İnsan beynindeki sinir hücrelerinin arasında yaklaşık olarak 30 trilyon bağlantı (sinaps) vardır.
Bu kalabalık iletişim ağı nedeniyle sınırsız sayıda nörogelişimsel çeşitlilik söz konusudur.
Sınıflardaki çocukların hepsinin farklı tercihleri, ilgi alanları, beceri düzeyleri, gelişim evreleri, özgeçmişleri, güçlü ve zayıf yanları vardır.
Çocuklar öğrenme kapasitelerinde farklı oldukları gibi, nasıl öğrendikleri konusunda da farklılıklar gösterirler.
Çocuğun bilgiyi en iyi alma, anlama ve hatırlama ve ifade etme biçimi, öğrenme biçimidir ve onun parmak izi kadar özeldir.
Her öğrenme türü benzer zekâ sınırlarını temsil etmektedir ve bir öğretme türü diğerine göre üstün ya da zayıf olarak yorumlanmamalıdır.
Öğrenme türlerinin bazı özellikleri deneyim yoluyla geliştirilirken, bazıları doğuştandır ve değişime direnç gösterir. Bu nedenle çocukların kendi öğrenme türlerini, öğretmenin öğrenme türüne uydurmaları zor olmaktadır.
Öğretmenler bu farklılıkları anladıklarında buna uygun çözümleri geliştirebilirler.
Farklı duyuları hedeflemedeki öncelikler bakımından öğretme biçimleri de görsel işitsel, dokunsal ve kinestetik öğrenim olarak sınıflandırılır.
Öğrencilerin öğretmenin anlattığı konuyu sadece dinleyerek ve bilgi hakkında konuşarak öğrenmeleri "işitsel öğrenim"dir.
Öğrencilerin öğretmenin gösterdiği şekil, resim, harita, tablo ve grafiklere bakarak, inceleyerek öğrenmeleri "görsel öğrenim"dir.
Öğrencilerin materyallere dokunarak, deney yaparak, drama gibi yollarla öğrenmeleri "dokunsal ve kinestetik (devin duyusal) öğrenim"dir.