We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Her yıl Orta Çağ hakkında yüzlerce kitap yayınlanmaktadır. Çoğu, döneme ilişkin yeni ve ilginç bilgiler sunar ve genellikle iyi karşılanır. Bununla birlikte, ortaçağ arasında heyecan yaratabilecek kitaplar da var. Haçlı Seferleri veya III. Richard gibi bazı konular, genellikle önemli tartışmalara neden olur. Diğer kitaplar farklı nedenlerle tartışmalar buldu - bazen Orta Çağ hakkında düşünme şeklimizi değiştiren yeni fikirler getirirken, diğerleri küçümseme ve eleştirilerle karşılandı..
İşte çeşitli nedenlerle tartışmalara neden olan on kitap:
Orta Çağ'ı İcat Etmek: Yirminci Yüzyılın Büyük Ortaçağcılarının Yaşamları, Eserleri ve Fikirleri
Norman Cantor tarafından
(William Morrow ve Şirketi, 1991)
Norman Cantor en çok 1963 tarihli kitabıyla tanınır. Ortaçağ Medeniyeti, birçok kez yeniden yayımlanan ve muhtemelen çoğu ortaçağ bilim adamının raflarında bulunan. Ancak kitabı Ortaçağı İcat Etmek 1991'de yayınlandığında bir tartışma fırtınasına neden oldu. Kitap, 20. yüzyıldan 20 ortaçağcının yaşamlarının ve bakış açılarının Orta Çağ yorumlarını nasıl etkilediğine odaklanıyor.
Cantor kitapta şöyle açıkladı: “Orta Çağ, bizim algıladığımız şekliyle, biriken öğrenmenin, akademik mesleğin kaynaklarının ve yapılarının, ortaçağ ve modern dünyaların spekülatif karşılaştırmasının ve mülk edinme yoluyla entelektüelleştirmenin olduğu etkileşimli bir kültürel sürecin yaratılmasıdır. Modern toplum teorisi, kişilik, dil ve sanat, ortaçağların yaşamlarında, çalışmalarında ve fikirlerinde ve kurdukları okullarda ve geleneklerde bir araya getirildi. "
Kitapta adı geçen kişiler arasında J.R.R. Tolkien, Marc Bloch, Charles Homer Haskins ve Eileen Power. Bununla birlikte, Cantor'un bu insanların tasvirleri genellikle çok olumsuz ve eleştireldi - örneğin, Yahudi kökenli iki tanınmış Alman bilim adamının, Nazi ideolojisinden derinden etkilendikleri tespit edildi.
Bir akademisyenin tarih mesajı forumunda belirttiği gibi: “Cantor, karakter suikastı, yıkıcı imalar ve sadece açık bir hatayla suçlandı. Bu küçük bir kelime oyunu değil. Cantor akademide pek sevilmiyor. Bir dizi tanınmış ve çok sevilen orta çağcıyı vahşileştirmesi, özellikle akıl hocalarını Cantor'dan daha iyi ya da daha iyi tanıyan hayatta kalan öğrencilerin çoğu tarafından çok kızdı. "
İle ilgili incelemeleri bulabilirsiniz Ortaçağı İcat Etmek İşte, İşte ve İşte. Kitabın bölümlerini okuyabilirsiniz İşte.
Sapık: Dünya Nasıl Modernleşti?
Stephen Greenblatt tarafından
(W.W. Norton & Company, 2011)
Galibi 2012 Pulitzer Genel Kurgu Dışı Ödülü ve 2011 Ulusal Kurgusal Olmayan Kitap Ödülü, The Swerve 15. yüzyıl yazarı Poggio Bracciolini'nin hikayesini ve Romalı yazar Lucretius'un şiirini nasıl yeniden keşfettiğini ayrıntılarıyla anlatıyorNesnelerin Doğası Üzerinedin ve toplum hakkında çok "modern" fikirlere sahip olan. Greenblatt'ın versiyonunda, Bracciolini bin yıldan fazla bir süredir kaybolan bilgiyi kurtarabiliyor ve Rönesans'ı tüm Avrupa'da ilerletebiliyor. Bir eleştirmen buna "bu okuyucuyu ilham veren ve insan uygarlığı olarak bilinen devam eden proje hakkında sorularla dolu bırakan heyecan verici, şüpheli bir hikaye" diyor.
Bununla birlikte, birçok ortaçağcının The Swerve, kısmen Greenblatt'ın Orta Çağ'ı eski edebiyat hakkında hiçbir şey bilmeyen ve hatta nasıl iyi vakit geçirileceğini bilmeyen, eğitimsiz dini fanatiklerin bir dönemi olarak tasvir ettiği için. Bu kitabı okuyan biri, muhtemelen Lucretius'un Greenblatt'ın bin yıldır ortadan kaybolmuş olarak tasvir ettiği şiirinin aslında Orta Çağ'da bilindiğini ve onun 9. yüzyıla ait el yazması kopyalarıyla bilindiğini bilmeyecektir.
Onun içinde gözden geçirmek Los Angeles Kitap İncelemesi için - başlıklıStephen Greenblatt Neden Yanlış - ve Neden Önemlidir? - Jim Hinch şu değerlendirmeyi yapıyor:
Swerve's temel başarı, bilgisiz bir pre-modern geçmişe galip gelen aydınlanmış modern değerlerin uzun bir öyküsüyle benzer düşünen okuyucuları gururlandırmaktır. The Swerve’nin hayali Orta Çağ’ın Amerika’nın batıl inançlara dayalı hiçbir şey bilmeme çağına güçlü bir benzerlik taşıması bir tesadüf değil bence. Ya da Lucretius’un seküler, ilkeli-zevk odaklı değerlerinin Greenblatt’ın kültürel akranlarının değerlerine eşit derecede güçlü bir benzerlik taşıdığını - muhtemelen ona iki ulusal edebiyat ödülü veren jüri üyeleri de dahil. The Swerve kendini edebiyat tarihinin bir eseri olarak sunar. Ama gerçekte kültür savaşlarında bir salvo; Modern demokratik bir toplumda dini inancın yeri olmadığı fikrine tarihsel bir kaçınılmazlık havası verme çabası.
1421: Çin'in Dünyayı Keşfettiği Yıl
Gavin Menzies tarafından
(Bantam Press, 2002)
2002'den beri nadiren kitapçıların kopyalarını taşımayan bir kitapçı bulabiliriz. 1421: Çin'in Dünyayı Keşfettiği Yıl. Tarihçi olarak hiçbir deneyimi olmayan emekli bir denizaltı komutanı olan Menzies, çok büyük bir hikaye tasarladı: 1421 ve 1423 yılları arasında Çin'den bir gemi filosunun dünyanın dört bir yanına yayılıp Avustralya ve Yeni Zelanda'yı keşfetmesi, Amerika ve Antarktika. Bu filo binlerce insanı bu uzak diyarlara yerleştirmeyi bile başardı.
Bununla birlikte, Menzies kitabı, bunların herhangi birinin olduğuna dair gerçek kanıtlardan yoksundur. Amiral Zheng He komutasındaki bir Çin filosu 1421'de Afrika'nın doğu kıyılarına yelken açarken, bu gemilerin bunun ötesine geçtiğini gösteren hiçbir şey yok. Kitap çıktığından beri, tarihçiler eleştirilerde onu vahşileştirdiler. Örneğin:
“1421'in mantığı amansız bir şekilde döngüseldir, kanıtı sahte, araştırması alaycı, borçlanmaları kabul edilmemiş, alıntıları kaçık ve iddiaları akıl almaz bir şekilde.” – burada daha fazlasını görün.
Veya: "Tesco'daki Elvis Presley hakkındaki hikayelerin tarihsel karşılığı ve uzaylı hamsterlerle yakın karşılaşmalar”- itibaren Bu makale.
Hatta var web siteleri Menzies'in iddialarını çürüttüğünü iddia ediyor, ancak yazar 1434'te Çinli kaşiflerin Rönesans'ı başlatmak için gereken bilgileri aktardıkları İtalya'ya ulaştıklarını iddia eden başka bir kitap yazmaya devam etti. O zamandan beri Atlantis hakkında yazmaya başladı. Bu arada, çalışmaları tarihin en çok satanlar listesinde olmaya devam ediyor ve hatta Çin hükümetinde bir yandaş buldu.
Ayrıca bakınız:Da Vinci Şifresinden Daha İyi: Gavin Menzies’in teolojik yapısı 1421
Fiefler ve Vassallar: Yeniden Yorumlanan Ortaçağ Kanıtı
Susan Reynolds tarafından
(Oxford University Press, 1994)
Ortaçağcılar için F-sözcüğü feodalizmdir. Tarihçiler on yıllardır onu tanımlamaya ve anlamaya çalışıyorlar - kısacası, bu, köylülerin toprağı, efendileri tarafından belirli bir miktar kontrol altında nasıl yetiştirdiklerinin sistemiydi. Bu sistem, merkezi hükümetlerin 9. ila 12. yüzyıllarda çökmesi nedeniyle gerekliydi - insanlar onları korumak için krallara güvenemiyorlardı, bu yüzden yerel lordlara dönüyorlardı ve anlaşmanın bir parçası olarak birçok haktan vazgeçmek zorunda kalıyorlardı. .
Bu sistemin nasıl çalıştığını ve Avrupa'ya ne kadar yayıldığını anlamak için mürekkep nehirleri kullanıldı. Ancak, 1994 yılında Oxford Üniversitesi'nden bir tarihçi olan Susan Reynolds çok farklı bir görüş yayınladı. Tarafından açıklandığı gibi bu gözden geçiren, “500 ile 1300 arasında, çoğu insanın bugün kendi topraklarında tam mülkiyet hakkı olarak adlandırdığımız şeye sahip olmayı beklediğini savunuyor. Miras aldıkları ve edindikleri şeyleri miras bırakabilmeyi ve topraklarına mantıksız el koyma tehdidinden korunmayı umuyorlardı. Ayrıca, ortaçağ Avrupa'sının kamu düzeni fikirlerinde gerçek bir bozulma veya azalma görmediğini savunuyor. "
Çeşitli iken incelemeler feodalizm hakkındaki fikirler hala çok tartışılıyor. Reynolds ekler görüşme 2008'den itibaren, "Bu kitabı yayınladığımdan bu yana 13 yıl önce ve bazı tarihçiler kesinlikle ona bakmıyor ve diğerleri bunun makul derecede mantıklı olduğunu düşünüyor."
Kara Ölüm: Ortaçağ Avrupasında Doğal ve İnsani Felaket
Robert Gottfried tarafından
(Özgür Basın, 1983)
Rutgers Üniversitesi'nden Robert Gottfried, Kara Ölüm üzerine kitabını yayınladı, kökenlerini ve nasıl yayıldığını inceleyerek çevresel ve tarihi kaynaklardan yararlanarak. 1987'de Stuart Jenks’in inceleme yazısına kadar iyi karşılandı.Ekonomi Tarihi Dergisi onu kitabının Philip Ziegler'in bazı kısımlarını intihal etmekle suçladı.Kara ÖlümJenks, iki kitap arasında çok benzer olan birkaç bölüme işaret ettikten sonra şu yorumu yaptı:
Gottfried'in veba araştırmalarına ekleyecek yeni kaynakların hiçbir yolu yok ve üç el yazmasına başvurduğu konusunda çok şüpheli iddialarda bulundu. Okuyucuya veba hakkındaki son ikincil literatür hakkında sunacak çok az şeyi vardır ve alıntı yaptığı İngiliz edebiyatını bile anlamada her zaman başarılı olamamıştır. Sayısız vesileyle bilgilerini şüpheli ikincil makamlardan almıştır ve bu makamlardan uygun şekilde alıntı yapılması fikri en iyi ihtimalle düzensizdir. Kısacası kitabı, 1969'da Ziegler'in bildiği kaynakların ve literatürün tamamının olmasa da bazılarının yeniden gözden geçirilmesinden biraz daha fazlasını içeriyor ... Gottfried'in çalışmasının herhangi bir değeri varsa, örnek olarak lisansüstü öğrencilere verilebilir. kendi işlerinde nelerden kaçınmaları gerektiği konusunda.
Gottfried, ertesi yıl aynı dergide suçlamalara yanıt verdi. Kaynaklarından doğru bir şekilde alıntı yaptığını belirtiyor ve “Jenks'in incelemesi, kabul edilebilir akademik eleştirinin ötesine geçerek insanı etkileyebilir. Belki daha da önemlisi, ima kullanımında kötü niyetli değilse de gerçeği kullanırken dikkatsiz olmasıdır. Ama burada başka bir konu var. Bana öyle geliyor ki akademik inceleme nesli tükenmekte olan bir tür. Görünüşe göre bir bilim insanı tarafından okuyucuları bir kitabın içeriği ve temaları hakkında bilgilendirmek için yazılmıştır. Yine de bazen deforme etmek, çarpıtmak ve gereksiz yere saldırmak için bir sabun kutusu olarak kullanılıyor. "
1989'da Gottfried akademiden ayrıldı ve özel sektöre geçti.
Işık Şehri: Marco Polo'dan Dört Yıl Önce Çin'e Giren Adamın Gizli Günlüğü
Editör ve çeviri: David Selbourne
(Little, Brown and Company, 1997)
Özgeçmişinde bir düzineden fazla yayını olan İngiliz siyaset filozofu David Selbourne, Çin'e kadar seyahat ettiğini söyleyen Jacob d’Ancona adlı 13. yüzyıl Yahudi tüccarının bir hesabını çevirdiğini iddia etti. Marco Polo'nun çağdaşı olan bu açıklama, Orta Çağ tarihine paha biçilmez bir katkı olacaktır. Bununla birlikte, çoğu bilim insanı Selbourne'un tüm kitabı uydurduğuna inanır.
Kitap yayınlandıktan kısa bir süre sonra, metnin gerçekliğini sorgulayan eleştiriler çıktı. Her şeyden önce Selbourne, el yazmasının bir kopyasını çıkaramadı ve kitabın yayınlanmasını istemeyen yaşlı bir İtalyan Yahudisine ait olduğunu açıkladı (aslında kime ait olduğu konusundaki belirsizlik nedeniyle). Dahası, metin, yüzyıllar sonrasına kadar kullanılmayan sözcükler ve isimler de dahil olmak üzere birçok tuhaflığa sahipti. Bir eleştirmenin dediği gibi, "Tesadüfen, Jacob d’Ancona'nın 13. yüzyıl Çin'inde sevmediği şeylerin çoğu David Selbourne'un 20. yüzyılın sonlarında Britanya'da hoşlanmadığı şeylerdir."
Selbourne, bu tarihçilerin başarısını kıskandığını söyleyerek yanıt verdi. Bir röportajda, "Yaratıcı olmayan akademisyenler, bir akademisyen arkadaşının dikkat çeken ve popüler hale gelen veya satan bir şey yazdığında her zaman rahatsız olur" dedi. Tartışma patlak verdiğinde, kitabın Amerikalı yayıncısı kitabın yayınlanmasına karşı karar verdi. O zamandan beri çok az sayıda bilim insanı esere atıfta bulundu. Bu kitabın hikayesi hakkında daha fazla bilgiyi bu yazıda okuyabilirsiniz. blog gönderisi Rachel Landau.
Vinland Haritası ve Tatar İlişkisi
Raleigh A. Skelton tarafından düzenlendi
(Yale Üniversitesi Yayınları, 1965)
1965'te Yale Üniversitesi, Kuzey Amerika'nın bazı kısımlarını gösteren 15. yüzyıl haritasının sahibi olduklarını açıkladı - gözlerinde Avrupalıların, Kolomb'un Atlantik Okyanusu'nu geçmeden on yıllar önce Yeni Dünya'nın farkında olduklarını kanıtladı. Vinland Haritası olarak bilinen, sözde Tartar İlişkisi olarak bilinen bir el yazmasına eklenmişti.
Çalışmanın ayrıntılarını içeren kitap yayınlanır yayınlanmaz, akademisyenler el yazmasını Yale'ye satan adam ve haritanın akıllıca bir sahtekarlık olup olmadığı hakkında sorular soruyorlardı. Onun içinde gözden geçirmek Lars Lönnroth kitabının yeniden basılmış versiyonunun önerisi:
birisinin gerçek bir ortaçağ haritasına yeni detaylar ekleyerek kurcalamış olması ve böylece küçük ama önemli bir parçasını oluşturması olasılığı: Vinland kısmı. Yine de bu, bu haritayı karakterize eden tuhaf modern ve ortaçağ düşüncesinin karışımını açıklamanın en basit, en mantıklı yoludur. Vinland ile ilgili İzlanda kaynaklarını bilen birinin, başlangıçta Tatar İlişkisini göstermek için yapılmış gerçek bir ortaçağ dünya haritasını elde etmeyi başardığı ve muhtemelen yirminci yüzyılda yaşamış olan bu kişinin, boş bir alanı doldurmaya karar verdiği varsayılabilir. Vinland, Grönland ve İzlanda'nın çizimlerini içeren harita.
O zamandan beri, haritanın hakiki ve bir sahte. Ayrıca bakınız:Vinland Haritasını Analiz Etmek: Eleştirel Bir İncelemenin Eleştirel Bir İncelemesi
Ortaçağ Teknolojisi ve Sosyal Değişim
Lynn Townsend White, Jr. tarafından
(Oxford University Press, 1962)
"Teknoloji tarihi konusunda yüzyılın en teşvik edici kitabı" olarak adlandırıldı. Lynn White’ın kitabı, teknolojik gelişmenin Orta Çağ tarihi için ne kadar önemli olduğunu not etme girişimiydi, o zamana kadar nadiren bahsedilmiş bir konu. Kitap üç ana bölüme ayrılmıştır - ilki üzengi demiriyle, ikincisi ağır sabanla ve diğer tarımsal değişikliklerle ve üçüncüsü enerji üretebilen ortaçağ makineleri ile ilgilidir - yani. rüzgar ve su değirmenleri, kranklar.
Kitapla ilgili pek çok inceleme, teknolojik gelişmenin toplum üzerinde böylesine derin bir etkiye sahip olabileceği de dahil olmak üzere, temel fikirlerine şiddetle karşı çıktı. Bununla birlikte, sonraki on yıllarda bilim adamları, onun fikirlerini bütün kalbiyle kabul etmeyip, onlarda bir miktar fayda görerek, eserinin üzerine inşa ettiler.
8. yüzyılda Frenk askerlerinin ata binmek ve ata binmek ve nihayetinde şövalyeliğin ve ortaçağ savaş tarzının gelişmesine yol açmak için faydalandıklarını öne süren üzengi tezi gibi bazı fikirler tarihçiler tarafından tamamen ortadan kaldırıldı. Buna rağmen,Ortaçağ Teknolojisi ve Sosyal Değişim ortaçağcılar tarafından çok okunan bir kitap olmaya devam ediyor. Shana Worthen'in kitabın etkisine geri dönüp bakarken belirttiği gibi, “tüm kusurlarına rağmen, kısmen arkeoloji, etimoloji, ekonomi tarihi, sanat tarihinin çok disiplinli kullanımı nedeniyle hala oldukça okunabilir bir tarih eseri. ve ikonografi, merkezi sosyokültürel ve teknolojik argümanlarını çerçevelemek için ve Orta Çağ, teknoloji, tarım ve askeri tarih tarihçileri tarafından yaygın olarak kullanılmaktadır. "
Ayrıca bakınız:Devrim Niteliğinde Bir Araç Olarak Üzengi
Passovers of Blood: European Jews and Ritual Homicides (Pasque di sangue: Ebrei d’Europa e omicidi rituali)
Ariel Toaff tarafından
(Il Mulino, 2008)
Çok az sayıda yayın ölüm tehditlerine yol açar, ancak Bar Ilan Üniversitesi'nde ortaçağ tarihi profesörü olan Ariel Toaff, kitabının İtalyanca versiyonundan sonra başına gelen buydu.Passovers of Blood: Avrupalı Yahudiler ve Cinayet Töreni ortaya çıktı. Kitap, Orta Çağ'ın sonlarında Almanya ve İtalya'da yaşayan Yahudi cemaatini ele alıyor ve bazı Yahudiler tarafından yürütülen kurumuş kan içeren bazı garip uygulamalara odaklanıyor. Kitaba ilişkin kanıtların bir kısmı, bir grup Yahudi'nin Simon adlı bir çocuğu öldürmekle suçlandığı 1475'te yapılan bir duruşmanın kayıtlarından geldi.
Kitap yayınlanır yayınlanmaz tarihçilerden ve halktan bir eleştiri dalgasıyla karşılaştı. Toaff antisemitizmle suçlandı ve Bar Ilan Üniversitesi'nden kovulması için çağrılar yapıldı. Toaff, ölüm tehditleri aldığını da sözlerine ekledi. Nihayetinde kitabının ikinci baskısını çıkardı ve burada ortaçağ Yahudi halkının Hıristiyan sorgulayıcıların kendilerini suçladıkları suçlardan herhangi bir şekilde sorumlu olduklarını reddettiğini daha açık hale getirdi.
Bu kitapla ilgili ihtilaf hakkında daha fazla bilgi edinebilirsiniz. İşte.
Modern Öncesi Avrupa'da Aynı Cinsiyet Sendikaları
John Boswell tarafından
(Villard Books, 1994)
Yale Üniversitesi'nde açıkça eşcinsel olan bir ortaçağ tarihçisi olan Boswell, bu kitabı 1994'te ölümünden hemen önce yayınladı. İçinde, Katolik Kilisesi'nin en azından Orta Çağ'ın başlarında aynı cinsiyetten sendikaları kabul ettiğine dair litürjik kanıtlar bulduğunu iddia ediyor. Tarihçilerin çoğu, onun litürjik kanıtlara ilişkin yorumunun yanlış olduğunu keşfetti - muhtemelen bir evlilik biçiminden ziyade yeminli kardeşlik törenleri ile ilgileniyorlardı.
Kitabın yorumlarını bulabilirsiniz İşte, İşte ve İşte.
Bu arada, kitap aynı zamanda ana akım medya tarafından yapılan incelemeleri yayınladıkça daha geniş bir kitle buldu ve Hıristiyan liderlerin kınamalarını aldı. 1990'ların ortalarından bu yana hızla değişen aynı cinsten evlilikle ilgili çağdaş görüşlere bir miktar etki ettiği düşünülmektedir.