Küba’nın sağlıktaki başarısı kamucu yaklaşımıyla ilişkilidir.
KübaYazılar
Gerçek devrimciyi harekete getirenin büyük bir aşk olduğunu söyleyebilirim. Halk sevgisinden yoksun büyük bir devrimci düşünülemez.
Küba yazı dizimizin artık sonuna geldik. 1 Mayıs’ta Küba’dayız. Sabahın dördünde insanlar şarkılar ve danslarla akıyor meydanlara doğru. Her yer o kadar kalabalık ki. Sağlıkçılar, inşaat işçileri, maden işçileri…
Fidel Castro rastladığı köylülere soruyor: “Sierra Maestra’da mıyız? Evet mi? o halde devrimi kazandık.”
ABD Başkanlarına zorla “sol yumruk” yaptırmaya çalışmak, Küba’nın ideolojik açmazlarını gösteriyor. Bu yolun sonu Gorbaçov’a mı çıkacak?
Yolculuğumuz, Küba’nın sömürge döneminde kurulan ve 1988 yılında Unesco tarafından “Dünya Mirası Listesi”ne alınan Trinidad şehriyle devam ediyor.
Yolculuğumuz, büyük kahramanların şehirleriyle devam ediyor. Önce Santa Clara, sonra Cienfuegos.
Yolculuğun bu aşamasında Zapata Doğal Parkı’na ve Küba’nın emperyalizmi dize getirdiği Domuzlar Körfezi’ne gidiyoruz.
Ayaklarımızın altındaki topraklar kanla yıkanmış adeta. Şimdi yoksul bile olsalar hastalıklardan ölmüyorlar, onları sömüren kimse yok, dünyanın ambargosuna başkaldırıyorlar ve hala ayaktalar.
O an için; değil “devrim yapmak”, hayatta kalmak bile neredeyse imkânsız bir hal almıştı. Tam da bu sırada her şeyi değiştirecek, Küba Devrimi’ne kadar ilerleyecek bir süreci tetikleyen küçük bir hareket, bir söz, bir haykırış duyulacaktı.