Harrison Ford, röportajlarda pek açık sözlü olmamakla gazetecileri şaşırttığı biliniyor; halka açık yerlerde, “Gerçekten burada olmak istemiyorum” havası yayma eğilimindedir. Bu yüzden onun Cannes galasından hemen önce sahneye çıktığını görmek bir anlam ifade ediyordu. Indiana Jones ve Kader Kadranı Perşembe gecesi, gözlerinde neredeyse yaşların küçük parıltılarıyla. Cannes başkanı Thierry Fremaux, Ford’u 2010’dan bu yana uzun, prizmatik kariyerinin önemli bir bölümünü göstererek tanıtmıştı. Amerikan Grafiti ile Sivrisinek Sahili ile Bıçak Sırtı ve ötesinde. Orada bir smokinle oturmak ve onlarca yıl boyunca çeşitli enkarnasyonlarınızın bir ekranda yanıp sönmesini izlemek garip olmalı – bir film yıldızı olduğunuzda, diğerlerinin yüzünüzdeki doğal değişikliklere sizden daha fazla uyum sağladığı muhtemelen doğrudur. . Şimdi 80 yaşında olan Ford’un haraçtan etkilenmesine şaşmamalı. Alkışlar dindikten sonra seyircilere, “Ben de sizi seviyorum,” dedi. “Hayatıma amaç ve anlam katıyorsun ve bunun için minnettarım.”
Ford, hemen hemen, James Mangold’unkiyle ilgili en iyi şey. Indiana Jones ve Kader Kadranı, serisinin beşinci filmi. İlki, Steven Spielberg’in 1981’i Kayıp Ark’ın Akıncıları, 1930’ların ve 40’ların macera dizilerinden ilham aldı – fikir George Lucas ve Philip Kaufman tarafından tasarlandı ve daha sonra Spielberg projeye katıldı. 1981’de, 50 yıl önceki filmlere bakmak, teleskopun yanlış tarafından bakmak gibiydi; filmin tüm lo-fi yüksek eğlenceli dokunuşları – eski altın gewgaw’lara, kaygan yılanlara ve açıkça etiketlenmiş çizgi film kötü adamlarına olan saplantısı – o zamana kadar filmlerin haline geldiğinden çok puslu bir şekilde uzak görünüyordu. Şimdi, 2023’te, film yapımcılarının emrinde tonlarca yeni teknoloji varken, bir şeyleri eski moda göstermek her zamankinden daha kolay. (Bu yeni taksit, 1969’da, aya iniş sırasında geçiyor.) Bu noktada, herhangi bir Indiana Jones resim, elemek için neredeyse çok fazla meta-nostalji katmanına sahip olacak, ancak aynı zamanda eski, bozulan çocukluk VCR’nizin güzel anılarını canlandırmaktan daha olasıdır. Buck Rogers veya Zorro’nun Dövüş Lejyonu. Bu iyi ya da kötü bir şey değil; bu sadece bir şey. Ancak bu, geçmişe dair kendi değer verdiğiniz vizyonunuzun bir pazarlama aracı olarak ne kadar kolay kullanılabileceğini ve giderek artan bir şekilde ve bazı iyi sebeplerden dolayı aslında o kadar da eski olmayan eski zamanlara dönmeyi nasıl özlediğimizi düşündürüyor. .
2. Dünya Savaşı döneminden kalma bir Indy olarak eskimiş bir Ford
Lucasfilm’in izniyle
Henüz Kader Kadranı franchise’ın boyunun ağırlığı altında gıcırdıyor. Filmin açılış geri dönüş sahneleri bize dijital olarak yaşı geri alınmış Harrison Ford biçiminde çok daha genç bir Indiana Jones veriyor. Makul ölçüde gerçekçi görünüyor -onun hakkında çok korkunç bir Başkanlar Salonu yok- ama etki yine de endişe verici, özellikle seyircilerin az önce izlediği, genç Ford’un gözlerimizin önünde hayata geçirildiği Cannes prömiyerindeki haraç makarasından sonra. . Filmlerin mucizesinin bir parçası da bu: 1930’ların ve 1940’ların Bette Davis’ine, 1950’lerin Montgomery Clift’ine her zaman geri dönüp bakabilir ve bir yıldız gittikten çok sonra bile gençliğin güzelliğinin sizin için yeniden canlandırıldığını görebilirsiniz. . De-aging tekniğinde kullanılan Kader Kadranı olası her ışıklandırma permütasyonunda genç yüzünün çeşitli açılarını yakalamak için, çıkışlara ek olarak, Ford’un şimdiye kadar rol aldığı her Lucasfilminden tomarlarca görüntü tarandı. Böyle verimli bir araç! Ancak verimlilik sihirle aynı şey değildir.
De-aging bölümünde Kader Kadranı, 2. Dünya Savaşı sona ererken Indiana’yı yakalarız. Hitler sığınağına çekildi; son yakın görünüyor. Bir grup ağır Nazi, neyin geldiğini görüyor ve bir sürü yağmalanmış sanat eseri ve eserle kaymaya çalışıyor ve genç antropolog Indy’nin onları durdurması gerekiyor. Hikayenin fevkalade hain kötü adamı, Mads Mikkelsen’in Clark Kent gözlüğü takmış sevimli inek fizikçisi Jürgen Voller ile burada tanışıyoruz. Nazi olması çok kötü.
Kötü adam Doktor Jürgen Voller olarak Mads Mikkelsen
Indiana Jones
Filmin bu ilk bölümünde Indiana’nın, hikayenin arzu nesnesinden, başlığın çevirmeli şeyinden, önemli görünen bir karalamadan sadece bahsedildiğinde bile gözleri parıldayan bir akademisyen olan arkadaşı Basil Shaw (Toby Jones) ile tanışıyoruz. Arşimet tarafından icat edilen ve çatlakları zamanında tespit edebilen doo. Herkes istiyor, en çok da Voller. Indiana ve Toby, Avrupa kırsalında hızla ilerleyen bir trenin tepesinde Voller ve diğer çeşitli Nazi haydutlarıyla karşı karşıya gelirken, huşuya yaklaşması gereken ama tam olarak olmayan bir şey izliyoruz. CGI ağırlıklı herhangi bir gürültülü sahte sahnenin olabileceği kadar heyecan verici.
Aynı zamanda olacakların da habercisidir. Çok fazla kovalamaca dizisi var Kader Kadranı filmin tam tersi değil, ince olay örgüsü parçalarıyla bir arada tutulduğu görülüyor. Daha da kötüsü, o kadar yoğun bir şekilde CGI’lanmışlar ki, heyecan verici veya keyifli olmaktan çok acımasızca görevlerine bağlı görünüyorlar. Yaklaşık yarım saatlik bir Nazi dönemi kurulumundan sonra, nihayet 1960’ların sonlarında Harrison Ford’un şimdi göründüğü gibi görünen Indiana Jones ile tanışıyoruz – vay! Saygın bir arkeoloji profesörü olduğu Hunter Koleji’nden emekli olurken, artık kendisi de zeki bir arkeolog olan Basil Shaw’ın yetişkin kızı Helena (Phoebe Waller-Bridge), onu ilk önce onu satın almanın bir yolu olarak büyülediğinde emeklilikten çekildi. ne olursa olsun çevirin ve sonra onunla birlikte çalışır. Sonra kaygan Voller ortaya çıkıyor: O da şimdi her zamankinden daha çok istiyor. Yine de, bunun kadranın yalnızca yarısı olduğunu not etmek önemlidir; Bir Indiana Jones filminde arayacak bir şeyiniz olmalı.
Phoebe Waller-Bridge ve Harrison Ford
Lucasfilm’in izniyle
Helena rolündeki Waller-Bridge, Tommy Tune benzeri bacakları ve küstahça ifadeli gözleri ile filmin en iyi doğal etkilerinden biridir. Ama o bile, New York’tan Tanca’ya, Atina’dan Sicilya’ya heyecan verici olması gereken ama olmayan dünya seyahatini içeren aşırı karmaşık olay örgüsünde kayboluyor (maceracıların gezinmelerini izlemek için kullanılan eski tarz küçük çizgi haritalar dışında, sevimli olanlar). Ve sonra o bitmek bilmeyen kovalamaca sahneleri var. New York’ta, bir Apollo 11 kutlama geçit töreni sırasında birinden veya diğerinden kaçan Indy, bir ata binerek 59. Cadde istasyonuna ve raylara – doğrudan hızla giden bir metro treninin yoluna. Bundan nasıl kurtulduğunu görüyoruz, bir nevi. Ancak dar kaçış görsel bir anlam ifade etmiyor. Bu, bir şeyin gerçekten, çılgınca şaşırtıcı olduğu, ancak asıl malları teslim edemediği konusunda sinyal verilmesi durumudur.
Filmin en iyi sahneleri, bize önceki filmlerde sevdiğimiz şeyleri hatırlatan daha mütevazı sahnelerdir – örneğin, bir mağaranın duvarlarından aşağı inen, hem meraklı hem de tehditkar bir sürü tüyler ürpertici sürüngen. Ama aynı zamanda karanlık bir su altı sahnesi ve filmin en büyük günahlarından biri olan, trajik bir şekilde yeterince kullanılmayan Antonio Banderas, başarılı bir denizaltı dalgıç Renaldo rolünde. hakkında en iyi şey Indiana Jones ve Kader Kadranı sonu, seriye sevgisi olan herkesin muhtemelen görmeyi özlediği karakterlerin yeniden bir araya gelmesi. Ve işte burada, Ford -bir hayata dahil olan tüm gerçek yaşamla işaretlenmiş, bugünkü yüzüyle- en iyi halinde, onun alamet-i farikası haline gelen huysuz, gönülsüz şefkati gösteriyor. Zaten paranın veya teknolojinin satın alamayacağı en iyi yüze sahip.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gerekenler
Kaynak : https://time.com/6281143/indiana-jones-and-the-dial-of-destiny-review/