Cromwell, Nesby Savaşı'ndan sonra Charles I'in vagon treninde bulunan bir mektubu okur. Charles Landseer tarafından boyama
tarih Rusya XVI-XVII yüzyıllar. Avrupa'da kanlı kabul edildi. Nitekim bu sefer Korkunç İvan'ın oprichnina'sı, Sorunlar, Razin'in savaşı, çeşitli isyanlar damgasını vurdu. Ancak, Batılı güçlerle karşılaştırırsanız, o zaman Rusya'da her şey o kadar da kötü değildi. Örneğin İngiltere'ye neredeydi!
Tüccarların ve tefecilerin ülkesi
Fransa veya İspanya'nın aksine İngiltere artık aristokrat bir devlet değil, ticari bir devletti. Aşiret asaleti, yüzyıllarca süren çekişmelerle oyulmuştu. Özellikle, XNUMX. yüzyılda Kırmızı ve Beyaz Gül Savaşı sırasında. Aristokrasinin yerini seçkinler aldı - zengin tüccarlar ve tefecilerden ortaya çıkan "yeni soylular". İlk başta, ülke için faydalı ve ilerici göründü. Yeni soylular girişimciydi, aktifti, yeni girişimler kurdular, imalatlar, gemiler inşa ettiler, yeni pazarlar ve hammadde kaynakları aradılar. Ticaret hızla gelişti. Krallar, parlamentoya büyük yetkiler veren eşrafa güveniyordu. İki oda, emsaller (lordlar) ve müşterekler ve onaylanmış kanunlar ve bir bütçeden oluşuyordu. Ayrıca, kraliyet gücü kendisini tüm Protestanların koruyucu azizi olarak ilan etti. Bu aynı zamanda siyasi olarak faydalı görünüyordu. İngiltere, ayaklanmaların ve devrimlerin ihracatçısı oldu.
Ancak geri kalan halk bundan faydalanmadı. Yeni soylular sözde tuttu. eskrim. Köylüler, toprağı başka amaçlarla (örneğin meralar için) kullanmak ekonomik olarak daha karlı olduğundan, besledikleri topraklardan sürüldü. Binlerce serseri ve dilenciye karşı kanlı yasalar derhal yürürlüğe girdi. Bir kase güveç için çalışan kölelere dönüştürüldüler ya da damgalanıp asıldılar. Hayatta kalanlar, zenginlerin işletmelerine, dilenci bir ücret ve ağır çalışma koşullarıyla gemilerine gitmek zorunda kaldılar ve bir insanı hızla mezara götürdüler. Şehirlerde gecekondular ortaya çıktı. Sıradan insanlar mahkemede koruma bulamadı. Barışın hakimleri aynı zengin ve güçlüydü, onlar da parlamentoda oturuyorlardı. Avam Kamarası üyeleri genellikle Lordlardan birkaç kat daha zengindi.
Tüccarların iştahı giderek arttı. Nasıl tasarruf edeceklerini (çoğunlukla başkalarında) ve uygun maliyetli olmayı biliyorlardı. Bu nedenle, parlamenterler, vergilerin tahsiline, ceblerini ilgilendirdiği için mümkün olan her şekilde karşı çıktılar. Kraliyet mahkemesinin finansmanı, hükümet harcamaları gibi kesildi. Zamanla, tüccar katmanı kralları düzenlemek istedi.
Carl First, Daniel Maitens'in portresi
Sapkınlık kalesi
Batı Avrupa'da bir dizi şiddetli savaş başlatan Protestanları himaye ederek, İngiltere'nin kendisi sapkınlıklarla enfekte oldu. Çeşitli mezhepler çoğaldı. İngiliz tüccarlar ve bankacılar, Hollandalı meslektaşları gibi, Kalvinizmi seviyorlardı. Onda zenginlerin "Tanrı'nın seçilmişliğine" doğru bir yönelim vardı. Profesyonel başarı, refah ve zenginlik "seçilmiş azınlığın" ayırt edici özellikleriydi. Anglikan Kilisesi özerkti, ancak Katolikliğin birçok özelliğini korudu. Kalvinistler (İngiltere'de kendilerine Püriten diyorlardı - "temiz") kilisenin maliyetini düşürmeyi talep ettiler. Simgeleri yok et, zengin sunakları, haç işaretini kaldır, diz çök. Piskoposlar, sürü tarafından seçilecek olan papazların (rahipler) sinodlarıyla değiştirilmeliydi. "Seçilenlerin" sinodlara gitmesi gerektiği açıktır.
Kalvinizm, siyasi muhalefetin ideolojisi haline geldi. "Sosyal sözleşme" teorileri geliştirildi. İsrail'in ilk krallarının halk tarafından Tanrı'nın isteğine göre seçildiğine inanılıyordu. Bu nedenle, mevcut hükümdarlar, halkla uygun bir anlaşma çerçevesinde, özgürlüklerini koruyarak hüküm sürmelidir. Aksi takdirde kral bir tirana dönüşür ve Tanrı'ya karşı çıkar. Bu nedenle, sadece mümkün değil, aynı zamanda onu devirmek de gereklidir. Ve din adamlarının sinodları, Tanrı'nın iradesini hükümdara aktarmalıdır. Bu tür fikirlerin zengin katmana aşık olduğu açıktır.
Charles I'in siyaseti
İngiliz kralı Charles, 1625'ten beri hüküm sürdü. Muhalefeti engelleyemeyen nispeten nazik ve kararsız bir insandı. Parlamento ile çatışmalar (çoğunlukla vergiler konusunda) devam ediyordu. Milletvekilleri krala para vermediler, hükümdarın gücünü sınırlayan yasalar çıkardılar. Charles ve danışmanları, İrlanda valisi, Stafford Kontu ve Canterbury Lod Başpiskoposu, durumu istikrara kavuşturmaya ve bir uzlaşma bulmaya çalıştı. Tavizler sadece muhalefeti cesaretlendirdi, daha fazlasını istiyorlardı. Parlamentolar dağıldı, ancak yenileri daha da radikal hale geldi.
İskoçya ve İrlanda'nın sorunları nedeniyle gerginlikler daha da arttı. 1603'te İskoçya Kralı VI. James İngiliz tahtını miras aldı ve İngiltere Kralı I. James oldu.İskoçya, İngiltere ile birleşti, ancak bağımsız bir devlet olarak kabul edildi. Kral biriydi, ancak hükümetler, parlamentolar ve yasalar farklı kaldı. İskoç asaleti, kraliyet gücüne neredeyse hiç aldırış etmeden inatçı, kavgacı biriydi. Yerel baronlar, feodal beylerin özgürlüğünü haklı çıkaran Kalvinizmi de severdi. İskoçya'da devlet dini olarak ilan edildi. Baronlar presbyter oldu, bir konsey oluşturdu ve tüm gücü ele geçirdi. Ve kral, İskoç Presbiteryanlığı ile Anglikanizm arasında bir yakınlaşma politikası izlemeye çalıştı. Piskoposları daha yüksek mevkilere çekerek yerel aristokratları geri püskürttü.
Ayrıca İskoçlar, mülk ve vergiler meselesinden rahatsızdı. 1625'te Charles, 1540'tan itibaren İskoçya kralları tarafından yapılan tüm arazi hibelerini iptal eden İptal Yasasını çıkardı. Her şeyden önce bu, Reform sırasında laikleşmiş eski kilise topraklarıyla ilgiliydi. Soylular bu toprakları kendi mülkiyetlerinde tutabilirdi, ancak kiliseyi desteklemek için yapılan nakit ödeme şartıyla. Bu kararname, İskoç soylularının büyük bir kısmının mali çıkarlarını etkiledi ve kral ile büyük bir hoşnutsuzluk yarattı. Ayrıca, kralın baskısı altındaki İskoç Parlamentosu, dört yıl önceden vergilendirmeye izin verdi. Kısa süre sonra, bu, ülkedeki arazi ve gelirin vergilendirilmesinin kalıcı hale gelmesine ve bu uygulamanın İskoçya için geleneksel düzene karşılık gelmemesine yol açtı.
İngilizler İrlanda'yı birkaç kez fethetti. Bir koloni konumundaydı. İrlandalı Katolikler "vahşi", "beyaz siyahlar" olarak görülüyordu. Köle konumunda tutuldular, topraklar alındı. Yerel yönetimin tamamı Protestanlardan oluşuyordu. İrlandalılar köleliğe dönüştürüldü, onları yurtdışına götürerek köleliğe satıldı. Bir İrlandalı cinayeti için bile, bir İngiliz sadece küçük bir para cezası ile cezalandırıldı. Elbette İrlandalılar teslim olmadı, sürekli isyan ettiler. Kan içinde boğuldular. İrlanda'yı kontrol altında tutmak için, oraya İngiliz birlikleri yerleştirildi. İrlanda'da kral, parlamentonun izni olmadan vergi koyabilirdi. Para için çaresiz kalan Karl bunu birçok kez yaptı. Ancak İrlandalıların sabrı sonsuz değildi, 1640'ta tekrar isyan ettiler.
Aynı zamanda İskoçya da kaynıyordu. Anglikan ayinlerini ve ayinlerini İskoç Presbiteryen ibadetine sokmanın yanı sıra piskoposların gücünü güçlendirmeye yönelik kraliyet politikası direnişle karşılaştı. 1638'de Presbiteryenizmi savunan bir bildirge olan Ulusal Antlaşma kabul edildi. Kralın rakipleri malzeme hazırladı оружия ve Avrupa'dan ekipman. Otuz Yıl Savaşları tecrübesi olan tecrübeli komutanlar ve paralı askerler oradan geldi. Bunlar arasında Alexander Leslie göze çarpıyordu. İskoç isyancılar, Londra'daki krala muhalefet ile bağlar kurdu. Sonuç olarak, Edinburgh'un yaşlıları ve Londra'daki muhalefet komplo kurdu ve krala saldırdı.
Drama saat gibi oynandı. İskoçlar 1639'da isyan ettiler ve kraliyet kalelerini ele geçirdiler. Londra'ya gitme fikri doğdu. Ve İngiliz başkentinde, parlamenterler paniğe kapıldılar ve insanları "İskoç tehdidi" ile korkuttu. Ancak aynı zamanda parlamento, savaş için krala para vermeyi reddetti. Karl'a şantaj yapılmaya başlandı: tavizler karşılığında para. İskoçlarla iletişim halinde olan İngiliz muhalefeti, kraliyet taraftarlarının zaaflarını, saldırıyı ne zaman artıracaklarını, ne zaman durduracaklarını önerdi. İnsanlar Londra'da karıştı. 1640 yılında, Leslie'nin İskoç ordusu kraliyet kuvvetlerine bir dizi yenilgi verdi, İngiltere'yi işgal etti ve Newcastle'ı ele geçirdi. Yetersiz finansman nedeniyle morali bozuk olan kraliyet ordusunda, kralın toplumdaki popülerliği, huzursuzluk başladı.
Karl teslim olmak zorunda kaldı. İskoç birlikleri tazminat aldı. Kral, İskoçlara ödenecek yeni vergiler getirmesi için Dolgiy (1640-1653 ve 1659-1660'da yürürlükte olan) adlı yeni bir parlamento çağırdı. Parlamentonun hiç kimse tarafından feshedilemeyeceği bir yasa imzaladı, ancak kendi kararıyla. Kral, herhangi bir olağanüstü vergi toplama hakkından mahrum bırakıldı. Kralın danışmanlarından nefret eden muhalefet, onların misilleme için teslim edilmesini talep etti. Parlamento onları uydurma bir vatana ihanet suçlamasıyla yargıladı (hiçbir kanıt yoktu). Mayıs 1641'de Strafford Kontu Thomas Wentworth idam edildi. Başpiskopos William Laud, "doğal" bir ölüm umuduyla uzun süre hapishanede tutuldu ve sonunda Ocak 1645'te kafası kesildi.
Krala asla para verilmedi. Parlamento, İskoçya ile barışı satın aldı. 1641'de Londra Barışı sonuçlandı. Ayaklanmanın başlangıcından itibaren İskoç Parlamentosu'nun tüm yasaları kral tarafından onaylandı. İsyancılar af aldı, İskoç ordusu tazminat aldı. Kraliyet birlikleri bir dizi kaleden çekildi.
Thomas Wentworth, Strafford'un 1. Kontu (1593-1641)
Devam edecek ...