İçimin derinliklerindeki bir şeyin beni içine çektiği,ters bir dip akıntısı gibi çekiştirdiği duygusuna kapılıyorum.Kendimi ona bırakmak,onun tarafından yutulmak istiyorum.Yeryüzünde kapladığım yerden vazgeçmek,kimliğimden sıyrılmak,her şeyi çıkarıp atmak istiyorum, eski derisinden kurtulan bir yılan gibi.
Bir an durup tarttıktan sonra şöyle diyor : Daha yumuşak olmalıydım. İşte bu, yani sevecenlik bir insanın asla pişman olmayacağı tek şey.Yaşlandığında kendine kesinlikle şöyle demezsin: Ah keşke şu şu kişiye iyi davranmasaydım.Bunu söylemek aklına bile gelmez.
Yazar bu kitabında beni çok büyük hayal kırıklığına uğrattı. Uçurtma Avcısı ve Bin Muhteşem Güneş'in ardından nerdeyse aynı yazarın kaleminden mi çıktı bu diye şaşırmadan edemiyorsunuz. Kitap bitti ama kafamda bir yığın soru kaldı, gereksiz karakterlerle dolmuş yazılmak için yazılmış bir kitap, çok gereksiz betimlemeler yapılmış. Sorunun çeviriden kaynaklandığını düşünüyorum. Çevirmen gereksiz betimlemeler ve devrik cümleler kurmuş. Yazar ilk kitabında Afgan çocuklarına, ikinci kitabında Afgan kadınlarına değinmiş, fakat bu kitabında çok fazla karakter var. Tam dokuz öyküyü birkaç cümleyle birbirine bağlamış. Bence bu kitap roman değilde öykü olarak yazılsa daha iyi olurdu diye düşünüyorum.