NEDEN SADECE BİR TANE LENS YUVASI YOK ?
Hepsine hükmedecek bir lens yuvası mı?
Lens yuvası (yuva/bağlantı/montaj), yeni bir kamera seçerken büyük bir hayal kırıklığı kaynağı olabilir.
Hangi lens montajını kullanıyorsunuz?
Ve her zaman ortaya çıkan büyük soru, neden sadece bir ortak montaj sistemimiz olamaz?
Muhtemelen lens yuvalarında daha fazla ortaklığın bulunmamasının en büyük nedeni ticari ve politiktir, ancak bunlar insan faktörleridir.
Teorik olarak bunları değiştirebiliriz. Ancak teknik olarak mümkün mü?
Çok sayıda uyumsuz bağlantının, daha sınırlı bir piyasaya sahip olan üreticiler ve lensleri uyumlulukla sınırlı olan kullanıcılar için bir kayıp senaryosunu temsil ettiğini gösteren bir sorudan kaynaklanmaktadır. Politika gerçekten çok az mantıklı.
Ancak teknik olarak soru, tüm kameraların aynı lens yuvasını kullanıp kullanamayacağıdır.
LENS YUVALARI NE İŞ YAPAR ?
Bu soruyu anlamak için lens yuvalarının ne yaptığını düşünmeliyiz.
En basit seviyede, lensi sensör veya filmden, flanş odak mesafesinden (FFD) belirli bir uzaklıkta tutarlar.
FFD'nin kritik mühendislik endişesi olduğunu varsaymak kolaydır, ancak aslında lens montajlarının farklı bir yoludur.
Hassas odak işaretlerine sahip PL montajlı prime için FFD kritik öneme sahiptir. Elektronik odak kontrolüne sahip fotoğraf çekimi için tasarlanmış EF montajlı lens için o kadar önemli değildir.
EF yuvası 44 mm'lik belirli bir FFD'ye sahiptir, ancak çoğu EF lens için tolerans nispeten büyüktür.
Bir EF lens hangi mesafeye odaklandığını bilmez; fotoğraf makinesi nesne netleşene kadar odak değişikliklerine komut verir.
Çoğu EF lens sonsuzluğun çok ötesine odaklanabilir, böylece sorun fark edilmeden önce montaj çok yanlış olabilir.
Bu mühendislik tercihlerini etkiler.
EF yuvası (ve fotoğraf çekimi için tasarlanan diğerlerinin çoğu), lensin takıldığı ve büküldüğü bir süngü yuvasıdır. Karşılıklı yüzler, lens yuvasındaki üç bıçağın önü ve kameradaki üç bıçağın arkası tarafından oluşturulur.
Bu parçalar yaprak yaylar ile bir arada tutulur ve bir lens takıldığında veya çıkarıldığında birbirine doğru kaydırılır.
Bu kayma hareketi, potansiyel olarak FFD'yi etkileyen metal yüzeyleri giyecektir. Birleşme yüzeylerinin montaj parçasının önü ve bıçakların arkası olduğu bir PL veya B4 montaj parçasını karşılaştırın. Lens yuvaya yerleştirilir ve kilitleme mekanizması yerine döndürülür.
Kilit halkası, mercek üzerindeki bıçakların önüne doğru kayar (ve aslında ona bağlanır).
Kilit halkası ve bıçakların önü aşınabilir, ancak FFD'yi etkilemezler.
EF montajında birçok manuel ana lens mevcuttur ve çalışılabilir bir doğru FFD'yi koruyabildiğini gösterir, ancak gerçekten küçük, hafif, kullanımı kolay ve uygun fiyatlı olacak şekilde tasarlanmıştır.
Canon, ürettiği her DSLR lensi PL bağlantı ile yapabilir mi?
Teknik olarak, elbette, ama çok pahalı, garip ve ağır olurdu.
Ve elbette, tamamen gereksiz.
UYARLANABİLİR BAĞLANTILAR
Bu yüzden pratikte, her kamerada aynı montajı takmak mantıklı olmayabilir. Muhtemelen daha iyi bir fikir, kameraların çok çeşitli lenslere uyarlanabilen bir bağlantıya ve lenslerin çok çeşitli kameralara uyarlanabilir bir bağlantıya sahip olmasını sağlamak olacaktır.
Bu, çok kısa bir FFD kamera montajı anlamına gelir, çünkü bir lensi kameradan uzağa yerleştirmek kolaydır, ancak lensi kamera gövdesinin içine batırmak zordur. Bu, dünyanın en popüler iki montajı PL ve EF ile gariptir, çünkü nispeten dar ve nispeten derindirler çünkü bir refleks veya dönen ayna için lensin arkasında yer açmak üzere tasarlanmıştır.
Çözümler denendi.
FZ yuvası Sony'nin F3, F5 ve F55'inde görünür ve sensörü çok geniş bir açıklığın arkasına kameranın ön kısmına çok yakın yerleştirir.
FFD sadece 19 mm, iç çapı dev 84 mm ve makas kilitleme tasarımıdır.
Birkaç montaj, FZ ile çarpışacak kadar sığ ve geniştir, böylece pratik olarak başka herhangi bir montaj için bir adaptör mümkündür.
FZ fikri aslında çok çeşitli FZ lenslerin olacağı değil - sadece bir avuç yapıldı - ama başka şeylere uyarlanabilmesiydi.
Aynı şey Sony'nin E Mount ve karşılaştırılabilir M4/3 için de söylenebilir, ancak çok sığ olsa da iç çap sırasıyla 46mm ve 38mm'dir.
JVC, GY-LS300'deki M4/3’ün arkasına bir Super-35mm sensör takmayı başardı, ancak gözle görülür bir sıkışma vardı.
Tabii ki sorun, FZ'nin çok büyük olması ve birçok küçük kameranın boyutunu, ağırlığını ve maliyetini artıracağıdır.
DERİN BAĞLANTILAR
Belki de çok derin bir montaj bekleyen lensler yapmak daha kolay olurdu, böylece adaptörler onları kameralardan uzağa yerleştirebilir.
Sorun, optik tasarım açısından zor olan büyük FFD'lerdedir.
Pierre Angénieux, daha büyük bir FFD'ye izin veren retrofokal lens tasarımına etkili bir şekilde öncülük etti.
Detaylara girmeden, belirli bir hızda daha kısa odak uzunluklarını veya kısa minimum odak uzunluğuna sahip zoomları üretti.
FFD büyüdükçe zorlaşır; düşük bir f sayısı ve odak uzaklığı elde etmek için en karmaşık tasarımlardan bazılarını temsil eden yayın TV lensleri için büyük bir sorundur.
Ceza, optik performanstır.
Canon'un RF montajı ile daha küçük kameralar peşinde koştuğu sonucuna varmak kolaydır, bu da doğrudur, ancak aynı zamanda daha ucuz, daha iyi, daha hızlı, daha geniş lensleri daha kolay hale getirir.
Yani, her şeyi tek bir lens yuvasının arkasına koymak mümkün mü?
Elbette.
Cevap az ya da çok “FZ'yi her şeye koy” ya da eşdeğer bir şeydir.
İyi bir fikir mi?
Muhtemelen değil.
Sinema kameralarına ve belki de (bir kama kilidinin mekanik stabilitesine ihtiyaç duyan) TV kameralarına ve kısa 20mm FFD'yi işleyebilen fotoğraf kameralarına Leica L gibi bir şey ya da FZ'yi koymak mantıklı olabilir.
Muhtemelen bağlantı sayısını ikiye indirebiliriz ve sonra lens teknolojisi az çok istediklerini yapabilir.
Gövdeye tamamen bitişik yuva yapabilir ve elektronik problemini çözebilirler.
Ama, bir de ticaret ve endüstri politikası var.
Kaynak : RedSharkNews
Phil Rhodes
20 Ocak 2020
Çeviri : Ali Utku