Ivan Logginovich Goremykin (1839 - 1917), hiç şüphesiz, hiçbir karikatürcü karakter değildi. “Köylü meselesi” konusunda en tecrübeli avukat, yönetici, uzman, uzun kariyeri sonunda, Rusya İmparatorluğu'ndaki en üst düzey kamu hizmetine yükseldi: Senatör, Devlet Konseyi üyesi, Dışişleri Bakanı, İçişleri Bakanı (1895 - 1899), iki kez Bakanlar Kurulu Başkanı - Nisan - Temmuz ayının Temmuz 1906'i ve Ocak 1914-th ile Ocak 1916-th arasında. Goremykin'i 1916'teki başbakanlık görevinden istifaya gönderirken, Nicholas II, İvan Logginovich'e Mareşal Tarlası askeri rütbesine eşit bir sınıf I Ayrıcalık Danışmanı rütbesini verdi. Rusya'daki sınıf mevcudiyetlerinin varlığı boyunca, bu yalnızca bu kadar yüksek bir ayrımın 13-e ödülü idi.
Hikâyemizin çizgisini geride bırakarak Goremykin’in yüksek görevlerinde devlet faaliyetlerinin bir değerlendirmesini bırakacağız ve kendisini tarihçilerimizin çoğunluğunun bu kadar düşük bir tahmine sahip olduğunu söyleyerek sınırlayacağız. Dikkatimizin odağı, öncüllerin imparatorluğun çöküşünü takip eden kısa yaşam süresi olacak. Rusya 1917 için trajik yıl hayatta, yaşlı kahraman kaderimiz değildi.
Monarşinin varlığının son yılı, Ocak 1916-inci ile Şubat 1917-inci arasında, Goremykin, bir senatör ve Devlet Konseyi üyesi olarak kaldı. İmparatorluğun çöküşü, Andreev'in beyefendi ve geçerli bir özel meclis üyesi, zavallı bir mahkum oldu. Yıkılan rejimin diğer yüksek saflarında, görünüşte tamamen demoralize olan ve derin bir şok durumunda olan Ivan Logginovich, doğrudan evden Duma'nın oturduğu Tauride Sarayı'nın “bakanlık köşküne” götürüldü.
Çağdaş bir yazı yazıyor: “... eski bürokrat, kendisini ve bu zor zamanda kendisini hissettirdi. Devlet Duma'ya elinde bir kalemle geldi; Onu evde masada bir şeyler yazarken buldular, bu yüzden kalemsiz, kepsiz, bir askerin paltosunda Rus devriminin kalesindeki bir kamyona geldiler. ” Bu resme iki yorum yapmak istiyorum. İlk olarak, “geldi” ne anlama geliyor? Yaşlı adam tutuklandı, giyinmesine izin verilmedi (ve Petrograd'da soğuk!), Bir kamyona atıldı ve Duma'ya getirildi, açıkça iradesine karşı. İkincisi, insanlar sonuna kadar hala öfkeli değildi, dedeye bir palto verdiler ve palto altında ne vardı? Pijama?
4 (17) Mart 1917, Geçici Hükümet, “Eski bakanların, baş komutanların ve hem sivil hem askeri hem de denizcilikteki diğer üst düzey yetkililerin yasadışı eylemlerini araştırmak için Acil Durum Soruşturma Komisyonu” nu yarattı. Bu örgüt, daha sonra Alexander Kerensky olan Adalet Bakanının bir arkadaşının (yani milletvekili) statüsünü almış deneyimli avukat Nikolai Muravyov (1870 - 1936) tarafından yönetildi.
İktidara dağılmış olan masonik demokratlar bilmek istedi: neden, imparatoru devirip bakanlarını tutuklattılar? Gezerken, darbenin sebeplerini bulmak gerekliydi. Sadece, hiçbir şey kazmadıklarını söyleyin. Evet, ve bir şekilde özellikle kıskanç olduğunu söyleyemezsiniz. Kerensky, en yüksek saflıktaki casusluk olaylarının ve şahsen Almanya lehine baskı yapan şahsın, son yıllarda emperyalist hükümetlerde göze çarpan yolsuzluk örnekleri bulamadığını doğrudan kabul etti. Hatta öyle görünüyor ki, böyle “verimli” bir konu - Rasputinizm - somut bir şey vermedi.
Eski Goremykin araştırmacıları pek ilgilenmedi. Görünüşe göre sadece bir kez sorguya çekildi - yılın 15 Mayıs 1917. Aynı zamanda, eski başbakanın sorgusunu yürüten Muravyov, açıkça suçlamayı engellemenin mümkün olmadığını çok iyi anlamadı. Nikolai Konstantinovich büyülendiğinde aniden yaşlı adamın ahlâkını okumaya başladığında, Ivan Logginovich kötülük olmadan değil, “Cömertçe afedersiniz, bu bir sorgulama mı yoksa bir konferans mı?” Diye sordu.
Ancak, Muravyov'un sorularına verdiği cevapların çoğu şöyle görünüyor: “Tüm bu soruları cevaplamayı zor buluyorum, çünkü şimdi kesinlikle hiçbir şey anlayamıyorum ve hatırlayamıyorum.” Veya bu: “Size tüm bu durumlarda cevap veremem, çünkü hafıza şimdi bana hizmet etmiyor. Bu yüzden hiçbir şey söyleyemem. ” Daha da basit: “Hiçbir şey hatırlamıyorum.” Bu taktik kendini haklı buldu. Bazı yerlerde imparatorluğun eski başbakanının basit ve kurnaz davrandığı konusunda hiçbir şüphem yok: parazmatik ister misiniz? - sana marazmatik oyna. Ve gitmesine izin verdiler.
Goremykin, karısı ve en büyük kızı ile birlikte Soçi'ye gitti. Kafkasya'da sıcak, sakin ve rahattı. İlk başta, aile Vereshchaginka nehrinin sağ yakasına yerleşti - bir yazlık ev “Eyrene” (Yunanca “Mir”) vardı. Sorun geceleri Ekim 22'ta geldi. Bazı at haydutlarının, belki de yerel Bolşeviklerin, kulübeye girdiğini ve eski bir başbakanın aranmasıyla ilgili olarak Petrograd'dan bir emir olduğu iddia edilen bir tür kağıt salladığını söylemek zordu. Dacha köyünün sahibini soydular ... ... ve karanlığa kayboldular. Bu arada, ülkedeki telefon işe yaramadı, bu da dikkat çekici. Catch, elbette, kimse başardı. Evet ve kimi tutuyordu?
Goremykiny başka bir kulübeye taşındı - Katkov-Leontievsky kanalında. Orada geceleri Aralık ayının 11'i (24), diğer verilere göre, hala Aralık ayının 8'i öldürüldü. Ivan Logginovich ve eşi Alexandra Ivanovna boğuldu. Kızı, ayrıca Alexandra Ivanovna, başına bir kurşun yarası aldı ve kısa süre önce hastanede öldü, kocası, eski başbakanın eşi, teğmen general (ya da albay?) Ivan Ovchinnikov, tapınakta bir kurşunla savaştı.
Goremykins'in babası St. Nicholas Katedrali'nin rektörü Yevgeny Ivanovsky'nin (1879 - 1926) babasıydı. Cenaze töreni sırasında, birçok cemaatçi ateş yaktığında kapılara mumlar yaktı ve haçlar yaktı ... Ne yazık ki artık bir tapınak yok (yerine bir bira fabrikası yapıldı) ve Goremykin mezarlığı korunmuyor.
Bolşevikler Ocak 1918'ta Soçi'de iktidara geldi. Şimdi, Rusya başbakanının ailesinin acımasız cinayetinin siyasi bir misilleme olmadığını, bunun saf bir suç olduğunu kanıtlamaları gerekiyordu. Bu konuda gerçeğin dibine ulaşmak çok zordur. Muhtemelen zaten imkansız. Seçilebilecek iki seçenek var.
İlk. Bolşevikler, Moiseenko adında istilacı bir suçluların izini sürdü. Bir arama sırasında, evinde genç Alexander Ivanovna'ya ait bir pırlantalı altın bir yüzük bulundu. Moiseenko kendisi sonra kaçtı, ancak daha sonra izlendi ve tutuklanması sırasında vuruldu. Goremykin cinayetinin, 1922 Eylül ayında sona eren belirli bir Lorchenko çetesinin eseri olduğu ortaya çıktı.
İkinci. Göçmen Nikolai Voronovich, "İki ateş arasında" kitabına girdi. İddiaya göre, Goremykin ailesinin hizmetçisi, şehir pazarında, çalıntı malları satan ustalarının katillerini tanıdı. Hizmetçi telaşa neden oldu ve mafya bir mafya düzenledi ve haydutlarda parçalandı.
Genel olarak, bu sürümler birbirini dışlamaz. Çetenin liderleri, aynı Lorchenko ve Moiseenko'nun piyasada “parlaması” muhtemel değil. “Islak” için de “altılar” aldıkları açıktır ...