MÖ 2. bin yıldaHitit kralları, yağışların öngörülemeyen Orta Anadolu’da genişleyen imparatorluklarını sürdürmek için temel mahsullerin kontrolüne güvendiler. Devlet destekli dini bayramlarda kral, tahıl gibi fazla mahsulü yeniden dağıttığı bayramlara başkanlık etti. Bu tahılın bir kısmı, gelecek yıl tarla ekmek için tohum olarak kullanılmak ve zayıf yıllarda gıda tedarikini desteklemek için uzun vadeli rezervlerde depolandı. Hitit dini metinleri bu bayram karnelerini anlatırken ve günümüze kadar ulaşan yasalar devlete borçlu olunan ürünler üzerindeki diğer vergileri detaylandırırken, Mısır ve Mezopotamya’da olduğu gibi vergilerin gerçekte nasıl ödendiğine dair hiçbir kayıt bulunamadı. Tahıl silolarının arkeolojik kalıntıları, Hitit vergi sisteminin nasıl işlediğine dair tek bir fikir veriyor.
Hititler, MÖ 1600 yıllarında başkentleri Hattuşa’da, kısa bir süre sonra yangınla kısmen tahrip olan böyle bir yer altı depolama kompleksi inşa ettiler. Alman Arkeoloji Enstitüsü tarafından kazılan silonun 32 hava geçirmez şekilde kapatılmış odasının, başta kabuğu arpa ve buğday olmak üzere birkaç yüz ton tahıl tanesi içerdiği bulundu. Araştırmacılar, kapasiteye kadar doldurulduğunda, silo depolarının bir yıl boyunca 20.000 ila 30.000 kişiyi besleyebileceğini tahmin ediyor. Silodaki tahıl örneklerindeki izotopları analiz ederek, Reading Üniversitesi’nden arkeobotanist Charlotte Diffey liderliğindeki bir ekip, geçtiğimiz günlerde beş ayrı odada depolanan mahsullerin çeşitli seviyelerde su, gübre ve insan emeği ile yetiştirildiğini belirledi. Diffey, “Tahıl tek bir yerden değil, Hattuşa hinterlandındaki çeşitli kırsal yerleşim yerlerinden geliyor” diyor. O ve meslektaşları, Hattuşa’da depolanan tahılın, farklı tarım topluluklarından toplanan, farklı zenginlik ve tarımsal kaynaklara erişimi olan vergileri temsil ettiğini düşünüyor. Silo örneklerinde tespit edilen şaşırtıcı derecede yüksek yabancı ot tohumu oranı, vergilendirilmiş mahsullerin devlet gözetiminin oldukça gevşek olduğunu göstermektedir. Diffey, vergilerin ister mahsul ağırlığına göre mi, isterse arazi sahiplerinin büyüklüğüne göre mi değerlendirildiğini açıklıyor, Hitit çiftçilerinin bu sistemi büyük olasılıkla kendi yararları için kullandığını, yabani otları hasat edilen tahılın arasına bıraktığını, belki de borçlu oldukları vergilerden mahrum bıraktıklarını açıklıyor.