Sedona'ya Sevgilerle
Mayıs ayında kimin evleneceği fikrini hatırlamıyorum. Bunun için kredi almak istiyorum, ama eminim ki uzun süren bir tartışmanın sonucu olmuştur (her zamanki gibi). Basmakalıp Haziran gelini olmak istemediğimi hatırlıyorum. Ayrıca yıldönümü tatillerini almak için yıldönümü hediyelerinden vazgeçme anlaşmasını da hatırlıyorum. Mayıs yılın en güzel zamanı. Bahar yağmurları için çok geç, okul çocukları ve yaz sıcağında tatil yapmak için çok erken. Birbirimize düğün hediyesi olarak 1.000 dolar değerinde kırmızı Travelpro bagajına yatırım yaptık. 1999'da 21 yaşındakiler için çok paraydı. Neredeyse 20 yıl sürdü ve çok sayıda denizaşırı uçuşla.
Bir yıllık yıldönümümüzde, güneybatı boyunca bir yolculuğa çıktık. San Diego'dan Las Vegas'a Bryce Canyon Milli Parkı'ndan Arches Ulusal Parkı'na Doğal Köprüler Ulusal Anıtı Monument Valley Tribal Park'tan Grand Canyon Milli Parkı'na Sedona'ya. Sadece biz ve tur otobüsleri dedemizden daha yaşlı insanlarla dolu. Biz bir saat Fotomats biz seyahat ederken, biz eve dönene kadar beklemek için çok heyecanlı geliştirdi. Büyük Kanyon ikinci ziyaretimiz oldu, ama bu sefer hayal kırıklığı yarattı. California yangınları kanyonu pus ile doldurdu. Servis otobüsleri kalabalık ve ayaklarımızı kötü oturan outlet-mall çizmeler bir hafta yürüyüş sonra kızgın kırmızı kabarcıklar kaplıydı. Biz yan yana Bright Angel Lodge bir küvet kenarında oturdu ve hırpalanmış ayakları, her zaman yaptığımız gibi durumda mizah bulma batırılmış.
Sedona'ya giderken Flagstaff'tan geçtik. Ağaçları ve bir Home Depot'u hatırlıyorum ve Route 66'da haykırış yapan bir kasabanın vanilya olduğu için şok oldum. Bükülmüş sürücü Oak Creek Canyon aşağı, kırmızı kayalar ve bir son gece yıldönümü mutluluk Super 8 motel banliyö SoCal ve ı-15 trafik sıkışıklığı için dönmeden önce yaptı. Hoel Indian Shop tarafından 10 yıldan az bir süre sonra, sahiplerinin hayatımızın en önemli, sevilen insanlarından biri olacağına dair bir ipucu olmadan sürdük. Chevy S-10'u Midgely Köprüsü üzerinden sürdük, iki ay sonra kamyonun bir trafik kazasında toplanacağından habersizdik. Ve sonra turist dükkanları, kırmızı kayalar, dondurma salonları ve 100 derecelik ısı ile çevrili Uptown Sedona'daydık. Tam Nirvana değil, ama kalbim bir vuruş atladı. 23. doğum günümden utangaç ve üniversite mezuniyetinden bir yıl uzaktayım ve evimi bulduğumu hissettim.
Amerika Kovboy Sanatçıları'nın 1964'te orada kurulduğuna dair bir ipucu olmadan, Cowboy Club'da kızarmış kaktüs ve dikenli armut margaritalarla yemek yedik. Daniel'in lise mezuniyetinden sadece aylar önce fotoğraf çekimine giderken Daniel'in Jeep'i kandırdığı bir gün yanımda sürecekti. İlk Sedona kız arkadaşım olacak olan makyaj sanatçısıyla tanıştığım yere kadar gittik. Ne duyduğumu tam olarak bilen aynı kişi - geçen hafta kadar bile. Bir gün beni en iyi tanıyan kadının Duke ve Jack adında iki dışkısını getireceği ikonik Bell Rock'a doğru yol aldık. Alacakaranlık tişörtleri giyen ikimizin fotoğraflarını çekerdik. Bir gün monolitin tepesine tırmanacağımızı düşünmeden Capitol Butte'den geçtik, dostluğu ateşleyecek bir zam. Otelimize giderken, kitlenin Hıristiyan inancını tamamen değiştirecek ve beni hiç düşündüğümden daha fazla güldürecek bir adam tarafından teslim edildiği St. John Vianney Katolik kilisesi tarafından sürüldük.
Super 8 ön büro ajanı bize biz Red Rock Crossing, Pentax SLR ve Agfa ultra doymuş film ekstra rulo elinde özledim edemeyeceğini söyledi, biz Arizona en çok fotoğraflanan nokta arayışı gitti. Yolda, Sedona Red Rock Lisesi'nden geçtik, asla öğrencilerinden birinin gelecekteki Turşularımla evleneceğini tahmin etmiyorduk. Dördümüz yiyecek ve şampanya ve atkılar ve oyulmuş kabaklar ve hip-hop tarafından beslenen geceleri paylaşırız. Ama yeni ish lisesinde pencereme baktığımda bilmiyordum.
Red Rock Crossing'de, turkuaz mavisi kamyonetini park ettik ve önümüzdeki 18 yılını bilgilendirecek bir açıklığa gelene kadar dere kenarı yolunda ilerledik. Oak Creek'in dibinde, Cathedral Rock tüm görkemiyle gökyüzüne karşı yükseldi ve gözlerimi ağlattı. Derenin serin suları pürüzsüz kayaların üzerine koştu ve yeşil çınarlar ve pamuk ağaçları ve kırmızı kaygan kaya bizi çevreledi. Fotoğraf makinem yanımda asılıydı, bir an unutuldu ve bu ev hissi geri döndü, bir yük treni gibi ruhuma çarptı. Cathedral Rock'un girdap olduğunu söylüyorlar. Ben bunun bir uyanış olduğunu söylüyorum. O andan itibaren tüm dünyada istediğim tek bir şey vardı: Sedona'da yaşamak. O gün Cathedral Rock'ta merak ettiğim gibi, kelimelerin taşıyabileceğinden daha fazla seveceğimiz iki insanın bir gün formasyonun diğer tarafında bir at kurtarmaya sahip olacağına dair bir fikrim yoktu. Birlikte dördümüz gülüp ağlar ve Kaliforniya'nın tesadüflerini paylaşırdım, bu beni ilk yaşamımızın birlikte olamayacağına ikna etti. Sonunda Fransa'dan arkadaşlarla Cathedral Rock'a tırmanacaktık. Küçük kız kardeşimle. Ablası gibi hissetmeye gelen patronumla asla istediğimi bilmiyordum. Ama Mayıs 2000'de bunların hiçbirini bilmiyordum. Buranın ait olduğum yer olduğunu biliyordum.
İkimiz de Sedona bırakmak kendimizi getirebilir çünkü biz bizim tatil ilave bir gece uzattı. Eve döndüğümüzde, fotoğraflarımızı çerçeveledik ve gördüğümüz tüm görkem hakkında konuşarak saatler geçirdik. Kızıl Kanyon'u hatırlıyor musunuz? Tanrıların Vadisi'ni hatırlıyor musunuz? Meksika Hattını hatırlıyor musunuz? Red Rock Crossing'in bir fotoğrafını çerçeveledim, işyerindeki masama koydum ve bir gün arka bahçemde olacağına dair söz verdim. Biz üç gün hafta sonu ne zaman biz sonraki beş yıl Sedona kaçan geçirdi. Yerliler bize Red Rock Fever vardı. Bu egzotik ve apropos gibiydi. Sedona'yı şiddetli rüzgarlarda ve ciltte kabarık sıcağında, yağan yağmur ve göz kamaştırıcı sonbahar renklerinde ziyaret ettik. Biz Sevgililer Günü ve Şükran ve dört Temmuz sırasında ziyaret etti. Biz ne zaman para vardı ve ne zaman biz kırdı ziyaret etti. Her ayrıldığımızda, kalbim ağırlaştı, bir Ağustos'a kadar gecenin ortasında iki kediyi çekti ve dünyadaki tüm mallarımızla dolu bir U-Haul (ve Daniel'in hemen arkamızdaki yorgunluğu). Başlarımız, dergi işleri, ev sahipliği, Hint sanatı, sonsuz yürüyüş ve gerçekleşen bir hayat vizyonlarıyla doluydu.
Biz iyi için geldi düşündüm. Evim güzel evim.
Kalpleri ve istekleri, kariyerleri ve ilgi alanlarını (ve ev dekorundaki zevkleri) değiştirdiğini itiraf etmek beni acıtıyor. Ama aileye dönüşen arkadaşlar? Bu değişmez.
Sedona'daki ilk kariyer hedeflerimi gerçekleştirdim. İlk evimizi aldık. İlk iki kedimizi dinlenmeye bıraktık ve hayatımızın merkezi haline gelen iki furbabiyi daha kabul ettik. Sedona'da yaşarken Avrupa ve Güney Amerika'ya gittik. Bir kitap yayınladım. Daniel şirket merdiveni tırmandı ve köşe ofisini aldı. Teknolojinin harikaları sayesinde yüzlerce kilometre uzakta olan aileye yaklaştık. Kelimeyi yeniden tanımlayan komşularla tanıştık (ve Noel'i dört gözle beklememiz için bize yeni nedenler sunduk). Bono ve Twin Peaks karşılaşmaları ve düğümlü partiler ile otomobiller ve homebrew ve ev iyileştirmeleri ve fırçalar vardı. Büyükanne ve büyükbaba kaybetti ve kuzenler yeniden keşfedildi. Ebeveynler yanlış anlaşıldı. Büyümesini izleyemesem bile, her zaman kalbimde bir yeri olacak sevgili küçük kızlar. Hayal edilen çocuklar serbest bırakıldı. Dans partileri, uyuşturucular ve son teslim tarihleri… daima son başvuru tarihleri.
Ve şimdi acı veren vedalar. Satılık işaretler ve bahçe satış ve korkutucu ve heyecan verici belirsiz bir gelecek için. Ama pişmanlık yok.
Yayınlanan 22-04-2020