Stalin, “Avrupalıların 150 yılda gerçekleştirdiği devrimi, beş yılda yapmak zorundayız.” demişti.
Bu yüzden uyguladığı “Beş Yıllık Kalkınma Planı”nın bir adımı da çiftçilerin ürettiklerini ihraç ederek, gelen parayı kaynak olarak kullanmaktı.
Plan işe yaramış, Sovyetler 2.Dünya Savaşı öncesine göre, sanayide yüzde yüz artış sağlamıştı. Bu reform ülkenin en büyük tarım kaynağı olan Ukrayna’dan başlatılmıştı.
1929’da ziraatin kolektifleştirilmesi için kanun çıkarıldı. Artık tarlalar devletleştiriliyor, köylüler kendi eski topraklarında devletin işçisi haline getiriliyordu.
(Kolektivizasyon; çiftçilerin paylarını birleştirerek, büyük bir çiftlik oluşturması ve burada birlikte çalışarak kârdan pay almasıdır. Zengin toprak sahipleri bile kendi tarlalarında işçi olmuştu.)
Ukrayna’da köylüler, devlet için üretime zorlandı. Zengin çiftçilerin ve toprak sahiplerinin toprakları kamulaştırıldı. İtiraz edenler çalışma kamplarına sürgüne gönderilirken, isyan edenler anında infaz ediliyordu.
Zaten ellerindeki hasat, hava şartları sebebiyle düşüktü. Köylüler kendilerine bir kilo bile buğday ayıramazken, devlet el koyduğu bütün buğdayları Avrupa’ya satarak, yeni fabrikaların kurulmasını sağlıyordu.
Hırsızlığın engellenmesi için, cebinde bir buğday tanesi bile bulunan köylülerin infaz edilmesi söz konusuydu. Sadece bir ayda 100 bin insan hayatını kaybetmişti. O dönemde gazetecilerin kıtlık haberini incelememesi için, Ukrayna’ya giriş ve çıkışları yasaklanmıştı.
Ukrayna’yı terk etmeye çalışanlar ise engellendi. Açlığa, dolayısıyla ölüme mahkûm edildi. Devlet, Çocuk Esirgeme Kurumlarındaki çocukları bile açlığa terk etmişti.
İnsanlar açlıktan ölürken, yiyecek hiçbir şeyleri yokken, Sovyet Hükümeti Ukrayna’daki bütün tahıl depolarını doldurmuş, ihraç etmek için bekliyordu.
Depolanmış hasat (patates, buğday vs.) dikenli tellere çevrilmişti ve oraya yaklaşmanın cezası, askerlerin açtığı ateşle ölmekti. Fakat pek çok insan korku duygusunu kaybetmişti. Dağınık buğdayı toplamak için, NKVD’nin (İçişleri Halk Komiserliği) koruduğu tarlalara gittiler. Gidenler oracıkta vurularak öldürüldü.
HOLODOMORUN SİMGESİ OLMUŞ FOTOĞRAFLARDAN BİRİ
Pek çok insan evlerinde yavaş yavaş ölüyordu. NKVD birlikleri ceset toplamak için evlere gittiğinde, her ölü için 200 gram ekmek veriyordu.
Kıtlığı haber alan Avrupa devletleri, Ukrayna’ ya yardım yollasa da Sovyet Hükümeti “kıtlığın varlığını reddederek” yardımları geri çeviriyordu.
Devlet, çiftliklerde çalıştırılan hayvanların yemini eksik etmezken, onların yanında çalıştırılan insanları görmezden geliyordu. Hayvanların yeminden çalmaya çalışanlar ölümüne dayak yiyordu.
1933 yılının baharında, her gün yaklaşık 10 bin kişi açlıktan hayatını kaybediyor, Sovyet Hükümeti bunu görmezden geliyordu.
Bu sömürü 1934 yılında da üretimin, mevsim şartlarının iyi olması sebebiyle devam etti. Fakat nüfusun büyük bir kısmı ya ölmüş ya da çalışma kamplarına gönderilmişti. Dolayısıyla Sovyet Hükümeti’ne muhalefet edecek kimse kalmamıştı.
Rusya’nın, şiddetle karşı çıkmasına rağmen “Holodomor” olayını soykırım olarak tanıyan, 26 ülke ve bir uluslararası kuruluş vardır.
Holodomor soykırımında yaklaşık 7-8 milyon insanın açlıktan öldüğü tahmin edilmektedir. Ölenlerin yüzde 82’si Ukraynalıdır.
Solcu bazı yazarlar ise, holodomor’un “Sovyetler’in gücünü, başarısını küçümsemek isteyen” Nazilerin ve anti-komünist Ukraynalıların yalandan ibaret propagandası olduğunu, ABD tarafından tüm dünyaya servis edildiğini; işin aslının bölgede zaman zaman yaşanan “basit bir kıtlıktan ibaret” olduğunu iddia ederler.
Hatta holodomor fotoğraflarının 1.Dünya Savaşı sonrasında Avrupa’da savaştan zarar görmüş yerlerde çekildiğini ve bir kısmının da Sovyetlerin 1921-1922 yıllarında Volga’da meydana gelen kıtlığın kurbanlarını fotoğrafları olduğunu savunurlar.
Holodomor Kurbanları Anıtı ve Ulusal Müzesi 2008 yılında, olayların 75. yıldönümünde Kiev’de açılmıştır. Holodomor’un simgesi olan küçük bir kız çocuğu heykeli oldukça etkileyicidir.