Deha
Sakaguchi Hinata, Izawa Shizue ile tanışabildiği için şanslı olduğunu düşündü.
Birlikte geçirdikleri süre gerçekten kısa olsa da Hinata sadece Shizue’ye kalbini gerçekten açabildi.
Tek bir ay.
O kısa sürede tüm becerilerini çalmış ve onu terk etmişti.
Reddedilmekten korkuyordu. Hırsızlık yeteneği korkunç olduğu için.
Dahası,
[Shizu-san’ı rahatsız ediyoruz.
Dernek çalışmayanlara destek olacak kadar zengin değil.
Benimle birlikte çalışmak ister misin?]
Böyle dedi onun dünyasından bir çocuk.
Adamın sadece onu işe almaya çalıştığını anladı, ama onun rahatsız edici olduğu şeklindeki sözleri onu derinden yaraladı.
İşte o zaman Hinata ayrılmaya karar verdi.
O yola çıkarken, bunlar ayrılık sözleriydi çocuklar,
[Kesinlikle tekrar görüşeceğiz! Bunu yaptığımızda, bana yardım et!]
Bu sözleri tam anlamıyla aldı.
Bilgiden yoksun olan Hinata, sadece bir Dünya Gezgini olduğu için kalbini çocuğa açtı.
Bu yüzden sözlerine hiç tereddüt etmeden başını salladı.
Ve bir yolculuğa çıkmak.
Çaresizliklerle dolu, hayatın kolayca alınabileceği bir dünya, öyle bir dünya.
Hayatta kalabilmek için güç elde etti.
Kaldığı bir ülke saldırıya uğradı,
Afet sınıfı bir canavar tarafından birçok insanı ölüme terk etti. Çocukları korumak için savaşan çok sayıda insan vardı.
Yetişkinler kaçmayacak, çaresizce çocuklarını korumaya çalışacaklardı.
Kendilerini kurtarmaya çalışırken bir an bile düşünmeden kaçacaklarını düşünmesine rağmen.
Savaşanlara Tapınak Şövalyeleri (Kutsal Şövalyeler) deniyordu.
Zaman zaman bu şehirden devriye gezerek halkı koruyor ve adaleti sağlıyorlardı.
“Yaşamak istediğim yer orası,” diye hissetti Hinata.
Ve böylece hiç şüphesiz…
On yıl geçmişti.
Hinata tanrıya inanmasa da kilisedeki en yüksek makamlardan birine ulaşmıştı.
Belki ironik bir hikaye, ama Kutsal Ruberion İmparatorluğu’nun insanlarının ve vatandaşlarının hayatlarını koruma kutsal görevini yerine getiriyordu.
Hinata hiçbir şeyden şüphe duymadı ve bunun onun adaleti olduğuna inandı.
Başkaları için yaşa. Kendi canın pahasına bile olsa.
Bunu yaparsan, herkes mutlu olabilir. Benzer şekilde canavarlar da yok edilmelidir.
Her zamandan beri, insanların mutlu hayatlarını tehdit eden canavarlardı.
Başkent bir bariyerle korunsa da, bölgedeki şehirler ve köyler için aynı şey geçerli değildi.
Devriye gezen şövalyeler, günlük canavar saldırılarıyla savaşırken kayıp sayısını azalttı.
Jura Ormanı bölgesindeki canavarların aksine, bunların başka bir besin kaynağı yoktu.
Batıya doğru uzanan ıssız bir çorak arazi.
İki iblis lordu benzeri varlık arasındaki savaşın sonucu.
Bu çorak arazi, canavarların yumurtladığı birçok yoğun miazma alanına sahiptir. Böylece şövalyeler, halkın umudunu somutlaştırır.
Şövalyelerin canavarlar tarafından kandırılıp öldürüldüğü zamanlar olmuştur.
Bu olaylar nedeniyle kilise, bir canavarla uğraşmanın kesinlikle yasak olduğuna karar verdi.
Bu inanç, insanları korurken hayatta kalan şövalyelerin yüzlerce yıllık bilgeliğini aktarıyordu.
Ve bir noktada Hinata, insanların mutluluğunun doğrudan bu inanca bağlı olduğuna karar vermişti.
Başlangıçta inanca inanmasa da, mantığı tarafından kazanıldı.
Ve bir noktada…
İnancı korumanın onun adaleti olduğuna karar verdi, gerçekten ironik bir hikaye.
Canavarlarla savaşmakla geçen günler.
Bu rutini ne zaman sıkıcı bulmuştu?
Takım kaptanı olduğu ve planlar yapmaya başladığı gün, kayıpların sayısı büyük ölçüde azaldı.
Bu, Monster Spawn noktası tahmini ve Kaza tahmini sayesinde oldu. İletişim yöntemleri ve devriye zamanlaması.
Böylece insanlar onun sistem optimizasyonunun sonuçlarını görmeye başladılar.
Şövalyelerin Hinata’ya bu kadar inanmalarının nedeni bu, diye düşündü.
Bu nedenle kesinlikle akideyi çiğneyemezdi.
İnsanları koruma sorumluluğu ve misyonu var.
Astlarının güvenini aldıktan sonra, geri dönebileceği bir yer yarattı.
Nicholas bile onu sevdiğini iddia etti…
Sonunda, Hinata sadece korkmuştu.
Hiçbir şeye bağlanmamaya çalışsa da her şeyi kaybetmekten korkuyordu.
İnsanlar ancak tam kontrol altında mutlu yaşayabilirler.
Hinata buna inanmıştı.
Ve Kontrollü Toplum Ruberius’un varlığı sadece onun amacını kanıtladı.
Böyle olması gerekiyordu.
İşte bu yüzden, her zamanki gibi,
Sadece canavarları yenmesi gerekiyordu; hepsi bu.
Basit bir nokta. Ama böyleydi.
Dini korumak onun var olma sebebi, adaletiydi.
Ebeveyn sevgisini asla bilmeyen çarpık kalbi böyleydi.
Bu inanç, kalbini destekleyen tek şeydi.
Bu inancı korumak için savaşmaya karar verdi.
Ve şimdi.
Durum o kadar kötüydü ki gülmek istedi.
Ama sonuç olarak, bir atılım yaptı.
Endişelenmeyi bıraktı, düşünmeyi bıraktı.
Haklı mıydı, haksız mıydı? Artık bunun bile önemi yoktu.
『Matematik』 becerisiyle bile önündeki düşmanın gücünün büyüklüğünü göremiyordu.
Açıkça onun üzerinde bir düşman. Önceki gücünden farklı dünyalar. Geçen sefer kaçmasına izin verdiği için ancak ağlayabilirdi.
Onun sıkıcı günleri,
Artık sona erecekti.
Kaybedilen bir savaşa girmek aptalca bir harekettir. Buna rağmen Hinata heyecanlıydı.
(Yanılıyor muyum? Bu durumda… kanıtla İblis Lordu Rimuru!)
İblis lorduna karşı koymak için büyük kılıç Dragon Slayer’ı kınından çıkardı.
Yüzünde ince bir gülümseme belirdi.
Ve kalbi sevinçle, kılıcı Rimuru’ya doğrultulmuş olarak ilerledi.
＊ ＊ ＊
Onunla olan kavgamı tekrar düşündüm.
Bu kız açık bırakmıyor.
Düşünce ivmesi sayesinde, şu anda isabetlerini mükemmel bir şekilde alabiliyorum.
Kısa bir değiş tokuştan sonra, benim saldırılarım onu kaşıyamasa da onunkiler beni kazıyabilir gibi görünüyor.
Yine de yapmadıklarından değil – bununla gurur duyabileceğimden değil.
Bu nedenle, şu anda bir fırsattan veya diğerinin yaptığı bir hatadan yararlanmaya çalışıyoruz, ancak hiçbiri henüz kendini göstermedi.
Hinata, bir İblis Lordu olarak uyandıktan ve Raphael’in desteğini aldıktan sonra bile benimle bu şekilde savaşabilmesi için gerçek bir canavar.
Açıkçası, kendimin onu alt etmesini bekliyordum.
Kılıcımı kolayca okuyabiliyor ve hatasız bir şekilde engelliyor gibi görünüyor. Ve doğru eğik çizgilerle yanıt verir.
Geçen sefer gerçekten bir tehdit değildim.
Üstelik geçen sefer tamamen dışarı çıkmamıştı bile.
Saldırılarını hafifçe engellerken, Hinata’yı gözlemliyorum.
Dudaklarında hafif bir gülümseme, doğrudan bana bakıyor.
Ama gözleri hareketimizi yansıtmıyor. Gözleri etrafımızdaki tüm alanı gözlemlemeye çalışan sensörler gibi hareket ediyor.
Duruşu değişmez, her türlü saldırıya karşı koymaya hazır, doğal bir duruş sergileyebilir.
Hareketleri güce bağlı değil ve hiçbir yerden gelmiyor gibi görünüyor.
Saldırılarımı nasıl bu kadar kolay tahmin edebildiğinden emin değilim, ama bildiği açık.
Oysa ben, onun saldırdığını gördüğümde, çaresizce ondan kaçmaya çalışıyorum.
Tabii ki, çok fazla boşa giden hareketi olan benim.
Onu alt edecek kadar gücüm olduğu için, vurulmadan kaçabilirim.
Yeterlilik seviyelerimiz karşılaştırılamaz – Hinata çok daha yüksektir.
Buna rağmen gardını düşürmüyor.
Bu noktada, tüm hileleri ve becerileri anlamsız hale geldi, bu yüzden savaşçı ruhuna bürünmüş bir kılıçla benimle dövüşüyor.
O ruh, Kutsal Affinity’den olduğu için, bundan etkilenirsem muhtemelen incineceğim.
Raphael’e göre o kılıcın özel yeteneği benim bariyerimi bile yarıp geçmesine izin verecek.
Pekala, sanırım şatafatlı beceriler yerine güvenilir kılıca güvenmek Hinata’dan bekleyeceğim şeydi.
Gerçekte, onun saldırılarına karşı benim dışımda yalnızca Hakurou savunma yapabilirdi.
Ancak Hakurou, büyü saldırılarına güvenerek kazanamazdı.
Oysa Hinata büyü saldırılarının bana karşı etkili olmayacağına karar verdi ve bu yüzden onları kullanmamaya karar verdi.
O bir dövüş dehası.
Klonumu savaşmaya göndersem bile, muhtemelen onu bir saniyede kesecektir.
Nihai becerilerin yegâne zayıf yönlerinden biri, onları yalnızca gerçek bedenin kullanabilmesidir.
Başka bir deyişle, ben bile bir kopyasını yansıtacak ya da bir klon oluşturacak olsam,
Bilincimi onlara taşıyarak becerileri kullanabilirken, çoklu “ben” kullanamaz.
Nihai becerileri klonlara bırakamam.
Aynısı, benzersiz beceriler için de geçerlidir, kopya gerçek bedenin bazı becerilerine sahip olsa da, bunlar mükemmel bir şekilde kopyalanmaz.
Souei bunda başarılı oldu ve klonlarına yalnızca yararlı beceriler kazandırabilir.
Nihai bir yeteneğin desteğiyle savaştığım böyle bir zamanda, ucuz bir klon hızla vurulacak ve yok olacak.
Bir klon ona saldırmam için bir fırsat yaratabilseydi harika olurdu, ama bu geri teperse… Utancımdan öleceğim.
Basit bir plan, Hinata’nın dayanıklılığına odaklanmak olacaktır. Yani, asla yorulmam.
İkimiz de isabet almasak bile zaman yine de geçiyor.
Ancak, çevredeki savaşlar bitmiş gibi görünüyor.
Bazı insanlar uzanıyor, diğerleri yerde oturuyor, hepsi bitkin görünüyor ve hareket edemiyor.
Ama gözleri bizim savaşımıza kilitlenmiş durumda.
Saldırılarımızı kesinlikle takip edemezler, yani sadece sonucu mu belirlemeye çalışıyorlar?
Her neyse, etrafa bakacak vaktim yok.
Tüm gücümle Hinata’ya direnmeliyim.
Arazi, çarpışmalarımızın sesleriyle dolu.
Hinata’nın elinde tuttuğu, kendisi kadar büyük olan kılıcın, sanki mavi kristalden yapılmış gibi görünen bir kenarı vardı.
Çok güzel bir kılıçtı.
Hinata sanki ağırlığını hissetmiyormuş gibi, boyutuna göre hayal bile edilemeyecek bir hızla onu özgürce kullandı.
Muhtemelen bunun için bir beceriye ihtiyacı var ama yine de harika bir kılıç oyunu.
Ve ifadesi,
Şimdi… masum bir kızın yüzü, yüzünde bir gülümseme.
Daha önce taşıdığı soğuk küçümseme değil.
O sadece kılıcını sallıyor. Başka hiçbir şey düşünmeden savaşa odaklandı.
Bir dahi ha.
Düşünürsem, şanslıydım.
Sorunlardan nasibini aldım ama bir canavar olarak doğduktan sonra bazı arkadaşlar edindim ve çok eğlendim.
Peki ya Hinata?
Shizu-san’ın söylediğine göre Hinata, tüm becerilerini bir ayda elde ettikten sonra ayrılmıştı.
Daha önce fark etmemiştim ama bunda bir gariplik var.
Shizu-san gerçekten Hinata’nın kendi başına gitmesine izin verir miydi? Garip bulduğum bir nokta bu.
Ve gerçekten öyle.
Buluğ çağına girmekte olan ya da yeni bitirmiş birinin zihnine sahip bir kız için fazla güçlü bir güç.
Bunu bir yetişkin olduğum için mi fark ettim?
Şu anki haliyle Hinata’nın dışında, bu dengesiz durumda ona Hakimiyet tipi bir beceri verildi.
Gitmesine izin verebilir misin?
Bu şüpheyi göz önünde bulundurarak ve topladığım diğer bilgileri kullanarak Raphael’e bir analiz yaptırdım.
Sonuç, gerçekten sorgulanabilir bir olasılıktı. Yani Hinata’nın düşünce süreci kısıtlanmıştır.
Bu ancak bu dünyaya gelişinin ilk aylarında olabilirdi.
Shizu-san’ın tüm anılarını elde edememiş olsam da, orijinal Hinata oldukça uysaldı.
Bir ay sonra aniden bir yolculuğa çıkmaya karar vermek…
Üstelik, Shizu-san ve Hinata’nın yanında bir kişinin daha varlığını düşünürsek…
「Hey, neden Shizu-san’ın evinden ayrılmaya karar verdin?」
Kılıç dövüşümüz sırasında nefesim tutulmuş gibi sordum.
Zamanlamasına alıştım. Saldırılarını engellemek artık çok zor değil.
İyileştirmem gereken çok yer var gibi görünüyor.
Karşılaştırıldığında, Hinata mücadele etmiyor ama yüzünde ter belirmişti.
Tüm gücüyle savaştığı düşünülürse bariz bir sonuç.
Dahası,
[Neden şimdi soruyorsun? Hatırlamak istemiyorum ama bakalım…
Çünkü rahatsız olmak istemedim, sanırım]
Dürüstçe cevap verdi.
Soruyu görmezden geleceğini düşünerek bir cevap beklemiyordum, bu yüzden şaşırdım.
Ama cevabı duyunca kalbimde bir acı hissettim.
Hmm? Kalbimdeki acı? Ne garip bir duygu.
Tepkiyi görmezden gelsem bile sorun olmayacağını düşünerek kılıcımı daha da güçlendirdim. Çatışmalarımız artık şok dalgaları yarattı.
「Shizu-san senin rahatsız olduğunu hiç düşünmedi mi?」
(Evet. Hiç öyle düşünmemiştim…)
「Fu, her zaman şimdi… Ve lütfen Shizu-san’dan bahsetme」
Saldırılarının keskinliğini artırdı.
Henüz tamamen dışarı çıkmamış gibi görünüyor.
Bekleyip görelim.
Çaresizce kılıcı bloke ederken ve karşı koyarken,
[Ama, endişeliydi! Seni yalnız bıraktığını!]
(Doğru… Endişelendim. Ama… Hakkında daha çok endişelenmem gereken biri daha vardı.)
ha?
Bir saniye önce bir şeyler duymuyordum, değil mi?
Shizu-san’ın sesini duymak…
“Ha! Bildiğin gibi söyleme! Senin gibi biri ne anlayabilir!!]
Sözlerim sakin Hinata’yı kızdırdı.
Çok kızgın görünüyor. Nedeni hakkında düşünebileceğimden daha hızlı,
[Gardını indirdin, bu benim zaferim! Eriyen Kesik!!]
Salıncaklarının hızı yeniden ışık haline geldi.
Çeşitli büyülerle sarılmış o kılıç,
≪Duyuru. Engellemek imkansız. Kaçmak imkansız!!≫
(Kahretsin! Bu beni gerçekten öldürebilir mi?!)
Raphael’in endişeli sesini ilk kez duydum.
Ve düşüncelerimi normalin 10 milyon katına kadar hızlandırarak, kılıcın bana yaklaşmasını ancak yavaşça izleyebildim.
Bu açıdan, böyle bir zamanlamayla.
Kaçamıyorum, engeller işe yaramaz ama sanırım bilincimi bir klona taşımayı deneyebilirim.
Ancak, bu saldırı her şeyi silen bir ışık yaktığından beri. Yeteneği biraz geç kullanırsam yanarak ölürüm.
Gardımı indirmemi sağlamak için mi karşılık verdi?
Öyle görünmüyordu ama sonuç olarak beni yakaladı.
≪Duyuru. Obur Kral Beelzebub kullanarak onu yok etmeyi öneriyorum. Lütfen pes etmeyin≫
Raphael, eylem planının en yüksek başarı şansı olduğunu tavsiye etti.
Ve Raphael’in dediği gibi, Beelzebub’u etkinleştireceğim.
Kılıcı bana dokunduğu anda kılıcı ve yeteneği Beelzebub’a yedireceğim.
Bu başarısız olursa, ortadan kaybolabilirim.
Ama tereddüte yer yok.
Raphael’e güvendim ve tam o anda Beeelzebub’u etkinleştirdim.
……
…
…
Sonuç, hayatta kaldım.
Öleceğimi sandım ama hayatta kaldım.
Hinata gözlerini açtı ve bana baktı.
Kısa bir saniye için.
Kısa süre sonra kılıcını hazırladı ve tekrar üzerime geldi.
Şahsen ben hâlâ hayatta kaldığım için mutlu olma sürecindeydim ama sanırım onunla savaşmak her şeyden önce gelir.
Cidden, bu kız, çok tehlikeli!
Dürüst olmak gerekirse, becerisi bana dokunduğu anda büyü enerjimin çoğu yok olmuştu.
HP’ye dönüştürülürse, yaklaşık %50’sinin gittiğini söyleyebilirim.
Neyse ki hayatta kaldım…
Bir daha gardımı indirmeyeceğim.
Aslında bunu yapmamın tek sebebi bir şekilde Shizu-san’ın sesini duymaya başlamamdı.
Bu şekilde şikayet edip saldırılarını engellerken…
≪Duyuru.『Gelecek Saldırı Tahmini』alındı. Etkinleştirilsin mi? [EVET]/[HAYIR]≫
Neredeyse şaşkınlıktan çığlık atacaktım.
Aniden, Raphael yeni bir beceri edinmişti.
Raphael ne kadar harika bir insan.
Hinata’yı gözlemlerken onun hareketlerini tahmin etmeye çalışıyordum, belki de bu yüzden… hadi bununla devam edelim.
Aceleyle etkinleştirdim.
Önümde bir takım ışıklar belirdi. Bu bir anlam olsa da, aslında görselleştiriyorum?
Bana tek bir ışık yandı.
Kılıcımı ışığın beklentisiyle hareket ettirdim ve ilginç bir şekilde Hinata’nın kılıcını mükemmel bir şekilde engelledi.
Bu ışık gibi görünüyor
Bu ışık, duruşundan kaynaklanır ve görüntülenen bir yörüngeyi izleyen olası saldırıları gösterir.
Bir şey yapmaya çalışıyorsa, ışıklar kararır.
Bu durumda tahmin yapmak imkansızdır, ancak bu, yakında gerçek bir saldırının geleceği anlamına gelir.
Başka bir deyişle, çalımlar ve benzerleri artık hesaplanabiliyor.
Hinata gibi bir usta kesinlikle öngörülemeyen saldırıları kullanabilir.
Ancak bu becerinin korkutucu yanı, saldırıyı değil sonucu tahmin etmesidir.
Yani, şans düşük olsa bile, tahmin çizgisini yalnızca belirli bir saldırı izleyebilir.
Eğer durum buysa… Hinata artık bir tehdit değil.
Akıcı saldırılarının tümü『Gelecek Saldırı Tahmini』 ile tahmin edildi, kılıcını kolayca savuşturuyorum.
Bu son! Seni öldürmeyeceğim ama biraz acı hissetmeni sağlayacağım!
Ben bunları düşünürken kılıcımı indirdim ki inanılmaz bir illüzyon önümde belirdi.
İki elini de uzatmış Shizu san önümde duruyordu.
Yanık izi olmayan, maskesiz bir yetişkinin yüzü.
Yüzü benimkinden daha yaşlıydı ve sakin bir aurası vardı.
Hinata da bana öfkeyle kaşlarını çatarken bu yanılsamayı görebiliyor gibiydi.
Ve ikimiz için,
(Rimuru ve Hinata. Başka kimse yok)
Mümkün değil…
Bir yanılsama konuşabilir mi?
Hinata bunu duyabiliyor gibiydi çünkü orada öylece oturdu.
Ve… aniden, kılıcım onun boynuna baskı yaptı.
O an zaman durmuş gibiydi.
Bu… hızlanma mı? Ve ben Hinata ile bağlantılı mıyım?
“Ne yaptın? Ne halt planlıyorsun?]
Gözleri kan çanağına dönmüş, diye sordu Hinata.
Onu ittiğimi hiç hatırlamıyorum.
Ama sormak isteyen benim.
“Fikrim yok! Kendimi tanımak istiyorum!]
Kaybolmak üzere gibi görünse de Shizu-san’ın hayaletini görebiliyorum.
Yüzünde hafif bir gülümseme, dedi bize.
(Biraz vaktinizi alacağım. Beni dinler misiniz?)
Ve hayalet konuşmaya başladı.
Sözleri tüm şüphelerimi dağıttı, daha doğrusu tüm varsayımlarımı doğruladı.
Başka bir deyişle, tüm bunların asıl nedeni.
Shizu-san neden Hinata’yı terk etti?
Ve Hinata’nın düşünceleri sınırlı mı?
Bu sorular.
Bunların hepsi onun sözleriyle cevaplandı.
(Dürüst olacağım. Kagurazaka Yuuki için endişelendim.
Hinata’nın güçlü olduğunu biliyordum. Ama yine de onu seçmeyi ben bile tuhaf buldum.
Şimdi anladım. Düşüncelerim kısıtlandı. Yeteneğine göre…)
“Mümkün değil! Yuuki bunu asla yapmaz!]
Hinata’nın sözünü kesen Shizu-san, başını salladı ve devam etti.
(Sen de etkilendin Hinata. Şimdi bile etkileniyorsun…)
Acılı bir sesle söyledi.
Hinata’nın cevap olarak söyleyecek bir şeyi yoktu.
Bu beklenebilir. Şimdiye kadar manipüle edildiği söylendi.
Ancak, bu sözler kendi sonuçlarımı doğruladı.
“Doğru…” dedim tatmin olmuş bir şekilde.
Şimdi şüpheler ortadan kalktı.
Bekar bir kızı isteyerek manipüle eden ve yeterince çabalarsa bir gün birinin ona iyi davranacağını düşünen bir kişi vardı.
O suçlu…
「Başka bir deyişle, tüm bunların arkasındaki beyin Kagurazaka Yuuki mi?」
Soruma şaşıran Shizu arkasını döndü ve perişan bir yüzle başını salladı.
Düşündüğüm gibi.
Şimdi her şey mantıklı.
İşte o anda, içimdeki dehaya karşı bir öfke alevi yandı.