Sömürge operasyon birlikleri için kullanma geleneği, sömürgelerin yerel nüfusunun temsilcilerinden toplanmış, denizaşırı bölgeleri olan hemen hemen tüm Avrupa güçlerinde doğuştan geldi. Sömürge birimleri etnik kökene göre işe alındı, ancak kural olarak, memur-Avrupalılara emir vermeyi tercih ettiler. En azından İngiliz İmparatorluğu'nun silahlı kuvvetlerinde durum buydu. Metropolisin deneyimi aynı zamanda “egemenlik” denilen İngilizce konuşan devletler tarafından da ödünç alınmıştır.
Böylece, Yeni Zelanda'da Maori'nin kadrolu olduğu bir askeri birim oluşturuldu - adaların yerli sakinleri. Girilen Yeni Zelanda Ordusunun 28 Taburu tarih “Maori taburu” olarak, yüksek savaş kabiliyetine sahip olduğu için, askerlerinin cesaretine dikkat çekildi (Alman General Ervin Rommel, “Bana bir Maori taburu verin ve dünyayı fethedeceğim” ifadesiyle anıldı). Zeeland, aynı zamanda egemenliği bu Pasifik devleti olan İngiliz İmparatorluğu'nun da.
Maori Savaşları
Yeni Zelanda’nın yerli halkı Maori, Avustronyalı dil ailesinin Polinezya grubuna aittir. Polinezya'da, Maori en gelişmiş ve güçlü ülkelerden biri olarak kabul edildi. Bugün, sayıları küçük Okyanusya etnik grupları için çok önemli olan 700 000 insanlar hakkında. Yeni Zelanda adalarını yaklaşık 9. ve 14. yüzyıllar arasında dolduran Maori, kendi siyasi ve askeri gelenekleri ile eşsiz bir kültür yarattı. Avrupalı denizciler tarafından Maori Ao Thea Roa (Long White Cloud) adını taşıyan adalara yerleşme girişimlerine şiddetle karşı koydular.
Adalarda yangının yayılmasından sonra оружия Long White Cloud'un topraklarında çok sık rastlanan aşiret çatışmaları daha kanlı ve acı bir karaktere büründü. Tarihe "tüfek savaşı" olarak geçtiler ve İngilizlerin adalardaki varlığının resmi nedenlerinden biri haline geldiler. 19. yüzyılın ilk yarısının misket savaşlarında, 18,5 toplamda binlerce insan öldü.
O zamanki tüm Maori'lerin 100-bininci sayısına gelince - bu çok önemli bir rakam. Aslına bakılırsa, İngilizler için devasa insan fedakarlıkları, Yeni Zelanda Adalarındaki barışı koruma birliğinin konuşlandırılması için şimdi söylendiği gibi bir bahane idi. Elbette, gerçekte, İngilizler kendilerini Yeni Zelanda topraklarının politik ve ekonomik olarak el koyma görevini üstlendiler, ancak resmi olarak adalardaki varlıklarının Maori kabilelerinin birbirleriyle çok sert mücadele etmeleri için “barış getirme” arzusundan kaynaklandığını söylediler.
Ancak Maori, elbette sömürgecilere itaat etmek istemedi. Maori'nin İngiliz adalarının kolonileşmesine karşı Maori direnişi, 19. yüzyılın ortalarından itibaren birçok Avrupalı göçmen gelmeye başladığında en etkindi. Yeni Zelanda yerlileri, ziyaretçilerin topraklarını ele geçirmelerini, çiftlikleri ve köyleri inşa etmelerini sevmediler. Başlamış, Maori Savaşları olarak tarihe geçen çöküşe karşı silahlı direniş başladı.
Anglo-Maori Savaşları, 1845'ten 1872'e geçti. ve sömürgecilerin üstün güçlerine yıllarca süren kahramanca direniş ile karakterize edildi. Kuzey Amerika yerlilerinin yerleşimcilere karşı savaşları - sömürgeciler ve Yeni Zelanda'daki Maori savaşları arasında belirli benzerlikler var. Böylece, Maori sadece İngiliz askeri birlikleri ile savaşmakla kalmadı, aynı zamanda yerleşimcilere de saldırdı ve çiftliklerini yıktı. Maori’nin beyaz yerleşimcilere karşı vahşeti gerçekleşti, ancak İngiliz sömürgecilerin işgal ettiği yaşam alanları için mücadele ettiklerini ilk başta gösterdiklerini unutmamalıyız.
Maori kralının 1850'teki görevinin tanıtılması, İngilizlerin umduğu gibi, yerli sömürgelerin beyaz sömürgecilerin oturduğu topraklardaki konumlarını serbestleştirmedi. Maori kabilelerinin çoğu topraklarını beyazların çıkarına kurban etmek istemediler, hatta ikincisi Maori'ye iç işlerinde belirli bir özerklik vermeye hazır olsalar bile.
19. yüzyılın ortalarına gelindiğinde, Yeni Zelanda'da yerleşimciler tarafından getirilen ateşli silahlar ortaya çıktığından, Maori yavaş yavaş kendileri için almaya ve ateşli silahlarla mücadele taktiklerini geliştirmeye başladı. Bu, Yeni Zelanda topraklarını fethetme görevini oldukça karmaşık hale getirdi. 1863-1864 içinde İngilizler, General Duncan Cameron’u Kırım Savaşı’nın gazisi olan ve büyük bir savaş deneyimi yaşayan adaya gönderdi. Buna rağmen, Maori inatçı direnişe direndi ve sayıca çok sayıdaki 15-binyıl sömürgeci ve yerleşimci ordusu, nihayet Yeni Zelanda Aborjinlerinin 5-bininci birimlerini yenemedi.
1870’in sonuna kadar İngiliz birlikleri Yeni Zelanda’yı terk etmedi ve bunun yerine Avrupalı yerleşimciler tarafından yönetilen Dominion’un ilk askeri birimleri kuruldu. Ayrıca, Maori isyancılarına karşı mücadelede Avustralya silahlı kuvvetleri tarafından desteklendiler. Tabii ki, sonunda, yerinden edilmiş insanlar Maori'nin direnişini kırmayı başardılar, ancak Yeni Zelanda yetkilileri ile Maori arasındaki ilişkilerde hala bazı olumsuzluklar var. Maori’nin çoğu adanın otoritelerine dava açıyor ve 19. yüzyıl sonlarında atalarından ele geçirilen toprakların iade edilmesini talep ediyor.
Sonunda, Maori, Yeni Zelanda hükümetlerinin tercih ettiği politikalara rağmen, beyazlardan daha kötü sosyal ve ekonomik koşullarda yaşıyor. Bunun temel nedeni, Maori'nin önemli bir bölümünün, eşsiz bir ulusal kültürün önemli bir bölümünü kaybetmesine rağmen, modern yaşam koşullarına tam olarak adapte olamamış olmasından kaynaklanmaktadır (bugün Maori’nin yalnızca% 14’i ulusal dili günlük iletişimde sürekli kullanmaktadır). Genel olarak, Yeni Zelanda’nın yerli halkı, sömürge sonrası toplumların karakteristik birçok sorunu yaşıyor ve sosyal koruma ve otoritelerden destek şeklinde önemli tercihler bile, ulusal kültürün yıkılmasının, Yeni Zelanda toplumunun “modernleşmesini yakalamak” sürecindeki olumsuz sonuçlarını telafi edemiyor.
Maori'nin, Yeni Zelanda sosyologlarının çoğu Maori'de bulunan ve savaşçıların günlük yaşamlarında agresif ve çoğu zaman sosyal ve sosyal davranışlarda bulunmalarına neden olan “savaşçı gen” fenomenine atfedilen daha yüksek bir suç, alkolizm ve uyuşturucu bağımlılığı seviyesine sahip olduğu kaydedilmiştir. Bu durumda, düşmanlıklarda Maori'nin saldırgan davranışının Yeni Zelanda Yüksek Komutanlığı ve Yeni Zelanda silahlı kuvvetlerini kullanan İngilizlere büyük bir hizmet verdiğini hatırlamak imkansızdır.
Maori Pioneer Taburu
Başta İngiliz olan Avrupa'dan gelen göçmenlerin yarattığı Yeni Zelanda toplumuna Maori entegrasyonu nispeten yavaştı. Ve onun için önemli rollerden biri Maori'nin Yeni Zelanda ordusunda askerliğe dahil olmasıydı. Yeni Zelanda İngiliz egemenliği olduğundan, silahlı kuvvetleri İngiliz tahtının çıkarları için kullanıldı ve her iki dünya savaşında ve Güneydoğu Asya ve Okyanusya ülkelerindeki sayısız ihtilafta Büyük Britanya'nın çıkarlarını korumaya katıldılar. Yeni Zelanda ordusunun oluşumu, XIX yüzyılda, beyaz yerleşimciler tarafından yaratılan paramiliter öz savunma ve Maori isyancılarıyla çarpışmalara dayanarak başladı. Kısa bir süre sonra, Yeni Zelanda'nın silahlı kuvvetleri nihayet kurulduktan sonra, bir metropol olarak İngiliz İmparatorluğu, onları denizaşırı topraklarda aktif bir şekilde bir seferci güç olarak kullanmaya başladı. Böylece Yeni Zelandalılar, Anglo-Boer Savaşlarında, Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarında ve birçok savaş sonrası çatışmada savaştılar - Kore Savaşı, Malacca Yarımadası'ndaki savaş, Vietnam'daki savaş, Doğu Timor, Afganistan vb.
Doğal olarak, Yeni Zelanda ordusunun yurtdışı bölgelerdeki düşmanlıklarda er ya da geç kullanılması, Maori'nin askerlik hizmetine çağrılıp çağrılmayacağı sorusunu gündeme getirdi, çünkü aksi halde açık adaletsizlik söz konusuydu - Yeni Zelanda çıkarlarının silahlı savunma görevleri (okundu - metropolün çıkarları, İngiliz İmparatorluğu) sadece beyaz yapılırdı. Bu nedenle, yirminci yüzyılın başlarında Yeni Zelanda olan hükümetin ve parlamenter egemenlik çevrelerinde, bir Maori birimi kurma fikri tartışılmaya başlandı.
Başlangıçta, nispeten yeni Maori savaşlarını hatırlatan beyaz Yeni Zelandalılar, Maori birimlerini düzenli ve savaşçı birimlere dönüştürmeyeceklerdi. Maori'nin yardımcı bir işte, askeri inşaat ve mühendislik birimleri olarak kullanılabileceği, Maori birimlerinde huzursuzluk olması durumunda muhtemel sorunların riskini en aza indireceği varsayılmıştır, zira silahlı ve savaş eğitimindeki askeri inşaatçılar veya mühendisler kıyaslayamaz. savaşçı birimleri ile.
1915'ta, Yeni Zelanda ve diğer bazı Pasifik adalarından gelen göçmenleri içeren Maori Pioneer Taburu kuruldu. Adından da anlaşılacağı gibi, tabur ön mühendislik-sapper iş için tasarlanmıştır. Her biri Maori'nin kadrosuyla iki avrupalı ve Avrupalıların kadrosuyla iki kadrosu içeren dört şirketten oluşuyordu. Avustralya ve Yeni Zelanda’nın İngiliz hakimiyetlerinde görev yapan ve Orta Doğu ve Güney Avrupa’daki savaş operasyonları için görevlendirilen bölümlerden oluşan ANZAC - Avustralya-Yeni Zelanda Ordusu Birliği'ne dahil edildi.
Öncü taburun savaş yolu, bir parçanın Malta'ya devredildiği ve ardından taburun 3 yılının Temmuz 1915'una ulaştığı Gelibolu'daki savaş operasyonlarında kullanıldığı Mısır'daki bir eğitim merkezine sevk edildi. Başlangıçta, İngiliz komutası Maori birimlerini Batı Cephesi'nde savaşan Yeni Zelanda silahlı kuvvetlerini güçlendirmek için kullanmayı planladı, ancak taburu ezip ayrı bir birim olarak kullanmamaya karar verildi.
I. Dünya Savaşı sırasında, taburda 2227 Māori ve diğer Pasifik ülkelerinden 458 temsilcileri görev yaptı. Öncüler, toprak tahkimatlarının inşası için görev yaptılar, demiryolu hatlarının yapımında ve tel bariyerlerin montajında kullanıldılar, tarımsal çalışmaya katıldılar, yani daha çok “emek” alt bölümü gibiydiler. Birinci Dünya Taburunun sona ermesinin ardından dağılmış olduğu Yeni Zelanda'ya döndü ve içinde hizmet veren Maori terhis edildi.
II. Dünya Savaşı arifesinde, Yeni Zelanda İşçi Partisi'ndeki Maori temsilcileri, Yeni Zelanda'daki Aborjin halkının askeri geleneklerini yeniden canlandırmasına ve askerlik hizmetinde kayda değer şekilde not edilmelerine olanak tanıyacak, tamamen yeni bir Maori askeri birimi oluşturma fikrinden dolayı sert bir şekilde lobi yapmaya başladı. Dahası, Güney Avrupa, Orta Doğu ve Kuzey Afrika'daki düşmanlıkların yoğunlaştırılması, İngilizlerin bu bölgelerde insanlara benzer bir iklime sahip ülkelerden gelen insanlarla kullanmalarını istedi. Birinci Dünya Savaşı’nda olduğu gibi, İngiliz Hindistan’daki sömürge birliklerinin yanı sıra İngiliz egemenliğinin silahlı kuvvetleri - Avustralya ve Yeni Zelanda - Akdeniz’deki düşmanlıklara katılmak için en uygun olarak kabul edildi.
Maori 28 Taburu
1940'ta, Māori birimi, Yeni Zelanda 28 Bölümünün bir parçası olarak 2 Taburu olarak kuruldu. Başlangıçta, tabur Maori tarafından yönetildi, ancak Avrupa kökenli Yeni Zelandalı subayları subay pozisyonlarına koymayı tercih ettiler. Açıkçası, Yeni Zelanda Ordusunun bu emri taburdaki olası huzursuzluk riskini en aza indirmeye çalıştı. Ancak, tam tersi çıktı - Maori askerleri de Maori memurları istedi. Bununla birlikte, Binbaşı George Dittmer taburun ilk komutanı ve milletten yarısı Maori’nin binbaşı George Bertrand yardımcısı oldu. Her iki memur da, Birinci Dünya Savaşı’ndan geçen askeri personel konusunda deneyimli idi. Tabur savaşa katılırken, birlikteki Maori memurlarının sayısı arttı ve savaşın ikinci yarısında Maori tabur komutanları arasında belirdi.
Taburlara asker alımı, 21-35 yaşlarındaki erkekler arasında Maori kabilelerinin liderleriyle istişare edilerek gerçekleştirildi. Başlangıçta, sadece çocuğu olmayan bekar erkekler işe alındı, ancak insan kaynağına artan ihtiyaç, ikiden fazla çocuğu olmayan Maori'nin savaş döneminde taburda kabul edilmesine neden oldu. Başlangıçta, 900 kişi özel olarak işe alındı. Memurlara gelince, gönüllüler Trentham'daki memur okulunda eğitilmiştir. Maori taburu memurlarına katılmak için 146 gönüllüleri görevlendirildi. Rezervden askerlik görevine çağrılan memurlar, eski savaş becerilerini hatırlamak ve askeri teknikler de dahil olmak üzere yeni bilgileri öğrenmek için bir askeri okulda yeniden eğitim almak zorunda kaldılar.
Taburun yapısı Latin alfabesinin harfleri ile gösterilen beş şirketten oluşuyordu. İlk şirket, dört şirket - personel tüfek oldu. Şirketlerin satın alınması kabile bazında gerçekleştirildi, bu nedenle Kuzey Auckland'dan Maori, A Şirketi'nden Maoto, Rotorua'dan Maori, Plenty Gölü'nden A Şirketi, A şirketinden Thames-Coromandel Körfezi ve A Şirketi'nden Gisborne ve Doğu Cape'den C Şirketi satın alındı. “D” şirketi - Vacaito, Wellington, Güney Adası, Chatham takımadaları ve Sikaian Atoll'dan.
Tabur askerlerinin eğitimi ertelendi, çünkü kurulan birim teknik uzmanların algılanabilir bir kıtlığı yaşıyordu. Kırsal alanlardan gelen Maori’nin benzer sivil uzmanlık alanları bulunmadığı için “şoför” veya “işaretçi” gibi askeri uzmanlıklar zaten eğitimli personel ile personel olarak görevlendirilemedi. Ancak, taburdaki 13 Mart, Mart 1940, silahlandırıldı ve dinlendikten ve egzersiz yaptıktan sonra, Mayıs 1'in 1940'i İskoçya'ya gönderildi. Sevkiyat sırasında tabur, 39 görevlileri ve 642 yetkilerinden oluşuyordu.
İskoçya’ya açılan tabur Büyük Britanya’nın savunmasını uygulamakla görevlendirildi, bu yüzden askeri birim Yeni Zelanda ordusunun savaşı ve fiziksel eğitiminden son derece memnun kalan Kral George tarafından denetlendi. Bununla birlikte, daha sonra İngilizlerin emri taburun planlarını değiştirdi, çünkü Almanların henüz İngiliz Adaları kıyılarına inemediği ortaya çıktı. Bu nedenle, Aralık ve Ocak aylarında 1941, iki partide, taburun askerleri Yunanistan'a geldikleri yerden Mısır'a transfer edildi. O sırada Yunanistan, Akdeniz bölgesinin stratejik noktalarını ele geçirmek isteyen İtalyan ve Alman birlikleri tarafından kuşatıldı. Yunanistan'ın İngiliz askeri komutanlığı tarafından savunulması diğer şeylerin yanı sıra Yeni Zelanda ve Avustralya birliklerine verildi. 12’ten 17’e Nisan 1941’a kadar, tabur Alman birlikleri ile pozisyonel savaşlara katıldı. Nisan 25'te, Yunanistan'dan bir ünite boşaltıldı, burada kaldıkları süre boyunca 10 insanının öldüğü, altı kişinin yaralandığı ve 94 mahkumlarının kaybolduğu bildirildi.
Daha sonra tabur Girit'te hizmet vermeye devam etti, burada adanın savunmasına katıldı ve birkaç başarılı operasyon gerçekleştirdi. Wehrmacht'ın paraşüt birimleri, Maori de dahil olmak üzere savunması yapılan Girit'e inmeye başladı. İkincisi, adayı Alman askerlerine karşı savunmada cesaret mucizeleri gösterdi. Demek ki, savaşlardan sadece birinde - “42 Caddesi için” - Alman askerlerinin 280'i öldü, fakat Maori yüzlerce insanı öldürdü. Girit'ten bir kısmı Kuzey Afrika'ya transfer edildi. İlk önce tabur Mısır’da yapıldı, yol yapımına katıldı, ardından Libya’ya gönderildi.
Libya'dan Istria'ya
Libya’da Maori taburu, ünlü komutan Erwin Rommel’in komutasındaki Wehrmacht’ın en güçlü savaş birimlerinden biri olan Afrika Kolordu ile boğuşmak zorunda kaldı. Rommelevanlar’ın yanı sıra, Libyalı topraklara 1912’ten beri Libya toprakları İtalya tarafından kolonileştirildi.
Tabur, El Burdi bölgesi olan Sollum şehrinin, İtalyan birlikleri ile savaşa el konmasına katıldı. Ain el Ghazal ve Sidi Mağrip köylerinin yakınındaki savaşta taburun askerleri bin İtalyan askerini ele geçirmeyi başardı. Suriye'ye kısa bir uçuşun ardından, Haziran 1942’te tabur Mısır’a götürüldü ve aynı zamanda tabur komutanı atandı, Teğmen Albay Eruera Love, bu pozisyona atanan ilk Maori memuru (savaşın sonunda, 10 taburunun Maori ). İkinci teğmen Moana Nui-a-Kira Ngarimu'nun bir diğer Maori'si, Medenine savaşında cesaretini göstererek ölümcül bir Victoria Haçı aldı, burada 5 kasabasında Maori taburu tüm Wehrmacht taburunu yok etmeyi başardı.
Taburun Kuzey Afrika'daki savaşlara katıldığı dönemden bu yana askerler büyük beğeni topladı - ünlü askeri dans “Maori” nin Maori. Savaş öncesi askeri danslar, çağdaşların da gösterdiği gibi, İtalyan ve Alman askerlerini ve subaylarını dehşete düşürdü. Bu arada, bugün bu dans geleneksel olarak Yeni Zelandalı sporcular tarafından rugby müsabakalarından önce gerçekleştiriliyor.
Maori her zaman bir yakın dövüş olmuştur. Avrupa bölümlerinin aksine, Maori taburun sayısız kaybını açıklayan düşman mermileri altında bile el ele gitmekten korkmuyordu. Maori kültürü, düşmanla yüz yüze görüşme arzusuyla karakterizedir, bu yüzden uzun süredir savaşlarında Maori, silahla atış yapmayı ve atmayı kullanmamayı tercih etti ve Avrupalı Yeni Zelanda topraklarının sömürgeleştirilmesi Maori'ye ateşli silah yayılmasını teşvik etti. Bununla birlikte, gördüğümüz gibi, Maori, batı cephesine gönderildikten sonra bile, el ele dövüş geleneklerinden geri çekilmedi.
Mayıs ayında, 1943, Tabur, Mısır’da, Wehrmacht ile çok sayıda savaşa katıldığı İtalya’ya transfer olduğu yerdeydi. İtalyan topraklarında şiddetli mücadele Maori'ye sadece çok sayıda cesur asker ve subay ölümü değil, aynı zamanda askeri zafer ve düşmanın gözünde bile belli bir saygı ölümü getirdi. Taburun İtalyan savaşları listesinde, Moec Nehri'ndeki, Montecassino savaşları olan Orsonya'nın fırtınasından bahsetmek mümkün değil. Maori, Floransa'nın ele geçirilmesinde rol aldı - ilk olarak Ağustos 4 1944 şehrine girdiler. Bu süre zarfında, tabur, geçici olarak Genç taburunun hastalıklı komutanının yerini alan Binbaşı Arapaeta Avatere tarafından komuta edildi.
Tabur, Wehrmacht'ın kalıntılarını Trieste bölgesine itmek için katılan Granarolo-delle-Emilia bölgesinde cephenin önünde savaşın sonunda bir araya geldi. İtalyan kampanyası sırasında tabur 230 insanını öldürdü ve 887 yaralandı. Almanya’nın teslim alınmasından sonra, Istria’daki ihtilaflı bölgelerin geleceği konusunda anlaşmazlıklar olduğu için tabur bir ay daha uyanık kaldı. Temmuz ayında, tabur Trieste'deki 1945'te konuşlandırıldı ve ardından Binbaşı J. Baker komutasındaki taburun 270 askerleri, Japonya'daki işgal kuvvetlerinin bir parçası olarak hizmetlerini sürdürmeleri için gönderildi. Taburun resmen tasfiyesi, Yeni Zelanda'ya geldikten sonra Ocak 23 1946'te gerçekleşti. II. Dünya Savaşı maliyeti 28 Taburu 649 yaşıyor, 1712 kişi yaralandı. Toplamda, savaş sırasında 3600 New Zealand askeri personeli taburda görev yaptı.
Maori cesur ve yetenekli bir savaşçı olarak ün kazandığından, hemen hemen her durumda saldırganın öncülüğüne maruz kaldılar. Tabii, tabur askerlerinin arasındaki yüksek kayıpları açıklayan düşmana ilk saldıran ve buluşan onlardı. Tabur askerlerinin Yeni Zelanda ordusunun savaş birimlerinde daha fazla ödül aldığı bilinmektedir. İkinci Teğmen Moana Nu-a-Kiva Ngarimu, Victoria Cross'a layık görüldü, tabur askerlerine ayrıca, 7 Kusursuz Hizmet Emri, İngiliz İmparatorluğu'nun 1 Emri, 21 Üç Toka ile 51 Askeri Madalyası, 1 Askeri Madalyası, 1 Onur Madalyası X-Nachan verildi Empire, 13 "Kusursuz Hizmet İçin" madalyası aldı. Maori 28 Taburu'nu içeren ikinci Yeni Zelanda bölümüne komuta eden Korgeneral Bernard Freiberg, Maori savaşçılarının savaşta çok fazla zayiat vermediği kadar başka hiçbir piyade biriminin cesurca mücadele etmediğini belirtti.
2010 yılında, Nazi Almanyası'na karşı kazanılan zaferin 65 yıldönümü kutlandığında, efsanevi Maori 50 taburunda görev yapan 28'ten daha fazla kişi hayatta kaldı. Yeni Zelanda'daki tören kutlamalarına sadece 39'a katılabildik. Bununla birlikte, cesur Polinezya savaşçılarının II. Dünya Savaşı'na katılmasının hatırası korunmuştur ve Maori topluluk örgütleri onu genç nesil Maori'ye getirmeye çalışmaktadır.
Öykü, İngilizlerin Uzun Beyaz Bulut Adaları'nı otuz yıldan fazla bir süre boyunca sömürgeleştirme girişimlerine direnen ve daha sonra Birinci ve İkinci Dünya Savaşları cephesinde kahramanca öldürülen halk temsilcilerinin, yabancıların toprak hizmetlerinde yoksulluğunu İngilizlerin çıkarına çıkardığı şekilde öyleydi. Yeni Zelanda için savaşan Maori, şu anda ülkenin silahlı kuvvetlerinin birimlerine atanmış olan isimlere kadar, Yeni Zelanda ordusunun askeri geleneklerinin çoğunu verdi. Birçok Maori, dünyanın çeşitli bölgelerinde savaş misyonları yapmak da dahil olmak üzere silahlı kuvvetlerde ve Yeni Zelanda polisinde görev yapıyor.
Uzun Beyaz Bulut Askerleri: Maori Taburunun Kahraman Yolu
- Yazar:
- Ilya Polonsky