Korno, obua ailesinin bir üyesidir. 1.5 oktav daha tiz olduğu için alto obua da denmektedir. Şekli genellikle obuaya benzer olup, orkestrada 3. obuacı tarafından çalınmaktadır. Uzun seslere ve eşlik görevlerine çok elverişlidir.
17. yüzyılın sonlarında yapımına başlanan ilk kornolar kıvrık boynuz biçiminde, deri kaplı ve gövdesi delikliydi. Delikler, parmakların açılımını kapsayacak bir açı ile yerleştirilmişlerdi. Daha sonra şekil itibariyle de değiştirilen kornolarda çalma güçlükleri giderilmiştir.
J. S. Bach tarafından Brandenburg 1 no'lu konçertosunda kullanılan obuanın, kornoya çok benzediğine inanılmaktadır. Karanlık ve yaşlı sesi, Hector Berlioz, Tchaikovsky ve Richard Wagner gibi besteciler tarafından öne çıkarılmıştır.
Uzaktan geliş düşüncesini çok güzel canlandırır. Av ve orman düşüncelerinin en iyi tanımlayıcısıdır. Kalın seslerde oldukça karanlık ve acıklı duygusu verir, ince seslerde de yuvarlak ve dolgun olarak duyulur.
Öğrenimi ve çalması zor bir çalgıdır. İyi bir kulak gerektirir. Başlama yaşı 15 tir.