Bu ve bir sonraki bölümde, döngüsel oluşumları hakkındaki teoriyi doğrulamak için en eski sıfırlamaları bulmaya odaklanacağım. Bu iki bölüm konuyu anlamak için gerekli değildir, bu yüzden şimdi çok az zamanınız varsa, onları sonraya saklayabilir ve şimdi 12. bölümden devam edebilirsiniz.
Kaynaklar: Bu bölüm için Wikipedia'dan bilgi aldım (4.2-kiloyear event) ve diğer kaynaklar.
Önceki bölümlerde, son 3 bin yıldan beş sıfırlama sundum ve yıllarının, gezegenlerin hizalanmasıyla belirlenen sıfırlama döngüsüyle mükemmel bir şekilde eşleştiğini gösterdim. Bunun sadece tesadüf olması mümkün değil. Mantıksal olarak, döngünün varlığı kesindir. Bununla birlikte, en eski zamanlarda da sıfırlama olup olmadığını ve bunların meydana geldiği yılların 676 yıllık sıfırlama döngüsünün varlığını doğrulayıp doğrulamadığını kontrol etmek için geçmişe daha da derin bakmaktan zarar gelmez. Bir hata yapıp sizi gereksiz yere korkutmaktansa bir sonraki sıfırlamanın gerçekten geleceğinden emin olmayı tercih ederim. Sıfırlamaların gerçekleşmesi gereken yılları gösteren bir tablo oluşturdum. Son 10 bin yıllık bir dönemi kapsıyor, yani tarihin derinliklerine ineceğiz!
Ne yazık ki, geçmiş ne kadar derine inerse, doğal afetlerin izlerini bulmak o kadar zorlaşıyor. Tarihöncesinde insanlar yazıyı kullanmadılar, bu yüzden bize hiçbir kayıt bırakmadılar ve geçmişteki felaketler unutuldu. Kaydedilen en eski deprem, MÖ 2. binyıla kadar uzanıyor. Daha önce de depremler olmuş olmalı ama kaydedilmedi. Birkaç bin yıl önce, Dünya'da yaşayan çok daha az insan vardı - zaman dilimine bağlı olarak birkaç milyondan on milyonlara kadar. Yani bir veba olsa bile, nüfus yoğunluğunun düşük olması nedeniyle dünyaya yayılması pek mümkün değildi. Buna karşılık, o döneme ait volkanik patlamalar, yaklaşık 100 yıllık bir doğrulukla tarihlendirilir ve bu, sıfırlama yıllarının bulunmasına yardımcı olmak için çok belirsizdir. Binlerce yıl öncesinden gelen bilgiler seyrek ve yanlış, ancak geçmiş sıfırlamaları veya en azından en büyüklerini bulmanın bir yolu olduğunu düşünüyorum. En yoğun küresel felaketler, kalıcı jeolojik izler bırakan uzun süreli soğuma ve kuraklık dönemlerine neden olur. Bu izlerden jeologlar, binlerce yıl öncesine ait olsalar bile anormalliklerin yıllarını belirleyebilirler. Bu iklim anormallikleri, en güçlü sıfırlamaları bulmayı mümkün kılar. Birkaç bin yıl önceki en büyük beş doğal afeti bulmayı başardım. Herhangi birinin tabloda belirtilen yıllara yakın olup olmadığını kontrol edeceğiz.
Döngü değişkenliği
Tarif ettiğim son sıfırlama, MÖ 1095'teki Geç Tunç Çağı çöküşüydü. Bu, MÖ 2. binyıldaki (MÖ 2000-1000) tek küresel felaketti. Tablo, olası bir sıfırlama için tarih olarak MÖ 1770'i verirken, o yılda herhangi bir büyük felaket belirtisi yok. Burada zayıf bir sıfırlama olmuş olabilir, ancak kayıtları günümüze ulaşmadı. Bir sonraki küresel felaket, tabloda verilen MÖ 2186 yılından çok da uzak olmayan üçüncü bin yılda meydana gelir. Ancak o zaman ne olduğunu görmeden önce, önce MÖ 1770'de neden sıfırlanma olmadığını açıklayacağım.
Eski Amerikalılar 52 yıllık döngünün süresini 52 yıl 365 gün yani tam olarak 18980 gün olarak tanımladılar. Sanırım bu, Satürn'ün manyetik kutuplarının döngüsel olarak tersine döndüğü dönemdir. Döngü olağanüstü bir düzenlilikle yinelense de bazen biraz daha kısa bazen de biraz daha uzun olabilir. Değişimin en fazla 30 gün olabileceğini düşünüyorum, ancak genellikle birkaç günden az. Döngünün süresiyle karşılaştırıldığında, bu mikroskobik bir varyasyondur. Döngü çok hassastır, ancak aynı zamanda çok hassastır. Fark küçük olsa da, birbirini izleyen her döngüde birikir. Bin yıl boyunca, gerçek durum teoriden sapmaya başlar. Döngünün birçok çalışmasından sonra farklar, 52 yıllık ve 20 yıllık döngüler arasındaki gerçek tutarsızlığın tablonun gösterdiğinden biraz farklı olacağı kadar büyük hale gelir.
MÖ 1770 yılı, tablonun başından itibaren 52 yıllık döngünün art arda 73. yılıdır. Bu 73 döngünün her biri yalnızca 4 gün uzatılsaydı (böylece 18980 gün yerine 18984 gün sürdü), o zaman döngü tutarsızlığı o kadar değişirdi ki, MÖ 1770'deki sıfırlama tabloda belirtildiği kadar güçlü olmazdı. Ancak, MÖ 2186'daki sıfırlama güçlü olacaktır.
52 yıllık döngünün tabloda belirtilenden ortalama 4 gün daha uzun olduğunu varsayarsak, MÖ 2186'daki sıfırlama yalnızca daha güçlü olmamalı, aynı zamanda biraz sonra da gerçekleşmelidir. Bu ek 4 günden, döngünün 81 geçişinden sonra toplam 324 gün birikir. Bu, sıfırlama tarihini neredeyse bir yıl kaydırır. MÖ 2186'da değil, MÖ 2187'de geçecek. Bu durumda sıfırlamanın ortası, o yılın başlarında (yaklaşık Ocak) olacaktır. Ve sıfırlama her zaman yaklaşık 2 yıl sürdüğü için, kabaca MÖ 2188 yılının başından MÖ 2187'nin sonuna kadar sürmelidir. Ve bu yıllarda bir sıfırlama beklenmelidir. O zaman bir sıfırlama olup olmadığını birazdan kontrol edeceğiz.
Kayda değer bir şey daha var. Tabloya bakacak olursak benzer büyüklükteki sıfırlamaların 3118 yılda bir tekrarlandığını görüyoruz. Teorik olarak durum bu, ancak 52 yıllık döngünün değişkenliği nedeniyle, sıfırlamalar aslında o kadar düzenli değil. Tablo, 2024'teki sıfırlamanın MÖ 1095'teki sıfırlama kadar güçlü olacağını gösteriyor. Bence buna rehberlik etmemelisin. Bana öyle geliyor ki, MÖ 1095'teki tutarsızlık aslında tablonun gösterdiğinden biraz daha büyüktü ve sıfırlama maksimum yoğunluğa sahip değildi. Bu nedenle, 2024'teki sıfırlamanın Geç Tunç Çağı'ndakinden daha şiddetli olması muhtemeldir.
Erken Tunç Çağı çöküşü
Şimdi, insanlık tarihindeki en önemli olaylardan birine, 4,2 kilo yıllık olaya, dünyanın dört bir yanındaki büyük medeniyetlerin anarşi ve sosyal kaosa sürüklenmesine odaklanıyoruz. MÖ 2200 civarında, yani Erken Tunç Çağı'nın sonunda, ani iklimsel gerilemeye dair yaygın jeolojik kanıtlar vardır. İklim olayı, 4,2 kilo-yıl BP olayı olarak anılır. Yaklaşık iki yüz yıl süren Holosen döneminin en şiddetli kuraklık dönemlerinden biriydi. Anomali o kadar şiddetliydi ki, Holosen'in iki jeolojik çağı olan Northgrippian ve Meghalayan (şimdiki çağ) arasında bir sınır tanımlıyordu. Mısır'ın Eski Krallığı'nın, Mezopotamya'daki Akad İmparatorluğu'nun ve Çin'in aşağı Yangtze Nehri bölgesindeki Liangzhu kültürünün çökmesiyle sonuçlandığına inanılıyor. Kuraklık, İndus Vadisi Uygarlığının çöküşünü ve insanlarının yaşamak için uygun habitat arayışıyla güneydoğuya göçünü ve Hint-Avrupa halklarının Hindistan'a göçünü de başlatmış olabilir. Batı Filistin'de, tüm kentsel kültür kısa bir süre içinde çöktü ve yerini yaklaşık üç yüz yıl süren tamamen farklı, kentsel olmayan bir kültür aldı.(ref.) Erken Tunç Çağı'nın sonu, şehirlerin yıkımına, yaygın bir yoksullaşmaya, nüfusta dramatik bir düşüşe, normalde önemli nüfusları ya tarım ya da otlakla besleyebilen büyük bölgelerin terk edilmesine ve nüfusun bölgelere dağılmasına neden olan bir felaketti. daha önce vahşi olmuştu.
4,2 kiloyıllık BP iklim olayı, adını meydana geldiği andan itibaren alıyor. Uluslararası Stratigrafi Komisyonu (ICS), bu olayın yılını 4.2 bin yıl BP (günümüzden önce) olarak belirler. Burada BP kısaltmasının tam olarak ne anlama geldiğini açıklamaya değer. BP, jeoloji ve arkeolojide kullanılan bir yıl sayma sistemidir. 1950 civarında tanıtıldı, bu nedenle 1950 yılı”şimdi” olarak kabul edildi. Örneğin, 100 BP, MS 1850'ye karşılık gelir. Ortak dönemden önceki yılları dönüştürürken, sıfır yılı olmadığı için ek 1 yıl çıkarılmalıdır. BP yılını BC yılına çevirmek için ondan 1949'u çıkarmak gerekir. Yani 4.2 kiloyıl olayının (4200 BP) resmi yılı MÖ 2251'dir. Wikipedia'da bu olay için alternatif bir yıl da bulabiliriz - MÖ 2190 - en son dendrokronolojik çalışmalarla belirlenir.(ref.) Bu bölümün sonunda bu tarihlemelerden hangisinin daha güvenilir olduğunu ve aralarındaki bu kadar büyük farkların sebebinin ne olduğunu inceleyeceğim.
Kuraklık
Kuzey Afrika, Orta Doğu, Kızıldeniz, Arap Yarımadası, Hindistan Yarımadası ve orta Kuzey Amerika'da yaklaşık 4,2 kiloyıllık BP'lik yoğun bir kuraklık aşaması kaydedildi. Doğu Akdeniz bölgesinde, Ölü Deniz'deki su seviyesindeki 100 metrelik düşüşün gösterdiği gibi, MÖ 2200 civarında aniden olağanüstü kurak bir iklim başladı.(ref.) Ölü Deniz bölgesi ve Sahra gibi bir zamanlar yerleşim veya tarım yapılan alanlar çöl oldu. Avrupa, Amerika, Asya ve Afrika'daki göl ve nehirlerden alınan tortu çekirdekleri, o sırada su seviyelerinde feci bir düşüş gösteriyor. Mezopotamya'nın kuraklaşması, Kuzey Atlantik'teki daha soğuk deniz yüzeyi sıcaklıklarıyla ilişkili olabilir. Modern analizler, kutup Atlantik'in anormal derecede soğuk yüzeyinin Dicle ve Fırat havzalarındaki yağışlarda büyük bir (%50) azalmaya neden olduğunu göstermektedir.
MÖ 2200 ile 2150 yılları arasında Mısır, bir dizi olağanüstü düşük Nil taşkınlarıyla sonuçlanan bir mega kuraklıktan etkilendi. Bu, bir kıtlığa neden olmuş ve Eski Krallık'ın çöküşüne katkıda bulunmuş olabilir. Eski Krallık'ın yıkılma tarihi MÖ 2181 olarak kabul edilir, ancak o dönemde Mısır'ın kronolojisi oldukça belirsizdir. Aslında, onlarca yıl önce veya sonra olabilirdi. Eski Krallık'ın sonunda firavun, hükümdarlığının 94 yıl kadar sürdüğü söylenen II. Pepi idi. Birçok tarihçi, bu uzunluğun abartılı olduğuna ve Pepi II'nin aslında 20-30 yıl daha az hüküm sürdüğüne inanıyor. Eski Krallığın çöküş tarihi daha sonra aynı döneme göre geçmişe kaydırılmalıdır.
Çöküşün nedeni ne olursa olsun, bunu onlarca yıllık kıtlık ve çekişme izledi. Mısır'da Birinci Ara Dönem, yani karanlık çağlar dönemi başlar. Bu, hakkında çok az şey bilinen bir dönemdir, çünkü o zamana ait çok az kayıt günümüze ulaşmıştır. Bunun nedeni, bu dönemdeki yöneticilerin başarısızlıklarını yazma alışkanlığının olmaması olabilir. İşler onlar için kötü gittiğinde sessiz kalmayı tercih ettiler. Mısır'ın her yerinde hüküm süren kıtlık hakkında, o zor dönemde halkına yiyecek sağlamayı başardığıyla övünen bir eyalet valisinden öğreniyoruz. İlk Ara Dönem'in başlarından kalma bir aday olan Ankhtifi'nin mezarı üzerindeki önemli bir yazıt, ülkeyi bir kıtlığın kol gezdiği sefil durumunu anlatıyor. Ankhtifi, insanların yamyamlık yapmasına neden olacak kadar korkunç bir kıtlık hakkında yazıyor.
Yukarı Mısır'ın tamamı açlıktan ölüyordu, öyle ki herkes çocuklarını yemek zorunda kaldı ama bu nome'da kimsenin açlıktan ölmediğini başardım. Yukarı Mısır'a tahıl ödünç verdim... Bu yıllarda, Hefat ve Hormer kasabaları tatmin olduktan sonra Elephantine evini canlı tuttum... İnsanların kuzeye ve Mısır'a gitmesiyle tüm ülke aç bir çekirge gibi olmuştu . güneyde (tahıl aramak için) ama kimsenin buradan başka bir adaya gitmek zorunda kalmasına asla izin vermedim.
Ankhtifi
Akad İmparatorluğu, bağımsız toplumları tek bir imparatorlukta toplayan ikinci uygarlıktı (ilki MÖ 3100 civarında eski Mısır'dı). İmparatorluğun çöküşünün, geniş kapsamlı, yüzyıllarca süren bir kuraklık ve yaygın bir kıtlıktan etkilendiği iddia ediliyor. Arkeolojik kanıtlar, kuzey Mezopotamya'nın tarım ovalarının terk edildiğini ve MÖ 2170 civarında güney Mezopotamya'ya büyük bir mülteci akını olduğunu belgeliyor. Akad İmparatorluğu'nun çöküşü, iklim anormalliklerinin başlamasından yaklaşık yüz yıl sonra meydana geldi. Kuzey ovalarının daha küçük yerleşik nüfuslar tarafından yeniden doldurulması, yalnızca MÖ 1900 civarında, çöküşten birkaç yüzyıl sonra meydana geldi.
Asya'da uzun süre yağmur yağmaması, musonun genel olarak zayıflamasıyla bağlantılıydı. Geniş alanlardaki akut su kıtlığı, büyük ölçekli göçleri tetikledi ve Afganistan, İran ve Hindistan'da yerleşik kent kültürlerinin çökmesine neden oldu. İndus Vadisi Uygarlığının şehir merkezleri terk edildi ve yerlerini farklı yerel kültürler aldı.
Seller
Kuraklık, MÖ 3. binyılın sonlarında Çin'in merkezinde Neolitik kültürlerin çökmesine neden olmuş olabilir. Aynı zamanda, Sarı Nehir'in orta kesimleri, İmparator Yao ve Büyük Yu'nun efsanevi figürleriyle ilişkilendirilen bir dizi olağanüstü sel yaşadı. Yishu Nehri havzasında, gelişen Longshan kültürü, pirinç hasadını büyük ölçüde azaltan ve önemli bir nüfus düşüşüne yol açan bir soğumadan etkilendi. MÖ 2000 civarında, Longshan kültürünün yerini, daha az sayıda ve daha az sofistike çanak çömlek ve bronz eserlere sahip olan Yueshi aldı.
(ref.) Efsanevi Büyük Gun-Yu Tufanı, eski Çin'de en az iki nesil sürdüğü söylenen büyük bir sel olayıydı. Sel o kadar büyüktü ki, İmparator Yao'nun topraklarının hiçbir kısmı korunmadı. Fırtınalar ve kıtlıklar gibi diğer felaketlerle aynı zamana denk gelen büyük nüfus yer değiştirmelerine neden oldu. İnsanlar yüksek tepelerde ya da ağaçlardaki yuvalarda yaşamak için evlerini terk ettiler. Bu, 52 yıl süren bir sel ve insanların ağaçlarda yaşadığına dair benzer bir hikaye anlatan Aztek mitini anımsatıyor. Çin mitolojik ve tarihi kaynaklarına göre, bu tufan geleneksel olarak İmparator Yao'nun saltanatı sırasında MÖ 3. binyıla tarihlenmektedir. Modern gökbilimciler, efsaneden elde edilen astronomik verilerin modern astronomik analizlerle karşılaştırılmasına dayanarak, Yao'nun hükümdarlığı için MÖ 2200 civarında bir tarihi büyük ölçüde doğruluyorlar.
depremler
(ref.) 20. yüzyılın en ünlü Fransız arkeologu Claude Schaeffer, Avrasya'daki uygarlıkların sonunu getiren felaketlerin yıkıcı depremlerden kaynaklandığını varsaydı. Truva'dan Hazar Denizi'ndeki Tepe Hisar'a, Levant'tan Mezopotamya'ya Yakın Doğu'daki 40'tan fazla arkeolojik alanın yıkım katmanlarını analiz etti ve karşılaştırdı. Tüm bu yerleşim yerlerinin birkaç kez tamamen yıkıldığını veya terk edildiğini tespit eden ilk bilim insanıydı: Erken, Orta ve Geç Tunç Çağı'nda; görünüşe göre aynı anda. Hasar askeri müdahale belirtisi göstermediğinden ve her halükarda çok aşırı ve yaygın olduğundan, tekrarlayan depremlerin neden olabileceğini savundu. Birçok sitenin, yıkımın iklim değişiklikleriyle eşzamanlı olduğunu gösterdiğinden bahsediyor.
(ref.) Benny J. Peiser, Asya, Afrika ve Avrupa'daki ilk kentsel uygarlıkların sitelerinin ve şehirlerinin çoğunun yaklaşık aynı zamanlarda çökmüş gibi göründüğünü söylüyor. Yunanistan (~260), Anadolu (~350), Levant (~200), Mezopotamya (~30), Hindistan Yarımadası (~230), Çin (~20), İran/Afganistan (~50), ve MÖ 2200±200 civarında çöken İberya (~70), doğal afetlerin veya hızla terk edilmenin açık belirtilerini gösteriyor.
veba
Meğer o zor zamanlarda veba bile insanları esirgememiş. Bu, o zamanın hükümdarlarından biri olan Naram-Sin'in yazıtıyla kanıtlanmaktadır. Orta kronolojiye göre (veya kısa kronolojiye göre 2190-2154) MÖ 2254-2218 civarında hüküm süren Akad İmparatorluğu'nun bir hükümdarıydı. Yazıtı, Suriye'deki en eski krallıklardan biri olan ve MÖ 3. binyıl boyunca önemli bir merkez olan Ebla krallığının fethini anlatıyor. Yazıt, bu bölgenin fethinin tanrı Nergal'in yardımıyla mümkün olduğunu göstermektedir. Sümerler, Nergal'i veba tanrısı olarak görüyorlardı ve bu nedenle onu hastalık ve salgın hastalıklar göndermekten sorumlu tanrı olarak görüyorlardı.
İnsanlığın yaratılışından bu yana hiçbir kral Armanum ve Ebla'yı silahlarıyla yok etmemişken , tanrı Nergal kudretli Naram-Sin'in yolunu açıp ona Armanum ve Ebla'yı verdi. Ayrıca ona Amanus'u, Sedir Dağı'nı ve Yukarı Deniz'i verdi. Krallığını yücelten tanrı Dagan'ın silahları sayesinde kudretli Naram-Sin, Armanum ve Ebla'yı fethetti.
Inscription of Naram-Sin of Akkad, E 220.127.116.11
Tanrı Nergal, "Yukarı Deniz"e (Akdeniz) kadar birçok şehir ve toprakların fethinin yolunu açtı. Bundan, vebanın oldukça geniş bir alanı harap etmiş olması gerektiği sonucu çıkıyor. Ardından son darbe, hasattan sorumlu tanrı Dagan tarafından indirildi. Muhtemelen tarım ve tahılla ilgileniyordu. Bu nedenle, vebadan bir süre sonra, muhtemelen bir kuraklığın neden olduğu kötü bir hasat geldi. İlginç bir şekilde, doğru kronolojiye (kısa kronoloji) göre, Naram-Sin'in saltanatı, sıfırlamanın gerçekleşmiş olması gereken zamanla (MÖ 2188-2187) çakışıyor.
volkanlar
Bazı bilim adamları, 4,2 kiloyıl olayını bir jeolojik çağın başlangıcı olarak kabul etme kararını eleştirerek, bunun tek bir olay olmadığını, birkaç iklimsel anomalinin yanlışlıkla tek bir olay olarak ele alındığını savundu. Bu tür şüpheler, sıfırlamadan kısa bir süre önce ve sonra meydana gelen ve iklim üzerinde ek bir önemli etkiye sahip olan birkaç güçlü volkanik patlamanın meydana gelmesinden kaynaklanabilir. Volkanik patlamalar, jeoloji ve dendrokronolojide çok belirgin izler bırakır, ancak veba ve kuraklık gibi medeniyetin çöküşüne yol açmaz.
Sıfırlama zamanına yakın üç büyük patlama oldu:
– Cerro Blanco (Arjantin; VEI-7; 170 km³) – Daha önce tam olarak MÖ 2290 yılında (kısa kronoloji) patladığını belirledim, bu da yaklaşık yüz yıldır. sıfırlamadan önce;
– Paektu Dağı (Kuzey Kore; VEI-7; 100 km³) – bu patlama MÖ 2155±90 yılına tarihleniyor,(ref.) yani sıfırlama sırasında gerçekleşmiş olabilir;
– Aldatma Adası (Antarktika; VEI-6/7; yaklaşık 100 km³) – bu patlama MÖ 2030±125'e tarihleniyor, yani sıfırlamadan sonra oldu.
Etkinliğin tarihlenmesi
Uluslararası Stratigrafi Komisyonu, 4,2 kiloyıllık olayın tarihini MS 1950'den 4200 yıl önceye, yani MÖ 2251'e ayarlar. Önceki bölümlerden birinde, tarihçiler tarafından verilen Tunç Çağı tarihlerinin doğru kısa kronolojiye dönüştürülmesi için 64 yıl kaydırılması gerektiğini göstermiştim. MÖ 2251'i 64 yıl kaydırırsak, MÖ 2187 yılı çıkar ve bu tam olarak sıfırlamanın gerçekleşmesi gereken yıldır!
Jeologlar, 4,2 kiloyıllık olayın başlangıç noktasını, kuzeydoğu Hindistan'daki bir mağaradan alınan (resimde gösterilen) bir speleothemdeki oksijen izotoplarındaki farklılıklara dayanarak belirlediler. Mawmluh Mağarası, Hindistan'daki en uzun ve en derin mağaralardan biridir ve oradaki koşullar, iklim değişikliğinin kimyasal izlerini korumak için uygundur. Mağaradan alınan oksijen izotop kaydı, Asya yaz musonunun önemli ölçüde zayıfladığını gösteriyor. Jeologlar, kimyasal özelliklerini koruyan bir speleothem'i dikkatlice seçtiler. Daha sonra, oksijen izotoplarının içeriğinde değişiklik gösteren bir yerden çok dikkatli bir şekilde numune aldılar. Daha sonra oksijen izotopunun içeriğini, yaşı bilinen ve daha önce tarihçiler tarafından belirlenen diğer nesnelerdeki içeriğiyle karşılaştırdılar. Ancak o dönemin tüm kronolojisinin 64 yıl kaydırıldığının farkında değillerdi. İşte 4.2 kilo yıllık olayın tarihlendirilmesindeki hata da böyle yapılmıştır.
S. Helama ve M. Oinonen (2019)(ref.) ağaç halkası izotop kronolojisine dayanarak 4,2 kilo yıllık olayı MÖ 2190'a tarihlendirdi. Çalışma, MÖ 2190 ile 1990 yılları arasında izotopik bir anomali gösteriyor. Bu çalışma, kuzey Avrupa'da özellikle MÖ 2190 ile 2100 yılları arasında aşırı bulutlu (ıslak) koşulları ve MÖ 1990'a kadar devam eden anormal koşulları göstermektedir. Veriler yalnızca olayın kesin tarihini ve süresini göstermekle kalmıyor, aynı zamanda olayın iki aşamalı doğasını ortaya koyuyor ve önceki aşamanın büyüklüğünü vurguluyor.
Dendrokronologlar, aynı zamanda büyüyen farklı ağaçlardan alınan örnekleri birbirine bağlayarak bir kronoloji oluştururlar. Tipik olarak, iki farklı ahşap örneğinde benzer dizileri bulmak için yalnızca ağaç halkalarının genişliğini ölçerler. Bu durumda, araştırmacılar ek olarak numunelerin yaşını radyokarbon tarihleme kullanarak belirlediler. Bu yöntem, dendrokronolojik tarihlemenin doğruluğunu artıran çok daha az halkayla keresteleri doğru bir şekilde tarihlendirmeyi mümkün kıldı. Araştırmacılar tarafından bulunan olayın yılı, sıfırlamanın bekleneceği yıldan sadece 2 yıl farklıdır.
4,2 kiloyıllık olay sırasında, küresel bir felakete özgü her türlü felaket meydana geldi. Yine depremler ve vebanın yanı sıra ani ve şiddetli iklim anormallikleri oldu. Anormallikler iki yüz yıl devam etti ve bazı yerlerde aşırı kuraklık, bazı yerlerde ise şiddetli yağmurlar ve seller olarak kendini gösterdi. Bütün bunlar yine toplu göçlere ve medeniyetin çöküşüne yol açtı. Sonra yine karanlık çağlar geldi, yani tarihin kırıldığı dönem. Bu sıfırlama o kadar güçlüydü ki, jeolojik çağların sınırını belirledi! Bence bu gerçek, 4.2 bin yıl önceki sıfırlamanın muhtemelen tarihteki en şiddetli sıfırlama olduğunu ve daha önce anlatılanların hepsini geride bıraktığını gösteriyor.
Sonraki bölüm: