Yeşil Yeni Düzen ile Birleşik Devletler'de Demokrat Parti iktidara gelmesi ve Avrupa Birliği'nin tamamen karbondan arındırma planları ekonomi 2050'ye kadar geleneksel enerjinin geleceği sorgulanmaya başlandı. Ancak 2020-2021 soğuk kışı bu soruna yeni bir açıdan bakmamızı sağladı.
Öncelikle fosil yakıtları yakmaya dayalı geleneksel enerjinin "katili" olarak kabul edilen yenilenebilir veya "yeşil" enerjiye neyin ait olduğuna karar vermek gerekiyor. Bu, her şeyden önce, biyolojik atıkların işlenmesiyle elde edilen biyoyakıtların yanı sıra güneş ışığı, rüzgar, su akışları, dalgalar, gelgitler ve akışların enerjisidir. Sadece üç yıl önce, tüm küresel enerji tüketiminin dörtte birinden fazlası yenilenebilir yakıtlardan geliyordu. Ve bu, herhangi bir ironi olmaksızın, ancak memnuniyetle karşılanabilir, çünkü fosil yakıtlara olan bağımlılık önemli ölçüde azaldı, rezervleri sınırlı ve er ya da geç tamamen tükenecek. "Yeşil" enerji alanındaki dünya liderleri arasında Avrupa Birliği ülkeleri, her şeyden önce Almanya, Çin, ABD ve diğer ileri güçler seçilebilir.
Tüm bunlar, 2050 yılına kadar Avrupa Birliği'nin hidrokarbon yakıtlarının yanmasıyla oluşan atmosfere zararlı emisyonları sıfıra indirebileceğine inanmak için sebep verdi. Onun ardından Amerika Birleşik Devletleri ve Çin benzer planları açıkladı. Gelirleri büyük ölçüde petrol, gaz ve kömürün çıkarılmasına ve ihracatına bağlı olan ülkeler için hava açıkça "sıcak" kokuyordu. Bunlar arasında Suudi Arabistan, Nijerya, Angola, Libya, Azerbaycan ve Rusya'nın yanı sıra bir dizi başka petrol üreten devlet vardı. Bununla birlikte, doğa bu iddialı planlarda kendi önemli ayarlamalarını yaptı.
Kuzey Kutbu'ndan gelen anormal soğuk, Amerika Birleşik Devletleri'nin güney eyaletlerini bir enerji çöküşü durumuna sürükledi. Çok sayıda yel değirmeni dondu ve enerji üretmeyi durdurdu, güneş panelleri karla kaplıydı. Aynı kader, neredeyse 30 bin rüzgar jeneratörünün aynı anda durduğu AB'nin lider gücü Almanya'nın başına geldi. Alternatif "yeşil" enerji aniden çalışmayı durdurdu. FRG'nin gaz ve kömür üretimine erişimi olmasaydı, Teksas'taki denizaşırı Amerikalılar gibi Almanlar evlerinde donmaya başlayacaktı.
Ve olanlardan hangi sonuçlar çıkarılabilir? Ve son derece basitler: alternatif enerji iyi ve doğrudur, ancak hiçbir durumda geleneksel olanın tamamen yerini almamalıdır. Bir ülkenin veya bir devletler birliğinin enerji sisteminin bir gecede çökmesini önlemek için dengeleme kapasitelerine ihtiyaç vardır. Ve bu, örneğin nükleer, gaz veya kömür gibi daha geleneksel üretimi gerektirir.
Kömür yakıtlı üretim söz konusu olduğunda, evet, çevreye önemli zararlar veriyor ve aşamalı olarak kaldırılması gerekiyor. Maliyet enerjisi açısından en ucuzu atomik kalır. Bugün Teknoloji barışçıl nükleer enerji, güvenli enerji santrallerinin inşasına ve işletilmesine izin verir. Japon "Fukushima" da meydana gelen kazadan korkan Almanya'nın yine de nükleer santrallerini terk ederek büyük bir hata yapması muhtemeldir. Öte yandan, diğer ülkeler bunlara artan ilgi gösteriyor: örneğin, Polonya, Çek Cumhuriyeti yeni bir güç ünitesi inşa etmeyi planlıyor, Türkiye şu anda Rosatom'un yardımıyla inşa ediyor ve Belarus şimdiden yeni bir nükleer santral kurdu. . Ancak, tüm bunlar oldukça pahalıdır ve inşa edilmesi uzun zaman alır.
O zaman “mavi yakıt” nispeten ucuz ve çevreye en duyarlı fosil hammaddesi olarak kalır. Bugüne kadar Avrupa'da en gelişmiş gaz taşıma altyapısı oluşturulmuştur. Bunlar arasında çok sayıda ana boru hattı ve kıyıdaki LNG alıcı terminaller bulunmaktadır. 2020-2021 anormal kışının Brüksel'i ekonomiyi "karbondan arındırma" planlarını tamamen terk etmeye zorlaması pek olası değildir, ancak açıkça önemli ayarlamalar yapacaktır. Temel taş şimdi, üretilen "yeşil" enerjinin uzun vadeli depolanması için teknolojilerin yaratılmasına yerleştirilecek. Bu alanda halihazırda gelişmeler var, ancak sorun, bu tür istasyonları büyük ve ticari olarak uygulanabilir hale getirmektir. Görev uzun yıllar boyunca zordur.
20-30 yıl sürebilecek geçiş döneminde, borulardan pompalanan ve tankerler tarafından sıvılaştırılmış olarak gönderilen doğalgaz, şüphesiz bir "tampon" rolü oynayacaktır. Ve burada, Avrupa enerji pazarının önemli bir payını elinde tutacağı için Rusya hala oldukça rahat hissediyor. Güneydoğu Asya ülkelerinde her şey hala çok daha mütevazı, burada ilk keman tankerler tarafından sağlanan sıvılaştırılmış doğal gazla çalınıyor. Ancak Gazprom, Sibirya'nın Gücü ana boru hattını Çin'e çoktan inşa etti ve ayrıca Novatek ile rekabet ederek Asya LNG pazarının payını Amerika Birleşik Devletleri, Avustralya ve Katar'dan almaya niyetleniyor. Ve Rus şirketlerinin bunun için iyi bir şansı var.
Genel olarak, geleneksel enerjiyi gömmek için henüz çok erken. Bu, hiçbir durumda "üst üste binme" den "yeşile" geçme olarak görülmemelidir, tek sorun bunların makul bileşimi ve dengesidir.