Çatal, yiyecek parçalarını toplamak için kullanılan çatallı bir yemek aracıdır. Tarihsel belgelendirme, sofra çatalının bir öncüsünün erken kullanımını kanıtlar. Kutsal Kitap dönemlerinde dindar Yahudiler, Yehova’ya adak olarak iki uçlu bir aletle metal kaplardaki lokmaları çıkardılar. Bizans’ta MS 1050 civarında, ev sahipleri çatalları yalnızca çorba veya şekerleme servis etmek için kullanıyorlardı. Yunan doğumlu bir Venedikli olan Dogissa Maria Argyra, çatal dediği ikiz altın çatalla yemek yediği bilinen ilk lokantadır. Çağdaş, Ostia Piskoposu, gösteriş ve ahlaksızlığın sert bir eleştirmeni olan Peter Damiani’ye göre: “Alışkanlıklarının lüksü böyleydi … yemeğine parmaklarıyla dokunmaya [değil] ama ona emredecekti. Küçük parçalara ayırmak için harem ağaları, iki çatallı belirli bir altın enstrümana batırır ve böylece ağzına taşır. ” Muhtemelen çatalın menşei nedeniyle, İngilizler için birkaç yüzyıl boyunca, kaçınılması gereken bir duygulanım olan bir “İtalyancılık” olarak kaldı. Çatal, görünüşe göre Moğolistan’da merkezi bir amaca hizmet ediyordu. Orta Asya’daki misyonuyla ilgili bir raporda Rubruck’lu keşiş William, 1255’te Fransa’dan Louis IX’a, küçük küpler halinde kesilmiş büyük bir haşlanmış et yemeği hakkında şunları yazdı: “Tek bir koyunun etiyle elli veya yüz kişiyi beslerler: küçük parçalara böldüler… sonra bir bıçağın ucunda veya bu amaçla özel olarak yapılmış bir çatalda – genellikle şarapta pişirilmiş armut ve elmaları yediğimiz türden – seyircilere bir veya iki lokma sunarlar. ” Bu tanıklık, bazı mutfak tarihçilerinin, Avrupa çatalının soylular ve kraliyet tarafından kullanılmakla sınırlı 1400’lerin Bizans icadı olduğu iddiasını çürütmektedir. Batı Avrupa’da, çift uçlu savaş mızrağının yerli bir versiyonu olan düz, iki uçlu tırmıklar (ateş tırmıkları), mutfak görevini yerine getirdi, ancak masa için yeterince zarif veya zarif görülmedi. 1400’lerde servis parçalarına ve sonraki yüzyılda İtalya’da bireysel kullanım için daha küçük bir versiyona dönüştüler. Bir scalco (baş garson) ve kitap ressamı olan Eustachio Celebrino da Udene, Opera Nova Che Insegna Apparechiar Una Mensa a Uno Convito (Ziyafet Masa Araçlarının Kullanımını Öğreten Yeni Kitap, 1526) adlı kitabında masa görgü kurallarındaki değişikliğe övgüde bulundu. Pironu ya da yemek çatalı kabulü, bıçağı ve çatalı ekmek ve kraker porsiyonlarının ve tabaklarının yanına yerleştiren sofra kurma talimatlarında görülür. Çatal kullanımı yüksek Rönesans döneminde yaygınlaştı. İngiliz VII.Henry’nin 1509’da ölümüyle, vasiyetini okurken yirmi bir bıçak ve bir kristal ve kalsedon çatalı içeren bir vakayı not ettiğinde, alet değerli hale geldi, ancak soylular için ortak değildi. Aleti Fransız masasında ilk kullanan kişi, 1533’te II. Henry ile evlenmesi üzerine Catherine de Médicis’ti. İtalyan ressam Jacopo Bassano, 1599’daki Son Akşam Yemeği’nin tasvirine bir çatal ekledi. İspanya’da, Charles V’in bir set yeni tanıtılan yemek aletleri, ancak Fransa III.Henry’nin mahkemesinde, kralın masasındaki yemek yiyenler, Venedik’ten satın aldığı sofra çatalları modasını reddetti. Elizabeth döneminde, İngiliz yemek yiyenler bıçağı yiyecekleri mızraklamak ve toplamak için uygun kavisli bir çatal ile değiştirmeye başladılar; İngiltere’nin denizlerdeki rakibi İspanyollar, İspanyol Armadası gemilerinde yalnızca düz çatallar taşıyordu. 26 Ekim 1588’de İrlanda, Lacada Point açıklarında kayalara parçalanan İspanyol savaş gemisi Girona’dan çıkarılan kalıntılar, beyefendilerin yemek aletleri olan gümüş çatalları içeriyordu. Sapları, kurtarıldıklarında uzun süre aşınmıştı, bu kaplar, dişlerin sayısına ve uzunluğuna göre değişen metal başlıklar taşıyordu. 1589’a gelindiğinde, Fransız mahkemesi masada çatal kullanımını kabul etti. İngiliz şair ve oyun yazarı Ben Jonson Volpone (1606) adlı oyununda, bir çatalın, muhtemelen parmaklarını yapışkan, yağlı yiyecekleri manipüle etmekten kurtararak yemek yiyenlerin peçeteye bağımlılığını sona erdirdiğini yazdı. Belki de İngiltere’nin ilk fork kullanıcısı olan Thomas Coryat, Coryat’ın Fransa, Savoy, İtalya’daki Beş Aylık Yolculuklarda Aceleyle Gobbled Up Crudities kitabındaki çatalı düşündü. (1611). İtalyan çatal kullanımı sanitasyonda bir ilerlemeyi temsil ediyordu. Yeniliği, yiyecekleri hizmetçilerin ellerinin kirliliklerinden uzak tutan küçük bir demir, çelik veya gümüş alet olarak tanımladı. Yorumu, Kıta Avrupası iddialarından ötürü küçümsendi ve ona “çatal taşıyıcı” anlamına gelen ve şüpheli bir şekilde Lucifer’e benzeyen, Şeytan’ın ortak adı olan “Furcifer” lakabını kazandı. 1616’da Jonson, The Devil Is an Ass’de daha faydalı bir tablo için Coryat’ın kampanyasına başladı ve burada İtalyanların ellerini temiz tutmak ve ev sahibi kirli peçeteleri yedeklemek için çatal kullandığını tahmin etti. Londra’daki Victoria ve Albert Müzesi, İngiltere’nin en eski çatalına, Rutland’ın sekizinci Kontu John Manners’a ait olan ve 1632’de bir gümüşçü tarafından yapılan iki uçlu, tepeli bir alete ev sahipliği yapmaktadır. Soylular ve taklitçiler, kraliyet çatalı kullanıcılarının zarif örneğini takip ederek kullanımı uyarladılar. Bıçak ve çatalın, böylece görgü kurallarında yeni bir trend belirledi. Yolcular kendi masa düzenlerini taşıdılar, bazen paketleme kolaylığı için katlanır bıçak ve çatal seçtiler. Ocakta aşçılar, lahana pullarını kabartmak için kısa, güdük bir tahta çatal olan kraut çatalı kullandılar. Masada sergilenmek için, oymacılar genellikle kavisli ferforje detaylar ve pirinç madalyonla süslenmiş daha süslü et çatallarını tercih ettiler. Hacılar 1620’de Plymouth Rock’a indiklerinde bıçaklar, kaşıklar ve birkaç uzun saplı su ısıtıcısı çatalları getirdiler, ancak masa çatalları yoktu. Kolonyal mutfaklarda yaygın olarak kullanılan kızartma çatalı, aşçının parmaklarını aşırı ısıtmadan bir parça ekmeği kızartmasını sağladı. Ekmeğin dişler üzerinde yavaş dönmesi sabır ve dikkatli bir ısı çalışması ve bunun kabuk ve kırıntı üzerindeki etkisi gerektiriyordu. 1633’te sofra çatalı, New England’da Vali John Winthrop tarafından piyasaya sürüldü ve onu bir bıçak ve bodkin veya şiş ile birlikte deri bir çantada sakladı. O zamana kadar, tüm sömürge yemekleri, parmaklarında kalan yağ ve yapışkan kalıntıları silmek için büyük ölçüde keten peçetelere bağımlıydı. Bununla birlikte, Massachusetts, New York ve Virginia’daki masalarda iki çatallı gümüş ve demir çatalların diğer çatal bıçak takımlarına katıldığı yüzyılın sonuna kadar parmakların kullanımı norm olarak kaldı. Kaşıklarla, çatallarla süslenmiş dekoratif kemik, fildişi veya tahta saplarla uyumlu; kıymetli taşlarla süslenmiş ve emaye kaplamalı sanatsal versiyonlar ileri gelenlere ve aristokratlara hizmet etti. Statü arayışındaki Avrupalı hanelerde, kapların yerleştirilmesi ailenin zenginliğini ve prestijini duyurmanın bir yolu haline geldi. Sofra takımlarının üzerinde bir armanın varlığı, sahibinin soylu şeceresini kanıtlıyordu. XIV.Louis’in masasında, kralın yemeğinin tadına bakan lord pantler, bıçağı ve çatalının düzenlenmesine de başkanlık etti. Pantolonların arması, bıçak, çatal ve tuz mahzenini tutan altın veya gümüş bir kap olan kapaklı nef’in bir görüntüsünü taşıyordu. Yemek çatallarından veya ferforje kızartma çubuklarından farklı olarak, masa çatalı akşam yemeğine yalnızca yemek zamanı aracı olarak hizmet ediyordu. Dört çatallı versiyon 1880’lerde kullanıma girdiğinde bıçaktan yemek yemek artık moda oldu. Özel çatallar, aralarında aşağıdakilerin de bulunduğu birçok çeşitte ortaya çıktı: Karıştırma çatalı – büyük bir et çevirme çatalı şeklinde şekillendirilmiş ve un veya küspe ile yağı birleştirmek için arkada geniş aralıklı dişler ve bıçak benzeri kenarlarla donatılmış bir çırpıcı, karıştırıcı ve hamur karıştırıcı , yağı şekerle krema, sos yumuşatma, salata fırlatma ve hamur işlerini karıştırma Soğuk et çatalı – pastırma, pirzola, soğuk dilimlenmiş et, balık ve salatayı kaldırmak için kullanılan bir servis parçası Daldırma çatalı – uzun saplı iki veya üç uçlu ekmeği ve şekerleri kaplamaların içine daldırmak için tel çatal Flesh çatal veya büyükanne çatalı – büyük bir iki uçlu et sunucusu ve pişmiş sebzeleri test cihazı Limon çatalı – narenciye dilimlerini hareket ettirmek için dışa doğru bükülmüş ince dişlere sahip süslü bir parça Zeytin çatalı – küçük bir servis parçası bir kase veya tepsiden zeytin seçmek için ince dişler Turşu çatalı – zeytinleri ve turşuyu kaldırmak için dışa doğru bükülmüş ince dişlere sahip servis parçası Tencere çatalı – aşçının et riskine girmeden eti çevirmesini sağlayan sağlam, uzun saplı bir alet Buhardan veya patlayan gresten rn Raclette çatalı – Valaisli çobanların bir tabak haşlanmış patatesleri kazımak için peyniri eritmek için kullandıkları alet Servis çatalı – iki çatala benzeyen ve büyük et parçalarını, sebzeleri kavramak için kullanılan birleşik bir cihaz ve atıştırmalık yiyecekler Sucket veya sweetmeat, çatal – şekerli veya kristalize meyveler servis etmek için bir ucunda sivri uçlu ve diğerinde kase olan küçültülmüş bir alet Mütevazı ev hanımları, çatalları ovmak için çimen veya samanla kaplı bir kutu kum tuttu. Daha zengin mutfaklarda ve restoranlarda, çatalları temizlemek için benzersiz bir cihaz, bulaşık makinesinin dişler arasındaki lekeleri ve kurumuş parçaları çıkarmak için içine daldırdığı sert fırçaları tutan metal bir çerçeve olan tel veya fiber çatal temizleyiciydi. Yaldızlı Çağ’ın başlangıcında, ABD First Lady’si Caroline Scott Harrison, bir dizi Beyaz Saray tarifi olan Devlet Adamlarının Yemekleri ve Nasıl Pişirilir (1890) derledi. Ev yapımı mayonez talimatlarında, yumurta sarısını zeytinyağına karıştırmak için gümüş bir çatal kullanılacağını belirtti – söylenmemiş çıkarım, kalayın, pansumanı inceltmek için kullanılan asidik limon suyuyla etkileşime girerek pansumanın narin tadı bozabilir. emülsiyon. 1800’lerin sonlarında, Continental tavırları çatal merkezli yemek yemekten cesurca uzaklaştı. Önceki zamanlarda, yiyen, yemek yerken çatalı baskın elinde tutmuş ve yemek keserken bir bıçakla değiştirmişti. Bıçak kullanılmadığı zaman dinlenmeye ayarlandı. Yemek tarzındaki değişiklik, baskın elinde daha kısa bıçaklı bir bıçak tutmayı ve diğer eli çatal dişlerini aşağıya doğru tutmak, yiyeceği mızraklamak ve ağza kaldırmak için kullanmayı gerektiriyordu. Batı Yarımküre’de, önceki çatal baskın tarzın ısrarı çoğu Amerikalıyı Avrupalı kuzenlerinden ayırdı. Yirminci yüzyılda, yeni malzemeler ergonomik reçine tutacaklar ve eğimli sivri uçlar gibi yenilikler sağladı. Pille çalışan bir barbekü çatalı, yerleşik bir anında okunan sıcaklık göstergesi ve pişme seviyelerini değerlendirmek için önceden programlanmış sıcaklık ölçeği içeriyordu.