Uzun zamandır beklenen, Rusça
Kendininkini yarat havacılık tüm gelişmiş ülkeler motorları karşılayamaz. Bir zamanlar Sovyetler Birliği bu fahri kulübün içindeydi ve Rusya, onlarca yıldır eski şöhretine güveniyordu. Sivil uçaklar için seri motor üretimi gerçek bir yüksek teknolojidir ve bu, ülkedeki gerçek teknoloji gelişim seviyesini açıkça göstermektedir. Askeri teçhizat için roket motorları ve uçak motorları, sivil birliklerin hala bir adım altında. Birincisi, bir savaş aracı için, ürünün ekonomisi ve düşük nihai maliyeti, "barışçıl" ekipman için olduğu kadar kritik değildir. İkinci olarak, modern sivil turbojet motorların kaynağı, güvenilirlikle birleştiğinde, askeri meslektaşlarından daha yüksektir. Özellikle motor, örneğin Avrupa Havacılık Güvenliği Ajansı gibi uluslararası gereklilikler kapsamında onaylanmışsa.
Rusya'daki modern by-pass turbojet motorlarının büyük çoğunluğunun kökleri Sovyet geçmişine dayanmaktadır. JSC "UEC - Perm Motors" tarafından çeşitli modifikasyonlarla üretilen PS-90, 80'lerin ortalarında geliştirildi. D-30KP-2 motoru 1982'den beri Rybinsk'te üretiliyor ve temel versiyonu 1972'den beri üretimde. Yakın zamana kadar, en modern olan hafif SaM146 idi, ancak bu, motorun en kritik "soğuk" kısmından yerli mühendislerin sorumlu olmadığı bir Rus-Fransız projesidir. Adalet adına, Fransızlardan motorun "sıcak" kısmının gaz jeneratörünün güvenilirlik açısından en iyi şekilde çıkmadığını belirtmek gerekir. Aynı zamanda hem yedek parçalarda hem de onarımlarda zorluklar ortaya çıktı. Ancak şimdi Rybinsk'teki gaz jeneratörlerinin onarımı için yerelleştirme seviyesi% 55'e yaklaşıyor.
Rusya'da sivil sektör için sıfırdan geliştirilen tek turbojet baypas uçak motoru PD-14'tü. Perm motor üreticileri 2007 sonunda motor için referans şartlarını aldılar ve 11 yıl sonra United Engine Company, MS-14 astarı için beş PD-21 yapımı için Irkut şirketi ile bir sözleşme imzaladı.
Son yıllarda, Rusların ülkenin bilimsel ve teknolojik potansiyeliyle gurur duymaları için pek çok nedeni oldu - bu Armata platformu, Avangard hipersonik saldırı kompleksi ve Su-57. Ancak Rusya'nın dünya yüksek teknoloji pazarına geri döndüğünü gösteren PD-14'ün yapımıdır.
İthal ikameli
Başlangıçta, MC-21 orta mesafeli yolcu gemisi, Amerikan Pratt & Whitney 1431 G-JM ve Rus PD-14 olmak üzere iki motor kurma beklentisiyle inşa edildi. Bu karar sadece gelişme sırasında yerli analogların bulunmaması nedeniyle verilmedi. Her şey müşterilerle ilgili. Herhangi bir uçağın maliyetinde motorların payı% 30'a ulaşabilir ve bunlar tasarımda bakım açısından en pahalı ünitelerdir. Tüketicilerin, zemin altyapısının daha iyi adapte edildiği kendi elektrik santrallerini seçme hakkına sahip olması şaşırtıcı değil. Örneğin, üretimden kaldırılan A380'i satın alırken, havayolları daha önce Rolls-Royce'un Trent motorları ile Engine Alliance'ın GP7200 ailesi arasında seçim yapabiliyordu. Lütfen GP7200'ü geliştirmek için dört şirketin bir araya geldiğini unutmayın: American General Electric, Pratt & Whitney, Fransız SNECMA ve Alman MTU. Bunun nedeni, ana hatlar için modern bir motorun yaratılmasının pahalı ve zaman alıcı olmasıdır.
İthal G-JM PW1431, Airbus, Mitsubishi ve Embraer uçaklarına çeşitli modifikasyonlarda monte edilen PW1000 ailesi temelinde oluşturuldu. MC-21 için, 14 tona kadar itme gücü ve 2,1 metre fan çapı ile en büyük versiyon sağlandı. ABD'den ilk hazır motorlar, geliştirmenin başlamasından 2015 yıl sonra, 7 yılında Irkutsk uçak fabrikasına ulaştı. Pratt & Whitney ile bir sözleşmenin imzalanmasıyla eş zamanlı olarak Rusya, kendi PD-14 motorunu yaratmaya başladı. Son 30 yılda bu, yerli uçak motoru endüstrisindeki en büyük proje. Tüm sektöre ne olacağını söylemek zor. tarih PD-14 ile olmadı.
Yerli uçak motorunun tasarımında kullanılan yenilikler hakkında biraz. Tüm Rusya Havacılık Malzemeleri Enstitüsü, yalnızca PD-14 için 20 yeni malzeme geliştirdi. Perm JSC UEC-Aviadvigatel'in araştırma ekipleri, gelecekte yeni uçak motorlarının temeli haline gelecek olan 16 yeni kritik teknolojiyi sıfırdan yarattı. Özellikle, yüksek basınçlı türbinler, 1700 dereceyi aşan sıcaklıklarda çalışabilen monokristal kanatlarla donatılmıştır. Yakıt verimliliği mücadelesinde içi boş fan kanatları titanyumdan yapılmıştır ve ünite verimliliğini% 5 arttırmıştır. Gürültüyü ve atmosfere zararlı emisyonları azaltmak için motor, ses emici kompozit elemanlar ve düşük emisyonlu bir metaller arası yanma odası ile donatılmıştır. Perm motorunun en önemli parametresi, zamanımızda nadir görülen tamamen Rus kökenli olmasıdır. "Çığır açan" yerli inşaat mühendisliğinin çoğu, modası geçmiş Rus ve modern yabancı birimlerin bir derlemesidir. Örnekler için Naberezhnye Chelny'ye gidebilirsiniz. Yeni elektrikli araç Kama-1, Çin'de lityum-nikel-manganez-kobalt-oksit piller ödünç alıyor ve Ermak projesinin insansız kargo KamAZ kamyonları Allison "otomatik makineler" ve Continental radarlarıyla donatılıyor. Bu açıdan PD-14 tamamen ithal ikamelidir.
PD-14 motoru, A1431NEO uçağı için PW1100G / JM'nin yanı sıra kendi PW320G-JM'sine rakip olarak geliştirildi. Bu pazar niş aynı zamanda sırasıyla A1NEO, B1MAX ve C1 makineleri için CFMI konsorsiyumundan (GE / Snecma) Leap-320A, Leap-737B, Leap-919C motorlarını da içerir. Dolar kurunu ve tamamen yerli menşeli olduğu dikkate alındığında, PD-14 için dünya piyasalarında fiyatlar oldukça cazip olacaktır.
Teknik egemenlik
En başından beri, mühendisler doğru bir şekilde PD-14 temelinde, biraz sonra tartışılacak olan 9 ila 18 ton itiş gücüne sahip bütün bir uçak motoru ailesi geliştirmeyi planladılar. Perm yeniliğinin bitmiş gaz jeneratörü, yani motorun kalbi, Kasım 2010'da tezgah testlerine hazırdı. Ve bitmiş prototip veya aynı zamanda teknoloji göstericisi olarak da adlandırıldığı gibi, ilk olarak Haziran 2012'de stantta kuruldu. Motor ilk kez Ekim 2015'te MS-21'in kanatları altında olmasa da IL-76LL 08-07 numaralı uçan laboratuvarı ile birlikte havalandı.
Motor parametrelerinin ilk çalışmaları, ithal edilen emsallere göre teknik avantajını doğruladı. Spesifik yakıt tüketimi% 10-15, yaşam döngüsü maliyeti% 20 azaltılmıştır. Geliştiriciler, Batı'da yerli motorlar sertifikalandırılamadığı için gürültüyle de başa çıkmayı başardılar. PD-14'ün Uluslararası Sivil Havacılık Örgütü (ICAO) standartlarının gerektirdiğinden 15-20 dB daha sessiz olduğu ortaya çıktı. Başlangıçta, United Aircraft Building Organization'un üst düzey yöneticileri iyimser bir şekilde MS-21'i 2018'in başında yerli motorlarda yükseltmeyi planladı. Ancak gördüğümüz gibi, bu sadece Aralık 2020'de oldu.
PD-14 gaz jeneratörüne dayanan metinde bahsedilen varyantlara ek olarak, planlar PD-24 ve PD-28 uçak motorlarını içerir. Kaynak: vk.com
Bu yılın Ocak ayında, biri yedek olmak üzere üç motor, 4000 numaralı MC-21'in kanatları altına girebilmek için oto römorklarıyla Perm'den Irkutsk'a 0012 kilometre yol kat etti. Bu motorlar 2018'de Perm'de üretildi, ancak şimdi ortaya çıktılar. talep var. Geçen yıl, MC-21-310'un Federal Hava Taşımacılığı Ajansı tarafından onaylanacağı iki motor daha monte edildi. Ayrıca 2021'de, Avrupa Havacılık Güvenliği Ajansı EASA'dan da benzer bir sertifika almayı planlıyorlar. Her şey plana göre giderse, Perm fabrikası yılda 50 PD-14 uçak motoru üretecek. 14,5 tona kadar PD-14A itiş gücüne sahip zorunlu bir versiyonun yanı sıra maksimum 14 ton itme kuvveti için tasarlanmış daha da güçlü bir PD-15,6M geliştirme aşamasındadır. Perm motorunun gaz jeneratörünü temel alan SuperJet için hafif bir PD-8 sürümü geliştirme fikri var.
Sonra sayıların büyüsü başlar. Baypasın artırılmasıyla, PD-16, MS-21-400 uçağının 17 ton kalkış itiş gücüne sahip ağır versiyonu için üretilecek. Fan çapı küçültülürse, PD-10 neredeyse 11 tonluk bir itme kuvveti ile monte edilebilir. Perm turbojet'e dayanan 11,5 bin l / s kapasiteli bir helikopter turbo şaft versiyonu ileride PD-12V adını alacak. Bu versiyonda, uygulamasını ordu havacılığında zaten bulacak. Ve son olarak, GTU-12PD ve GTU-16PD "kara" gaz türbini enerji santrallerinin geliştirilmesinde endüstri için.
2021'de, tezgah testleri için PD adıyla bir uçak motoru daha piyasaya sürülmesi planlanıyor, sadece endeks 35 olacak. Daha önce, bu sınıftaki motorlar Rusya ve SSCB'de üretilmiyordu: 25 ila 50 ton itme aralığı, fan çapı 3,1 metre, dış çap 3,9 , 8 metre ve nasel uzunluğu 2027 metreye kadar. Dev, XNUMX'de üretime girecek. Bu motorun ortaya çıkmasıyla, Rusya efsanevi Ruslanların veya daha gelişmiş analogların yeniden canlanması için ümit sahibi olacak.