Yıl 1798. Gemi seyahatine çıkacak dört yakın arkadaş vardı. Bunlar Aldrick ,Alon, Edward ve Karen. Aldrick Fransa’dan gelse bile güzel İngilizce konuşuyordu. Gemi İngiltere’den (Büyük Britanya) İzlanda’ya gidecekti. Fakat gemi seyahati pahalıydı. (10.000 sterlin) Fakat 4 arkadaşın parası buna yetiyordu. Ertesi gün gemi kalktı ve İzlanda’ya doğru yol almaya başladı. Fakat uluslararası karasularında bulunan Alman gemileri gemiyi top yağmuruna tuttu. Gemide ki bütün siviller Alman gemilerine alındı. Bir süre sonra gemide bir açıklama yapıldı. Gemiden Alman gemilerine alınan sivillerin çoğu köle olarak kullanılacak. ( Edward ,Karen, Aldrick de dahil) Fakat Alon akıllılık etmiş gemiye binmemişti. Alon bu durumu öğrenince devlete durumu anlatsa da Karen ve Edward suya atılmış ve öylece bırakılmıştı. Aldrick olanlardan habersizdi. Alon’nun çağrısı devlete ulaşmıştı. Devlet gemiye bir operasyon düzenleyip gemideki sivilleri kurtarmıştı ve siviller ülkelerine rahatça geri dönmüşlerdi. Alon Aldrick’i bir şekilde bulmuş ve onunla sohbet etmeye başlamıştı. Alon “Ben devlete haber vermeseydim sen orda okyanusun dibine atılacaktın” Aldrick “Na…Na…sıl yani ben gerçekten atılacak mıydım? Edward ve Karen’e ne oldu?” Alon “Onlar maalesef okyanusun dibine atıldı.” Aldrick “İnanamıyorum gerçekten ucuz kurtulmuşum ama arkadaşlarımı kaybedince bir sevinci kalmıyor. Tek ben kurtulsam bile insan arkadaşlarının kaybolmasına dayanamıyor.” Alon “Haklısın Aldrick ama en azından ikimiz yaşıyoruz en sevdiğimiz arkadaşlarımızı kaybetsek de hayat devam ediyor.” Aldrick “Doğru” dedi ve kapıyı çekip odayı terk etti.
(Visited 33 times, 1 visits today)