Kıdemli milletvekilleri Avustralya, güçlü profesörler Fransa'nın Sciences-Po kolejinde ve Britanya'daki seçkin okullar hepsi yakın zamanda tecavüz ve cinsel tacizle baş edememekle suçlanıyor. Bu sorunlar karşısında, “tecavüz kültürü” (tecavüzün ve cinsel şiddetin normalleşmesi) hakkında konuşmak, güçlülere seslenmenin sert bir yolunu sağladı.
Ancak bu hesaplama ilk değil. Me Too hareketine geri dönüp baktığımızda, 2010'ların slutwalks ve feminist kampanyacıların erkek şiddetini vurgulamak için uzun süredir devam eden çabaları, suistimali açığa çıkarmak istismar ve cezasızlık yapılarını yeterince hızlı bir şekilde çökertmiyor gibi görünüyor.
Sebepler çoktur. Ceza adaleti sistemi, mağdurlar ve hayatta kalanlar tarafından büyük ölçüde güvensizdir. adaletsizlik ve ayrımcılık kalıpları. Erkekleri ve erkekleri rıza, kadınlara saygı ve toplumsal cinsiyet adaleti konusunda eğitmeye yönelik çağrılar belirsizdir.
1970'lerde feminist aktivizm, kadınların günlük yaşamına nüfuz eden bir erkek şiddeti kataloğu ortaya çıkardı. Gibi kuruluşlar Kadına Şiddete Karşı Kadınlar ve Susan Brownmiller'ınki gibi kitaplar İrademize Karşı (1975) bu sorunu turboşarj etti. Yeni tecavüz krizi yardım hatları ağları, hırpalanmış kadın sığınma evleri ve Sokakları Geri Kazanma kampanyaları yaratıcı ve proaktif tepkilerdi. O zamanlar farklı olan, bazı erkekler arasındaki aktif, organize tepkiydi.
Cinsiyetçilik karşıtı erkek hareketi
Radikal bir azınlık için, erkekleri tecavüz kültürüne karşı kampanya yapmaya teşvik etmek, feministleri dinlemek ve onlardan bir şeyler öğrenmek ve erkeklerin sosyalleşmesine değişim getirmek için bir fırsattı. 1970'ler cinsiyetçilik karşıtı erkek hareketi Avustralya, Amerika Birleşik Devletleri, Fransa, İngiltere, Danimarka ve Hollanda'da özellikle faaldi ve dergiler, konferanslar, erkek merkezleri ve yerel cinsiyetçi karşıtı erkek grupları altyapısına sahipti.
Üyeleri tutkulu bir şekilde erkek şiddeti sorunuyla uğraşıyorlardı - kadınlar, eşcinsel ve ikili olmayanların yanı sıra erkekler ve oğlanların da çektiği acı. Öyleyse, onların aktivizminden ne öğrenebiliriz?
My araştırma Cinsiyet karşıtı erkek hareketi, 1980'lerde Cardiff'te aktif olan Kadına Karşı Şiddete Karşı Erkekler gibi gruplar kuran feminist hedeflerle özdeşleşen erkekleri ortaya çıkardı. Kadına yönelik şiddeti yücelttiklerini düşündükleri filmleri seçtiler, cinsel olarak nesnelleştiren reklamlara duvar yazıları boyadılar ve “tecavüz, şiddet değil şiddettir” şeklinde etiketler dağıttılar.
Tartışma gruplarında cinsiyetçi karşıtı erkekler kendi davranışlarını incelediler ve kendi ilişkilerini eleştirdiler. Bristol, Londra ve Nottingham'da erkekler MOVE (Erkekler Şiddeti Aşan Adamlar) ağıyla da çalıştı. MOVE, hem cinsiyetçiliğe hem de homofobiye meydan okuyan şiddet uygulayan erkeklere denetimli serbestlik ve sosyal hizmet tavsiyeleri yoluyla danışmanlık teklif etti.
Bununla birlikte, birçok kadın, yıllarca süren cinsiyetçi sosyalleşmeden sonra erkeklerin nasıl çözümün bir parçası olabileceğini görmekte zorlandı. Tecavüz sorunu çoğu kez, toplumsal cinsiyetin toplumdaki işleyiş biçimine o kadar derinden gömülmüş olarak anlaşılıyordu ki, kadın ve erkek arasındaki her karşılaşmayı yapılandırdığı görülüyordu.
Küçük tecavüzler
1970'lerin ve 1980'lerin kadın kurtuluş aktivistleri, erkek şiddetini her şeyi kucaklayan bir şey olarak gördü. Bugünün "tecavüz kültürü" konuşmasına benzer şekilde feminist teorisyenler, "küçük tecavüzler" fikrini tartıştılar - kadınların barlarda ve sokaklarda karşılaştıkları hışırtı, bakışlar ve kurt ıslıkları, iş yerlerinin rutin mikro saldırıları, serseri kıstırma ve bedenler üzerine yorumlar. . Bu davranışlar, cinsiyetçi karşıtı aktivistin ortaya çıkardığı sürekli tehdidin bir parçasıydı. John Stoltenberg "davranışlarımızdaki tecavüz benzeri değerler" olarak adlandırıldı.
Yazarlar ve teorisyenler Andra Medea ve Kathleen Thompson 1974'teki tecavüzü “doğrudan fiziksel temas yoluyla olsun ya da olmasın, bir kişi tarafından bir başkası tarafından zorlanan herhangi bir cinsel yakınlık” olarak tanımladı. Radikal feminizm içinde tecavüz kavramsal olarak geniş bir dizi etkileşimi içerecek şekilde genişletildi ve bu da cinsiyetçilik karşıtı erkek hareketi için işleri karmaşık hale getirdi. Erkek aktivistler tecavüz karşıtı çıkartmalar dağıtmaya devam etseler de, tecavüz bu kadar geniş bir şekilde tanımlandığında ve olası her cinsel karşılaşmayı içerdiği görüldüğünde, çoğu ilerleme konusunda cesaretlerini yitirdi.
1980'de Essex Üniversitesi'nde yapılan bir öğrenci anketi, bunun samimi bir düzeyde nasıl gerçekleştiğini gösterdi. Tecavüzün bu daha geniş tanımları nedeniyle, kendilerini cinsiyet karşıtı sanan erkekler, ya kendilerini kurban olarak konumlandırarak ya da kadınlarla etkileşime girmeyi tamamen yasak olarak görmeye başladıkları aşırı önlemler alarak feminist aktivizmden koptu.
Bir adam, kadınları nesneleştirmek ile “kadınları fiziksel olarak hayal etmek” arasındaki mücadelesini anlattı. Bir diğeri, kadınlara yönelik cinsel arzusunu durduramayacağını, ancak kadın partneri tarafından bunun "bir tür ayrımcılık" olduğuna "en az yarı ikna" olduğunu söyledi. Diğerleri daha çok kızdı, hatta erkeklerin kurtuluşu ve erkeklerin “yaralarını iyileştirme” ihtiyacı hakkında konuşmaya başladılar. Bu değişim, büyüyen bir "erkek hakları" hareketiyle sonuçlandı. Giderek artan bir şekilde çocuk velayeti tartışmalarına ve feministlerin suçladığı diğer sorunlara odaklanan bu hareket hala yaşıyor bugün.
Ancak, daha net modeller rıza eğitimi 2010'larda erkeklerin tecavüze karşı aktivizmi için olumlu bir değişim yaratmış gibi görünüyordu. Belki de ironik bir şekilde, rıza hakkındaki fikirler, önemli feminist huzursuzluğa neden olan ancak uygulanabilir, pratik onaylama modelleri ("evet, evet demektir") ve hevesli ("önce sor ve sık sor") rıza sunan bir dünya olan sado-mazoşist çevrelerden gelmişti. Bu modeller daha yakın zamanda pratik okullara ve cinsel rızanın normalleştirildiği toplum temelli programlara yayıldı. Acı verici ve her şeyi kapsayan tecavüz konuşmaları yerine rıza, bir fincan çay ikram etmek ve kabul etmek.
İlgili Makale
Erkeklerin ve erkek çocukların her yerde rızası olmayan davranışları bir sorun olarak görülmelidir. Ancak tecavüz kültüründen bahsetmek en iyi, topu yuvarlatmanın bir yolu olarak anlaşılır; canlı manşetlere neden olur, ancak sağlıklı cinsel yaklaşımları neyin oluşturduğuna dair kafa karışıklığı nedeniyle erkeklerin ve erkek çocukların davranışlarındaki değişikliği engelleyebilir. 1970'lerde ve 1980'lerde “küçük tecavüzlerin” sorunlu kullanımı gibi, bazı terimler erkeklerin tamamen kopmasına neden olabilir. Kampanyalar, iyi cinsel davranışların net, olumlu modelleri etrafında daha iyi organize edilir - bu, erkek çocuklarınız, iş arkadaşlarınız, öğrencileriniz ve arkadaşlarınızla başlayacağınız sohbettir.
Yazar Hakkında