WÇizgi roman karakteri yeni bir komedi türüne ihtiyacımız olduğunu söylüyor Başkan Obonjo, “ertesi sabah uyandığınızda ‘Az önce ne gördüm?!’ diye soracağınız bir komedi” Eğer haklıysa, o zaman onu aramak için Leicester Komedi Festivali’nden daha iyi bir yer olabilir mi? Ülkenin en büyük ikinci komedi etkinliği, geniş bir yelpazedeki yetenekleri bir araya getiriyor; bunların çoğu, ağustos ayında ülkenin türünün en büyük etkinliğine hazırlanıyor ve birçoğu da sadece eğleniyor. Hertfordshire’da yaşayan sahte bir Afrikalı diktatör olan Obonjo da onlardan biri, ancak herhangi bir gecede aralarından seçim yapabileceğiniz pek çok olasılık var.
Cuma gecesi bir avuç gösteriye katıldım: bir barın bodrumunda, bir restoranda, sinemada. Kulağa Edinburgh’un kenar mahalleleri gibi geliyor, değil mi? Evet ve hayır. Leicester’ın performansa adanmış bir şehir olmasının hiçbir anlamı yok. Kalabalıklar, posterler, sokak gösterileri, vızıltı – bunlar yokluklarıyla dikkat çekiyor ve izlediğim gösterilere katılım az. (Edinburgh’ta da sıklıkla olduğu gibi.) Ama komedi sahnesinin kalitesi ve sağlıklı çeşitliliğine dair canlandırıcı bir duyguyla karşılaştım. Üç büyüleyici gösteri gördüm; hepsi kendi davullarının ritmine göre yürüyordu; hiçbiri diğerlerine ya da daha önce gördüğünüz hiçbir şeye benzemiyordu.
Lily PhillipsDevam eden çalışması Stitches daha gelenekseldi; onun hamilelik, doğum ve yeni annelik konusundaki son deneyimlerini anlatan gelişen bir stand-up’tı. Örneğin Josie Long’un yakın zamandaki setleri veya geçen yıl çok hamile olan Janine Harouni göz önüne alındığında, bunun komedi açısından yeni ve cesur bir adım olduğunu iddia edemem. Ancak Phillips, konunun olumsuz yönlerine odaklanarak ve dürüst davranarak konuya çetrefilli yeni bir bakış açısı getiriyor. “Bütün bu deneyim korkunç” diyor. Son zamanlarda tüm gösteri – tesadüfen – doğum sonrası depresyonu hesaba katacak şekilde yeniden düzenlendi.
Stitches’ın hâlâ kat etmesi gereken bir yol var: Bu onun ilk canlı yayınına çıkıyor ve Phillips kalabalıktaki kadınları doğurmayla ilgili korku hikayeleri anlatmadığı zamanlarda notlarından şakalar okuyor. Ama sanki komiklikten ödün vermeden, kargaşayı, fedakarlıkları ve yeni anneliğin çalkantılarını çağrıştıran, Jon Snow ve hakkında şakalar yaparken hayatın bu aşaması hakkında kendimize söylediğimiz yalanlara öfkelenen özel bir şeyin demlenmekte olduğunu hissediyoruz. balinalar. kuşatılmış iyi mizaha sahip vajinalar.
Başkan Obonjo’nun Granby Caddesi’ndeki bir Keralan restoranının üstündeki gösterisinde neler olacağını kim bilebilir? Belki devrim? Benjamin Bello, on yılı aşkın bir süredir sözde Lafta Cumhuriyeti’nin diktatörünü (bere, askeri kıyafet, çılgın gözler) canlandırıyor, ancak kısa süre önce viral oldu. Geçen yıl bazı ABD’li izleyiciler, Donald Trump’a karşı açılan davayı kınayan çevrimiçi videonun gerçek bir Afrika başkanından geldiğini varsaymıştı ve Reuters’tan bu videoyu yayınlaması istenmişti. kesinlik. Karakter ile oyuncu arasındaki aynı kafa karışıklığı sahnede de yaşanıyor ve her zaman verimli olmuyor. Bello’nun Idi Amin’in oğlu olduğu ve onun imajında yaratıldığı iddiası, onun sadece St Albans’lı bir komedyen olduğunu kabul etmesiyle hâlâ zayıflıyor.
Gerçeği ve kurguyu karmaşıklaştırmanın yanlış bir yanı yok, ama burada, Obonjo ile siyasetçiye dönüşen Ukraynalı komedyen arasındaki karşılaştırmalara dayanan Afrikalı Zelensky dizisinde bu her yerde mevcut. Sunucumuz Rusya-Ukrayna ve hatta İngiliz siyaseti hakkında kafa karıştırıcı yorumlar sunuyor ve şakaları fark etmek kolay değil. Ancak gösterinin büyük konuları (diğerlerinin yanı sıra “Siyah Savaşlar Önemlidir” ve Pan-Afrikanizm) ele aldığı ve Bello’nun sahnede ikna edici bir varlık sergilediği ve şimdi izleyicilerine emirler yağdırdığı kabul edilmelidir (“Eğer gülmezsen, bu bir şeydir) çünkü korkuyorsun”), şimdi kendi alayına bulaşıcı bir şekilde gülüyor. “Az önce ne gördüm?” sorusunda yüksek puan alıyor. en azından ölçek.
Aynı şey söylenebilir Foxdog Stüdyoları, sahne ile akıllı telefonunuzun ekranı arasında bir yerde gerçekleştirilen, oyun ve komedinin kült karışımı. Programcılıktan komedyene dönüşen Lloyd Henning ve Peter Sutton, burada Robo Bingo başlıklı interaktif oyunlar ve akrobasi gösterileri ile analog ve dijital teknolojiyi maksimum eksantrik eğlenceye dönüştüren, boş sunucularımızdır. Seyirciler perde arkasında birlikte bingo ve Space Invaders (uzaylılara yönelik valabiler) oynuyor. Birimiz Man Adası simülasyonunun etrafında bir avatarı yönetiyor. Cihazlarımızın bize gönderdiği vıraklama seslerini kullanarak kurbağa türlerini tespit etmemiz gerekiyor.
Daha az anlamlı olamaz: Tartışma, seyircilerin amfibi bebeklerini yatağına yatırmak için asansördeki kartonpiyer robotunu uzaktan kontrol etmesiyle sona eriyor. Ancak Pete ve Lloyd, başlarına iPhone’lar bantlanmış halde odada dolaşırken, lo-fi teknolojisinin büyüsü ustacadır ve oyunu oynamak karşı konulamaz bir zevktir; Leicester Komedi Festivali’ndeki akşamımın tatmin edici bir sonu.
En azından ben öyle düşündüm. Akşamın sonunda bardaki koltuğuma oturur oturmaz alt kattaki odadan giderek daha fazla komedyen çıkmaya başladı. Komedi festivalinin sarhoş edici atmosferi o zamana kadar ele geçmemiş olsa bile, gece yarısından bir saat önce ayaklarımın altında istemsiz bir doğaçlama gösterisinin varlığı bana bunun güçlü bir geç kokusunu verdi.