4 Mart 1940
Kış Savaşı
Viiprui, Viipuri Körfezi'ndeki buzun üzerinden bir Sovyet saldırısına rağmen hala Fin elinde
Sovyet birlikleri Ladoga Gölü'nün kuzey doğusunda yenilgiye uğradı ve Petsamo sektöründe çekildi
Denizde Savaş
İki İngiliz ve dört tarafsız gemi battı
4 Mart neden QAnon aşırılık yanlıları için önemli, bu da başka bir Capitol saldırısı korkusuna yol açıyor
20 Ocak'ta ülkenin başkentinde ortaya çıkan şey, QAnon aşırılıkçı ideolojisinin birçok takipçisi için bir hesaplaşma günüydü - ancak bekledikleri gün değildi.
Donald Trump'ın güçlü çocuk istismarcılarını ve Şeytan'a tapan Demokratları yok etmesiyle sona erecek şiddetli bir hesaplaşma olan "fırtına"yı bekliyorlardı.
Bunun yerine -bir çetenin Kongre'nin 2020 seçimlerinin sonuçlarını onaylamasını engellemek için Capitol'e saldırmasından iki hafta sonra- Trump Mar-a-Lago'ya uçtu ve Joe Biden göreve başladı ve Amerika Birleşik Devletleri'nin 46. başkanı oldu. .
Ancak birçok QAnon çılgını pes etmemişti. Bazıları Trump'ın 4 Mart Perşembe günü iktidara döneceğine inanıyordu ve ABD Capitol Polisine göre, bir militan grup o gün Capitol'ü tekrar ihlal etmeyi planlıyor olabilir.
Bu, 4 Mart'ta bir Mar-a-Lago açılışı hakkında Twitter'da birçok şakaya yol açtı.
Neden 4 Mart? Çünkü o, elbette, ülkenin orijinal Açılış Günüydü.
Anayasa aslında bir başkanın görev süresinin başlangıcı için bir tarih belirlemiyor, sadece tam olarak dört yıl süreceğini söylüyor. Ancak George Washington'ın 4 Mart 1789 olarak planlanmasından sonra tarih takıldı.
Tricorn şapkalı günlerde, bir seçimden sonra bu kadar uzun bir “topal ördek” dönemi geçirmek o kadar da büyük bir mesele değildi. Haberler ve insanlar bir at hızında seyahat ettiğinde, devlet işleri de bunu takip eder.
Ancak 1860'a gelindiğinde bunun gerçek bir sorun olduğu ortaya çıktı. Abraham Lincoln'ün Kasım 1860'ın başlarında seçilmesi ile 4 Mart 1861'de göreve başlaması arasında, yedi eyalet Birlik'ten ayrıldı - seçilen başkan bir yanıtı koordine edemeden Konfederasyon devletlerine büyük bir taktik avantaj sağladı (yakında çarçur ettiler).
Büyük Buhran sırasında, uzun fetret dönemi o kadar hantal oldu ki sonunda kısaltıldı. Franklin D. Roosevelt, büyük ölçüde ekonomiye cesurca müdahale etme planlarına dayanarak, Kasım 1932'de ezici bir çoğunlukla seçilmişti. Sonra acı çeken ulus oturup onun nihayet göreve gelmesi için dört ay beklemek zorunda kaldı.
O zaman, neredeyse felaket oldu. Roosevelt, göreve başlamasından üç hafta önce, 15 Şubat 1933'te Miami'de konuşurken bir suikastçının kurşunuyla neredeyse ölüyordu. Tetikçi seçilen cumhurbaşkanını kaçırdı, ancak daha sonra aldığı yaralardan ölen Chicago belediye başkanı da dahil olmak üzere beş kişiyi vurdu.
20. Değişiklik, Açılış Günü'nü sonsuza kadar 20 Ocak'a uzattı. Roosevelt'in ilk görev süresi böylece iki ay kısaltıldı, ancak yeniden seçildiğinden beri bunun bir önemi kalmadı.
QAnon bilgisine göre, Ulysses S. Grant'ten bu yana tüm başkanlar gayri meşru idi, bu nedenle Trump'ın işleri düzeltmek için iktidara döndüğü gün orijinal Açılış Günü olacaktı.
Bu teoriyle ilgili birkaç sorun var.
İlk olarak, kadınlara oy kullanma hakkı veren 19. Değişikliğin Q evreninde hala geçerli olup olmadığı belirsiz çünkü bu da Grant'ten sonra geldi.
İkincisi, 4 Mart aslında hiçbir şekilde ilk Açılış Günü olmadı. O zaman 1789'da planlanmıştı, ama kötü hava - gerçek bir fırtına! - o kadar çok Kongre üyesinin geçici New York City başkentine gitmesini engelledi ki, Washington'un yemin etmesi için gereken yeter sayıya sahip olamadılar. İlk açılış 30 Nisan 1789'a kadar gerçekleşmedi.
Ayrıca, bu, QAnon takipçilerinin Trump'ın kendisini bir Amerikan kurtarıcısı olarak göstereceğini tahmin ettiği ilk gün değil. Diğer tarihler şunları içerir ancak bunlarla sınırlı değildir: 8 Aralık 2020 14 Aralık 2020 6 Ocak 2021 (her şeye rağmen takipçilerin bu kehaneti gerçekleştirme girişimi) 20 Ocak 2021.
PAKİSTAN GÜNÜ GEÇİCİ CANLI YAYIN
Tüm Hindistan Müslüman Birliği, 1940 yılında Pakistan'ın kurulmasında hayati bir rol oynadı. Müslüman Birliği, Müslümanların kendileri için ayrı bir vatan için mücadele ettikleri Hint-Pak Alt Kıtası Müslümanları için daha güçlü bir siyasi parti haline gelmişti. Müslümanların büyük lideri Muhammed Ali Cinnah, o zamanlar Müslüman birliğinin ve Müslüman siyasetinin temel sembolü haline gelmişti ve Müslümanlar o kadar tamamen ona odaklanmışlardı ki, neredeyse kendi içinde bir kurum haline gelmişti.
23 Mart 1940, Minto Park – #FlashBack
Makaleler - Ingram, James Maurice, 1905-1976
Bowling Green Business University, Bowling Green, Kentucky için değişiklik ve eklemelerin mimari çizimleri. Planlar, temel planı, birkaç derslik, ofisler ve bir kabul odası ile birinci kat planını ve ikinci kat kütüphane alanını gösterir. Yeni kapıların ve kesitlerin detayları da görünür. İlk sayfa, Bay Hill'in ofisi için panel detaylarını göstermektedir. Dış cephe çizimleri, tümü delinmiş korkulukları olan ve binanın yerel olarak "Kuleler" olarak bilinen yuvarlak girişleri olan, büyük, iki katlı bağımlılıklara sahip, kale benzeri, dört katlı bir binayı göstermektedir.
4 Mart 1940 - Tarih
5 Mart 1940'ta Arjantin, Buenos Aires'te Brezilya'yı 6-1 yendi. İki ülke arasındaki rekabette en büyük zafer marjı olmaya devam ediyor.
Maç, Arjantin ve Brezilya arasında oynanan ve General Julio Roca tarafından kurulduğu 1913 yılına dayanan düzensiz bir turnuva olan Roca Kupası'nın bir parçasıydı (resimde). Roca, aynı zamanda Arjantin'in eski cumhurbaşkanı olan ve 1913'te Brezilya büyükelçisi olan bir futbol tutkunuydu. Sporun gelişmesine yardımcı olmak için turnuvayı önerdi ve ayrıca kupayı bağışladı.
1940 baskısı beşinci turnuvaydı, Brezilya ve Arjantin önceki dördünü eşit olarak böldüler - Brezilya 1914 ve 1922'de kazanırken Arjantin 1923 ve 1939'da kazandı (1939 turnuvası aslında Şubat 1940'a kadar uzatıldı). 1940 turnuvası 5 Mart'ta masa formatı ile başladı. Galibiyet için iki puan ve beraberlik için bir puan alan üç maç planlandı.
Arjantin turnuvayı 6-1'lik baskın bir galibiyetle açtı (ve yakın zamanda kazandıkları şampiyonluğu savundu) - rekabette her iki tarafın da en dengesiz zaferi ve Brezilya'nın 1920'de Uruguay'a karşı 6-0'lık rekor yenilgisinden bu yana en büyük kaybı. Brezilya kazandı. ikinci maç, 2-3, ancak Arjantin yine final maçında 5-1 kazanarak final masasına dört puanla Brezilya'nın ikisine geçti.
Ezici kayıplara rağmen, Brezilya 1945'te oynanan bir sonraki turnuvada geri döndü ve dört ardışık Roca Kupası (1945, 1957, 1960, 1963) kazandı. İki takım, 1971'de Brezilya'nın 1976'daki son turnuvayı kazanmasından ve Arjantin'in dördüne sekiz Kupa ile bitirmesinden önce unvanı paylaştı.
4 Mart 1940 - Tarih
Depresyon Geliyor — Büyüyen Uluslararası Kriz —
Sherlock Holmes'un Özel Hayatı — Nazi Almanya'sında GM
Sherlock Holmes, işteki bu zor günlerde Edgar için büyük bir teselli olmuş olmalı. Starrett ile yaptığı yazışmalardan keyif aldı. Starrett'in New York'taki arkadaşı ve kitapçı arkadaşı David Randall ve diğer kitap satıcıları aracılığıyla önemli bir koleksiyon toplamaya başladı. 1 Holmes ve Watson'ın ilk buluşması hakkında “Maiwand'a Giden Uzun Yol”dan başlayarak, kendine ait birkaç bilimsel makale yazdı ve Canon'un karakterleri üzerine iddialı bir referans çalışması olan Randevu in Baker Street'i Starrett'ın tam zamanında taslağıyla derlemeye başladı. Starrett ile bir yıllık yazışmadan sonra, Edgar nihayet 9 Ağustos 1938'de Christopher Morley'e Randevu hakkında bilgi vererek ve “The Long Road to Maiwand”, “Up From the Needle”ın nüshalarını ekte yazdı. ve "Güç Turunun Tuhaf Olayı", kanonik bilimdeki ilk çabaları. Ve Morley'e sorarak kapattı: "Starrett bana Baker Sokağı Düzensizlerinden de bahsetti. Bu grup hala çalışıyor mu ve üyelik benim arzularımın ötesinde mi?”
Morley 12 Ağustos'ta yanıt verdi ve haberlerinden bir kısmı Edgar'ı heyecanlandırdı: Morley, Edgar'ın eklerini okumakla kalmamış, 20 Ağustos Cumartesi Edebiyat İncelemesi'nde basına “Güç Turunun Tuhaf Olayı”nı göndermişti. Edgar ilk kez yayınlanmış bir Sherlockian'dı. 2 Morley, BSI'nin etkin olmadığını ona bildirdi: “B.S.I. belirsiz ve düzensiz bir varoluşa yol açar. Birkaç yıldır görüşmüyorlar ama önümüzdeki kış bir ara akşam yemeği olacak ve kesinlikle iyi bir şekilde davet edilmiş olmalısınız.” Ve Morley birlikte öğle yemeği fikrini gündeme getirdi, ama sinüsler öldü.
Aslında o kış 1940'a kadar, Edgar'ın kendisi daha sonra bir tane için ciddi bir şekilde zorlamaya başladıktan sonra, bir BSI yemeği olmayacaktı. Öğle yemeğine de uzun zaman vardı, ama aradaki yazışmalar daha da akraba oldu. 27 Aralık 1938'de Edgar hala BSI'nin kurucusuna “Bay. Morley,” ama 7 Ocak 1939'a kadar, belki de Noel kartlarının değiş tokuşu (zamanla Edgar, Sherlockian temalarında kendi kartlarını tasarlayacaktı) ve Yeni Yıl selamlarından sonra, Edgar onunla “Sevgili Porky” şartlarındaydı. Yine de “Umarım bir ara öğle yemeği için bir araya gelebiliriz” diyor.
Edgar o mektupta kendisine "Thorney" diye imza attı. Kısa süre önce Thorneycroft Huxtable'ı farklı bir Sherlock Holmes kulübünde takma ad olarak benimsemişti; bu, Britanya'nın Hitler ile Münih Anlaşması'nın cesaret kırıcı sonbaharında bir teselli. O yıl bir ara Edgar, 1935'te The Five Orange Pips adını verdikleri bir Sherlock Holmes kulübü kurmuş olan ve diğer dört adamla birlikte New Yorklu bir borsacı olan Richard W. Clarke ile tanıştı. Clarke ve arkadaşları BSI'dan habersizdiler ve daha sonra öğrendiklerinde etkilenmediler ve bağlantı kurmak için hiçbir hamle yapmadılar. Ancak Edgar ve Richard Clarke, ikisinin de Holmes adananları olduğunu keşfettiler ve Edgar, o Ekim ayında Pips'in Plaza Otel'de bir araya geldiği yıllık akşam yemeğine davet edildi. 1961 BSJ makalesinde Clarke olayı şöyle anlattı:
Edgar W. Smith derneğimize [1938] yılında katıldı. Dosyalarını incelemek için birkaç hafta harcadık ve daha sonra onun da aynı araştırmayı kendimiz için yaptığını belirledik.
1938'de hareketli bir Ekim akşamı saat yedide, beş orijinal Pip, New York City'deki Plaza Hotel'deki Oak Room'da toplandı. Birkaç dakika sonra bir çağrı çocuğu yüksek sesle “Bay. Rucastle. Sayfa daha sonra bize üzerinde “Dr. Thorneycroft Huxtable, M.A., Ph.D.” 3 Yeni üyemiz Edgar'ı karşıladıktan sonra Plaza'nın 59. Cadde girişine gittik, burada iki arabaya bindik ve atla Doğu 66. Cadde'deki Gordon Knox Bell'in konutuna gittik. Evi, yüzyılın başında Londra'daki kasaba evlerine oldukça benziyordu. Aynı şey, yüklü masa ve inleyen büfe için de söylenebilir. Çeşitli ve ciddi edebi katkılar da dahil olmak üzere çok fazla neşe geldi. Diğer yemeklerin arasında, içine güzel bir kıvılcım saçan mavi bir taş yerleştirilmiş güzel bir kızarmış kaz vardı. Son zamanlarda yaşanan tatsızlıklar sırasında 1941-1945 yılları hariç her yıl yıllık yemekli toplantılar düzenlendi. 4
Böylece Edgar, Chris Morley ile öğle yemeği için giderek daha fazla aç olmasına rağmen, karşılıklı ilgiye sahip yeni bir arkadaş grubu edindi.
Edgar İş Yerinde Yükseliyor
İş yerinde de teselliler vardı. Ağustos ayında İhracat Şirketi
yukarıda gösterilen şık yeni logo ile General Motors Overseas Operations'a dönüştürülmüştü. Bu, Edgar için terfi ve daha fazla sorumluluk anlamına geliyordu. Daha önce bir v.p. olmuştu. GM Export Co. ve ekonomik personel komitesinin başkanı, diğer üç komitede görev yapıyor. Yeni teşkilatta, hem personel açısından kurum içinde, hem de dışarıdan ticaret birlikleri, hükümet ve benzerleri açısından Başkan Yardımcısı ve Kurumsal İlişkiler Direktörü oldu. GM, otomobil, kamyon, lokomotif vb. şeklinde başka makineler üreten bir makine şirketi olabilir, ancak: “İşletmenin bu fiziksel varlıklarını hesaba katarken, kaçınılmaz olarak başka bir grup varlık devreye girer. Daha az elle tutulur, ancak diğerleri ile eşit derecede önemli olan bu varlıklar, özellikle örgütün sahip olduğu insan kaynaklarının ve örgütün kendisinin içinde hareket ettiği ekonomik, sosyal ve politik dünyada oynadığı rolün şeklini alır.” 5
Bu sözlerle (Edgar'ın yazarı olması için yeterince akıcı değil), Kurumsal İlişkiler Yurtdışı Operasyonların dört ana personel işlevinden biri haline geldi. “İşletmenin bu işlevi doğru bir şekilde yerine getirmesiyle ilgili olan tüm unsurlar - örgütün çalışanları ile 'iç' ilişkileri ve genel olarak dünya ile 'dış' ilişkileri - personel koordinasyonu ve kontrolü için bir araya toplanmıştır. Edgar W. Smith'in rehberliği." Edgar'ın yönetimindeki bir bölüm, eski okul arkadaşı James Morris'in yönettiği Halkla İlişkiler idi. Giderek daha hayati ve hassas hale gelen Devlet İlişkileri Bölümü ve çalışmaları, genel görevlerine ek olarak Edgar'ın kendisi tarafından yönetiliyordu: Birkaç yıl boyunca, artan hükümet faaliyetinin gerektirdiği Washington'daki sık temasları sürdürdü." (Dışişleri Bakanlığı ve ABD Büyükelçiliği Berlin, Graeme Howard'ın Opel'e tutunma çabalarına verdiği destek dahil.)
Giderek daha tehditkar bir dünyada, bu gerçekten ciddi bir sorumluluktu. Kurumsal İlişkiler Departmanı'nın bu tanımı ortaya çıktığında, Avrupa, Almanya'nın Çekoslovakya'nın Sudentenland'ına yönelik talebi karşısında ciddi bir savaş korkusuna kapılmıştı. Son beş yıl içinde Hitler, Versailles Antlaşması'nı bir kenara atmış ve Almanya'nın savaş makinesini yeniden inşa etmiş, Rheinland'ı yeniden askerileştirmiş ve Avusturya'yı ilhak etmişti. Bu şeyler, Hitler'le yüzleşmek istemeyen Avrupalılar ve Amerikalılar tarafından sadece iç meseleler olarak açıklanmıştı. Çekoslovakya değildi, ancak İngiltere Başbakanı Neville Chamberlain'in yatıştırma politikası, 1919'da Versay'da oluşturulan demokratik devletin parçalanmasına rıza gösterdi. Hitler ile Eylül ayında imzalanan Münih Anlaşmasını “zamanımızın barışı” olarak nitelendirdi. Winston Churchill gibi uzlaşma eleştirmenlerine ya da dış ilişkilerle ilgilenen bazı Amerikalılara öyle görünmüyordu ve Edgar muhtemelen onlardan biriydi. Ulusal Dış Ticaret Birliği, 31 Ekim'deki toplantısını, Edgar'ın bir tanesi de dahil olmak üzere, ertesi günkü New York Times'ın onları ABD'nin Ekonomik Savaş İçin Gird'e Uyardı olarak bildirmesine yetecek kadar kasvetli sunumlarla açtı. 6
Ertesi hafta, kesinlikle Edgar ve ailesini de içeren medeni dünya, Nazi rejiminin bir Alman diplomatın suikastını bahane ederek 9-10 Kasım gecesi (Kristalnacht) tüm Almanya'da Yahudi karşıtı pogromlar başlatmasını dehşetle izledi. Paris'te, ailesi Hannover'deki evlerinden koparılıp Polonya sınırında vatansız mülteci statüsüne atılan perişan on yedi yaşındaki bir çocuk tarafından.
Sonunda bir Baker Sokağı Düzensiz
Edgar'ın iç huzuru için, o yılın sonunda, 250 kopyalık bir Pamphlet House baskısında Randevu'nun Baker Caddesi'nde yayınlanmasına kesinlikle yardımcı oldu. (Günün BSI pazarı için ya da bu konu için bugün için muazzam.) Bu, sonunda Christopher Morley ile 1939'un başlarında Christ Cella'nın East 45th Street'teki meyhanesinde öğle yemeğine yol açtı. Morley'nin yakın arkadaşı William S. Hall da oradaydı. BSI'nin kurucu ortağı. 1961'de Hall o öğle yemeğinin bir hesabını verdi. "Chris Morley bir sabah aradı ve bana onunla Cella'da bir kase çorba için buluşmamı söyledi" dedi. "General Motors'tan bir adam tarafından öğle yemeğine davet edildiğini ve benim de dahil olabileceğimi ekledi."
Edgar Smith ile ilk o zaman tanıştım. Toplantının nedenini açıklamakta hiç zaman kaybetmedi: Bir süredir Saturday Review of Literatürde The Baker Street Düzensizlerinin yaptıklarını okuyordu ve bir süredir Sherlock Holmes ve Dr. Watson'ın kahramanlıklarına dalmıştı. Kariyerinin çoğunda, üye olmasına izin verilip verilmeyeceğini merak etti.
Herhangi bir tür sınav programından her zaman memnun olan Morley, Edgar'a bazıları gerçekten zor olan birkaç soru attı, ancak Edgar uçan renklerle geldi. Buna göre, ek bir viski ve soda yardımıyla, olay yerinde tam teşekküllü bir üye olarak adlandırıldı. O zamandan beri Morley ve Smith'in karşılaşmasını yalnızca Stanley ve Livingstone'unkinden daha önemli olarak değerlendirdim.
Gerisi hepimizin bildiği. Neredeyse o andan itibaren Edgar, Baker Sokağı Düzensizleriydi ve buna Scion Derneklerinin çoğu da dahildi. General Motors'daki gösterişli dairesinde onu birkaç kez aramaktan zevk duydum, Tanrı yardımcım olsun, otomobiller hakkında konuşmak için değil, B.S.I. veya Günlük. Ve onun devasa masasının yarısının içeriğinin Sherlock Holmes olduğunu asla fark etmedim. 7
Edgar nihayet üç yıldır görüşmeyen bir kulübün tam teşekküllü bir üyesiydi.
Avrupa'da Savaşın Yaklaşımı
Mart ayının ortalarında, GM'nin Politika Komitesi, Alfred Sloan'ın başkanlığında, "Almanya'daki mevcut siyasi koşulları ve o ülkedeki kendi operasyonlarımızın durumunu" değerlendirmek üzere, şu anda New York'ta 1776 Broadway'de bulunan Denizaşırı Operasyonlar ofislerinde bir araya geldi. onların ekleme
Aciliyet, Opel'in Amerikan liderliğindeki yönetim kurulunun Alman üyelerine yönelik Nazi tacizini artırdı. 8 Bu konular doğrudan Edgar'ın sorumluluklarını içeriyordu ve Almanya'da daha fazla yatırım yapmama kararından memnun olduğu ve Luftwaffe ve Hermann Goering'in ısrar ettiği uçak motorları üretiminde Opel rolünü yasakladığı düşünülüyor. Mevcut çalışmalar devam etti, ancak "Opel'in Üçüncü Reich hükümeti için açıkça askeri nitelikte bir üretime girişmesine izin verip vermeme sorunuyla karşı karşıya kalan GM'nin üst düzey liderliği bu olasılığı kesin olarak reddetti."
Şanslı bir zamanlamaydı: iki gün sonra Hitler, demokratik Çekoslovakya'nın geri kalanını ele geçirdi.
Ertesi ay, 1939-40 New York Dünya Fuarı'nın Flushing Meadows'taki büyük açılışıyla önemli bir tezatlık yaşandı. General Motors için planlamada uzun süredir ve kişisel olarak Edgar için önemli bir olaydı. Fuarın teması “Yarının Dünyasını İnşa Etmek” idi ve en popüler ve en uzun süredir hatırlanan özelliği, GM'nin Norman Bel Geddes tarafından tasarlanan ve ziyaretçilerin otomatik yollara ve yükseklere baktığı 36,000 metrekarelik Futurama sergisiydi.
geleceğin şehirleri, banliyöleri ve kırsal alanlarından geçen yollar. Fuarın bir diğer özelliği de, sloganı “dünya ticareti yoluyla dünya barışı” olan Dünya Ticaret Merkeziydi: “Edgar W. Smith başkanlığındaki yürütme kurulu, sergiyi sokaktaki adamın birçok şeyi görselleştirmesine yardımcı olmak için planladı. animasyonlu çizelgeler, grafikler ve dioramalar aracılığıyla dünya ticaretinin aşamaları. Tüm ulusların karşılıklı bağımlılığını gösteren hareketli görüntüler öğleden sonraları ve geceleri gösterilecek.” 9
(Solda, GM'den Graeme Howard.)
İngiliz İşçi Partisi M.P.'nin The Great Illusion'ın 1910'daki saf duygusuna çok benziyor. Norman Angell'a göre, ekonomik karşılıklı bağımlılık, orduları geçersiz kıldı ve savaşı sona erdirecekti. Dört yıl sonra Dünya Savaşı başladı. 10 Bu kez, İkinci Dünya Savaşı, Dünya Fuarı'nın açılışını beş aydan kısa bir süre sonra izledi.
Sonuçsuz kalması, o sırada söylediği tüm neşeli sözlere rağmen Edgar'ı şimdiye kadar şaşırtmamıştı. O Nisan ayında New York Üniversitesi Dış Ticaret Kulübü ile konuşmuştu ve orada söylediği şey, Avrupa'da savaş bulutları toplanırken zihninin ve bakış açısının bir yansıması olarak dikkate alınmaya değer - ticaret engellerinin ulusları birbirine karşı koyduğunu hissettiğini ve Henrik Van Loon ile birlikte “bölünmüş bir dünya, kaybedilen bir dünyadır” inancı.
Yorumları iş odaklıydı ve sonradan yanlış anlaşıldı: dış durumun temelde siyasi değil, ekonomik olduğunu ve "dünyanın hiç de işsiz bir şekilde davrandığını" söyledi. Ekonomik kararlılık Adolf Hitler'i açıklamadı. Ama yine de bencil olmayan bir bakış açısıydı:
Bir işadamı ve bir birey olarak konuşurken, otomobil ihracatı işiyle uğraşan biri olarak konuşmamaya çalışıyorum, daha çok dış durumu iç üreticinin ve küçük üreticilerin gözünden görmeye çalışıyorum. dükkân sahibi, çiftçi ve hayatın her kesiminden dünyaya genel olarak bakmaları gerektiği gibi, refahları, işleri ve geçimleri için bakan erkek ve kadınlar.
İnsanlığın ihtiyaç duyduğu maddi zenginliği üretmek ve dağıtmak için çalışan milyonlarca insan arasında tek bir gerçek izolasyoncu, tek bir felsefi mağara adamı yoktur. Hiçbir zaman da olamazlar -çünkü onlar iş dünyasının bir parçasıdır ve iş dünyası bizim dış durum dediğimiz şeyle ayrılmaz bir şekilde iç içedir- ve dış durumun kendisi, en korkutucu sonuçlarıyla, sadece iyiliğin sonucudur. iş uygulamaları yanlış gitti. İşadamının istediği, herkesin en iyi pazarda satın alma ve fırsat eşitliği temelinde satma hakkının yeniden tesis edilmesinden başka bir şey değildir.
Durum bugün artık iş adamlarının elinde değil, hükümetleri yönetenlerin elinde. Bu yöneticilerin, kendi türlerinden birçoğunun vermiş olduğu zararı ortadan kaldırmak için ciddi bir çaba içinde bir araya gelip, dünyaya ihtiyaç duyduğu malları sağlama sorununu en sonunda yeniden eski haline döndürmenin bir yolunu bulacaklarını ummalıyız. ait olduğu yerde işadamının elleri. 11
Yine de o yaz, GM ve Edgar, Almanya'nın kötü muamelenin en son hedefi olan Polonya'ya saldırmaya hazırlandığını pek fark etmemişlerdi. Opel iş gücündeki çok sayıda yedek asker çağrıldı ve Blitz kamyon siparişleri hızlandırıldı. Sonra 22 Ağustos'ta tüm dünya Nazi-Sovyet Paktı ortaya çıktığında ne olacağını öğrendi: sert ırksal ve ideolojik düşmanlardan müttefikler yaptı, Almanya için iki cepheli bir savaşı ortadan kaldırdı ve Doğu Avrupa'yı gizlice totaliter güçler arasında böldü. Dokuz gün sonra Almanya Polonya'yı işgal etti. Üç gün sonra, isteksiz bir İngiltere ve Fransa, Polonya'yı kurtarmak için hiçbir şey yapmadan Almanya'ya savaş ilan etti. Stalin Polonya'yı doğudan işgal etti, Kasım ayında Finlandiya'ya saldırmak ve ardından bağımsız Baltık Cumhuriyetlerini işgal etmek için gizli hazırlıklara başladı.
"Bay. Mooney İkinci Dünya Savaşı'nı Durdurmaya Çalışıyor”
Ekim 1939'un ortalarında, Polonya ezilirken, o sırada Rüsselsheim'da sözleşme görüşmeleri için bulunan James Mooney'e yapılan bir telefon görüşmesi, GM Denizaşırı Operasyonları ve Edgar'ın kendisi için yeni ve tuhaf bir bölüm başlattı. Hitler'in ikinci komutanı Hermann Goering, Mooney gibi tarafsız bir Amerikalı işadamının Almanya ile Müttefikler arasında barışı sağlamada tarihi bir rol oynayabileceğini öne sürüyordu. Bir iki gün içinde Mooney Berlin'de, Goering ve yardımcısı Helmuth Wohlthat ile buluşacaktı. Barış, Almanya'nın Avrupa'ya hükmetmesi ve İngiltere'yi denizaşırı imparatorluğunun ustalığında bırakması temelinde önerildi, eğer Hitler İngiliz anlaşmasına bir engel olsaydı, o zaman belki de üst kattaki yönetim kurulu başkanı gibi bir şeye terfi ettirilebileceği önerildi. Üçüncü Reich'ın CEO'su olarak devam etmek. Ertesi gün, Mooney Paris'e gitti.
Profesör Turner'ın daha önce alıntılanan kitabı, bir yıl süren saçmalığı “Mr. Mooney, İkinci Dünya Savaşı'nı Durdurmaya Çalışıyor." Goering'in hislerini takip etmek kendi kararıydı ve ne Detroit ne de Mooney'nin New York'taki personeli, Edgar da dahil olmak üzere, Mooney'nin nerede olduğunu ve takip eden haftalar ve aylarda ne yaptığını her zaman bilmiyorlardı. 12 Dizginlenmemiş olması günümüz gözlemcilerini şaşırtabilir, ancak Turner'ın belirttiği gibi:
Son derece yakışıklı, zarif ve cana yakın, GM'nin denizaşırı operasyonlarının açık sözlü başkanı, Amerika Birleşik Devletleri'nde bir tür ünlüydü. Buhran'a rağmen denizaşırı bölünmenin çarpıcı başarıları nedeniyle, gazetelerde ve popüler dergilerde ideal pragmatik, problem çözücü Amerikalı iş adamı olarak tasvir edildi. Gösterişli stili onu yemek sonrası popüler bir konuşmacı yaptı ve dünya meseleleri hakkındaki görüşleri manşet oldu. 13
Ekonomik bir izolasyoncu değildi, ancak Amerika için silahlı tarafsızlığı destekledi ve ABD dış politikasının ticari çıkarlarını desteklemesi gerektiğini hissetti. Avrupa'daki savaş, şu ana kadar Almanya'ya karşı hiçbir İngiliz veya Fransız askeri harekatı içermemesine rağmen, iş yolundaydı ve Mooney, hükümetin ABD çıkarlarını sorumlu bir şekilde ele almasına pek güvenmiyordu. Turner, “O zamanlar Avrupa'da yaygın olan ideolojiler ona, 'esas olarak gücü ele geçirme ve sağlamlaştırma aracı olarak kullanılan' sis perdelerinden başka bir şey gibi görünmüyordu” diyor ve “fanatik rejimler tarafından işlenen adaletsizlikler, onları ilgilendirmediği sürece onun ilgisini çekmiyordu. ticari işlemlere müdahale etmek. . . . Bu görüşler, Mooney'i 1930'ların ekonomik yatıştırıcıları arasına soktu." 14
Mooney, Paris'te 1915'te Elmer Davis'in Henry Ford Barış Gemisi günlerinden arkadaşı Büyükelçi William C. Bullitt ile bir araya geldi. 15 Bullitt plana anında karşı çıktı ve Mooney'nin çabalarını kolaylaştırmayı reddetti. Mooney Londra'ya devam etti, burada bozguncu görüşlü Büyükelçi Joseph P. Kennedy, Goering'in önerisini sıcak bir şekilde karşıladı ve Mooney'nin Dışişleri Bakanı Lord Halifax ile görüşmesine yardım etti. Reaksiyon karıştırıldı. Başbakan Chamberlain, İngiltere'nin gönülsüzce ilan ettiği savaşta Almanya ile fiilen savaşmakla ilgilenmiyordu, ancak sonunda bir müzakere ortağı olarak Adolf Hitler'e olan güvenini kaybettiği için barışa nasıl dönüleceğini görmek kolay değildi. Ve İngiliz diplomatlar, Goering'in önerisini İngiltere ve Fransa'yı bölmeye yönelik olarak gördüler. Ancak yeni liderlik altında bir Üçüncü Reich farklı bir hikaye olabilir ve Kasım ayında Mooney, bu yönde gayri resmi bir Whitehall mesajıyla Berlin'e geri döndü.
Mooney, Goering'den önce Helmuth Wohl'un sesini duyurmak istedi ama Wohl'un Roma'ya gittiğini duydu. Mooney oraya ilerledi ve iki hafta boyunca Wohlthat'ın ortaya çıkmasını bekledi. Bunu yaptığında, Mooney'e Goering'in Ekim ayında ima ettiği şeyin artık imkansız olduğunu söyledi. Artık Aralık ayıydı ve Mooney Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü. Yine de savaşı sona erdirme umudunu bırakmamıştı ve çabalarına Amerika Birleşik Devletleri Başkanı'nı dahil etmek için, Basil O'Connor adlı ortak bir tanıdık aracılığıyla Franklin Roosevelt ile bir görüşme istedi. 16 Mooney, “Başkan ile kişisel durumu iyi” olan bir Demokrattı17 ve bu nedenle FDR, Noel'den birkaç gün önce Beyaz Saray'da geçirdiği sürenin bir buçuk saatini ona verdi.
Kendini taahhüt etmeden başkalarını cesaretlendirme konusunda son derece yetenekli olan FDR, Mooney'nin Avrupa'da daha fazla resmi olmayan görüşmeler için Başkanın ilgi ve desteğine sahip olduğunu düşünerek ayrılmasına izin verdi. Mooney Florida'da tatil yaptıktan sonra Ocak ayında FDR'yi tekrar gördüğünde, Başkan ona "bir tür gayri resmi kimlik bilgisi" olarak imzasını içeren kısa bir not vererek onu daha da teşvik etti. Şöyleydi: "Sevgili Jim, bu sabahki küçük sohbetimizden çok keyif aldım. Sadece sana iyi şanslar dilemek için bir satır ve Amerika'ya döndüğünde beni görmek için uğramanı bekliyorum." 18 Mooney, FDR'nin kendisi açısından gerçekten ne kadar az şey ifade ettiğini keşfetmeden önce, önümüzdeki birkaç ay boyunca onu epeyce ABD'li ve yabancı devlet adamına gösterecekti.
Bu arada Dışişleri Bakanlığı, Mooney'e Washington'da ve Mooney oraya döndüğünde tekrar Avrupa'da soğukkanlılık verdi. Mart ayının başlarında Berlin'de Mooney, desteğini kazanma umuduyla Müsteşar Sumner Welles'i ziyaret etmek için ABD Büyükelçiliği resepsiyonunu bozmaya kadar gitti, ancak Welles bunu tartışmadı. Mooney, yalnızca Goering'le değil, Adolf Hitler'in kendisiyle de görüşmeyi başardı. Hitler'in, toplantılarında Mooney'e Danimarka ve Norveç'e saldırma planlarını henüz onayladığını açıklamadan cesaret verici bir mavi çizgi konuştuğu bildirildi. Mooney, Goering ve Hitler ile yaptığı görüşmelerin ayrıntılı raporlarını yazdığı ve ABD Büyükelçiliği'ndeki Donanma İstihbarat kanalları aracılığıyla Başkan'a geri gönderdiği Roma'ya gitti. 19
Mooney bir cevap beklemek için geri yerleşti. Uzun zaman oldu ve geldiğinde, ilgisiz gözlemcilerin küçümseyici olarak kabul edeceği şey buydu. Ardından 9 Nisan'da Almanya Danimarka ve Norveç'i işgal etti. Mooney, 1 Haziran'da Cleveland'da yapacağı bir konuşma yazarak gemideki zamanını işgal ederek New York'a gitti. Eve döndüğünde, Başkan'a bir kez daha yazdı - mektubunu Hitler'in Fransa'ya ve Aşağı Ülkelere de saldırdığı ve İngiliz Ordusunu Dunkirk'te tahliye edilmek için çabalarken bıraktığı gün gönderdi. Savaş şimdi ciddi bir şekilde devam ediyordu ve Amerika'da izolasyoncular ve İngiltere'ye yardım destekçileri arasında şiddetli bir mücadele de vardı, burada Winston Churchill şimdi Chamberlain'in yerine başbakan oldu.
Buttons-cum-Commissionaire — Amerika Tarafsız Kalıyor — Baker
Farklı Bir Anlamda Sokak Düzensizleri? - Düzensizleri Tanımak
1 Randall, Scribner'ın Beşinci Cadde'deki kitapçısının nadir kitaplar bölümünün başındaydı ve 1940'taki akşam yemeğinde BSI'ye gelecekti. Edgar'ın Ocak 1939'a kadar bilinen en eski önemi kazanımı, S. C. Roberts'ın temel taşı olan Doktor Watson'ın el yazmasıydı, parıldayan bir koleksiyonda muhteşem bir başlangıç. (Otuzların Düzensiz Anıları, s. 184.)
2 "The Curious Incident of the Force de Force", Edgar'ın kendisini çok ilgilendiren bir alana, Canon'un metinsel saflığına yaptığı ilk baskınıydı. Christopher Morley'e konuyla ilgili uzun bir mektup için, Otuzların Düzensiz Anıları, s. 193-94'e bakın. 29 Nisan 1939 tarihli “Transplanting Holmes” başlıklı Saturday Review of Literatürün editörüne müteakip bir mektup da konuyu ele aldı. 1940'ların sonlarında ve 1950'lerin başlarında Canon'un Limited Editions Club baskısının metnini düzenlemesiyle doruğa ulaşana kadar ilgisi büyüyecek ve gelişecekti.
3 Tüm Pipsler (diğerleri Owen Frisbie, Frank Waters, Norman Ward ve Gordon Knox Bell'di) canon adlarını benimsemişti ve Clarke'ınki Jephro Rucastle'dı. Edgar, Thorneycroft Huxtable olarak Altıncı Pip oldu ve 1944'te yatırım üyelik sistemi için konsepti BSI'ye uyguladı. Clarke'ın kartla ilgili hafızası kesin değildi: bugün birkaçı hayatta kaldı, bunlardan biri New York Halk Kütüphanesi'ndeki Pips arşivlerinde "Thorneycroft Huxtable, M.A., Ph.D. vesaire." Kart pt cinsinden çoğaltılır. Bu çalışmanın 5.
4 Richard W. Clarke, “The Five Orange Pips,” Baker Street Journal, Haziran 1961, ayrıca Düzensiz Memories of the Thirties, s. 134-37.
5 “Kurumsal İlişkiler Departmanı,” General Motors World , Kasım 1938.
6 New York Times , 1 Kasım 1938. İlgili herkes tarafından bu kadar uyarılmamış olsa da: Chase National Bank'ın yönetim kurulu başkanı Winthrop Aldrich, Berlin'den telefonla toplantıya hitaben şunları söyledi: “Fırsattan tam olarak yararlanmalıyız. Münih anlaşmasının verdiği barış için. Diplomatların ve hükümet başkanlarının çabalarının ekonomik yatıştırma çabalarıyla pekiştirilmesi büyük önem taşımaktadır.”
7 WS Hall, “How I First Met Met Edgar W. Smith,” Baker Street Journal , Haziran 1961. Edgar, Brooklyn'deki İyileştirilmiş Düzenin bir bölümünde bir subay olan babasından bu tür kulüp yaşamının gerekliliklerini gözlemlemiş olabilir. Edgar gençken heptasoflar: Brooklyn Daily Eagle, 4 Şubat 1910.
8 Henry Ashby Turner, Jr., General Motors and the Nazis: The Struggle for Control of Control, Avrupa'nın En Büyük Otomobil Üreticisi (Yale University Press, 2005), s. 82, 86-87.
9 “Center to Advise on World Trade,” New York Times , 14 Mayıs 1939. Ayrıca bkz.
10 Angell yine de Nobel Barış Ödülü'ne layık görüldü - 1933'te, Adolf Hitler'in Almanya'da iktidara geldiği yıl.
11 General Motors Avrupa'daki İkinci Dünya Savaşı Kurumsal Faaliyetlerine İlişkin Belgeler, Kutu 7, Klasör 7317-7321, Sterling Memorial Kütüphanesi, Yale Üniversitesi. (GM Denizaşırı Operasyonlardan Sorumlu Başkan Yardımcısı Edgar W. Smith'in New York Üniversitesi Dış Ticaret Kulübü'ne, Hotel Shelton'a verdiği adres, 20 Nisan 1939.)
12 Mart 1940'ta Alfred Sloan, Mooney'nin kendisine Berlin'e kadar eşlik eden yardımcısı James Wachtler'a şunları söyledi: "[Mooney]'nin o kalabalıkla uğraşarak zamanını boşa harcadığını söylemeye cesaretim yoktu." Sloan, "Almanya'daki yaklaşık yirmi beş elebaşı bir duvara yaslanıp kurşuna dizilmedikçe" barışın sağlanamayacağını da sözlerine ekledi. Turner, op. cit. , P. 126.
13 age , s. 104-05. Önemine bir örnek, 3 Mart 1929'da New York Times'ta yayınlanan, ekranın üst kısmındaki konuk makalesidir, “Otomobilin Yeniden Modellenmesi Hayatı: İletişim Çağında Bir Faktör Olarak, Motorlu Taşıma Medeniyeti Dünyaya Yayıyor.”
14 Turner, op. cit. , s. 106, 107-08.
15 Bkz. 4, “Aziz Vitus'un Dost Oğulları”, “Bazı Ayinler ve Ayrıca Bazı Görevler”de (2009).
16 O'Connor, FDR'lerin eski bir hukuk meslektaşı ve FDR'nin muzdarip olduğu Ulusal İnfantil Felç Vakfı'nın başkanıydı.
26 Mart 1944 Pazar günüdür. Yılın 86. günüdür ve yılın 12. haftasında (her haftanın bir Pazartesi günü başladığını varsayarak) veya yılın 1. çeyreğidir. Bu ayda 31 gün var. 1944 artık bir yıldır, yani bu yıl 366 gün var. Amerika Birleşik Devletleri'nde kullanılan bu tarihin kısa biçimi 3/26/1944'tür ve dünyanın hemen her yerinde 26/3/1944'tür.
Bu site, herhangi iki takvim tarihi arasındaki gün sayısındaki farkı bulmanıza yardımcı olmak için çevrimiçi bir tarih hesaplayıcı sağlar. Herhangi bir etkinliğin süresini hesaplamak için başlangıç ve bitiş tarihini girmeniz yeterlidir. Bu aracı aynı zamanda doğum gününüzün üzerinden kaç gün geçtiğini belirlemek veya bebeğinizin doğum tarihine kadar geçen süreyi ölçmek için de kullanabilirsiniz. Hesaplamalar, 1582'de oluşturulan ve daha sonra 1752'de İngiltere ve şimdi Amerika Birleşik Devletleri olan doğu kısmı tarafından kabul edilen Gregoryen takvimini kullanıyor. En iyi sonuçlar için 1752'den sonraki tarihleri kullanın veya şecere araştırması yapıyorsanız herhangi bir veriyi doğrulayın. Tarihsel takvimlerin, antik Roma takvimi ve Jülyen takvimi de dahil olmak üzere birçok varyasyonu vardır. Artık yıllar, takvim yılını astronomik yılla eşleştirmek için kullanılır. Bugünden itibaren X gün içinde gerçekleşen tarihi bulmaya çalışıyorsanız, Şu andan itibaren gün hesaplayıcısı Bunun yerine.
İçindekiler
Bazıları 1929'dan 1953'e kadar Gulag çalışma kamplarında 14 milyon insanın hapsedildiğini öne sürüyor (1918-1929 dönemi için tahminleri hesaplamak daha zor). [25] Tarihçi Orlando Figes tarafından yapılan diğer hesaplamalar, 1928-1953 yıllarında Gulag'daki 25 milyon mahkuma atıfta bulunuyor. [26] 6-7 milyon kişi daha sınır dışı edildi ve SSCB'nin uzak bölgelerine sürgün edildi ve 4-5 milyonu emek kolonilerinden geçti, artı 3.5 milyon kişi zaten çalışma yerleşimlerinde bulunan veya bu yerleşimlere gönderilmiş. [25] Bazı tahminlere göre, kampların toplam nüfusu 1934'te 510.307 iken 1953'te 1.727.970'e kadar değişiyordu. [5] Diğer tahminlere göre, 1953'ün başında esir kamplarındaki toplam mahkum sayısı 2,4 milyondan fazlaydı. bunların 465.000'den fazlası siyasi mahkumdu. [27]
GULAG vs. GUPVI Düzenle
Sovyet yoğunlaşma sisteminin kurumsal analizi, GULAG ve GUPVI arasındaki biçimsel ayrımla karmaşıklaşıyor.
GUPVI (ГУПВИ) Savaş Esirleri ve Tutuklular İşlerinden Sorumlu Ana İdare idi (Rusça: Главное управление по делам военнопленных и интернированных , Glavnoje Upravlenyije po paintlam Vojennoplennih ve Internyirovannih), NKVD'nin (daha sonra MVD), İkinci Dünya Savaşı (1939–1953) sırasında ve sonrasında Sovyetler Birliği'ndeki yabancı sivil tutukluların ve savaş esirlerinin (savaş esirleri) idaresinden sorumlu bir departmanı. GUPVI sistemi birçok yönden GULAG'a benziyordu. [28] Başlıca işlevi, Sovyetler Birliği'nde yabancı zorunlu işçi çalıştırmanın örgütlenmesiydi. GUPVI'nın üst yönetimi GULAG sisteminden geldi. GULAG'dan en önemli fark, GUPVI kamplarında hüküm giymiş suçluların bulunmamasıydı. Aksi takdirde, her iki kamp sisteminde de koşullar benzerdi: ağır çalışma, yetersiz beslenme ve yaşam koşulları ve yüksek ölüm oranı. [29]
Solzhenitsyn gibi Sovyet siyasi mahkumları için, tüm yabancı sivil tutuklular ve yabancı savaş esirleri GULAG'da hapsedildi, hayatta kalan yabancı siviller ve savaş esirleri kendilerini GULAG'da mahkum olarak gördüler. Tahminlere göre, toplamda, GUPVI'nin varlığının tüm süresi boyunca, 4.000.000'den fazla esiri hapseden 500'den fazla Esir kampı (Sovyetler Birliği içinde ve yurt dışında) vardı. [30] Gulag mahkûmlarının çoğu, herhangi bir zamanda kamplarda önemli sayıda siyasi mahkûm bulunabilmesine rağmen, siyasi mahkûm değildi. [31]
Sovyet hükümeti ve yetkilileri hakkında küçük suçlar ve şakalar hapisle cezalandırıldı. [32] [33] Gulag kamplarındaki siyasi mahkumların yaklaşık yarısı yargılanmadan hapsedildi. Resmi veriler, 1921-53 boyunca gizli polis tarafından soruşturulan davalarda 2,6 milyondan fazla hapis cezası verildiğini gösteriyor. [34] GULAG'ın boyutu, Kruşçev'in Çözülmesi olarak bilinen bir dönemde, 1953'te Stalin'in ölümünün ardından küçüldü.
1960 yılında, Ministerstvo Vnutrennikh Del (MVD), kampların Sovyet çapında yönetimi olarak işlev görmeyi bıraktı ve bireysel cumhuriyet MVD şubeleri lehine. Merkezileştirilmiş gözaltı tesisleri geçici olarak çalışmayı durdurdu. [35] [36]
Her ne kadar terim Gulag Başlangıçta bir devlet kurumuna atıfta bulunuldu, İngilizce ve diğer birçok dilde kısaltma, ortak bir ismin niteliklerini kazandı, Sovyet hapishane temelli, özgür olmayan emek sistemi. [37]
Daha da geniş anlamda, "Gulag", Sovyet baskıcı sisteminin kendisi, mahkûmların bir zamanlar "kıyma makinesi" dediği prosedürler dizisi anlamına gelir hale geldi: tutuklamalar, sorgulamalar, ısıtılmamış sığır vagonlarında nakliye, zorla çalıştırma, ailelerin yıkılması, sürgünde geçirilen yıllar, erken ve gereksiz ölümler.
Batılı yazarlar bu terimi kullanır. Gulag Sovyetler Birliği'ndeki tüm hapishaneleri ve gözaltı kamplarını belirtmek için. Terimin çağdaş kullanımı, günümüzde faaliyet gösteren kamplar için "Kuzey Kore'nin Gulag'ı" [38] ifadesinde olduğu gibi, bazen doğrudan SSCB ile ilgili değildir. [39]
Kelime Gulag Rusça'da sık sık kullanılmadı, resmi veya halk dilinde baskın terimler kamplar (лагеря, lagerya) ve bölge (çona, bölge), genellikle tekil, çalışma kampı sistemi ve bireysel kamplar için. Resmi terim olan "düzeltici çalışma kampı", 27 Temmuz 1929 oturumunda Sovyetler Birliği Komünist Partisi politbürosu tarafından resmi kullanım için önerildi.
Arka Plan Düzenleme
Çar ve Rus İmparatorluğu, adli cezalandırma biçimleri olarak hem zorunlu sürgünü hem de zorunlu çalıştırmayı kullandı. En ciddi suçlardan hüküm giymiş olanlar için ayrılmış bir ceza kategorisi olan Katorga, çalışma kampında hapsedilme ile ilgili özelliklerin çoğuna sahipti: hapsetme, basitleştirilmiş tesisler (hapishanelerin aksine) ve genellikle ağır, vasıfsız veya yarı yarıya gerektiren zorla çalıştırma. -Vasıflı iş. Tarihçi Anne Applebaum'a göre, katorga yaygın bir ceza değildi 1906'da yaklaşık 6.000 katorga mahkumu ve 1916'da 28.600 katorga mahkumu cezasını çekiyordu. [40] Rus İmparatorluk ceza sistemi altında, daha az ciddi suçlardan hüküm giyenler ıslah cezaevlerine gönderildi ve ayrıca cezaevlerine gönderildi. çalışmak. [41] Sibirya'ya zorla sürgün, on yedinci yüzyıldan beri çok çeşitli suçlar için kullanılıyordu ve siyasi muhalifler ve devrimciler için ortak bir cezaydı. On dokuzuncu yüzyılda, başarısız olan Decembrist isyanının üyeleri, Rus yönetimine direnen Polonyalı soylular ve Sergo Ordzhonikidze, Leon Troçki ve Joseph Stalin gibi Bolşevikler de dahil olmak üzere çeşitli sosyalist devrimci grupların üyeleri sürgüne gönderildi. [42] Çalışma cezalarına çarptırılan hükümlüler ve sürgünler, Sibirya ve Rusya'nın Uzak Doğu'sunun az nüfuslu bölgelerine - az sayıda kasaba veya yiyecek kaynağına sahip ve herhangi bir organize ulaşım sisteminden yoksun bölgelere - gönderildi. İzole koşullara rağmen, yerleşim bölgelerine başarılı bir şekilde kaçan mahkumlar vardı. Stalin, sürgüne gönderildiği dört seferden üçünden kurtuldu. [43] Bu zamanlardan itibaren Sibirya, Sovyet GULAG sistemi tarafından daha da güçlendirilen korkunç ceza çağrışımına kavuştu. Bolşeviklerin sürgün ve zorla çalıştırma konusundaki kendi deneyimleri, sıkı yaptırımın önemi de dahil olmak üzere, sistemlerini temel alacakları bir model sağladı.
1920-50 boyunca, Komünist Parti ve Sovyet devleti liderleri, baskıyı, Sovyet devlet sisteminin normal işleyişini güvence altına almak ve aynı zamanda kendi toplumsal tabanları içindeki konumları korumak ve güçlendirmek için kullanılacak bir araç olarak gördüler. işçi sınıfı (Bolşevikler iktidara geldiğinde, köylüler nüfusun %80'ini temsil ediyordu). [44]
Rus İç Savaşı'nın ortasında, Lenin ve Bolşevikler, geleneksel hapishane sisteminden ayrı ve Çeka'nın kontrolü altında "özel" bir esir kampı sistemi kurdular. [45] Bu kamplar, Lenin'in tasavvur ettiği gibi, belirgin bir şekilde politik bir amaca sahipti. [46] GULAG sisteminin bu ilk kampları, eylemleri ve düşünceleri proletarya diktatörlüğünün güçlendirilmesine katkıda bulunmayan sınıf-yabancı, sosyal açıdan tehlikeli, yıkıcı, şüpheli ve diğer sadakatsiz unsurları izole etmek ve ortadan kaldırmak için tanıtıldı. . [44] Bir "yeniden eğitim yöntemi" olarak zorla çalıştırma, Troçki'nin 1918'den itibaren Çek savaş esirleri için zorunlu çalışma kamplarıyla ilgili deneylerine ve "zorunlu çalıştırma" konusundaki önerilerine dayanarak, 1920'lerin başlarında Solovki esir kampında uygulandı. hizmet" seslendirildi Terörizm ve Komünizm. [47] [48] Çeşitli mahkum kategorileri tanımlandı: küçük suçlular, Rus İç Savaşı'nın savaş esirleri, yolsuzluk, sabotaj ve zimmete para geçirmekle suçlanan yetkililer, siyasi düşmanlar, muhalifler ve devlet için tehlikeli kabul edilen diğer insanlar. Sovyet yönetiminin ilk on yılında, yargı ve ceza sistemleri ne birleşik ne de koordineli idi ve suçlu mahkumlar ile siyasi veya "özel" mahkumlar arasında bir ayrım vardı.
Suçlu mahkumları ele alan "geleneksel" yargı ve hapishane sistemi, ilk olarak 1922 yılına kadar Halkın Adalet Komiserliği tarafından denetlendi, ardından NKVD olarak da bilinen Halkın İçişleri Komiserliği tarafından denetlendi. [49] Çeka ve ardıl örgütleri, GPU veya Devlet Siyasi Müdürlüğü ve OGPU, siyasi mahkumları ve gönderildikleri "özel" kampları denetledi. [50] Nisan 1929'da, suçlu ve siyasi mahkumlar arasındaki adli ayrımlar ortadan kaldırıldı ve tüm Sovyet ceza sisteminin kontrolü OGPU'ya devredildi. [51] 1928'de 30.000 kişi gözaltına alındı, yetkililer zorunlu çalışmaya karşı çıktı. 1927'de hapishane idaresinden sorumlu memur şunları yazdı:
Hapishane emeğinin sömürülmesi, onlardan "altın teri" sıkma sistemi, üretimin kapalı yerlerde örgütlenmesi, ki bunlar ticari açıdan kârlı olsa da temelde düzeltici bir anlam taşımaz - bunlar Sovyet ülkelerinde tamamen kabul edilemez. kapatılma. [52]
"Düzeltici çalışma kampları" (Rusça: исправи́тельно-трудовые лагеря , Ispravitel'no-trudovye lagerya), yaygın olarak "Gulag" olarak anılan şeyin omurgası, Sovnarkom'un 11 Temmuz 1929 tarihli ve 27 Haziran tarihli Politbüro toplantısının tutanaklarına karşılık gelen eki kopyalayan, cezai emeğin kullanımı hakkında gizli bir kararnameydi. , 1929. [ kaynak belirtilmeli ]
Gulag sisteminin kurucularından biri Naftaly Frenkel'di. 1923'te yasadışı yollardan sınırı geçmek ve kaçakçılık yapmaktan tutuklandı. Daha sonra "Gulag'ın ilk kampı" olarak bilinen Solovki'de 10 yıl ağır çalışmaya mahkûm edildi. Cezasını çekerken, kamp yönetimine, kötü şöhretli emek sömürüsü sistemi de dahil olmak üzere bir dizi "verimlilik iyileştirme" önerisini ayrıntılandıran bir mektup yazdı, oysa mahkumların yiyecek tayınları, beslenme ölçeği olarak bilinen bir öneri, üretim oranlarıyla bağlantılıydı. (шкала питания). Bu meşhur çalıştığın gibi ye sistemi, genellikle daha zayıf mahkumları haftalar içinde öldürür ve sayısız zayiata neden olur. Mektup, Genrikh Yagoda ve Frenkel de dahil olmak üzere bir dizi yüksek komünist yetkilinin dikkatini çekti ve kısa süre sonra bir mahkumdan kamp komutanı ve önemli bir Gulag yetkilisine dönüştü. Önerileri kısa sürede Gulag sisteminde geniş çapta kabul gördü. [53]
Gulag, karşı-devrimci ve suç unsurlarını yalıtmak için bir araç ve yer olarak ortaya çıktıktan sonra, "zorla çalıştırma yoluyla düzeltme" ilkesi nedeniyle, aslında, hızla, ulusal ekonominin ucuza güvence altına alınan bağımsız bir kolu haline geldi. mahkumlar tarafından sunulan işgücü. Bu nedenle, baskıcı politikanın sürekliliğinin bir başka önemli nedeni, yani devletin, esas olarak doğu ve kuzeyin aşırı koşullarında zorla kullanılan ucuz bir işgücünü sürekli kabul etme oranlarına olan ilgisi gelir. [44] Gulag'ın hem cezalandırıcı hem de ekonomik işlevleri vardı. [54]
Stalin altında Oluşum ve genişleme
Gulag, kampları denetleyen bir yönetim organıydı ve sonunda adı bu kamplar için geriye dönük olarak kullanılacaktı. 1924'te Lenin'in ölümünden sonra, Stalin hükümetin kontrolünü ele geçirmeyi başardı ve gulag sistemini oluşturmaya başladı. 27 Haziran 1929'da Politbüro, sonunda ülke çapındaki mevcut hapishanelerin yerini alacak kendi kendine yeten kamplardan oluşan bir sistem yarattı. [55] Bu cezaevleri, üç yılı aşan hapis cezasına çarptırılan mahkûmları kabul edecekti. Üç yıldan daha kısa hapis cezasına çarptırılan mahkumlar, halen NKVD'nin yetkisi altındaki cezaevi sisteminde kalacaktı. Bu yeni kampların amacı, Sovyetler Birliği'ndeki uzak ve yaşanmaz ortamları kolonileştirmekti. Bu değişiklikler, Stalin'in kolektifleştirmeyi ve hızlı endüstriyel gelişmeyi başlatmaya başladığı sıralarda gerçekleşti. Kollektifleştirme, köylülerin ve sözde Kulakların büyük çapta tasfiyesiyle sonuçlandı. Kulaklar (diğer Sovyet köylülerine kıyasla) güya varlıklıydılar ve devlet tarafından kapitalistler ve sosyalizmin düşmanları olarak kabul edildiler. Terim aynı zamanda Sovyet hükümetine karşı çıkan ve hatta ondan memnun olmayan herkesle ilişkilendirilecekti.
1929'un sonlarında Stalin olarak bilinen bir program başlattı. dekulakizasyon. Stalin, kulak sınıfının tamamen ortadan kaldırılmasını talep etti ve bunun sonucunda Sovyet köylülerinin hapse atılması ve idam edilmesi gerekiyordu. Sadece dört ayda 60.000 kişi kamplara gönderildi ve 154.000 kişi daha sürgüne gönderildi. Bu sadece başlangıcıydı dekulakizasyon süreç ancak. Yalnızca 1931'de 1.803.392 kişi sürgüne gönderildi. [56]
Bu kitlesel yer değiştirme süreçleri, olması gereken yere büyük bir potansiyel ücretsiz zorunlu işgücü sağlamada başarılı olsa da, başarılı olduğu tek şey budur. Sovyet hükümetinin onlara atıfta bulunduğu "özel yerleşimciler", hepsi açlık düzeyindeki tayınlarla yaşıyordu ve birçok insan kamplarda açlıktan öldü ve kaçabilecek kadar sağlıklı olan herkes tam da bunu yapmaya çalıştı. Bu, hükümetin, neredeyse hiç yararlanamadıkları bir grup insana erzak vermek zorunda kalmasına ve sadece Sovyet hükümetinin parasına mal olmasına neden oldu. Birleşik Devlet Siyasi İdaresi (OGPU) sorunu hızla fark etti ve reform yapmaya başladı. dekulakizasyon işlem. Kitlesel kaçışları önlemeye yardımcı olmak için OGPU, ayrılmaya çalışan insanları durdurmaya yardımcı olmak için koloni içindeki insanları işe almaya ve bilinen popüler kaçış yollarının etrafına pusu kurmaya başladı. OGPU da bu kamplardaki yaşam koşullarını, insanları aktif olarak denemeye ve kaçmaya teşvik etmeyecek şekilde yükseltmeye çalıştı ve Kulaklara, beş yıl sonra haklarını geri kazanacakları sözü verildi. Bu revizyonlar bile nihayetinde sorunu çözmede başarısız oldu ve dekulakizasyon süreç, hükümete istikrarlı bir zorunlu işgücü sağlamada bir başarısızlıktı. Bu mahkumlar 1930'ların başında gulagda oldukları için de şanslıydılar. Tutukluların durumu, gulag'ın son yıllarında mahkûmların yaşamak zorunda kalacakları duruma kıyasla nispeten daha iyi durumdaydı. [57] Gulag resmi olarak 25 Nisan 1930'da OGPU 130/63 sayılı Sovnarkom emri 22 s. 7 Nisan 1930 tarih ve 248. Aynı yılın Kasım ayında GULAG adını almıştır. [1]
Bazı arşiv kaynakları aynı zamanda ekonomik bir hipotezi destekleme eğiliminde olsa da, Stalinizm döneminde kitlesel tutuklamalardan ekonomik kaygıların sorumlu olduğu hipotezi, 1990'lardan beri erişilebilir hale gelen eski Sovyet arşivleri gerekçesiyle çürütüldü. [58] [59] Her durumda, kamp sisteminin gelişimi ekonomik çizgileri takip etti. Kamp sisteminin büyümesi, Sovyet sanayileşme kampanyasının zirvesine denk geldi. Gelen mahkûm kitlelerini barındırmak için kurulan kampların çoğuna farklı ekonomik görevler verildi. [ kaynak belirtilmeli ] Bunlar, doğal kaynakların sömürülmesi ve uzak bölgelerin kolonizasyonunun yanı sıra muazzam altyapı tesislerinin ve endüstriyel inşaat projelerinin gerçekleştirilmesini içeriyordu. Bu hedeflere çalışma kampları yerine "özel yerleşimler" ile ulaşma planı, 1933'te Nazino olayının ortaya çıkmasından sonra kaldırıldı ve ardından Gulag sistemi genişletildi. [ kaynak belirtilmeli ]
1931–32 arşivleri, Gulag'ın kamplarda yaklaşık 200.000 mahkum olduğunu gösterirken, 1935'te yaklaşık 800.000 kamplarda ve 300.000 kolonilerde (yıllık ortalamalar). [60]
1930'ların başında, Sovyet ceza politikasının sıkılaştırılması, esir kampı nüfusunda önemli bir artışa neden oldu. [61]
1937-38 Büyük Temizlik sırasında, kitlesel tutuklamalar mahkum sayısında bir artışa neden oldu. Yüz binlerce kişi, Birlik cumhuriyetlerinin Ceza Kanunlarının çeşitli "karşı-devrimci faaliyetler" için cezayı tanımlayan meşhur 58. Maddesinin birden çok pasajından biri nedeniyle tutuklandı ve uzun hapis cezalarına çarptırıldı. 00447 sayılı NKVD Emri uyarınca, 1937-38'de on binlerce Gulag mahkumu "karşı-devrimci faaliyetlere devam ettikleri" gerekçesiyle idam edildi.
1934-1941 yılları arasında yüksek öğrenim görmüş mahpus sayısı sekiz kattan fazla, yüksek öğrenim görmüş mahkûm sayısı ise beş kat artmıştır. [44] Bu, kamp mahkumlarının genel bileşimindeki paylarının artmasıyla sonuçlandı. [44] Kamp esirleri arasında entelijansiyanın sayısı ve payı hızla artıyordu. [44] Entelijansiya için güvensizlik, düşmanlık ve hatta nefret Sovyet liderlerinin ortak bir özelliğiydi. [44] Entelijansiya için hapsedilme eğilimleri ve sonuçlarıyla ilgili bilgiler, Viktor Zemskov'un bir toplama kampı nüfus hareketleri verilerinden yaptığı tahminlerden türetilmiştir. [44] [62]
İkinci Dünya Savaşı sırasında
Siyasi rol Düzenle
İkinci Dünya Savaşı arifesinde, Sovyet arşivleri, V. P. Kozlov'a göre, 1939'da birleşik kamp ve koloni nüfusunun 1,6 milyonu aştığını gösteriyor. [60] Anne Applebaum ve Steven Rosefielde, savaş başladığında Gulag sisteminin esir kamplarında ve kolonilerinde 1,2 ila 1,5 milyon insanın olduğunu tahmin ediyor. [63] [64]
Avrupa'da II. Dünya Savaşı'nın başlangıcına işaret eden Polonya'nın Alman işgalinden sonra, Sovyetler Birliği İkinci Polonya Cumhuriyeti'nin doğu kısımlarını işgal etti ve ilhak etti. 1940'ta Sovyetler Birliği Estonya, Letonya, Litvanya, Besarabya (şimdi Moldova Cumhuriyeti) ve Bukovina'yı işgal etti. Bazı tahminlere göre, etnik kökenlerine bakılmaksızın yüz binlerce Polonya vatandaşı [65] [66] ve diğer ilhak edilmiş toprakların sakinleri tutuklandı ve Gulag kamplarına gönderildi. Bununla birlikte, resmi verilere göre, 1939-41 yıllarında SSCB'de siyasi ve devlet karşıtı (casusluk, terör) suçlar için verilen toplam ceza sayısı 211.106 idi. [34]
Yaklaşık 300.000 Polonyalı savaş esiri, "Polonya Savunma Savaşı" sırasında ve sonrasında SSCB tarafından ele geçirildi. [67] Yakalanan subayların neredeyse tamamı ve çok sayıda sıradan asker daha sonra öldürüldü (bkz. Katyn katliamı) veya Gulag'a gönderildi. [68] 1940–41'de Kolyma'ya gönderilen 10.000–12.000 Polonyalıdan çoğu savaş esirinden sadece 583'ü hayatta kaldı ve 1942'de Doğu'daki Polonya Silahlı Kuvvetlerine katılmak üzere serbest bırakıldı. [69] General Anders'ın Büyük Britanya'da topladığı Sovyetler Birliği'nden tahliye edilen 80.000 kişiden yalnızca 310'u 1947'de Sovyet kontrolündeki Polonya'ya dönmek için gönüllü oldu. [70]
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, Gulag popülasyonları, 1942-43'te ölüm oranlarındaki keskin artış nedeniyle keskin bir şekilde azaldı. 1941 kışında Gulag nüfusunun dörtte biri açlıktan öldü. [71] 516.841 mahkum 1941-43'te esir kamplarında [72] [73] ağır çalışma koşulları ve Alman işgalinin yol açtığı kıtlık nedeniyle öldü. Rus istatistiklerine göre, bu dönem tüm gulag ölümlerinin yaklaşık yarısını oluşturuyor.
1943 yılında terim katorga işleri ( каторжные работы ) yeniden sunuldu. Başlangıçta Nazi işbirlikçileri için tasarlandılar, ancak daha sonra diğer siyasi mahkum kategorileri (örneğin, sürgünden kaçan sınır dışı edilmiş halkların üyeleri) de "katorga işleri" cezasına çarptırıldı. "Katorga işleri" cezasına çarptırılan mahkumlar, en sert rejimle Gulag esir kamplarına gönderildi ve birçoğu telef oldu. [73]
Ekonomik rol Düzenle
İkinci Dünya Savaşı'na kadar, Gulag sistemi bir Sovyet "kamp ekonomisi" yaratmak için çarpıcı biçimde genişledi. Savaştan hemen önce, zorunlu çalışma, ülkenin nikelinin %46,5'ini, kalayının %76'sını, kobaltının %40'ını, krom-demir cevherinin %40,5'ini, altının %60'ını ve kerestesinin %25,3'ünü sağlıyordu. [74] Ve savaşa hazırlık olarak, NKVD daha birçok fabrika kurdu ve karayolları ve demiryolları inşa etti.
Gulag, savaş başladıktan sonra hızla ordu için silah ve malzeme üretimine geçti. İlk başta, ulaşım bir öncelik olarak kaldı. 1940 yılında NKVD, enerjisinin çoğunu demiryolu inşaatına odakladı. [75] 1941'de Almanların Sovyetler Birliği'ne ilerleyişi başladığında bu son derece önemli olacaktı. Ayrıca fabrikalar mühimmat, üniforma ve diğer malzemeleri üretmeye başladı.Ayrıca NKVD, Gulag'ın her yerinden vasıflı işçileri ve uzmanları tank, uçak, silah ve mühimmat üreten 380 özel kolonide topladı. [74]
Düşük sermaye maliyetlerine rağmen, kamp ekonomisi ciddi kusurlardan muzdaripti. Birincisi, gerçek üretkenlik neredeyse hiçbir zaman tahminlerle eşleşmedi: tahminler fazlasıyla iyimser çıktı. Ayrıca, makine ve alet kıtlığı kampları rahatsız etti ve kampların kullandığı aletler hızla bozuldu. Karayolu İnşaatı Kampları Baş İdaresinin Doğu Sibirya Vakfı, sadece üç yıl içinde doksan dört kamyonu imha etti. [74] Ancak en büyük sorun basitti - zorla çalıştırma, ücretsiz emekten daha az verimliydi. Aslında, Gulag'daki mahkumlar, ortalama olarak, o sırada SSCB'deki serbest emekçilerin yarısı kadar üretkendi [74], bu kısmen yetersiz beslenme ile açıklanabilir.
Bu eşitsizliği telafi etmek için NKVD mahkumları her zamankinden daha çok çalıştı. Artan talebi karşılamak için mahkumlar her zamankinden daha uzun saatler ve daha düşük gıda tayınlarıyla çalıştılar. Bir kamp yöneticisi bir toplantıda şunları söyledi: "Bir mahpusa yirmi dört saatin yalnızca dört ya da beş saatinin dinlenmesi için verildiği ve bu onun üretkenliğini önemli ölçüde düşürdüğü durumlar vardır." Eski bir Gulag tutsağının sözleriyle: "1942 baharına gelindiğinde kampın işlevi sona erdi. Yakacak odun toplayabilen veya ölüleri gömebilen insanları bile bulmak zordu." [74] Yiyecek kıtlığı, kısmen Sovyetler Birliği'nin tamamı üzerindeki genel baskıdan, aynı zamanda savaş sırasında Gulag'a merkezi yardımın olmamasından kaynaklandı. Merkezi hükümet tüm dikkatini orduya odakladı ve kampları kendi haline bıraktı. 1942'de Gulag, kendi yiyecek ve endüstriyel ürünlerini bulmak için Tedarik İdaresi'ni kurdu. Bu süre zarfında, yalnızca yiyecek kıtlaşmakla kalmadı, aynı zamanda NKVD, mahkumları daha fazla yiyecek için daha çok çalışmaya motive etmek amacıyla erzaklarını sınırladı, bu politika 1948'e kadar sürdü. [76]
Gıda kıtlığına ek olarak, Gulag savaşın başlangıcında işgücü kıtlığından muzdaripti. 1936-1938 Büyük Terörü, büyük bir ücretsiz emek arzı sağlamıştı, ancak II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla tasfiyeler yavaşlamıştı. Kamp yöneticileri tüm projelerini tamamlamak için mahkumları projeden projeye taşıdı. [75] Durumu iyileştirmek için 1940 ortalarında küçük hırsızlık, holiganlık veya iş disiplini ihlallerinden hüküm giyenlere kısa süreli kamp cezaları (4 ay veya bir yıl) verilmesine izin veren yasalar uygulandı. Ocak 1941'e kadar Gulag işgücü yaklaşık 300.000 mahkum tarafından artmıştı. [75] Ancak 1942'de ciddi gıda kıtlığı başladı ve kamp nüfusu tekrar düştü. Kamplar, savaş çabalarına daha da fazla esir kaybetti. (Sovyetler Birliği Haziran 1941'de topyekûn savaşa girdi.) Birçok işçi, askere alınıp cepheye gönderilebilmeleri için erken tahliye aldı. [76]
İşçi havuzu küçülürken bile, çıktılara olan talep hızla artmaya devam etti. Sonuç olarak, Sovyet hükümeti Gulag'ı "daha azıyla daha fazlasını yapmaya" itti. Daha az yetenekli işçi ve kamp sisteminin dışından gelen az sayıda malzeme ile kamp yöneticileri, üretimi sürdürmenin bir yolunu bulmak zorunda kaldı. Buldukları çözüm, kalan mahkumları daha da zorlamaktı. NKVD, gerçekçi olmayan yüksek üretim hedefleri belirleyen ve daha yüksek üretkenliği teşvik etmek amacıyla kaynakları zorlayan bir sistem kullandı. Mihver orduları Haziran 1941'den itibaren Sovyet topraklarına girerken, işgücü kaynakları daha da gerginleşti ve kampların çoğu Batı Rusya'dan tahliye edilmek zorunda kaldı. Savaşın başlangıcından 1944'ün ortalarına kadar 40 kamp kuruldu ve 69'u dağıtıldı. Tahliyeler sırasında makinelere öncelik verildi ve mahkumların yaya olarak güvenliğe ulaşması sağlandı. Barbarossa Harekâtı'nın ilerleme hızı, tüm işçilerin zamanında tahliye edilmesini engelledi ve NKVD, Almanların eline geçmesini önlemek için birçoğunu katletti. Bu uygulama Almanları ücretsiz bir emek kaynağından mahrum ederken, Gulag'ın Kızıl Ordu'nun taleplerine ayak uydurma kapasitesini daha da kısıtladı. Ancak savaşın gidişatı döndüğünde ve Sovyetler Mihver işgalcilerini geri püskürtmeye başladığında, yeni işçi grupları kampları doldurdu. Kızıl Ordu toprakları Almanlardan geri alırken, eski Sovyet savaş esirlerinin akını Gulag nüfusunu büyük ölçüde artırdı. [76]
İkinci Dünya Savaşından Sonra
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, esir kamplarındaki ve kolonilerdeki mahkumların sayısı yine keskin bir şekilde arttı ve 1950'lerin başında yaklaşık 2,5 milyon kişiye ulaştı (yaklaşık 1,7 milyonu kamplardaydı).
Mayıs 1945'te Avrupa'daki savaş sona erdiğinde, iki milyon kadar eski Rus vatandaşı zorla SSCB'ye geri gönderildi. [77] 11 Şubat 1945'te, Yalta Konferansı'nın sonunda, Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık, Sovyetler Birliği ile bir Geri Dönüş Anlaşması imzaladılar. [78] Bu anlaşmanın bir yorumu, tüm Sovyetlerin zorla ülkelerine geri gönderilmesiyle sonuçlandı. İngiliz ve ABD sivil makamları, Avrupa'daki askeri güçlerine, yıllar önce Rusya İmparatorluğu'ndan ayrılan ve farklı vatandaşlık kurmuş kişiler de dahil olmak üzere, Sovyetler Birliği'nin iki milyona kadar eski sakinini Sovyetler Birliği'ne sınır dışı etmelerini emretti. Zorunlu geri gönderme operasyonları 1945-47 arasında gerçekleşti. [79]
Birçok kaynak, Sovyet savaş esirlerinin Sovyetler Birliği'ne döndüklerinde hain muamelesi gördüğünü belirtiyor (bkz. Sipariş No. 270). [80] [81] [82] Bazı kaynaklara göre, Almanlar tarafından hapsedilen 1,5 milyondan fazla hayatta kalan Kızıl Ordu askeri Gulag'a gönderildi. [83] [84] [85] Ancak bu, diğer iki kamp türüyle ilgili bir karışıklıktır. İkinci Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında, serbest bırakılan savaş esirleri özel "filtreleme" kamplarına gitti. Bunlardan 1944'e kadar yüzde 90'dan fazlası aklandı ve yaklaşık yüzde 8'i tutuklandı veya ceza taburlarına mahkum edildi. 1944'te doğrudan NKVD tarafından temizlenecek yedek askeri oluşumlara gönderildiler.
Ayrıca, 1945'te, ülkesine geri gönderilen Ostarbeiter, savaş esirleri ve yerinden edilmiş diğer kişiler için 4.000.000'den fazla insanı işleyen yaklaşık 100 filtreleme kampı kuruldu. 1946'ya gelindiğinde, bu kampların nüfusunun büyük bir kısmı NKVD tarafından temizlendi ve ya evlerine gönderildi ya da askere alındı (ayrıntılar için tabloya bakınız). [86] 1.539.475 savaş esirinden 226.127'si NKVD'ye, yani Gulag'a transfer edildi. [86] [87]
|Kategori||Toplam||%||Sivil||%||savaş esirleri||%|
|Serbest bırakıldı ve eve gönderildi [e]||2,427,906||57.81||2,146,126||80.68||281,780||18.31|
|Askere çağırmak||801,152||19.08||141,962||5.34||659,190||42.82|
|Savunma Bakanlığı'nın çalışma taburlarına gönderildi||608,095||14.48||263,647||9.91||344,448||22.37|
|NKVD'ye şu şekilde gönderildi: özel [f] (yani GULAG'a gönderildi)||272,867||6.50||46,740||1.76||226,127||14.69|
|Nakliye için bekliyorduk ve yurtdışındaki Sovyet askeri birimleri için çalıştı||89,468||2.13||61,538||2.31||27,930||1.81|
|Toplam||4,199,488||100||2,660,013||100||1,539,475||100|
Nazi Almanyası'nın yenilgisinden sonra, savaş sonrası Almanya'nın Sovyet İşgal Bölgesi'nde Gulag'a bağlı on NKVD tarafından yönetilen "özel kamp" kuruldu. Bu "özel kamplar" eski Stalags, hapishaneler veya Sachsenhausen (7 numaralı özel kamp) ve Buchenwald (2 numaralı özel kamp) gibi Nazi toplama kamplarıydı. Alman hükümetinin tahminlerine göre, "Sovyet tarafından yönetilen bu kamplarda veya onlara ulaşım sırasında 65 bin kişi öldü." [88] Alman araştırmacılara göre, 12.500 Sovyet dönemi kurbanının ortaya çıkarıldığı Sachsenhausen, Gulag sisteminin ayrılmaz bir parçası olarak görülmelidir. [89]
Yine de, savaş sonrası mahkumların sayısındaki artışın ana nedeni, 1947 yazında mülkiyet suçlarıyla ilgili mevzuatın sıkılaştırılmasıydı (o sırada Sovyetler Birliği'nin bazı bölgelerinde bir kıtlık vardı ve yaklaşık 1 milyon can aldı), bu da bazen küçük hırsızlık veya zimmete para geçirme vakaları temelinde yüz binlerce mahkumiyetle uzun hapis cezalarına çarptırıldı. 1953'ün başında, esir kamplarındaki toplam mahkum sayısı 2,4 milyondan fazlaydı ve bunun 465.000'den fazlası siyasi mahkumdu. [73]
Devlet, Stalin'in Mart 1953'teki ölümünden sonra bir süre daha geniş kamp sistemini sürdürmeye devam etti, ancak bu dönemde kamp yetkililerinin kontrolü zayıfladı ve bir dizi çatışma ve ayaklanma meydana geldi (görmek Orospu Savaşları Kengir ayaklanması Vorkuta ayaklanması).
Mart 1953'teki af, siyasi olmayan mahkumlarla ve 5 yıldan fazla olmamak üzere hapis cezasına çarptırılan siyasi mahkumlarla sınırlıydı, bu nedenle çoğunlukla adi suçlardan hüküm giyenler serbest bırakıldı. Siyasi mahkumların serbest bırakılması 1954'te başladı ve yaygınlaştı ve Nikita Kruşçev'in SBKP'nin Şubat 1956'daki 20.
NS Gulag kurum 25 Ocak 1960 tarih ve 020 sayılı MVD emriyle kapatıldı [1], ancak siyasi ve suçlu mahkûmlar için zorunlu çalışma kolonileri var olmaya devam etti. Siyasi mahkumlar, kapatıldığı 1987 yılına kadar en ünlü kamplardan biri olan Perm-36 [90]'da tutulmaya devam etti. [91]
Rus ceza sistemi, reformlara ve cezaevi nüfusundaki azalmaya rağmen, gayri resmi veya resmi olarak endemik birçok uygulamayı sürdürüyor. Gulag zorla çalıştırma, mahkûmların mahkûmlara polislik yapması ve mahkûmlara gözdağı verilmesi de dahil olmak üzere sistem. [22]
2000'lerin sonlarında, bazı insan hakları aktivistleri yetkilileri Gulag hatırasının Perm-36 ve Solovki esir kampı gibi yerlerden kademeli olarak kaldırılmasıyla suçladılar. [92]
Gulag, zirvesinde, ortalama kampta 2.000-10.000 mahkum bulunan yüzlerce kamptan oluşuyordu. Bu kampların çoğu, mahkumların kereste kestiği, genel inşaat projelerinde (örneğin, bina inşaatı gibi) çalıştığı “düzeltici emek kolonileri” idi. Kanallar ve demiryolları) veya madenlerde çalıştı Mahkumların çoğu, reddettikleri takdirde açlık veya infaz tehdidi altında çalıştı.Çok uzun çalışma saatleri, sert iklim ve diğer çalışma koşulları, yetersiz gıda ve yargısız infazların birleşiminin öldürdüğü tahmin ediliyor Her yıl on binlerce mahkum. 1918'den 1956'ya kadar olan dönemde Gulag'daki toplam ölüm sayısının Batılı bilimsel tahminleri 1,2 ila 1,7 milyon arasında değişiyordu". [93]
Sovyetler Birliği'nin dağılmasından önce, Gulag kurbanlarının tahminleri 2,3 ila 17,6 milyon arasında değişiyordu (bkz. Gulag nüfus tahminlerinin tarihi). 1934-40 yıllarında Gulag kamplarındaki ölüm oranı Sovyetler Birliği'ndeki ortalamanın 4-6 katıydı. Arşiv malzemelerine erişen tarihçilerin 1991 sonrası araştırmaları bu aralığı önemli ölçüde azalttı. [94] [95] 1993'te Sovyet arşiv verileriyle ilgili bir araştırmaya göre, 1934'ten 1953'e kadar Gulag'da toplam 1.053.829 kişi öldü. [5] : 1024 Ancak mahkumları serbest bırakmanın yaygın bir uygulama olduğu gerçeği göz önüne alındığında tedavi edilemez hastalıklardan muzdarip veya ölüme yakın olanlar, [19] [20] ölümle ilgili birleşik bir istatistik kamplarda ve ölümlülük kampların neden olduğu 1,6 milyon civarında olası bir rakam veriyor. [3] [4] Buna karşılık Anatoly Vishnevsky, 1930-53'te hapiste ölenlerin toplam sayısının en az 1,76 milyon olduğunu tahmin ediyor ve bunun yaklaşık yarısı Alman işgalinin ardından 1941-43 yılları arasında meydana geldi. [96] [97] İşçi kolonileri ve özel yerleşim yerlerinden mahkûm ölümleri dahil edilirse, bu tahmini derleyen tarihçi (J. Otto Pohl) bunun eksik olduğunu vurgulamasına rağmen, J. Otto Pohl'a göre ölüm sayısı 2.749.163'e yükseliyor, ve her yıl için tüm mahkum kategorilerini kapsamaz. [20] [6] Anne Applebaum, Gulag kampları nedeniyle 3 milyon kişinin öldüğünü tahmin ediyor. [98]
Golfo Alexopoulos, yakın tarihli çalışmasında, GULAG koşulları nedeniyle yaşamları kısalanları da kapsayarak bu fikir birliği rakamına meydan okumaya çalıştı. [2] Alexopoulos araştırmasından, Gulag'ın sistematik bir uygulamasının hasta mahkumları ölümün eşiğinde salıvermek olduğu ve sağlık sınıflandırması alan tüm mahkumların "geçersiz", "hafif fiziksel emek", "hafif bireyselleştirilmiş emek" olduğu sonucuna vardı. veya Alexopoulos'a göre Gulag'dan geçen tüm mahkûmların en az üçte birini kapsayan "fiziksel olarak kusurlu", Gulag'da tutsak olarak veya serbest bırakıldıktan kısa bir süre sonra gözaltında tutuldukları için öldü veya yaşamları kısaldı. [99] Bu şekilde tahmin edilen GULAG mortalitesi 6 milyon ölüm rakamını vermektedir. [7] Tarihçi Orlando Figes ve Rus yazar Vadim Erlikman benzer tahminlerde bulundular. [8] [9] Bununla birlikte, Alexopoulos'un tahmininin bariz metodolojik zorlukları vardır [2] ve yüz binlerce mahkûmun 1948'de “başka alıkoyma yerlerine yönlendirildiğini” varsaymak gibi yanlış yorumlanmış kanıtlarla desteklenmektedir. gerçekten serbest bırakılmak yerine Gulag'daki iç ulaşıma atıfta bulunurken, işçi kolonilerine ölümün eşiğindeydi. [100]
Bu tür verilere erişimi olan arşiv araştırmacıları ve tarihçiler arasındaki geçici tarihsel fikir birliği, 1930'dan 1953'e kadar gulag'dan geçen 18 milyon insandan en az [100] 1,5 ila 1,7 milyonunun gözaltı sonucu öldüğü yönündedir. [2] bazı tarihçiler gerçek ölü sayısının "biraz daha yüksek" olduğuna inanıyor. [100]
2020 yılında Oxford Üniversitesi'nde yapılan bir doktora tezinde, tıbbi tahliye sorunu ('aktirovka') ve 'sertifikalı maluller' ('Aktirovannye') Mikhail Nakonechnyi tarafından ayrıntılı olarak ele alındı. Gulag'dan tıbbi nedenlerle erken taburcu edilen ölümcül hasta sayısının yaklaşık 1 milyon olduğu sonucuna varmıştır. Mihail, doğrudan GULAG hapsedilmesinin sonuçlarından kaynaklanan ölüm sayısına 800.000 - 850.000 fazla ölüm ekledi ve bu da ölüm oranını 2,5 milyona çıkardı. [101]
Ölüm oranı Düzenle
2009'da Steven Rosefielde, daha eksiksiz arşiv verilerinin kamp ölümlerini yüzde 19,4 oranında artırarak 1.258.537'ye çıkardığını, "şu anda Gulag aşırı ölümlerinin arşive dayalı en iyi tahmini, 1929'dan 1953'e kadar 1,6 milyondur." [4] 1930'dan 1956'ya kadar olan dönem için Gulag sisteminde ölüm sertifikaları [18] 2018'de Dan Healey de aynı şeyi belirtti "Gizliliği kaldırılmış Gulag arşivlerini kullanan yeni çalışmalar, ölümlülük ve "insanlık dışılık" konusunda geçici olarak bir fikir birliği oluşturdu. fikir birliği, bir zamanlar Moskova'daki Gulag yönetiminin gizli kayıtlarının, anı kaynaklarından beklenenden daha düşük bir ölüm oranı gösterdiğini, 1930'dan 1953'e kadar olan yıllar için genellikle 1,5 ila 1,7 milyon (geçen 18 milyon kişiden) arasında olduğunu söylüyor. [102]
1930'dan 1956'ya kadar olan dönem için Gulag sisteminde ölüm belgeleri [18]
|Yıl||Ölümler||Ölüm oranı %|
|1930||7,980||4.2|
|1931||7,283||2.9|
|1932||13,197||4.8|
|1933||67,297||15.3|
|1934||25,187||4.28|
|1935||31,636||2.75|
|1936||24,993||2.11|
|1937||31,056||2.42|
|1938||108,654||5.35|
|1939||44,750||3.1|
|1940||41,275||2.72|
|1941||115,484||6.1|
|1942||352,560||24.9|
|1943||267,826||22.4|
|1944||114,481||9.2|
|1945||81,917||5.95|
|1946||30,715||2.2|
|1947||66,830||3.59|
|1948||50,659||2.28|
|1949||29,350||1.21|
|1950||24,511||0.95|
|1951||22,466||0.92|
|1952||20,643||0.84|
|1953||9,628||0.67|
|1954||8,358||0.69|
|1955||4,842||0.53|
|1956||3,164||0.4|
|Toplam||1,606,748||8.88|
|İsim||Yıllar [103] [104] [105]|
|Feodor (Teodors) İvanoviç Eihmans||25 Nisan 1930 – 16 Haziran 1930|
|Lazar Iosifovich Kogan||16 Haziran 1930 – 9 Haziran 1932|
|Matvei Davidovich Berman||9 Haziran 1932 – 16 Ağustos 1937|
|İsrail İsraileviç Pliner||16 Ağustos 1937 – 16 Kasım 1938|
|Gleb Vasilievich Filaretov||16 Kasım 1938 – 18 Şubat 1939|
|Vasili Vasilievich Chernyshev||18 Şubat 1939 – 26 Şubat 1941|
|Victor Grigorievich Nasedkin||26 Şubat 1941 – 2 Eylül 1947|
|Georgy Prokopievich Dobrynin||2 Eylül 1947 – 31 Ocak 1951|
|Ivan İlyiç Dolgich||31 Ocak 1951 – 5 Ekim 1954|
|Sergei Yegorovich Yegorov||5 Ekim 1954 – 4 Nisan 1956|
Kamplardaki yaşam ve çalışma koşulları, diğer şeylerin yanı sıra daha geniş olayların (İkinci Dünya Savaşı, ülke çapında kıtlıklar ve kıtlıklar, terör dalgaları, ani akın veya çok sayıda mahkumun serbest bırakılması) etkisine bağlı olarak zamana ve yere göre önemli ölçüde değişiklik gösterdi. ve işlenen suçun türü. Bununla birlikte, bir dereceye kadar, mahkumların büyük çoğunluğu çoğu zaman yetersiz yiyecek, yetersiz giyim, aşırı kalabalık, kötü yalıtılmış barınma, kötü hijyen ve yetersiz sağlık bakımı ile karşı karşıya kaldı. Çoğu mahkûm, ağır fiziksel iş yapmak zorunda kaldı. [106] [107] Bazı kamplarda mahpusların yılda sadece bir mektup göndermelerine ve sevdiklerinin fotoğraflarını çekmelerine izin verilmedi. [108] Çoğu dönemde ve ekonomik dallarda, iş süreçlerinin mekanizasyon derecesi sivil endüstridekinden önemli ölçüde daha düşüktü: aletler genellikle ilkeldi ve eğer varsa, makineler yetersizdi. Resmi olarak belirlenmiş çalışma saatleri çoğu dönemde daha uzundu ve izin günleri sivil işçilere göre daha azdı.
Sovyetler Birliği başsavcısı Andrei Vyshinsky, 1938'de NKVD şefi Nikolai Yezhov'a bir muhtıra yazdı: [109]
Mahkumlar arasında o kadar yırtık pırtık ve bitler var ki, diğerleri için sağlık açısından tehlike oluşturuyorlar. Bu mahkûmlar, insanlara benzerliklerini yitirecek kadar kötüleştiler. Yiyecekleri eksik… ort [çöp] topluyorlar ve bazı mahkumlara göre fare ve köpek yiyorlar.
Genel olarak, merkezi idari organlar, mahpusların işgücünün yukarıdan teslim edilen inşaat ve üretim planlarının yerine getirilmesine izin verecek bir durumda tutulmasına belirgin bir ilgi gösterdiler. Çalışmayı reddeden mahpuslara yönelik çok çeşitli cezaların yanı sıra (pratikte, bazen üretim kotasını karşılayamayacak kadar zayıflamış mahpuslara uygulanıyordu), üretkenliği artırmaya yönelik bir dizi olumlu teşvik uyguladılar. Bunlar arasında parasal ikramiyeler (1930'ların başından beri) ve ücret ödemeleri (1950'den itibaren), bireysel cezalarda kesintiler, normların yerine getirilmesi ve gereğinden fazla yerine getirilmesi için genel erken tahliye planları (1939'a kadar, yine 1946'dan itibaren seçilen kamplarda), ayrıcalıklı muamele, en üretken işçiler için ceza indirimi ve ayrıcalıklar (Sovyet deyişiyle şok işçiler veya Stakhanovcular). [110] [107]
Mahkumlar kamp muhafızı olarak kullanıldı ve kamp gazetelerinin yanı sıra tahvil satın alabiliyorlardı. Robert W. Thurston, bunun "en azından bir dereceye kadar toplumun hala katılımcıları olarak kabul edildiklerinin bir göstergesi" olduğunu yazıyor. [107] Spor takımı, özellikle futbol takımları cezaevi yetkilileri tarafından kuruldu. [111]
Hem zorlayıcı hem de motive edici unsurları içeren ve tüm kamplarda evrensel olarak uygulanan ayırt edici bir teşvik şeması, standartlaştırılmış "beslenme ölçeklerinden" oluşuyordu: mahkumların tayın büyüklüğü, teslim edilen iş kotasının yüzdesine bağlıydı. Naftaly Frenkel, bu politikanın tanıtılması için kredilendirildi. Pek çok mahkûmu daha çok çalışmaya zorlamada etkili olurken, pek çok mahkûm için olumsuz etki yaparak bitkinliği hızlandırdı ve bazen yüksek üretim kotasını yerine getiremeyen kişilerin ölümüne neden oldu. [ kaynak belirtilmeli ]
Almanya'nın Haziran 1941'de Sovyetler Birliği'ne saldırısından hemen sonra, kamplardaki koşullar büyük ölçüde kötüleşti: kotalar artırıldı, erzaklar kesildi ve tıbbi malzeme yok denecek kadar azdı, bunların hepsi ölüm oranlarında keskin bir artışa yol açtı. Son dönemde ve savaşın bitiminden sonra durum yavaş yavaş düzeldi.
Genel koşullar ve mahkûmlar üzerindeki etkileri göz önüne alındığında, Gulag mahkûmlarının üç ana katmanını ayırt etmek önemlidir:
- , osadnikler, ukaznikler (Çeşitli ukase'lerin ihlali nedeniyle hüküm giyen kişiler, örneğin Spikelets Yasası, iş disiplini hakkında kararname vb.), ara sıra ceza hukuku ihlalleri
- Kendini adamış suçlular: "hukuktaki hırsızlar"
- İnsanlar çeşitli siyasi ve dini nedenlerle mahkum edildi.
Gulag ve kıtlık (1932–33)
1931-1933 yılları arasında şiddetli bir kıtlık, Sovyetler Birliği'ndeki birçok farklı bölgeyi kasıp kavurdu. Bu süre zarfında, yaklaşık altı ila yedi milyon insanın açlıktan öldüğü tahmin ediliyor. [112] 7 Ağustos 1932'de, Stalin tarafından hazırlanan yeni bir ferman, kollektif çiftliklerden veya kooperatif mülklerinden hırsızlık için en az on yıl hapis cezası veya idam cezası belirledi. Önümüzdeki birkaç ay içinde, kovuşturmalar dört kat arttı. Yasaya göre kovuşturulan davaların büyük bir kısmı, değeri elli rubleden az olan küçük miktarlardaki tahılın çalınmasıyla ilgiliydi. Yasa daha sonra 8 Mayıs 1933'te gevşetildi. [113] Genel olarak, 1933'ün ilk yarısında cezaevlerine önceki üç yılın toplamından daha fazla yeni mahkum geldi.
Kamplardaki mahkûmlar zorlu çalışma koşullarıyla karşı karşıya kaldı. Bir Sovyet raporu, 1933'ün başlarında Sovyet Özbekistan'daki hapishane nüfusunun %15'inin aylık olarak öldüğünü belirtti. Bu süre zarfında mahkumlar günde yaklaşık 300 kalori (1,300 kJ) değerinde yiyecek alıyordu. Birçok mahkûm kaçmaya teşebbüs ederek zorlayıcı ve şiddet içeren tedbirlerin artmasına neden oldu. Kamplar "kurşunları boşa harcamamak" için yönlendirildi. [114] Kaçmaya çalışan mahkûmların cesetleri genellikle kampların avlularında sergilenirdi ve yöneticiler bir mesaj olarak cesetlerin etrafında mahkûmlara zorla refakat ederdi [114] kaynak belirtilmeli ] . 1934 yılına kadar gıda kıtlığı ve salgın hastalıklar Gulag sistemini istikrarsızlaştırmaya başladı. Kıtlık sona erene kadar sistem istikrar kazanmaya başlamadı.
Sosyal koşullar Düzenle
Bu tür kamplardaki hükümlüler, bir tanesi tomrukçuluk olmak üzere her türlü işlerde aktif olarak yer almaktaydılar (lezopoval). Çalışma alanı, kendi başına bir kare sundu ve orman temizliği ile çevriliydi. Böylece, her bir köşesine yerleştirilmiş dört kuleden tüm çıkış veya kaçma girişimleri iyi bir şekilde gözlendi.
Kaçakları yakalayan vatandaşlara ödül verildi. [115] Ayrıca, daha soğuk bölgelerdeki kampların, şiddetli soğuk kışlardan bir şekilde ölecekleri için kaçan mahkumları bulmakla daha az ilgilendikleri söyleniyor. Bu gibi durumlarda, vurulmadan kaçan mahkumlar genellikle kamptan kilometrelerce uzakta ölü bulundu.
Gulag'ın ilk günlerinde, kampların yerleri öncelikle ilgili izole koşullar için seçildi. Özellikle uzak manastırlar, yeni kamplar için sık sık yeniden kullanıldı. Beyaz Deniz'deki Solovetsky Adaları'ndaki alan, 1918'deki Devrim'den kısa bir süre sonra kök salan en eski ve aynı zamanda en dikkate değer yerlerden biridir. genel olarak çalışma kampı. "Sınıf düşmanlarının yeniden eğitilmesi" ve onları emek yoluyla Sovyet toplumuyla yeniden bütünleştirmeye yönelik yeni Sovyet yönteminin bir örneği olarak dünyaya sunuldu. Başlangıçta mahkûmlar, büyük ölçüde Rus entelijansiyası (adaların doğal hapsi içinde) görece özgürlüğe sahiptiler. Yerel gazeteler ve dergiler yayınlandı ve hatta bazı bilimsel araştırmalar yapıldı (örneğin, yerel bir botanik bahçesinin bakımı yapıldı ancak ne yazık ki daha sonra tamamen kayboldu). Sonunda Solovki sıradan bir Gulag kampına dönüştü, hatta bazı tarihçiler bunun bu tür bir pilot kamp olduğunu iddia ediyor. 1929'da Maxim Gorky kampı ziyaret etti ve bunun için bir özür yayınladı. Gorki'nin Solovki'ye yaptığı gezinin raporu, "Po Soiuzu Sovetov" başlıklı, Kısım V, "Solovki" başlıklı izlenimler döngüsüne dahil edildi. Raporda Gorky, "'Solovki' gibi kampların kesinlikle gerekli olduğunu" yazdı. [116]
Ucuz emeği yoğunlaştırmanın bir aracı olarak Gulag'a yapılan yeni vurguyla, eldeki ekonomik görevin varlığını dikte ettiği (veya özellikle bunlardan yararlanmak için tasarlanmış olduğu) Sovyet etki alanı boyunca yeni kamplar inşa edildi, örneğin Beyazlar gibi. Deniz-Baltık Kanalı veya Baykal Amur Ana Hattı), büyük şehirlerdeki tesisler de dahil olmak üzere - ünlü Moskova Metrosu'nun bazı bölümleri ve Moskova Devlet Üniversitesi yeni kampüsü zorla çalıştırma ile inşa edildi. 1930'ların hızlı sanayileşmesi, savaş ve savaş sonrası dönemlerde daha birçok proje hükümlü sırtında gerçekleştirilmiştir. Gulag kamplarının faaliyeti, Sovyet endüstrisinin geniş bir kesitini kapsıyordu. 1933'te Gorki, 120 yazar ve sanatçının Beyaz Deniz-Baltık Kanalı'na bir gezi düzenledi, bunlardan 36'sı 1934'te yayınlanan ve 1937'de yıkılan inşaat hakkında bir propaganda kitabı yazdı.
Gulag kamplarının çoğu, kuzeydoğu Sibirya'nın son derece uzak bölgelerine yerleştirildi (en iyi bilinen kümeler, Sevvostlag (Kuzey-Doğu Kampları) Kolyma nehri boyunca ve Norillag Norilsk yakınlarında) ve Sovyetler Birliği'nin güneydoğu bölgelerinde, özellikle Kazakistan bozkırlarında (bagaj, steplag, Peşanlag). Memorial Vakfı tarafından çok hassas bir harita yapıldı. [117] Bunlar, yolları olmayan (aslında, yolların inşası özel demiryolu kamplarındaki mahkûmlara tahsis edilmişti) veya yiyecek kaynakları olmayan, ancak mineraller ve diğer doğal kaynaklar (örneğin kereste gibi) bakımından zengin olan geniş ve seyrek yerleşim bölgeleriydi. ). Bununla birlikte, kamplar genellikle Rusya, Beyaz Rusya ve Ukrayna'nın Avrupa bölgeleri de dahil olmak üzere tüm Sovyetler Birliği'ne yayıldı. Sovyetler Birliği dışında, Çekoslovakya, Macaristan, Polonya ve Moğolistan'da Gulag'ın doğrudan kontrolü altında olan birkaç kamp vardı.
Tüm kamplar güçlendirilmedi, Sibirya'daki bazıları sadece direklerle işaretlendi. Kaçış, her kampa atanan izleme köpeklerinin yanı sıra sert unsurlar tarafından caydırıldı. 1920'lerde ve 1930'larda yerli kabileler genellikle kaçanlara yardım ederken, kabilelerin çoğu da kaçak hırsızların kurbanı oldu. Büyük ödüllerin de heyecanıyla, Gulag mahkûmlarının yakalanmasında yetkililere yardım etmeye başladılar. Kamp gardiyanlarına, bir mahkum bir gardiyanın gözetimi altında kaçarsa, mahkumlarını her ne pahasına olursa olsun hizada tutmaları için sert teşvikler verildi, gardiyan genellikle üniformasından sıyrılır ve kendisi bir Gulag mahkumu olur. [ kaynak belirtilmeli ] Ayrıca, kaçan bir mahkûm vurulursa, gardiyanlar genellikle bir veya iki haftalık ücrete eşdeğer miktarda para cezasına çarptırılabilir. [ kaynak belirtilmeli ]
Bazı durumlarda, mahkûmlardan oluşan ekipler, sınırlı bir kaynak arzıyla yeni bölgelere bırakıldı ve yeni bir kamp kurmak ya da ölmek üzere bırakıldı. Bazen, herhangi bir grubun kampı kurması için hayatta kalabilmesi için birkaç kolonist dalgası gerekiyordu. [ kaynak belirtilmeli ]
İndigirka nehri boyunca uzanan bölge, Gulag içindeki Gulag. 1926'da, bu bölgedeki Oimiakon (Оймякон) köyü, -71.2 °C (−96 °F) ile rekor düşük sıcaklık kaydetti.
1953'teki ölümüne kadar hem NKVD'nin hem de Sovyet atom bombası programının başında bulunan Lavrenty Beria'nın gözetiminde binlerce zekler (Gulag mahkumları) diğer alanların yanı sıra Novaya Zemlya, Vaygach Adası, Semipalatinsk'te uranyum cevheri çıkarmak ve test tesisleri hazırlamak için kullanıldı.
Sovyetler Birliği tarihi boyunca en az 476 ayrı kamp idaresi vardı. [118] [119] Rus araştırmacı Galina Ivanova, [119]
Rus tarihçileri bugüne kadar SSCB topraklarında farklı zamanlarda var olan 476 kampı keşfetti ve tanımladı. Hemen hemen her birinin, birçoğu oldukça büyük olan birkaç şubesi olduğu iyi bilinmektedir. Çok sayıda kampa ek olarak, 2.000'den az olmayan koloni vardı. Gulag tesislerinin tüm kütlesini, varlıklarının çeşitli zamanlarını da hesaba katacak bir harita üzerinde yansıtmak neredeyse imkansız olurdu.
Bunların çoğu yalnızca kısa dönemler için var olduğundan, herhangi bir noktada kamp idarelerinin sayısı daha düşüktü. Sovyetler Birliği'nde 100'den fazla kamp yönetiminin olduğu 1950'lerin başında zirveye ulaştı. Çoğu kamp yönetimi, bazıları düzinelerce hatta yüzlerce olmak üzere birkaç tek kamp birimini denetledi. [120] Kötü şöhretli kompleksler, tümü arktik veya yarı arktik bölgelerde bulunan Kolyma, Norilsk ve Vorkuta'dakilerdi. Bununla birlikte, çoğu dönemde Norilsk'teki mahkum ölüm oranı, aslında bir bütün olarak kamp sisteminin genelinden daha düşüktü. [121]
- Çocuklar için kamplar içinde ayrı kamplar veya bölgeler vardı ( малолетки, maloletki), engelliler (Spassk'ta) ve anneler ( мамки , mamki) bebeklerle. ( ЧСИР, член семьи изменника Родины , ChSIR, Chlyen sem'i izmennika Rodini) özel bir baskı kategorisi altına yerleştirildi.
- olarak bilinen gizli araştırma laboratuvarları Şarashka ( шарашка ) tutuklanmış ve hüküm giymiş bilim adamlarını, bazıları ünlü, isimsiz olarak yeni teknolojiler geliştirdikleri ve aynı zamanda temel araştırmalar yürüttükleri yerlerde tuttu.
Gulag Edit'in kökenleri ve işlevleri
Tarihçi Stephen Barnes'a göre, Gulag'ın kökenlerine ve işlevlerine bakmanın dört ana yolu vardır: [122]
- İlk yaklaşım Alexander Solzhenitsyn tarafından desteklendi ve Barnes'ın tanımladığı şey budur. ahlaki açıklama. Bu görüşe göre, Sovyet ideolojisi, insan doğasının karanlık tarafındaki ahlaki kontrolleri ortadan kaldırdı - siyasi karar verme sürecinden kişisel ilişkilere kadar her düzeyde şiddet ve kötülük için uygun gerekçeler sağladı.
- Diğer bir yaklaşım ise siyasi açıklamaBuna göre Gulag (infazlarla birlikte) öncelikle rejimin algılanan siyasi düşmanlarını ortadan kaldırmak için bir araçtı (bu anlayış, diğerlerinin yanı sıra tarihçi Robert Conquest tarafından tercih edilmektedir).
- NS ekonomik açıklama, tarihçi Anne Applebaum'un belirttiği gibi, Sovyet rejiminin Gulag'ı ekonomik kalkınma projeleri için araçsallaştırdığını savunuyor. Hiçbir zaman ekonomik olarak karlı olmasa da, 1953'te Stalin'in ölümüne kadar böyle algılandı.
- Son olarak Barnes, Gulag'ı modern projeler bağlamında konumlandıran kendi dördüncü açıklamasını geliştirir.temizlik' düşman unsurların sosyal beden, mekansal izolasyon ve zararlı olarak tanımlanan bireylerin fiziksel olarak ortadan kaldırılması yoluyla.
Hannah Arendt, totaliter bir hükümet sisteminin parçası olarak, Gulag sisteminin kamplarının "tam egemenlik" deneyleri olduğunu savunuyor. Ona göre, totaliter bir sistemin amacı yalnızca özgürlüğe sınırlar koymak değil, aynı zamanda ideolojisinin hizmetinde özgürlüğü tamamen ortadan kaldırmaktı. Gulag sisteminin sadece siyasi baskı olmadığını, çünkü sistemin hayatta kaldığı ve Stalin'in tüm ciddi siyasi direnişi ortadan kaldırmasından çok sonra büyüdüğünü savunuyor. Çeşitli kamplar başlangıçta suçlular ve siyasi mahkumlarla dolu olsa da, sonunda, bireyler olarak kendileriyle ilgili herhangi bir şeyden bağımsız olarak, daha ziyade yalnızca sürekli değişen bir tür hayali tehdit kategorisine üyelikleri temelinde tutuklanan mahkumlarla doluydu. durum. [123] : 437-59
Ayrıca Gulag sisteminin işlevinin gerçekten ekonomik olmadığını savunuyor. Sovyet hükümeti hepsini "zorunlu çalışma" kampları olarak görse de, bu aslında tüm Rus işçilerinin zorunlu çalışmaya tabi tutulabileceği için kamplarda çalışmanın kasten anlamsız olduğunu vurguladı. [123] : 444–5 Tipik olarak hizmet ettikleri tek gerçek ekonomik amaç, kendi denetimlerinin maliyetini finanse etmekti. Aksi takdirde yapılan iş, ya tasarım gereği ya da son derece zayıf planlama ve uygulama yoluyla bu şekilde yapılmışsa, genellikle işe yaramazdı, hatta bazı işçiler gerçekten üretken olsaydı daha zor işleri tercih ederdi. "Otantik" zorunlu çalışma kampları, toplama kampları ve "imha kampları" arasında ayrım yaptı. Otantik çalışma kamplarında mahkûmlar "göreceli özgürlük içinde çalıştılar ve sınırlı sürelere mahkum edildiler." Toplama kampları son derece yüksek ölüm oranlarına sahipti ve yine de "esas olarak emek amaçları için örgütlenmişlerdi". İmha kampları, mahkumların "açlık ve ihmal yoluyla sistematik olarak yok edildiği" kamplardı. Diğer yorumcuların kampların amacının ucuz emek arzı olduğu yönündeki sonucunu eleştiriyor. Ona göre, Sovyetler kamp sistemini ciddi ekonomik sonuçlar olmadan tasfiye edebildiler, bu da kampların önemli bir emek kaynağı olmadığını ve genel olarak ekonomik olarak alakasız olduğunu gösterdi. [123] : 444–5
Arendt, kamplardaki sistematik, keyfi gaddarlıkla birlikte, tutukluların herhangi bir siyasi veya yasal hakları olduğu fikrini ortadan kaldırarak topyekûn tahakküm amacına hizmet ettiğini savunuyor. Ahlak, zulmü en üst düzeye çıkararak ve mahkûmları ve gardiyanları suç ortağı yapmak için içeride kamplar düzenleyerek yok edildi. Gulag sisteminin işleyişinden kaynaklanan terör, kamp dışındaki insanların tutuklanan veya tasfiye edilen herkesle tüm bağlarını kesmelerine ve hedef alınan herhangi biriyle ilişkilendirilme korkusuyla başkalarıyla bağ kurmaktan kaçınmalarına neden oldu. Sonuç olarak kamplar, bireyselliği yok eden ve tüm sosyal bağları çözen bir sistemin çekirdeği olarak gerekliydi. Böylece sistem, daha büyük nüfusta herhangi bir direniş veya kendi kendini yöneten eylem kapasitesini ortadan kaldırmaya çalıştı. [123] : 437-59
Arşiv belgeleri Düzenle
OGPU-NKVD-MGB-MVD tarafından 1930'lar ve 1950'ler arasında yapılan istatistiksel raporlar, daha önce Ekim Devrimi Merkezi Devlet Arşivi (CSAOR) olarak adlandırılan Rusya Federasyonu Devlet Arşivi'nde tutuluyor. Bu belgeler son derece gizliydi ve erişilemezdi. 1980'lerin sonlarında glasnost ve demokratikleşmenin ortasında, Viktor Zemskov ve diğer Rus araştırmacılar belgelere erişmeyi başardılar ve OGPU-NKVD-MGB-MVD tarafından toplanan ve özel olarak Gulag mahkumlarının sayısıyla ilgili çok gizli istatistiksel verileri yayınladılar. 1995'te Zemskov, yabancı bilim adamlarının 1992'den beri Rusya Federasyonu Devlet Arşivi'ndeki bu belgelerin sınırlı erişimli koleksiyonuna kabul edilmeye başlandığını yazdı. [124] Ancak, yalnızca bir tarihçi, yani Zemskov, Leonid Lopatnikov'a göre, bu arşivlere kabul edildi ve daha sonra arşivler tekrar "kapatıldı". [125] Putin yönetiminin baskısı Gulag araştırmacılarının zorluklarını artırdı. [126]
Düzeltici çalışma kurumları tarafından sağlanan birincil verilerin güvenilirliği konusu ele alınırken aşağıdaki iki koşulun dikkate alınması gerekir. Bir yandan, yönetimleri, raporlarında mahkumların sayısını küçümsemekle ilgilenmiyordu, çünkü bu, kamplar, hapishaneler ve ıslah işçi kolonileri için gıda tedarik planında otomatik olarak bir azalmaya yol açacaktı. Gıdadaki azalmaya, Gulag'ın geniş üretim programının mahvolmasına yol açacak olan ölüm oranındaki bir artış eşlik edecekti. Öte yandan, mahpus sayısı verilerinin abartılması da, planlama organları tarafından belirlenen üretim görevlerinde aynı (yani imkansız) artışla dolu olduğundan, departman çıkarlarıyla uyumlu değildi. O günlerde, insanlar planın yerine getirilmemesinden son derece sorumluydu. Görünen o ki, bu objektif departman çıkarlarının bir sonucu, raporların yeterli derecede güvenilirliğiydi. [127]
1990 ve 1992 yılları arasında, Gulag arşivlerine dayanan ilk kesin istatistiksel veriler Viktor Zemskov tarafından yayınlandı. [128] Bunlar, bu istatistiklerde bir takım tutarsızlıklar bulunmasına rağmen, [25] [19] önde gelen Batılı bilim adamları tarafından genel olarak kabul edilmişti. [129] Zemskov'un kendi verilerine dayanarak vardığı tüm sonuçların genel olarak kabul edilmediğini de belirtmek gerekir. Bu nedenle, Sergei Maksudov, örneğin Lev Razgon veya Aleksandr Solzhenitsyn'in kitapları gibi edebi kaynakların kampların toplam sayısını çok iyi öngörmemesine ve boyutlarını belirgin şekilde abartmasına rağmen, diğer yandan birçok belge yayınlayan Viktor Zemskov'un iddia etti. NKVD ve KGB tarafından, Gulag özünü ve ülkedeki sosyo-politik süreçlerin doğasını anlamaktan uzaktı. Zemskov, belirli rakamların doğruluk ve güvenilirlik derecesini ayırt etmeden, kaynakların eleştirel bir analizini yapmadan, yeni verileri zaten bilinen bilgilerle karşılaştırmadan, yayınlanan materyalleri nihai gerçek olarak sunarak mutlaklaştırdığını da sözlerine ekledi. Sonuç olarak, Maksudov, Zemskov'un belirli bir belgeye atıfta bulunarak genelleştirilmiş açıklamalar yapmaya çalıştığını, kural olarak su tutmadığını iddia ediyor. [130]
Buna karşılık, Zemskov, Zemskov'un yeni verileri zaten bilinen bilgilerle karşılaştırmadığı iddia edilen suçlamanın adil olarak adlandırılamayacağını yazdı. Onun sözleriyle, çoğu batılı yazarın sorunu, bu tür karşılaştırmalardan faydalanmamasıdır. Zemskov, yeni bilgilerin "eski" olanla yan yana getirilmesini aşırı kullanmamaya çalıştığında, bunun sadece bir incelik duygusundan kaynaklandığını, çalışmalarında yanlış rakamlar kullanan araştırmacıları bir kez daha psikolojik olarak travmatize etmediğini de sözlerine ekledi. istatistiklerin OGPU-NKVD-MGB-MVD tarafından yayınlanması. [124]
Fransız tarihçi Nicolas Werth'e göre, Rusya Federasyonu Devlet Arşivi fonlarında saklanan ve son on beş yılda sürekli açığa çıkan Gulag arşivlerinin materyallerinin dağları, bürokratik düzyazının sadece çok küçük bir bölümünü temsil ediyor. Gulag'ı yöneten "donuk ve sürüngen" örgütün onlarca yıllık "yaratıcılığı" boyunca bırakılan muazzam büyüklükte. Çoğu durumda, barakalarda, kışlalarda veya hızla dağılan diğer binalarda saklanan yerel kamp arşivleri, çoğu kamp binasının yaptığı gibi ortadan kayboldu. [131]
2004 ve 2005'te, bazı arşiv belgeleri bu baskıda yayınlandı. Istoriya Stalinskogo Gulaga. Konets 1920-kh — Pervaya Polovina 1950-kh Godov.Sobranie Dokumentov v 7 Tomakh (Stalin'in Gulag Tarihi. 1920'lerin sonundan 1950'lerin ilk yarısına kadar. Yedi Ciltte Belgelerin Toplanması), burada yedi cildinin her biri, cildin başlığında belirtilen belirli bir konuyu kapsıyordu:
- SSCB'de Kitlesel Baskı (Massovye Repressii'ye karşı SSSR) [132]
- Ceza Sistemi. Yapı ve Kadrolar (Karatelnaya Sistema. Struktura ve Kadry) [133]
- Gulag'ın Ekonomisi (Ekonomika Gulaga) [134]
- Gulag Nüfusu. Hapishane Sayısı ve Koşulları (Naselenie Gulaga. Chislennost ve Usloviya Soderzhaniya) [135]
- SSCB'deki Specsettler (Specpereselentsy ve SSSR) [136]
- Ayaklanmalar, Ayaklanmalar ve Mahkumların Grevleri (Vosstaniya, Bunty ve Zabastovki Zaklyuchyonnykh) [137] ve
- Sovyet Baskıcı ve Cezalandırıcı Politikası. Açıklamalı SA RF Vakaları Dizini (Sovetskaya Pepressivno-karatelnaya Politika i Penitentsiarnaya Sistema. Annotirovanniy Ukazatel Del GA RF). [138]
Baskı, iki "Gulag bilimi patriği", Robert Conquest ve Aleksandr Solzhenitsyn'in kısa tanıtımlarını ve ezici çoğunluğu Rusya Federasyonu Devlet Arşivi fonlarından elde edilen 1431 belgeyi içeriyor. [139]
Gulag nüfus tahminlerinin tarihi Düzenle
SSCB'nin dağılmasından önceki on yıllar boyunca, GULAG'ın nüfus büyüklüğü hakkındaki tartışmalar genel olarak kabul edilen rakamlara ulaşamadı, geniş kapsamlı tahminler sunuldu [140] ve daha yüksek veya daha düşük taraf yönündeki önyargı bazen siyasi görüşlere bağlandı. özel yazarın. [140] Bu önceki tahminlerden bazıları (hem yüksek hem de düşük) aşağıdaki tabloda gösterilmektedir.
|GULAG nüfusu||Tahminin yapıldığı yıl||Kaynak||metodoloji|
|15 milyon||1940–42||Mora & Zwiernag (1945) [141]||–|
|2,3 milyon||Aralık 1937||Timasheff (1948) [142]||Haklarından mahrum bırakılmış nüfusun hesaplanması|
|3.5 milyona kadar||1941||Jasny (1951) [143]||NKVD tarafından işletilen Sovyet işletmelerinin çıktılarının analizi|
|50 milyon||toplam kişi sayısı |
GULAG'dan geçti
|Soljenitsin (1975) [144]||Çeşitli dolaylı verilerin analizi, |
kendi deneyimleri ve sayısız tanığın ifadeleri dahil
|17,6 milyon||1942||Anton Antonov-Ovseenko (1999) [145]||NKVD belgeleri [146]|
|4-5 milyon||1939||Wheatcroft (1981) [147]||Demografik verilerin analizi. a|
|10,6 milyon||1941||Rosefielde (1981) [148]||Mora & Zwiernak verilerine ve yıllık ölüm oranına dayanmaktadır. a|
|5.5–9.5 milyon||1938 sonu||Fetih (1991) [149]||1937 Sayım rakamları, tutuklama ve ölümler |
tahminler, çeşitli kişisel ve edebi kaynaklar. a
|4-5 milyon||her yıl||Volkogonov (1990'lar) [150]|
|a. ^ Not: Rosefielde, Wheatcroft ve Conquest'ten sonraki sayılar yazarların kendileri tarafından revize edilmiştir. [25] [63]|
1980'lerin sonundaki glasnost siyasi reformları ve ardından SSCB'nin dağılması, yeni demografik ve NKVD verileri de dahil olmak üzere [151] önceden sınıflandırılmış çok sayıda arşiv belgesinin yayınlanmasına yol açtı. [19] Batılı bilim adamları tarafından resmi GULAG istatistiklerinin analizi, tutarsızlıklarına rağmen, daha önce yayınlanmış daha yüksek tahminleri desteklemediklerini hemen gösterdi. [140] Daha da önemlisi, yayımlanan belgeler, farklı zorla çalıştırma kategorilerini tanımlamak için kullanılan terminolojiyi netleştirmeyi mümkün kıldı, çünkü "zorla çalıştırma", "GULAG", "kamplar" terimlerinin ilk araştırmacılar tarafından birbirinin yerine kullanılması önemli ölçüde kafa karışıklığına ve önceki tahminlerde önemli tutarsızlıklara neden olmuştur. [140] Arşiv çalışmaları, Stalinist SSCB'deki NKVD ceza sisteminin çeşitli bileşenlerini ortaya çıkardı: hapishaneler, çalışma kampları, çalışma kolonileri ve çeşitli "yerleşim yerleri" (sürgün) ve hapis dışı zorunlu çalıştırma. [5] Çoğu zorunlu çalıştırma tanımına uysa da, yalnızca çalışma kampları ve çalışma kolonileri, gözaltında cezai zorunlu çalıştırma ile ilişkilendirildi. [5] Zorunlu çalışma kampları ("GULAG kampları"), mahkumların üç yıldan fazla bir süre görev yaptığı zorlu rejim kamplarıydı. Kural olarak, SSCB'nin uzak bölgelerinde bulunuyorlardı ve orada çalışma koşulları son derece zordu. GULAG sisteminin çekirdeğini oluşturdular. "Düzeltici emek kolonileri"nin mahkûmları daha kısa süre hizmet etti, bu koloniler SSCB'nin daha az uzak bölgelerinde bulunuyordu ve yerel NKVD idaresi tarafından yönetiliyordu. [5] GULAG kampları ve kolonileri istatistiklerinin ön analizi (sağdaki tabloya bakın), nüfusun II. ve daha sonra, GULAG kampları ve işçi kolonilerinin toplam nüfusunun 2,625,000 olduğu 1953'te küresel maksimuma ulaşarak Stalin döneminin sonuna kadar kademeli olarak arttı. [152]
Bu arşiv çalışmalarının sonuçları, Robert Conquest [25] veya Stephen Wheatcroft da dahil olmak üzere birçok akademisyeni, GULAG nüfusunun büyüklüğüne ilişkin daha önceki tahminlerini yeniden gözden geçirmeye ikna etti, ancak tutuklananların ve ölümlerin 'yüksek sayıları' önceki tahminlerden kökten farklı olmasa da. [25] Rosefielde veya Vishnevsky gibi akademisyenler, arşiv verilerinde Rosefielde'in 31 Aralık 1936'da Gulag ve işçi kolonilerinin toplam nüfusu için 1,196.369 arşiv rakamına işaret etmesiyle, 2.75 milyon çalışma kampının yarısından daha azına işaret ederken, bazı tutarsızlıklara işaret etseler de 1937 nüfus sayımı için NKVD tarafından Sayım Kuruluna verilen nüfus, [153] [129] genellikle bu verilerin, Soğuk Savaş döneminde bilim adamları için mevcut olan dolaylı veriler ve edebi kaynaklardan daha güvenilir ve ayrıntılı bilgi sağladığına inanılmaktadır. [19] Conquest, Beria'nın 1938'in sonunda Politbüro'ya sunduğu, çalışma kamplarında yaklaşık 7 milyon mahkûm olduğunu belirten çalışma kampı sayıları raporuna atıfta bulunsa da, bu rakam 1938'deki arşiv rakamının üç katından fazlaydı ve Stalin'in resmi raporu. 1952'de Sovyet Devlet Güvenlik Bakanı, çalışma kamplarında 12 milyon mahkum olduğunu belirtti. [154]
Bu veriler, bilim adamlarının 1928-53 döneminde yaklaşık 14 milyon mahkumun GULAG sisteminden geçtiği sonucuna varmalarını sağladı. çalışma kampları ve 4-5 milyonu geçti emek kolonileri. [25] Bu nedenle, bu rakamlar hüküm giymiş kişilerin sayısını yansıtmaktadır ve Gulag mahkûmlarının önemli bir bölümünün birden fazla kez mahkûm edilmiş olduğu gerçeğini hesaba katmamaktadır, bu nedenle gerçek mahkûm sayısı bu istatistikler tarafından biraz abartılmaktadır. [19] Öte yandan, Gulag tarihinin bazı dönemlerinde, GULAG nüfusunun resmi rakamları, gerçek mahkum sayısını değil, kampların kapasitesini yansıtıyordu, bu nedenle gerçek rakamlar, örn. 1946. [25]
Kültür Düzenle
Gulag, yaklaşık kırk yıllık Sovyet ve Doğu Avrupa tarihini kapsıyordu ve milyonlarca kişiyi etkiledi. Kültürel etkisi çok büyüktü.
Gulag, çağdaş Rus düşüncesi üzerinde büyük bir etki ve modern Rus folklorunun önemli bir parçası haline geldi. olarak bilinen yazar-icracıların birçok şarkısı ozanlar, en önemlisi Vladimir Vysotsky ve Alexander Galich, ikisi de kamplarda hiç hizmet etmemiş, Gulag içindeki yaşamı anlatıyor ve "Zeklerin" yaşamını yüceltiyor. Çalışma kamplarından kaynaklanan kelimeler ve deyimler, 1960'larda ve 1970'lerde Rusça/Sovyet yerel dilinin bir parçası oldu. Alexander Dolgun, Aleksandr Solzhenitsyn, Varlam Shalamov ve Yevgenia Ginzburg'un anıları, diğerlerinin yanı sıra, Sovyet toplumunda bir meydan okuma sembolü haline geldi. Bu yazılar, Sovyet halkını Gulag'a karşı hoşgörü ve kayıtsızlıklarından dolayı sert bir şekilde cezalandırdı, ancak aynı zamanda hapsedilenlerin cesaret ve kararlılığının bir kanıtı oldu.
Sovyetler Birliği'nde Gulag ile bağlantılı bir başka kültürel fenomen, birçok sanatçının ve diğer kültür insanlarının Sibirya'ya zorunlu göçüydü. Bu, örneğin tiyatro prodüksiyonunun kalitesinin Moskova'daki ve Eddie Rosner'ın caz çaldığı Magadan gibi yerlerde bir tür Rönesans ile sonuçlandı.
Literatür Düzenle
Gulag mahkumlarının birçok görgü tanığı ifadesi yayınlandı:
- 's Kolyma Masalları Gulag hakkındaki çoğu büyük eser tarafından alıntılanan ve yaygın olarak ana Sovyet hesaplarından biri olarak kabul edilen bir kısa öykü koleksiyonudur. yazdı Ben Özgürlüğü Seçtim 1944'te Amerika Birleşik Devletleri'ne sığındıktan sonra. Endüstriyel tesislerin lideri olarak, 1935'ten 1941'e kadar Sovyetler Birliği genelinde zorunlu çalışma kamplarıyla karşılaşmıştı. Sibirya'da Tom Nehri üzerindeki Kemerovo'daki bir kampı ziyaret ettiğini anlatıyor. Fabrikalar çalıştırdıkları her hükümlü için KGB'ye sabit bir meblağ ödedi. yazdı Ben bir NKVD Ajanıydım 1946'da İsveç'e iltica ettikten sonra, genç bir çocukken gulag mahkumlarını görme deneyimlerini ve 1939'da esir olarak kendi deneyimlerini içeriyordu. Granovsky'nin babası, 1937'de gulag'a gönderildi. Kara Ze-Ka'ya Yolculuk 1947'de tamamlandı, ancak II. Dünya Savaşı'ndan hemen sonra Sovyetler Birliği hakkında böyle bir kitap yayınlamak imkansızdı. yazdı Ayrı Bir DünyaAndrzej Ciolkosz tarafından İngilizce'ye çevrilen ve 1951'de Bertrand Russell'ın önsözüyle yayımlanmış olan. kitabı Buzdan Çıkmak: Beklenmedik Bir Yaşam. Herman, Aleksandr Solzhenitsyn'in yalnızca kısa ikinci el hesaplardan geçerek ya da geçerken atıfta bulunabildiği birçok yeri, hapishaneyi ve deneyimi ilk elden deneyimledi. kitabı Gulag Takımadaları çalışma kamplarıyla ilgili ilk edebi eser değildi. Bir Gulag mahkûmunun hayatındaki tipik bir günü konu alan "İvan Denisoviç'in Hayatında Bir Gün" adlı önceki kitabı, ilk olarak en prestijli aylık Sovyet gazetesinde yayınlandı. Novy Mir (Yeni Dünya), Kasım 1962'de yasaklandı ve tüm kütüphanelerden kaldırıldı. Gulag'ı, kendi vatandaşlarına karşı kitlesel ölçekte bir hükümet baskısı aracı olarak gösteren ilk çalışmaydı. İlk Çember, mahkumların yaşamlarında üç günlük bir hesap marfinosharashka veya özel hapishane kısa bir süre sonra Sovyet makamlarına yayınlanmak üzere sunuldu. İvan Denisoviç'in Hayatında Bir Gün ancak reddedildi ve daha sonra 1968'de yurtdışında yayınlandı. "Uzun Yürüyüş: Özgürlüğe Giden Yolun Gerçek Hikayesi": 1941'de yazar ve diğer altı mahkum, Yakutsk'taki bir Sovyet çalışma kampından kaçtı. Açlık, soğuk algınlığı, tedavi edilmeyen yaralar, tedavi edilmeyen hastalıklar ve günlük infazlardan kaçınmak günlük korkulardı. , genellikle Macar Soljenitsin olarak anılan bir Macar yazar, [155] Gulag konusunda birçok kitap ve makale yazdı. Macar bir belgesel yapımcısı olan , gulag kampları hakkında birkaç film yaptı. Eski Yugoslavya Krallığı'nda faal olan ve 1932-39'da Moskova'daki Komintern Yayınevi'nin yöneticisi olan Hırvat komünist, bir gece tutuklandı ve devrim karşıtı faaliyetlerle suçlandıktan sonra Moskova'daki evinden alındı. Sonraki 20 yılını Solovki'den Norilsk'e kadar olan kamplarda geçirdi. SSCB-Yugoslav siyasi normalleşmesinden sonra yeniden yargılandı ve kısa sürede suçsuz bulundu. 1956'da kendisini 20 yıldır bekleyen eşiyle birlikte Sovyetler Birliği'nden ayrıldı ve hayatının geri kalanını Hırvatistan'ın Zagreb kentinde geçirdi. başlıklı etkileyici bir kitap yazdı. Sibirya'da 7000 gün.
- Kızıl Yıldızın Altında Dans Karl Tobien (ISBN1-4000-7078-3), Stalin'in terörünün başlamasından hemen önce Rusya'ya taşınan atletik bir kız olan Margaret Werner'ın hikayesini anlatıyor. Babası elinden alınıp hapse atıldığı için birçok zorlukla karşılaşır. Werner, Gulag'dan kurtulan ve bunu anlatan tek Amerikalı kadın.
- Alexander Dolgun'un Öyküsü: Gulag'da Bir Amerikalı (0-394-49497-0) ABD Büyükelçiliği üyesi tarafından ve Rusya'da Bir Köleydim (0-8159-5800-5), bir Amerikan fabrika sahibinin oğlu, çilelerini yazan iki Amerikan vatandaşı daha stajyerdi. Amerikan vatandaşlıkları nedeniyle yaklaşık sekiz yıl boyunca gözaltında tutuldular c. 1946–55. anıları hakkında iki ünlü kitap yazdı, Kasırgaya Yolculuk ve Kasırga içinde. , Hırvat yanlısı Karadağlı bir ideolog. 1945'te Kızıl Ordu tarafından Avusturya'da yakalandı, SSCB'ye gönderildi ve Gulag'da on yıl geçirdi. Serbest bırakıldıktan sonra, Marković otobiyografik hesabını iki cilt halinde yazdı. Gulag'da on yıl (Deset godina u Gulagu, Matica crnogorska, Podgorica, Karadağ 2004). kitabı, Sibirya'da 20 Yıl [20 de ani în Sibirya] Bucovina'dan (Cernăuți yakınlarındaki Mahala köyü) üç oğluyla birlikte sert, zorunlu çalışma sisteminden kurtulmayı başaran bir Rumen köylü kadın tarafından yazılmış kendi hayatının öyküsüdür. Kocası ve reşit olmayan üç çocuğuyla birlikte Mahala köyünden Polar Circle'daki Sovyet Yamalo-Nenets Özerk Okrugu'na yargılanmadan ve hatta herhangi bir suçlamada bulunulmadan sınır dışı edildi. 12-13 Haziran 1941'in aynı gecesi (yani, İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden önce), toplam 602 köylü, önceden haber verilmeksizin tutuklandı ve sınır dışı edildi. Annesi de aynı cezayı aldı ancak belden aşağısı felçli olduğu yetkililer tarafından kabul edildikten sonra sınır dışı edilmekten kurtuldu. Daha sonra, onun sınır dışı edilmesinin ve zorla çalıştırılmasının nedeninin, iddiaya göre kocasının Romanya yönetiminde bir belediye başkanı, bir politikacı ve zengin bir köylü olduğu yönündeki sahte ve saçma iddiası olduğu ortaya çıktı ve bunlardan hiçbiri doğru değildi. Kocasından ayrı olarak, üç çocuğu büyüttü, tifüs, scorbutus, yetersiz beslenme, aşırı soğuk ve zorlu işlerin üstesinden geldi ve daha sonra rehabilitasyondan sonra Bucovina'ya geri döndü. Hayatının sonlarına doğru, üç yıllık devlet okulu eğitimi almış bir köylünün basit ve doğrudan dilinde yazılmış olan el yazması, 1982'de Romanya komünizminin çöküşünden önce gizlice Romanya'ya getirildi. 1991. Sürgünü, Gulag çalışma kamplarının Sovyetler Birliği'nin yeni işgal edilmiş topraklarındaki yerlileri parçalamak/yok etmek için kullanıldığını gösteren bir kanıt olarak, esas olarak Bucovina ve Basarabia'dan Rumenlerle, Fin ve Polonyalı mahkumlarla paylaşıldı. - Solovki mahkumu, Bulgar komünist ve Leipzig davasında sanık, Georgi Dimitrov ve Vasil Tanev ile birlikte 1937'de Stalinist tasfiyeler sırasında tutuklandı ve on yedi yıl Norillag'da kaldı. Popov, Stalin'in ölümünden sonra 1954'te serbest bırakıldı ve Bulgaristan'a döndü. [156] Otobiyografik hesabını kitapta yazdı. Leipzig davasından Sibirya kamplarına (От Лайпцигския процес в Сибирските лагери, Изток-Запад, София, България, 2012 978-619-152-025-1). 1937'de hapsedilen ve 1945'te rehabilite edilen Ermeni yazar, 1964'te "Sana Vermelerini Emdiler" başlığı altında anılarının bir derlemesini yayınladı. 1936'da tutuklanan Ermeni yazar ve şair, 1947'de serbest bırakıldı, 1948'de tekrar tutuklandı ve 1954'e kadar "güvenilmez bir tip" olarak Sibirya sürgününe gönderildi, büyük ölçüde bir Sovyet gulagındaki kişisel deneyimlerine dayanan bir roman olan "Çiçekteki Dikenli Teller" yazdı. Bir Sovyet Mühendisi ve 1940'tan 1946'ya kadar Pechora, Pechora'nın kuzey Rusya bölgesindeki sayısız Gulag kampının sonunda başkanı olan Fyodor Vasilevich Mochulsky'nin (1918–1999) 2011 tarihli bir anısıdır.
Popüler kültürde
Gulaglar, filmler ve video oyunları gibi çeşitli modern ortamlarda popüler bir ortam veya arka plan olarak görünür. NS Görev çağrısı serinin gulag'a birçok referansı var. Gulag'ın yeni ve çok dikkat çekici bir görünümü, öldürülen oyuncuların savaş alanına gönderildiği bir mekaniği olan 2020 video oyunu Call of Duty: Warzone'dur. Gulag, savaş alanına geri dönme şansını kullanmak için 1v1 Silahlı Çatışmaya katılabilecekleri bir yer.
Kolonizasyon Düzenle
Sovyet devlet belgeleri, gulag'ın amaçlarının seyrek nüfuslu uzak bölgelerin kolonileştirilmesini içerdiğini gösteriyor. Bu amaçla, "serbest yerleşim" kavramı tanıtıldı.
İyi huylu kişiler, görev sürelerinin çoğunu doldurduktan sonra, "serbest yerleşim" için serbest bırakılabilirler (вольное поселение, volnoye pozleniye) kampın hapsi dışında. Onlar "özgür yerleşimciler" (вольнопоселенцы, gönüllülük ссыльнопоселенцы terimiyle karıştırılmamalıdır, ssyl'noposelentsy, "sürgün yerleşimciler"). Buna ek olarak, tam süreli görev yapan, ancak ikamet yerini özgürce seçme hakkı reddedilen kişilere, "serbest yerleşim" için atanmaları ve hapsedildikleri yerin genel çevresinde arazi verilmesi tavsiye edildi.
Gulag, bu yaklaşımı katorga sisteminden miras aldı.
Vorkuta'da devlet emekli maaşı toplayan 40.000 kişiden 32.000'inin kapana kısılmış eski gulag mahkumları veya onların torunları olduğu tahmin ediliyor. [157]
Bir dönem yattıktan sonraki hayat Düzenle
Bir kampta veya hapishanede bir süre hizmet etmiş kişilerin çok çeşitli işlerde görev almaları kısıtlandı. Daha önceki bir hapis cezasının gizlenmesi yargılanabilir bir suçtu. "Siyasi" olarak görev yapan kişiler "Birinci Bölümler" için baş belasıydı ( Первый Отдел , Pervyj Otdel), gizli polisin tüm işletme ve kurumlardaki çıkışları), çünkü eski "siyasilerin" izlenmesi gerekiyordu.
Kamplardan serbest bırakılan birçok kişinin daha büyük şehirlere yerleşmeleri kısıtlandı.
Gelir vergileri
İç Savaş, ülkenin ilk gelir vergisinin ve İç Gelirler Komiserliği Ofisi'nin ilk versiyonunun - şimdi İç Gelir Servisi (IRS) olarak adlandırdığımız şeyin önceki versiyonu - yaratılmasına yol açtı. Bu ofis, bireysel devletlerden vergi toplama sorumluluğunu üstlendi. Alkol, tütün, barut, çay gibi mümkün olan hemen hemen her emtiaya tüketim vergileri de eklendi.
Bildiğimiz kadarıyla federal gelir vergisi 1913'te resmen yürürlüğe girdi, kurumlar gelir vergileri ise 1909'da biraz daha erken yürürlüğe girdi.
Diğer Vergiler
İlk emlak vergisi, ABD Donanmasını finanse etmek için 1797'de çıkarıldı.İptal edildi, ancak yıllar içinde, genellikle savaşları finanse etme ihtiyacına yanıt olarak yeniden yürürlüğe girdi. Bildiğimiz modern emlak vergisi 1916'da uygulandı.
1920'lerde ve 1930'larda birden fazla vergi oluşturuldu:
- Hediye vergisi 1924'te ortaya çıktı. İlk olarak 1921'de Batı Virginia'da yasalaştı. 1933'te on bir başka eyalet de aynı şeyi yaptı. 1940'a gelindiğinde, 18 eyalette daha satış vergisi vardı. Alaska, Delaware, Montana, New Hampshire ve Oregon, satış vergisi olmayan tek eyalettir.
- Başkan Franklin Roosevelt, 1935'te Sosyal Güvenlik Yasası'nı imzaladı. Hükümet ilk olarak Ocak 1937'de Sosyal Güvenlik vergilerini topladı, ancak Ocak 1940'a kadar hiçbir yardım ödenmedi.
Bir tür federal gelir vergisi olan alternatif asgari vergi (AMT), 1978 yılına kadar yasalaşmamıştı. Bu paralel sistem, izin verilen kesintilerden sonra vergilendirilebilir geliri hesaplamak için ayrı bir kurallar seti kullanır. Vergi mükelleflerinin adil vergi paylarından kaçınmasını önlemek için tasarlanmıştır.
4 Mart 1940 - Tarih
Haksar Trajedisi (1940)
Haksar Trajedisi (1940)
Pencap'taki İngiliz Hükümeti, Pencap'taki tüm paramiliter örgütleri yasaklamaya karar verdi ve onların halk içinde geçit töreni yapmalarını ve ayrıca askeri üniforma giymelerini engelledi. Khaksarlar direktiflere uymayı reddettiler ve 19 Mart'ta Lahor'daki Bhati Kapısı bölgesinde askeri geçit töreni düzenlemeye karar verdiler. Polis isyancıları dağıtmaya çalıştığında, direndiler ve polisle çatıştılar. Bu, yaklaşık 50 Khaksar'ın öldürülmesine ve birçok kişinin yaralanmasına neden oldu. Lahor'un atmosferi gerginleşti. İttihatçı bir lider ve dönemin Pencap Başbakanı Sir Sikandar Hayat, Quaid-i-Azam'ı Müslüman Birliği'nin Lahor oturumunu ertelemeye ikna etmeye çalıştı, ancak ikincisini ikna edemedi. Quaid-i-Azam, 21 Mart'ta Lahor'a vardığında, yaralı Khaksarların sağlığı hakkında bilgi almak için tren istasyonundan doğruca Mayo Hastanesine gitti. Bunu yaparak, Quaid-i Azam tartışmalı konuyu iyi bir şekilde ele aldı ve Khaksarlar, Müslüman Birliği oturumunu planlanan tarih ve saatte düzenlemeyi başardılar. Pencap Polis İstihbaratı da Jinnah'nın taktiklerini ve ileri görüşlülüğünü takdir etmişti.