Oturma odamızda oturuyordum.
Televizyonun tam önündeydim. Fakat o zamanlarda gündüz yayın olmazdı.
Önümde ya bebeklerim ya da başka oyuncağım vardı, hatırlamıyorum...
Annemle babam İstanbul'dan gelmişlerdi. Ben sanırım okuldan çıkmıştım fakat yanımda kim vardı, onu da hatırlamıyorum. Tek hatırladığım, oyuncaklarımla gözlerim arasına giren bir kitap.
Kitabın kapağı hala gözümün önünde. Kırmızı çatısı olan şahane bir ev ve önünde çok çocuklu bir aile.
Kitabımın adı "Kırmızı Damlı Ev" di. Enid Blyton'un milyon tane kitabından biriydi. Ama benim ilk ve tek kitabımdı. Okudum, tekrar okudum, tekrar, tekrar, ezberleyinceye kadar okudum o kitabı. Sonra başkaları geldi. Okudukça okudum. Okudukça daha fazlasını istedim.
Çok sevdim kitapları.
Yatmadan önce son gördüğüm şey hep kitap sayfaları oldu.
Şimdi, benden çok daha erken bir zamanda henüz dört yaşında, henüz okumayı öğrenmeden, oğluma da aynı aşkı, kitap aşkını aşılamak için çabalıyorum.
Çok şanslıyım ki, günümüzde her yaşa uygun kitap alternatifi var. Ve son yıllarda çocuk kitaplarına müthiş bir önem veriliyor. Yayınevleri her yeni gün çocuklarımıza daha güzelini, daha faydalısını vermek için çalışıyorlar.
Ve yine çok şanslıyım ki, işim gereği artık elimden yüzlerce çocuk kitabı geçecek. Ve ben de burada oğluşla okuduğumuz tüm kitapları yazacağım.
Yeni kitaplarda buluşmak üzere...