Çevirmen: Fantastica
Editör : Fantastica
******************
Beni kucaklayan Haven’ın kollarına gömülürken gözlerimi kırpıştırdım.
Haven gecenin içinden geçen bir kış sabahı kokuyordu.
Haven’ın pelerini yanağıma dokunduğunda elbiselerinin ıslak ve soğuk olduğunu fark ettim. Sonra Verdi’nin sesi çınladı.
“Ekselansları, Majesteleri henüz tamamen giyinik değil …”
Yüzünü omzuma gömen Haven, başını Verdi’nin sözleriyle kaldırdı.
Beni pijamalarımda görünce utandı ve tek kolumda sarkan sabahlığımı kaldırıp omuzlarımı örttü.
“Lütfen bir dakika dışarıda bekleyin, Ekselansları.”
Verdi bana yaklaştı ve Haven’a başını eğdi.
Sadece görevini yerine getiren nedimemin sözlerine rağmen, Haven sabahlığımın kollarını bırakmadı. Gözleriyle yardım isteyen Haven’a güldükten sonra Verdi’ye şöyle dedim.
“Hayır, unut gitsin Verdi. Lütfen ikimizi yalnız bırakır mısın?”
Verdi dağınık saçlarıma gergin bir şekilde baktı, ama yine de başını eğdi ve kışladan ayrıldı. Saçlarımı parmaklarımla taradım ve sabahlığımın diğer kolunu giydim.
“Haven neden buradasın?”
“Çünkü Majesteleri burada.”
Nişanlım kış güneşi gibi utangaç bir şekilde güldü ve bazı saçmalıklar söyledi. Haven’a sarıldım ve onu geri iterken yatağa oturdum.
“Stendell’e ne oldu? Grypton tarafından mı alındı?”
“İmkanı yok. Majestelerini Stendell’de ağırlamaya hazırlanıyoruz.”
“O zaman neden buradasın? Ve başka ne için hazırlanıyorsun?”
“Sizinle buluşmak için burdayım.”
“Ya Stendell?”
“Amcama bıraktım.”
Haven sorularıma hızlı bir şekilde cevap vermesine rağmen, bu konuşmanın hiçbir yere gitmediğini hissediyorum.
Haven parlak bir gülümsemeyle önümde bir dizini çöktü. Ellerimiz birbirine sıkıca bağlıyken sıktı ve elimi öperken gözlerini benden hiç ayırmadı.
“Bir anda buraya gelmeniz konusunda endişelenmiştim. Sadece o topraklara ihtiyacınız olduğunu söylemeniz gerektiğinde neden bu zorlu yolu tek başına gelmek zorundasınız? “
“Bunu yaparsan diye buraya geldim. Onların topraklarına değil teslim olmalarına ihtiyacım var. Ve yolculuğumuz zor değildi.”
“Teslim olmalarının başka birçok yolu var.”
“Ama kafanda koşan tek bir şey var.”
“Beklendiği gibi. Majesteleri beni iyi tanıyor.”
Gözlerinde bir gülümseme olsa bile, Haven saçma sapan konuşmaya devam etti. Konuşmamızın gerçekten işe yaramadığı belli oldu.
Ellerimi topladım ve ona baktım. Haven elimi pişmanlıkla bırakırken yukarı baktı.
Bu da nedir.
Gözlerine ne oldu? Neden tersine döndü?
Uzun deneyimlerimden, serseriler böyle göründüklerinde hayır demenin en iyisi olduğunu biliyordum.
“Ne düşündüğünü bilmiyorum ama bunun iyi bir fikir olmadığını biliyorum, Haven.”
“Bu çok kötü. Buraya gelmenizi isteyen o arsız şeyleri gömerim diye düşünmüştüm.”
“Hayır.”
“Eğer Majesteleri bunu bana yasaklarsa, o zaman buna katlanacağım.”
Parıldayan siyah gözlerine derin bir pişmanlık gömüldü.
Nişanlım, ne pahasına olursa olsun teslim olmaya razı olan sevimli çocukları gömmediğim için neden pişmanlık duyuyor?
Bundan daha fazlası değil ama o kadar yolu gerçekten benimle buluşmak için mi geldi? Ve Stendell’i savaştan hemen sonra terk mi ediyorsun?
“Haven, sana soruyorum çünkü bunu bilmiyorum. Komutanın savaşın ortasında askerlerini bırakarak kışlaları kendi isteğiyle terk etmesi yaygın mı?”
“Bu hiç mantıklı değil.”
Evet. Beklendiği gibi, gerçekten mantıklı değil, değil mi?
“Peki sen neden buradasın?”
Soğuk bir şekilde sordum ve Haven gururla cevap verdi.
“Majestelerinin güvenliğini sağlamak her şeyden önce gelir.”
Philland’den ayrıldığımdan beri, güvenli olmayan tek bir günüm olmadı. Haven beni almaya gelmeseydi bile Stendell’e sağ salim varırdım.
Kararlı Haven’a iç çektim.
Tehlikede olmasam bile bu adam yine de gelirdi. O hala savaştayken saraydan ayrılmadığım için şanslıydım.
Stendell’den şu anki konumumuza, ne kadar hızlı acele ederseniz edin, bütün gün ve gece koşmanız gerekir. Savaş biter bitmez, bir an bile dinlenmeden acilen buraya gelmiş olmalıydı.
Sabah çiyinden dolayı pelerininin ıslandığını bile fark etmedi ve bu sadece benimle buluşmak içindi.
Haven’ın niyetini fark ettikten sonra bende neden buraya geldiğimi hatırladım.
Teslim olmaya istekli yedi Zilton soylusu ile olan bu görüşme, savaşın akışını bizim tarafımıza çekmeye yardımcı olacaktır.
Uzun savaştan yorgun düşecek askerlerimin yükünü hafifletmek istedim.
Ve sahip olduğum birçok nedenin yüzeyinde ne olduğunu anladım.
Haven’in soğuk rüzgarın saçtığı saçını okşayarak şunu dedim.
“Geldiğiniz için teşekkür ederim. Seni özledim.”
Haven’ın gözleri ve boğazı aynı anda dalgalandı.
“Beni özlediniz mi?”
“Şüphesiz. Senin için endişelendim ve seni özledim. Hiçbir yerinden yaralanmadın, değil mi?”
“Bana saçımın bir teline bile zarar görmememisini söylediniz . Bunu nasıl yapabilirim?”
“İyi iş çıkardın.”
Hayranlık uyandıran nişanlımın kafasını okşadım ve o da elimi tuttu. Siyah gözleri parlıyordu ama aklında ne olduğunu okuyamadım.
Seni bir köpek yavrusu gibi okşarken kendini kötü hissettin mi?
Edwin’le olan alışkanlığım bilmeden ortaya çıktı. Gelecekte bunu yapmaktan kaçınmam gerektiğini düşündüğüm gibi, Haven avuçlarımı öptü ve elimi yanağına koydu.
Haven’a bakmak garipti, ellerim yüzünde ve gözleri kapalıydı.
Bir köpek yavrusu gibi olduğunu söylemek tehlikeliydi, ama şu anda yaptığı şey sevimli küçük bir köpek yavrusu andırıyordu.
Henüz uyandım ve ellerimi düzgün bir şekilde yıkamadım ama o onları bir hazine gibi yüzüne sürdü. Kalbim yardım edemedi ama bunu görünce gıdıklandı.
Eğildim ve Haven’ın pürüzsüz alnını öptüm. Dudaklarım hafifçe dokundu ve Haven’ın açık gözleri parladı.
“Yanakların soğuk, Haven.”
Bir sebepten dolayı utandım, bu yüzden hızlı bir şekilde başka bir şey söyledim. İlk öpüştüğümüzde böyle hissetmedim, ama bir şekilde Haven’ın gözlerinin içine bakamadım.
Az önce onu alnından öptüm.
Haven tek kelime etmeden kendini biraz kaldırdı. Bana yaklaşırken gözlerinin içine baktım ve sonunda birçok kez gördüğüm okunamayan bakışların ne anlama geldiğini biliyordum.
Şimdi yapacağı buydu.
Haven’ın yaklaşmakta olan omzunu elinde olmayan elimle bastırdım.Haven’in yaklaşmak üzere olan hareketi havalıydı ve kederli yüzü onu neden durdurduğumu soruyordu.
Ben de kendimden emin değilim.
Hazır olmadığımı söyleyemeyecek kadar utandım, bu yüzden başka bir cevap düşünmeye devam ettim. Şimdi bir bahane bulmayı komik buldum, hala zihnimi düzenliyorum.
Bir cevap ararken, uyandığımda henüz yüzümü yıkamadığımı hatırladım.
Gözlerimde çapak olabileceği için onu öpemememin nedeni makul görünüyor, ama bunu yüksek sesle söylemek hala utanç vericiydi.
“Önce yüzümü yıkamalıyım.”
Kolunu daha güçlü bir şekilde ittiğimde, Haven yavaşça benden uzaklaştı.
“Kendinizi ısıt. Üşütemezsin.”
“Evet, Majesteleri.”
Haven çadırdan çıkmadan önce bana baktı.
Dışarıda bekleyen Verdi, içeri girdi ve suyun soğuduğunu söyleyerek yaygara yaptı.
“Tekrar ısıtacağım, Majesteleri.”
“Gerek yok, Verdi. Soğuk suda iyidir.”
Verdi endişeliydi ama yine de bana soğuk suyu getirdi. Baş döndürücü buz gibi suda yüzümü yıkadıktan sonra kahvaltıya gittim.
Masada, Janice ve ben, Haven ve Dietria karşı karşıya geldi.
Hem Janice hem de Haven genellikle sessiz olduğu için, bu sessizlikten garip hisseden Dietria konuşmayı başlattı.
“Dükün başarıları Batı’dan bile övgüyle karşılanıyor.”
“Bu tür bir destek beklemesek de, Batı’dan gelen destek için minnettarız.”
“Neden şikayet ediyormuşsunuz gibi geliyor?”
“Şikayetten çok bir pişmanlık olduğunu söyleyebilirim.”
“Majestelerine kendi yolumda yardım etmenin hangi kısmı bir pişmanlıktır?”
“Zaten Seven Hills’in önünde diz çökecekler.”
“Dük Dehart, onların sadakatini Grypton ile aynı şekilde alabileceğinizi düşünüyor musunuz?”
“Diğer insanlara bir kez ihanet edenler bunu iki kez veya üç kez tekrar edeceklerdir. Böyle adamlardan sadakat bekliyorsanız, düşündüğümden daha safsınız Düşes Skyer.”
(İ.Ç/N: Daha önce ‘공’ kullanarak gayri resmi bir şekilde birbirlerine hitap ediyorlardı, ancak yukarıdaki iki satır daha resmiydi.)
“Ülkelerini işgal eden Grypton’a karşı ayağa kalkmanın ihanet olduğunu düşünüyorsunuz. Çok basit fikirli değil misiniz?”
Haven ve Dietria birbirlerine baktılar, her iki taraf da diğerine kaybetmek istemedi.
Edwin’le arkadaş olabildiğinden beri Haven’ın her zaman sosyal bir insan olduğunu düşündüm.
Janice ile pek iyi anlaşamadı. Bu yüzden, Dietria ile iyi uyum sağlayacağını düşündüm, ama tamamen yanılmışım gibi görünüyor.
En iyi arkadaş olmak zorunda değiller, ama birbirlerine hırıltılı olmaları konusunda iyi bir şey yoktu.
Kaşığımı indirdim ve araya girdim.
“Siz ikiniz önümde kavga mı ediyorsunuz? “
“Hayır, Majesteleri.”
“Etmiyoruz.”
“İyi. Hepimiz yüzümüzde bir gülümseme ile yemeğimizi yiyelim. Ve Haven. Teklifi yapan Düşes Skyer’dı ama kararı veren benim.”
“Akıllıca bir karardı Majesteleri.”
Haven aynı ifadeyi korurken sözlerini değiştirdi.
Yaptığım her şeyi desteklemek için güçlü iradesine güldüm.
Nişanlım amansız şefkati olan bir adamdı.
Janice başını buna alışmış gibi salladı ama Dietria şaşkın görünüyordu. Yüzüyle ona -Haven’a- küfretti, sonra yanında oturan Janice’ye fısıldadı.
Bu, çevremizdeki herkesin duyabileceği bir sesti, hatta Haven ve ben onların karşısında oturuyorduk. Ama bu onu fısıldamaktan alıkoymadı.
“Hey, Janice. Ben onu -Dükü- sevmiyorum.”
Janice, Haven ve Dietria’ya baktıktan sonra omuzlarını silkti.
“Sence o da senden hoşlanıyor mu, anne?”
Serseri, diğer serserilerin yanındaydı.
Dietria, kızının nahoş tepkisi karşısında şok oldu.
“Kimin tarafındasın?”
“Majestelerinin tarafı.”
Ah, sözümü geri alıyorum. Serseriler benim tarafımdaydı.
Göğsünü döven Dietria bana umutsuzca sordu.
(Ç/N: Göğsünü dövmek, hayal kırıklığı veya pişmanlık için bir ifadedir.)
“Majesteleri, bana hangi büyüyü kullandığınızı söyleyebilir misiniz?”
Sana büyü olmadığını söylemiştim.