Bu analiz, Inkstick Media’nın haftalık dış politika bülteni olan Critical State’de yer aldı. Abone olun.
Bir devlet sürekli bir ordu kurduğunda, kanında bir söz veriyor: Ücret, ayrıcalık ve silah karşılığında, silahlı kuvvetler devletle eşanlamlı hale gelecek, onu iç ve dış tehditlere karşı korumak için savaşacak. Gerçekten de, bir devletin silahlı isyana düştüğü zamanın %75’i, bunun nedeni ordu dışındaki güçlerin silaha sarılmasıdır. Ordunun devleti kendisinin ele geçirdiği darbeler, silahlı devralmaların yüzde 13’ünden biraz fazlasını oluşturuyor. Ancak, vakaların %11.2’sinde, isyana neden olan, devletin önceden birleşmiş silahlı ajanları arasında açık bir çatışmaya yol açan ordunun kendisinin parçalanmasıdır.
“Devlet çöküşü ve Ordu-Splinter İsyanlarıTheodore McLauchlin’in yukarıdaki istatistiklerin çıkarıldığı yeni makalesi, bir orduyu darbe başlatmak yerine hangi faktörlerin parçalanmasına yol açabileceğine bakıyor. Bunun örnekleri arasında 1976’da Lübnan’da, 2011’de Libya ve Suriye’de askeri birliğin bozulması ve bunun ötesindeki çatışmalar sayılabilir. Kişisel bir rejim bocaladığında veya ulusal bir birleştirici figür için dış destek çekildiğinde, ordunun bir kısmının kendisini çökmekte olan bir hükümetin yeni başkanı olarak öne sürmeye çalışmak yerine doğrudan isyana girmesi olasılığını açar.
McLauchlin, “Bulgularım, kendilerini darbelere karşı iyi koruyan rejimlerin askeri parçalanmaya karşı savunmasız olmaktan çok uzak olduğunu gösteriyor” diye yazıyor. “Bunun yerine orduları farklı bir şekilde dağılabilir: askerler doğrudan iç savaş başlattığında.”
Ordu isyanlarının savaştığı ve devletin kontrolünü hızla kazandığı durumlarda bile McLauchlin, isyanları hazırlık ve alınan eylem biçimine göre darbelerden ayırır. Herhangi bir ordu kısa bir savaşa hazırlanır ve kazanırsa, bu, bir ordunun hükümeti birden ele geçirmesinden farklıdır. İsyan etme seçimi, kısmen hükümetin isyan etmesiyle ilgili gösterdiği şey nedeniyle önemlidir.
Otoriter figürler etrafında toplanan ve böyle bir liderin tercihlerine göre şekillenen kişisel rejimlerde, liderin orduyu darbeye dayanıklı hale getirmek için büyük çaba sarf etmesi muhtemeldir. Potansiyel isyancı liderler başkentten uzak tutulursa ve açıkça örgütlenmelerine ve ordunun tamamını temsil etme iddiasında bulunmalarına izin verecek pozisyonlarda kilitli tutulursa, o zaman gözetimden kaçınırken kademeli olarak güç ve ağlar inşa etmek, isyancıların bir isyana hazırlanmasına izin verir. kendi şartlarında.
“Kişisel yöneticiler, güç kaybettiklerinde sadece şiddetle güç kaybetmekle kalmazlar.Geddes, Wright ve Frantz 2014321), uluslararası çatışmaya girmek (Haftalar 2012) ve etkisiz silahlı kuvvetlere sahip olmak (2015),” diye bitiriyor McLauchlin. “Ayrıca, özellikle ordu-parçalanmış isyanlar yoluyla isyana doğrudan başvurmaya eğilimlidirler.”
Kişiselci rejimler giderek yaygınlaştığı için, onların şiddete olan eğilimlerini, bu şiddetle siyasi hedeflere ulaşma yeteneklerinin sınırlarını ve çöktüklerinde bunun yumuşak bir iktidar geçişi ile değil, ancak bunun ne kadar riskli olduğunu anlamaya değer. bunun yerine yeni, potansiyel olarak uzun bir savaş, silahlı kuvvetler arasındaki ilticanın ateşlediği bir savaş.
Bu makale, otoriter rejimlere bir uyarı ve aynı zamanda onları silahlandıracak yabancı destekçilere bir uyarı niteliğindedir. Teslim edilen silahlar, parçalanmaya eğilimli bir ordunun ellerine bırakılırsa, şiddet tehdidiyle sağlanan herhangi bir barış en iyi ihtimalle bir seraptır.
İlişkili: Sivil atölye çalışması: Bölüm I
Kritik Durum, Inkstick Media’daki personelden haftalık dış politika analizi çözümünüzdür. Abone olun.
Kaynak : https://theworld.org/stories/2022-08-10/civil-workshopping-part-ii