Modern cam eşyalar gibi, eski şişeler de üç temel bileşene dayanıyordu: Kum veya silika, sodyum karbonat ve kalsiyum oksit olarak da bilinen kireç. Bununla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri’nde, en eski şişeler aslında yerli gruplar tarafından üretilen seramik kaplardı. Avrupalılar cam üretimi konusundaki bilgilerini Kuzey Amerika’ya getirdiler ve 17. yüzyılın ortalarında kendi cam şişelerini üretmeye başladılar.
Amerika’nın ilk büyük cam şişe üreticisi 1739’da New Jersey’deki Salem County’de Caspar Wistar tarafından kuruldu. Wistar’ın rakiplerinden biri olan Henry William Stiegel, İngiliz metodolojisi üzerine modellenen üçüncü tesisinde çok daha ince cam için ün kazandı.
Wistar’ın faydalı ürünlerinin aksine, Stiegel, genellikle oyulmuş veya emaye detaylar içeren, ametist veya safir renkli camdan yapılmış lüks tasarımlarda uzmanlaşmıştır. Bu iki şişe yapım firmasını Philadelphia Glass Works (daha sonra Dyottville Glass Works olarak bilinir), Olive Glass Works, Pitkin glasshouse, Stoddard glasshouse ve New Hampshire Glass Factory gibi diğer üreticiler izledi.
Yaklaşık 1850 yılına kadar, tüm şişeler bir üfleme borusundan ağız yoluyla üflendi ve sıcak camla uçlu ayrı bir çubuğun bir kabın dibine tutturulduğu ve böylece üfleme borusunun şişenin üstünden çıkarılabileceği empontilling olarak bilinen bir işlemle tamamlandı. Tipik olarak, üfleme borusu, üst kısmı ıslak bir tahta kürekle işaretleyerek ve daha sonra bu çizgi boyunca kırmak için keskin bir dokunuş vererek kesildi. Bu, şişenin dudağını oluşturacak ve daha sonra pürüzsüz bir yüzeye ısıtılacaktır. Tamamlanmış bir şişe nihayet pontil çubuğundan kırıldı ve tabanın dikkatlice öğütülmesiyle çıkarılabilen “pontil yara izi” olarak adlandırıldı.
Çoğu antika şişe yeşil, mavi veya su tonlarında yapılmıştır. Şeffaf camın üretimi daha zordu, çünkü daha saf bileşenler gerektirirken, daha sıra dışı renkler spesifik katkı maddelerine bağlıydı. Kırmızılar bakır, selenyum veya altınla yapıldı; morlar nikel veya manganez kullandı; yeşiller krom veya bakır gerektiriyordu; kahverengiler karbon veya nikele ihtiyaç duyuyordu; beyaz veya süt camında kalay veya çinko kullanılıyordu. Bu renkler 20. yüzyıla kadar çok daha nadir olduğu için, koleksiyoncular genellikle bu kadar ilginç renk tonlarına sahip antika şişelere daha yüksek bir değer verirler.
1921’de Stephen Van Rensselaer, “Erken Amerikan Şişeleri” başlıklı eski şişelerin toplanmasıyla ilgili en eski kitaplardan birini yazdı. Ancak, antika şişe arayışı birkaç on yıl daha küçük bir ilgi alanı olarak kaldı. Garip görünen hobi, 1959’da John Tibbits’in ülkenin ilk şişe toplama kulübünü Sacramento, Kaliforniya’da düzenledikten sonra, Kaliforniya Antika Şişe Koleksiyoncuları Birliği adını verdiği belirsizlikten nihayet ortaya çıktı. Sonunda kulüp, “The Pontil” adlı aylık bülteniyle birleşmiş ülke çapında bir grup haline geldi.” Antika şişelere olan ilgi arttıkça, John Fountain’ın Ole Boş Şişe Evi gibi ünlü dükkanlar artan talebi karşılamak için açıldı.
Koleksiyoncular çoğunlukla en nadir ve en değerli şişeler arasında ağız şişirilmiş cam şişeler (makine yapımı aksine), özellikle figürlü ilginç şekillere sahip olanlar; ilaç ve zehir şişeleri gibi korkunç veya diğer olağandışı kabartmalar içeren şişelerle ilgileniyor. Diğer meraklılar belirli markalara odaklanır; soda, maden suyu, bira, viski veya süt gibi içecek türleri; üretim bölgeleri; mürekkep veya parfüm gibi ürünler; veya eczaneler veya konserve yiyecekler gibi belirli bağlamlarda kullanılan şişeler. Koleksiyoncular genellikle belirli pontil işaretleri ve nadir renkler ararlar ve her zaman olduğu gibi durum her şeyden önemlidir.