Antebellum Güney - Antebellum South
|Tarih|
|Konum||Güney Amerika Birleşik Devletleri|
Antebellum Güney (olarak da bilinen savaş öncesi dönemde veya plantasyon çağında ) bir dönemdi Güney Amerika Birleşik Devletleri tarihinin sonuçlanmasından itibaren Amerikan Bağımsızlık Savaşı başlangıcına kadar 1783 yılında Amerikan İç Savaşı 1861 Antebellum Güney'de oldu köleliğin kullanımı ve teşvik edilen kültür köleliği ile karakterize edilir . Dönem ilerledikçe, Güneyli entelektüeller ve liderler, köleliği utanç verici ve geçici bir sistem olarak savunmaktan, köleliği olumlu bir iyilik olarak tam bir savunmaya doğru yavaş yavaş değiştirdiler ve tomurcuklanan kölelik karşıtı hareketi sert bir şekilde eleştirdiler . Ülke batıya doğru hareket ettikçe, köleliğin yayılması ulusal politikada önemli bir sorun haline geldi ve İç Savaş'a sıçradı. İç Savaşı takip eden yıllarda, bu dönem tarihsel revizyonistler tarafından köleliği ve köle-efendi ilişkisini yanlış bir şekilde tasvir etmek için romantikleştirildi.
Tarih
18. yüzyılda, Atlantik köle ticareti , sömürge döneminde , mahsullerin hasadı için bir emek kaynağı olarak köleleştirilmiş Afrikalıları Güney'e getirdi . 1790'da ABD'de yaklaşık 700.000 köleleştirilmiş kişi vardı ve bu toplam nüfusun yaklaşık yüzde 18'ine veya kabaca her altı kişiden birine denk geliyordu. Bu, 17. ve 18. yüzyıllar boyunca devam edecekti, ancak 1790'larda Eli Whitney tarafından çırçır makinesinin icadına kadar, köleliğin çok karlı hale geldiği ve büyük plantasyon sisteminin geliştiği kadar değildi. Çırçır makinesinin icadı ile Kölelerin İthalatını Yasaklayan Kanun'un kabulü arasındaki 15 yılda , köle ticaretinde bir artış meydana geldi ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki köle sistemini ilerletti.
ekonomik yapı
Antebellum South, tarımda büyük genişlemeler yaşarken, imalat büyümesi nispeten yavaş kaldı. Güney ekonomisi, düşük düzeyde bir sermaye birikimi (çoğunlukla emeğe dayalı) ve sıvı sermaye kıtlığı ile karakterize edildi; bu, birkaç temel maddeye konsantre olma ihtiyacıyla ağırlaştığında, yaygın sanayi karşıtı ve kent karşıtı ideoloji, ve Güney bankacılığının azalması, ihracat ticaretine bağımlı bir Güney'e yol açtı. Öncelikle kendi iç pazarlarına dayanan Kuzey ve Batı ABD ekonomilerinin aksine. Güney iç pazarı öncelikle plantasyonlardan oluştuğu için, Güney eyaletleri Batı'dan geçim malları ithal etti ve Kuzey'den mal üretti.
Plantasyon sistemi Fabrika sistemi uzman yönetimi altında emek bir konsantrasyona sahip, tarım uygulanan olarak görülebilir. Ancak Kuzey'in endüstriyel üretime dayalı emek ekonomisi artan talep tarafından yönlendirilirken, plantasyon ekonomik sisteminin bakımı hem bol hem de ucuz olan köle emeğinin kullanımına bağlıydı.
Köle temelli tarımın verimsizliği
Dönemin önde gelen tarihçisi, köleliği Kuzey ve Güney arasındaki siyasi bir mesele olarak değil, sosyal ve ekonomik bir sistem olarak inceleyen Ulrich Bonnell Phillips'ti . Güney'e hakim olan büyük plantasyonlara odaklandı.
Phillips, köle emeğinin kârsızlığını ve köleliğin Güney ekonomisi üzerindeki kötü etkilerini ele aldı. Öncü karşılaştırmalı çalışmalara bir örnek "Bir Jamaika Köle Plantasyonu" (1914) idi. Yöntemleri, 1900 ile 1950 arasında kölelik çalışmalarının "Phillips okuluna" ilham verdi.
Phillips, büyük ölçekli plantasyon köleliğinin verimsiz olduğunu ve ilerici olmadığını savundu. 1860'a kadar coğrafi sınırlarına ulaşmıştı ve bu nedenle sonunda ( Brezilya'da olduğu gibi) kaybolmak zorunda kaldı . 1910'da "Plantasyon Sisteminin Çöküşü"nde köleliğin, sosyal statü, onur ve siyasi güç ürettiği için devam eden kârsız bir kalıntı olduğunu savundu . "Güney'deki çoğu çiftçinin az sayıda kölesi olan küçük-orta ölçekli çiftlikleri vardı, ancak büyük plantasyon sahibinin zenginliği, genellikle sahip oldukları kölelerin sayısına yansıdı, onlara önemli bir prestij ve siyasi güç sağladı."
Phillips, efendilerin köleleştirilmiş kişilere nispeten iyi davrandığını iddia etti; bu konudaki görüşleri daha sonra Kenneth M. Stampp tarafından sert bir şekilde reddedildi . Köleliğin ekonomik gerilemesi hakkındaki sonuçlarına 1958'de Alfred H. Conrad ve John R. Meyer tarafından Journal of Political Economy'de yayınlanan çığır açan bir çalışmada itiraz edildi . Onların argümanlar ileri tarafından geliştirilmiştir Robert Fogel'ın ve Stanley L. Engerman onların 1974 kitabında savundu, Zaman Haç üzerinde , o kölelik pamuk fiyatı yüksek yeterliydi sürece, verimli ve karlı hem de oldu. Buna karşılık, Fogel ve Engerman diğer kölelik tarihçilerinin saldırısına uğradı.
Kölelik , Güney'in plantasyon sistemlerinde ana emek kaynağı olarak sözleşmeli kulluğun yerini almaya başladığında , kölelik kurumunun ekonomik doğası, Güney'in antebellum'unda görülen artan zenginlik eşitsizliğine yardımcı oldu. Köle emeği talebi ve ABD'nin Afrika'dan daha fazla köle ithal etme yasağı, köle fiyatlarını artırdı ve Virginia gibi daha eski yerleşim bölgelerindeki küçük çiftçilerin kölelerini daha güneyde ve batıda satmasını karlı hale getirdi. Küçük plantasyon sahipleri için aktüeryal risk veya kölelere sahip olma yatırımındaki potansiyel kayıp, ölüm, sakatlık vb. nedeniyle çok daha büyüktü. İç Savaş'tan hemen önce görülen köle fiyatlarındaki artışla vurgulanan , bireysel plantasyon sahibine köle sahibi olmanın genel maliyetleri, İç Savaş arifesinde görülen köle sahipliğinin yoğunlaşmasına yol açtı.
Sosyal yapı
Güney Antebellum'un çoğu kırsaldı ve plantasyon sistemine uygun olarak büyük ölçüde tarımsaldı. Hariç olmak üzere New Orleans ve Baltimore , köle devletler hiçbir büyük şehirler vardı ve Güney'in kentsel nüfus o karşılaştırabilirsiniz değil Kuzeydoğu , hatta o tarım bölgesi. Bu, güney eyaletlerinde, toprak sahibi "efendi" sınıfı, küçük çiftçiler, yoksul beyazlar ve köleler arasında sınıfta keskin bir bölünmeye yol açtı . Kuzey ve batı eyaletlerinde ise, sosyal yelpazenin çoğuna çok çeşitli farklı işçi sınıfları hakimdi.
servet eşitsizliği
Hem Kuzey hem de Güney, plantasyon döneminde yüksek derecede eşitsizlikle karakterize edilirken, servet dağılımının Güney'de Kuzey'dekinden çok daha eşitsiz olduğu sonucu, toprak, köle ve köle eşitliği ile ilgili çalışmalardan kaynaklanmaktadır. ve servet dağılımı. Örneğin, belirli eyaletlerde ve ilçelerde, yüksek düzeyde ilişkili olan toprak sahipliği ve köle sahipliğinin yoğunlaşması nedeniyle, toprak sahiplerinin yüzde altısı, brüt gelirin üçte birine ve net gelirin daha da yüksek bir kısmına hakim oldu. Daha küçük ölçekli plantasyonları olan toprak sahiplerinin çoğunluğu, köleliğe dayalı plantasyon sistemi tarafından elde edilen gelirlerde orantısız olarak küçük bir pay gördü.
Güneydeki en büyük iki sınıf, toprak ve köle sahipleri ile köleleri içerirken, ikisi içinde ve arasında çeşitli sosyal sınıf katmanları vardı. Güneydeki sınıf ilişkileri ve bankacılık sistemi incelendiğinde, köle emeğinin ekonomik sömürüsünün, köleliğin varlığı için belirli koşulları sürdürme ihtiyacından ve geri kalan sosyal tabakaların her birinin statüde kalması ihtiyacından kaynaklandığı görülebilir. ko. Köleliğin devam edebileceği koşulları karşılamak için, efendi sınıfının üyeleri (örneğin beyaz, toprak sahibi, köle sahibi), kölelerden çıkarılan artı emeği maksimize etmek için efendi sınıfının diğer üyeleriyle rekabet etmek zorunda kaldı. Aynı şekilde, aynı sınıf içinde kalabilmek için, efendi sınıfının üyeleri (ve aşağıda kapsanan her bir sınıf), köle emeği artısından elde edilen gelirler üzerindeki iddialarını genişletmelidir.
Merkantilist temeller
Merkantilist ideolojiler, Birleşik Devletler'deki plantasyon sisteminin yükselişini büyük ölçüde açıklar. Merkantilizm altında 16. ve 17. yüzyıllarda, ulusların hükümdarları, uygun bir ticaret dengesi yoluyla servet birikiminin gücü sağlamanın en iyi yolu olduğuna inanıyorlardı . Sonuç olarak, birkaç Avrupa ülkesi , elverişli ekolarından yararlanmak ve ihracatı teşvik etmek için Atlantik boyunca toprakları kolonileştirmeye başladı .
İngiltere'nin Amerikan kolonilerini ekonomik kazanç için kullanmasına bir örnek tütündü . Tütün eğlence amaçlı bir madde olarak ilk keşfedildiğinde, İngiltere'de Kral James'in öncülük ettiği yaygın bir toplumsal tepki vardı . Bununla birlikte, 17. yüzyılın ortalarında, Parlamento tütünün gelir potansiyelini fark etti ve kullanımına yönelik resmi ahlaki duruşunu hızla değiştirdi. Sonuç olarak, Avrupa'nın talebini desteklemek için Güney Amerika'da çok sayıda tütün tarlaları ortaya çıktı. 1670'e gelindiğinde, İngiltere'ye gönderilen tüm tütünün yarısından fazlası, Avrupa'daki diğer ülkelere yüksek ücretle yeniden ihraç ediliyordu. Benzer şekilde Britanya da pamuk, pirinç ve çivit gibi diğer Amerikan temel mahsullerinden kar elde edebildi. Russell Menard'ın belirttiği gibi, Britanya'nın Avrupa'nın bu ürünlere yönelik artan talebinden yararlanması "Amerikan plantasyon kolonilerinin genişlemesini hızlandırdı, Atlantik'i bir İngiliz iç denizine dönüştürdü ve ilk Britanya İmparatorluğu'nun yaratılmasına yol açtı ."
Birçoğu, İngiliz merkantilist sisteminin bir parçası olmanın, bağımsız ekonomik varlıklar olarak hayatta kalamayacakları için Amerikan kolonilerinin de en iyi ekonomik çıkarına olduğunu iddia ediyor. Robert Haywood, "Merkantilizm ve Güney Karolina Tarımı, 1700-1763" adlı makalesinde, "güçlü bir koruyucu hükümetin yol gösterici eli olmadan, herhangi bir ticaretin düzenli ve kısıtlı uluslararası ticaretin düz ceketi içinde başarılı olabileceği düşünülemezdi" iddiasında bulunuyor. "
Olumsuz ekonomik etkiler
Plantasyon dönemi, Güney'in başlangıçtaki ekonomik refahının bir parçasıyken, aynı zamanda Güney'in 19. yüzyılın başlarından ortalarına kadar üretkenlikte geri kalmasının nedeniydi. Plantasyon sistemi esas olarak büyük miktarda vasıfsız işgücü gerektirdiğinden, Güney, plantasyon dönemi sona erdiğinde başarılı olacak beşeri sermayeye sahip değildi. Ulrich Bonnell Phillips, plantasyonun "tarla çeteleri için gerekenden daha iyi endüstriyel kaliteye sahip adamların fırsatını ne yazık ki kısıtladığını" iddia ediyor. Esasen, aksi takdirde diğer vasıflı işleri yapabilecek olan erkekler, yine de sistemin doğası gereği saha çalışmasına gönderildiler.
Claudia Goldin ve Kenneth Sokoloff'un 1984 tarihli bir dergi makalesi , Güney'in, Kuzey tarımına göreli değerlerinin Güney tarımından daha düşük olması nedeniyle sanayileşmeyi ilerletmek için fabrikalarında kadın ve çocuk işçiliğini daha hevesle kucaklayan Kuzey'e kıyasla emeği yanlış tahsis ettiğini öne sürdü. .
Güney hala Avrupa'dan gelen göçmenleri çekerken, Kuzey 1800'lerin başlarından ortalarına kadar çok daha fazlasını çekti; öyle ki Amerikan İç Savaşı sırasında, Kuzey'in nüfusu, Güney'in köleleştirilmemiş nüfusunu çok aştı. 1860 Amerika Birleşik Devletleri sayım . Colin Woodard , 2011 tarihli American Nations kitabında , Güney'in daha tabakalı bir toplum olarak itibarı nedeniyle Güney'in göçmenleri çekmede nispeten daha az başarılı olduğunu savundu . Bu nedenle, ekonomik ilerleme arayan göçmenler, ilerleme için daha az algılanan fırsatların olduğu daha aristokrat Güney'e kıyasla daha eşitlikçi Kuzey'i tercih etme eğilimindeydiler.
Ayrıca bakınız
- yeniden yapılanma dönemi
- Amerika Konfedere Devletleri
- derin güney
- Yeni Güney , Güney ABD'de Yeniden Yapılanma Sonrası Dönem ekonomisi ve toplumu
- Eski Güney , Güney ABD'de İç Savaş öncesi ekonomi ve toplum