Keskin bir askeri tarih öğrencisi olsanız bile, Kraliyet Hava Kuvvetleri Kartal Filolarını duymamış olabilirsiniz. Her zaman savaşın bir sonucu olarak ortaya çıkan pek çok sıra dışı hikaye gibi, büyük ölçüde zaman kaybettiler, ancak aklımda, onlar tarihteki en büyük Amerikan kahramanlarından bazıları ve muhteşem olan veya olan her şeyi temsil ediyorlar. Birleşik Devletler.
Bu adamlar hakkında uzun uzadıya yazabilirim, ama gözlerim dolu olan dürtülerimi kontrol edip kısa tutacağım. Kısacası, Amerikalılar savaşa girmeden önce ve hükümetlerinin isteklerine karşı RAF’ta hizmet için gönüllü olan Amerikalılardı. Bazıları ABD ordusunda pilottu, ancak hafızalara göre çoğunlukta değillerdi; ancak hepsi, yapılacak doğru şeyin Nazilerle savaşan insanlarla birlikte askere gitmek olduğu inancında birleştiler.
Bir keresinde Amerikan ordusundan bir arkadaşıma onlar hakkında neden hiç film yapılmadığını sormuştum. Ne, kendi hükümetleri istemediği halde iyi savaşan ateşli pilotlar mı? Hiç bu kadar dik çeneli, çelik gözlü Amerikalı bir şey duymamıştım. Arkadaşım boş boş bana baktı. “Çünkü,” dedi, “geri kalanımızı kötü gösteriyorlar.” Ve bunda, onun amacını görebiliyorum.
Son zamanlarda Ukrayna’ya seyahat eden yabancı gönüllülerin bolluğu ile çok fazla akıllarda kaldılar. Diğer – muhtemelen daha açık – karşılaştırma, İspanya İç Savaşı’nda savaşan diğer tarih şahsiyetleridir, ancak bu durumda meseleler biraz daha geçici olduğu için, onu neşeyle görmezden geleceğim; Ne de olsa Ukrayna’ya seyahat eden yabancılar, ideolojik milislere değil, Kiev hükümetinin silahlı kuvvetlerine katılıyor.
Bu cesur ruhlara tepki – en azından Britanya’da – biraz karışık oldu. Doğru, hiçbir askeri eğitim almamış, iyi niyetle donanmış bir şekilde Ukrayna büyükelçiliğine giden bir dizi insan gördüm ve insani yardım çalışanları olarak gönüllü olmanın ya da sadece saygın bir hayır kurumuna para göndermenin daha iyi olacağını düşündüm; Görünüşe göre Kiev yetkilileri de öyle düşünüyor, çünkü sadece kendi ülkelerinde askeri deneyime sahip kişileri istiyorlar.
Yine de bunlara bile, resepsiyon ılık olmuştur. İngiliz hükümetinin kendisi bir karar veremiyor gibi görünüyor: Dışişleri Bakanı Lizz Truss’un teşviki, Savunma Bakanı Ben Wallace’ın askere gitmek için Polonya’ya atlayan herkese karşı verdiği öğüdüyle taban tabana zıt. Yine de en anlamlı argümanların yazar Gavin Mortimer tarafından ortaya atıldığını düşünüyorum. seyirci:
“Ukrayna’ya giren tahmini 60 İngiliz gönüllünün hiçbiri, Rusya’nın emrindeki ateş gücünü deneyimledi. Buna eski İngiliz askerleri de dahildir. Biraz Irak’ı veya Afganistan’ı deneyimlemiş olabilir veya dişleri daha uzun olanlarda hizmet etmiş olabilir. Güney Armagh, ancak hiçbiri bir MiG savaş uçağı tarafından vurulmayacak veya bir Grad tarafından hedef alınmayacak 20 saniyede 40 mermi atabilen çoklu roketatar.
Her konuda doğru. Ukrayna’daki silahlı çatışmalar, Afganistan veya Irak’taki her şeyden çok daha korkunç görünüyor ve elbette, bir Rus hava saldırısı veya topçu bombardımanı, İslamcı bir isyancının yaratabileceği en büyük IED’yi bile cüce ediyor.
Ancak tüm bunlar, Ukrayna’da tüfek tutma konusunda bir saatlik eğitimden oluşan savaşan insanlar olduğu gerçeğini görmezden geliyor. Eski bir ABD Ordusu Korucusu veya Kraliyet Deniz Kuvvetleri’nden daha Rus ağır topçularına dayanmaya daha mı hazırlıklılar? Ukrayna halkı dayanıklılıklarını ve cesaretlerini gösterdiler, ancak Afganistan’da savaşan eski Batılı profesyoneller ile memleketlerini savunmak için umutsuz bir sivil arasında seçim yapmam gerekseydi, en azından Temel Eğitimden geçmiş adamla giderdim. .
Profesyonel bir asker yapmak aylar alır ve bu bir dereceye kadar öfke, kararlılık ve hayat kurtaran terörle telafi edilebilirken, bunlar uzun vadede sürdürülebilir değildir. Evet, hiçbir İngiliz veya Amerikan askeri jetler tarafından vurulmadı veya toplarla vurulmadı, ancak modern dünyanın herhangi bir rahatlığı olmadan haftalarca ve aylarca zorluklara devam etmenin ve yine de yeterince zinde ve güçlü olmanın nasıl bir şey olduğunu biliyorlar. sonunda savaşmak. Ayrıca, eğer Taliban tarzı küçük kalibreli havan topları, Rus jetleri veya ağır toplarla vuruluyorsanız, sipariş oldukça basit bir şekilde “Aşağı inin” şeklindedir.
Bunlar, muhtemelen kabul edeceksiniz, bariz noktalar, ancak Bay Mortimer, savaşın biraz Ukraynalı sivillerin İngilizlere reddedilen “topçuya +4 direnç” özelliğine sahip olduğu bir Dungeons and Dragons masa oyunu gibi olduğunu düşünüyor. eski paraşütçüler. Makalesinin zayıf yanı, “yabancı gönüllüleri” silahlı kuvvetlerde hizmet etmiş ve hizmet ediyormuş gibi yapan insanlar için genel bir terim olarak kullanmasıdır; ikinci kategorideki öfkesi haklı, ancak bu yazarın görüşüne göre ayrım eksikliği özensiz gazeteciliktir*.
* Yabancı gönüllüler ve ‘Putin’i nasıl yeneriz’ üzerine bir yazı Amerikan baskısında bulunabilir. seyirci.
Rusya’nın yalan haberlerinin tüm hızıyla devam ettiğini de fark etmiş olabilirsiniz: 200 yabancı gönüllüden 170’inin bir Rus tankını ilk görüşte kaçtığı hikayesine şahsen inanmıyorum, özellikle de Moskova bile isteksizce Ukrayna’nın sivillerinin bunu kabul ettiğini kabul ediyor gibi görünüyor. hattı tutuyorlar.
Benim şüphem sadece Rusya’nın bilinen yalan söyleme eğiliminden kaynaklanmıyor. Birkaç gün önce, Moskova’nın kazanması için garip bir şekilde hevesli görünen biri tarafından Russia Today’den (size her şeyi anlatması gereken) bir video gösterildi. Klip, kendini beğenmiş bir muhabirin “terk edilmiş bir Ukrayna Ordusu kampı” etrafında dolaştığını ve gazetecinin açıkça paniklemiş bir geri çekilme olduğunu düşündüğü yerde tankların, kullanılmayan silahlar ve ateşlenmemiş mühimmatla birlikte bırakıldığını gösterdi.
Tüm zorlayıcı şeyler, yalnızca Rusya ve Ukrayna’nın çoğunlukla aynı silah ve teçhizatı kullanması gerçeğiyle hayal kırıklığına uğrattı. Boş bir Rus kampında dolaşmak (ya da oradaki askerlere on dakika boyunca o duvarın arkasında durmalarını söylemek) ve görünen her şeyin Ukraynalı olduğunu iddia etmek kitaptaki en kolay numara olurdu. Ne de olsa bunlar, daha sonra takım elbiseli bir adam olduğu ortaya çıkan “son teknoloji AI kontrollü insansı robot” üreten aynı insanlar. Bu nedenle, bir Rus bayrağını görünce kaçan Batılı askeri gazilere dair herhangi bir rapor, bu nedenle, yüksek derecede şüphecilikle ele alınabilir.
Şu anda Ukrayna saflarında savaşan 20.000 kişinin olduğu bildiriliyor ve bu rakam abartılı olsa bile (ki tam olarak emin değilim), açıkçası üzerine düşeni yapmak isteyen büyük bir yabancı akını var. Önemli bir etkiye sahip olabilirler mi? Sorduğuna sevindim, ama buna cevap verebilmek için korkarım sizi askeri tarihten başka bir hikayeyle sıkmak zorunda kalacağım.
Çin İmparatorluğu ile piç bir Hıristiyanlığı vaaz eden dini bir mezhep arasında savaşan Çin’in Taiping İsyanı, ölü sayısının sadece 2. Dünya Savaşı’nda aşıldığı tarihteki en ölümcül ikinci savaştır. savaşın ilk on yılı (on dört yıl sürdü), ancak ‘Sonsuza Kadar Muzaffer Ordu’ tarafından önemli bir omurga verildi.
Aslen bir Amerikalı olan Frederick Townsend Ward tarafından kurulan, daha sonra Sudan’daki son direnişiyle ölümsüzlüğü kazanmak için Tümgeneral Charles Gordon tarafından devralındı. Özünde, paralı bir orduydu, ancak daha sonraki eklemelerin çoğu, Batılı subayların komuta ettiği Çinlilerdi. Hikayenin tamamı uzun, ancak kısa versiyon, tüm zamanların en kötü ikinci savaşını sona erdirmede yaklaşık 5.000 kişilik bir kuvvetin kilit rol oynadığıdır.
Ukrayna Ordusunun Qing Çin’inki gibi bocaladığını öne sürmeye çalışmıyorum; açıkçası bu tam tersi. Ama şunu söyleyeceğim ki, Ukrayna saflarında iddia ettiği 20.000 Batılı gazinin yalnızca yarısına sahip olsa bile, bunun gibi adamlardan oluşan birlikler görevden alınmamalıdır. Ne de olsa Rus topçusu bu savaşı kazanmıyor ve piyadelerinin performansı büyük ölçüde acıklı.
Öyleyse, Bay Mortimer’e ve onun gibi düşünen herkese şunu söyleyebilirim, bunu eski bir İngiliz askeri ile bir Rus hava saldırısı arasındaki bir karşıtlık olarak düşünmeyin – daha ziyade, eski bir İngiliz askerinin bir Rus askeriyle karşı karşıya geldiğini düşünün. ne neden savaştığını bilmeyen ve gerçekten istemeyen. Ve bu değiş tokuşun sonucu, umarım, buraya kaydetme zahmetine bile katlanamayacak kadar açık olmalıdır.
Ve hükümetlere gelince, gerçekten önemli olan bir savaşta savaşmak isteyen insanlar için hiçbir caydırıcılık olmamalıdır. 1940’ların Kartal Filoları gibi, bunlar da ahlaki görevlerini herhangi bir hükümet tedbirinden üstün tutan insanlardır – ve bu bizim ihtiyat takıntılı Batı dünyamız için ne kadar aşağılayıcı olursa olsun, Batılıların bile olmayacağını düşünmeliyiz. onlarsız dünya.
Kaynak : https://www.neweurope.eu/article/foreign-volunteers/