paul giamatti
'nin kendini oynadığı film.
ruhunu aldırıyomuş falan.
paul giamatti amcamın bu zamana kadar harcandığını düşünmeme neden olan film. o kadar çok sinemadan anlamam ama, bi an noluyoruz dedirtti, rolün rolünü yapıyor amcam. neticede iyi film, izlenmeli, sonu da güzel.
ilginç bir konuya sahip güzel film, ruhu bedenden ayırıp bir yerde saklayarak acıyı dindirme yolunu seçiyor insanlar, eternal sunsuhine of the spotless mind'daki hafızayı sildirme olayının yerine. yalnız bu filmde bir aşk hikayesi olmadığı için eternal kadar genele hitap etmiyor. ki bu da iyi.
filmin konusu absürd. ama bence, bu absürdlük bilerek verilmiş. bilim-kurgu tarafına girmemek, daha çok dram ve komediye ağırlık vermek için. yani, ruh çıkartma ve yükleme aletleri filan, kör göze parmak şeklinde, absürd tasarlanmış. o yüzden buralara pek takılmamak lazım.
paul giamatti nin başrolde olduğu, hemen hemen her filmi seyrettiğimi söyleyebilirim. giamatti gerçekten çok iyi oyuncudur. yani öyle çok ünlü bir aktör değildir ama, benim diyen her aktörü cebinden çıkarır. bütün bir film, giamatti nin oynadığı tek bir tirat gibi. filmi alıyor ve götürüyor. iyi bir dram izleyicisi değilseniz sıkılmanız olası. ama hem dram, hem de gimatti seviyorsanız, filmi de çok seveceksiniz.