İşlerin gerçekte ne olduğu hakkında konuşarak, Rusya ve ABD'deki toplam nükleer savaş başlığı sayısını gösteren bir resimle başlayacağım. Resim, görülmesi kolay olduğu için, 2009 yılı üzerindeki durumu gösterir. Gördüğünüz gibi, savaş başlığı sayısında (taktiksel savaş başlıkları içinde dört kereden fazla olmak üzere) Amerika Birleşik Devletleri'nin önündeyız. Ayrıca, resimde 13'in binlerce 8.160 savaş başlığı olduğunu görmek kolaydır, savaş başlığı koyacağımız hiçbir yere sahip değiliz - onlar için füze yok. ABD'de de durum benzer.
Aynı zamanda, 1985’un sonunda, SSCB, ihtişamının zirvesinde, yaklaşık 44.000 nükleer yükleri vardı. Ve o zaman bile bazılarının koyacağı hiçbir yer yoktu. Amerika Birleşik Devletleri, 32.000 yılında 1965 nükleer ücretlerinde zirveye ulaştı, daha sonra yavaş yavaş ücret sayısını azaltmaya başladı, ancak yine de, 1995 yılı itibariyle, ücretler için füze kıtlığı sıkıntısına benzer bir durumdaydık.
Nükleer yükün kendisinin ebedi olmadığı anlaşılmalıdır - depolama sırasında yavaş yavaş bozulur, kendi kendine çürümeye bağlı fissil malzemeleri, ortaya çıkan izotoplar, vb. Tarafından yavaş yavaş zehirlenir. Böylesine eski savaş başlıkları ile bertaraf edilmeleri ve onlardan uzaklaştırılmaları gerektiği ortaya çıktı. tabanca uranyum ve plütonyum, silah amaçlı kullanım için tekrar temizlenir veya düşük zenginleştirilmiş uranyum ile seyreltilir ve nükleer santrallerde yakıt olarak kullanılır.
1991'ten itibaren durum şöyle: Amerika Birleşik Devletleri'nde 600 ton civarında silah cinsi uranyum ve 85 ton plütonyum vardı. SSCB, 1100-1400 ton silah sınıfı uranyum ve 155 ton plütonyum hakkında birikti.
Ayrı olarak, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tek silah zenginleştirme tesisi olan 1995'e kadar, hem silah dereceli uranyum üretiminden hem de ABD'deki nükleer santrallere uranyum tedariğinden (mevcut USEC şirketi), Birleşik Devletler Enerji Bakanlığı'nın (DOE) yapısal bir bölümü olduğu belirtilmelidir. Aynı zamanda, yılın 1991’ine kadar Amerika’nın emrinde olan kendi EPP’nin (fissile malzeme zenginleştirme kapasitesi) sayısı (ve bu Paducah’taki tek gaz difüzyon tesisidir) yalnızca 8,5 milyon EPP’dir. Ve ABD 1979 tarafından inşa edilen tüm nükleer reaktörlerin ihtiyacı (ABD 1979'ten sonra, reaktörler inşa edilmedi - ve bunun üzerinde daha fazlası) yılda 11'tan 12 milyon SWU'ya tahmin edildi.
Ve bu sadece Paduk'taki bitki, banyoda tek bir havza olarak, Amerika Birleşik Devletleri hem silah üretimini hem de reaktör uranyum üretimini kapsıyordu. Artık ABD’nin emrindeki azami savaş başlığının bir nedenden ötürü Soğuk Savaş’ın sonunda değil, aynı zamanda 1965 yılı içinde olmasına şaşırmadınız mı? Evet, ABD nükleer santralleri, 1965'ten ABD'yi zenginleştirmek için harcadığı zamandan daha fazla uranyum tüketmeye başladı. Ve Amerika Birleşik Devletleri, silah dereceli uranyum ve plütonyumu gevşeterek bu farkı nükleer santraller için yakıtta kullanmaya başladı.
Zaten 1979'da Amerika Birleşik Devletleri, işler böyle devam ederse, nükleer silah olmadan bırakılma riski taşıdığını fark etti. Ve nükleer santrallerin inşasını durdurmaya zorlandılar. Bunun için uygun bir neden kullanıldı - Triple Island NPP'deki kaza. Komplologlar kazanın hileli olduğunu, daha eleştirel insanların kazara olduğunu söylüyor, ancak medyada büyük ölçüde şiştiğini söylüyor.
Bununla birlikte, halihazırda inşa edilmiş nükleer santraller, ABD nükleer stokunu yavaş yavaş yemiş ve Amerikalı işadamları, aptal Japon veya Almanların yaptığı gibi, onları kapatmak niyetinde değildi. Ek miktarlarda nükleer yakıt kaynağı bulmak zorunda kaldım.
1987'ten bu yana, Amerika Birleşik Devletleri ve SSCB, bazen bir tür koordine edilen “Ortak Tehdit Azaltma” programında birleştirilen bir dizi ortak anlaşmayı kabul etti. Bu anlaşmalarda, çok fazla siyasi tartışma yaşandı, ancak ABD için temel anlamları ekonomikti. Amerikan nükleer santrallerinin yakıt sıkıntısını gidermek için silah sınıfı uranyum ve plütonyum rezervlerinin serbest bırakılmasından ibaretti. Şubat ayında, 1993 Rusya ve ABD, eski nükleer savaş başlıkları (HEU-LEU anlaşması veya "megawatt karşılığında megatonlar") denilen 500 ton uranyum satmak için bir anlaşma imzaladı. Anlaşmanın uygulanması uzun bir süre için (10 yıldan daha fazla) tasarlanmıştır ve sözleşmenin toplam tutarı 12 milyar dolar olarak tahmin edilmektedir. Bu, yandaşların oy vermeyi sevdiği anlaşma - bu, ABD’ye silah sınıfı uranyum, 500 ton, "usy, kayıp, şef!" ve benzeri.
Öncelikle, hiç kimse ABD'ye silah sınıfı uranyum göndermedi. Silah uranyumunun% 90'ten daha fazla bir zenginleştirme derecesi vardır, ancak ABD tarafından seyreltilmiş formda (tükenmiş veya doğal uranyum) sağlanır, böylece elde edilen karışımdaki U-235 konsantrasyonu% 4 civarındadır. Üstelik, Rusya’nın ABD’yi aldattığı ve çoğunlukla sıradan düşük zenginleştirilmiş yakıt uranyum sağladığına inanılıyor.
Durumu anlamak için, Kooperatif Tehdit Azaltma programının bir parçası olarak Birleşik Devletlerin XPUMX’teki son plütonyum üreten reaktörü durdurduğu hakkında az bilinen bilgiyi size bildireceğim. Rusya'da, bu tür son reaktör (Zheleznogorsk'ta) sadece Nisan 1992'ta durduruldu. Ve sadece Rusya'nın yolda güçlü bir ticari reaktör yetiştiriciliği olduğu için enerji üretimi ile birlikte neredeyse serbest olan büyük miktarda plütonyum alıyor. Öyle değil, "ekstra" silah malzemelerinin satışı ile de uyumlu değil mi?
İkincisi, Ruslar da ABD'yi hammaddelere attı. 90’lerde, Rusya, Ukrayna ve Kazakistan’ın ayrılmasından sonra, zenginleştirme kapasitesini tam anlamıyla kullanmak için yeterli doğal uranyum yoktu. Rusya'da doğal uranyumun kendi üretimi tek bir tesise, sadece yaklaşık 2.500 ton cevherin çıkarıldığı ve yılda en az 7.000 tona ihtiyaç duyulan Priargunskoye yatağına odaklanmıştı. Ve neden ultrasantrifüjlerin rölantide kalmasına izin veriyorlar?
Bu nedenle Amerikalılara, silah bileşenini sulandırmak için Rusya’nın doğal uranyum olmadığı iddia edildi. Programın en azından bir kısmının uygulanmasını sağlamak için (ve sözleşmenin ilk 6 yılı için, yalnızca herhangi bir parça ile seyreltilmiş 50 ton HEU sevk edildi), 1999 yılında ABD Hükümeti, en büyük doğal uranyum - Cameco (Kanada) üreticilerini Cogema'ya ikna etti Areva, Fransa) ve Nukem (Almanya) Rusya'ya özel bir fiyatla 118.000 ton doğal uranyum satıyor! Bu rakamı düşünüyorsunuz - bu, 17 yıllarındaki santrifüjlerimizin tam yüklenmesinin hammaddesidir. ABD de bize sağladı.
Neden? Çünkü ABD’deki yakıtın durumu kesinlikle felaketti.
1998 yılında (yani, ABD’nin Rusya’ya uranyum cevheri tedarikini düzenlemeye zorlanmasından bir yıl önce) ABD Hükümeti, HEU-LEU programını (HEU-LEU) yürüttü, tonlarca uranyumu sivil toplum sektörüne (üçte biri) Rus yirmi yıllık program!).
ABD Enerji Bakanlığı, 2005’te, bir kez daha 40 ton "standart altı" yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyumun doğal uranyuma devredildiğini açıkladı. Bazı nedenlerden dolayı, bu miktardaki uranyumun, 236U izotopu tarafından oldukça “lekelendiği” ortaya çıktı, bu yüzden ayrı bir “karıştırma” programı olan - BLEU (Düşük Karışımlı Zenginleştirilmiş Uranyum) ilan edildi.
Normal silah sınıfı uranyumun HEU-LEU programına, ABD'deki Enerji Bakanlığı tarafından, önceki alt sınıf uranyum kümesini sindiren aynı Amerikan müteahhit TVA'nın, silah sınıfı uranyumdan başka bir 2008 tonu sunmasıyla devam edildi. Ve 21 ton normal silah dereceli uranyum, diğer ABD Enerji Bakanlığı müteahhitleri tarafından inceltildi.
Toplamda, 1993-2013 döneminde, ABD nükleer santrallerinde kullandı, Rusya'nın 500 ton sanal HEU'suna ek olarak, 201,2 aynı zamanda oldukça zenginleştirilmiş uranyumunun tonunu kullandı.
Tüm bu uranyumun sonunda “batı tipi” reaktörler için yakıt şeklinde ortadan kalktığı vurgulanmalıdır. Yani, yaklaşık 700 ton silah sınıfı uranyum, Amerikan (ve genel olarak tüm Batı!) Geçmiş 20 yıllarında Atomik enerji üretimini tutan oksijen yastığıydı.
Ancak, tüm güzel şeyler sona ermektedir. HEU-LEU programı sona erdi. Evet, evet - 2014 yılına kadar hala resmi olarak çalışmasına rağmen, bu program kapsamındaki Rus yakıt kaynaklarının gerçek hacimleri sıfıra yakın zaten. Ne de olsa, Rus HEU-LEU tedarikçileri, ABD'deki reaktör uranyum ihtiyacının% 12'ini ve reaktör uranyum ihtiyacının% 38'ini sağladı.
Öyleyse ABD reaktörlerini neyle suçlayacak?
ABD’nin, artık 300’ten daha fazla silah dereceli plütonyum ve uranyum içermediğini söylersem, eski 1500 savaş başlıklarına dokunmadan, eski ama henüz sökülmemiş savaş başlıklarından “toplanabilecekler” de dahil olmak üzere, yanılmadığımı düşünüyorum. biraz daha taktik. Rus programını bu 300 ton ile değiştirirsek, bu sayıdaki izotop 6 yıl için yeterli olacaktır. Ve sonra santrifüjler inşa etmemiz, damızlık reaktörleri çalıştırmamız, uluslararası piyasada piyasa fiyatından uranyum almamız gerekiyor - genel olarak iş, iş ve iş.
Ve tolstopindos çalışmak istemiyor. Bu nedenle, eğer Fukushima olmamışsa - Amerikalılar bunu organize etmek zorunda kalacaktı. Ne de olsa, “bütün nükleer santralleri kapatmak için” aptalca programlarıyla “Yeşil Parti” yi düzenlediler ve rüzgâr ve güneş yardımıyla elektrik üretimiyle komik deneyler başlattılar. Ne de olsa, Kızılderililerin ifadeleri çoktan tamamlanmış bir nükleer santralin keşfedilmesine karşı mı ödeniyor? Ne de olsa, Litvanya'daki mükemmel bir nükleer enerji santralinin kapatılması için para mı ödendi?
Rus silah seviyesindeki uranyum stokları, örneğin Kanadalı bir şirket olan Canaco firması olan Jerry Grandi'nin sakince konuştuğu, bilgili bir insan hakkında 780 alanındaki rakamları oluşturuyor. Bu Kanadalı köylü bu işi iyi biliyor - tam olarak 1999'ten itibaren “özel fiyatlarla” Rusya'ya doğal uranyum tedarik etti. Bu Rus "prorasny polimerlerini" kendi derisinde hissetti.
Aslında, ABD ve Batı'nın bir bütün olarak durumu daha da kötüdür. Gerçek şu ki, Batı ülkelerinde (çoğunlukla Avrupalı şirketler Areva ve Urenco'nun çabalarıyla) hassas santrifüj konsantre endüstrisi hala yaratılmakta ve USEC (ABD) ve Areva'nın gaz difüzyon tesislerinin 2015-2017 döneminde kapanması planlanıyor. Çernobil'in hoş şakalar gibi görüneceği kazaları tehdit eden aşırı aşınma ve ekipman yıpranması nedeniyle.
Yarın ne kadar uranyumun ne kadar tutacağını ve nükleer sabah geldiğinde dünyada kime değer olacağını söylemek mümkün mü? Evet yapabilirsin. Dahası, gözümüzün önünde “ekonomik harairi” işleyen Almanya ve Japonya'nın mantıksız ve çılgın eylemleri bile uzun zamandan beri hesaplanmış, hesaba katılmış ve dahası, bazı yerlerde “devrimci anın gerekliliği” ile doğru ve tam olarak uyumlu olarak kabul edilmiştir.
Resim 2010’teki nükleer dünyayı göstermektedir. Fukushima'dan önce ve Almanya'nın bir zamanlar güçlü nükleer neslinin acımasız bir “güdüğü” bırakan Yılın Alman Alman Konsensusundan önce 2011, bir kerede 17'ten 9'e kadar çalışma ünitelerinin sayısını azalttı. Dahası, Yeşiller tüm nükleer santrallerin tamamen kapatılmasını istedi.
Elbette önümüzdeki kış, dünyaya, istikrarlı üretim ve dağıtım ağlarının rüzgar ve güneş enerjisi gibi hoş sevk ve kontrol kaynaklarının varlığında ve "ekolojik olmayan" nükleer enerji santrallerinin yokluğunda var olmasına ilişkin dünya istatistiklerini katacak. Almanya hepimize örnek gösterecek, ha ha.
Bu arada, Alman endüstrisi zaten aktif olarak satın alıyor (sürpriz! Sürpriz!) Gazla çalışan stand-by gaz pistonlu tesisler (Gazprom ellerini kaldırıyor ve gelecekteki karlarını göz önünde bulunduruyor) ve üreten şirketler, kalıcı bir gaz santralinin faydası hakkında konuşmaya başlıyor (Gazprom, kulplarını üç kat daha hızlı sürtüyor) en azından hızla rüzgar ve güneş gibi sıcak ve dengesiz adamlardan "düşen pantolon" alabilir. Ve evet, düşünen - kömürle çalışan TPP'ler, şebekelerin istikrarı açısından gerektiği kadar hızlı güç alamazlar, bu nedenle kimseyi kurtarmazlar.
Tabii ki, Putin ve onun etkisinin, gizli kripto-komünist Angela Merkel'in, bu karışıklık içinde şahsen oldukları açık. Üstelik ABD’nin ajanları da değil (ABD’nin) nükleer santralleri için nükleer yakıtı kesmesi gerekiyor. Sadece reaktörlerin çoğu ABD'de bulunduğundan - 104 üniteleri orada çalışıyor. Karşılaştırma için, Fransa’da (3 / 4’te nükleer santral pahasına enerji ihtiyacını karşıladığı) reaktörler 59 ve Rusya’da sadece 31 var.
Evet, bu arada - Çernobil'de 1986 kazası ABD için çok uygun oldu. O kadar elverişlidir ve zaman içerisinde rastgele olduğuna dair büyük şüpheler vardır.
Japonya'da genel olarak atom enerjisinden vazgeçme durumu, iyi ve kötünün sınırlarının ötesine geçmek gibi görünüyor. ABD Fukushima kazası için eşit derecede elverişli ve zamanında sonuçlara göre, nükleer reaktörler nedeniyle elektrik üretiminin neredeyse üçte birine sahip olan ülke, hareket halindeyken 2'tan tüm 54 reaktörüne sahip. Bir iğneden kilowattics gibi sanki yenilerinin ekilebileceği alternatif enerji ilk önce Japon adalarına getirilmeli ve şimdi tüm kömürü ülkeden tüm kömürü alarak Çin-Endonezya ve Asya-Pasifik bölgesine götürmek gerekiyor. Ve - en pahalı, sıvılaştırılmış. Pahalı sıvılaştırılmış gaz tüketimi nedeniyle maliyetleri hala artarsa, Güney Kore ve Çin'in geçmişine karşı zaten rekabetçi olmayan Japon ekonomisi için iyi olacağını düşünüyor musunuz?
Bu arada, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki zenginleştirme kapasitesiyle durum oldukça garip. “USEC’in özelleştirilmesinden hemen sonra, suçsuzluğundan dürüst olmayan anlaşmazlıklara ve rüşvete kadar çeşitli suçlamalar yapılmaya başlandı ... Kurumun finansal durumu çok zor ve ABD’de uranyum zenginleştirme programının geleceği sorgulanabilir… Yüksek gider ve modası geçmiş 50 teknolojisi USEC, işi kârlı olmayan ve tamamen Rus sübvansiyonlarına bağımlı hale getirdi, "diye açıkladı 2002 Mayıs ayında Atom Bilimcileri Bülteni.
O zamandan beri çok az şey değişti. British Financial Times gazetesi, "ABD’deki operasyon örgütleri USEC’ten nefret ediyor. Ruslar USEC’ten nefret ediyor. ABD Enerji Bakanlığı USEC’ten nefret ediyor" diyor. Ve bu genel nefret koşullarında, zenginleştirme şirketi düzenli olarak Picton'daki tesisin kurulmasını erteliyor, inşaat bütçesini sürekli olarak yeniden hesaplıyor ve kalıcı olarak federal bütçeden ek girişler gerektiriyor.
Amerika Birleşik Devletleri, yakıt döngüsünde birçok pozisyon kaybetti ve ithalata bağlı. Silah dereceli uranyum dönüşümü, ABD'li bir şirketin hala yabancı tedarikçilerle rekabet edebileceği tek NFC alanı. Ve bu benim görüşüm değil - bu, ABD'nin kendisinden bir atom şirketi olan "ConverDyn" in görüşü.
Böylece, Rusya'da silah sınıfı uranyum ile yapılan sıkı çalışma fayda sağladı ve ABD'de nükleer endüstrinin bozulması hızlandı. Amerikan zenginleşmesinin amiral gemisi, HEU-LEU programının çalışması derin bir krizden sonra USEC’dir. Rusya hala bir sebepten ötürü hala 800 tonluk serbest silah sınıfı uranyum içeriyor.
Crustgroup.livejournal.com ve Wikipedia'ya göre