Albert Bandura, 4 Aralık 1925 yılında Kanada da doğdu. Altı çocuklu bir ailenin tek erkek çocuğuydu. Ukrayna göçmeni bir ailenin çocuğu olan Bandura parlak lise eğitiminden sonra geldiği British Colombia Üniversitesinde psikoloji eğitimi almaya niyetli değildi. Albert Bandura Daha çok mühendislik eğitimi almayı düşünüyordu. Ancak birkaç deneyimden sonra kendisine en uygun alanın psikoloji olduğunu düşünerek psikoloji eğitimi almaya karar verdi. 1951 yılında Iowa Üniversitesinde klinik psikoloji alanında yüksek lisansını tamamladı. 1953 yılında Stanford Üniversitesine geçerek, eğitmenlik ve doktora çalışmalarını burada sürdürdü. 1960′ lı yıllardan sonra sosyal öğrenme üzerinde çalışarak bugünkü kuramını geliştirmiştir. Başlangıçta sosyal öğrenme kuramı olarak adlandırdığı kuramını daha sonra sosyal bilişsel kuram olarak değiştirmiştir. Halen yaşamakta olan Bandura kuramını geliştirmeye ve ders vermeye devam etmektedir.
Bandura’nın akademik çalışmaları
Bandura’nın temel ilgi alanı klinik psikoloji olmasına rağmen Iowa Üniversitesi’nde bulunduğu sırada Kenneth Spence’den etkilenmiştir. Ayrıca, Miller ve Dollard’ın Sosyal öğrenme ve Taklit (1941) adlı kitapları Bandura’yı büyük ölçüde etkilemiştir. Bu kitapta sosyal öğrenmenin önemi açıklanmakla birlikte, tam bir davranışçı yaklaşım kullanılmıştır. Miller ve Dollard’ın taklit yoluyla öğrenmeye ilişkin açıklamaları, yirmi yıl kadar psikoloji literatüründe önemli etkiye sahip olmuştur. Ancak 1960’lı yılların başlarında Bandura’nın taklit yoluyla öğrenmeye ilişkin eleştirileri ve taklit yoluyla öğrenme kavramını genişleterek gözlem yoluyla öğrenmeye dönüştürmesi, bu konuyla ilgilenen araştırmacı ve kuramcıları yeni bir yola yönlendirmiştir.
Birçok kuramcı gibi Bandura da zaman içinde kendi kuramını geliştirmiştir. Son zamanlarda “Sosyal Bilişsel Kuram” adını verdiği kuramında sadece öğrenme ve model almanın genel ilkelerini değil, psikolojinin konu alanı içine giren birçok kavram ve süreci de açıklamaya çalışmıştır. Bu çalışmalarını büyük ölçüde “Düşünme ve Etkinliğin Sosyal Temelleri” (1986) adlı kitabında toplamıştır (Hill, 1990).