“Eski bir şövalye, bir okçu ve bir suikastçı mı?”
‘Belki kendi kamufle edilmiş savaş tugayımı yaratabilirim.’
Uçan İskeletler Tugayı ve aslında uzman olan bir grup aşçı, sanatçı ve heykeltıraş onlarla savaşmak için ortaya çıkarsa, düşman ne kadar şok olurdu?
Cale yavaşça gülümsemeye başladı.
“Hepsi yetenek açısından ortalamanın üzerinde mi?”
“Evet. Üçü de Yüzbaşı Yardımcısı Hilsman-nim’in seviyesinde.”
– İnsan, neden böyle gülüyorsun? Eğlenceli bir şey var mı? Bana da anlat bana da anlat!
Raon sordu ama Cale cevap vermedi. Bunun yerine Ron’a baktı. Choi Han, iş bu tür şeylere geldiğinde sıkıcıydı ama Ron değildi. Göz göze geldikleri anda Ron gülümsemeye başladı.
“Genç efendi-nim, bu bölge yaşamak için beklediğinizden daha iyi bir yer değil mi?”
“Öyle görünüyor.”
Kont Deruth, Cale ona Kuzey İttifakından bahsettiğinden beri şu anda kale duvarını güçlendirme sürecindeydi. Mueller’in planlarını kullanan büyük ölçekli bir yapıydı.
Ayrıca babası asker sayısını ve beceri seviyelerini artırmakla meşguldü. Tabii ki, bunu yapmak için bölge vatandaşlarından vergi almıyordu. Öyle olsaydı, hepsi böyle kutlamak için buraya gelir miydi?
Kont Deruth kendi parasını işe koyuyordu. Ancak, henüz bu yeterli gibi görünmüyordu.
“Çok iyi.”
Cale vücudunu yumuşacık kanepeye yasladı. Uykuya dalmasını kolaylaştıracak çok uygun bir pozisyondaydı.
“Evet. Oradaki adam okçu.”
Resim yarışması şu anda devam ediyordu. Yine de şu an olan, bir yarışmadan çok bir etkinlik gibiydi.
Sanat eserleri, kazananı belirlemek için ikinci tur halka açık olarak yapılmadan önce ilk tur değerlendirmeden geçti. İlk turdaki elemeler, Taş Dağı ve Henituse Kalesinin arkasındaki taş ocağı ile ilgili sanat eserlerini sergiliyorlardı.
Bu etkinliğin bir kazananı olacaktı.
Cale, bakışlarını Choi Han’ın işaret ettiği okçu sanatçıya çevirdi.
Kısa saçlı, uzun sakallı adam ayağa fırladı ve fırçasını şövale üzerinde X şeklinde sallamaya başladı.
“Bu değil! Neden bu kadar kötüyüm? Nasıl böyle bir çöpe sanat diyebilirim?! Ellerim delirmiş olmalı!”
Adam saçlarını sıkarken boya her yere saçıldı.
“Ben bir çöpüm! Sanat böyle bir şey değil!”
Cale resme bakarken düşünmeye başladı.
‘Ama gerçekten çok iyi.’
Cale, bakışlarını kaçıran Choi Han’a baktı. Choi Han onunla göz teması kuramadı ama yine de konuşmaya başladı.
“O oldukça hassas biri. Kisa bir zaman önce buraya taşınan, sadece 3 aydır bu bölgede olan biri. Gecekonduların tepesindeki beyaz ağacın yanına bir ev inşa ettiğini, bunun ilham kaynağı olduğunu söylüyorlar.”
‘İlhamının kaynağı nedir?’
Cale aşağı baktığında On ve Hong’un kahkahalarla miyavladığını gördü.
Cale’in ilk kadim gücü olan ‘Kırılmaz Kalkan’ı kazandığı kenar mahallede bulunan İnsan Yiyen Ağaç. O ağaç, Cale sayesinde mavi yaprakları olan beyaz bir ağaca dönmüştü.
“Bu, bu değil! Bu çöpü insanlara gösteremem!”
Cale, Ron ile konuşmaya başladı.
“O adamı geçelim.”
Kenar mahalledeki Beyaz Ağaç, Cale’e Kırılmaz Kalkanın sahibi olduğu için tepki veriyordu. Peki ya ağaç, Cale o okçuyu ziyarete gittiğinde ona tepki verirse ne yapardı?
‘Sonunda onun ilham perisi olma ihtimalim var.’
Böyle bir şeyin kesinlikle olacağına dair içinde kötü bir his vardı.
“Peki ya heykeltıraş? Yarın ön elemelere gelecek mi?”
“Hayır, Cale-nim.”
“Nasıl yani?”
“Bu elemeyi geçemedi.”
Mm. Choi Han devam etmeden önce bir an düşündü.
“Son sıraya yerleşti. Heykel yapmak için yeteneği yok gibi görünüyor. ”
“Ama suikast konusunda yetenekli.”
Ron araya girdi ve Cale’e sordu.
“Genç efendi-nim, bir restoran randevusu ayırtmalı mıyım?”
“Evet.”
Cale, sanat yarışmasını yavaş yavaş izlerken önce şefi görmeye gitmesi gerekip gerekmediğini düşündü. Alandan kaçmadan önce kendisine çöp diyen sanatçı okçuya iç çektiğini söylemeye gerek yoktu elbette.
***
“Orabuni.”
Lily’nin gözbebekleri titriyordu. Cale bunu görmezden geldi ve ‘Sıcak bir Yer’ adlı restorana girdi.
“Hoş geldiniz genç efendi Cale.”
Bölgenin efendisinin oğlu ziyaret etmişti. Şefin onu saygıyla selamlamak için dışarı çıkması doğaldı.
Yetmişlerindeki yaşlı adam formdaydı, ancak yıllar vücuduna kesinlikle zarar vermişti. Cale, bu yaşlı adamı öğrendiğinde şaşırmıştı ama bunu tuhaf bulmadı.
“Size ayrılmış odanıza kadar rehberlik edeceğim.”
Kalenin önündeki restoranlar, şatodaki görevliler misafirleri getirdiği için sık sık ayrı bir oda hazırlardı. Cale, Cale’in doğrudan kendisine baktığını görebilen yaşlı adamla göz teması kurdu.
Şef ve Cale arasında gidip gelen Lily çok gergin görünüyordu.
Sonunda Cale elini şefe uzattı.
“Annemin öğretmeniyle tanışmak benim için bir onur.”
“Ne?”
Lily, şefe bakıp bağırmaya başladığında şok olmuştu.
“Usta, sen annemin mi öğretmenisin, ah!”
Usta. Bilinçsizce söylediği kelime Lily’nin ağzını iki eliyle kapatmasına neden oldu. Lily, ağabeyinin gülümsediğini görünce ne diyeceğini bulmaya çalışırken gözlerini odanın içinde gezdirmeye başladı. Yakalanmıştı.
‘Ailenden bir sır olarak saklaman lazımdı! Hayır!’
Ancak Lily, Kontes Violan’ın efendisini uzun zaman önceden beri tanıdığını bilmiyordu.
“Annemin öğretmeni ve kız kardeşimin ustasıyla tanışmak istediğim için geldim.”
Şef gülmeye başlamadan önce Cale’i izlerken sessiz kaldı.
“Kontesin öğretmeni olarak anılmayı hak etmiyorum. Beni şımartıyorsunuz.”
Şef Edro, Şövalye Tugayının eski bir kaptanıydı.
Cale, Ron’un Edro hakkında söylediklerini hatırladı.
‘15 yıldan fazla bir süredir bu bölgede yaşayanlar bu adamın kimliğini biliyor. Kontes ile birlikte geldi.’
Violan, düşmüş, asil bir aileden geliyordu. Bir tüccar loncasını yönetirken lüks mallar için ticaret yapmak için Henituse bölgesine gelmişti.
O yolculuk sırasında grubunu güvende tutmaktan Edro sorumluydu.
O, Violan’ın ailesinin şövalyelerinin Kaptanıydı ve Violan, tüccarların acımasız dünyasına atlamak istediğini söyleyince, onu korumak için Şövalyelik hayatından vazgeçip paralı askere dönüşmüştü.
‘Kendisinin, Kontes gençken onun kılıç eğitmeni olduğu söyleniyor.’
Kont Deruth ve hatta Basen, çoğu soylu gibi kılıcı iyi idare edebiliyordu. Violan da bir istisna değildi ve temel bilgileri biliyordu.
‘Kontes Lord Deruth’la evlendiğinde hayalinin şef olmak olduğunu söyleyerek burada kaldı.’
Cale, Lily ve Basen, bu olay on beş yıldan fazla bir süre önce olduğu için bunu bilmiyorlardı. Görünüşe göre babası bu restoranı da Edro için inşa etmişti.
“Buradaki yemeklerin harika olduğunu duydum. Büyük beklentilerle geldim.”
Cale hafifçe gülümserken Edro biraz sertleşti.
‘Bu piçten daha kötü bir çöp yoktu.’
Geçmişte Edro, Cale’in içtiğini ve ortalığı karıştırdığını gördükten sonra Cale gibi bir piç kurusuna sert bir şekilde sevgiyi öğretmesi gerektiğini düşünmüştü. Böyle bir çürük insana tahammül edecek biri değildi.
“Standartlarınıza uygun olmalı.”
Edro, Cale’i odaya götürmeden önce kendinden emin bir şekilde cevap verdi.
– İnsan, kız kardeşinle yemeğin tadını çıkar.
Cale ve Lily aynı odadayken grubun geri kalanı farklı bir odadaydı. Bu, Raon, On ve Hong’un huzur içinde yemek yiyebilmeleri içindi.
“Size ben hizmet edeceğim.”
Ron, Cale’in arkasından gitti ve Edro ile göz teması kurdu. Edro, Kontesten Ron’un bir suikastçı olduğunu duymuştu. Bu gerçek karşısında şok olmuştu, ama Ron’un beceri seviyesinin o kadar yüksek olduğu gerçeği karşısında daha da şok olmuştu çünkü senelerdir Ron’un ne kadar güçlü olduğunu keşfedememişti.
“Seni sinsi piç.”
“Hah. Hyung-nim, sen de aynısın.”
Edro, Ron’un yüzündeki sevecen gülümsemeyi dikkatle gözlemledi. Lily ve Cale’i odada otururken gördü ve kapıyı yavaşça kapattı. Yemek yapmaya gitmesi gerekiyordu. Ron da arkasından onu takip etti.
O anda Edro, Cale’in Lily’ye ne dediğini duyabiliyordu.
“Yetenekli bir kılıç ustası. Düzgün öğren.”
Edro, Ron’a baktı.
“Genç efendimiz artık büyüdü.”
Edro kapıyı kapatırken Ron, Cale’in Edro’nun omzunun arkasından ona baktığını görebiliyordu. Cale iyi büyümüştü. Çok kurnaz bir insan olarak büyümüştü.
Kapı sessiz bir sesle tamamen kapandı ve Ron önceden hazırlamış olduğu şeyleri söylemeye başladı.
“Hyung-nim, genç efendimiz Leydi Lily için değil, aynı zamanda Kontese hizmet eden kişiyle tanışmak istediği için sizi görmek istedi. Ziyaretimiz hakkında Kontese bilgi vermedik, bu yüzden lütfen bunu bizim için bir sır olarak saklayın.”
Ron, Cale’in ona söylemesini istediklerine fazladan bir şey ekledi.
“Genç efendimiz şimdi annesinin hayatını öğrenmek istiyor gibi görünüyor.”
Elindeki her şeyi uşağı ve öğrencisi için feda eden yetmişli yaşlarındaki Edro, derin derin düşünmeye başladı. Kapıdan hala Cale ve Lily’nin konuşmasını duyabiliyordu.
“Lily, inanılmaz bir kılıç ustası olacağına inanıyorum.”
“Teşekkür ederim orabuni. Bu bölgeyi koruyan Koruyucu Şövalye ben olacağım!”
Ahem.
Edro, mutfağa doğru gitmeden önce sahte bir öksürük sesi çıkardı. Ron, Cale’in ona yapmasını söylediği şeyi hatırlayarak onu takip etti.
‘Onu öyle bir hale getir ki bölge gelecekte tehlikedeyse Edro adım atmak istesin. Yaşından dolayı ön saflarda yer alması zor olacak ama onun gibi birinin öne çıkması insanların kalbine cesaret verecek. Sen de öyle düşünmüyor musun?’
Cale çok akıllı ve kurnaz büyümüştü. Tabii ki, bu şekilde olması Ron’un hoşuna gitti.
En az bir kişi için yem koymuşlardı.
Akşam yemeğinden sonra sıra ikinci kişiye gelmişti.
Dürüst olmak gerekirse, okçuyu unutmaya karar verdikleri için bu son kişiydi.
– İnsan! Gece olmasına rağmen bir sürü insan var! Çok parlak!
“Bu çok güzel. Yeraltı şehrinin aksine karanlıkta parıldayan şeyler kalbimin daha hızlı atmasını sağlıyor.”
Cale kahverengi bir cüppe giyiyordu, siyah bir cüppe giyen Mary, görünmez Raon ve On ve Hong’u kollarında tutan Choi Han onun yanında yürüyordu.
Cale sessizce kukuletasıyla yanından geçerken, kalabalık gece pazarı insanlarla doluydu.
– Bir şey lezzetli kokuyor! 10 gümüş param var! Bana o tavuk şişinden al! Sana parasını vereceğim!
Cale içini çekti ve arkasını döndü. Yardımcı uşak Hans onları takip ediyordu.
“Hans.”
“Evet efendim!”
“Üç tavuk şiş de ekle.”
“Evet, evet efendim! Sevimli üçlümüz için biraz tavuk şiş alacağım!”
Hans’ın kollarında çok sayıda yiyecek torbası vardı. Hepsi eve döndüklerinde yiyebilecekleri şeylerdi. Cale, yürümeye devam etmeden önce Hans’ın heyecanına başını salladı.
Festivalde birçok biblo tezgâhı vardı. Birinin önünde yürümeyi bıraktı.
“Ho, hoş geldiniz!”
Şok olmuş bir kadın ayağa fırladı ve Cale’i karşıladı.
‘Bu durum ciddi.’
Cale, gizemli heykellere bakarken dili tutulmuştu. Karşısındaki kadına baktı.
Bu, yetenekli bir suikastçı olduğuna inandıkları heykeltıraştı.
‘Kesinlikle yetenekli. Gerçek kimliğini çözemedim. Genç efendi-nim, bir suikastçı için yeteneğinin yarısı, kimliklerini gizlemede yatıyor.’
Heykellerden birini işaret etti.
“Bu bir şeytan mı?”
Kırk yaşlarında gibi görünen nazik kadın, daha çok kapı komşunuzda olana benzeyen yumuşak bir duruşa sahipti.
Ancak, bu heykeller oldukça… benzersizdi.
Ne olduklarını anlayamasa da hepsi soğuk ve ürkütücü görünüyordu. Heykeller Cale’in şeytanlar, kılıçlar ve sonsuz karanlık gibi şeyler hakkında düşünmesini sağladı.
“Aigoo, o bir çiçek. O bir altın çanak çiçeği.”
‘… Altın çanak çiçeği?’
– Bu şok edici. İnsan, bu kesinlikle altın çanak çiçeği değil.
Bu başlı başına bir yetenekti. Cale, heykeli alırken buna gerçekten inanıyordu. Cale bunun hırlayan bir şeytan olduğunu düşünmüştü.
“Haklısın. Bu bir altın çanak çiçeği. Bunu satın almak istiyorum.”
“Ge, gerçekten mi?”
“Evet. Bunu özel birine hediye etmek istiyorum.”
Cale aklına ne geldiyse saçmaladı. Bu ilişki kurma süreci gerçekten zordu.
– Ahem! İnsan, bana gerçekten vermek istersen, o şok edici heykeli bile kabul ederim!
“Bu, bir… kaplan mı?”
“Bu sevimli bir tavşan!”
“…Evet, onu da bana sar.”
Tavşan, şeytanın bekçi köpeğine benziyordu.
“Çok teşekkürler!”
“Hayır, bunlar harika heykeller.”
Cale iki heykeli aldı ve sonuna kadar heykeltıraşla nazikçe konuşmaya devam etti.
“Bunlar benim tarzıma çok uyuyor.”
“Daha önce böyle bir övgü duymamıştım. Çok duygulandım!”
Orta yaşlı kadının gözleri hayranlıkla doluydu. Cale, onun bu şekilde davranmasına bakarken bir şeyden emindi.
‘O gerçekten iyi bir aktris.’
İnsanlar gerçekten onun hiçbir yeteneği olmayan ama heykel yapmayı seven ve tutkusundan etkilenen bir heykeltıraş olduğunu düşünürdü.
Ron’un ona söylediklerini hatırladı.
‘Şimdiye kadar fark edilmemiş olması çok şaşırtıcı.’
‘O iki şeyden biri.’
‘Bir suikastçı ya da bir casus.’
Soruşturmalarının sonuçları onun bir casus olmadığını ortaya çıkarmıştı.
Henituse bölgesine gelmesinin nedenini bilmiyorlardı, ama son üç yıldır burada bir heykeltıraş gibi davranmıştı. Ron onu daha önce hiç görmediğini ve onu görmüş olsa bile ancak Choi Han onun güçlü olduğunu söylediği için gizli kimliğini anlayabildiğini söyledi.
Cale, kadının kendisine verdiği şeytani tavşanı ve şeytani altın çanak çiçeğini aldı. Çantasından biraz para çıkardı ve ona uzattı.
“Aigoo, hiçbir ödemeye ihtiyacım yok.”
Eline bir altın düştü. Zavallı heykeltıraş bu konuda ne yapacağını bilmiyordu. Cale konuşmaya başladı.
“Yaşadığın onca zahmete karşılık bu benim hediyem.”
“…Çalışkanlığımı ilk fark eden sizsiniz.”
Cale, duygusallaşmış orta yaşlı kadına bakarken başlığını hafifçe çıkardı. Cale Henituse’un, bölgenin Lordunun oğlunun yüzü ortaya çıktı.
“Ha? Ge, genç efendi-nim!”
Heykeltıraş şok oldu ve hızla eğilmeye çalıştı.
O gerçekten iyi bir aktrisdi. Cale ona yaklaştı ve kulağına fısıldadı.
“Kaçarken verdiğin mücadele için benim hediyem.”
“Affedersiniz?”
“Gizlenerek yaşamak zor değil mi?”
Orta yaşlı kadının gözleri bir anda soğudu. O anda Cale’in arkasında biri belirdi. Tek bir ses bile çıkarmadan birdenbire ortaya çıkmıştı.
“Ron, gerisini sen halledersin.”
“Evet, genç efendi-nim.”
Cale, yüzünde şok olmuş bir ifade, ancak gözlerinde soğuk bir bakış olan heykeltıraş suikastçıyla konuşmaya başladı.
“Bugünlük çalışmayı bırakman için bir altın para yeterli olmalı. Böylece Ron’la sohbet etmek için bolca zamanın olmalı.”
Kaçan heykeltıraş suikastçı Fresia, Ron’un yaklaştığını fark etmedi. Bu onun keskin suikastçı duyularını kandırabilen biriydi. Ron’a bakarken şaşkınlık içerisindeydi.
Cale, Fresia ile konuşmaya devam ederken nazik bir gülümseme takındı.
“Kaçmak zor değil mi?”
İkinci kişi planladıkları gibi yakalanmıştı.
“Genç efendi-nim, gerisini ben hallederim.”
Cale, bu işi Ron’a bıraktı, çünkü bir suikastçı en iyi başka bir suikastçıyla sohbet ederdi.
Ron, Cale’e bilgiye ihtiyacı olup olmadığını sordu. Cale doğal olarak bilgiye ihtiyaç duyuyordu. Şimdiye kadar romanı okurken edindiği bilgilere güvenerek hayatta kalmıştı, ama bu bitmek üzereydi. Gelecek hakkında daha fazla bilgi bulmak için çaresizdi. Şu anda sahip olduğu bilgilerle en fazla bir veya iki yılı vardı.
‘Kolumun ve yalanımın bedelini size geri ödeyeceğim.’
Ron, Cale buna gerek olmadığını söylese bile ona geri ödeyeceğini söylemişti.
Meeeeow.
Miyav.
On ve Hong içgüdüsel olarak heykeltıraşın kendilerine benzediğini hissedebiliyordu. Sadece Fresia’nın bir şeylerden kaçıyor olduğu gerçeği bile onu Ron’un öğrencisi veya astı olabilecek bir kişi haline getiriyordu.
– İnsan, kalbim için zor olacak ama ikisini de bana versen yine de kabul ederim.
On ve Hong’un bile iğrenç bulduğu heykeller, Raon’un diğer boyutta olan hazine sandığına güvenle taşındı.
Birkaç gün sonra Cale, festivalin son gününde bir dosyaya imza attı.
“Fresia.”
“Evet, genç efendi-nim.”
“Senin gibi gelecek vaat eden bir heykeltıraşın sponsorluğunu yapmaktan mutluluk duyuyorum.”
Nazik Fresia, mütevazı ve hayran olmuş bir ifadeyle ellerini birbirine kenetledi.
“Genç usta-nim, sadece üç yıldır heykel yapıyor olmama rağmen, kesinlikle heykel dünyasında büyük biri olacağım!”
Cale, Ron ve Fresia bu saçmalığa gülümsüyordu.
‘Görünüşe göre şefini öldürmüş.’
‘Neden?’
‘Onların suikastçı loncasının kuralı, yalnızca asiller arasında suikast işleri yapmaktı. Ancak, yeni şef küçük bir çocuğu kaçırma işini üstlendi. O da ona deli piç dedi ve kaçmadan önce bu işi yapmaya çalıştığı için onu öldürdü.’
‘Lonca tarafından mı takip ediliyor?’
‘Hayır. Ayrıca bu iş için onları görevlendiren asili de öldürmeye çalıştı.’
Bu heykeltıraş cesur biriydi.
‘Asil kim?’
‘Güneybatıyı yöneten Gashin ailesinden biri.’
Büyük ikramiyeyi bulmuştu.
Güneydoğu Whipper Krallığına yakınsa, bu gösteriyordu ki Güneybatı tam da İmparatorluğun yanındaydı. Bu gelecekte onun için faydalı olacaktı.
“Fresia, gelecekte birçok heykeli dört gözle bekliyorum.”
“Evet efendim. Sadece sizin beğeneceğiniz heykelleri getireceğim.”
Ron aslında heykellerden bahsetmediklerini biliyordu.
Kaçmakta olan ve onu takip eden başkaları olduğunu söylemişti.
Cale, hepsinin burada toplanmasına doğal olarak izin verdi.
Kamufle olmuş bir savaş tugayı yaratacaksa, bunu düzgün yapması gerekmez miydi?
Cale, çalışma odasındaki takvime bakmadan önce Fresia ve Ron’u dışarı gönderdi. Bakışları özellikle üç hafta sonrasına bakıyordu.
‘Çabuk gelecek.’
***
Cale’in beklediği gibi üç hafta hızla geçti.
“N, noona, ühüü.”
“Haaaaaaa.”
Dördüncü prens Rosalyn’in elini tutup ağlarken Rosalyn bir iç çekti.
“Kız kardeşim nasıl böyle perişan ve korkunç bir yerde olabilir! Kız kardeşim, dünyanın en iyisi! Neden taşlardan başka bir şey olmayan böyle bir yerde kalıyorsun? Ühü, düşük bir Kontun bölgesinde kalmak! Neden! Ühühü!”
Cale, dördüncü prensi dinlerken ağzına rastgele bir kurabiye aldı.
Rosalyn’in avucunun üzerinde yuvarlak bir su küresinin oluştuğunu görebiliyordu. Rosalyn’i daha önce hiç bu kadar kızgın görmemişti.
– Şu ağlayan bebek de kim? Evimiz çok güzel çünkü çok taş var. Ne kadar da aptal ağlayan bir bebek.
Raon’un sesi soğuktu.
Bu, olgunlaşmamış ağlayan bebek Rosalyn’in bahsettiği prensten başkası değildi. Ancak o prens şu anda Cale’e bakmaya cesaret edemiyordu.
– Bu arada insan, bugün ayak parmağım kadar güçlü görünüyorsun.
Cale, dördüncü prense bakmak için bir süredir ilk kez etrafını baskın auraya bürümüştü.
‘Düşük bir Kontun herhangi bir gücü veya nüfuzu olmayan ailesi kız kardeşime hizmet etmek mi istiyor?’
Cale onu karşılamaya gittiğinde Pen adındaki dördüncü prensin söylediği ilk şey buydu. Cale o andan itibaren baskın aurayı aktifleştirmişti.
Cale’in kurabiye yiyişinin sesi odanın her tarafından duyulabiliyordu. Dördüncü prens, Cale’in bakışlarından daha da fazla kaçındı.
Cale, yüzünde nazik bir ifadeyle kurabiyeyi yemeye devam etti.
Esasında, Cale en çok olgunlaşmamış, ağlayan bebek tipli insanlardan nefret ederdi.Bookmark(0)