Mesleğe göre bir tarihçi ve yazar olduğum halde, çoğu zaman, çoğu insan gibi, geçmiş hakkında değil gelecek hakkında düşünmek zorundayım. Geçmiş sadece bize ne olacağını tahmin etmeye yardımcı olur. Mecazi konuşan, bilen biri tarih, anahtarları geleceğe gireceği kapıya tutar. Bugün bize neler olduğu hakkında, önce düşündüm ki ... 2002 yılı.
O zamanlar sadece iki kitap basan acemi bir yazardım. Ancak bazı başarılar elde ettiler ve gazeteciler ilk röportajımı almaya başladı. Onlardan biri, neredeyse imkansız olanı başarmaya çalışan çok popüler Kiev dergisi "Akademi" de çıktı - parlaklığı entelektüelcilikle birleştirdi.
eskiye ait. Bu röportajda (Tekrar ediyorum: Dava İKİ YIL AGO idi!) Şunu söyledim: “Küçük bir tahmin yapmak istiyorum. Sıkma durumu devam ederse, terör başlayacaktır. İlk başta, bilgilendirici, İnternet kullandıklarında, diğer halkın itibarını mahvetmek için kirli PR teknolojileri. O zaman fiziksel teröre dönüşebilir. Çok uzun zaman önce, şiddetli ve aktif olanların yok olduğu hiçbir temizlik ve baskı yoktu. Ve şimdi yeni bir nesil büyüyor. Onu görmüyoruz, 1991 yılında bir yerde doğmuş, büyümüş. Ve tezahür etmek üzere. Gençler gelip kendilerine ait olmayan bir dünya görecekler. İçinde hesap bulunmayan bankaları, sokaklarda dolaşan ve oturmadıkları arabaları, kendilerine ait olmayan arsaları görecekler. "Neden bütün bunlara sahip değiliz?" Diye soracaklar. En sıcakları teröre saldıracak. Çünkü eğer elinizde bir üniversite diploması varsa, ancak bir işiniz yoksa, seçim çok sınırlıdır. ”
Başka bir deyişle, o zaman bile nesillerdeki değişimi ve Ukrayna'da bir devrim olasılığını düşünüyordum. Ukrayna buhar kazanındaki gerginlik arttıkça, bu röportajı artan bir şekilde hatırladım. Gerçek, beni haklı olduğuma ikna etti. Ve yılın ilk Maidan 2004 günlerinde. Ve “Femen” Kiev'de ilk bakışta göründüğü zaman, zor ekonomik hesaplamaları gizlediği ahlaki aleyhine isyan çıkardı. Ve ikinci Maidan sırasında.
Ukrayna'nın üzerinde durduğu 1930 ve 1940'te doğan Sovyet nesiller, doğal olarak değer sistemleriyle birlikte ayrıldılar. Gangster 1990-e, yabancılar için zor ve aşılmaz bir politik sistem kurdu: kapalı bir "şanslı" klübü, "halk" (aslında - devlet) mülkü bölümü için sivil mücadelede hayatta kaldı. Sosyal asansörler yoktu. Bunun yerine, ailelik gelişti. Çocuklar, kız kardeşler ve “yaşam ustaları” nın metresleri milletvekili oldular. Geri kalanlar, ortak bir çiftlik toplantısı hakkında şakada olduğu gibi, bir teselli ödülü "istikrar" ve "BÜYÜK PODYAKA" olarak gitti. Ve Kiev metrosu, bölge merkezlerinden ve köylerinden memnun olmayan insanlarla doluydu ve çalışmayan hiçbir yerin olmadığı yerlerden kaçmaya çalışıyordu. İhracata yönelik ekonomik model, hala ülke bütçesinde 7 milyar dolarlık yıllık bir delik bıraktı. Bu gibi durumlarda BT sarsılmaz mı? Evet, başkan bile olsa, geçen gün Anna Herman kim hızlı zenginleşme ve çekiciliğin kişiliğini aradı? (Kelimenin tam anlamıyla: “Hızlı para ve çekicilik dönemi Yanukoviç ile geçti ...”)
Fransız Devrimi'nin meyvelerinin Napolyon'u bir araya getireceğini kim bilebilirdi? Anarşi her zaman diktatörlükle yer değiştirir.
ELEVATÖR GİDERMEZ. Son üç ayda çok şey öğrendik ve çok değiştik. Oysa henüz mutluluk bulamadılar. Sonuçta, altın tuvalet yerine bulunan "göz alıcı" cumhurbaşkanının altın somununun teselli edilemez mi? Bu, acı çeken binlerce insanı Mesih'in beslediği “ekmek” mi?
Dürüst olmak gerekirse, o kadar da kötü değildi. Ülke gelişti. Evler inşa edildi. Arabalar satın alındı. Kimse açlıktan ölmedi. Hatta çoğu tatile gitti
- kime Türkiye'ye, kime Avrupa'ya. Ancak devrimin ilk demir kuralı, “barışçıl” aktivistleri silahlandırmış beyzbol sopası gibi güçlendi. SOSYAL ELEVATÖRLERİN KORUNMASI.
Bu tipik olarak Ukraynalı değildi. Devrim öncesi Rusya'da hayat kötü mü oldu? 1930'in ilk SSCB'lerinden daha sakin ve daha tatmin edici. Ancak devrim gerçekleşti. Sadece bir köylünün oğlu bir köylü olmaktan yorulduğundan, bir rahibin oğlu bir rahip, ve Yerleşim Masasının altında yaşayan küçük bir kasaba yahudi, küçük bir kasaba yahudidir. Siyasi iktidarı tekelleştiren kraliyet ailesinin kalıtsal hakları, bütün kırmızı ve beyaz tonlarındaki imparatorluk sakinlerinin ezici çoğunluğunu, Rasputin'i öldüren bir avuç dolusu aristokrat kadar rahatsız etti (beyaz muhafız, aynı zamanda Ekim değil, Şubat devrimidir). Ve kral devrildi, şahsen çok iyi bir insan olmasına rağmen, estetik tadıyla son başkanımızınkinden daha zarif: Altın somunlar yerine Faberge yumurtaları topladı.
Psikoloji açısından, herhangi bir devrim bir tür delilik, kitlesel bir psikozdur. İnsanlar tam anlamıyla "öfkelerini kaybederler". Sıkı eski giysilerden atlamak ve yenileriyle değiştirmek için çaba harcarlar. Birisi kendimi diğer vatandaşlardan ayırdığımı düşünüyorsa yanılıyor. Kendinizi devrimin psikozundan ayırmak olanaksızdır. TÜM tarafından yaşanır. Ve onu isteyen. Ve istemedi olanlar. Ve bir devrimci. Ve karşı-devrimci. Ben de hayatta kaldım. Ve bazen hala endişeleniyorum. Bu ağrı en uygun olmayan zamanda yuvarlanma eğilimindedir. Bazen, basitçe dayanılmaz. Ama ruhu döndüren bu acıdır (kelimenin tam anlamıyla bir devrim - “darbe” anlamına gelir) bizi hayata döndürür, içinde en değerli şeyi ortaya çıkarmaya zorlar.
ARIZA HAYALİ. Herhangi bir devrimin yasalarından biri, her zaman GELECEĞİN RÜYASININI gerçeğe çevirme girişimi olduğunu söylüyor. Fransız Devrimi, Özgürlük, Eşitlik ve Kardeşlik sloganlarını ortaya koydu. Rusya’daki Ekim Devrimi, gerçekliği TOPRAK’IN BİR CENNETİ - komünist bir toplum haline getirmeye çalıştı. Her ikisi de doğal olarak elde edilemez. Günümüzdeki devrim sonrası Fransa (ilki, en ünlüsü dışında, tarihinde dört devir daha vardı - 1830, 1848, 1870 ve öğrenci 1968) hala dünyadaki en bürokratik devletlerden biri. Ve “Jacobinler”, devrimci Girondist rakiplerini imha eden “kardeşlere” en az benzeyen ve sonunda, Jacobin Robespierre’in serbest bırakan ilk kişi olduğu aynı giyotinde onları yok ettiler.
Ukrayna devrimi bir Avrupa hayaliyle başladı. Bunun nedeni, Yanukoviç 'in Avrupa Birliği ile ilgili bir anlaşma imzalamayı reddetmesiydi. Avrupa bir cennet olarak düşünüldü. İmzalayacağız ve her şey yoluna girecek. Yanukoviç değil. Derneğin siyasi kısmı imzalandı. Ekonomik - birkaç ay içinde imzalayacağına söz ver. Yakında herkes pratikte ne olduğunu ve Avrupa Birliği'nde cennetin erişilebilir olup olmadığını görecek - en azından bunun bir bölümü, buna vizesiz rejim denir. Memnun olmayan birçok kişi var. Toplumsal vaadin ödemesi bir buçuk katına çıkarılacak. Maaşlar donmuş. Sosyal faydalar kısıtlanıyor. Ülke işsizlikle karşı karşıya. Ama bir hayali yaşamayı yasaklamak mümkün mü?
Ne de olsa, devrimciler her zaman kelimenin tam anlamıyla her şeyi değiştirmek isterler. Fransızlar, kraliyet iktidarının devrilmesi gününden (yılın 22.09.1792'i) geri sayımı başlatan ve her zamanki Ağustos ve Eylül aylarını “Frutidori” (“meyve vermek”) ve “Vandemier” (vintage aylar) olarak yeniden adlandırmak için yeni bir takvim hazırladı. Takvim, Napolyon iptal ettiğinde, 1805'a kadar sürdü. Mecazi anlamda, Fransız Devrimi'nin meyvelerini toplayan kişi şafakta bunu beklemese de, o şuydu.
Bütün devrimler her zaman otoriterlik, diktatörlük veya restorasyon (yani önceki rejimin dönüşü) ile sonuçlanır. Sınırsız özgürlük arıyorlar. Anarşi bile. Ve daha da zorlu siparişe gel. Rus 1917 devrimi “kızıl kral” Stalin ile sona erdi. XVII yüzyılın İngiliz Devrimi - Stuart hanedanlığının restorasyonu. 1649’te, İngilizler Charles’ın başını kestiğinde, 1660’te oğlu Charles II’nin tahta geçeceğini ve aynı İngiltere’yi (veya daha doğrusu neredeyse aynı şekilde!) Onunla birlikte neşeli bağırsaklarla buluşacağını söyleyebilirdi.
MOSKOVA MAIDAN. Yeltsin, tank 'da Beyaz Saray civarındaki oteller Ama öyleydi!
Bugünün Rusya'sında, Ukrayna devrimi dikkatle algılandı. Bugün bir ana akım var - muhafazakar koruyucu ruh hali. Ve sadece tepede değil, dipte de. Bu arada, Kiev devrimi şaşırtıcı bir şekilde Yeltsin’in Rus dönemini hatırlatıyor. Kievans Avrupa'ya mı istiyor? Muskovitler ayrıca 1991'te bunun için can atıyorlardı. Gorbaçov'un uzun süredir bahsettiği "evrensel" değerleri tatmak istediler. "Evrensel" - Avrupamızın bir benzeri.
Moskova 1991 devriminde büyük bir rol Rus milliyetçileri tarafından oynandı. O sırada Rusya’daki havayı hatırlıyorum: “SSCB’nin tüm cumhuriyetlerinde Komünist Partiler var, ama biz bilmiyoruz! Bütün cumhuriyetlerin başkentleri var ve Moskova Rusya değil, Sovyetler Birliği'nin başkenti! ”Birliğin çöküşü Belovezhskaya Pushcha ile değil, 12'in 1990'inde kabul edilen RSFSR Devlet Egemenliği Beyanı ile başladı. SSCB'yi "sökme" mekanizmasını başlatan bu belgedir. Ukrayna'nın egemenliğine ilişkin benzer bir karar bir aydan daha uzun bir süre sonra yapıldı - 16 Temmuz 1990. Ve açıkça Moskova'daki olaylardan etkilendi.
Ardından iktidara geldiği için Yeltsin, Rus liberal rüyasını ve Rus toprak rüyasını bir yumrukta toplayabildi. Benzer şekilde, Kiev'de, Maidan'da, Ukraynalı Avrupalıların aşırı milliyetçilerle bir bağlantısı meydana geldi. Durumsal olarak birleşmiş rejimin nefreti. Her iki durumda da, bir yönetim krizi yaşandı - Yanukoviç, ülkenin nasıl yönetileceğini ve durumu Gorbachev gibi uygun bir şekilde değerlendirmeyi de unuttu. Düşen iki liderin, küçük ülke cennetlerini, etraflarındaki her şeyin yıkıldığı bir zamanda inşa etme teşebbüsü gibi tesadüfler bile! Gorbaçov, gücünün düşmesini Foros'ta (öfkeli kitlelerin mırıltısı altında yeni bir Kırım konutu olan onun için özel olarak yapılmış) ve ünlü Mezhyhiria'daki Yanukoviç'te bir kulübede buluştu. Bundan sonra tarihin tekrarlanmadığını kim söyleyecek?
Elitlerin başkentlerinde elitlerin krizi her zaman banliyölerin tükenmesine yol açar. Moskova, Paris veya Kiev’de güç için savaşırken, “sömürgeler” bağımsız bir seyahate başladılar. Her devrimin kendi Kırım'ı var. Bu, herhangi bir devrimci isyanın aynı demir kuralı ve Rüyayı gerçekleştirme çabasıdır. 18. yüzyılın sonunda, Paris'teki Jacobinler “akıl kültlerini” kurdular, ağaçlarını idam edilen siyasi muhaliflerin kanlarıyla bol miktarda suladılar, San Domingo'nun uzak Fransız kolonisinde ayaklanan siyah köleler. Bağımsızlık ilan ettiler ve kendi özgür "kara" cumhuriyetlerini kurdular. Napolyon Bonapart bile yine Fransa’ya yapamadı. Lenin iktidara geldiğinde ilk yaptığı şey Finlandiya'nın bağımsızlığıydı. Daha doğrusu, aksi halde “devrimin beşiğinin” başında tam da beyaz bir direnç merkezi alacağını iyi bildiğini bile bilmiyordu, ama sadece KABUL ETMİŞTİR. Giden 1917’in son gününde, Halk Komiserleri, Finlandiya’nın bağımsızlığını “ulusların kendi kaderini tayin hakkı ilkeleriyle tam bir uyum içerisinde” kabul ettiler. O zamana kadar Finlandiya milletinin dedikleri gibi tamamen olgunlaştı - devrimden önce ülke, ortak bir hükümdar tarafından birleşmiş olan Rus İmparatorluğu ile birlikteydi. Nicholas II’nin kaçağı otomatik olarak sendikaya son verdi.
Moskova’nın 1991’teki darbesi için, genç neslin yeni nesil üyelerinden oluşan, yeni nesil üyelerin kendilerini “demokratlar” olarak hızla yeniden kazanmış olan yeni Rus siyasi seçkinleri, “cumhuriyetçi kızları” sendika devletinden kabul etmek zorunda kaldı. Bu ücret için devrim bitmedi. Sivil çekişme, Rusya Federasyonu ve Yüksek Konsey Başkanı'nın (Khasbulatov ve Rutsky'ye karşı Yeltsin) iktidar için savaşmaya başladıkları, Beyaz Saray'ın bombardımanını "Çar Çarlığı" ile "Ostankino" yu karıştırarak, Moskova'da sokak savaşına dönüştüğü, 1993'un sonbaharında kazananlar arasında zaten. Kesin ölüm sayısı şu ana kadar belirlenmedi - en sık 2000 çalışanlarının sayısı aranıyor. Bundan sonra, Birliğin yıkıntılarında ortaya çıkan ülke, kendi içindeki ayrılıkçı eğilimleri bastırarak iki Çeçen savaşından geçmek zorunda kaldı.
Kiev, 2014.Tüm devrimler birbirine benzer. Bu unsur, rahatsız edilmek imkansız.
Kendi başına. Devrim, elementtir. Üstelik, bir deprem veya tsunamiden farklı olarak, bunlar çok tehlikeli olmasına rağmen, kendimizi özellikle tehlikeli kılan unsurlardır. Ancak bu kitle bilincinde bir değişiklik, ancak herkesi etkiliyor. Beyaz Muhafız yayıncısı Kont Alexei Tolstoy, devrim günlerinde "kırmızı bir sayım" olacağını bilmiyordu. Monarşist Dr. Bulgakov, son oyunu Batum'da Sovyet yazar ve hatta Stalinist olacağından şüphelenmedi. Bir Rus subay Petrov, UNR'nin Savaş Bakanı olacağını ve Petliurist olarak göç etmeye gideceğini pek düşünmüyordu. Petliura'nın askerleri Sosyur ve Dovzhenko, önde gelen Sovyet kültürel şahsiyetlerinin kaderiyle yüzleşeceklerini bile anlamadılar.
Bir devrimde, suç almanın bir anlamı yoktur. Aynı Bulgakov, tüm hiciv iğrençliğiyle, "bir devrim için iftira yazmanın imkansız" olduğunu vurguladı. “Bu dünyayı kader anlarında ziyaret eden kutsanmış” dedi. Bu Tyutchev çizgileri birçoğu onlarla aynı fikirde olmasa da bir ders kitabı haline geldi.
Böyle günlerdeki herkesin kendi kaderi vardır. Biri öldürür ve biri kurtarır. Biri diğerini iptal etmez. Yargılama. Umutsuzluk etmeyin. Sholokhov'un “Sessiz Don” ta yazdığı “haksız yere öldürülen” mezarının mezarı olan İncil sözlerini hatırlayın: “Huzursuzluk ve sefalet çağında beni yargılamıyor, kardeşler, kardeş” ... Bir sebepten dolayı, bu romandan kalanlarımdan daha güçlüdür.
1919'ta on yedi yaşında olan büyükbabam devrimi ve İç Savaşı hatırlatarak: “Bu şekilde insanlar Spite'de öldürüldü” dedi. Fakat kendisi kimseyi öldürmedi.
En önemli devrimler yasası, hepsinin er ya da geç sona ermesidir.