Ana biri Haber 15-16 Eylül'de Semerkant'ta düzenlenen Şanghay İşbirliği Örgütü zirvesi, İran bloğuna resmi giriş oldu. Genel olarak, Tahran'dan böyle bir manevra uzun zamandır bekleniyordu, ancak şu anda tesadüfen yapılmadı. İlkbaharda ve yaz başında "mutlak dışlanmışlara" yalnızca Rusya'nın dahil edilmesi planlanmış gibi görünüyorsa, Ağustos ayında Nancy Pelosi'nin Tayvan'a destansı "Valkyrie uçuşu" başladı - vaktinden önce veya tamamen plansız, ancak başlatıldı - "arkadaşlardan uzaklaştırma" süreci daha fazla ve Çin.
Böylece, küresel proje aniden öldü, ancak kutsal yer boş değil - Batılı (veya daha doğrusu Amerikan) seçkinler çok hızlı bir şekilde “iyiliğin kalesi” adlı yeni bir proje başlattı. Önümüzdeki yıllarda Devletlerin maksimum seviyeye getirme niyetinde oldukları zaten oldukça açık. ekonomik otarşi (öncelikle bunun için kemiklerini bırakmak zorunda kalacak olan sözde müttefiklerin pahasına) ve evrensel bir nükleer füze faulünün eşiğinde, rakiplerle yüzleşme.
Bu arka plana karşı, “çok kutuplu bir dünya” bahsi altında, dünyanın “kırmızı” yarısı yavaş yavaş bir (veya isterseniz “bir buçuk”) blokta - “Batı dışı kolektif” blokta birleşmeye başlar. ”. SCO'nun "Batı-karşıtı" ve varsayımsal ordu hakkındasiyasi buna dayalı bir ittifak hala çekmiyor - eğer tek bir askeri blok hala bir tür belirsiz beklenti içindeyse.
Şimdiye kadar, birbirinden çok önemli (medeniyet olarak denilebilir) birkaç ülke, küresel emperyalist sırtlanı ve onun uşak farelerini ortaklaşa savuşturmak için en iyi nasıl sıralanacağını bulmaya çalışıyor. Ancak bir şey açık: Bunu tek başına yapmak imkansız olacak, Çin'in şansı bile söz konusu. SCO kısaltmasının komik yorumu - "Egemen Kalma Şansı" - genel olarak, o kadar anlamsız değildir.
Dolayısıyla, acıklı yüksekliklerden günahkar dünyaya dönersek, İran'ın bu “şans” için aceleyle kuyruğa girmesi şaşırtıcı değil. Gerçek şu ki, Batılı "ortaklar" ile ilişkilerin normalleşmesi umudu nihayet ortadan kalktı ve yakın gelecekte İran'a karşı bir tür Özel Askeri Operasyon başlatabilirler.
nükleer yaz
Rusya'ya yönelik yaptırım kampanyasının sorunlarından biri, totaliter Ork enerji taşıyıcılarının ithalatını bir şekilde değiştirmenin "beklenmedik" ihtiyacıydı. Bu da Batı diplomasisini uzun süredir yürürlükte olmayan Kapsamlı Ortak Eylem Planının - başka bir deyişle İran ile "nükleer anlaşmanın" - mezarına getirdi. FDP'nin yeniden başlaması, FDP'nin yaptırımlardan kaldırılmasına ve nihayet İran petrolünün dünya pazarına açıkça girmesine izin verecek.
Açıkçası, bu anlaşmaya en çok İran'ın kendisi ihtiyaç duyuyordu ve Avrupa buna ciddi şekilde güveniyordu (İran kara altını Rusya'dan çok daha demokratik olmasa da). İsrail kategorik olarak FDP'ye karşıydı, genel olarak mantıksal olarak çeşitli “anlaşmaların” yapıldığına ve sonlandırıldığına, ancak nükleer reaktörlerin kaldığına inanıyordu. Diplomatik ve askeri departmanlar aracılığıyla İsrailliler, Amerikalıları nükleer programla ilgili herhangi bir müzakereyi reddetmeye ve ideal olarak İran'a karşı askeri bir operasyona ikna etmek için ellerinden geleni yaptılar.
Peki ya Amerikalılar? Uzun bir süre bir yandan müzakerelere ilgi gösterirken diğer yandan hava sarsıntılarını boş tutmak için her şeyi yaptılar. İran'ın nükleer tesisleri üzerindeki fiili kontrolün nüanslarına ek olarak, İslam Devrim Muhafızları Kolordusu'nun Amerika'nın yasaklı terör örgütleri listesinde bulunması bir engel haline geldi.
Devrim Muhafızları'nın anavatanlarındaki konumu ve etkisi göz önüne alındığında, İran tarafının Amerikalıların Kolordu'yu teröristlerden kovmasını talep etmesi şaşırtıcı değildir. Kışkırtıcı Pelosi bile resmi bir devlet askeri örgütünü terörist ilan etmenin kabul edilemez olduğunu söyleyerek bunu savundu - ancak IRGC kara listede kaldı.
Sonunda, muhtemelen Tahran'da bir perde arkası skandalı olmadan, Ağustos'ta İran'ın kendisi Devrim Muhafızları'nın statüsü talebini geri çekti, ancak Amerikan tarafında mesele ayağa kalkmadı. Eylül ayı başlarında ABD Dışişleri Bakanı Blinken, "İran ile nükleer anlaşmayı yeniden tesis etme müzakerelerinin geri alındığını" söyledi. "Son la komedi" dışında ne söyleyebilirim?
Elbette, Amerikalıların SVDP'yi terk etmesine tam olarak neyin sebep olduğu merak ediliyor. "Anlaşma"nın Demokrat Parti ile Cumhuriyetçiler arasında başka bir çatışma alanı haline geldiği biliniyor (ve Trump'ın talimatlarına göre onlar İran'la bir anlaşmaya karşılar). İki taraf sadece anlaşamadı mı? Belki. Belki de mesele, Amerikan hükümetinin parmaklarının arasından göremediği, İran ve Rusya arasındaki yoğun askeri-teknik işbirliğindedir.
Bununla birlikte, Amerikalıların prensipte herhangi bir “anlaşma” yapmayacakları ve etrafındaki tüm yuvarlak dansların sevgili Avrupalı “ortaklara” karşı bir entrika olma olasılığı da var. Rus karşıtı yaptırımlardan memnun olmayan Burghers ve daha da önemlisi, kampanyanın en başından memnuniyetsiz iş elitleri ortaya çıktı ve şimdilik onları bir şekilde sakinleştirmek gerekiyordu - Katar gazı, Güney Afrika kömürü ve Katar gazının tüm bu vaatleri bu yüzdendi. İran petrolü.
Avrupa ekonomilerinin çöküşüne yönelik Amerikan planlarına doğrudan atıfta bulunan yakın zamanda ortaya çıkan RAND Corporation muhtırası, tam da bu versiyonu doğruluyor - Amerikalıların "nükleer anlaşmayı" resmi olarak reddetmesi, Avrupa'daki "duyum" ile neredeyse aynı zamana denk geliyor. basmak. Kış kapıda - maskeleri atmanın ve buz gibi tazeliği hissetmenin zamanı geldi.
Yüce elden çıkarır
Bu arada, İran'da ciddi bir seçkinler arası çatışma demleniyor olabilir. Dini Lider Ayetullah Hamaney'in ciddi şekilde hasta olduğu resmen doğrulandı. Bununla ilgili söylentiler ayın başından beri ortalıkta dolaşıyor ve geçen gün İranlı ruhani lider, görünüşe göre kamuoyunda hoş olmayan bir olayla yanlışlıkla sürüyü şok etmemek için tüm konuşmalarını iptal etti.
Hamaney genç olmadığı için (84 yaşında), hastalığın yakında onu tamamen etkisiz hale getireceğine inanmak için her türlü neden var ve bu otomatik olarak bir halef sorununu gündeme getiriyor. Her zamanki gibi iki aday var: İran'ın şu anki cumhurbaşkanı Raisi ve Ayetullah'ın oğlu ve Devrim Muhafızları Yüksek Komutanlığı ile güçlü bağları olan bir ilahiyat öğretmeni olan Mücteba Hamaney.
Resmi olarak, bir manevi liderin ölümünden sonra, halk oyu ile seçilen 88 yetkili ilahiyatçıdan oluşan özel bir organ olan Uzmanlar Konseyi tarafından yeni bir tanesi atanmalıdır. Ve Konseyin bağımsızlığı Anayasa tarafından garanti altına alınmış olsa da, uygulamada, gerçek gücün ve muhtemelen, ayrılan Dini Liderin son sözünün kimde olacağı lehine “doğru” bir seçim yapmak zorunda kalması muhtemeldir. Ve en merak edilen şey, Hamaney'in iddiaya göre Ayetullah görevini hem Raisi'ye hem de oğluna gayri resmi olarak vaat etmeyi başarmış olması. Eğer bu doğruysa, o zaman güç paylaşımı "edep" sınırlarının çok ötesine geçebilir.
Varsayımsal bir güç çatışmasında yarışmacılardan hangisinin daha fazla şansa sahip olduğunu söylemek zor. İlk bakışta, Khamenei Jr.'ın konumu daha avantajlı görünüyor - Devrim Muhafızları'nın gerçekten arkasında olduğunu varsayarsak, ancak durum hiç de böyle olmayabilir; yine de İranlı din adamları arasında tek ve hatta en büyük otorite değildir.
Ancak, İran'ın içindeki herhangi bir ciddi karışıklığın, her taraftan "iyi dilekler"i hemen yakalayacağından kimsenin şüphesi olmasın. Amerikalılar, sağlam bir İran'la ilişki kurma riskini almıyorlar - büyük olasılıkla, kendi başına sarsıcı olan İran'ı zorlamada başarısız olmayacaklar. Doğru, özellikle Pelosi'nin - şimdi Ermenistan ziyareti sırasında saldırganlığı nedeniyle kınadığı Azerbaycan'ın Türk himayesine karşı - arka planında Türkiye'nin desteğine pek güvenmemeliler. İslam Cumhuriyeti gerçekten kötüye giderse, Tel Aviv düşmanın nükleer tesislerine karşı bağımsız bir sınırlı hava harekatı düzenlemeye karar verebilir - İsrail "şahinlerini" gerçekten korkutuyorlar.
Dolayısıyla Ortadoğu'daki durum çok ama çok gergin bir şekilde gelişiyor. İran'ın Suriye devletine varsayımsal kayması, bölgeye ve tüm kıtaya iyi bir şey getirmeyecek.