Yeni Bir Takım Oluşturmak
Çoğumuz yol boyunca bir noktada voleybol koçları, sahada birbirini tanımayan ve daha önce hiç birlikte oynamamış bir grup oyuncunun olması durumuyla başa çıkmak zorunda kaldık.
Exeter Üniversitesi’nde koçluk yaptığım üç sezonda kesinlikle bununla uğraştım. Yıllık ciro her yıl% 50’den daha iyiydi. Ayrıca Gençler voleybolu koçluk yaptığım günlerde de kesinlikle bununla uğraştım.
2015 HP Coaches Clinic’teki oturumlardan biri bu konu ile ilgiliydi. Wingate Üniversitesi ve ABD genç milli takım düzeyinde baş antrenör Shelton Collier, entegrasyon sürecinin nasıl hızlandırılacağı konusunda bazı düşünceler paylaştı. Bu, onun sık sık uğraştığı bir konudur çünkü takım seçimi ile ilk maçları arasında genellikle çok az zaman vardır. Sadece bir kaç eğitim seansı olabilir.
Shelton’ın, oyuncuları sahada hızlı bir şekilde birlikte çalışmasını ve iletişim kurmasını sağlamanın bir yolu olarak sunduğu fikirlerden biri, onları karıştırma moduna sokmaktır. Temel olarak, öngörülemeyen durumlar ve yüksek tempolu bir oyun ortamında onları karıştırmak anlamına gelir. Scramble Game buna bir örnektir. Birini yüzme havuzunun derin ucuna fırlatmanın voleybol eşdeğeri olarak düşünün. Hızlı tempo, düşünmek için zaman bırakmaz ve bu da engelleri yıkma eğilimindedir. Hatalar olacak mı? Elbette. Ancak eylem ilerledikçe, oyuncular iletişim ve anlayış yoluyla birbirleriyle olan sorunlarını halletmeye başlayacaklar.
Shelton’ın ortaya attığı diğer şey, yoğunluk açısından “dimmer anahtar” fikrinin kullanılmasıydı. Bu Steve Shenbaum’un klinikteki sunumundan bir parça idi. Genellikle, sahada yeni bir oyuncu grubuyla birlikte, yoğunluk seviyesi ve iletişim oldukça düşüktür. 0-10 ölçeğinde 2-3 gibi bir şey olabilir. Oyuncular sessizdir ve kimin topu oynayacağını anlamak için birbirlerine bakarlar.
Shelton, karma bir grup üniversite oyuncusu ile bir antreman yaptı. Bir süre sonra onları durdurdu. Onların 2-3 seviyesinde olduklarından ve bu fikri benimsemeleri gerektiğinden bahsetti. Daha sonra onlardan bunu 6’ya çıkarmalarını istedi. Oyuncular hemen yoğunluklarını ve iletişimlerini artırdılar. Biraz daha uzun bir süre sonra Shelton onlardan bunu 9’a yükseltmelerini istedi. Bu, eğitim sırasında görmeyi beklediğinizden daha yüksek (en azından uzun süreli herhangi bir dönem için), ancak onlara işleri gerçekten nereye götürebileceklerini göstermeye hizmet etti.
Bu fikrinin önemli yanı, Shelton’ın oyunculara gerçekte ne yapacaklarını söylememiş olmasıdır. “Konuş” veya “Topu ara” ya da benzeri bir şey demedi. Sadece mevcut seviyeyi belirledi ve olmasını istediği yeri gösterdi. Bu, her oyuncunun kendi yoğunluk seviyelerini uygun noktaya getirmek için ne yapmaları gerektiğini ayrı ayrı anlamalarına izin verdi. Bu anahtardır çünkü oyuncular önemli ölçüde farklılık gösterir. Daha sönük fikir, kendileri için rahat olacak şekilde doğru yoğunluk düzeyini elde etmelerine olanak tanır.
Kendinizi bir takıma entegre olmaya başlamak için yeni bir grup oyuncuyu bulduğunuzda, karıştırmayı ve kısma düğmesini düşünün. Her iki fikri de oldukça yararlı bulabilirsiniz.
John Forman