Küçük bir kuzu, kırlarda tek başına dolaşıyormuş. O gün yine annesinin sözünü dinlemeyip sürüden ayrılmış. Dere kenarına gelince eğilip biraz su içmiş. O sırada av peşinde dolaşan bir kurt çıkagelmiş. Küçük kuzuya yaklaşarak bağırmış. – Demek benim içtiğim suyu kirletiyor, bulandırıyorsun Öyle mi, demiş. Zavallı kuzucuk şaşkın şaşkın ,
-Eee hayır efendim. Lütfen kızmayın! Ne olur beni dinleyin. Siz yukarıdan su içtiniz. Ben ise daha aşağıdan. İnanın ben sizin suyunuzu kirletmedim diye ağlamaya başlamış. Kurt iyice sinirlenmiş. Kuzuyu yemekte kararlıymış.- Sus, boş yere ağlama! Hem sen geçen yıl bana kötü söz söylemiştin. Hatırladım seni, deyince kuzu, -Ama ben daha çok küçüğüm. Bu yıl doğmuşum. Hala annemden süt emiyorum inanın bana, demiş. Kurt – Madem öyle neden annenin yanında değilsin? Hem sen olmasan bile bana kötü söz söyleyen senin kardeşindir. Biliyorum öyledir. Kuzucuk yine itiraz etmiş. -Kurt amca, enim kardeşim yok ki! Ne olur bırak gideyim! Kurt gözlerini iyice kısıp bağırmış. -Boşuna yalvarma! Çoban köpeğiyle birlikte beni çekiştire sendin. Her şeyi duydum. Şimdi cezanı çekeceksin, diyerek kuzuyu yuvasına götürmüş Güzelce yemiş onu. Böylece sürüden ayrılan kuzuyu kurt kamış.