Montreal'de İki Aydan Kısa Kısa Notlar
3.
1976 Yaz Olimpiyatları, 1976 yılında Montreal'de yapılmış. 40 yıl sonra Montrealliler, bu olayı Montreal Senfoni Orkestrasının stadyumda verdiği bir konserle andı. Sandalyelerini yüklenip stada akan insanların arasına biz de karıştık. Nasıl bir kalabalık... Ama en küçük bir sorun yok. (Bu arada bizi arayıp tarayan polisler de yok.) Stadın birçok yerine kurulan dev ekranların önünde şampanyalarını yudumlayarak konser izleyenler de var, uzandığı yerden gökyüzüne bakarak dinleyenler de... Birden kulağıma çok tanıdık bir ad geliyor: Nadia Comaneci. Benim siyah beyaz televizyon ekranından izleyip hayran olduğum Roman jimnastikçi, 1976 Yaz Olimpiyatları'nda tüm jüriden 10 üstünden 10 alan tek sporcu olmuş. 40 yıl sonra Nadia Comaneci'yi bu kez dev ekranda karşımda görünce "Hayat!" dedim "Senin ne güzel sürprizlerin var!".
4.
Bugün dil okulundaki ilk günümdü. Öğle arasında kendimi hemen okulun yanındaki parka attım. Bu kentte sık sık karşıma çıkan parklar gerçekten yaşıyor. İnsanlar parklarda yürüyor, koşuyor, spor yapıyor, bisiklet sürüyor, yoga yapıyor, güneşleniyor, kitap okuyor, arkadaşlarıyla söyleşiyor, bir de bugün benim de yaptığım gibi yanlarında getirdikleri öğle yemeklerini yiyorlar. (Mangal yapıp ortalığı dumana boğan yok.) Çocuklar oyun parklarında, su parklarında oynuyor, dans ediyor. Yahudilerden oluşan bir grubun kendi müzikleri eşliğinde bir yerde dans ederken biraz ötede bir müslümanın namaz kıldığını da gördüm. Çevrenizde sincaplar geziyor. Ben hatta sincabın biriyle dost bile oldum. Onu bir öykümün kahramanı yaptım:) Martılar, göklerden çimenlere iniyor. Parklarda çeşmeler var ve akan suyun tadı çok hoş. Yanında dolaştırdığın su şişeni her yerde doldurabiliyorsun. Kimse kimseyle ilgilenmiyor. Kimse kimseyi hiçbir biçimde taciz etmiyor. Hiçbir park çer çöp içinde değil. Son derece temiz. Kimse ardında bir şey bırakmıyor. Ve gökyüzü... Ben Montreal'deki kadar güzel gökyüzü başka bir yerde görmemiştim. Bulutlar hep konuğu gökyüzünün... Uzanıp çimenlere izle! İzliyorum sık sık.
5.
Bu binayı tasarlayan mimarın çocukluğuna insek karşımıza legosever bir çocuk mu çıkar dersiniz?
6.
Montreal'de karşınıza ara ara "sokak piyanoları" çıkıyor. Başının boş olduğunu hiç görmedim. Notalarını koyup önüne piyano çalıyor insanlar. Bir kentte bu kadar çok insan nasıl bilir piyano çalmayı?
Kent uykuya durunca piyanonun da üzerine bir örtü çekiliyor. Ben kendi ülkemde de sokaklarda halkın kullanıma açık müzik aletleri ve onları çalan insanlar görmek istiyorum!
7.
Düğün törenlerini, yeni bir yaşama adım atmaya karar veren insanların (öyle iseler) coşkuları, inançları, sevinçleri nedeniyle severim. Yüzler güler, düşler tazedir. Bir kilisenin önünden geçerken Montreal'da hiçbir kiliseyi gezmediğimi fark ettim. İçeriye girdim. Karşıma bir düğün töreni çıktı. Oturdum sıralardan birine ve keyifle izledim sonuna kadar. Tüm dünyada düğünlerin dili ortaktı. Töreni yöneten din görevlisi, sık sık izleyenleri gülümseten sözler söylüyordu. Mutlu, özenli, sıcak bir ortamdı.
8.
Bir kafeteryadayız. Kafeteryanın önü boydan boya cam ve biz hemen ardındayız. Önümüz sıra uzanan cadde bugün trafiğe kapalı. Birden genç bir adam, elinde fotoğraf makinesiyle caddenin ortasına çömeliyor. O istediği kareyi yakalamaya çalışırken köpeği de yanıbaşına oturup bekliyor. Ben "Ah!" diyorum "Ne güzel bir fotoğraf karesi!" Elbette çantasından fotoğraf makinemi çıkarana kadar "o güzel kare" bozuluyor. Oysa boynundaki fotoğraf makinesi hiçbir zaman çantasının içinde tutsak olmamalı. Kızım, "Niye üzülüyorsun?" diye soruyor. "Gördün işte." Yani yeterli olmalı. Ama öyle olmuyor. Fotoğraf makinesiyle önce iki kez görüyorsun. (Bir bu kareyi çekmeliyim dediğnde bir de deklanşöre bastığında) Sonra kezlerce görüyorsun. Kafanın içi fotoğraf kareleriyle güzelleşiyor.
9.
"Ama evliliğin belalı bir kurum olduğuna inanmaya devam ediyorum. Düğünden önce her adam dikkatlidir, naziktir, göz koydukları genç kıza "kendi" karıları oluncaya kadar prenses gibi davranırlar, sonra hızla birer zorbaya dönüşürler, ona hizmetçi gibi davranırlar, tepeden tırnağa değişirler ve toplum da bu konuda onları yüreklendirir. Düğünden öncesi oyun mevsimidir, sonra ciddi, karanlık ve üzücü şeyler başlar."
Amin Maalouf'a ait bu sözleri bütünüyle doğru kabul etmiyorum ancak gerçeklik payı olduğu da inkar edilemez!
"Doğu'dan Uzakta"yı Montreal'de, parklarda okuduğum kitap olarak (güzel) anımsayacağım. Üstelik bitmesini de hiç istemiyorum. Çünkü yanıma yalnızca Türkçe üç kitap alabildim. Bir kitapçıya girip de Türkçe bir kitap bulamamak... Anadili olmadan eksik kalıyor insan!
10.
1976 Yaz Olimpiyatları, 1976 yılında Montreal'de yapılmış. 40 yıl sonra Montrealliler, bu olayı Montreal Senfoni Orkestrasının stadyumda verdiği bir konserle andı. Sandalyelerini yüklenip stada akan insanların arasına biz de karıştık. Nasıl bir kalabalık... Ama en küçük bir sorun yok. (Bu arada bizi arayıp tarayan polisler de yok.) Stadın birçok yerine kurulan dev ekranların önünde şampanyalarını yudumlayarak konser izleyenler de var, uzandığı yerden gökyüzüne bakarak dinleyenler de... Birden kulağıma çok tanıdık bir ad geliyor: Nadia Comaneci. Benim siyah beyaz televizyon ekranından izleyip hayran olduğum Roman jimnastikçi, 1976 Yaz Olimpiyatları'nda tüm jüriden 10 üstünden 10 alan tek sporcu olmuş. 40 yıl sonra Nadia Comaneci'yi bu kez dev ekranda karşımda görünce "Hayat!" dedim "Senin ne güzel sürprizlerin var!".
11.
Evinden çıkıyorsun. Otobüs durağı hemen önünde. Zaten duraklar birbirine (zorlu kış koşullarından olsa gerek) çok yakın. En çok 10 dakika bekliyorsun. Geliyor otobüs. Otobüs sürücüsü sana selam veriyor, biletini basınca teşekkür ediyor. İnerken de sen ona teşekkür edip iyi günler diliyorsun. Otobüsün içi tıklım tıkış değil. Kimse kimseye bağırıp çağırmıyor. Çoğu zaman rahat rahat oturabiliyorsun bir yere. 10 (haydi 15 olsun) dakika sonra varıyorsun gitmek istediğin yere. İstanbul'dan gelince olacak işler mi bunlar diye şaşıp kalıyorsun! Bu sabah da daha doğrusu öğleye doğru da öyle oldu. Kızımla kahvaltı etmeye gidiyoruz. Kafenin bulunduğu caddeye girdiğimizde olağan dışı bir hareketlilikle karşılaştık. Burada caddeler çok uzun. O upuzun cadde boyunca dükkanların önünde tezgahlar açılmış. Bir iki tezgaha göz atalım dedik. Kızımla aramızda Türkçe konuşurken tezgahtaki kız, "Türk müsünüz?" diye sormasın mı? Montreal'de Türkçe konuşan insanlar bulmak kolay değil. Arkasından kızın annesi de geliyor yanımıza. Ben neredeyse bir aydır kızım dışında ilk kez biriyle Türkçe konuşma olanağı buluyorum böylece. Kadın ve eşi, 36 yıl önce (1980'de) İstanbul'dan Montreal'e göçen Süryanilerdenmiş. "Kızlarım burada doğdu ama onlar da biliyor Türkçe." diyor. Bir takı dükkanı sahibiler. Bugün yılda iki kez olan açık pazarlardan biri gerçekleşiyormuş. Özelliği ise ne alırsan al, faturana eklenen gerçekten de yüksek verginin bugün alınmıyor olmasıymış. Burada devlet vergi almayınca adı indirim oluyor! Söz birden "Neler oluyor Türkiye'de?"ye geliveriyor. Görüyorum ki arkalarında da bıraksalar, 4-5 yılda bir de gelseler artık Türkiye'ye, gönül bağlarını hiç koparmamışlar ülkeleriyle. Kahvaltı yapacağımız kafeye varıyoruz. Boş yer olmadığı için (küçük bir kafe) önce kuyrukta bekliyoruz. Garson, bizi boşalan ilk masaya oturtuyor beş dakika sonra. Kendin gidip bir masaya oturamıyorsun yani. Ya da otururken "Aaa, cam kenarı boşaldı! Geçeyim hemen oraya!" da diyemiyorsun. Garsona bahşiş vermemek gibi bir seçeneğin de yok. Bahşiş, gelen hesaba kendiliğinden ekleniyor. Sen yalnızca memnuniyetine göre (bence asıl parana göre) yüzdesini belirleyebiliyorsun. Bizim açık büfe kahvaltı facialarımızdan sonra önüme gelen bagel, gözüme fazlasıyla yeterli görünüyor. Ayrıca çok da lezzetli. Güneşli bir cumartesi böylece başlıyor. Montreal'de sık sık yağan yağmurlar nedeniyle bu "güneşli" sıfatı çok değerli!
12.
Royal Dağı'nın eteklerinde yer alan Mont Royal Parkı, pazar günleri Tam Tams diye adlandırılan bir festivale ev sahipliği yapıyor. George-Étienne Cartier (Kanadalı bir devlet adamı) Anıtının çevresinde toplanan insanlar birlikte davul çalıyor, dans ediyor. Herkes kendi halinde, hiçbir taşkınlık yaşanmıyor. Ben insanların başkalarına zarar vermedikleri sürece bildikleri gibi yaşamalarından yanayımdır. Kafaları güzelse kendi bilecekleri iş... Boş beleş insanlar da olabilirler, kokabilirler de... Park;, spor yapmak, güneşlenmek, kitap okumak, müzik dinlemek, alışveriş yapmak gibi başka seçenekler de sunuyor sana. Sen yeter ki bu güzel, güneşli günde yaşamaktan keyif almayı koy aklına. Biz de bir süre sonra dağa doğru yola koyuluyoruz. Yürünecek bir yol varsa benim için yaşamdan keyif almanın önceliği oradadır çünkü.
17.
Günlerden güneşli bir eylül günüydü. Türkü'nün, Fırat'ın ve Melis'in canları pek sıkılıyordu. Derken karşılarına bir park çıktı. Parkların çocuklara/gençlere sunacak sürprizleri her zaman vardı. Gerçekten de öyleydi. Park anne, onlara seksek oynayabilme olanağı sunuyordu. Hem de renkli çizgilerle hazırlanan alan, pek çekiciydi. Ancak bu alanın çekiciliğine Fırat kapılmadı, burun kıvırdı ona. Seksek oynamak "kızlar"ın işiydi. Türkü'nün hayatta seksek oynamaktan daha önemli işleri vardı. Enerjisini ona harcayamazdı.Hem o, artık çocuk da değildi. Melis'in ise gözleri ışıdı. Kalbi sevinçle çarptı. Kısa bir an da olsa çocukluğuna dönmek harika olacaktı! Başladı oynamaya. Fırat'ın ve Türkü'nün canı hâlâ sıkılırken Melis neşeli kahkahalar atıyordu. Kıssadan hisse, her anın değerini bilmek, keyfini çıkarmak gerekti.Yaşam dediğin kuş misali uçup gidiyordu!
18.
Her ülkede kendine özgü bir mutfak vardır diye biliriz ama Kanada bu bilinenin dışında bir ülke. Kozmopolit bir yapıya sahip olması ona pek çok ülkenin mutfağını açmış. Seçeneğiniz bol yani. Ben yine de öncelikle Kanada'ya özgü bir şeyler deyince Quebec bölgesinde putın denilen patatesten yapılan bir yiyecekten söz edildi. Kendi yörelerine ait bir peynir türüyle et suyu karıştırılarak kaynatılan, kızartılan patatesin üstüne dökülüp servis edilen bir yemek. Putin yemek için önce putiniyle ünlü bir lokantanın önünde kuyruğa girdik. İçimden, bu kadar insan beklemeyi göze aldığına göre önümüze gelecek yemek buna değer herhalde diye geçti. İçeriye girdiğimizde lokantanın renkli masaları, yumuşak dekorasyonu, aydınlık ortamı beni hemen kendisine çekti. Ben de evdeki masamı, sandalyelerimi böyle boyasam, resimlesem istedim! 20-25 dakika bekledikten sonra kocaman birer tabak geldi önümüze. Bitmesi olası değil. Sorun değil. Kalanı hemen paket yapıp veriyorlar elinize. Putin bizim damak zevkimize uygun bir yemek olmasa da denenmeye değer.
19.
Montreal'in en ünlü çikolatacılarından (Ünlü ama fiyatlar asla çok yüksek değil. Biz orta hallilerin de oturabileceği türden.) birinden içeriye girdik. İçerisi kalabalıktı ve garson sayısı yetersizdi. Siparişimizi vermek için epey bekledik. Siparişimizi verdikten sonra da gelmesini epey bekledik. Ancak ortam güzeldi, söyleşi tatlıydı. Kimse dert etmedi bunu. Meğer dert eden birileri varmış. ("Sincap krepi" diye adlandırılan krep bu arada yediğim en güzel krepti.) Kalkmamıza yakın masaya elinde bir paketle garson kız geldi. Önce Fransızca mı İngilizce mi konuşması gerektiğini sordu. Bizden "İngilizce" yanıtını aldıktan sonra bizi beklettikleri için özür dileyerek bize içinden her birimize birer dilim browni çıkacak paketi masamıza bırakıp gitti. Hepimiz birbirimize baktık. Biz sipariş gecikti diye afra tafra yapacaktık, onlar da bize "Beğenmiyorsan kalk git!" demeyecek miydi? "Bu kadar para ödüyoruz, hizmet edeceksiniz elbette bize." diye kafa da tutabilirdik. Bu incelik de neyin nesiydi? Anlaşılır (!) gibi değil!
20.
Nedir bu sokakların, duvarların ressamlardan çektiği?
Fırçasını kapan buraya mı koşmuş? Bunun için bir festival bile icat etmişler!
Başka işiniz mi yok sizin!
21.
Sahafa dönüştürülen bir kilisede eski bir dostu buldum: Mireille Mathieu. Ah, bu long playler! Onların çalındığı pikaplar... Benim de çocukluğumda vardı. Nasıl da özeldi onlar!
22.
Baş başa verip hem de pek bir ilgiyle kitap okuyan insanların heykeli mi olurmuş? Ne garip (!) bir kent (Quebec) burası.
23.
Çocuklar otobüs yolculuklarını sevmez. Kitap sayfalarında çıktıkları yolculuklar onların gerçek yolculuklarıdır. Bu fotoğraf da kanıtıdır.
Kızım gelince bu akşam yemeğinde Kore mutfağına uğramaya karar veriyoruz. Yine restoranın önünde kuyruğa girmek zorunda kalıyoruz. Neyse ki burada insanlar restoranlarda yalnızca yemek yiyor. Bizim gibi uzun uzun masa başı söyleşileri yapmıyorlar. 15-20 dakika bekledikten sonra garson tarafından içeriye alınıyoruz. Bir kız ve bir erkek iki garson genç de Koreli. Sürekli koşturdukları halde hep güler yüzlüler. Karşımızdaki büyük ekranda da Kore müzikleri izliyoruz. Restoran adını Kore alfabesinin ilk dört harfinden almış. Koreliler nasıl okur bilemem, benim muhtemelen bozuk söyleyişimle "Ganadora". Koreliler bana hep çok sempatik gelir. Hiçbir fikrimin olmadığı bir mutfak Kore mutfağı. Ben “bibimbap” söylüyorum. Kızdırılan büyükçe bir tasın içine pirinç pilavı, üzerine sebzeler, et ve yumurta konularak servis edilen bir yemek. Elbette çubuklarla yemeği başaramadım. Önce denedim, sonra çatal istedim. Kızım “ramyun” istiyor. İlle bir şeylere benzeteceksek bir çeşit makarna çorbası denebilir, içine yumurta da kırılmış. Ortaya da “kimbap” istiyoruz. Kurutulmuş yosunun içine pilav, marul, isteğe göre çeşitli sebzeler ya da balık, et, tavuk konularak önce sarılan ardından halkalar biçiminde doğranan bir yemek. O halkaların her birini bir lokmada ağza atmak gerekiyormuş, çünkü o lezzetleri bir arada tatmak önemliymiş. Ancak benim için çok zordu. Masada bıçak yok. Dişlerim de kurutulmuş yosunu kesmek de başarılı değildi. Keyifli bir yemek oldu. Beğendim yediklerimizi. Baktım, hepsinin nasıl yapıldığı internette yazıyor. Bir gün şu mutfağa da el atayım artık dersem deneyeceğim. Ama siz inanmayın.
25.
Kanal boyunda fotoğraf çekerken “Farine Five Roses” yazısını görünce bu yazıyı nereden tanıdığımı düşünüyorum. Sonra anımsıyorum, birkaç gün önce marketten un alırken paketin üzerinde yazıyordu. Five Roses, (Beş Gül) bir un markası. Bu tabela, Montreal fotoğraflarında da yer alıyor. Bana sorarsanız ne bina ne yazı dikkate değer. Ancak bana sorulmayacağına, kadrajıma da girdiğine göre öyküsünü öğrenmek gerek. İnternette Türkçe bilgi yok. Yarı google’nin o abuk sabuk çevirisi yarı kendi gayretimle öğreniyorum öğrenmek istediğimi. Başlangıçta orası kanal üzerinde bir değirmen… Sonrasında un fabrikası… Tepesindeki yazı başlangıçta reklam amaçlı konulmuş. Hava kararınca yanıp sönermiş. Bu fabrika 1. ve 2. Dünya savaşlarında askerler için çalışmış, un gereksinimlerini karşılamış. Bu bölgede endüstrileşmenin başlangıç tarihi olarak da bu fabrikanın açılışı kabul edilmiş. Sonrasında atıl hale gelen fabrikanın korunup korunmaması halk ile ilgili kişileri karşı karşıya getirmiş. Halk, bu fabrikayı Montreal’in simgelerinden biri kabul edip korunmasını istemiş. O ışıkları sönen tabelanın da yeniden ışıklandırılmasını… Epey uğraşlardan sonra artık o tabela bugün de akşamları yanıp sönüyor. Montreal’in tarihinden bir kesit… Aklıma kendi ülkemin tarihi geliyor. Nereye elini atsan tarih… Heder olmuş/olup gitmiş çoğu. Montreallileri de kutluyorum!
26.
Jacgues Cartier Köprüsünün ayağında bir çobana rastladım.
27.
Genel tuvaletlerin birinin kapısında karşılaştığım bu afiş, bizde de özellikle genel tuvaletlerdeki kağıt israfını göz önüne alınca ne kadar yerinde bir uyarı! Belki kulağa küpe olur!
28.
Metro çıkışı acelesi olmayanların rahatlığı içinde güneşin gülümseyişine yanıt verip bir banka oturuyorum. İyi böyle diye geçiyor aklımdan. Kulağıma sokak müzisyeninin sesi ulaşıyor. Ezgilerini güneşli bulsam da yüreği de güneşli midir, bilemiyorum. Kanada yakın bir tarihte yerlilerden özür dilemiş. Bu müzisyenin ataları o özrü kabul etmiş midir, merak ediyorum. Amerika kıtasının yerlileri yok eden tarihini aklayabilecek hiçbir şey bulamıyorum ben!
29.
Bir gün penguenleri gerçek yaşam alanlarında da ziyaret etme şansı bulur muyum, bilemem ama bugün Antartika adalarının taklit edildiği bir iklim ve volkanik manzarada onlarla merhabalaştım. Sakin, kendi hallerinde yaşayıp gidiyorlardı. Meğer kuş ve balık, bir araya gelince ortaya penguen çıkarmış. Bence uçamıyor diyerek penguenlere haksızlık etmeyelim. Onlar da uçar gibi yüzüyorlar. Sudan fırlayıp karaya konmaları da görülmeye değer. Yemeklerini getiren ağabey ve abla da pek sevgi doluydu. Sonra aklıma Küçük Kara Balık geldi. Bu penguenlerden biri de kendisine aynı soruyu sorarsa (Bu suyun/bu kayaların ötesi var mı?) yanıtını alamadıkça mutsuz mu olurdu? Onları tutsak mı kabul etmeliydik? Biodome (Türkçesi yok sanırım bu sözcüğün ya da ben bulamadım) Kanada’nın en büyük “Doğa Bilimleri Müzesi”nin bir parçası. Kocaman bir küre… İçinde ayrı ayrı ekosistemler bulunuyor. Tropikal ormanlardan çıkıp Kuzey Amerika’ya geçiyor; kunduz, vaşak ve su samurlarıyla karşılaşıyoruz. Lambador yarımadasının (Kanada’nın doğusu) ardından Antartika’ya uğruyoruz. Bir fili alıp Ankara’da bir hayvanat bahçesine koyduğunuzda o fil mutsuz olabilir ama tropikal ormanlarda yaşayan bir papağan Biodome’de kendini yine evinde hissedecektir. Gördüklerim oldukça etkileyiciydi. Ancak akvaryumun yer aldığı bölümün İstanbul’daki akvaryumla yarışamayacağını da belirtmek isterim.
30.
Meksika” deyince benim aklıma kocaman şapkalar, “amigo” seslenişi ve elbette hareketli, eğlenceli müzikler (Dans etmek gerek!) geliyor. Önünde durduğumuz restoran, aklımdakilerin hepsini bir araya getirmişti. Adı “3 Amigo” idi. Montreal’de artık alıştığımız üzere kapısında kuyruk oluşturan müşteriler, içeriye alınmayı beklerken dışarıya da hareketli müzikler taşıyordu. Bu kadar dini, dili, ırkı farklı insanın bir arada ve barış içinde yaşadığı bir kentte onların mutfaklarıyla da tanışma olanağınız bütçenizi zorlamadan olabiliyor. Meksika lezzetlerinin en sevilenlerinden biri “taco”ysa denemeden olmaz diyerek ilk gidişimizde taco ısmarlıyor, adet olduğu üzere elimizle yiyoruz. Taconun “en sevilen” sıfatının hakkını verdiğini görüyoruz. İkinci gidişimizde ise “las fajitas” istiyoruz, gerçekten çok lezzetli bir et yemeği. Bu; renkli, canlı, estetik ortamda iki akşam geçiriyoruz. Artık dünya mutfaklarına merak salmamın zamanı geldi sanırım. Bu isteği ilk kez Montreal'de duyuyorum. Bunca zaman yemeye/içmeye pek üvey evlat muamelesi yaptım.
34.
Biz; gücün kuvvetin, aklın fikrin yerindeyse başkalarına el açmayı "ayıp" sayarak büyüdük. Dünya ise başka bir yere gitti. Montreal'de karşınıza sık sık dilenciler ve evsizler çıkıyor. Adeta kentin bir parçasılar! İki dilde dilenen (İngilizce ve Fransızca) bu insanların hemen hepsinin aklını, fikrini bilemem ama gücü kuvveti yerinde görünüyor. Size el açıyorlar ancak rahatsız etmiyorlar. Burada devlet, evsizlere para veriyor ancak bu kadar insanı yine de sokaklardan çekemiyorsa bir şeylerin yolunda gitmediği açık!
Bu kentte "garaj satışı" adı verilen bir satış türüyle karşılaştım. İnsanlar evlerinde biriken ve artık kullanmayacaklarını düşündükleri her türlü eşyayı evlerinin önüne açtıkları tezgahlarda satışa çıkarıyorlar. Çok yaygın.. Bence çok da yerinde! Bizde de böyle bir alışkanlık olsa ne güzel olurdu! Kullanmadığım eşyalar hep sıkıntı verir bana.
Montreal'e sonbahar gelir.
39.
Önce uzaktan gördüm, kedi sandım. Montreal'de sokaklarda başıboş kedi görmek mümkün mü? Değil. Yaklaşınca sincap mı dedim. Herkes onlara bir şeyler yedirmeye uğraşıyor ya kilo almış. Olacak iş mi? Sincap dediğin el kadar bir şey. Böyle bir hayvana nasıl dönüşsün? Benim hayvan sözlüğümde başka bir ad yok! Derken yeni öykü kahramanımla tanıştım. Bu bir rakun!
40.
Kimi resimler size pek çok şey fısıldar. Yaşamınızda kendilerine bir yer açarlar. Montreal'de O. Mıkkıgak adlı bir sanatçıya ait resmi gördüğümde bu zarif kuş, gözlerini gözlerimden kaçırdı, başını arkasına çevirdi, ardında kalanlara baktı. Onu anladım. Benimle olsun istedim. Belki bir gün gözlerimiz de karşılaşırdı. Montreal'den İstanbul'a taşıdım onu. Çerçevesi eksikti. Ahşap bir çerçeveyi yakıştırdım ona. Meğer çerçeve dünyası da plastiğe çoktan teslim olmuş. Uğraştırdı biraz ancak sonunda dileğime kavuştum. Resmi çerçeveleyecek genç adamdan resimle birlikte aldığım ressamına ait bilgileri çerçevenin arkasına yapıştırmasını özellikle rica ettim. Notunu aldı, "Tamam." sesi. Çerçeveyi almaya gittiğimde arkasının boş olduğunu gördüm. "Sizden özellikle rica etmiştim." diye başlayıp ressama ilişkin bilgilerin yer aldığı kağıdın nerede olduğunu sordum. "Arkasına yapıştırdım." dedi. Çerçevenin arkası boydan boya kapatılıp kalınca bir kağıtla yapıştırılmıştı. Meğer istediğim açıklama o kağıdın altındaymış. Görmek istiyorsam yırtıp bakabilirmişim. Biz insanlar ne de güzel anlaşıyoruz! Birbirimizi yanlış anlıyoruz. Hem de sık sık.