Kendi otomobilini üretemeyen ülkeye borç verip otobanlar yaptırılır. Sonra onlara borç veren ülkenin üretimi olan arabalar satılır. Ardından o ülkelerin bankaları satın alınır. Satın alınan o bankalardan halka ucuz krediler verip daha çok araba almaları sağlanır. Böylece verilen o krediyi kendi üretimi olan arabalarını satarak geri alırlar, hem de faiziyle. O ülkeye dünya bankası ya da kardeş kurumlardan kredi ayarlanır. Ayarlanan kredi “ASLA” o ülkenin hazinesine gitmez. O ülkedeki ‘proje‘ yapan Emperyalist ülke şirketlerinin kasasına girer. Enerji santralleri, sanayi alanları, limanlar, dev havaalanları yapılır. Aslında insanların işine yaramayan bir yığın beton. Emperyalist Ülkelerin şirketleri kazanır, o ülkedeki birileri de nemalandırılır. Toplum bu düzenekten hiçbirşey kazanmaz. Ama ülke büyük bir borcun altına sokulmuş olur. Bu o kadar büyük bir borçtur ki ödenmesi imkansızdır.
Plan böyle işler. Sonunda ekonomik danışmanlar/tetikçiler olarak o ülkeye gider onlara şöyle denir; “Bize büyük borcunuz var ödeyemiyorsunuz. O zaman petrolünüzü satın, doğal gazınızı bize verin, askeri üslerimize yer gösterin, askerlerinizi birliklerimize destek olmaları için savaştığımız bölgelere gönderin, Birleşmiş Millletler de bizim için oy verin! Elektrik su kanalizasyon sistemlerinizi özelleştirin! Onları Amerikan şirketlerine ya da diğer çok uluslu şirketlere satın…
Ve finalde o Ülkenin sosyal hizmetleri, teknik sistemleri, eğitim kurumlarını, sağlık kurumlarını hatta adli sistemleri ele geçirilir.
Nasıl? Siz bu film sahnesini bir yerlerden hatırladınız mı?