Paz Fábrega, üç uzun metrajlı filmi boyunca, öz arayışıyla filmlerini aşamalı olarak elinden aldı. İlk albümü “Cold Water of the Sea” de sıradan doğanın tepesinde gizem ve gizemle oynadı. “Viaje” nin devamında, çiftin ilk karşılaşmasıyla ilgili eğlenceli ve samimi bir hikaye ile kapsamını küçümsedi. Şimdi Aurora ile (Ventana Sur’da Huzursuz olarak 2019’da tanıtıldı), odağını geliştirmeye devam etti ve süreç boyunca ona yardım etmek isteyen hamile bir gencin ve yetişkinin hikayesine hayat verdi. Olgunluğun netlik getirmesi bir metafor gibi bir şey ve önceki iki filmi olgun olmaktan uzak olsa da, “Aurora” ile dönüşlü sadeliğini karmaşık insanlık kadar sessizce doğru bulmuş gibi görünüyor.
Önceki filmlerinde olduğu gibi, Fabrega profesyonel olmayan oyuncular kullanıyor ve süssüz ama çok yönlü şovlar yapıyor. Louisa (Rebecca Woodbridge), boş saatlerinde genç öğrencilere resim dersleri verirken büyük başarı elde eden bir mimardır. Bir rehber olarak sıcaklık yayıyor, öğrencilerine sanat yapma sürecini ve yaratıcılığın en heyecan verici anlarını oluşturan geçiş aşamalarını sevgisini aşılıyor.
Okul banyosunda kürtaj hapını alırken 17 yaşındaki Juliana’yı (Raquel Villalobos) hasta buldum. Genç kadının güvenebileceği bir yetişkin yok ve annesine söylemeyi reddediyor (Erica Rogas), bu yüzden Louisa onu doktora getirdi ve Juliana’nın hamileliğinin ilk aşamalarda olmaktan çok uzak olduğunu öğrendiler. 5 aydır. Kürtaj mümkün değildir (sadece Aralık 2019’da sözde “terapötik kürtaj” Kosta Rika’da yasal hale geldi, bu da hala büyük ölçüde yasak olduğu anlamına geliyor); Louisa, Juliana’ya ne yapacağına karar verene kadar ihtiyaç duyduğu güvenli alanı vermeyi teklif eder.
Genç kadın, yaklaşan sınavlara çalışmak için arkadaşlarıyla yaşamaya geçme bahanesiyle bebek yumruğunu gizlemek için kıyafetlerini ödünç veren ve ona genel destek sağlayan Louisa’ya taşınır. Benzer temalara sahip birçok filmden farklı olarak, anne bir kabus değil: Seviyor ve en başından en sonunda geleceğini düşünüyoruz. Bununla birlikte, çoğu genç gibi, Juliana da hayal kırıklığı yaratma kavramıyla yüzleşemiyor ve durumu şüphesiz annesinin hamileliğiyle çevreleyen benzer koşullarla kıyaslayamıyor.
Louisa’nın bilinçsiz güdüleri, sadece iyi bir Samiriyeli olmanın dışında, daha az açık. Juliana’yı yalnız bırakma konusundaki isteksizliği, erkek arkadaşı Jill (Oscar Gonzalez) ile olan ilişkisine baskı yapıyor ve bu yeni asimetrik bağlılıkla nasıl ilişki kurması gerektiği belli değil: bir ebeveyn vekili mi yoksa çok kuşaklı bir arkadaş mı? İzleyici, işlerin şekillendiği ve dönüştüğü zaman geçişlerden hoşlanan biri olduğunu en başından anlıyor, ancak bu yeni bir bölge ve işaretler belirsiz.
Yukarıdan sarkan kristallerle yerde yuvarlanan Louisa’nın gizemli yakın plan çekimleri arasına serpiştirilmiş. Sanki bir şeyler yapmaya çalışıyor veya kristallere bakıyor, topraktan ve minerallerden bir tür Yeni Çağ enerjisi elde etmeye çalışıyormuş gibi hayal kırıklığına uğramış görünüyor. Kısa sahneler, belirsiz oldukları için değil, zaten çok yönlü karaktere anlamlı hiçbir şey eklemedikleri için tam olarak çalışmayan tek unsurdur.
Filmin sessiz başarısı ise, Fabrega’nın karakterlerine duyduğu derin saygıdan ve oyuncuların iç sıcaklığı ve normalliği olumlu bir şekilde aktarma yeteneklerinden geliyor. Burada melodram yok, kavga yok; Juliana’nın arkadaşları bile (görünüşe göre hepsi orta sınıftır) temelde nazik ve sevimli çocuklar.
Doğal ışığın etkilerine duyarlı olan Fábrega ve DP María Secco, samimi sahnelerde her zaman yumuşak bir renk paleti kullanarak rahatlık ve sakinlik duygusu verir. Profesyonel olmayan oyuncu kadrosu, yalnızca diyalogda ima edilen iç yaşamı yakalayan ve izleyicinin sempatisini artıran sık yakın plan çekimleriyle açıkça rahat.
“Seyahat fanatik. Web aşığı. Hardcore alkol ninja. Sosyal medya uzmanı. Bira fanatik.”