Zaten Aralık ayında 1 Rusya'da yılın 2011'u tamamen yeni bir servis dalı olarak görünmeli - Havacılık ve Uzay Savunması (WKO). Bu, Federasyon Konseyi Güvenlik ve Savunma Komitesi başkanı Viktor Ozerov tarafından açıklandı. Uzay Kuvvetleri Komutanı Oleg Ostapenko, havacılık savunması oluşturma sürecinin nasıl ilerlediğini anlattı.
1 2011 Aralık tarihine kadar modern bir Rus Doğu Kazakistan bölgesi yaratma planları hakkında daha önce bilindiğini bilmek gerekiyor. Geçtiğimiz yılın sonunda, Rusya Devlet Başkanı Dimitri Medvedev Başbakan Vladimir Putin ve Savunma Bakanı Anatoly Serdyukov'a askerlere bir uzay saldırısı, hava savunması, füze savunması ve uzayın son teslim tarihine kadar tek bir stratejik komuta altında kontrol edilmesi konusunda bir uyarı vermesi talimatını verdi. Böyle bir emrin haberiyle eşzamanlı olarak, Savunma Bakanlığı’nın asıl savunması bu bölümde kimin esas olacağı üzerine açıldı. Askeri yetkililer için bu oldukça anlaşılabilir bir durum: bu durum devlet güvenliği gibi yüce meseleler hakkında değil, aynı zamanda özel yaşam kaynağı - bütçe fonları ve yeni generallerin lambaları hakkında.
Hava Kuvvetleri temsilcileri, derneğin organizatörlerinin sadece onlar olması gerektiğinden emindi. Sonuçta, hava sahasını ilgilendiren her şey onların ayrıcalığıdır. Ayrıca, başlıca hava savunma araçları da sunuluyor. Uzay kuvvetlerinin temsilcileri, kendi şampiyonluklarında ısrar ederek, gelecekteki savaşlarda, uzmanlara göre ana tehdidin atmosferik (uzay) yörüngelerin ötesinden geleceğini ve sadece bu konuda profesyonel olduklarını belirttiler. Açıkçası, ikinci argümanlar cumhurbaşkanı için en ikna edici görünüyordu. Bunun doğrulanması, senatörlere Uzay Kuvvetleri Komutanının sadece komutanının rapor edilmesi.
Uzun zaman önce devletimizde tamamen yeni bir EKR sistemi oluşturmak için çok şey yapıldığını not etmek gereksiz olmazdı. 1990'lerin başlangıcında, SSCB askeri alan programı, birçok yönden Amerikalıların önüne geçti. Sovyetler Birliği, iki kez uzay aracı türüne sahipti ve ayrıca ABD'den beş kat daha fazla test ve hedef alanı başlattı. SSCB dünyada kalıcı bir yörünge uzay istasyonuna sahip olan ve üzerinde askeri deneyler yapan tek devletti. Sovyetler Birliği ayrıca, dünyanın son derece düşük yörüngelerinde uyduları yok edebilen ilk yere dayalı sisteme sahipti. Hava Kuvvetleri Uzay Coomandına (ABD Hava Kuvvetleri Uzay Komutanlığı) göre, SSCB ve daha sonra Rusya, düşman uydularının imha sistemlerinin 38 testlerini yaptı - çoğu başarılıydı.
Rus füze savunma sistemi uzun zamandır kurulmuş ve faaliyet gösteriyor - bu da Rusya’nın Batı’nın önünde olduğu kadar küçük. Rusya'da, ulusal füze savunma kompleksi birkaç on yıl boyunca işletilmektedir. İki kademeden oluşur. Moskova denilen A-135, Merkez Sanayi Bölgesi ve başkent için hava örtüsü sağlar. 1978'ten 1987'e, yaratılış yılı aynı anda binlerce askeri inşaatçının 100'inde yer aldı. Kompleks birkaç ayrı bileşenden oluşur. Bu aslında devasa bir sistem, dış uzayı kontrol eden bir sistem, bir uzay saldırısı uyarma sistemi, antimissile savunma.
Bu devasa yapının temeli, 3-I, uzay kuvvetlerinin bir parçası olan özel amaçlı roket ve uzay savunması ordusudur (merkez, Solnechnogorsk, Moskova bölgesindedir). Mayın şeklindeki hizmete dayalı ateşleme sistemlerinde, anti-füze tipi - 51Т6 ve 53Т6 tipi yeniden şarj edilebilir yeniden kullanılabilir füze fırlatıcıları. Bazıları Moskova Çevre Yolu boyunca kuruludur. Bu silâh 5 km'den itibaren irtifalarda uçan düşman balistik füzelerini ve savaş başlıklarını durdurabilir ve yok edebilir. saniyede 6-7 kilometreye kadar hızlarda yakın alana. Nükleer füze savaş başlıklarının, 53T6 tipi antimissilese kurulduğu unutulmamalıdır. Uzmanlara göre uzayda patlarlarsa, derhal Moskova nüfusunun% 10'ine kadar ölebilirler, elektromanyetik dürtü tüm bölgesel güç sistemlerini, savaş kontrol kanallarını ve kablolu iletişim hatlarını devre dışı bırakacaktır. Fakat yine de, düşmanın balistik kıtalararası füzesinin nükleer savaş başlığı doğrudan Moskova'ya atılmış olsaydı olacak olana kıyasla çok daha küçük bir yıkıcı etki.
Rusya'da oluşturulan füze saldırı tespit ve uyarı sisteminin (SPRN) uzay kademesi, Cosmos tipi üç uydudan oluşuyor. Doğru, kullanımlarında bir incelik var - onlar sadece Amerika Birleşik Devletleri topraklarını sürekli izliyorlar ve gezegenin diğer bölgelerinde bir balistik füzenin fırlatılmasını tespit edemiyorlar. Bununla birlikte, bir güvenlik ağı olarak SPRN, Balkhash (Kazakistan), Baranovichi (Belarus), Mishelevka, Olenegorsk, Pechora, Gabala (Azerbaycan) 'daki radar istasyonlarından oluşan bir karayolu trenini de içerir. Son iki yılda, Armavir ve Lekhtusi'de yeni bir tür Voronezh-M radarı eklediler.
Üçüncüsü, alan korumasının daha az önemli bir parçası olmayan alan izleme sistemidir. Dış mekan, optik-elektronik kompleksi "Pencere" ve Nurek'te (Tacikistan) uzmanlaşmış radar istasyonları tarafından izlenmektedir.
Bu tür kompleksleri oluşturmak ve geliştirmek için birçok neden var. Modern savaşlar sürdüğü için, tüm dünya Irak ve Yugoslavya'dan örneklerle açıkça görülüyor. Örneğin, Iraklılar havadan altı hafta boyunca Amerikalılar tarafından bombalandı ve füze saldırıları başlattı. Sadece hava savunma sistemlerinin devreden çıkarılmasından ve birliklerin kumanda edilmesinden ve kara birimlerinin devreye sokulmasından sonraydı. Sadece eyalet topraklarının kontrolünü ele geçirmek için gerekenler, tam olarak 100 saat sürdü. Bugün, Libya'da da benzer şeyler oluyor. Bu devletin silahlı kuvvetlerinin zayıflığına ve NATO kuvvetlerinin kara kuvvetlerinin işgalinin geleceği konusundaki belirsizliğe hafif bir uyum sağladı.
Rakiplerin 21 yüzyılda nasıl ele alındığı, aşağıdaki gerçek bir fikir verir. ABD, yirmi birinci yüzyılın başından beri, aktif olarak mevcut hava savunma silahlarının kolayca ulaşamayacağı yakın mesafeden saldırabilecek tamamen yeni bir hipersonik bombardıman uçağının oluşturulması üzerine çalışmaya başladı. Bu tür makineler, üssünden 16700 kilometrelik bir mesafede bulunan gezegenin herhangi bir yerinde çarpma noktasına ulaşmak için, ABD topraklarından ve kelimenin tam anlamıyla iki saat içinde çıkabilecekler.
Şu anda, yeni süper bombardıman uçaklarının sadece ön özellikleri bilinmektedir. Seyir uçuş hızı en az 5-7 M (ses hızından en az 5-7 kat daha hızlı). Bir karşılaştırma olarak, modern savaşçıların maksimum seyir hızı 3-3,5 M'yi geçmiyor ve bunu başarmak için aşırı motor çalışmasının kullanılması gerekiyor. Yaratıcılara göre gelecekteki Amerikan bombardıman uçağı, tüm uçuş süresi boyunca 30 kilometreden daha yüksek bir rakımda hipersonik bir seyir hızı yakalayabilecektir. Savaş yükü 5,5 bin kilogram olacak.
Pentagon'un ilk hesaplamalarına göre, yeni hipersonik süper bombardıman uçakları, ABD Hava Kuvvetleri ile yılın 2025'inden daha erken bir zamanda hizmete girecek. Tabii ki, hala zaman var, ama bugün çok gerçek bir tehditle neye karşı çıkacağını düşünmek gerekiyor.
Rus ordusuna göre, Triumph C-400 uçaksavar füzesi sistemi yakın mesafedeki hedefleri vurabiliyor. Bu tür ilk kompleksler, Rus hava savunma sistemi tarafından 2007 kadar erken kabul edildi. Umut verici bir şekilde, Almaz-Antey endişesinin daha da karmaşık bir C-500 kompleksi geliştirmenin son aşamalarında olması umut vericidir. Planlara göre, 2015 yılına kadar birliklere gitmeli.