bu kitaptan bazı özetleri aktarmak gerekirse:
- alışkanlıklar, çabadan tasarruf sağlayan basit işaret-rutin-ödül döngüleridir.
1990'larda, mıt'deki bir grup araştırmacı, beyindeki alışkanlıkların nasıl oluştuğu hakkında daha fazla bilgi edinmek için fareler üzerinde çalışıyordu. fareler, t şeklinde bir labirentin sonuna yerleştirilen bir parça çikolataya ulaşmak zorundaydı. özel ekipman kullanarak, araştırmacılar farelerin beyin aktivitesini çikolatanın yolunu koklarken izleyebiliyorlardı. fareler labirente ilk konduğunda, beyin aktiviteleri yükseldi. çikolatayı koklayabildiler ve aramaya başladılar. ancak araştırmacılar deneyi tekrarladığında ilginç bir şey fark ettiler. fareler çikolatanın nerede olduğunu yavaş yavaş öğrendikçe ve oraya nasıl gidileceğini ezberledikçe - mesela düz git, sonra sola dön gibi - beyin aktiviteleri azaldı. bir dizi eylemi otomatik bir rutine dönüştürme süreci “topaklanma(chunking)” olarak bilinir ve tüm alışkanlık oluşumunun temelini oluşturur. evrimsel rolü açık ve çok önemlidir: beynin enerji tasarrufu yapmasını ve ortak görevleri verimli bir şekilde gerçekleştirmesini sağlar. bu nedenle, ilk başta konsantrasyon gerektiren karmaşık bir eylem bile, bir labirentte bir parça çikolata bulmak veya otoyolda şerit içinde kalmak gibi, nihayetinde zahmetsiz bir alışkanlık haline gelir. aslında, duke üniversitesi'ndeki bir araştırmacı tarafından 2006 tarihli bir makaleye göre, her gün gerçekleştirdiğimiz eylemlerin yüzde 45'i alışkanlıklara dayanıyor[1]. genel olarak, herhangi bir alışkanlık üç bölümlü bir döngüye bölünebilir:
1) ilk olarak, harici bir ipucu hissedersiniz - örneğin, çalar saatiniz çalar. bu, beynin durum için hangi alışkanlığın uygun olduğuna karar verdiği için beyin aktivitenizde genel bir artış yaratır.
2) daha sonra rutin geliyor, yani bu işaretle karşılaştığınız zaman yapmaya alıştığınız etkinlik. banyoya yürürsünüz ve dişlerinizi neredeyse otomatik olarak beyninizle fırçalarsınız.
3) son olarak, bir ödül alırsınız - başarı hissi ve bu durumda ağzınızda nane ferah bir karıncalanma hissi. beyniniz aktivitenin başarılı bir şekilde tamamlandığını kaydettikçe ve işaret ile rutin arasındaki bağlantıyı güçlendirdikçe genel beyin aktiviteniz tekrar artar.
alışkanlıklar inanılmaz derecede esnektir. bazı durumlarda, geniş beyin hasarı olan insanlar hala eski alışkanlıklarına bağlı kalabilirler. ensefalitin neden olduğu ciddi beyin hasarı olan eugene'yi düşünün. oturma odasından mutfağa giden kapıyı göstermesi istendiğinde bunu yapamadı. ama aç olsaydı ne yapacağını sorulduğunda, doğrudan mutfağa doğru yürüdü ve dolaplardan birinden bir kavanoz fındık aldı. eugene bunu yapabilirdi çünkü öğrenme ve sürdürme alışkanlıkları, beynin derinliklerine gömülü küçük bir nörolojik yapı olan bazal gangliyonlarda gerçekleşir. beynin geri kalanı hasar görse bile, bazal gangliyonlar normal şekilde çalışabilir. ne yazık ki, bu esneklik, sigara içmek gibi kötü bir alışkanlığı başarıyla vursanız bile, her zaman tekrarlama riski altında olacağınız anlamına gelir.
- alışkanlıklar bize yapışırlar çünkü bizde özlem yaratırlar.
şu senaryoyu düşünün: geçen yıl her öğleden sonra işyerinizdeki kafeteryadan lezzetli, şeker yüklü bir çikolata parçalı kurabiye aldınız ve yediniz. zor bir günün çalışması için sadece ödül olarak adlandırın. ne yazık ki, birkaç arkadaşın daha önce işaret ettiği gibi, kilo almaya başladınız. yani bu alışkanlıktan vazgeçmeye karar veriyorsunuz. ama ilk öğleden sonra, şımartılmadan kafeteryayı geçerek nasıl hissedeceğinizi hayal ediyorsunuz? oranlar, ya “sadece bir kurabiye daha” yiyeceksin ya da eve huysuz bir ruh hali içinde döneceksin. kötü bir alışkanlığı terk etmek zordur çünkü alışkanlık döngüsünün sonunda ödül için bir özlem geliştirirsiniz. nörobilimci wolfram schultz tarafından yürütülen 1990'ların araştırması, bunun beyin seviyesinde nasıl çalıştığını gösteriyor[2]. schultz, çeşitli görevleri yerine getirmeyi öğrenen julio adlı makak maymununun beyin aktivitesini inceliyordu. bir deneyde, julio ekranın önündeki bir sandalyeye yerleştirildi. ekranda bazı renkli şekiller gösterildiğinde, julio’nun görevi bir kol çekmekti. yaptığında, bir damla böğürtlen suyu (julio böğürtlen suyunu sevmişti) bir tüp aracılığıyla dudaklarına damlardı.
ilk başta, julio ekrana pek dikkat etmedi. ancak kolu doğru zamanda çektiğinde, böylece böğürtlen suyu ödülünü tetiklediğinde, beyin aktivitesi yükseldi ve güçlü bir zevk tepkisi gösterdi. julio yavaş yavaş ekrandaki şekilleri görmek, kolu çekmek ve böğürtlen suyunu almak arasındaki bağlantıyı kavradığında, sadece ekrana bakmadı, aynı zamanda şekiller ortaya çıktığında julio'nun beyninde bir artış olduğunu fark edildi. başka bir deyişle, beyni ödülü tahmin etmeye başlamıştı. bu beklenti özlemin nörolojik temelidir ve alışkanlıkların neden bu kadar güçlü olduğunu açıklamaya yardımcı olur. schultz daha sonra deneyi değiştirdi. şimdi, julio kolu çektiğinde, ya meyve suyu gelmeyecek ya da seyreltilmiş bir biçimde gelecektir. julio’nun beyninde schultz artık arzu ve hayal kırıklığıyla ilişkili nörolojik kalıpları gözlemleyebiliyordu. julio, ödülünü almadığı zaman, tıpkı gün sonu kurabiyenizi almadığınızda hissetiğinizi hissediyordu. iyi haber şu ki, özlem iyi alışkanlıklar oluşturmak için de işe yarıyor. örneğin, new mexico eyalet üniversitesi'nden 2002 yılında yapılan bir araştırma, alışkanlık olarak egzersiz yapmayı başaran kişilerin aslında alıştırmadan bir şey istediğini gösterdi. alışkanlıkların gücü göz önüne alındığında, şirketlerin tüketicilerde bu tür istekleri anlamak ve yaratmak için çok çalışması şaşırtıcı değildir. bu taktiğin öncüsü, sayısız diğer diş macunu markası başarısız olduğunda pepsodent diş macunu popülerleştiren claude hopkins'tir. özlem yaratan bir ödül verdi: yani diş macununun olmasını beklediğimiz havalı, karıncalanma hissi. bu his sadece ürünün tüketicilerin zihninde çalıştığını “kanıtlamakla kalmadı”; aynı zamanda istedikleri somut bir ödül haline geldi.
- bir alışkanlığı değiştirmek için rutini bir başkasıyla değiştirmek ve değişime inanmak gerekiyor.
sigarayı bırakmaya çalışan herkesin size söyleyeceği gibi, nikotin özlemi vurulduğunda, görmezden gelmek zor. bu yüzden herhangi bir alışkanlığı bırakmanın altın kuralı şudur: özlemlere direnmeye çalışmayın; yönlendirin. başka bir deyişle, aynı ipuçlarını ve ödülleri korumalısınız, ancak özlemin sonucunda ortaya çıkan rutini değiştirmelisiniz. eski sigara içenler üzerinde yapılan çeşitli çalışmalar, sigara içme alışkanlıklarının etrafındaki ipuçlarını ve ödülleri belirleyerek ve rutini, bazı şınavlar yapmak, bir parça nikotin sakızı çiğnemek ya da sadece birkaç kişi için rahatlamak gibi benzer bir ödüle sahip olanla değiştirmenin dakikalar içinde, sigarasız kalma şansı önemli ölçüde arttırdığı göstermiştir. bu yöntemi büyük bir etki yaratmak için kullanan bir kuruluş, anonim alkol (aa) 'dır ve on milyon kadar alkolik ittifak sağlamasına yardımcı olabilir. aa, katılımcılardan tam olarak ne içmek istediklerini listelemelerini ister. genellikle, gevşeme ve arkadaşlık gibi faktörler gerçek zehirlenmeden çok daha önemlidir. aa daha sonra toplantılara gitmek ve arkadaşlık için sponsorlarla konuşmak gibi bu isteklere yönelik yeni rutinler sağlar. fikir, içmeyi daha az zararlı bir şeyle değiştirmektir. bununla birlikte, aa üyeleri üzerinde yapılan araştırmalar, bu yöntemin genel olarak iyi çalışmasına rağmen, tek başına yeterli olmadığını göstermektedir. 2000'li yılların başlarında, kaliforniya’daki alkol araştırma grubu’ndaki bir grup araştırmacı aa üyeleriyle yaptıkları görüşmelerde farklı bir model fark ettiler. sık bir yanıt, alışkanlık değiştirme yönteminin harikalar yaratmasıydı, ancak stresli bir olay meydana gelir gelmez, katılımcıların programda ne kadar süre kaldıklarına bakılmaksızın eski alışkanlığa karşı koymaları çok güçleşiyordu. örneğin, iyileşen bir alkolik, annesinin kanser olduğu söylenene kadar yıllardır ayıktı. telefonu kapattıktan sonra işinden çıkmış ve doğrudan bir bara gitmiş ve sonra kendi sözleriyle “önümüzdeki iki yıl çok sarhoş” geçirmişti. daha fazla araştırma, nüksetmeye direnen ve ayık kalanların genellikle inanca güvendiğini göstermiştir. bu yüzden aa felsefesinde maneviyat ve tanrı öne çıkıyor. ancak, insanların ayık kalmasına yardımcı olan dini bileşenin kendisi olmak zorunda değildir. tanrı'ya inanmak, katılımcıların kendileri için değişim olasılığına inanmalarına yardımcı olur, bu da onları stresli yaşam olayları karşısında daha güçlü hale getirir.
- değişim, temel alışkanlıklarına odaklanarak ve küçük kazançlar elde ederek sağlanabilir.
eski hükümet bürokratı paul o’neill 1987 yılında zayıf olan alüminyum şirketi alcoa'nın ceo'su olduğunda, yatırımcılar şüpheliydi. ve o’neill, manhattan'daki gösterişli bir lüks oteldeki bir yatırımcı toplantısında, kâr ve gelirlere odaklanmak yerine işyeri güvenliğini bir numaralı önceliği haline getirmeyi amaçladığını açıkladı. bir yatırımcı derhal müşterilerini aradı ve “yönetim kurulu çılgın bir hippi koydu ve şirketi öldürecek” dedi. o'neill, aklını orta yolcu yatırımcılara anlatmaya çalıştı. alcoa'daki hiçbir konuşmanın yaralanma oranlarını azaltmayacağını savundu. elbette, ceo'ların çoğu işyeri güvenliğini önemsediğini iddia etti. ancak boş sözler asla şirket çapında bir alışkanlığın oluşmasına yol açmaz, ki bu gerçek değişim için gerekli olan şeydir. örgütlerde alışkanlıkların var olduğunu biliyordu. ve bir örgütün yönünü değiştirmenin alışkanlıklarını değiştirmek meselesi olduğunu biliyordu. ayrıca tüm alışkanlıkların eşit olmadığının farkındaydı. temel alışkanlıkları olarak bilinen bazı alışkanlıklar diğerlerinden daha önemlidir, çünkü onlara bağlı kalmak diğer alanlara yayılan olumlu etkiler yaratır. işçi güvenliğinin önce gelmesi konusunda ısrar ederek, yöneticiler ve çalışanlar üretim sürecinin nasıl daha güvenli olabileceğini ve güvenlik önerilerinin herkese en iyi nasıl iletilebileceğini düşünmek zorunda kalacaklardı. sonuçta şirket bu adımlarla son derece kârlı bir üretim organizasyonu olmuştu. yatırımcıların ilk şüphelerine rağmen, o’neill’in yaklaşımı büyük bir başarı sağladı. o’neill 2000 yılında emekli oluncaya kadar alcoa’nın yıllık net geliri beş kat artmıştı. temel alışkanlıklar bireylerin de değişmesine yardımcı olabilir. örneğin, araştırmalar, doktorların obez insanları yaşam tarzlarında geniş bir değişiklik yapma konusunda zorlandığını göstermektedir. bununla birlikte, hastalar titiz bir gıda günlüğü tutmak gibi bir temel alışkanlığı geliştirmeye odaklandığında, diğer olumlu alışkanlıklar da kök salmaya başlar. temel alışkanlıkları başlangıçta elde edilmesi kolay küçük kazançlar ile yerleşirler. temel alışkanlığı geliştirmek, yaşamın diğer alanlarında da iyileşmenin mümkün olduğuna inanmanıza yardımcı olur, bu da olumlu bir değişim çağrısını tetikleyebilir.
- irade en önemli temel alışkanlıktır.
1960'larda stanford'daki araştırmacılar çok ünlü bir çalışma yapacaklardı. dört yaşındakilerin büyük bir grubu tek tek bir odaya getirildi. odada, üzerinde lokum bulunan bir masa vardı. bir araştırmacı her çocuğa bir seçenek verdi: ya şimdi lokumu yiyin ya da birkaç dakika bekleyin ve bunun yerine iki lokum alın. araştırmacı daha sonra 15 dakika odadan çıktı. çocukların sadece yüzde 30'u araştırmacının yokluğunda lokum yememeyi başardı. ama işte ilginç kısım geliyor. yıllar sonra araştırmacılar, şimdi yetişkin olan araştırmanın katılımcılarını izlediklerinde, en büyük iradeyi sergileyen ve 15 dakikayı bekleyenlerin okuldaki en iyi notlarla sona erdiğini, ortalama olarak daha popüler ve uyuşturucu bağımlılığı olma olasılığı daha düşük olduğunu keşfetti. irade, hayatın diğer kısımlarına da uygulanabilecek kilit bir alışkanlık gibi görünüyordu. daha yeni çalışmalar da benzer sonuçlar göstermiştir. örneğin, sekizinci sınıf öğrencileriyle ilgili 2005 yılında yapılan bir araştırma, yüksek düzeyde irade sergileyen öğrencilerin ortalama olarak daha iyi notlara sahip olduklarını ve seçici okullara girme olasılıklarının daha yüksek olduğunu göstermiştir.
yani irade, yaşamda kilit bir alışkanlıktır. bununla birlikte, daha fazla egzersiz yapmaya çalışıp çalışmadığınızı fark etmiş olabileceğiniz gibi, irade çok tutarsız olabilir. bazı günler, spor salonuna gitmek kolay iken; diğerlerinde kanepeyi terk etmek neredeyse imkansızdır. neden? irade gücünün aslında bir kas gibi olduğu ortaya çıkıyor: yani irade de yorulabilir. işyerinde sıkıcı bir işlem tablosuna konsantre olarak tükenirseniz, eve döndüğünüzde irade kalmayabilir. ancak analoji daha da ileri gider: çözüm talep eden alışkanlıklara(mesela sıkı bir diyet gibi) katılarak iradenizi gerçekten güçlendirebilirsiniz. buna irade egzersizi diyebiliriz. diğer faktörler iradenizi de etkileyebilir. örneğin, starbucks, çoğu gün, tüm çalışanlarının nasıl hissettiklerine bakılmaksızın, gülümseme ve neşeli olma isteğine sahip olduğunu keşfetti. ancak işler stresli hale geldiğinde - örneğin, bir müşteri çığlık atmaya başladığında - çok geçmeden soğukkanlılığını kaybedeceklerdi. araştırmaya dayanarak, şirket yöneticileri, eğer baristalar rahatsız edici durumlara zihinsel olarak hazırlandıysa ve bunların üstesinden nasıl geleceğini planladılarsa, baskı altında olsa bile planı takip etmek için yeterli irade toplayabileceklerini belirlediler. onlara yardımcı olmak için starbucks, stresli bir durumda atılması gereken bir dizi adımı özetleyen uygun şekilde adlandırılmış latte yöntemini geliştirdi: müşteriyi dinleme, şikayetlerini kabul etme, harekete geçme, müşteriye teşekkür etme ve son olarak, sorunun neden oluştuğunu açıklama. bu yöntemi defalarca uygulayarak, starbucks baristaları stresli bir durum ortaya çıkarsa ne yapacağını tam olarak öğrenir ve serin kalabilmişlerdir. diğer çalışmalar, otonom eksikliğinin irade gücünü de olumsuz etkilediğini göstermiştir. insanlar seçim yapmak yerine sipariş verdikleri için bir şeyler yaparlarsa, irade güçleri çok daha çabuk yorulur.
- organizasyonel alışkanlıklar tehlikeli olabilir, ancak bir kriz bunları değiştirebilir.
1987 kasım ayında, londra'daki king's cross istasyonundaki bir abonman bir banliyö bilet toplayıcısına yaklaştı ve binanın yürüyen merdivenlerinden biri tarafından sadece bir parça yanan doku gördüğünü söyledi. konuyu araştırmak veya yangın güvenliğinden sorumlu departmanı bilgilendirmek yerine, bilet toplayıcı hiçbir şey yapmadı. başka birinin sorumluluğu olduğunu düşünerek iş istasyonuna geri döndü.
bu belki de şaşırtıcı değildi. londra'nın yeraltında işletilmedeki sorumluluklar birkaç kesin bölgeye ayrılmıştı ve sonuç olarak personel, departman sınırları içinde kalmanın organizasyonel bir alışkanlığını oluşturdu. on yıllar boyunca, her biri yetkisini son derece koruyan karmaşık, hiyerarşik bir patronlar ve alt patronlar sistemi ortaya çıkmıştı. londra metrosu'nun yaklaşık 20.000 çalışanı birbirlerinin alanlarına müdahil olmamayı biliyordu. yüzeyin altında, çoğu organizasyon şöyledir: bireylerin güç ve ödüller için istila ettiği savaş alanlarıdır. huzuru korumak için kişinin kendi işine bakma gibi belirli alışkanlıklar geliştiririz. bilet toplayıcı her zamanki gibi çalışmaya döndükten kısa bir süre sonra, bilet salonuna büyük bir ateş topu patladı. ancak hiç kimse, sprinkler sistemini nasıl kullanacağını bilmiyordu veya yangın söndürücüleri kullanma yetkisine sahip değildi. sonunda, istasyondaki birkaç çalışanın harekete geçmesi için uzun bir dizi başarısızlıktan sonra çağrılan kurtarma ekipleri, yolcuları o kadar kötü yakmışlardı ki dokunduğunda derileri çıktı. sonunda 31 kişi hayatını kaybetti. bu trajedinin merkezinde yer alan başarısızlık, karmaşık sorumluluk dağıtım sistemine rağmen, londra metrosu'ndaki hiçbir çalışanın veya departmanın yolcuların güvenliği konusunda genel bir sorumluluğa sahip olmamasıydı. ancak bu tür trajedilerin bile gümüş bir astarı olabilir: krizler, bir acil durum duygusu sağlayarak örgütsel alışkanlıkların reformu için eşsiz bir fırsat sunar.
bu nedenle iyi liderler genellikle aktif bir kriz duygusunu uzatır veya hatta şiddetlendirir. king's cross istasyonu yangını soruşturulurken, özel dedektif desmond fennel, yıllar önce potansiyel olarak hayat kurtarıcı birçok değişiklik önerildiğini, ancak hiçbirinin uygulanmadığını bulmuştu. fennel de önerilerine karşı direnişle karşılaştığında, tüm soruşturmayı bir medya sirkine dönüştürdü - bu da, değişiklikleri uygulamasını sağlayan bir kriz ortamı yaratmıştı. bugün her istasyonun asıl sorumluluğu yolcu güvenliği olan bir yöneticisi var.
- şirketler pazarlamalarındaki alışkanlıklardan yararlanırlar.
kendinizi yerel süpermarkete doğru yürürken hayal edin. ilk karşılaştığınız şey nedir? muhtemelen, yemyeşil yığınlara yerleştirilmiş taze meyve ve sebzelerdir. bunu bir saniyeliğine düşünürseniz, pek mantıklı değil. meyve ve sebzeler yumuşak olma eğilimindedir ve sepete konulan diğer ürünlerden kolayca ezilebileceğinden, kasalara daha yakın yerleştirilmelidir. ancak pazarlamacılar uzun zaman önce, alışverişlerimize sepetimizi taze, sağlıklı ürünlerle doldurarak başlarsak, alışverişe devam ederken atıştırmalıklar ve çerezler gibi sağlıksız ürünler satın alma olasılığımızın daha yüksek olduğunu fark ettiler. bu oldukça açık görünebilir. ancak perakendeciler, müşterilerin satın alma alışkanlıklarını etkilemek için çok daha ince yollar bulmuşlardır. örneğin, alın size şaşırtıcı bir gerçek: birçok insan mağazaya girerken içgüdüsel olarak sağa dönüyor. bu yüzden perakendeciler en karlı ürünlerini girişin sağına koyuyorlar. bununla birlikte, bu yöntemler sofistike oldukları kadar her müşterinin farklı alışkanlıklarını hesaba katmazlar. bununla birlikte, son birkaç on yılda, giderek daha sofistike teknoloji ve veri toplama, müşterileri nefes kesen bir hassasiyetle hedeflemeyi mümkün kılmıştır. bu oyunun gerçek ustalarından biri, her yıl milyonlarca müşteriye hizmet eden ve bunlarda terabayt veri toplayan amerikan perakendeci target şirketidir. 2000'li yılların başında, şirket, uzun zamandır en karlı olduğu bilinen nüfusun belirli bir bölümünü yani yeni ebeveynleri hedeflemek için verilerinin tüm gücünü kullanmaya karar verdi. bununla birlikte, target rakiplerine ayak uydurmak için yeni ebeveynlere pazardan daha fazlasını yapmak istedi; bebekleri gelmeden anne-babaları beklemek istiyordu. bunu başarmak için hamile kadınların satın alma alışkanlıklarını incelemeye başladı. sonunda, target’ın analizi o kadar iyi çalıştı ki, ailesine durumu hakkında henüz söylememiş olan hamile bir genç kıza bebeğiyle ilgili kupon yolladı. kızın babası yerel target yöneticisine kızgın bir ziyarette bulunduğunda şöyle söylemişti: “hala lisede bulunan kıza bu gönderilir mi? onu hamile kalmaya teşvik etmeye mi çalışıyorsun ?!” gerçek ortaya çıktığında, yüzü kızarmış babanın özür dileme sırası gelmişti. ancak target kısa sürede insanların casusluk yapılmasını reddettiğini fark etti. bebek kuponlarının çalışması için, çim biçme makineleri ve şarap bardakları gibi rastgele ve ilgisiz teklifler arasında onları gömmek için akıllı bir yol buldu. gerçekten de, yeni bir şey satmaya çalışırken, şirketler tanıdık görünmek için ellerinden geleni yapacaklar.
- hareketler güçlü bağlardan, akran baskısından ve yeni alışkanlıklardan doğar.
1955'te rosa parks adında siyahi bir kadın, montgomery, alabama'da beyaz bir adam için otobüs koltuğundan vazgeçmeyi reddetti. tutuklandı ve suçlandı ve ardından gelen olaylar onu bir sivil haklar simgesi haline getirdi. ilginç bir şekilde, davası, en ünlü olmasına rağmen, ne benzersiz ne de ilk idi. diğer birçok kişi aynı nedenden dolayı tutuklanmıştı. peki parks’ın tutuklanması neden bir yıldan fazla süren bir otobüs boykotunu ateşledi? her şeyden önce, rosa parks toplulukta özellikle sevilen ve alışılmadık derecede geniş bir arkadaş grubuna sahipti. birçok kulüp ve topluluğa aitti ve profesörlerden saha insanlarına kadar her türlü insanla yakından bağlantılıydı. örneğin, yerel naacp bölümünün sekreteri olarak görev yapmış, lutheran kilisesinde yaşadığı yere yakın bir gençlik organizasyonuna derinden dahil olmuş ve boş zamanlarını yoksul ailelere terzilik hizmetleri sunmak için harcamıştı. aslında, toplumunda o kadar aktifti ki kocası bazen evde olduğundan daha sık çömlek yemek yediğini söylerdi. bu bağlar onu sadece hapisten kurtarmakla kalmadı; tutuklandığına dair sözlerini montgomery’nin toplumsal katmanlarına yayarak otobüs boykotuna yol açtılar. ancak tek başına arkadaşları uzun bir boykot edemezdi. akran baskısını da ekleyin. güçlü bağlara ek olarak, sosyal alanlar da zayıf bağlar içerir, yani arkadaşlardan ziyade tanıdıklar anlamına gelir. akran baskısı çoğunlukla zayıf bağlarla yapılır. bir kişinin daha geniş arkadaş ve tanıdık ağı bir hareketi desteklediğinde, kapsam dışında kalmayı seçmek daha zordur.
sonunda, şehir yetkilileri bazı adımlar atmak zorunda kalmışlardı. nihai bileşen eklendiğinde ise dr. martin luther king jr. tarafından şiddetsizliği savunan ve katılımcılardan zalimlerini kucaklayıp affetmelerini isteyen bir konuşma ile tamamlandı. bu mesaja dayanarak, insanlar bağımsız olarak kilise toplantıları ve barışçıl protestolar düzenlemek gibi yeni alışkanlıklar oluşturmaya başladı. hareketi kendi kendini iten bir güç haline getirdiler.
- alışkanlıklarımızı değiştirme sorumluluğunu da taşıyoruz.
2008'de bir gece, brian thomas karısını ölümüne boğdu. perişan bir halde, derhal kendini teslim etti ve cinayetten dolayı yargılandı. savunması mı? bilim adamlarının uyku terörü olarak adlandırdığı bir şey yaşıyordu. araştırmalar, uykusuzluğun aksine, insanların yataktan kalkabileceği ve dürtüleri harekete geçirmeye başlayabildiğini, bir kişinin uyku terörü yaşadığında, beynin etkili bir şekilde kapandığını ve sadece en ilkel nörolojik bölgeleri aktif bıraktığını göstermiştir. bu durumda olduğu için thomas karısına saldıran bir hırsızı boğduğunu düşündü. mahkemede savunma, thomas'ın birisinin karısına zarar verdiğini düşündüğünü ve o anda, otomatik bir tepki tetiklediğini yani onu koruma girişimden bulunduğunu söyledi. başka bir deyişle, thomas bir alışkanlık izlemişti. aynı zamanda, angie bachman casino şirketi harrah’ın yarım milyon dolarlık olağanüstü kumar borçları için dava açtı. bu, evini ve milyon dolarlık mirasını çoktan kumar oynadıktan sonraydı. mahkemede, bachman onun da sadece bir alışkanlık izlediğini iddia etti. kumar iyi hissettirdi, bu yüzden harrah’ın kumarhaneye ücretsiz seyahatler için cazip teklifleri gönderdiği zaman, direnemedi. (harrah’ın onun zaten iflas ettiğini ilan eden bir kumarbaz olduğunu bildiğini unutmayın). sonunda thomas beraat etti ve duruşma hakimi de dahil olmak üzere birçok kişi ona büyük sempati duyduğunu ifade etti. bachman ise davasını kaybetti ve kayda değer kamu hanedanlığının nesnesiydi. hem thomas hem de bachman oldukça makul bir şekilde şunu iddia edebilirdi: “ben değildim. benim alışkanlıklarımdı! ” peki neden sadece bir tanesi beraat etti? oldukça basit bir şekilde, zararlı bir alışkanlığın farkına vardığımızda, bunu ele almak ve değiştirmek bizim sorumluluğumuz haline gelir. thomas uykusunda kimseye zarar vereceğini bilmiyordu. ancak bachman, bir kumar alışkanlığına sahip olduğunu biliyordu ve kumar şirketlerinin kendisine pazarlama yapmasını yasaklayacak bir hariç tutma programına katılarak harrah’ın tekliflerinden kaçınabilirdi.
[1]: kaynak
[2]: kaynak
[2]: kaynak