Ekonomik umutsuzluk, sanatta mümkün olanı nasıl değiştirdi.
Sanatçının işi her zaman yeni formların beklentisiyle mevcut formların çözülmesini içerir. “Batı” da inovasyon motoru kısmen çökerken, günümüzde olduğu gibi sanat ve yaşam arasındaki boşluğu doldurmayı vaat eden yeni bir model ortaya çıkıyor.
20. yüzyılı çıkmazda tutan ekonomik ve ideolojik dünyalar arasındaki uçurum ortadan kalktı ve bizi yeni sorunların yaşandığı yeni bir alemde bıraktı. Ütopya hayalleri çoktan kaybolurken, bakış açımızla ilgili yeni olan şey, distopinin ikili kaybı, yerini sakinleştiricinin sabit, uyuşmuş damlamasıyla değiştirdi.
Gelecek Star Trek değil ve 1984 değil. Tamamen daha harika ve daha korkutucu, tuhaf ve ürkütücü. Kendimizi elimizde garip bir hasta, görünüşte yabancı ve tanıdık buluyoruz.
Bu geçişten haklı olarak korksak da, ilerlemenin tek yolu saygılı ideallerimizin çöküşünü incelemektir. Neyin yanlış gittiğini kendimize sormalı ve gerekli sonuçları çıkarmalıyız.
Ai Weiwei ve David Hammons gibi sanatçıların izinden giden sanatçılar, ifade özgürlüğü ile "uyumlu toplum" arasındaki çizgiyi aramalı. Bu sanatçılardan, tüm endüstriyel toplumlarda önyargı ve otoritenin birlikte nasıl çalıştığını öğrenebiliriz.
Disiplin karşıtlığı ve anti-otoriterliğin mükemmel kontrol araçları olduğu ve bazı açılardan totaliter emsallerinden daha tehlikeli olduğu gerçeğiyle yüzleşmeliyiz.
Filozof Deleuze, 1970'lerin sonlarında emeğin çöküşünü izledi ve işçilerin gelecekte ne tür bir direniş üretebileceklerini araştırdı. Haklarından mahrum olanlar, merkezileşmeyi kınayan ve çeşitliliği destekleyen bir sisteme nasıl direnir?
Kapitalist Gerçekçilik sanatı, hem sosyalizmin hem de kapitalizmin çöküşünden sonra arta kalan alandır. Eski paradigmaların ve kültürel tabuların çözülmesidir.
Kapitalist Gerçekçilik, Marx'ın hayaleti kapitalizmin fahişe dişlilerine musallat olurken alaka düzeyinin yeniden ortaya çıkmasıdır.
“Bir meta ilk bakışta çok önemsiz bir şey olarak görünür ve kolayca anlaşılır. Analizi gösteriyor ki, gerçekte çok tuhaf bir şey, metafizik incelikler ve teolojik inceliklerle dolu. "
- Marx, Kapital
Kapitalist Gerçekçilik, devrimci mücadele kavramını kucaklar. Çürüyen iki fabrika arasında büyüyen bir yabani ot gibi, önce bir gölgede, sonra diğerinde, iktidar kutupları arasında salınım yapmaya çalışır.
Toplumsal düzenin bozulmasıyla yüzleşmek, kapitalist gerçekçi sanatçının işidir. Çalışmalarını, geç kapitalizmin motivasyon güdümlü egomanisinin yerini almak için kullanmalıdırlar.
"Sanat insanoğlunun başlamasını beklemekle kalmıyor, aynı zamanda sanatın yapay ve gecikmiş koşullar dışında insanlar arasında ortaya çıkıp çıkmadığını sorabiliriz."
- Deleuze ve Guattari, bin yayla.
Örneğin, 2019 tarihli A Fresh Take adlı çalışmayı ele alalım . Kolaj ve pop imgelerin kullanımında batıdaki yüksek moderniteye, Amerika Birleşik Devletleri ve Britanya'daki özelliğe atıfları görebiliriz. Ancak bu durumda "pop", Warhol'un zamanının ünlüleri ve yüksek profilli tüketici ürünleri değildir. Bunun yerine, herhangi bir markette bulunan popüler ürünler ve sloganlar. Pazarlama dili, popüler bir şarkının korosu gibi tekrarlanır.
Dilin postmodern olarak benimsenmesi üzerine yan yana, Emeğin Sosyalist Realist sembolü: bir somun ekmek. Ekmek somunu önceden dilimlenmiş ve sade beyazdır, bu da kalitesinin düşük olduğunu ve fabrika üretimini gösterir. Emek hareketinin kendisi gibi, ekmek de bölümlere ayrılır ve pazarda satılır. Bu, özellikle en düşük ücretli işçilerin tehlikenin yükünü çekmeye zorlandığı COVID'in ardından, sonuçlarında rahatsız edici hale gelen bir görüntü.
Aynı dinamik Great Deals ve The Sound of the Beast'de de sergileniyor . (Sırasıyla 2019 ve 2020). Her iki görüntü de tehlike benzeri uygulama açısından çarpıcı bir şekilde çağdaş. “Büyük Fırsatlar”, üretim araçları ile üretim araçlarına göre hareket eden kontrol sistemlerini harekete geçirmek için gereken hem fiziksel hem de psikolojik altyapı arasındaki kullanım değeri ile emek değeri arasındaki ilişkiyi kabul eder. Ancak başlık, soytarı gibi davranışları Batı'nın düşüşünü simgeleyen Amerikan Başkanı Donald Trump'ın diline de atıfta bulunuyor.
"Canavarın Sesi", özellikle reklamın propaganda olarak ikili rolüne vurgu yaparak, polis ve piyasa güçleri arasındaki bağlantıya dikkat çekiyor. Polis arabasının görüntüsü, temizlik ürünleri ve kayıp şahıs ilanlarıyla ilgili istatistiklerin yanında rahatsız edici derecede doğru bir karşılaştırmada sunulmuştur.
Postmodern dönemin merkezileştirilmiş biçimlere direnişi ve ekonomik ilerleme üzerindeki toplumsal dinamizme odaklanması, sanatçıları sonsuz bir ironi tuzağına düşürürken aynı zamanda küresel sermayeyi kapsamlı bir şekilde çoğalmaya bıraktı. Artık kapitalizm yoluna girdiğine göre, ufukta samimiyeti kucaklamak ve dünyamızı yeniden kurmak için yeni bir fırsat görüyoruz, ancak yeni biçimler ve varoluşun yeni yollarını ararken şüpheci kalmalıyız. Bazı dersler unutulmamalıdır.
"Fikirleri" gerçek "kılan, bilgi sistemi, kültür oluşumları ve bu kavramların yer aldığı güç ilişkileridir."
- Linda Tuhiwai Smith, Dekolonizasyon Metodolojileri
"Dünyanın nihai, gizli gerçeği, bizim yaptığımız bir şey olduğu ve kolaylıkla farklı bir şekilde yapabileceğidir."
- David Graeber, The Utopia of Rules: On Technology, Aptallık ve Bürokrasinin Gizli Sevinçleri
“Gerçek” i yeniden keşfetmek ya da yeniden yaratmak yeni sanatçılara kalmıştır. Kurallar ütopyası diye bir şey varsa, onu bulmak ve biçimlerini ortaya çıkarmak sanatçıların görevidir. Dünyanın şimdi ihtiyacı olan şey, onlarca yıldır tecrit edilmiş olan halkın hayal gücünün yeniden canlanmasıdır.
Ne kadar tehlikeli görünse de, postmodernizmin kara deliğinden kurtulmamız ancak modernitede miras kalan olasılıklar hakkındaki mevcut varsayımlara meydan okumak yoluyla olabilir.
Bilinç nedir? Yüzyıllardır filozofların ve bilim adamlarının kafasını karıştıran bir sorudur. Bazıları bunun bedenlerimizden bağımsız olarak gerçekten anlayamadığımız geçici bir şey olduğunu söylüyor.
Bu kapitalist dev içinde kaybolmak o kadar kolay ki, bir yapılacaklar listesinden başka bir şey olmayan bu hayatta teması kaybetmek o kadar kolay ki Hayat oyunları o kadar ilgi çekici ki Hayattaki uğraşlar o kadar iyi tanımlanmış ki merak ediyorum , neden bu cennetsel dürtüye dokunulmadan hayatlarımızdan geçmek zorundayız ? Çünkü gerçekten ayaklarımızı yerden kesen bu sihirden neden etkilenmemek zorundayız ki, bu muhteşem büyünün neredeyse hepimizi etkilediği bir dünyada neden yaşayamıyoruz! Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisinden veya tüm hissettiklerimizde öznellikten alıntı yapılabilir Ama bunu bir süreliğine unutalım ve biraz daha düşünelim Doğduk ve bize bir senaryo verildi. ebeveynler ve ebeveynleri, insan kabilesinin kökenine gidene kadar, ancak kökleri, herhangi bir insanın tasarladığı ilk düşünceden gelir. Senaryo, doğanın oyunlarının özü etrafında döner ve döner. İnsan ihtiyaçları karşılandığında, sadece oynamaya meyilli olduğumuz söylendi! Ama bizi temelinde tam bir BS olan endişe döngülerine ve sarmallarına iten hangi hikayeyi kendimize anlattık!
Rehberiniz olarak High'ın Amerikan sanatı küratörüyle, 1930'lardan kalma bir terzi portresi hakkında bilgi edinin. Francis Criss (Amerikan, 1901–1973), Realizm ve soyutlamanın kendine özgü karışımıyla eleştirmenlerce beğenildi.
Ayrılık benden ayrıldığı anda gece yarısını geçtiğini biliyordum. Ay o gece parlaktı ve odanın tamamını aydınlatarak çıplak duvarlara gölge düşürdü.
"Bilgi istiyorsan, gerçekliği değiştirme pratiğine katılmalısın." Mao Tse-tung 'Demek istediğim, gerçekliğimizi dönüştürmenin artık sadece daha fazla sanat yapma meselesi olmadığı.
Yirmi yaşımdayken, ben ve ekibim kendimizi karakolda gece 10'da küçük bir odada ayrı ayrı sorguya çekilirken bulduk. Altı saattir oradaydık, sorular soruluyordu.