şurayı buldum, işi gücü bırakıp okumamak için kendimi zor tutuyorum, ne zamandır bu kadar acayip bişey görmemiştim.
pazartesiler bu kadar zor olmamalı (haftasonları o kadar yatılmamalı belki de). prensip olarak cumartesileri çalışmıyorum, elimde bu prensipten başka hiçbir şey yok, bi de yarısı yenmiş tahta bi spatula var. ben, tek prensibim ve yarım spatula, saat 4.
oysa çankaya nüfus müdürlüğü'nün çalışan tek asansöründe tekerlekli sandalyeli amca ve 3 şişman teyzenin arasında sıkıştığımı anlatacaktım, hiç konuşmadan anlaştığımız sarışın bi tavuskuşuna benzeyen memure hanımı falan. fakat karbonatla sirkeden yanardağ nasıl yapılır, oyun hamurundan fosil çıkarmak falan derken beynim aktı, nelerle uğraşıyorum ben bile bilmiyorum.
bu bloga başlarken beyonce'den bir değil, iki değil, tam ÜÇ kere bahsedeceğim hiç aklıma gelmezdi. "of çok meşhur olmalılardı" kategorisinden the gadsdens, beyonce cover'ıyla aşağıda. bu şarkıya zaafım var, en az koko'nun tahta spatulalara olan zaafı kadar. adamın sesi (adam mı? offf yarabbi, durumum yok yemin ederim) çok hisli, bi tuhaf. sunset park'ı bitirdim, keşke hiç yazmamış olsaydın paul auster, yerine dandik polisiye okurdum, en azından bi ceset meset olurdu, fakyu.