Japon imparatorluk ordusunun iki subayı, Toshiaki Mukai ve Tsuyoshi Noda, Şangay'dan Nanjing'e giderken yüz kişiyi soğuk algınlığı yardımı ile kimin hızlı bir şekilde öldüreceği üzerine bahse girdi. оружия. Bu anlaşmazlık, Şangay'da yoğun bir sokak kavgasından sonra askerlerin moralini yükseltebilecek bir şey olarak algılandı ve bu nedenle basının dikkatini çekti.
İki haftada, orijinal yarışmaya adanmış sekiz makale, en büyük iki günlük gazetede, Tokyo ve Osaka'da yayınlandı. Spor raporlaması tarzında yazılmıştır. "İnanılmaz rekor" - başlıklarından birini söyledi.
Her iki teğmen de neredeyse aynı anda normu aştığından kazanan belirlenemedi. Sonra yeni bir bahis yaptılar ve bu kez bar bir 150 adam seviyesine yükseltildi.
Her iki durumda da, dövüşlerle ilgili değildi, yargısız infazlarla ilgiliydi. Japonlar açısından, onlar hakkında yasadışı bir şey yoktu.
Ağustos 6’te bile, Ordu Bakanlığı Şangay’daki birlikleri Çin’e karşı savaş esirlerinin tedavisine ilişkin uluslararası anlaşmaların geçersiz sayılabileceğini bildirdi ve ordu bürokratlarından Çin’in savaş esirlerini çağırmamalarını istedi.
Nanking'in yakalanmasının arifesinde, Şangay Seferi Ordusunu yöneten İmparator Hirohito - Prens Yasuhiko Asaki'nin amcası tarafından imzalanan bir emir yayınlandı. Mahkumları öldürme emriydi. Bazı tarihçiler, Prens'in komutanı - Asaki'nin imzasını zorlayan teğmen general tarafından yayınlandığını iddia ediyor, ancak buna inanmak zor ve komutan olarak sorumluluk yine de prensde kalıyor.
Şehir manyakları
Japon birlikleri Nanjing'e girer girmez, siviller gizlenerek Çin askerlerine baskın düzenledi. Omuzlarında ya da klavikula alanındaki morluklarda sırt çantalarının omuzlarından sürtünmeler olan askeri çağdaki tüm erkeklerden şüphelenildi. Buna ek olarak, Japonlar bacaklarında nasır, yüzünde yara izleri, düz duruş veya "dikkatsizce bakıldı" diyen herkesi yakaladı.
Tarak, bu bölgeden resmen savunulan uluslararası güvenlik bölgesinde gerçekleşti ve Yangtze Nehri'nin kıyılarında bir makineli tüfekle vurularak yakalandı.
“Saman kanalı katliamı” olarak bilinen en büyük katliam Aralık 18’ta gerçekleşti. Japonlar üç saat boyunca Çinli mahkumları birbirlerine iplerle bağladılar, dört sütuna böldüler ve makineli tüfeklerin hepsini vurdular. Yaralar daha sonra süngülerle bitirildi ve cesetler Yangtze'ye atıldı. Ortalama tahminlere göre, bu bölüm 57'i binlerce kişiyi öldürdü.
Şimdiye kadar sadece erkeklerle ilgili. Teoride, gizlenmiş askerler hakkında. Bu tür "hileler" deki kadınlardan şüphelenilmedi, ancak bu onları kurtarmadı.
Japon ordusu evlere girdi ve yaşlarına bakılmaksızın orada bulunan kadınlara tecavüz etti. Kurbanlara direnmek için en ufak bir girişimde, süngülerle bıçaklandılar. Oğulların annelere ve babalarına tecavüz etmek zorunda kaldıkları durumlar var - kızları. Öykü Ölü çocukların fotoğraflarını ve cesetlerin karmaşık bir şekilde yok edildiğinin kanıtlarını tuttu.
Tokyo sürecinde, toplam tecavüz sayısı 20'te binlerce kişi tarafından tahmin edildi. “Gizli askerler” gibi, güvenlik bölgesine sığınan kadınlar her zaman statüsünü korumadı: Japonlar her gün oraya genç kızları yanlarında alarak geldi. Bölgeyi yöneten uluslararası komite, her birinin kuru çizgileri bazı seri manyakların eylemlerinin tarifine benzer olan ordunun hareketleriyle ilgili şikayetler ile 450'i dosyaladı.
Bununla birlikte, bölgenin durumu ve onun komutanı Jon Rabe'nin (Japonların Nazi Partisi'nin bir üyesi olarak dokunulmazlığı vardı) çabaları, 200'tan 250'a binlerce hayat kurtarmayı mümkün kıldı.
Nazi Kahramanı ve Prens-Kötü Adam
Şubat ayında, 1938, Çin işbirlikçi hükümetin başlamasından sonra, şehirdeki zulüm sayısı önemli ölçüde azaldı. Prens Asaku ve Merkez Cephesi komutanı General Ivane Matsui Japonya'ya geri çağrıldı ve güvenlik bölgesi ortadan kaldırıldı.
Sekiz yıl sonra, Chiang Kai-shek hükümeti, General Hisao Tani, kaptan Gunkiichi Tanaka ve Çince’yi kılıçla öldürmeye katılan her iki teğmen ölüm cezasıyla sonuçlanan Nanking Savaş Suçları Mahkemesi’ni kurdu.
Memleketine döndükten hemen sonra emekli olan General Matsui, Tokyo'daki 1948 yılında, Nürnberg’in Japon eşdeğeri olarak yargılandı. General, sorumluluktan kaçınmak için her yoldan yargılandı, defalarca ifadesini değiştirdi, ancak yedi kişiden biri oldu ve hapishanenin bahçesine asıldı. Aynı zamanda, Matsui'nin katliamların başında kentte bulunmadığı, daha sonra ne olduğu konusunda ciddi bir endişe duyduğu ve hatta bazı temkinli, ancak halka açık bir sempati getirmeye çalıştığı bilinmektedir.
İmparatorluk ailesinin bir üyesi olan Prens Asaka'ya dokunulmazlık verildi - eylemleri ve eylemsizlikleri ile ilgili tüm sorumluluklarından kaçındı. Karar, Tokyo Mahkemesi'nin kurucularından ve ideologlarından biri - mağlup olmuş Japonya'nın politik mimarı olan Amerikan General Douglas MacArthur tarafından alındı. Buradaki ironi, zaten 1947’te Asaka’nın prens ünvanını yitirmiş olması (bundan böyle yalnızca imparatorun doğrudan mirasçıları böyle kabul edildi), ancak dokunulmazlık değil. Bu golf aşığı sadece 1981 yılında öldü ve Nanking kurbanları hakkındaki soruları, kendisiyle ilgili hiçbir şikayetin olmadığı ruhu içinde cevapladı.
Varlığından ötürü 200'ten daha fazla binlerce kişiyi kurtarmış olan Jon Rabe, partiye komünistlere duyduğu sempati şüphesiyle tutuklandığı Almanya'ya döndü, ancak yakında serbest bırakıldı. 1945'te, iki kez tutuklandı - zaten Nazi suçlarına karışma şüphesiyle ve tekrar serbest bırakıldı. Köle 1950'ta öldü, anma töreninde Nanking Katliamı kurbanlarına bir anıt dikildi.
Tarihin sahteciliği
Japon askerlerinin Nanking'in sivil nüfusuna karşı bu tür zulümlerinin sebepleri tam olarak tanımlanmamıştır ve tarihçiler arasında ateşli tartışmalara neden olmaktadır.
Şangay savaşı, Japonların emrettiğinden çok daha zor oldu: yaklaşık her dördüncü Japon askeri öldü. Bu çerçevede, sefer ordusu yetkililer tarafından ciddi biçimde eleştirildi. Şangay'dan Nanking'e geçişin de zor olduğu ortaya çıktı - koşulsuz teslim olmak yerine, şehir bunun için üç gün daha savaşmak zorunda kaldı. Ancak bu, eylemlerinde insan ahlakına dair her türlü fikri izleyen Japonların vahşiliğini açıklamıyor.
Nanking Katliamı, Çin ile Japonya arasındaki ilişkilerin en kritik anlarından biri olmaya devam ediyor ve bu olmadan - son derece çatışma. Hiç şüphe yok: PRC için, özellikle 1980’lerin ikinci yarısından bu yana, hafızasını toplumun tüm sektörlerini birleştiren olaylardan biri.
Basit ve anlaşılır bir örnek: Nanjing'de, 13 Aralık'ta, Başkan Xi Jinping'in katılacağı kurbanlar için bir anma etkinliği planlandı. Anıttan üç hafta önce yeniden yapılanma - özellikle törene hazırlanmak için kapatıldı. Canlı yayın, Çin Halk Cumhuriyeti devlet televizyonu ve radyo istasyonları ve ayrıca Xinhua ajansı web sitesinde yapılacak.
Sık sık olduğu gibi, ulusal trajedilerde olduğu gibi, katliamın tamamı boyunca toplam mağdur sayısı tahminleri büyük ölçüde değişkendir - 40 bin'den 300 bin kişiye kadar rakamlar ararlar. San Francisco'daki Çin, Kore ve Filipin diasporası tarafından ortaklaşa düzenlenen son anma etkinliklerinde, i. hakkında. Çin Halk Cumhuriyeti Başkonsolosu Zha Li'yu azami değerlendirmede ısrar etti:
“Japon ordusu açıkça uluslararası sözleşmeleri ihlal etti ve Nanking'de yaklaşık 300 binlerce Çinli sivilin öldürüldüğü ve evlerin yaklaşık üçte birinin yakıldığı aşırı zulüm suçları işledi.”
Aynı zamanda, Çin, Japon makamlarından sadece bir şey talep ediyor - halkın tövbesi.
İlk olarak, 1972 yılında, Tokyo ve Pekin arasında diplomatik ilişkiler kurma arifesinde, o zaman Japonya Başbakanı Kakway Tanaka tarafından benzer bir konuşma yapıldı. Temmuz ayında, 1995, Başbakan Tomiichi Murayama, “konsolosluk istasyonlarının” (Japonlar tarafından fethedilen tüm bölgelerden seks kölelerinin getirildiği askeri genelevler) ve Nanjing katliamı sırasında toplu tecavüz için ayrı bir özür diledi. Ağustos’ta Çin’deki savaş suçlarından tekrar tövbe ettiği zaman ülkeler arasındaki ilişkilerin istikrarlı bir şekilde iyileşeceği görülüyordu.
Ancak 2001’te, Japonca, Tarih Ders Kitapları Reformu Birliği, devletin onayıyla, 1910’tan bu yana hemen hemen tüm Japon savaş suçlarını susturan Yeni Tarih Ders Kitabını yayımladı ve “Nanjing Katliamı hakkında Japon Devleti, Aralık’ta NNing'i işgal etti. yıllar. " Buna cevap PRC ve Güney Kore'deki binlerce gösteriydi.
Daha sonra, bazı üst düzey Japon siyasetçiler açıkça seçmenlerin sağ kanat kısmını çekmek için tüm görünüşe göre revizyonist tezleri dile getirdiler. Böylece, Nagoya belediye başkanı Takashi Kawamura, “Asla bir Nanjing katliamı olmayabilir” dedi ve bunu kimseye değil, Nanking'den Çin delegasyonuna söyledi.
Bundan dört gün sonra, Tokyo valisi Shintaro Ishihara, "çok kısa bir sürede bu kadar insanı öldürmenin mümkün olmadığı" fikrini paylaştı.
Altı ay sonra, Japonya ile Çin arasındaki savaşı başlatan Mukden olayının 80 yıldönümünün arifesinde ve Diaoyu / Senkaku Adaları etrafındaki krizin ardından, “Japonya'nın tövbesi gereken” sloganlarından biri olan Çin'de kitlesel gösteriler yapıldı. O günlerde Çinliler Japon bayraklarını imha ettiler, Japon arabalarını devirdiler, Japon restoranlarının pencerelerini yendiler ve hatta Amerikan elçisinin limuzisini yaktılar ve Japon limuziniyle karıştırdılar.
Aynı zamanda, bir bütün olarak Japon toplumunda ve özellikle de profesyonel tarihsel toplulukta, Nanking Katliamı kabul edilmekte, ayrıca tanınmış mağdurların sayısı, Tokyo sürecinde belirtilenlerle çakışmaktadır. 2010'te, bu konuyla ilgili bir Çin-Japon askeri tarih çalışması bile yayınlandı.
Açıkçası, bilinçte kesin bir kesinti var. Sıfırın başlangıcından önce, en yüksek savaş suçları - Nanking Katliamı, "konsolosluk istasyonları" ve 731 ekibinin deneyimleri - Japonya'da sadece aşırı hakarete itiraz edildi. Ve 2014’te, Nanking katliamı olmadığı iddiası, NHK televizyon ve radyo yayıncılığı kurumu başkanı olan Naoki Hyakuta’nın (aslında, ülkenin ana ve dünyanın en büyüklerinden biri) devletin sahiplerinden biri olmasına izin verdiği iddiası.
Böyle bir girişle, iki ülke arasındaki ilişkilerde belirleyici olmaktan 80'in olayları için ne kadar zaman geçmesi gerektiğini söylemek zordur. Şu anda, Japonların uzlaşma, tövbe ve affedilmesi, ya Nanking'in hatırasını ulusal bir kendi kendini suçlama eylemi olarak gören Japon milliyetçilerine ya da derhal yerel olarak nefret ettikleri düşmanların karşısında bir araya geldiğini gören Güney Kore’ye ya da örneğin Güney Kore’ye faydalı değildir. Tarihsel konulardaki ÇHC ile Japonya, ABD ve hatta ana müttefiki ele geçirdiği DPRK üzerinde yumuşak bir baskı yapılması için bir neden var.
Ancak Çin’in Nanking vahşeti için Çin’i unutamadığı ve affetmediği gerçeği, II. Dünya Savaşı sırasındaki Rusya ve mağdurlarında olduğu gibi güvenle savunulabilir.
Bu olaydan iki gün önce, 100 yaşındayken, bu olayların en eski tanığının öldüğü eklemeye devam ediyor - tamirci Guan Guangjin. Aile, Nanking Katliamı mağdurlarına kişisel eşyalarını verdi - hayranı, saati ve çay kavanozu.