süpürgenin 50 kg'dan daha ağır olmayan bir kadını havaya kaldırabileceğine inanılıyordu (talihsiz bir kadın bu nedenle suçlamaların en az bir kısmını düşürme şansına sahipti). Hollanda'nın Audwater kentinde “cadı terazileri” Avrupa'da en doğru kabul edildi, yerel yetkililer dürüstlükle ayırt edildi, bu ağırlık odasının sertifikaları çok değerliydi ve şehre büyük bir gelir getirdi.
Cadı tartılarak yargılanıyor
Bu sertifika, Hollandalı sanatçı Jan Lukane'nin “cadı” nın yapılışını gösteren Anna gravrix - 1571 g, Amsterdam:
Fakat Aylesbury'deki İngilizler “cadı” yı açık bir şekilde aldatıyorlardı: İncil'i bir dökme demir ciltte karşı ağırlık olarak kullandılar - eğer teraziler dengeli değilse (herhangi bir yöne) şüpheli cadı ilan edildi.
1613, yüzlerce çocuğun ölümüyle sonuçlanan bir salgının ardından 63 "cadılarının" hemen yakıldığı Hollanda tarihinde kara bir yıl oldu.
Kalvinist Cenevre'de “muhalif büyücülüğün Rabbe bırakılması” nın devlete önem verdiğini ilan etti. Calvin açıkça dedi ki:
“İncil bize cadıların var olduğunu ve yok edilmeleri gerektiğini öğretiyor. Tanrı doğrudan tüm cadı ve büyücülerin öldürülmesini emreder ve Tanrı'nın kanunu evrensel bir yasadır. ”
Böylece bir cadı ya da bir sığınağın ölümü çok hızlı ve kolay olmazdı, Calvin onlara çiğ odunla yakılmalarını emretti.
Jean Calvin, 17 yüzyılda bilinmeyen bir sanatçının portresi
İsviçre'nin tüm kantonlarında, yalnızca bir 1542'ta yakılan yaklaşık 500 “cadı” idi.
Avrupa’nın (ve Finlandiya’nın aleyhindeki vokal) diğer tarafında bulunan Protestan İsveç’te, şüpheli cadılık işkencesi yasaklandı ve cadıların zulmünde uzun süre özel bir fanatizm yoktu. Bu ülkenin topraklarında canlı yanan tek kadın (Almanya, Hollanda veya Avusturya’da sık görülen bir şey) suçluyu kabul etmeyen ve “izleyicileri” çok fazla korkutup kazığa bile bağırmayan Malin Matsdotter idi. Fakat on yedinci yüzyılın ortalarında, pan-Avrupa deliliğinin paroksizması bir anda bu ülkeyi sarstı. Ana olay ve cadı avının apojesi, yılın 1669 süreci idi. Sonra 86 kadınlar ve 15 çocuklar büyücülük nedeniyle ölüme mahkum edildi. 56 çocukları aynı denemede sopalarla ölüme mahkum edildi: 36 bir askerin çubukları ile çubuklarla sürüldü ve ardından bir yıl boyunca haftada bir kez ellerini dövdüler. 20 diğerleri önümüzdeki üç pazar günü elindeki çubukları yendi. İsveç kiliselerinde, bu konuda uzun süredir, ülkeyi Şeytan'dan kurtarmak için şükran duası toplandı. Bundan sonra, "cadı" zulmü keskin bir şekilde azaldı. Ancak, yalnızca 1779’te İsveç kralı Gustav III’ün, büyücülük konusundaki adli düzenlemeleri ülkenin hukuk kitabından çekmesi gerekiyordu.
Danimarka ve Norveç'te durum daha karmaşıktı. İlk olarak, Almanya'nın şenlik ateşinde yanan cadı yargılamalarıyla yakınlığı ve daha yakın temasları anlamlarını taşıyordu. İkincisi, büyücülükteki şüphelilere işkence yapmalarına izin verildi. Danimarka ve Norveç kralı, tamamen “olumlu” ve ilerici bir Danimarka ve Norveç kralı olarak kabul edilen Christian IV, özellikle “cadılarla” mücadele alanında dikkat çekti. Saltanatı sırasında, Norveç'in Vardø kentinde, yaklaşık 2000 nüfusuyla, bir kadının 91 yakıldığını söylemek yeterlidir. Şu anda bu şehirde "cadı avcılarının" kurbanlarına ait bir anıt görebilirsiniz.
Norveç'in Vardø kentinde 90'ten fazla kadının yakıldığı Christian ve Danimarka Kralı IV.
Anıtın yanan sandalyesi Varde'de (Norveç) yanan cadılara verildi.
İngiltere'de Kral Yakup I (İskoçya Kralı, Yakup VI Stewart) şeytanbilim üzerine bir tez yazamayacak kadar tembel değildi (1597). Bu hükümdar şeytanlara ve cadılara karşı mücadeleyi kişisel işi olarak görüyordu ve hatta Şeytan'ın ona Kilise'ye hizmet etme gayretinden dolayı zulmettiğini hayal ediyordu. 1603’te, büyücüyü suç olarak kabul eden bir yasa çıkardılar. İlginçtir ki, bir zamanlar bu kralın gemisine isabet eden fırtına (Danimarkalı prensesin damatı) resmen kendisine düşman bir cadı eylemi olarak kabul edildi - Danimarka'da "itiraflar" kabul edildi. Müşteri, kralın uzak akrabasını, Boswell'in beşinci Earl Francis Stewart'ı tanıdı. Bu "soruşturma", bazı kaynaklara göre, İskoçya'da toplam olarak yaklaşık 4000 kadınıyla sonuçlanabilecek olan "şeytan" nefretindeki Yakup'u önemli ölçüde güçlendirdi.
Kral Yakup I
Alice Nutter Anıtı, İngiltere’de Jacob I’in yaktığı kadınlardan biri.
Yakup, azizinde yalnız değildim. On yedinci yüzyılın sonunda, Ruhların Dünyasının Varlığının Kanıtı adlı kitabında yer alan ilahiyatçı Richard Baxter (“Şeytanların Tarikatı” na karşı bir haçlı sefer çağrısında bulundu. Bu çalışma, Amerikan Salem'deki trajik olaylardan bir yıl önce, 1691 yılında yayınlandı.
İngiltere'deki yanma, yüksek ihanet için standart ceza olarak kullanıldığından, bu ülkedeki cadılar ve büyücüler asılarak idam edildi. Ve en yaygın işkence uyku yoksunluğuydu.
İngiltere’de büyücü ve cadıların peşinde koşma Cumhuriyet döneminde de devam etmiştir. Bu önyargılar ve batıl inançlar, İngiliz sömürgecileri, ne yazık ki, Yeni Dünya topraklarına transfer edildi. ABD'nin Massachusetts eyaletinde, 28 insanları büyücülük suçlamasıyla idam edildi. 1688’teki Boston’daki büyücülük suçlamalarından ilki tutuklandı, mahkum edildi ve yıkayıcı kadını Goody Glover’ı astı. Onun üzücü kaderi, onun tarafından şaşkın olduğu iddia edilen çocukların durumu üzerinde hiçbir etkiye sahip değildi. Bununla birlikte, bu işlemdeki malzemeleri kullanarak, belirli bir Pamuk Mater cadı ve büyücülük hakkında bir kitap yayınladı. Ancak ABD'deki en kötü ve utanç verici Cadılar işlemi 1692-1693'ta gerçekleşti. 1626'taki Puritans'ın kurduğu küçük Salem kentinde. Tamamen saçma suçlamalarla, o sırada 200 hakkında tutuklandı. Bunlardan, 19 asıldı, 1 taşlarla ezildi, dördü hapishanede öldü, yedi mahkum edildi, ancak hapis cezasını erteledi, bir kadın uzun süre hapis cezasına çarptırıldı, sonunda köleliğe borcu için satıldı, bir kız çıldırdı . Cadılar kölelerinin öldürüldüğü ve iki köpeğin olduğu gibi. Prensipte, o günlerde Salem'in ötesinde özel bir şey olmadı: Eski Avrupa-Avrupa çok şaşırmış ya da dahası, yeterince mütevazı bir Vedovsky süreci tarafından korkmuş olabilirdi. Almanya veya Avusturya'da, cadıların infazı gerçekleşti ve çok daha büyük ve daha az acımasızdı. Eski İngiltere’de avukat Matthew Hopkins sadece bir yıl içinde (1645-1646), 68 "cadılar" in yürütülmesini sağladı.
Matthew Hopkins. Cadılar Keşfi
Bununla birlikte, zamanın rengi geri dönüşümsüz bir biçimde değişti ve 17. yüzyılın sonunda, kendilerini oldukça iyi kabul eden, kültürlenmiş ve eğitimli, Amerikan yüzüne bakanlar ve yüzlerinde acımasız bir sırıtış gördüklerinde aniden dehşete düşmüş Amerikan Püritenler. Ve böylece bugün cadı avcılarının torunları şehirde yaşıyor, onları Danvers olarak değiştirdi - bu, 1752 yılında oldu. Ama cadıların yargılandığı şehir olan bir başka Salem Town var.
Salem'deki cadı evi, 1692-1693 duruşmasının yapıldığı yer.
Bu şehir şüpheli görkemiyle utangaç değildir: her yerde siyah kuzgunlar ve kediler, sahte örümcekler, yarasalar, baykuşlar. Turistler için reklam broşürlerinde Salem'e "Cadılar Bayramı'nın tüm yıl boyunca sürdüğü şehir" denir. Şehirde yaşayan 40'tan binlerce insanın, üçte birinin putperest olduğunu ve 2,5'in binlerce insanının kendilerini büyücü ve cadı olarak gördüklerini söylemek gurur duyuyor. “Salem cadıları” müzesi ve “Salem cadılarının yeraltı zindanı” turistlere (zemin kısmı mahkeme toplantı odası olarak kullanılan eski kilisenin binası ve yeraltı kısmı hapishane olarak kullanılmıştır) açılmıştır. Ve şimdi pek çoğu, bu Salem'in aynasına bakarken, gerçekten de, acıdan çarpık masum kurbanların yüzlerini değil, Cadılar Bayramı için komik maskeleri görün.
Salem Cadı Müzesi
Salem Cadı Müzesi'nde
Bu, modern sinema tarafından “cadı avcılarının” rehabilitasyonu ile de büyük ölçüde kolaylaştırılmıştır: Amerikan “Focus Pokus” filminden (modern Amerikan kentinde 1693'te yakılan cadıların komik maceraları hakkında - iyi bir vokal ile size büyü ve Küçük çocuklar geldim) vasat Rus el sanatlarının büyük yazarının "Gogol hakkında" onuruna itibar etmeden önce.
Salem'in “Focus Pokus” filmindeki saydam bir ipucundan daha fazlası - eylem 1693'ta gerçekleşiyor.
1993'teki aynı cadılar, Amerikan halkını gece kulübünde eğlendirir: Size bir büyü yaptım, dedim! Anatoly Kashpirovsky'nin rolü - Bette Middler, Katie Najimi ve Sarah Jessica Parker
Geniş tanıtım ve büyük rezonans nedeniyle, Salem’deki Vedovsk süreci, “cadı avcılarını” sadece ABD’de değil, tüm dünyada itibarsızlaştırmak için büyük önem taşıyordu. Aşağı yukarı yeterli sayıda insan için açık olan Salem'in utancından sonra, bir şekilde kendi “cadı avı” nı organize etmek rahat bir şekilde değildi: şık değil, modern değil ve prestijli değil. Ayrı aşırılıklar hâlâ gerçekleşti, ancak kural olarak, kınandılar ve toplumda genel onay ile karşılanmadılar. Bu nedenle, ABD'nin Massachusetts eyaletindeki olayları daha ayrıntılı olarak ele alıyoruz.
Araştırmacılar, hala günlük yaşamda ayık düşünen Salem halkının neden dindar fanatiklere değil, Bedlam hastalarına değil, müstehcen teoriye “açık” olmadıklarını merak ediyorlar, bu yüzden bazı çocukların garip ve saçma hikayelerine inandılar mı? Neden bu doğrulanmamış suçlamalar Amerikan püritenlerinin görünüşte rasyonel ve saygın toplumunda böyle bir etki yarattı? Neden bu şartlara dayanarak komşularını, arkadaşlarını ve akrabalarını yok ettiler?
Ne kadar titiz olursa olsun, en güvenilir sürüm hala yetişkinlerin histerisini ve çocuk komplolarını tanımalıdır. Elbette, başka bir açıklama almak için girişimlerde bulunuldu. Bu nedenle, 1976'ta Science dergisi kendi araştırmasını yaptı; bu sırada çocukların “vizyonlarının” ergot mantarından etkilenen çavdar ekmeği ile zehirlenmeden kaynaklanan halüsinasyonlar olduğu öne sürüldü. Üçüncü versiyona göre, çocukların yetersiz davranışlarının sebebi, semptomları Salem vakasında tarif edilenlere benzer olan "uyuşuk ensefalit" olabilir. Son olarak, Huntington hastalığı denilen nadir hastalığın suçu olduğuna inanan dördüncü versiyonun savunucuları var. Ancak, yetişkinlerin “hastalanmasına” izin verdiği sürece çocukların “hasta” oldukları ve yetkililer faaliyetlerinde ciddi bir soruşturma başlattıklarında derhal “toplandıkları” gerçeğini sürdürüyor.
Ancak kışa geri döndüğümüzde, Salem cenneti, cemaat evindeki mutfakta toplanan kızlar, Barbados'ta doğmuş siyah bir köle olan Tituba'nın hikayelerini dinlerken hiçbir şey yapmıyorlardı. Çocuklar her zaman ve her yerde aynı, her türlü "korku hikayesi" onlar arasında her zaman çok popüler ve vudu, cadı, kara büyü hakkında söyledikleri gibi, "patlama ile gitti" ile ilgili hikayeler. Ancak bu “geceleri anlatılan masallar” hiç kimseye fayda getirmedi. Görünüşe göre masum "korku hikayeleri" nin ilk kurbanları 1692 yaşındaki Elizabeth Paris ve 9 yaşındaki Abigail Williams (biri kızdı, diğeri - Pastor Samuel Paris'in yeğeni) idi. İlk başta, herkes ruh hallerinde sık sık düşüşler fark etti, sonra aniden yere düştü ve konvülsiyonlar başladı. Sonra aynı belirtiler 11 yaşındaki Anna Putnam ve diğer kızlarda da ortaya çıktı. Doktorlar şaşırmıştı ve kesin bir şey söyleyemediler ve daha sonra talihsizlikleri yüzünden Tituba, "kama ile bir kama sökmeye" karar veren bir girişim başlattı: çavdar unu ve idrardan bir cadı turtası pişirip köpeğe besledi. Başka bir versiyona göre, kızlardan idrar ile bir parça et döktü, yaktı ve köpeğe verdi. Sonuç olarak, aniden maviye dönüşen Elizabeth, yüksek sesle hırılmaya başladı: "Tituba". Kızların geri kalanı da bir transa düştü, ancak diğer kadınları da kurban olarak seçti: Sarah Good ve Sapa Osborne. Son ikisi, egzotik Voodoo kültü veya herhangi bir yerel büyücülük uygulaması hakkında en ufak bir fikre sahip değildi, ancak bu, yerel hakimlerin tutuklamaları hakkında karar vermelerini engellemedi. Korkmuş, 12 yaşındaki Sarah Hood'un kızı olan Dorothy, annesinden ayrılmaması gereken, aynı zamanda bir cadı olarak da adlandırıldı - ve hakimler isteyerek ona inandılar: kız, bütün 4 aylarını harcadığı hapse atıldı. Sonuç olarak, Sarah'nın idam edilmesine mahkum edildi, infazdan önce tövbe edilmeye çağırıldı, görevine cevap verdi: "Ben bir palyaçodan daha fazla bir cadı değilim ve hayatımı alırsan, Tanrı kendi kanını içmeni sağlayacak" dedi. Bazen olduğu gibi, tesadüfen söylenen sözlerin kehaneti olduğu ortaya çıktı: 8'ta, uygulayıcı iç kanamadan öldü - kelimenin tam anlamıyla kendi kanını boğuyordu.
Cadılar Deneme, Salem
Sonra her şey artmaya devam etti. Beklenmedik şan ve şerefsizliğe sahip gençlik iftiraları gittikçe daha fazla suçlamada bulundu. Diğer "cadıların" isimleri, işkence sonucu iftiralarından dolayı tutuklanan kadınlardan kaçtı.
Salem Witch denemesi, 1876 g çizme
Resmen, Salem yargıçları amatör faaliyetlerde bulunmadılar - 1542 yılında kabul edilen eski İngiliz "Cadılık Yasası" temelinde hareket ettiler. Sözde “cadı işaretleri” için, hakimler her şeyi kabul etmeye hazırdılar: nispeten büyük bir meme başı, siğil veya köstebek.
Hermann Knopf, Cadı Markı
Eğer sanığın gövdesinde özel bir iz bulunmuyorsa, bu “işaretlerin” bulunmaması şeytan-Şeytan'la olan komplolarının kanıtı olarak görüldü, sonuçta araştırmacılara önlenebilir. “Aşırı güzellik” de çok şüpheliydi (“Çünkü böyle dünyada güzel olamazsınız” - bunu zaten duyduk). Kanıt olarak, başka bir yerdeyken sanığın “mağdurlardan” biri olduğu bir rüya görebiliyordu: şeytan, “saf” bir kişinin ruhunu utandırmak için hizmetkarının hayaletini gönderecek kadar güçlü. Mesela, daha önce bahsettiğim Anna Putnam, rahip George Burroughs'u kendisine hayalet gibi görünmekle suçlayarak korkutup boğmakla suçladı. Daha sonra bir cadıyı düzenlemek ve askerlere zarar vermekle suçlanıyordu. Burlows, zaten darağacında duran kaçmaya çalışırken, geleneksel fikirlere göre ruhunu şeytana satan hiç kimsenin asla yapamayacağı hiç tereddüt etmeden “Babamız” duasını okudu. Bu ona yardım etmedi, ancak iftira yapanlardan biri (papazın torunu Margaret Jacobs!), İdamdan sonra gecikmiş bir tövbe dürtüsünde ifadesini geri aldı.
Cadı'nın Sorgulanması, Salem
Mutsuz kadınlara yardım etmek imkansızdı: herhangi bir kişi - baba, oğul, koca, soruşturmayı engellemeye çalışan ya da mahkemenin yeterliliğinden şüphe duyan, kendisi bir büyücü ve neredeyse Salem cadı topluluğunun başı ilan edildi. Bu adamlardan ilki Elizabeth Proctor'un kocasıydı. Benzer bir kaderi daha önce John Willard ve daha sonra yerel hakim Saltonstall ile eski şehir rahibi Barrafs'ın tutuklanmasını bekliyordu. Sanıklar arasında gerçek kahramanlar vardı. Bu yüzden, 82-hletnyy Gilles Corey, çiftliğini ailesi için kurtarmak amacıyla, 5 aylarına hapis ve işkence yaptı. Ölümü berbattı: Eylül 19 1692, sözde peine forte ex dure prosedürü uygulandı - göğsüne bir tahta kaplı ağır taşlar atıldı. Bu nedenle, suçluluk iddiası, sanığın kelimenin tam anlamıyla “sıkışması” idi. Bir şey itiraf etmedikten sonra, iki gün sürekli işkence gördükten sonra öldü. Ve çocuk iftiralar bu vesileyle Corey'in asla darağacına gitmeyeceğine dair bir söz vermesi karşılığında “şeytanın kitabı” imzaladığını belirtti. Ve bu nedenle şeytan sözünü tuttu. Corey, karısı Martha'nın, tüm bu olaylardan kısa bir süre önce meydana gelen bir çiçek hastalığının salgını yüzünden, ölümünden sonraki ertesi gün asılacağını açıklayamadı. Onunla birlikte, 7 kişi idam edilecek.
Bu arada, Salem'in ünlü kızları oldu, çevresindeki şehirlerde ve köylerde "tura" davet etmeye başladılar: eğer bir evin kapılarında, sarkanlardan birinin uygun şekilde savaşmaya başlaması durumunda, bir cadıların ailede yaşadığı kanıtlanmış sayılıyordu. Sonuç olarak, vedovo çalışmaları Salem'in ötesine geçti ve Andover şehrinde da gerçekleşti. Boston'da, Kızılderililer ile savaşlara katılan kaptan John Alden, pratik olarak ulusal bir kahraman ve “Miles Steindish tarafından Eşleştirme” şiirinin karakteri bile bir büyücü ilan edildi. Olden, 5 hafta hapishanesinde hapisten kaçmayı başardı.
Bu arada, röportajlardan birinde ünlü Amerikan bilim kurgu yazarı Ray Bradbury, ailesindeki efsane hakkında, Salem’deki cadı avı sırasında yakıldığı iddia edilen büyük büyükannemi anlattı. Onaylanan belgelere itiraz: Ölüler arasında, gerçekten de, belli bir Mary Bradbury var.
Ray Bradbury
Zaman geçtikçe, gittikçe daha fazla sayıda insan, Massachusetts'teki "cadılar" durumunun saçma olduğunu ve açıkça kontrolden çıktığını fark etmeye başladı. Bununla birlikte, Şeytan'a yardım etmekle suçlanmaktan korkma, sağduyunun sesinden hala daha güçlüydü. Bu utanç verici eylemin ne kadar süre devam edeceğini ve kibirli kızların Massachusetts Valisi, William Phips'i büyücülük suçlamasıyla suçlamaması durumunda ne kadar kurban edeceğini söylemek zordur.
William Phips, Massachusetts Valisi
Cidden kızgın olan “idare başkanı” nihayet kendisine emanet edilen devlet nüfusunun haklarını koruma görevini hatırladı. İddianameyi desteklemeye cesaret eden hakimler derhal görevden alındı ve karşılığında (halen yürürlükte olan) Massachusetts Yüksek Mahkemesi kuruldu. Yeni yargı görevlileri kararlı ve duyarlı davrandılar: ciddi sorgulamaya maruz kalan kızlar, insanları "eğlence için" müzakere ettiklerini itiraf ettiler (!). 1702’te, önceki mahkeme kompozisyonunun tüm kararları yasadışı ilan edildi. İftiralar evrensel olarak kınandı ve dışlandı, ancak cezasız kaldı. Sadece ana suçlulardan biri olan Anna Putnam, 1706'te, kendisini masum insanlara karşı ifade vermeye zorlayan şeytan tarafından aldatıldığını söyleyerek kurbanları ve akrabaları önünde haklı çıkarmaya çalıştı. 1711’te devlet, mağdurların yakınlarına tazminat ödemeye karar verdi. Ve 1752'ta, Salem sakinleri, şehirlerinin adını Danvers olarak değiştirdi. 1992’te, cadı avının kurbanlarına bir anıt dikilmesine karar verildi. Yürütülenlerin mezar yerinin tam olarak bilinmediğinden “Salem cadıları” anıtı mezar taşlarına benzetildi.
Salem cadı anıtı
Salem'deki cadı vakasının kurbanlarına anıt
2001’te Massachusetts Valisi Jane Swift, sanıkların masumiyetini tekrar doğruladı. Ancak bu kuralın istisnaları vardı: 1957’te düzenlenen davanın resmi incelemesinde, bu sürecin tüm mağdurları rehabilite edilmedi ve idam edilen kadınların 5’i halen yasal olarak cadı olarak kabul edildi. Onların soyundan gelenler (şimdiye kadar başarısızlıkla) davayı yeniden incelemeyi ve atalarını tamamen rehabilite etmelerini gerektirir.