makale "Rus Donanması için görev belirlemedeki tuhaflıklar ve biraz da uçak gemileri hakkında" Ülkemizin liderliğinin Rus Donanması için belirlediği görevleri gözden geçirdim. Toplamda bu tür üç görev vardı:
1) Rusya Federasyonu'nun ve onun Dünya Okyanusu'ndaki müttefiklerinin ulusal çıkarlarının askeri yöntemlerle korunması;
2) küresel ve bölgesel düzeyde askeri-politik istikrarın sürdürülmesi;
3) saldırganlığın deniz ve okyanus yönlerinden yansıması.
Ne yazık ki, kamuya açık düzenleyici yasal düzenlemeler, güçlü bir okyanus inşa etme ihtiyacını iddia etseler de filoama dünya okyanusundaki ulusal çıkarlarımızın tam olarak ne olduğunu ve kimden korunmaları gerektiğini açıklamıyorlar. Elbette, "açıklama yapma" ifadesinin "yok" ile eşanlamlı olmadığını anlamak çok önemlidir. Belgeler okyanusa giden Rus Donanması'nın görevlerini açıkça belirtmiyorsa, bu hiç de böyle bir görev olmadığı anlamına gelmez. Ancak bir önceki makalede, bunları kendim formüle etmeye başlamadım ve kendimi, Rus okyanus filosunun ve uçak gemilerinin bazı görevleri hakkındaki kişisel görüşlerimi kompozisyonunda sunmakla sınırlandırdım.
Şimdi sizlere, küresel düzeyde istikrarın sağlanması açısından Rus Donanması'nın görevlerine geçmenizi öneririm.
Gelecekteki çatışma biçimleri
Aslında bir vagon ve küçük bir araba. Ancak burada, ana jeopolitik düşmanımız ABD'nin geleceğin savaşlarını nasıl gördüğünü "gözden geçirmek" mantıklı geliyor.
Savaş sonrası ilk yıllarda, Amerikalılar büyük bir misilleme stratejisine güvendiler ve SSCB'ye karşı yalnızca tek bir savaş biçimi olarak değerlendirdiler - genel bir nükleer savaş. Ancak, Sovyetler Birliği atomik üretmeye başlar başlamaz silâh "ticari" miktarlarda ve hatta onu Amerika Birleşik Devletleri'ne (ilk kıtalararası balistik füzeler) ulaştırmak için aşağı yukarı güvenilir araçlar yarattıysa, durum kökten değişti. 1961'den bu yana, Birleşik Devletler "esnek tepki" veya "ölçülü güç kullanımı" stratejisine geçerek yalnızca tam ölçekli bir nükleer değil, aynı zamanda SSCB ile hem nükleer silah kullanımıyla hem de kullanılmadan sınırlı bir savaşa izin verdi.
O andan bu yana, Birleşik Devletler stratejilerini defalarca değiştirdi, ancak hepsinin ortak bir yanı vardı: Amerikalılar bir daha asla yalnızca toplam Armageddon'a odaklanmadı. Dolayısıyla, örneğin, SSCB'nin varlığının son on yılında işleyen "doğrudan yüzleşme" stratejisi, aşağıdaki türden savaşları yürütme olasılığını varsayıyordu:
1) genel nükleer;
2) genel ortak;
3) savaş sahasında nükleer;
4) savaş tiyatrosunda olağan;
5) yerel.
Böylece Amerikalılar, SSCB (geçmişte) ve Rusya Federasyonu ile günümüzde ve gelecekte konvansiyonel silahlarla silahlı bir çatışmanın meydana gelebileceğini varsaydılar. Ayrıca sınırlı bir nükleer savaşı da ekarte etmiyorlar. Bu konuda onlara tamamen katıldığımı söylemeliyim. Örneğin, Avrupalıların ölmek istemediği nedenlerle ortaya çıkan bir NATO üyesi ile (evet, en azından Türkiye ile) bir tür çatışma yerel olabilir ve nükleer olmayabilir. Avrupalılar ya da Amerikalılar müdahale etmeye çalışırlarsa, belki de onları, tam bir atom felaketine yol açmadan taktik nükleer silahlar kullanarak niyetimizin ciddiyetine ikna edebilirler.
Armageddon Senaryoları
Küresel bir nükleer füze savaşının iki senaryoda başlayabileceğine derinden inanıyorum.
İlk senaryoya "Büyük Hata" adını verirdim. Bunun gibi görünecek.
Birincisi, 1962'de SSCB ve ABD'nin içinden geçtiği Karayip krizi gibi ciddi bir siyasi kriz olacak. Bu durumda, Rusya Federasyonu ve NATO'nun niyetlerinin ciddiyetini teyit etmek için, silahlı kuvvetlerin konuşlandırılması başlayacaktır (genel bir seferberlik ilan etmeden). Bu güçler, elbette, en makul bahanelerle "tarlalara" çıkarılacaktır. Örneğin, bu yıl Rusya-Ukrayna sınırı yakınlarında nasıl tatbikat yaptık. Böyle bir konuşlandırmanın gerçek anlamı, “rakibi” niyetinin ciddiyetine ve sonuna kadar gitmeye hazır olduğuna ikna etmek olacaktır. Bu tür eylemler, Rusya Federasyonu (genel olarak, birisi tuhaf davranmaya başladığında her türlü alıştırmayı yapmayı seviyoruz) ve "esnek yanıtları", yani ücretlendirme istekliliği ile Amerika Birleşik Devletleri'nin stratejisine çok iyi uymaktadır. çeşitli seviyelerde çatışmalar.
Ve sonra, ilişkilerin böylesine kötüleştiği ve beraberinde gelen şiddetli sinir stresinin olduğu bir dönemde, birisi bir konuda çok fazla yanılıyor olacak. Ve güç gösterisi, düşmana yönelik büyük ölçekli nükleer füze saldırılarıyla sona erecek. Örneğin, kuvvetlerin konuşlandırılması sırasında, bir tür "sınır olayı" yaşanacak ve ardından konvansiyonel silah saldırılarının değiş tokuşu yaşanacaktır. Ya da nükleer silah kullanmaya cesaret edemeyeceğimiz beklentisiyle birisi bize saldırmayı göze alacaktır. Ancak, bir savaş çıkarsa ve taraflardan biri için her şey çok kötü giderse, taktik nükleer silahlar pekala kullanılabilir. Böyle bir tırmanma, sınırlı bir çatışmanın içinde pek yer almayabilir. Ve her şey Armageddon ile bitecek.
Bu senaryonun temel özellikleri aşağıdaki gibidir:
1) içinde kimse başlangıçta genel bir nükleer savaş istemez, ancak yine de çatışmanın tırmanması sırasında ve / veya sıradan bir insan hatasının sonucu olarak kaçınılmaz hale gelir;
2) stratejik nükleer kuvvetler kullanıldığında, çatışan ülkelerin silahlı kuvvetleri konuşlandırılır ve genel seferberlik olmaksızın mümkün olduğu kadar savaşa hazır hale gelir veya bu tür bir hazırlık sürecindedir.
Böyle bir genel nükleer savaşın patlak vermesini önlemek mümkün müdür?
Evet, ancak yalnızca politik bir şekilde. Dünya bu kadar ciddi krize sokulmamalıdır. Ve zaten getirdiyseniz, bunlardan karşılıklı olarak kabul edilebilir yolları hızla bulabilmeniz gerekir. Ancak kriz zamanlarında, tetikleyicilere ellerini tutan taraflar birbirlerine manzaralardan baktıklarında - ne yazık ki burada her şey mümkün.
Ne yazık ki, silahlı kuvvetler, ne kadar güçlü olursa olsun, bu tür nükleer çatışmaları önleyemiyor. Bununla birlikte, genel amaçlı kuvvetlerimiz ne kadar güçlü ve stratejik nükleer kuvvetlerimiz (SNF) ne kadar iyi korunursa, konuyu "son argümanın kullanımına" getirmeden çatışma patlamasının durdurulma şansı o kadar fazla anlaşılmalıdır. kralların. " Bununla birlikte, bu makalenin konusu savaşın önlenmesi iken, burada düşmanlıkların yürütülmesine dönüyoruz.
İkinci senaryoya "Çok Büyük Bir Hata" diyeceğim. ABD liderliğinin bir noktada silahsızlandırıcı bir karşı kuvvet saldırısı yoluyla Rusya Federasyonu'nun stratejik nükleer potansiyelini ortadan kaldırabileceğine karar vereceği gerçeğinden ibarettir. Ve böyle bir darbe indirecek.
Bu seçeneğin temel özellikleri şunlar olacaktır:
1) küresel bir nükleer füze savaşı Amerika Birleşik Devletleri tarafından oldukça kasıtlı olarak başlatılacak;
2) hem bizim hem de Amerikan silahlı kuvvetlerinin önemli bir kısmı barış zamanında kalıcı olarak konuşlanacak yerlere yerleştirilecek.
Birisinin bir sorusu olabilir - Rusya'nın karşı kuvvet grevi yaptığı senaryoyu neden dışlıyorum? Cevap çok basit. Amerika Birleşik Devletleri'nin stratejik nükleer kuvvetlerinin çekirdeği, deniz bileşenidir, yani kıtalararası balistik füzeler taşıyan nükleer denizaltılardır. Rusya bugün yok ve öngörülebilir gelecekte bir karşı kuvvet grevinde onları yok etme olasılığına sahip olmayacak. Bu, Amerikalıların her durumda, 5-6 ICBM Trident II'ye sahip olan Ohio tipi en az 100-120 SSBN'yi (balistik füzeli nükleer denizaltı) elinde tutacağı anlamına gelir (genellikle Amerikalılar bu tür 20 füzeyle savaş görevine giderler), her biri 4 savaş başlığından az olamaz ve maksimum yükte - 14'e kadar. Bu, Rusya Federasyonu'na kabul edilemez hasar vermek için fazlasıyla yeterlidir.
Buna göre, Rusya için bir karşı kuvvet grevi, tanım gereği anlamını yitiriyor - bir nükleer savaş başlatarak, kesinlikle kendimiz için savaş öncesinden daha iyi bir barışa ulaşamayacağız. Başlamanın bir anlamı yok.
Ama Amerikalılar deneyebilir. Ve hatta biraz başarı şansı olsa bile.
Karşı kuvvet etkisi hakkında
Böyle bir grevin temel özelliği sürprizi olacaktır. Sonuç olarak, hazırlıklar gizlice yürütülecek, böylece sadece Rusya Federasyonu'ndan gizlice konuşlandırılabilen kuvvetler başvurusuna dahil olacak. Ülkemizde "gizli" bir savaş yürütmenin ana yolu elbette denizaltılardır.
Amerikalılar bugün 14 Ohio sınıfı SSBN'ye sahipler. Operasyonel gerilim katsayısı (KO) 0,5'e eşit olduğunda, Amerika Birleşik Devletleri'nin aynı anda 7-8 tane bu tür tekneleri denize indirmesi, hatta bazılarının büyük onarımlara uğrayabileceği gerçeğini hesaba katarak zor olmayacak. Yine, çıkışlarını tamir edersek, bu sayıda geminin bizi kızdırması pek olası değil. Ve hiçbir şey bu SSBN'lerin bölgemizin yakınında - Norveç ve Akdeniz denizlerinde ve ayrıca Uzak Doğu'ya daha yakın bölgelerde pozisyon almasını engelleyemez. Bu, bir yandan uçuş süresini maksimuma indirmek ve diğer yandan füzeleri maksimum sayıda savaş başlığı ile "doldurmak" için gerekli olacaktır.
Her SSBN 24 Trident II SLBM taşıyabilir. Toplam 8 SSBN - 192 füze. Her füze 8-88 kt kapasiteli 455 "ağır" W475 savaş başlığı veya 14 kt kapasiteli 76 "hafif" W100 savaş başlığı taşıyabilir. Böyle bir yükle Trident II'nin maksimum menzilde fırlatılamayacağı açıktır. Ancak, sınırlarımıza göreceli yakınlıkta konuşlanma göz önüne alındığında, uzaklara uçmaları gerekmiyor. Amerikalıların maksimum yüke sahip 88 W400 birimine sahip olduğu gerçeğini hesaba katarsak Ohio, 2 savaş başlığını kıyılarımıza "sürükleyebilmektedir". Ve mühimmat yükü füze başına 388-6 savaş başlığına düşürülse bile, o zaman bile etkileyici bir 10 savaş başlığından fazlasını elde edeceğiz.
Bütün bunların START III anlaşmalarını atlayacağı açıktır, ancak öncelikle Amerikalılar bize saldırmaya karar verirse, hiçbir anlaşma onları durduramaz. Ve gerekli sayıda füzeyi gizlice savaş başlıklarıyla donatabilecekler.
Ve Amerikan NATO müttefiklerini hesaba katarsan? Aynı İngiltere, gerekirse, ABD ile önceden kararlaştırılırsa, bir çift SSBN'yi denize koyma yeteneğine sahiptir.
Ama bütün o kadar basit değil.
Sualtı füzesinin fırlatılması göz korkutucu bir görevdir. Denizaltının tamamlanması için sözde "fırlatma koridorunu" işgal etmesi gerekir - belirli bir derinlikte belirli bir hızda hareket edin. Füzelerin fırlatılması sırasında, birçok faktör denizaltıyı etkiler - bunlar roketin fırlatılması sırasındaki fiziksel etkiler ve füzelerin fırlatılmasından sonra SSBN'lerin kütlesindeki değişiklik, tabii ki, deniz suyu alımı, ancak anında değil, vb. Bu nedenle, hem SSBN'lerimiz hem de Amerikan SSBN'lerimiz ve genel olarak, su altı fırlatma füzesi silahlarını kullanan hemen hemen tüm denizaltılar, onları bir salvoda değil, "patlamalarda" kullanırlar: birkaç füze ateşlerler, sonra kesintiye uğrarlar ve gemiyi fırlatma koridoruna geri döndürürler. ve ayrıca daha fazla atış organize etmek için gerekli diğer önlemleri almak. Ve tüm bunlar çok zaman alıyor. Dahası, "Ohio" bir salvoda asla 4'ten fazla füze ateşlemedi.
K-2 Novomoskovsk 407 füzesinin tamamını tek bir salvoda fırlattığında, tam yaylım ateşleme testleri yaptık - Begemot-16 Operasyonu. Ancak bu başarı rekor bir rakam olarak görülmeli ve SSBN'yi normal muharebe görevinde olan konvansiyonel bir mürettebatla tekrar etme olasılığı düşük. "Begemot-2" için hazırlığın denizcilerimizin 2 yıl kadar sürdüğünü hatırlamak yeterli.
Yukarıdakilere dayanarak, Amerikalıların bir salvoda güvenle 4 füze atabilecekleri ve ardından ikinci ve sonraki voleybollara hazırlanmak için zamana ihtiyaç duyacakları varsayılabilir (denizcilerimiz, zamanlama vermemiş olsalar da, gerekli). Ancak bu durumda, herhangi bir sürpriz söz konusu olmayacak - füze saldırı uyarı sistemimiz, her durumda, ilk fırlatmaları "gerektiğinde" tespit edecek ve raporlayacaktır.
Bu nedenle, Amerikalıların bir karşı kuvvet saldırısında kullanabilecekleri gerçek füze ve savaş başlığı sayısının, savaş başlıklı tam bir SSBN yüklemesinden hesaplanandan önemli ölçüde daha az olduğunu varsaymak büyük bir hata olmayacaktır. Bir salvoda 4 füze sayarsanız, 8 Ohio 32 füze vurabilir. Ve onlara maksimum 14 savaş başlığı yükleseniz bile, sadece 448 savaş başlığı elde edersiniz. Bir çift İngiliz SSBN'si bu rakamı 560'a çıkaracak. Ancak, 350 m'lik dairesel olası sapmaları ile denizaltılardan gelen Fransız balistik füzeleri karşı kuvvet saldırısı için uygun değil. Ve genel olarak Fransa'nın tüm bunlara katılacağı şüphelidir.
Bu, Rus stratejik nükleer güçlerini yok etmek için yeterli mi?
Hayır, yeterli değil.
Stratejik Füze Kuvvetlerimizde yaklaşık 122 silo ve 198 mobil ICBM rampası bulunmaktadır. Maden tesisini 0,95 olasılıkla yok etmek için 2 savaş başlığına ihtiyacınız olacak.
Ancak mobil komplekslerde her şey daha karmaşıktır. Bir yandan, normal zamanlarda çoğu, onları yok etmenin çok kolay olduğu kalıcı konuşlanma yerlerinde durur. Öte yandan, "tarlalarda" konuşlandırılan kompleksleri tespit etmek ve yok etmek çok, çok zor bir iş olacaktır. Amerikan uydu takımyıldızının yeteneklerini hesaba katarak bile çok zor olan hareketlerini sürekli izlemek gerekiyor. Bu nedenle, bu tür kompleksleri az çok güvenilir bir şekilde yenmek için Amerikalılar, mobil komplekslerimizin genellikle konuşlandırıldığı konumlara önceden "dikkat etmek" ve füzelerinin savaş başlıklarını tüm yedek parçaları (ve özellikle donanımlı yanlış) pozisyonlar.
Amerikan önleyici grevden önce, hareketli Topoli ve Yars'ımızın üslerinden çekilip dağıldığı bir gerilim döneminden önce geldiyse veya bu tür bir dağılmaya hemen hazır hale geldiyse, o zaman en az yarısının imhası pratik olarak bir çözülemez görev, yüzlerce füze ve binlerce savaş başlığı kullanırken bile. Ancak, aniden saldırıya uğrarsak ve darbe tespit edilen tüm pozisyonlara gönderilirse, o zaman mobil komplekslerimizin çoğunu yok etmek muhtemelen mümkündür.
Elbette, gerekli güç teçhizatı profesyoneller tarafından düşünülmelidir, ancak her şeyi en üst düzeyde basitleştirmiş olsalar bile (Amerikalılar için), kompleksimizden birini yok etmek için 2 savaş birimine ihtiyaç duyulacağı varsayılır (bir 0,95 olasılığı), o zaman 320 Rusça bile 640 savaş başlığına ihtiyacınız olacak. Ancak stratejik füze kuvvetlerinin Rus stratejik nükleer kuvvetlerinin tek bileşeni olmadığı unutulmamalıdır.
Ancak, temelde ve stratejik olarak SSBN'lerimizi ortadan kaldırmak için havacılık daha da azına ihtiyaç duyulacak: bunun için Engels, Ryazan ve Ukrainka'daki (Amur Bölgesi) hava üslerini ve Gadzhievo ve Vilyuchinsk'teki deniz üslerini ani bir nükleer saldırı ile imha etmek gerekiyor. Her biri için 4-5 savaş başlığı harcadıktan sonra, yalnızca 20-25 nükleer savaş başlığı tüketiyoruz. Bir nükleer füze saldırısı için uyarı sistemlerimizi "kör etmek" için ufuk ötesi radarlarımız için 20-30 parça daha gerekli olacak.
Bu nedenle, en mütevazı tahminlere göre, Rusya Federasyonu'na karşı bir karşı kuvvet saldırısının başarısı için Amerikalıların 700'den az savaş birimine ihtiyaç duymayacağı ortaya çıktı. Ama gerçekte bu rakam elbette daha yüksek olacak. Nitekim, hedefi vurmak için gerekli bir mesafeden en az bir savaş başlığının düşme olasılığını sağlamanın yanı sıra, bazı muharebe birimlerinin alarm halinde hava savunma sistemleri tarafından vurulma olasılığı sıfırdan farklıdır. Bu olasılığı en aza indirmek için, bu hava savunma sistemlerinin konumlarını bir darbeye tabi tutmak gerekir. Ve hava savunma sistemine ek olarak, imha edilmesi gereken yeterli sayıda hedef vardır - komuta noktaları, konuşlandırılmamış stratejik ve taktik nükleer silahlar için sözde depolama alanları vb.
Amerikalılar denize 7-8 SSBN değil, daha çok sayıda, mesela 10-12 birim koyabilir mi? Önceden böyle bir çıkışa hazırlanırsanız bu mümkündür. Ancak bunu saklamak zaten oldukça zor olacak - uydu keşfi hala sadece Amerika Birleşik Devletleri'nde değil. Ve birdenbire Amerikan SSBN'lerinin ezici çoğunluğunun üsleri terk ettiğini keşfedersek, bu tetikte olmak, daha yüksek bir hazırlık düzeyini duyurmak ve aynı mobil sistemleri dağıtmaya başlamak için bir nedendir. Bu durumda, bizi stratejik nükleer kuvvetlerimizden mahrum etme girişiminin artık başarı şansı olmayacak.
Yukarıdakilerden çıkarım basittir: Amerika Birleşik Devletleri ve NATO müttefiklerinin emrindeki SSBN'ler ani bir silahsızlanma grevi yapmak için yeterli değil.
Amerikalılar stratejik nükleer kuvvetlerimizi yenmek için başka ne kullanabilir?
Amerikalılar başka ne vurabilir?
Avrupa topraklarında konuşlandırılan orta menzilli balistik füzeler son derece ciddi bir tehdit oluşturacak - "fırlatma koridoruna" dayanmaları gerekmiyor, bir salvodaki sınırlama yalnızca fırlatıcı sayısında. Ancak burada iki önemli nüans var. Birincisi, Amerikalıların bugün böyle füzeleri yok. İkinci olarak, Avrupalıların yakın gelecekte Pershing-2'nin benzerlerini barındırmayı kabul edeceklerinden kesinlikle şüpheliyim, çünkü bu onları otomatik olarak nükleer saldırımız için öncelikli bir hedef haline getiriyor.
Havacılık? Tabii ki değil. Önceden keşfedilecek. Ve sürpriz olmayacak.
ABD'nin kara tabanlı kıtalararası balistik füzeleri? Ayrıca hayır. Hem bizim hem de Amerikan erken uyarı sistemleri, böyle bir nükleer füze saldırısının başlangıcını tespit etmek için tasarlandı. Ve uçuş süresi boyunca tam kapsamlı bir cevap verin.
Nükleer denizaltılar kaldı. Ancak stratejik değil, çok amaçlı (MAPL).
Stratejik olmayan tehdit
Kanımca, ABD MAPL'lerinin yanımızdaki sularda yoğunlaşması olmadan bir karşı kuvvet saldırısı tamamen imkansızdır.
İlk görevleri, Rus stratejik füze denizaltı kruvazörlerini (SSBN'ler) aramak ve imha etmektir. Yakın gelecekte Rus Donanması'ndaki bu tür gemilerin sayısı 10-12 arasında dalgalanacak. Bizim için gerçekçi olan 0,25 (ve daha da düşüktü) dikkate alındığında, bu, denizde (veya savaş görev alanına geçişte) görevli 2-3 SSBN verecektir. Prensip olarak, Amerikalılar zaten SSBN'lerimizi sürekli olarak izliyorlar. Ancak, Amerikalılar bir nükleer savaş başlatmaya karar verirlerse, o zaman, elbette, artan bir MAPL konsantrasyonu beklenmelidir.
Amerikalıların SSBN'lerimizi denizde imha etmesi zorunlu mu? Kesinlikle. Deniz ve hava üslerimize yapılan karşı kuvvet saldırısı tam bir başarıya ulaşırsa ve tüm SSBN'ler ve stratejik füze taşıyıcıları imha edilirse ve stratejik füze kuvvetlerinin yalnızca% 5'i kalır (bu tür sonuçlar Amerikalıların sağır edici bir başarısı olarak kabul edilebilir), o zaman o zaman bile 6 ağır kıtalararası balistik füzemiz ve hayatta kalan 10 adede kadar Topol veya Yars'ımız olacak.
Birincisi için 10, ikincisi için 4'ü sayarsak, misilleme salvosunda yüz savaş başlığına ulaşırız. Böyle bir misilleme kesinlikle Amerika Birleşik Devletleri'ni alt etmeyecektir. Teorik olarak, bu savaş başlıkları yoğun nüfuslu şehirlere saldırarak 10 milyona kadar insanı öldürebilir. Ancak pratikte füzelerimiz, bir saldırı tespit ettiğinde sahip olacakları uçuş görevleriyle fırlatılıyor. Bu yüzden bazı savaş başlıkları herhangi bir askeri tesisi hedef alabilir ve Amerika ekonomisine ve nüfusuna fazla zarar vermeyebilir.
Ancak hayatta kalan bir SSBN bile bu sayıya 16 füze ekleyecektir. Ve her birinin antlaşma ile üzerinde mutabık kalınan 4 savaş başlığı olsa bile, o zaman bile 64 savaş başlığına ulaşacaktır. Peki ya kurnaz Ruslar dürüst olmayan bir şekilde oynarsa? Ve füzelerini 4 değil, 6 veya 10 savaş başlığıyla mı donattılar? Ve yapabilirler. Şüpheniz varsa Joe Biden'a sorun.
ABD ve NATO IALS'nin ikinci görevi, hassas güdümlü saldırılar düzenlemektir. Yani, karşı kuvvet grevine doğrudan katılım. Amerikalıların şu anda, ilgili modifikasyonların Tomahawk seyir füzelerine yerleştirilebilecek 1 kt'ye kadar verimle yaklaşık 400 W80-1 savaş başlığına sahip olduğunu unutmayın.
Görünüşe göre "atomik" "Tomahawklar" artık hizmet dışı bırakıldı, ancak mevcut modifikasyonların nükleer savaş başlıklarıyla donatılamayacağı gerçeğinden çok uzak. Ve bir karşı kuvvet saldırısının birçok hedefinin nükleer olmayan hassas silahlarla vurulabileceğini anlamanız gerekir. Nükleer olmayan "Tomahawk" ların yüksek güçlü delici yüklerle donatılmış en son versiyonları, korunan hedefleri yenme yetenekleri açısından taktik nükleer silahlara yakındır.
Elbette, karşı kuvvet grevinde "Tomahawks" kullanımı sınırlıdır. Bu, seyir füzesinin düşük hızından kaynaklanmaktadır. Nükleer silah taşıyıcıları gibi öncelikli hedefler, saldırının başlamasından en fazla 15 dakika sonra vurulmalıdır. Ve bu süre zarfında "Tomahawk" sadece 200 km uçacak. Ancak yine de Tomahawk'lara kıyı şeridinin yakınında bulunan nesneleri imha etme görevi verilebilir: örneğin aynı deniz üsleri. Buna ek olarak, bu seyir füzeleri, bir dizi önemli sabit hedefi, tabiri caizse, "ikinci aşama" - 25-30 dakika "bekleyebilecek" komuta noktalarının, iletişim merkezlerinin, vb. Kısımlarını yok etmek için de kullanılabilir. saldırının başlangıcından itibaren veya daha fazlası.
Tomahawk'ları taşıyan MPSS'nin de SSBN'lere benzer şekilde ilk salvoda füze sayısı üzerinde bazı kısıtlamalara sahip olması muhtemeldir. Yani, 154 Tomahawk'lık bir taşıyıcıya dönüştürülen Ohio tipi nükleer enerjili bir geminin onları tek bir salvoda ateşleyebilmesi pek olası değil. Ancak bir denizaltının "fırlatma koridorundan" çıkmadan fırlatabileceği füzelerin sayısının yine de bu füzelerin kütlesine ve boyutlarına bağlı olduğu varsayılabilir. Tomahawk, balistik bir füzeden çok daha mütevazı. Ve bir salvoda ABD MPS'nin önemli ölçüde dörtten fazla seyir füzesi ateşleyebilmesi beklenebilir.
Bulgular
1. Yerel çatışmanın kontrolsüz tırmanmasının bir sonucu olarak başlayan Armageddon'a karşı hiçbir silahlı kuvvet bizi sigortalamayacaktır. Bu nedenle, silahlı kuvvetlerimiz topyekün bir nükleer savaşa hazır olmalıdır. Bir sonraki makalede filonun bu olay gelişimindeki amaç ve hedeflerini ele alacağım.
2. Amerika Birleşik Devletleri'nin bir karşı kuvvet saldırısına hazırlanmasına, yakın deniz bölgemizde ve SSBN konuşlandırılma alanlarında MPSS (Amerikalılar ve müttefikleri) yoğunlaşması eşlik edecek: bazıları - SSBN'leri aramak için diğerleri - ilk greve doğrudan katılım için.
3. Bir karşı kuvvet saldırısının ön şartı, ABD ve müttefiklerinin denizdeki tüm Rus SSBN'lerinin geçici refakatçisi olacaktır. Bu koşul yerine getirilmezse, Amerikalılar büyük ihtimalle grevi terk edecekler.
Buna göre, filomuzun sebepsiz bir nükleer saldırıyı, yani bir karşı kuvvet saldırısını önlemedeki asıl görevi, düşman denizaltılarının en azından kıyı ve denizlere yakın bölgelerde ve aynı zamanda kıyı bölgelerinde artan faaliyetlerini tespit etmek olacaktır. SSBN'lerimizin savaş hizmetleri ve bunlara yaklaşımları.
Bu sorunu çözmek bize şunları sağlayacaktır:
1. Rusya Federasyonu'nun stratejik nükleer güçlerini zamanında yükseltmek ve hatta tam savaşa hazır hale getirmek, bu da karşı kuvvet grevini otomatik olarak gündemden çıkarır. Bu durumda, yalnızca Yars ve Topol mobil komplekslerinin dağılması (hemen dağılmaya hazır olma) nedeniyle olsa bile, nükleer potansiyelimizi Amerika Birleşik Devletleri için kabul edilebilir değerlere düşürmek mümkün olmayacaktır.
2. Yabancı denizaltıların bölgemize bitişik denizlerdeki hareketini kontrol edin ve böylelikle ana muharebe görevlerinin - alarm halinde SSBN'lerimizin aranması ve refakatinin - aksamasını garanti edin.
Böylece, su altı durumunu izleme görevlerini çözerek, bir taşla iki kuşu “öldürüyoruz”: sadece bir karşı kuvvet saldırısı için hazırlık yapmakla kalmıyor, aynı zamanda stratejik nükleer kuvvetlerimizin deniz unsurunun savaş istikrarını da sağlıyoruz.
Kıyı şeridimize komşu denizlerdeki ABD ve NATO denizaltılarını tespit etmek için uçak gemilerine ihtiyacımız var mı?
Hayır, gerekli değil.
Burada, uygun yeteneklere sahip bir uydu takımyıldızı, hem sabit hidrofonlar hem de özel keşif gemileri dahil olmak üzere su altı durumunu aydınlatmak için bir sistem, modern ve yüksek verimli devriye uçakları, mayın tarama araçları ve korvetler ve tabii ki nükleer denizaltılar gibi başka kuvvetlere ihtiyaç vardır. .
Yayınlarımı takip eden sevgili okuyucular, muhtemelen şu çağrılarımı hatırlayacaklardır:
1) Rus Donanması, özel FKÖ korvetleri lehine evrensel korvetler yaratmaya çalışmayı bıraktı;
2) stratejik olmayan nükleer denizaltıların yapımında, en orta büyüklükteki torpido denizaltılarına öncelik verildi.
Şüphesiz modern bir devriye uçağına da ihtiyacımız var. Kavramsal olarak, IL-38N Novella, yalnızca denizaltı karşıtı savaşı değil, aynı zamanda elektronik keşif yoluyla da dahil olmak üzere yüzey ve hava durumunu kontrol edebilen ve aynı zamanda hedef belirleme sağlayan mükemmel bir makine olduğu ortaya çıktı. Tek bir sorunu var - modası geçmiş, gerçekten doğacak zamanı yok ve bugün yabancı meslektaşlarına göre ciddi şekilde aşağılık.
Benzer bir görev yelpazesini çözme yeteneğine sahip modern bir uçağın yaratılması, gerçekten de yeni PLO helikopteri için çok önemli bir konudur.
Sebepsiz bir nükleer saldırıyı önlemek için, SSBN'nin kendisine ek olarak, acilen denizaltı karşıtı ve yeterli güce sahip mayın önleme kuvvetlerine ihtiyacımız var. Ve savaş gemilerinin gücünü, üzerlerine yığılabilecek "Kalibre" veya "Zirkon" sayısıyla ölçmeye alışkın olan herkesi basit bir şeyi anlamaya çağırıyorum. Ülkemize sebepsiz bir nükleer saldırıyı önlemek için, yüksek kaliteli HAC, etkili torpido ve torpido önleyici silahlarla donatılmış ve aynı zamanda yüksek düşük gürültü hızına sahip, diyelim ki 5 ton deplasmanlı bir çift torpido denizaltısı, bir sürü seyir füzesiyle dev bir Ash M "den kat kat daha kullanışlı. Ve en son NATO nükleer enerjili gemileri tespit edebilen su altı durumunu izlemek için sabit ve hareketli araçların konuşlandırılması, Amerika Birleşik Devletleri'ni Poseidon'ların ve taşıyıcılarının devasa inşasından çok daha etkili bir şekilde caydıracaktır.
Mayın tarama gemileri, FKÖ korvetleri, devriye uçakları, PLO helikopterleri, yüzey ve su altı durum aydınlatma sistemi (EGSONPO), çok amaçlı nükleer torpido denizaltıları ve tabii ki stratejik füze denizaltıları - bence yerli ordunun canlanmasını başlatması gereken buydu. filo ...
Yukarıdakilerin tümü, okyanusa giden filo gemilerinin ve uçak gemilerinin bizim işimize yaramayacağı anlamına mı geliyor? Tabii ki değil.
Rus Donanması'nı denizde savaş yürütmek için yukarıda belirtilen yöntemlerle sınırlamak kesinlikle imkansızdır. Yukarıdakilerin tümü, bir karşı kuvvet grevini önlemeye ve SSBN'lerimizin gizliliğini sağlamaya yardımcı olacak olsa da, ancak bu yalnızca barış zamanında.
Ne yazık ki, sürpriz bir nükleer saldırı hiçbir şekilde Rusya Federasyonu'nun çekilebileceği tek olası çatışma şekli değildir.
Devam edecek ...