Lise 2'deydim The Cranberries'in Zombie'si çıktığında, MTV vardı. Akşam okuldan gelir gelmez MTV'yi açıyordum, o saatte Top 10 filan gibi bir liste oluyordu. Aylarca ilk sırada çaldı Zombie. En sonunda babam da ezberledi şarkıyı, öylesine evin içindeydi Dolores'in sesi. Vesileyle İrlanda'dan bahsetmiştik anam ve babamla, IRA'dan, açlık grevinden, çöp tenekesine bırakılmış bir bombanın öldürdüğü iki küçük çocuktan. Çünkü bizim evde bağlantıyı yakaladıysan muhakkak ki acılardan bahsetmek zorundasın, eğitim ve öğretim kapsamında.
15-16 yaşımın ergen dünyasının paralel bir boyutta var olmaya devam ettiğini düşünmekten hoşlanıyorum. Paralel maralel, her seferinde biraz daha çatırdıyor. Bundan sonrası hep yokuş aşağı, allah bilir kaç tane daha böyle yazı yazacağım. Ama 46 yaş çok genç. Çok.
Dün Birgül'ün attığı tweet benim de hislerime tercüman oldu.
Birgül zaten genellikle hislerime tercüman oluyor. Bir kere kısacık oturabildik diz dize şu hayatta, nasıl olabiliyor bilmiyorum. Bir kızkardeşlik gerçeği var hakikaten.
Geçen sene ağustos ayını bozkır sıcağında kendimizi eğlemeye çalışarak geçirdik. Ben Stephen King'in O'suyla yatıp kalkarak o allahın belası palyaçoyla mücadele ediyordum. Terasta yerde yatarken fotoğraf çekmişim:
Şehirde yaz mevsimini seviyorum. Bir sene tez mi bitirecektim, bir şey yapmam lazımdı, ilk defa kazıya gitmeyip Ankara'da kaldım o yaz. "Dünyanın en güzel şeyi yaz mevsiminde boş şehirde dolaşmak!" deyip durdum, yaşadığım sevinci görmeniz lazımdı.
Giderken şunu bırakayım, ergen odasında otururken Dolores'in elini tutmuş, sesinin peşinden gitmiş hepimiz için.