

Beagle bakımı : Beagle Yavrusu herkesi seven, nazik, tatlı, hayat dolu ve meraklı bir köpektir. Mutlulukla kuyruk sallar, sosyaldir, cesurdur ve akıllıdır. Sakin ve sevecendir. Çocuklarla mükemmel anlaşır, genelde diğer köpeklerle de arası iyidir, ama kedi gibi diğer hayvanlarla ve ev hayvanlarıyla küçüklükten beri sosyalleşmemişlerse yalnız bırakılmamalıdır. Beagle köpek ırkı ne istediklerini bilirler. Kararlıdırlar, gözlemcidirler ve sakin, sıkı bir şekilde terbiye edilmelidirler. Bu cins yalnız bırakılmayı sevmez. Eğer uzun süre evde olmayacaksanız, iki tane almanız tavsiye edilir. Genellikle Beagle yüksek sesle ulur. Beagle köpek ırkı kendi burunlarının dikine gitmeye eğilimlidirler. Eğer etrafı çevrili olmayan bir alanda onları serbest bırakırsanız, çevreyi keşfetmek için uzaklaşabilir.
Beagle Yavruları Yaşam Ortamı : Beagle Yavru çok aktif olan bu ırk evde yaşayabilir. Ancak aktivite için hareket edebileceği bir ortama ihtiyacı vardır
Beagle Yavrusu Egzersiz İhtiyacı : Beagle köpek enerjik bu köpeğe mutlaka oynayabileceği bir alan bulunmalı ve düzenli günlük yürüyüşler yaptırılmalıdır. Ancak tasmasız dolaştırılması tavsiye edilmez. Çünkü başka hayvanların peşinden gidebilir.
Beagle Yavru Bakımı : Beagle yavru köpek, kısa tüy yapısı olan bu ırk, orta derecede tüy döker. Haftada birkaç kez kıl bir fırça ile fırçalanması yeterlidir. Banyo ihtiyacı da fazla değildir. Kuru şampuan ile fırçalamak dahi yeterli olacaktır. Düzenli olarak kulak temizliğinin yapılması ve enfeksiyon açısından kontrolünün yapılması faydalı olacaktır. Tırnaklarda düzenli olarak kesilmelidir.
Beagle Köpek Irkı Kökeni : Beagle Yavruları en popüler koku alan tazılardandır, çünkü enerjiktir, isteklidir, neşeli ve tatlı bir mizacı vardır. Bu ırk büyük bir ihtimalle Harrier ile İngiltere de ki diğer tazıların çiftleştirilmesinden oluşmuştur. Beagle köpekleri gruplar halinde, tek tek ya da çiftler halinde tavşan, sülün ve bıldırcın avlamak için kullanılmışlardır. Ayrıca mükemmel bir narkotik arama köpeği ve harika bir aile dostu olmuştur. Maalesef, genellikle şekli değişmediği ve ufak olduğu için, sıklıkla tıbbi deneylerde kullanılırlar. Bu köpeklerin ortaya çıkması sırlarla çevrilidir ve doğumlarını açıklayan gerçeklerin olmayışı. Bazı teoriler 15. yüzyıla kadar uzanır (Kral VIII. VIII), diğerleri, binlerce yıl önce, M.Ö. 430–354'te yaşayan Xenophon'a atıfta bulunur. e. Av tezi köpeklerle tavşan avlamak için bir rehber içeriyor ve “segusyanlar” adı verilen küçük Kelt köpeklerini anlatıyor.
Beş yüz yıl sonra, çalışmaları eski Yunan tarihçisi ve coğrafyacı Arrian tarafından genişletilecektir. Bu ilk av köpekleriyle ilgili görüşünün biraz yanlı olduğu, bu nedenle bilim insanının daha hızlı erken av köpeklerinden daha fazla etkilendiği belirtilmelidir. Aslen Latince yazılmış, eserleri 1831 yılında William Dancy tarafından İngilizceye çevrilmiştir. Eğer Xenophon ve daha sonra Arrian tarafından belirtilen köpekler gerçekte beagle ise, bu cinsin en eskilerden biri olduğu ve birçok modern av köpeğinin olası atası olduğu kabul edilebilir. Ancak, bunu destekleyecek net bir kanıt yoktur.
Anlatılan canitlerin, modern beagledan biraz daha büyük olan ve muhtemelen daha büyük bir car-beagle görünümüne daha yakın olan bazı yerel yerli türleri olması daha muhtemeldir. Yazarların gerçekte neye atıfta bulundukları her neyse, onların bir kaç geç tazı öncülleri olmaları muhtemeldir. Ek olarak, kafa karışıklığının çoğu, kanidlerin gerçekleştirdikleri işe veya oluştukları bölgeye göre adlandırıldığı andan itibaren ortaya çıkmaktadır. Böylece, herhangi bir sayıda ayrı tür, fiziksel olarak aynı olup olmadıklarına bakılmaksızın, bir “beagle” olarak tanımlanabilir.
Cins isminin kökeni hakkında da bir karışıklık var. Bazıları Fransız böcekçisinden veya buegler'den, “kükreme” veya “begueule” “boğazını açtıklarını” iddia ediyor. Diğerleri bunun Eski İngilizceden olduğunu iddia ederken, Fransızca ya da Galce kelimeler “beag” - “küçük” veya Almanca “begele” - “azarlamak”.
Yazar, İngiliz Köpekleri'ndeki William Drury, Gösterisinin Değerlendirilmesi, Seçilmesi ve Hazırlanması (1903), King Knud döneminde bir beagle varlığına işaret ediyor. Orada, artık soyu tükenmiş talbotun beagle'ın atası olduğunu öne sürüyor. 5. ila 15. yüzyıllar arasında "beagle" adının, modern ırktan önemli ölçüde farklı olduğuna inanılan herhangi bir sayıda küçük köpeği tanımlamak için kullanıldığı bilinmektedir.
On altıncı yüzyılda, uyumlu üreme çabalarının, hala tek bir türden çok uzakta olmasına rağmen, zamanın asaleti arasında popüler olan, daha küçük, daha özel ve beagle olarak bilinen beagle türlerine yol açtığı anlaşıldı. 1868 hayvanat bahçesi Living World, Queen Elizabeth'in sahip olduğu benzer köpekleri anlatıyor (1533-1603). Onikinci Gece’de de 17. yüzyılda yazılmış, 1601’de yazılmış William Shakespeare’den söz edildi.
19. yüzyıl boyunca, ünlü yazarlar beagleları tanımladılar. 1800 Cynographia Britannica'daki Sydenham Edwards, onları iki türe ayırır. 1879'da John Henry Walsh, "Köpekler, Amerika ve diğer ülkelerdeki köpekler" adlı kitabında bu köpeklerden üç ek satır daha konuşuyor.