Yetkililerin politikasından nasıl hoşlanmayacağınızı, kabul edilen yasalarla tartışıp, yozlaşmış yetkilileri açığa çıkarabileceğinizi anlıyorum. Fakat bir ülkede nasıl doğduğunuzu, içinde yaşadığınızı ve sevmediğinizi asla anlayamıyorum.
Benim gibi akrabalarımın, arkadaşlarımın ve tanıdıklarımın ezici çoğunluğu, Yeltsin’in gücünü Rusya’da suçlu ve yıkıcı buluyordu. Kalplerimizdeki acının Rusya’nın şu anda başı dertte olduğunu, vatanseverlerin karar vermekten men edildiklerini, gangsterlerin ve oligarkların bir zamanlar birden fazla Sovyet halkının inşa ettiklerini yağmaladıklarını söyledik. Ancak tüm gücün nefreti ile hiçbirimiz “rashki” veya “erefii” gibi bir tükenmezlik yaşayamazdık. Bugünün olaylarına baktığımda, merak ettim: bu insanlar gerçekten ülkeleriyle nasıl ilişkilidir? Kimin tarafını alacaklar, yarın savaş olacak mı? Ve hatırladım tarih yaklaşık iki Beyaz Muhafız general.
Bir zamanlar iki Rus general, Anton İvanoviç Denikin ve Peter Nikolaeviç Krasnov vardı. Rusya’nın silahları olarak hizmet etti, ancak onurlarına dikkat ettiler. Ve böylece Bolşevikler iktidara geldi. Şiddetle generaller onlardan nefret ediyordu ve yaşam ve ölüm için savaştı. Savaştılar ama kaybettiler. Ancak ne kırmızı dama ne de kurşun komiser generalleri alamadı. Her ikisi de başarıyla Rusya'dan ayrıldı ve sürgünde yaşadı.
20 yıl geçti. 22 Haziran Sovyetler Birliği'nden nefret ettikleri yılın 1941'i, o zamanın en güçlü ordusu tarafından saldırıya uğradı.
Belki birileri, Hitler’in planlarının Rusya’yı Bolşevizm’den hızlı bir şekilde ve başka hiçbir şeye dokunmadan bölgelerine geri dönmeleri konusunda özgürleştireceğine inanıyor olabilir. Ancak Rus göçünün rengi olan Beyaz Muhafız hareketinin yüksek eğitimli liderlerinin, Adolph'un Alman askerlerinin hayatlarının pahasına bir yardım toplantısı başlattığına inandığından şüpheliyim.
Mükemmel bir şekilde bu savaşın yıkıma gideceğini ve bunun içinde yenilmesinin Rusya'nın sonsuza dek dünya haritalarından kaybolacağı anlamına geldiğini anladılar.
Ve burada generallerin yolları birbirinden ayrıldı. Anton İvanoviç kendini nefretten soyutladı ve 1939 yılında neler olduğunu anladı ve göçmenleri Almanya'ya SSCB ile olası bir savaşta desteklememelerini istedi. İçinde yaşadığı Fransa'nın işgalinden sonra, Almanların işbirliğine yönelik tüm önerilerini kesin olarak reddetti. Ancak savaşın başlamasından sonraki ertesi gün Pyotr Nikolayevich, ünlü ifadesini şöyle söyledi: “Sizden, bu savaşın Rusya'ya karşı değil, komünistlere, Yahudilere ve Rus kanı satan kölelerine karşı olduğunu tüm Kazaklara iletmenizi rica ediyorum. Tanrı almanca yardım etsin silahlara ve Hitler'e! ”Ve Eylül ayında, 1943, dünyadaki en naif insanların faşistlerin kitlesel zulümlerinden kuşku duymadığı durumlarda, General Krasnov, Rusya’ya karşı geçen son kampanyasını Doğu İmparatorluğu’ndaki Almanya’nın Alman İmparatorluk Toprakları Ana Kazak Genel Müdürlüğü’nün başkanı olarak yönetti.
Generaller bu dünyayı bir yılda terk etti. 16 Ocak 1947, SSCB Yüksek Mahkemesi Askeri Kolejinin kararı ile Peter Krasnov, Lefortovo hapishanesinde, halkı ile savaşan bir adam gibi asıldı. Ve aynı yılın Ağustos 7'inde General Denikin, Ann Arbor'daki Michigan Üniversitesi hastanesinde kalp krizinden öldü ve müttefik ordunun komutanı olarak askeri onurlarla Detroit mezarlığında gömüldü.
Bugün, Mayıs 9, tüm muhalefetçilerden bir soru sormalarını isterim: Generallerin hangi yolu size daha yakın? Anton İvanoviç mi Peter Nikolaevich mi?