Bunun hakkında yeterince konuşmuyoruz: Yemekler çok fazla iştir.
Akşam yemeği yemek genellikle gün içinde yapılacak en yoğun işçiliktir. Sanırım depresyonlu insanlardan hızlı yemek tarifleri isteyen Anlık Çöpte yemin eden annelere herkesin katılabileceğini düşünüyorum. Bu, özellikle hiçbir şeyin iyi gitmediği bir günden sonra doğrudur; yemek yorucu olabilir.
Erkek arkadaşım ve ben bugün kendimiz yataktan çıkmamıza izin vermeden önce, kahvaltıda nerede ve ne yiyeceğimi tam olarak belirlemek zorunda kaldım. Yapmasaydık, akşam yemeğine kadar öğünleri atlardım.
Sonuçta, neredeyse bir gün önce yapmıştık: saat 11: 00'de bir simit ve saat 19: 15'den önce paylaşılan bir patatas bravas tapas. çünkü akşam yemeği midemiz ağrıyordu.
Açlık ağrıları çekebildiğimiz gerçeği, vücut-beyin gelişiminin bir işareti oldu.
Bundan birkaç gün önce, sabah 8'den önce bir çörek veya rastgele atıştırmalık çeşitlerinde ameliyat yapabilirim. ve yeteri kadar yemek yemediğimi farkettim. O zaman yemek sipariş ederdim çünkü kendimi pişirmek için getiremedim.
İki haftadır böyle oldu. Bugüne kadar.
Bugün, paket kutuları çöp torbasını henüz attım ve bu konuda fazla utanç duymuyorum.
O oldu Tembel olduğumu. O oldu yorgundum. Bunların hepsi geçerli olmalı, benim depresyonum da olsa da olmasa da. Depresyonda kaldım ve en kötüsüydüm, açlığın ve iştahın tamamen gittiği yerdeydi.
Yemek yapmak sadece iş değildi; en kötüsüm boyunca, aynı zamanda bir bakım eylemi ve sevgi emeği. Ve en kötüsünde, zihinsel durumum öz bakım ya da sevgiyi haketmediğim konusunda ısrar ediyor.
Yemek yapmak, moralsizken göründüğü kadar kolay değildir.
Evde binmek ya da yemek hazırlamak yerine gitmek için sipariş vermek için bir çok bin yıl suçlanıyor.
The Atlantic'teki teknoloji muhabiri Taylor Lorenz, 22 dolar avokado tostu almaktan dolayı ulusal olarak alay etti. Paket servis etrafındaki utanç tüm yeni zirvelere ulaştı, 5 dolarlık kahvenin para koçları tarafından kandırıldığı bir noktaya.
Ama olay şu ki, depresyondayken kendim için yemek yapmaya çalıştım. Gerçekten çok denedim. Tek yaptığı şey intihar düşüncesi tetiklemekti.
Bir zamanlar soğuk pilavı dudaklarıma dokunduktan sonraydı. Soğuk olduğu gerçeği değildi. O an, soğuk pirinç, başarısızlığın bir kümülatifliği haline geldi. 9: 30'dan bu yana gıda buğulaması, iş görevlerini tamamlamaması, yiyeceksiz kalmaması.
Yemek kadar basit bir şey bile yapamam! Netflix ile akşam yemeğime girdim, yarın gelmeyeceğini umarak yatacağım.
Başka bir zaman köfte kaynarken oldu. Ne yanlış gidebilir ki?
Su kaynatmayı biliyordum; Nasıl bekleyeceğimi biliyordum. Bu kez, yine günün ilk yemeğim olmasına rağmen, talimatlar çok kolaydı. Başarısız olmamın bir yolu yoktu. Sonra üst katta yaşayan büyükannem beni selamlamak için geldi ve “Hiç pilav yemiyor musun?” Dedi.
Hiç pilav yemiyor musun? bir metafor. Anlam, onu duymanın son beş yılında daha fazla yüklendi. Büyükannem dediğinde, Rice, yemeğimin “sağlıklı” olup olmadığıyla ilgili değil (bir tabağın tahıl, sebze ve protein kısımlarıyla tanımlandığı Batı yolunda sağlıklı). Rice, köftelerimin daha iyi tadına bakıp bakmayacağıyla ilgili değil (çünkü su böreği onlar değildi).
Büyükannem bunu söylediğinde Rice, yemeğimin “gerçek” olup olmadığıyla ilgili. Çünkü beni parçaladı, çünkü hayatımın gerçek olup olmadığının, doğru olan şeyleri yapıp yapmadığım konusunda artan bir baskı hissettim. hayatı yaşamaya değer yaptı.
Bu yüzden yemek yapmayı iki kez denedim. Tek geldiğim hayatın yaşamaya değer olmadığı fikriydi.
Gıda maddelerine nasıl değer veriyoruz?
Neyse ki, yiyecekleri “sağlıklı” nın ana tanımından ayırabilirim. Yiyecek türünün “hormonlarımı bir hizmet yapıyor” veya “hücrelerimi riske atıp atmadığı” konusunda endişelenmiyorum. sezgisel ölçülü yemek.
Üzerinde çalıştığım iştahı nasıl değerlendirebileceğim ve belirli bir yemeğin özleminin kötü olmadığını anlayabilmek.
Diyet kültürü bizi yalnızca açlığa, vücudunuzun yakıta olan fiziksel ihtiyacına, doğal iştahımızı şeytanlaştırma eğiliminde olduğumuz bir kısıtlama aracı olarak ya da neşe getiren bir tür yiyecek arzusunda kalmamıza neden oldu. Bu kültür bize iştahımızı kontrol etmemiz gerektiğini ya da sadece açlıkla örtüşecek şekilde değiştirmemiz gerektiğini öğretiyor.
Ama açlık hissetmiyorum. Yiyecekleri nasıl anlayacağımı bilmiyorum. Yiyecek, benim için, sadece bağlamda önemli: bir enerji atış, estetik zevk, yeni ve güzel bir anı… Sadece hayatta kalma aracı olarak görmem gerektiğinde, en üst düzeyde depresyondayken, yiyecek ve hayatta kalmanın hiçbir anlamı yok bana göre.
Aslında, gıdadaki bağlamı aramayı bıraktım. Sudan çıkmış bir balık olur, çaresizce çırpar, çünkü yaşanacak en iyi şeyi yapamaz: yüzmek. Sıkıntıdan ölüyor. Beynimin bana söylediği şey buydu: Bağlamsız yiyecek anlamsız ve çok sıkıcı. Ve evet, onsuz öleceğim, ama tanrım, hayat çok sıkıcı.
Yemek yememenin doğal olduğunu düşünürdüm, çünkü aç değildim. Vücudum bana uyarı işaretleri yollamıyordu, öyle mi?
Yakın zamana kadar, kabul edilmem gerektiğini kabul ettiğimde, benim için kişisel bakım aracı olarak ne kadar önemli bir iştah olduğunu fark ettim. Yemek yemeyi istemediğim için dayanmam gereken bir içgüdü vardı.
Yiyecek, açıldığında aramayı dinlemek ve açlık aramadığı zaman iştah açmaya dayanıyor.
Yorucu yemeğin nasıl derinleştiği yol pişirme dışında. Dünyanın en pahalı şehirlerinden birinde, arka arkaya 14 gece için para almaya gücüm yetebileceği bir gelir ve yaşam durumuna sahip olduğum için şanslıyım.
O zaman bile, çöp kutusuna bakarken neden utanç hissettiğimi sorgulamam biraz zaman aldı. Her gece yemek siparişi verdiğim için kendimi kötü hissetmemeliyim.
Gıda ile yeni bir ilişki bulmak
Artık depresyonumun en kötüsü azalmaya başladığı için, yemek orijinal içeriğini yeniden kazandı: üretken hissetmek. Üzücü olabilir, ama gerçek şu ki, ne zaman yiyecek anlamını kendim verebileceğimden emin değilim.
Ama şimdi, açlık ve iştah arasındaki farkı ayırt etmede daha iyi olabilirim – aynı şekilde seks ve aşk arasındaki farkı, yakıt ve duygulara olan ihtiyacı ayırmak için de söyleyebilirim. Sadece seks şekli aşktır ve değildir. Yemek, açlıkla ilgilidir ve değildir. İştahla ilgili ve öyle değil.
Aradığında açlığı dinlemek ve açlık aramıyorken iştah açmasıyla ilgilidir. Bazen iştah açıcılığının, tasfiye yöntemiyle yaptığım gibi bir lüks olduğunu da keşfediyor.
Yemek, herkes için sezgisel bir ilişki değildir. Bazen ilk bakışta ne hissettiğini biliyorsun; diğer zamanlarda, hatalarınızdan öğrenene kadar büyümeyi tekrar tekrar başlatmanız gerekir. Sonunda, bağırsaklarınızı kullanarak gerçekten güvenebileceğiniz ve tepki verebileceğiniz bir ilişki olacak.
Ve erkek arkadaşıma bu sabah gideceğimi söylediklerimi yemediğimde, kapıdan çıkmadan önce Ghirardelli mini kek yaptım. Köpeğim bir kafeye gitmeye çalıştı, ben de şişko bir domuz göbeği banh mi sipariş edip her şeyi yedim. İlk yemeğimi saat 2'de bitirdim. ve küçük bir kase makarna yemeyi başardı. Sonra mini keklerin kalanını bitirdim ve çamaşırlarımı yıkadım.
Yarını sabırsızlıkla bekliyorum.
Christal Yuen Healthline'da seks, güzellik, sağlık ve sağlıklı yaşam etrafında dönen içerik yazan ve düzenleyen bir editördür. Sürekli olarak okuyucuların kendi sağlık yolculuklarını geliştirmelerine yardımcı olacak yollar aramaktadır. Onu bulabilirsin heyecan.