olan biteni zerre miskal mertebesinde anlayabilmek adına, mütemadiyen yüksek sesle düşünüyor, benzer duyarlılıkları paylaştığını sandıklarıma, bu blog benzeri, işaret fişekleri yolluyorum. bütün debelenmem bir 'NİÇİN!' uğrunadır anlayacağınız; ve, tabii ki bir de 'ah bin yâ bin fesaye!'
bir fuzûli şagil kipi için noktürn
ikrar et ey heves, ses midir duyan yoksa ses? 'ahh minel merak!', emin ol öldürür o heves'.
sâbık halaskârdınız ve haram bir mürebbi - i hâfî.
hepsiydiniz, birdiniz ve bir ihram
gölgesiydiniz
siz de! sessiz ve öyle idiniz ve ince;
işte bildiniz
ve işte istendiniz, sevildiniz belki,
olabildiğince.
durdunuz öyle müstekbir, bizimleydiniz sizce;
sanki
bengiydiniz ve sanki bir habis urdunuz
kendinizde.
bir gümüş marifetti alnınız ve meyyaldiniz
bir mücrim
maviye. belli epeyce evet, verince sizdiniz,
diğerkâm
halinizdi o öpüş: sarsak ve yetim ve tırsak ve biteviye.
birlikteydiniz, direnmiş ve işgali beraber
küçümsemiş; fuzuli şagildiniz, derûni
ve hepten
reddedilmiş. 'cevap ver eyy düşüş,
ses midir
duyan yoksa, duyan yoksa mıdır ses?'
dedikçe
siz, cevap verir o bâkî nefes: 'merak
ki, o ince
nişin, çünkü tükenişin içinde; bitmiş
bir marifettir