- 4.33 Topluluk Derecelendirmesi
- 6 Albüme Oy Verildi
- iki 5/5 verdi
Cool Kids her zaman kutunun dışında düşünmüşlerdir. Ne zaman Fırın satışı EP 2008'de düştü, inkar edilemez derecede tazeydi ve Lil Wayne, T-Pain, Flo Rida ve o sırada Billboard Hot 100'ü yöneten diğer sanatçılardan son derece uzaktaydı.
Chuck Inglish ve Sir Michael Rocks, N.W.A’nın sert sokak marşı Fuck The Police’den örnekler aldı ve bunu Gold & A Pager’a ördü. Ardından, Midwest ikilisinin tek seferlik markası olan Chocolate Industries ile The Cool Kids’in ilerlemesini çığlık atarak durduran zorluklar geldi.
Temmuz 2016'ya ileri sarıldı ve Rocks'ın bir zamanlar imkansız olduğu düşünülen bir şey oldu. The Cool Kids resmen yeniden bir araya geldi ve hayranlarına yeni bir albümün yolda olmasını sağladı.
15 Eylül'de, Connect Four ve Running Man gibi bir avuç dolusu gevşeklik bıraktıktan sonra ikili, sözünü tuttu ve teslim etti. Özel Sürüm Grandmaster Deluxe, tamamen Inglish tarafından üretilen 16 paletli bir lunapark treni yolculuğu.
Inglish'in HipHopDX'e anlattığı gibi, albümü yayınlamak gerçekten derin bir nefes alıp sonra nefes vermek gibi geldi. Bu gerçek bir sürüm.
Komedyen Hannibal Buress'ten bir giriş içeren albüm açılışı The Moonlanding, uğursuz synth sesleri ve derin 808 bası ile tonu belirliyor. 'Biz buna köpekbalığı haftası dedik çünkü siz zenciler biraz ısırıksınız, The Cool Kidsbir intikamla geri döndü ve algılanan herhangi bir rekabeti ortadan kaldırmaya çalışmakla zaman kaybetmedi.
N.E.R.D.'den birkaç not alarak, Bacaklarınızı Kırın, 2001'in popüler Rock Star kanallarını kancasıyla birlikte ücretsiz olarak burada çekebiliriz ve sorunsuz bir şekilde 20/20 Vision'a akar. Pist patlamaları Rocks ’ve Inglish’in övünen barlarıyla birlikte daha fazla bas sesi çıkaracak.
Projenin öne çıkan özelliklerinden biri olan Buddy, Jay Worthy ve Warm Brew'in yer aldığı Westside Connections, klasik Zapp & Roger ve erken West Coast G-Funk'ı anımsatıyor. Şarkı, her sese, dağınık olmadan eğlenceli ritmi sürmek için yeterli alan sağlamayı başarıyor.
The Motion, 80'lerde başlayan Miami bas stilini A-Trak, Reese Laflare ve Larry June'u yankılayan T.D.A. ile yoğunluğun toparlanmasından önce birkaç dakikalık bir mola veriyor.
Too Smooth albümü sona erdirir ve patlayıcı bir dönüş için ünlem işareti görevi görür. Lirik içeriğin bir kısmı entelektüel olgunluğa sahip olmasa da, Inglish’in vuruşlarının baştan sona patlamasını inkar etmek mümkün değil. He, sonik yaratıcılığını esnetmekten utanmadan korkmuyor, ancak bu gerçek tek başına albümün tek zayıf noktalarından biri gibi geliyor.
O kadar eklektik ki, tutarlı bir akış bulmakta zorluk çekiyor ve tutarlı bir akış bulma mücadelesi veriyor, ancak The Cool Kids'i ilk başta bu kadar ilgi çekici yapan şeylerden biri, Inglish ve Rocks'ın bir ilgisizlik havası yaymasıdır. İstediklerini yaparlar ve ne pahasına olursa olsun soğukkanlılıklarını korurlar.
Evet, The Cool Kids geri döndü.