14 yaşımdayken, ergenlik çağındaki endişemin başlangıcından bıkmış olan annem, bana Thoreau'nun Penguen ciltsiz kitabını uzattı. Walden ve 'Bunu okuyun. Yazan adam senin gibi bir asiydi. ' Nedense onun önerdiği gibi yaptım ve Walden 'In aşkın rantları Tüm kızgın ergen inançlarımın görkemli ve otoriter bir şekilde onaylandığını gördüm. Kurumlar kötüydü: düşüncelerimi deli gömmek ve yaratıcılığımı ezmek istediler; yaşlılarım ya yozlaşmış ya da dalgın bir şekilde ikiyüzlü, zalimce ya da beyni yıkanmış, trajik ya da acınacak haldeydiler; moda ve iyi biçimin dayatmaları boğucu ve neredeyse her zaman gülünçtü; para altın bir buzağıydı, refah abartılıyordu ve “iyi bir yaşam sağlamak” aptalca bir işti; sözde hükümetimize gelince, bu sadece büyük bir ahlaksız işti.
Hepsi orada Thoreau'daydı. Kurumlar hakkında: 'Bir insan nereye giderse gitsin, insanlar onu takip edecek ve kirli kurumlarıyla onu pençeleyecek ve eğer yapabilirlerse, onu çaresiz tuhaf toplumlarına ait olmaya zorlayacaklar.'
Ve birinin yaşlılarıyla ilgili olarak: 'Bir nesil, diğerinin işlerini karaya oturmuş gemiler gibi terk eder.'
Ve modanın saçmalığı hakkında: “Biz çok az adam biliyoruz, pek çok palto ve pantolon. . . Paris'teki baş maymun bir gezginin şapkasını takıyor ve Amerika'daki tüm maymunlar da aynısını yapıyor. '
Ve materyalizme gelince: 'Bir insan, bırakmayı göze alabildiği şeylerin sayısı ile orantılı olarak zengindir.' 'Bana gerçek zenginliğin tadını çıkaran yoksulluğu verin.'
Ve hükümetin yolsuzluğu hakkında: “Tek gerçek Amerika, devletin sizi sürdürmeye zorlamak için çaba göstermediği ülkedir. . . kölelik, savaş ve diğer gereksiz masraflar. '
Ve tüm bunlar 140 yıllık bir kitapta! Annem, zararsız örtüsüyle (18. yüzyıl alegorik bir tablodaki Leydi Özgürlük) net ciltsiz kitap için 8,95 $ ödediğinde, oğlunun hayatındaki en önemli dönüşü finanse ettiğini biliyor olabilir miydi? Pre-frontal korteksimin esnek yapışkanlığı, gelişimimde ve takıntılarında o saatten daha yararlı bir metinle karşılaşamazdı.
Ama bu sadece değildi Walden - benden önceki ve sonraki pek çok genç insan gibi - onu bir müjde olarak benimsememe neden olan, doğuştan gelen her Kuzey Amerika ikiyüzlülüğüne amansız bir şekilde maruz kalması; aynı zamanda kitabın övdüğü şeylerdi: özgürlüğün ideali, adımdan uzak olmanın güzelliği, kenara çekilip vakit geçirmenin değeri, her şeyi kapsayan gündelik doğa harikalarımız. Walden başkalarını küçümsemek kadar, birkaç seçim şeyinin ruhani bir kucaklaşmasıydı. Yine de burada bile, kitabı benimsemem gerçekten anlamaktan çok körü körüne evanjelikti. Kendimi idealize edilmiş bir Thoreau'ya bağlamak ve o korkusuzca belagatlı, zamanla test edilmiş ses aracılığıyla vantilok yapmak için o kadar çok ihtiyacım vardı ki - ve Erikson'un beşinci gelişim aşamasını (kimlik ve kimlik karmaşası) o kadar keskin bir şekilde somutlaştırdım ki, nörolojik olarak herhangi bir net takdirden mahrum kaldım sadece Thoreau'nun yazar yapmak üzereydi.
Gençler, saygısız cilalarına rağmen, son derece ciddi olma ve çok daha zengin incelikli içtenlik malzemesi haline gelme eğilimindedir. İncelikler ve alt metinler onların işi değil. Ve şimdi itiraf etmeliyiz ki, farkında olmadan Thoreau'ya kötü hizmet edenlerin çoğunluğu gençler.
Beats ve Sivil Haklar ve Çevreciliğin ortaya çıkışı, Walden'ın geçmiş peygamberine yeni bir bağlılık yarattığı 1960'ların başındaki ölümünün yüzüncü yıllarından beri, eski Henry'yi şu ya da bu nedenden ötürü ağızlık olarak çok iyi kullandık. onun muhteşem yazarlık alanına dair tüm bakış açımızı kaybettiğimizi. Özellikle, onun şakalarını anlamada tamamen başarısız olduk.
Benim için Thoreau’nun yazısı bir uyuşturucuydu. Nöronlarımı çaldı. Beni tamamen çalıştı, bir tür deliliğe neden oldu ve aslında hayatımın akışını sonsuza kadar değiştirdi. Ve yine de yakın zamana kadar şakaları anlamadım. On dört yaşında bana nüfuz eden alçakgönüllülüğün boyutunu göstermek için acıyı çekseydin Walden ve Thoreau’nun yazdıklarının çoğunda burnuna yumruk atmış olabilirim. Görüyorsunuz, benim yetiştirilme tarzım sadece dini değil, aynı zamanda tebliğ edici türdendi ve bu şevk hala kemiklerimde vardı. Tesadüfen, kilisedeki hiçbirimiz İsa'da da şakaları anlamadık. Gözdeki ışın? Deve iğnesi mi? Koyun ve keçiler? Bize bir şapka ve tuzakla ipucu verebilirsin. ba-dum-chah! - ama takip eden cırcır böceği şarkısının ötesinde, geri alabileceğiniz tek şey korkunç bir hürmetti. Ortak varsayımımız, eğer biri ciddi şeylerden bahsediyor olsaydı (İsa'nın durumunda, ruhun kurtuluşu; Thoreau'nun, aynısının seküler bir versiyonu), ancak bunu ciddiyetle yapabileceğiydi.
Ama 14 yaşında tersine inanmak istememe rağmen, Thoreau asla Walden erdemli yaşam için bir kendi kendine yardım el kitabı olarak hizmet etmek. Niyeti, devredilemez bazı gerçeklere ulaşmaktı, ancak oraya ulaşma yolu genellikle doğrudan olmaktan ziyade eğik ve her zaman kesinlikle otobiyografik olmaktan çok sanatsaldı. Sosyal bir mimar değildi, böyle iddiaları yoktu ve bu nedenle taslaklar çıkarma işi değildi. Yazı boyunca abartıya, alaycılığa, paradoksa ve açık sözlü ifade yerine aforistik abartıya güveniyordu. Sık sık edebi olanı ve edebi olanı ima etmeyi seçti. Ve satırlarını kelime oyunları ve sık sık gülmeyi amaçlayan ikincil anlamlarla süsledi. Kendisini doğanın araştırmacısı ve işyerinde müfettiş olarak ironik bir şekilde Walden İlk bölümünde şöyle övünüyor: 'Kuru mevsimlerde solmuş olabilecek kırmızı yaban mersini, kum kirazını ve ısırgan ağacını, kızılçamı ve kara külü, beyaz üzüm ve sarı menekşeyi suladım.' Çoğu gibi Walden Zekâsı, buradaki Falstaffçı saygısızlık, burada Thoreau seri bir açık hava işeyicisi olduğunu itiraf etti - genç okuyucunun kafasının üzerinde kendi başıma bir kelime oyunu yapmak için gitti.
Garip bir şekilde, Henry’nin yaşamı boyunca sorunu tam tersiydi: dinleyicileri, yazılı olarak göründüğünde veya konuşmak için ayağa kalktığında gülmeyi beklemeyi öğrenmişti. Thoreau'nun bir mizah yazarı olduğu söyleniyordu (Nathaniel Hawthorne onu bir arkadaşına yazdığı bir mektupta bu terimle tarif ediyordu) ve lise turunda kalabalığı parçalama eğilimindeydi. 1848'de Salem ve Gloucester'da verilen konferansların ardından, incelemeler oybirliğiyle alındı. Yerelde bildirildiği gibi Salem konuşması Gözlemci, 'takdire şayan bir tarzda, mükemmel bir mizah türünde, zamanın çılgınlıklarına karşı güçlü bir hassas hiciv ile yapıldı. Ardından, giyim, moda, yemek, konut, mobilya vb. Üzerine serpiştirilmiş gözlemler, spekülasyonlar ve öneriler vardı, seyirciyi neredeyse sürekli neşe içinde tutmaya yetecek kadar tuhaf ... Performans, lise arasında 'büyük bir sansasyon' yarattı. müdavimler. ' Gloucester’ın Telgraf mizah anlayışını da övdü ve 'ilginç sözleriyle' evi yıkmak 'için tesisine dikkat çekti. Her iki yerde de ne olacağından ders vermişti Walden Kitabın yeni okuyucuları için girişte kuru ve aşırı uzun bir engel olarak kabul edilen bugün popüler (ve haksız bir şekilde) olan 'Ekonomi' nin uvertürü.
Halktaki başarılarının ardından, Thoreau aynısı için ithal edildi. Günlüğünde, 'Liselerin küratörleri bana yazıyor,' dedi. “Sevgili Efendim, bir mizah dersi verdiğinizi duydum. Bungtown Enstitüsü'nden önce okumamız için bize bir iyilik yapacak mısınız? '
Kiralık bir çizgi roman ustasıydı ya da öyle umuyorlardı. Kürsüde olsun ya da olmasın, şaka yaptığı izlenimini verme eğilimindeydi. Sonra Walden 'In 1854 tarihli yayını, Thoreau şaşkınlıkla dergide Emerson'un bir arkadaşının 'benimle çok ilgilendiğini Walden , ancak bunu yalnızca bir hiciv ve şaka olarak görmekten hoşlanıyordu ve hatta gölet anketinin ve haritasının gerçek olmadığını, Sahil araştırmalarının bir karikatürü olduğunu düşündü. '
1855'teki dergide Henry, yanağına dil dikmek için kendi tutkusuna ev sahipliği yaptı:
Hatalarım: -
Paradokslar - tam tersini söyleyerek - taklit edilebilecek bir tarz.
Zekice.
Kelimelerle oynamak - gülmek - her zaman basit, güçlü ve geniş değil.
Kendi adıma konuşmam gerektiğinde güncel cümleleri ve özdeyişleri kullanıyorum.
Her zaman ciddi değil.
Bu gerçekleri Thoreau’nun daha güncel ünüyle nasıl bağdaştırabiliriz? Putperestlerin ve kaide yapımcılarının yanı sıra, Henry'nin de nefretleri var ve en sevdikleri şikayetlerden biri, hepsinin kaşlarını çatan kehanet, sıfır komik kemiğiydi. Bu asık suratlı edebiyatçılar bize Walden ve Thoreau'nun diğer çalışması, asık suratlı bir kasaba paryası, yaşamdaki proto-minik ev deneyi beyaz bir adamın hayal ürünü tatilinden başka bir şey olmayan vaiz bir püriten, Dickens'ın Scrooge'uyla eşit bir belanın küçük, mizahsız bir piç kurusu ve / veya Özenti ormancı, annesinin mutfağından turtalarla rustik kulübesinde samimiyetsizce güçlendirildi.
Bu saldırı türünün izi, Thoreau’nun eski dergi editörlerinden James Russell Lowell tarafından yazılan sert bir makalede, Thoreau’nun ölümünden yalnızca üç yıl sonra, 1865’e dayanıyor. Yazılı Kuzey Amerika İncelemesi , Lowell homurdandı:
Bana öyle geliyor ki, kendisini sorgulamadan kabul eden ve karakterin kusurlarını ve zayıflıklarını kendine özgü erdemler ve güçler olarak kabul etmemizde ısrar eden, kendini beğenmiş biri gibi görünüyordu. . . . Thoreau, yüce bir düşünme biçimini (çoğu zaman ona uzak bir şey demeye meyilli olmalıyız) övgüyle karşılamış görünüyordu, çünkü bu kendi içinde iyiydi, çünkü onu onunla paylaşmak isteyen çok az kişi vardı. . . . Her ne pahasına olursa olsun düşüncenin sapkınlığını arar. . . . Bay Thoreau, cebinde bir çimdikte nasıl kullanılacağını çok iyi bildiği bir kibrit kutusu varken, halk arasında çakmaktaşı ve çeliğe geri dönme konusunda ısrar ediyor gibi görünüyor. . . . Bay Thoreau'nun sağlıklı bir zihni yoktu, yoksa reçete yazmayı o kadar da sevmezdi. Tüm hayatı bir doktor arayışıydı. … Thoreau'nun hiç mizahı yoktu ve bu onun üzgün bir mantıkçı olduğu anlamına geliyor. . . . Altı ciltte, Thoreau'nun hemcinslerinin de onayladığı gibi, bu tür 'kaba adamlardan' oluşan bir dünyaya hitap eden hoş bir saçmalık var. Bir keresinde, kışlarını tüm insan iletişiminin yüz elli mil ötesinde geçiren ve tek sırdaşı olarak tüfeğiyle orada yaşayan gerçek bir yalnızlığa bir göz atmıştım. Bununla karşılaştırıldığında, Walden Pond'daki gecekonduda, La Chevrette Hermitage'nin havası, itiraf edilmesi gereken bir şey var.
Ancak şapının yaklaşık yarısında Lowell, daha kapsamlı bir şikayetle kendini gözden düşürüyor ve gerçekten öğütmek istediği baltanın donuk parıltısını yakalıyoruz:
Doğa hakkındaki modern duygusallığın büyük bir kısmına bir hastalık işareti olarak bakıyorum. Genel karaciğer şikayetinin bir başka semptomudur. Sağlıklı bir yapıya sahip bir adam için vahşi doğa, bir ruh hali veya bir tatil için yeterince iyidir, ancak bir yaşam alışkanlığı için değil. . . . Ağaçların ve kayaların sağlıklı olduğunu onaylayan çok sığ bir görüştür ve topluluklardaki erkeklerin, organizasyonlarının ve kaderlerinin kanunlarına aynı derecede sadık olduğunu göremezler. . . . Bir insanın dış dünyadaki imajını gördüğü basit gerçeği üzerine yapılan işi duymak, insana ilk kez bir aynada kendine bir bakış attığında bir vahşiyi hatırlatır.
Burada, avukatın bu özel edebi vakayı denemesini mazur görebilirdik. Ancak Lowell'in sözleri basılmıştı ve nokta nokta (ör. '[Thoreau] başka bir adamın toprağına çömeldi; bir balta ödünç aldı'), o zamandan beri sayısız küçük Lowell ortaya çıkardı - yakın zamanda 'alaşağı etme' denen Thoreau'nun New Yorklu sadece debriyajın en küçüğüdür ve tüm öngörülebilir doğum lekelerini taşır.
Yine de, bu tür filipikler sıkıcı altı ayda bir düzenlilikle ortaya çıkarken, Thoreau’nun edebiyatımızdaki konumu sarsılmamış durumda. Ve biz onu okumaya devam ettikçe, birçok insan için pek çok şey olmaya devam edecek - harika bir şekilde. Değişim yaratanlara ve ekolojistlere, gökkuşağındaki Budistlere ve müfredat komitelerine konuşan çalışmaları, önemi ve çekiciliği açısından çok büyük. Ve yine de, gölet tarafındaki bereketli toprağa barış bayraklarımızı, yürüyüş botlarımızı ve çeşitli diğer amblem ve totemlerimizi uyumsuzluğa övdükten sonra, Thoreau'nun edebi dehasının zenginliğini azaltmamaya ve onun hakkındaki duygumuzu düzleştirmemeye özen gösterelim. bir yazar olarak yuvarlaklık.
Bilhassa, onun ne kadar komik olabileceğini, esprili zekanın özel gücüne karşı ne kadar canlı olabileceğini hatırlayalım. İşte o mesela şu bölümde Walden 'Okuma' olarak adlandırılan:
Hiç okuyamayan kasaba halkımın cahilliği ile sadece çocuklar ve zayıf zekalar için olanı okumayı öğrenmiş olan cahilliği arasında çok geniş bir ayrım yapmadığımı itiraf ediyorum. Antik çağın değerleri kadar iyi olmalıyız, ama kısmen önce ne kadar iyi olduklarını bilerek. Biz bir tit-men ırkıyız ve entelektüel uçuşlarımızda günlük gazetenin sütunlarından biraz daha yüksekteyiz.
Ve 'Yalnızlık' adlı bölümde:
Toplum genellikle çok ucuzdur. Birbirimiz için yeni bir değer elde edecek vaktimiz olmadığı için çok kısa aralıklarla buluşuyoruz. Günde üç öğün yemek yerken birbirimize o eski küflü peynirden yeni bir tat veriyoruz.
Ve 'Ziyaretçiler' de:
Ormanda yaşarken hayatımın diğer dönemlerinden daha fazla ziyaretçim oldu; Yani bende biraz vardı.
Ve 'Ekonomi' de:
Muhtemelen, toplumun benden istediği iyiliği yapma, evreni yok olmaktan kurtarma çağrımı bilinçli ve kasıtlı olarak terk etmemeliyim; ve başka yerlerde benzer ama sonsuz ölçüde daha büyük bir sabrın, şimdi onu koruyan tek şey olduğuna inanıyorum.
Ve günlüğünde:
Tüccarlar ve bankalar tüm ülkeyi askıya alıyor ve iflas ediyor, ancak sağlam ve sıcak kum bankaları değil. . . Cırcır böceklerinin yaptığı gibi, onlara istediğiniz kadar koşabilir ve hesabını bunda bulabilirsiniz. . . . Bu bankalarda da ve bunun gibi, yatırılan fonlar, sağlık ve eğlence fonlarım var. (14 Ekim 1857)
Köydeki en mütevazı, en ucuz, en az onurlu adam olmanın bir avantajı var, böylece çok istikrarlı çocuklar size lanet olsun. Sanırım bu avantajdan alışılmadık ölçüde zevk alıyorum. (6 Temmuz 1851)
Hayvanları tarif ederken çoğu zaman en parlak halindedir, bu 1857 günlük yazısında olduğu gibi:
Küçük bir sincapın mermisini duyuyorum. Onu nöbetlerle koşarken görüyorum ve kestane ağacından bir dal boyunca bana doğru başlıyor. Kafası, bir buldokunki gibi vücudu için orantısız bir şekilde büyük görünüyor, belki de çatlaklarının çatlaklarla dolu olmasıdır. . . . İkimiz için de gürültü ve aktivite bulur. Açıktır ki tüm bu uzatmalar korkudan kaynaklanmıyor. En altta şüphesiz aşırı bir merak ve ihtiyat var, ama daha büyük kısmı hayal ürünü ve harikulade aşktır. Ben gidene kadar güçlükle devam ediyor, ama cevizini çıkarıyor ve gerginliğinin ortasında tadına bakıyor. ' Oraya bakın, oraya bakın , ”Diyor,“ kim o? Ey canım, ne yapayım? ' ve sanki bir yarış atını tutuyormuş gibi kabuğa sarılırken, her şeyin kuyruğunun arasından parlayarak geçip gittiğine inandırıyor, ama bir santim bile geçmiyor. Sonunda, sizin bir çubuğunuzun içinde, baş aşağı doğru çıkıntı yapan bir düğüm üzerine gövdeden aşağı iniyor ve her zamankinden daha yüksek sesle cıvıltı ve gevezelik ediyor. Kendini korkutmaya çalışır. Vücudunun arka kısmı, ön kısmı ileri doğru itiyor, kuyruğu bir kırbaç gibi kırbaçlıyor, ancak ön kısım, çoğunlukla çaresiz bir enerjiyle kabuğa hızlı bir şekilde yapışıyor. (5 Ekim 1857)
Hangi misantroplar böyle yazıyor?
Unutmayalım ki, Transandantalizm, köleliğin kaldırılması ve ütopik tarım topluluklarıyla ilgilenen 19. yüzyıl sahte bir din olmanın ötesinde (ve çok daha önce kendi kendini tebrik eden halüsinojenik geziler anlamına geliyordu) edebi-estetik hareket. Yazarları her şeyden önce zanaat uygulayıcılarıydı. Her sayfada ne hakkında olduklarını biliyorlardı. Thoreau 'şekilli Walden özellikle çağdaş okuyucuları göz önünde bulundurularak, ”diye yazıyor David S. Reynolds Amerikan Rönesansının Altında: Emerson ve Melville Çağında Yıkıcı Hayal Gücü . “Popüler mizahı uyarlaması, sıradan Amerikalıların dilini özümseme ve onu bireycilik ve bilinçli yaşam hakkında canlandırıcı fikirlerin aracı haline getirme misyonunun kendine özgü bir unsuruydu. Thoreau, dönemin herhangi bir Amerikan yazarından daha sık - Emerson'dan bile daha sık olarak - dahi kişilerin kendi zamanlarının ve kültürlerinin popüler deyimlerini tarzlarına dahil etmelerinin gerekliliğinin altını çizdi. . . . Mizahı Walden gerçekten popüler bir mizah, ancak hem kültürünü hem de kültürünün en sevdiği imgelerini kurtarmak isteyen bir filozof tarafından dikkatle dönüştürülen popüler mizah. '
Toplumsal ve iklimsel huzursuzluk dolu kıyamet günlerimizde, Thoreau'nun üslup yelpazesinin takdir edilmesi için yalvarmak ve bunu şimdi yapmak yüzeysel görünüyor mu? mesajlar - “Dünyanın korunması vahşilikte” vs. - bu kadar acil ve yankı uyandıran? Mesele şu ki, ilerleme, popülerlik ve kâr anahtar kelimesi olarak çağdaş 'İçerik' ibaresine rağmen, bir edebiyat eserini kalıcı kılan şey onun form içerdiği kadar. Anlamların düzeni, şekli ve yarı gizli palimpsestleri önemlidir. Tasarım önemlidir. Yani edebiyat sanatı ve disiplini önemlidir.
Sadeliğin kehanet üssü olan eski Henry anlayışımıza göre, görünüşe göre sağlıklı bir enjeksiyon karmaşıklık . Bu ne bir ormancı özenti ne de başarısız münzevi ne de annenin oğlu. Bu bir yazardı. Lowell'den bu yana nesilden nesile Thoreau'nun nefretçileri, edebi ehliyet ile edebi arasındaki ayrımı kavrayamadıkları için ya da bir sanatçı olarak karmaşık kimliğini takdir edemedikleri için onu sahte, 'sevimsiz' veya mizahsız olarak 'ifşa etmekte' ısrar ettiler - yani , edebi kibirlerin yaratıcısı olarak.
Hâlâ değerli yapılarımızın çoğuna alay ettiği için mi onun ustaca kitabının yapısına geri dönmeyi sevdikleri için mi? Sanatsal kurgu için - derin, özenli bir şekilde geliştirilmiş ve yaklaşık on yıl boyunca - Walden başından beri olmuştur. Ralph Waldo Emerson, arkadaşına övgüde Thoreau'nun görüşünün bu yönüne değindi: “Onun içinde, kendisine bir araç ve simge olarak maddi dünyayı gösteren, ender bir insan sınıfına özgü mükemmel bir bilgelik vardı. . . . Anı büyütme eğilimi, doğanın tüm yasalarını gözünüzün altındaki bir nesnede veya bir kombinasyonda okuma. . . Gölet küçük bir okyanustu; Atlantik, büyük bir Walden Göleti. Her dakika gerçeği kozmik yasalara atfetti. '
Nereden Walden Thoreau'nun açılış sayfaları, kitabın tüm önermesini benzetme düzeyinde sunuyor:
Uzun zaman önce bir tazı, bir defne atı ve bir kaplumbağa-güvercini kaybettim ve hala onların peşindeyim. Birçoğu onlarla ilgili olarak bahsettiğim, izlerini ve hangi çağrılara cevap verdiklerini anlatan gezginler. Tazı ve atın serserisini duyan ve hatta güvercinin bir bulutun arkasında kaybolduğunu gören bir veya iki kişiyle tanıştım ve sanki kendilerini kaybetmişler gibi onları kurtarmak için endişeli görünüyorlardı.
Ve aşağıda kabaca geliyor Walden Orta noktasında, tüm kibirini açığa çıkarır. Hayalperest bir kristal küre gibi, dünyanın enginliğini kitabın ışıklı şehir dışı çevresine nasıl çektiğine bir bakın:
Bizim hakkımızda genellikle yeterli alan vardır. Ufkumuz asla tam olarak dirseklerimizde değildir. . . . Bu geniş menzil ve turum, birkaç kilometrekarelik bir ormanın, mahremiyetim için erkekler tarafından bana terk edilmesinin nedeni nedir? En yakın komşum bir mil uzakta ve benim yarım mil uzaklıktaki tepeler dışında hiçbir yerden ev görünmüyor. Ufkumu ormanlarla kendime sınırladım; bir yanda gölete dokunduğu yerde demiryolunun, diğer yanda ormanlık yolu çevreleyen çitin uzaktan görünümü. Ama çoğunlukla benim yaşadığım yer çayırlar kadar yalnız. New England kadar Asya ya da Afrika'dır. Sanki kendi güneşim, ayım ve yıldızlarım ve kendime ait küçük bir dünyam var. Geceleri, ilk ya da son kişi olduğumdan daha fazla bir yolcu evimden geçmedi ya da kapımı çalmadı.
Ve Walden Thoreau, oldukça kasıtlı olarak, örnek olma rolünü reddeder, bu nedenle okuyucuyu, bir tür sosyolojik reform makalesi gibi, hesabını yüz değerinde çok fazla almaktan caydırır:
Ormandan oraya gittiğim kadar iyi bir sebeple ayrıldım. Belki de bana yaşayacak birkaç hayatım daha vardı ve bunun için daha fazla zaman ayıramayacağımı düşündüm. Belli bir rotaya ne kadar kolay ve bilinçsizce düşüp kendimiz için alışılmadık bir yol yapmamız dikkat çekicidir. Ayaklarım kapımdan gölet tarafına doğru bir patika çizmeden bir hafta önce orada yaşamamıştım; ve onun üzerine attığımdan beri beş ya da altı yıl geçmiş olsa da, hala oldukça farklı. Doğru, korkarım başkalarının içine düşmüş ve bu yüzden açık kalmasına yardımcı olmuş olabilir.
' Walden dönüşümü hedefliyor, ”dedi John Updike. Ancak bu, yalnızca mistik ve kişisel düzenin dönüşümünü kastettiğimiz ölçüde doğrudur: içe dönük gerçekleştirme, dışa dönük devrim değil. Doğal dünyada yer alan birey düzeyinde iç ahlaki açıklık, toplu halde kutsal fikirli bir hareket değil. Thoreau güvenebileceği ya da katılmak isteyeceği bir kalabalık görmedi. Bunu ilk bölümde de söylemişti:
Kimsenin evlat edinmesini istemezdim benim herhangi bir hesapta yaşam tarzı; bunun yanı sıra, bunu yeterince öğrenmeden önce kendim için başka bir tane bulmuş olabilirim, dünyada olabildiğince çok farklı insanın olmasını arzuluyorum; ama her birinin onunkini bulmak ve peşinden gitmek için dikkatli olmasını isterdim. kendi yerine, babasının, annesinin veya komşusunun değil.
İşte çocuklar. Ve 14 yaşında veya daha genç herhangi biriniz şu anda Thoreau’nun çalışmalarının dalgalanan ve prizmatik sonsuzlukları üzerinde kürek çekiyorsunuz diye, ömür boyu sürecek bir keşif haline gelebilecek şeyin en iyisini diliyorum. Walden Pond'un kendisi gibi, zamanında dipsiz olduğu söylentileri gibi, yaşlı Henry de suya düşmeyecek. Ama yalvarırım, lütfen, sıranızı batırırken gülerek adama biraz güven verin.
Girişten Komik-Ass Thoreau . Atelier26 Books'un izni ile kullanılmıştır. Telif Hakkı 2016, M. Allen Cunningham.