Çoğu kişi için, William Eggleston’ın Americana’nın bereketli fotoğrafları, aynı zamanda talihsiz aşıklar olan yırtıcı yamyamları muhtemelen akla getirmez. Bununla birlikte, Eggleston’ın resimlerinin en yeni filmine kısmen ilham verdiği konusunda açık olan film yapımcısı Luca Guadagnino için açıkça öyleydi. Kemikler ve Hepsi.
İçinde Kemikler ve HepsiNew York’ta sınırlı bir gösteriden sonra bu hafta sinema gösterimi genişleyen , iki genç Amerikalı birbirlerine aşık olurken ülke çapında bir maceraya atılıyor. Onlardan biri, Maren (Taylor Russell), babası tarafından terk edilmiş ve onu uzun zaman önce terk eden annesini aramaya gitmiştir. Diğeri Lee (Timothée Chalamet), ailesini terk etmiş ve kendisini aramaya başlamıştır. Tesadüfen bir araya gelince ayrılmaz hale gelirler.
Maren ve Lee karanlık bir sırrı paylaşıyorlar: İkisinin de insan etine karşı bir tutkusu var, bu da onları yeraltı topluluklarında tercih edilen terim olan “yiyiciler” yapıyor. Yolculuklarında karşılaştıkları hiçbir şeyden habersiz yabancılarla ziyafet çekerler. Bunu kısmen tutkularından, kısmen de ihtiyaçlarını karşılamak için görevlerinden dolayı yaparlar. Beklenmedik bir şekilde, durumlarının kaçınılmazlığı nedeniyle beklenmedik derecede bir vicdan azabı çekiyorlar.
bir ile röportaj İDGuadagnino, üzerinde çalışmaya başladığında şunları söyledi: Kemikler ve Hepsi“doğrudan William Eggleston’ın çalışmasına ilişkin sahip olduğum bazı katalogları incelemeye gitti: Orta Amerika’nın iç ve dış senaryolarının ıssızlığı.”
Eggleston’ın fotoğrafları genellikle tuhaf manzaralar resmeder: Etrafında başka hiçbir şey olmayan hüzünlü görünen bir dondurma dükkanı, kaputunun rengiyle eşleşen bir GE reklamının bir parçasının yanına park edilmiş bir araba, mazot pompası paslanan bir benzin istasyonu. (Bazıları halkın daha önce hiç görmediği benzer görüntüler, şimdi David Zwirner’da sergileniyor New York’ta.) Bazen insanlar mevcut olsa da, bunlar hayalet kasabaları, sakinleri uzun zaman önce filtrelenmiş yerleri çağrıştıran görüntülerdir.
Yine de Eggleston, kamerasının önünden geçenleri asla yargılamaz. Deri yemek kabinlerinin pastel tonlarından veya bir arkadaşının evinin şatafatlı kırmızı tavanından zevk alarak, her şeye bir dereceye kadar merakla yaklaşıyor. Bu tonları, o zamanlar ciddiyetsiz ve sanat dışı olarak kabul edilen bir mod olan renkli fotoğrafçılığı kullanarak 60’lardan başlayarak yakaladı. Eggleston, meslektaşları William Christenberry ve Stephen Shore ile birlikte bu algının değişmesine yardımcı oldu.
Kemikler ve HepsiArseni Khachaturan tarafından 35 mm’de merceklenen sinematografi, Eggleston’a benzer bir renk paleti kullanarak boş otoparkları ve tuhaf yağlı kaşıkları tasvir ederek bu duyarlılığa saygı gösteriyor. Guadagnino, Eggleston’ın fotoğrafçılığına atıfta bulunarak, Maren ve Lee’nin her gün karşı karşıya kaldıkları yabancılaşmayı yansıtmanın bir yolunu buldu.
Yine de buradaki sanat bağlantıları, İtalyan sanat evi korku filminin 2018 uyarlaması olan Guadagnino’da sıklıkla olduğu gibi, Eggleston’dan daha derine iniyor. Suspiria avangart sanata saygılarla doluydu ve bunlardan bazıları onu kısa bir süre için yasal olarak başını belaya soktu.
yapımı sırasında ruhani bir rehber olarak hareket eden bir sanatçı SuspiriaViyanalı Aksiyonist Hermann Nitsch, arka planda asılı duruyor Kemikler ve Hepsi. Bu yılın başlarında hayatını kaybeden Nitsch, hayvanların ayinsel bir şekilde katledilmesi ve kan spreylerini içeren performanslarıyla tanınıyordu. Bunlar, burjuva izleyicileri sarsmayı amaçlayan şok taktikleriydi ve hayvan hakları aktivistlerini defalarca kızdırmayı başardılar.
Korkma: ekranda hiçbir hayvan öldürülmez. Kemikler ve Hepsi, sadece insanlar. Yine de parmakların açık yaralara daldırıldığı ve deri şeritlerinin kemirildiği sahneler, görünüşe göre Nitsch’in sanatından ilham almış. Guadangino anlattı Muhafız“İşi, olduğu gibi tavizsiz ve acımasız, oraya gitmek ve cüretkar olmak zorunda olan sanatçının gerçekten evi paramparça edecek şekilde konumunun çok güzel bir örneği.”
Daha sinsi görünmeye başlamadan önce, başlangıçta Maren’in öğretmeni olarak hareket eden ürkütücü bir yaşlı yiyici olan Sully (Mark Rylance) karakterinde daha doğrudan bir saygı var. Sully sık sık bir balıkçı yeleği ve tüyü dışarı fırlamış bir fötr şapka giyiyor;
Bu, heykelleri ve performansları sanat, politika ve günlük hayatı eğitim adına birleştirme girişimine işaret eden sanatçı Joseph Beuys tarafından sıklıkla giyilen kıyafetin aynısı. Sully, bir yiyici olarak statüsünü uzaktan koklayarak anlayabildiği Maren için benzer bir şey yapmaya çalışır. Daha sonra onu bir eve geri getirir ve burada önce fırına koymak üzere olduğu bir Cornish tavuğunun nasıl pişirileceğini, ardından felç geçiriyor gibi görünen ev sahibinin bağırsaklarını nasıl çıkaracağını gösterir. Maren akşam yemeğini yer – yani kuşun değil, insanın iç organları – ve ertesi gün korku içinde kaçar.
Diğer doğrudan sanat imalarına gelince, ressam Elizabeth Peyton’ın filmin afişi var, Maren ve Lee’yi öpüşürken gösteriyor, yüzleri kanı andıran lekeli darbelerle kaplı. Bu, filmin sonundan görsel bir alıntıdır, ancak gerçekte neyin tasvir edildiğini ortaya çıkarmak doruk noktasını ele vermek olacaktır.
Kaynak : https://www.artnews.com/art-news/artists/bones-and-all-art-homages-william-eggleston-joseph-beuys-1234647428/