Grande-Synthe’deki göçmen kampını ziyaret etmek için asla iyi bir zaman yoktur, ancak şimdi özellikle kasvetli görünüyor.
Çamur o kadar derin ki cep telefonunu şarj etmeye gelen bir adamın ayağının ayak bileğine kadar kaybolduğunu görüyorum. Kampın içinden geçen yol boyunca uzanan bir su birikintisi göle dönüştü.
Ve burada yaşayan bazı insanlarla sohbet ederken, bir mangalı yanması için hem tahta hem de el jeli ile besliyorlar.
Acınası, bakımsız ve tehlikeli bir yer ama bir amacı var. Bu, İngiltere’ye gitmeye hazırlanan insanlar için hazırlık noktası.
Bu kampa gelin ve size Manş geçişini satmaya hazır bir kaçakçı bulabilirsiniz; size bir bedel karşılığında İngiliz kıyılarına gitme hayalinizi gerçekleştirebileceğini söyleyecek biri.
Manş Denizi’nin ortasında hafif bir sandalda 31 kişinin hayatını kaybetmesinin üzerinden bir yıl geçmesine rağmen, bu geçişi yapma iştahı hiç azalmamış görünüyor.
Halihazırda Manş Denizi’ni geçmeye çalışan ve yakında bir kez daha geçmeye kararlı olan Ahmed ile tanışıyoruz. Telefonunda kanıt var – teknesinin motoru arızalandığında neredeyse İngiliz karasularında olduğunu gösteren bir harita.
Biraz daha ileri gitseydi, kurtarıcıları onu Kuzey Fransa’ya götürmek yerine Kent’e götürürdü.
Bir de Kürdistan’dan buraya aylarca yürüyerek gelen Rebaz var. Sol bacağının alt yarısı kesilmiş olmasına rağmen uzun ve meşakkatli bir yolculuk yaptı. Irak’ta bir hava saldırısının yakınındayken yırtıldığını söylüyor.
Rebaz, yaralanmadan NATO’yu sorumlu tutuyor, ancak yine de İngiltere’ye gitmeye kararlı çünkü “orada hayat daha iyi – ve ben çocuklarımın geleceği için gidiyorum.”
Ona tehlikeden mi yoksa Manş Denizi’nde ölen insanların hayaletinden mi endişelendiğini sorduğumda, omuz silkiyor ve gerçekten kayıtsız görünüyor. “Korkmuyorum” diyor bana. “Burada kimse korkmuyor. Gitmeliyim – başka seçeneğim yok.”
Bir yıl önce pek çok kişinin öldüğü ve sadece ikisinin hayatta kaldığı o talihsiz tekneye binmek için 33 kişinin itici gücü buydu. 18 yaşındaki Twana Mamand Mohammad’inki de dahil olmak üzere dört ceset asla bulunamadı.
Tekvando ve futboldan hoşlanan hevesli bir atlet, her zaman Irak’tan ayrılmayı, Avrupa’yı görmeyi ve umarım Premier Lig’de bir futbolcu olmayı istemiştir.
Kardeşi Zana, onu “evde, sokakta, okulda, okul takımlarında ve arkadaşları arasında sorun yok” olarak tanımladı. O, “ailedeki gidilecek kişi” dedi.
Öldüğü gece, Twana daha önce endişeli kardeşine her şeyin yolunda olduğuna dair güvence vermek için mesaj atmış, teknenin iyi çalıştığını ve İngiltere’ye doğru yola çıktıklarını söylemişti.
Bunun yerine, biraz sonra motor arızalandı. Sky News, teknedeki insanlar ile Fransız acil servisleri arasındaki telefon ve metin konuşmalarının dökümlerini gördü ve bunlar, karadaki tereddüt ve kayıtsızlıkla müttefik olan denizdeki kaosun bir resmini çiziyor.
Teknede bulunanlar Fransız acil servis hattını aradı ancak yardım gönderilmedi.
Daha sonra onlara aslında İngiliz kıyı sularında oldukları söylendi, bu yüzden Birleşik Krallık makamlarını aramaları gerekiyordu. Onlar da teknenin Fransız sularında olduğunu söylediler.
Ve böylece, saatler sonra, iki yetkili arasında para aktarılana ve bilgi aktarılmayana kadar devam etti. Tekne su aldı ama Fransızlara bu söylendiğinde cevap “İngiliz suyu” oldu.
Sonunda, korkunç bir şekilde, yolcular, asla gelmeyen yardım istemek için telefon ettikten saatler sonra denize girdiler.
Bunun yerine, suda cesetler gördükten sonra alarm vermek için bir balıkçı teknesine düştü.
Zana şimdi Fransa’da, kardeşinin ölümüyle ilgili koşullar hakkında daha fazla şey öğrenmeye çalışıyor. Trajediden paramparça olmaya devam ediyor ve çaresiz insanların yardımsız kalabilecekleri konusunda şaşkın.
“Çünkü bu olay iki ülke arasındaki sularda yaşandı, sevdiklerimiz her iki ülkeyle temasa geçti ve yardım istedi” diyor. “Ama hiçbiri yardım teklif etmedi.”
Devamını oku:
İngiliz Kanalı ölümleri: Hükümet, trajedide 31 kişinin öldüğünden beri ‘hiçbir şey öğrenmedi’
Tory Milletvekili, Göçmenlik Bakanı Robert Jenrick’in göçmen otelleri nedeniyle ‘istifa etmesi gerektiğini’ söyledi
Artık insanlara kardeşinin izinden gitmemelerini söylediğini söylüyor; bu tehlikeli geçişten kaçınmak ve güvenliklerini düşünmek. Ve tavsiyesinin göz ardı edildiğini söylüyor.
“Kime bu gemi yolculuğuna çıkmayın dersen, ‘Allah’ın bizim için ne nasib ederse o olur’ derler.
“Bu yüzden onlara Twana’nın trajik yolculuğunu anlatıyorum ama bu göç devam ediyor. Ve devam edecek.”
Ve o haklı. Manş Denizi’ni geçen insan sayısı son bir yılda arttı. Kasım 2021’deki felaketten bu yana yaklaşık 44.000 kişi küçük bir tekneyle İngiltere’ye geldi.
Dunkirk’te akşam oluyor ve kasabanın içinden bir alay geçiyor – ölen 31 kişiyi anmak için bir anma yürüyüşü.
Kurbanların isimlerinin okunduğu ve isimlerinin kabartmalı olduğu elle boyanmış tabelaların asıldığı sahilde sona eriyor. Twana’nın adı, diğer herkesle birlikte oradadır – en üzücü koşullarda yarıda kesilen, çoğunlukla genç yaşamların bir kataloğu.
O zamanlar, değişiklik talep edecek türden bir trajedi gibi görünüyordu. Ama gerçekte, tekneler hâlâ kalkıyor, kaçakçılar hâlâ para kazanıyor ve kamplar hâlâ insanlarla dolup taşıyor.
Ve çaresiz insanlar dünyanın en işlek nakliye şeridini zayıf, dayanıksız gemilerle geçmeye devam ettikleri sürece, başka bir felaket olasılığı acımasızca kaçınılmaz görünüyor.
Kaynak : https://news.sky.com/story/migrants-fill-up-squalid-camp-and-wait-for-boats-to-cross-the-channel-in-wake-of-tragic-deaths-12754998