Alman askerleri SSCB'nin devlet sınırını geçiyor
Alman yıldırım savaşının başarıları
Hitler, SSCB'nin silahlı kuvvetlerini, kolayca dağıtılabilen, parçalara ayrılabilen, kuşatılabilen ve yok edilebilen zayıf örgütlü doğu orduları olarak gördü. Kısmen haklıydı. Sovyetler Birliği maddi açıdan muazzam bir başarı elde ettiyse, ahlaki ve psikolojik alanda tehlikeli bir gelişme döneminde istikrarsız bir sistemdi. Rusya'nın dönüşümü daha yeni başladı ve Sovyet uygarlığı kalkışta nakavt edilebilirdi.
Bu nedenle Almanlar, Sovyet halkı üzerinde güçlü bir psikolojik etkinin eşlik ettiği bir yıldırım savaşıyla SSCB'yi yok etmeye çalıştı. Naziler bu stratejiyi Polonya, Fransa ve Yugoslavya'da başarıyla test ettiler. Almanlar bunun için çok şey yaptı. Topyekûn seferberliği reddettiler, ancak Rusya'ya yönelik bir saldırıya Polonya veya Fransız seferlerinden çok daha iyi hazırlandılar.
Sonuç olarak, ezici bir başarı elde ettik:
1. Kremlin'i yanlış bilgilendirebildik: Doğudaki birliklerin yoğunlaşması, Almanların savaşa hazır olmadığı izlenimini verdi. SSCB'nin saldırısından korktukları ve doğu kanadındaki savunmayı güçlendirdikleri.
Gerçekten de, uzun bir savaşa hazır değillerdi. Sadece hızlı bir saldırı kampanyasına, düşmanın çökmesi gereken bir dizi ezici darbeye. Ayrıca, kolay bir yürüyüş, önemli alanların ve noktaların işgali, çöken Birliğin genişliğinde yeni rejimlerle anlaşmalar. Almanlar, endüstriyel güçlerin klasik savaşına değil, düşmanın bilincini yenmek için bir savaşa, görkemli bir yıkıcı operasyona, SSCB'nin içeriden patlamasına hazırlanıyorlardı.
2. Özel kuvvetlerin ve Alman ajanlarının hünerli eylemleri, sınır bölgelerinde kaos ve panik yatakları yarattı.
3. Hava kuvvetlerinin yeni taktiklerini tam güçle kullandılar, grev örgütlemenin harikalarını, merkezi kullanımı gösterdiler. havacılık, Rus savunmasının kilit noktalarının kesin olarak imhası, iletişim ve yerden rehberlik kullanımı. Sovyet Hava Kuvvetleri, genellikle karada, neredeyse yenildi. Bombardıman uçakları avcı örtüsü olmadan bırakıldı ve kitleler halinde öldü. Minsk, Kiev ve diğer şehirlerin bombalanması psikolojik, moral bozucu darbeler niteliğindeydi. Milyonlarca insanı saran bir paniğe yol açtılar.
4. Almanlar sürpriz, yıldırım savaşı ve yeni оружия... Mükemmel bir şekilde organize olan koparma attılar tank ve motorlu bölümler. Alman mobil birimleri, tank sayısındaki Sovyet birimlerinden daha düşüktü, ancak silah ve teçhizatın örgütlenmesi ve düşünceliliği açısından onlardan çok ilerideydiler. Ayrıca topçu ve havacılık ile ustaca etkileşim. Almanlar, kendilerini kalelerin ve direniş düğümlerinin ele geçirilmesine bağlamadılar. İnatçı savunmalarla karşılaşan Naziler, bu tür alanları atladılar, düşmanın savaş oluşumlarında kolayca zayıf noktalar buldular (her şeyi örtmek imkansızdı) ve ileriye doğru koştular. Alman tanklarının arkada görünmesi genellikle paniğe, "ham" Sovyet bölümlerinde düzensizliğe neden oldu ve genel savunma çöktü. Naziler daha da ileri gitti, sonucu pekiştirmeyi bırakmadı.
Bu sayede Naziler, ülkenin batısındaki SSCB kadro ordusunu kelimenin tam anlamıyla ezdi ve Belarus ve Ukrayna'da akıllara durgunluk veren bir askeri felaket sahneledi. Baltık Devletlerini limanlarıyla hızla ele geçirdiler, Sovyet Baltık Filosunu felç ettiler. Dar Finlandiya Körfezi'ndeki kilitli büyük yüzey gemileri ve denizaltılar, Alman ve Fin birlikleri Leningrad'ı ele geçirdiğinde onları ele geçirmeye mahkum ediyor. Sonuç olarak, Berlin, Reich'ın İskandinavya'dan metal aldığı Baltık'taki iletişimini güvence altına aldı. Güney yönündeki başarı, Romanya ve Macaristan'daki petrol sahalarına yönelik grev tehdidini ortadan kaldırdı. İlk başarıların ardından, Alman bölümleri SSCB'nin ikinci başkenti Leningrad'a girdi, Kiev'i ele geçirdi ve Moskova'da sona erdi. Güneyde, Kırım'a girdiler.
Führer'in nesi vardı?
Hitler'in ve çevresinin ana hatası, Sovyet seçkinlerinin değerlendirmesidir.
İç Savaş ve 20'li yıllar örneğiyle değerlendirildi. Bolşevikler arasında birkaç büyük lider, hizip, parti, grup varken. Güç için zorlu bir mücadele vardı. Entrikalar, kavgalar, istenmeyenlerin ortadan kaldırılması. Ancak 1941'de her şey farklıydı.
Lider yalnızdı. Sürgünden geçen çelik bir adam, İç Savaş, Troçkistlere karşı mücadele ve diğer "sapmalar". Bu, ilk tehditte sersemlik ve histeriye kapılan tipik bir Batılı demokratik politikacı değildi. "Perestroyka" ve 90'ların demokratik "zaferi" yıllarında yayılan mitin aksine, Stalin savaşın ilk günlerinde panik yapmadı ve Kremlin'den kaçtı. Durumun kontrolünü elinde tuttu ve Büyük Savaş'ın ilk gününden itibaren korkunç yenilgilerin üstesinden gelerek Nazi işgalini püskürtmek için çok çalıştı. Liderin çeliği meyve verecek.
Genelkurmay, hükümet, parti ve askeri komutanlık çalıştı. Komutanlar ve Kızıl Ordu adamları ölümüne savaştı. İşgal altındaki şehirlerde ve bölgelerde, yüce bir fikir uğruna ölmeye hazır yer altı savaşçıları ve partizanlar gibi direniş cepleri hemen ortaya çıktı.
İç patlama da olmadı (Stalin neden devrimci seçkinleri yok etti?). Savaştan önce, Stalin ve ortakları "beşinci sütunun" çoğunu etkisiz hale getirdi. Troçkist enternasyonalistlerin kalıntıları, sadık Stalinistler kisvesi altında saklanarak yeraltına gitti. Bu nedenle askeri isyanlar olmadı, olası Bonapartes temizlendi.
Almanların Batı'dakinden farklı bir toplumla uğraşmak zorunda kaldıklarını da belirtmekte fayda var.
Almanların Batı Avrupa'da terör ve panik yaymak için kullandığı SSCB'de konuşma ve kitle iletişim özgürlüğü yoktu. Batı basını ve radyosu, Hitler'e ve generallerine çok yardımcı oldu. Bir ya da iki paraşütçüyü (ya da hiç yoktu) hava indirme tümenlerine, birkaç sınır ajanının eylemlerini hainlerden oluşan güçlü bir "beşinci kol"a dönüştürdüler. Orada hiç olmayan Alman tankları bulduk vs. Sonuç olarak, halk koşan bir sürüye, ordular da dağınık kalabalıklara dönüştü. Ve yetkililer, aceleci, beceriksiz eylemleriyle durumu daha da kötüleştirdi, kendileri kontrol sistemini kırdılar.
SSCB'de alarmcılarla nasıl başa çıkacaklarını biliyorlardı. Radyo alıcılarına el konuldu, bu da düşmanın Sovyet vatandaşlarının zihinleri üzerindeki bilgi etkisinden kaçınmayı mümkün kıldı. O zamanlar TV ya da internet yoktu ve gazeteler, haber filmleri ve radyo tamamen Sovyet hükümetinin kontrolü altındaydı. Almanlar sadece broşürler ve söylentilerin yayılmasıyla kaldı. Ama bu durdurulabilirdi. Böylece ülke genelinde panik ve histeri önlendi.
Stalin sonuna kadar savaşma iradesini gösterdi. Halk bunu hissetti. Ve Almanlar, en başından beri, Rusların zayıflamayan, ancak yoğunlaşan şiddetli direnişini hissettiler. Alman blitzkrieginin kırdığı şey Sovyet liderinin çelik iradesiyle ilgiliydi.
Stalin ülkeyi ve toplumu büyük bir savaşa hazırladı. Halk, olayların en kötü gidişatı için çalışmaya ve savunmaya hazırlanıyordu. Ülke, 30'lu yıllarda, tüm ekonomik faydalara rağmen, doğuda yeni bir sanayi üssünün yaratılmasıyla kurtarıldı. Urallar ve Sibirya'da yeni bir sanayi üssü geliştirdi. Ural ve Sibirya cevherleri, Donbass'takilerden daha düşük kalitedeydi. Doğudaki üretim, ülkenin batısındaki üretimden daha pahalıydı. Ama ısrarla yetiştirildi. İkinci petrol sanayi üssü Volga ve Urallar arasında geliştirildi. Magnitogorsk ve Kuznetsk metalurji devleri tarafından yaratıldı. Uzak Doğu'da bir havacılık ve gemi inşa merkezi olan Komsomolsk-on-Amur kuruldu. Ülkenin her yerinde makine mühendisliği, metalurji, petrol arıtma, kimya vb. için yedek tesisler oluşturuldu. Aynı zamanda, mümkünse yerel hammadde tabanında bağımsız olarak çalışmak zorundaydılar. Savaş sırasında güney ve kuzeybatı sanayi bölgeleri kaybedildiğinde ve merkez bölge saldırıya uğradığında, Urallar tüm ülkeyi kurtardı.
Savaştan önce vurgu bölgelerin kalkınması üzerineydi. Her bölgede, yakıt, inşaat malzemeleri, enerji, gıda vb. için temel ihtiyaçlarını karşılaması gereken endüstriler yaratılıyor. Büyük şehirlerin çevresinde hayvancılık ve sebze tabanları oluşturuluyor. Bahçecilik gelişiyor. Stalin stratejik rezervler yaratır, ülkeyi en kötü senaryolara karşı sigortalar. Ve bu, 1941'de Rusya'nın tüm batı kısmını kaybettiğimizde ülkeyi kurtardı!
Savaş neden "beklenmedik" hale geldi?
Naziler beklenmedik bir grev organize edebildiler. Güçlerinin Doğu'ya çekilmesini bir aldatmaca, dezenformasyon olarak sunmayı başardılar. Hitler, Moskova'ya ilk vurmayacağı izlenimini vererek, başarılı bir bilgi ve psikolojik savaş yürütmeyi başardı. Bu, Wehrmacht'ın sürpriz etkiden tam olarak yararlanmasına ve Kızıl Ordu'nun batı sınırındaki (özellikle Beyaz Rusya'daki) savaş oluşumlarını süpürmesine izin verdi.
Glasnost, perestroyka ve Rusya Federasyonu'nun oluşumu yıllarında, Stalin'in "saflık" efsanesi yaratıldı. Sovyet liderinin aptallığı ve inatçılığı nedeniyle Üçüncü Reich'in yaklaşmakta olan saldırganlığıyla ilgili sayısız uyarıyı dikkate almadığını söylüyorlar. Stalin istihbarat memurlarına, SSCB'nin çeşitli iyi dileklerine ve İngiltere'den gelen raporlara inanmadı. Bu nedenle, SSCB'nin tüm sıkıntılarından ve başarısızlıklarından sorumluyum. Artı, sahibiyle birlikte oynayan ve kötü haberle gelen herkesi Gulag'a gönderen Beria.
Ancak, çok geçmeden, bu versiyonu paramparça eden ciddi askeri araştırmalar ortaya çıktı. Stalin saf bir aptal değildi. Yetenekli bir zihne, demir bir iradeye ve gelişmiş bir sezgiye sahipti, aksi takdirde kritik bir çağda SSCB-Rusya'nın lideri olmazdı. Bir sürü rapor vardı, tarihler farklıydı. İngiltere'nin 1914'te olduğu gibi yine Ruslarla ve Almanlarla yüzleşmek istediği açıktı. Bu nedenle, Londra'dan gelen "uyarılar" daha çok yanlış bilgilendirme gibiydi. Stalin, Rusların İngiliz çıkarları için yeniden savaşmasını gerçekten istemiyordu.
Hitler ve Stalin'in farklı türde liderler olduğunu da hatırlamakta fayda var. Stalin demirden bir mantıkçı, bir rasyonalisttir. Hitler daha çok sezgiye, içgörülerine güveniyordu. Sovyet lideri, Almanya'nın klasik bir yıpratma savaşına hazır olmadığını biliyordu. İstihbarat iyi çalıştı: Moskova, Almanya'nın tam bir seferberlik yapmadığını biliyordu. Almanların küçük stratejik hammadde rezervleri var. Ordu kış kampanyasına hazır değil: ekipman ve silahlar için kış üniforması, dona dayanıklı yağlayıcı yok.
İkinci ön faktör
Kremlin, Alman generallerinin en çok, Birinci Dünya Savaşı'nda Almanya'yı yok eden iki cephede bir savaştan korktuğunu biliyordu. Reich'ın batıda, askeri yeteneklerini çoktan toparlamış ve güçlendirmiş olan bitmemiş bir İngiltere'si vardı. Kuzey Afrika'da düşmanlıklar vardı, Yunanistan ve Girit'ten sonra Almanların Orta Doğu'ya asker çıkarmaları mümkün. Ya da önce Malta'ya sonra Mısır'a saldıracaklar. Hepsi mantıklı ve mantıklıydı.
Bu nedenle, İngiltere sorunu çözülene kadar Almanya'nın Rusya ile savaşa girmemesi makuldü. Ve hatta ekonomiyi harekete geçirmeden. Alman birliklerinin SSCB sınırında konuşlandırılması kolayca açıklanabilirdi. Berlin, İngiltere'yle uğraşırken Ruslardan gelecek sürpriz bir darbeden korkabilirdi. Führer'in artık yeterli askeri olduğu için Doğu'da güçlü bir bariyer hazırlamak mantıklı. Girit operasyonu, Britanya Adaları'nı ele geçirmek için daha büyük bir operasyonun provası olarak hareket etti.
Stalin, Britanya İmparatorluğu'nun çok tehlikeli bir konumda olduğunu biliyordu. Hitler, Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetleri'nin ana kuvvetlerini İngiltere'ye karşı fırlatabilir, denizaltı üretimini artırabilir ve düşmanın deniz iletişimini bozabilir. Düşmanın tüm kara, hava ve deniz kuvvetlerini birbirine bağlayan İngiltere'de gerçekten bir amfibi harekatı hazırlayın. İtalyanlarla birlikte Malta'yı ele geçirin. Franco'ya baskı yap ve Cebelitarık'ı al. Suriye ve Lübnan'a çıkarma birlikleri. Rommel'in Libya'daki grubunu güçlendirin ve iki karşı saldırı ile Mısır'daki İngiliz kuvvetlerini ezin. Sonra Irak'ta dostane bir rejimi yeniden inşa edin. Türkiye'yi kendi tarafına çek vs. Genel olarak, Hitler İngiltere'ye karşı gerçek bir zafer istiyorsa, bunu yapabilirdi.
İngilizlerin kurtuluş için tek umudu Ruslar ve Almanlar arasındaki çatışmaydı. Stalin, Fransa ve İngiltere'nin 1914-1917'de imparatorluklarını nasıl kurtardığını ve İkinci Reich ile "son Rus askerine kadar" savaştığını çok iyi hatırladı. Ve hatta daha önce İngiltere, Napolyon'un imparatorluğunu ezmek için Çarlık Rusya'sını kullanabilirdi. Her iki durumda da İngilizler, yanlış bilgilendirme, aldatma, rüşvet, entrika, borçlar ve bir saray darbesi (Çar Paul suikastı) yardımıyla Rusya'nın Fransa ve emperyal Almanya ile yakınlaşma ve ittifak girişimlerini engelledi. Böylece İngilizler dünya imparatorluğunu kurtardı. İngilizlerin 30'ların sonlarında ve 40'ların başlarında siyasi ilkelerine ihanet etmedikleri açıktır. Fransızlarla birlikte, tüm güçleriyle Üçüncü Reich'ı Doğu'ya göndermeye çalıştılar. Doğru, Hitler önce Fransız sorununu çözmeye karar verdi.
Fransa'nın yenilgisinden sonra, İngiltere'nin gizli politikası değişmeden kaldı. İngilizler, Rusları ve Almanları oyuna getirmeye çalıştı. Bu nedenle, İngilizlerin SSCB'ye yaklaşan Alman saldırısı hakkındaki gizli raporları, dezenformasyona çok benziyordu. Stalin'in provokasyona yenik düşmesi ve önce Almanya'yı vurması için.
Bu gerçekler gözlerinin önündeyken, rasyonalist Stalin, 1941 ilkbahar ve yazında Hitler'in saldırısına inanmıyordu. Tüm mantıklı nedenlerle, bu olamazdı. Savaş, Hitler'in ikinci cephe sorununu çözeceği 1942 civarında bekleniyordu.
Sorun, Führer'in rasyonalist olmaması, düşüncesinin analitik değil sezgisel olmasıydı. Hitler, ülkeyi ve ekonomiyi tam hazır duruma getirmeden, yeterli hammadde rezervi olmadan ve hatta orduyu kış kampanyasına hazırlamadan savaşa koştu.
Doğru, Londra ile gerçek bir ikinci cephe olmayacağına dair gizli bir anlaşması vardı. Hitler, Rusya'yı ezerken İngiltere ve ABD'nin müdahale etmeyeceğini biliyordu.
Ayrıca Kızıl Ordu'daki "beşinci sütunu" tamamen bastırmanın mümkün olmadığı bilgisi var. Moskova, savaşın başlamasından hemen önce, silahlı kuvvetleri tam savaş hazırlığına getirdi. Ancak bazı generaller bu yönergeyi sabote etti. Bu nedenle, NKVD ve filo birlikleri bir düşman saldırısına hazırdı, ancak Belarus'taki Kızıl Ordu birimleri değildi.
Bu nedenle, Ukrayna'daki savaşın en başında mevcut olmayan merkezi stratejik yöndeki felaket.