Johnson'ın öncülüğünde, 65 V-tail, W-kanatlı uçak, üç motorlu versiyon ve en sonunda seçilen oldukça ağır ve büyük uçak (XF avcısının ağırlığı) dahil olmak üzere çeşitli seçenekler üzerinde çalıştı. 90, DC-3 ile aynıydı).
20 Haziran 1946, hava kuvvetleri komutanlığı “Lockheed” tarafından sunulan taslağı onayladı ve iki deney makinesi oluşturulması için bir emir verdi. Fighter ataması XP-90 olarak atandı. Başlangıçta, avcı projesinin deltoid bir kanadı vardı, ancak California Teknoloji Enstitüsü'nde gerçekleştirilen modelin yıkanması, böyle bir kanadın uzun menzilli bir avcı için kullanılmasının avantaj sağlamadığını gösterdi. Tasfiyenin sonuçlarını bilmeyen tesis, bazı düğümleri birleştirmeye başladı, ancak ilgili bilgiyi aldıktan sonra, uçaktaki tüm çalışmalar durduruldu ve üretilen düğümler hurdaya çıkarıldı.
Şirketin tasarımcıları projelerini tamamen “90 model” ismini alan yeni bir projeye yeniden tasarladılar. Yeni projedeki savaşçıya keskin bir burun, süpürülmüş kanat, yan hava girişleri ve arka gövdeye monte edilmiş bir çift motor vardı. Uçuş menzilini arttırmak için, uçağın kanadının ucuna ilave yakıt depolarının monte edilmesi için sağlanmıştır. Avcının tasarımında yeni alüminyum alaşımları, hafif dövme ve öğütülmüş parçalar kullanılmıştır. Bununla birlikte, buna rağmen, otomobilin her ikisinde de aynı uçak kullanılmasına rağmen, McDonnell'in XF-88 yarışmacısına göre zor olduğu ortaya çıktı. Aynı şartlara göre, F-93 Saber'in gelişimini temsil eden Kuzey Amerika YF-86A avcısı yaratıldı.
ABD Hava Kuvvetleri tarafından bu üç şirket arasında uzun menzilli eskort avcısı için yapılan yarışmada kazanan, Kuzey Amerika YF-93A avcısını ortaya çıkardı. Kuzey Amerika, 118 F-93A seri hale getirme emrini bile aldı, ancak Şubat ayında 1949 iptal edildi. Asıl sebep, askeri bütçenin azaltılması ve aynı zamanda stratejik bombardıman uçaklarının ve avcıların inşası için tercihin verilmesiydi. Yarışmaya aday gösterilen savaşçıların uçuş özellikleri hava kuvvetlerinin komutasına uygun değildi: Projelerin hiçbirinin iyi bir savaş uçağı olamayacağına inanıyordu.
XF-90 avcı uçağının ilk prototipi, her biri kg 34 itişli iki biçimsiz turbojet Westinghouse J1630 motorla donatıldı. Santral gövde içinde bulunuyordu. XF-90 uçağının normal kalkış ağırlığı yaklaşık 11800 kg idi. Bu ağırlığın önemli bir kısmı, iç uçlara yerleştirilen yakıtı ve kanadın uçlarına yerleştirilmiş iki dış atık tankını oluşturuyordu. Bu yakıt tedariki, 3700 km'yi aşan daha büyük bir taktik aralığı sağladı.
Bu otomobil, tasarımında süpersonik bir rüzgar tünelindeki testler temelinde fark edilen bir takım karakteristik özelliklere sahipti. Gövde, burnun enine kesitinde, hava girişlerinden uzatılmış, uzatılmış bir uzunluğa sahipti. Bu form iki turbojeti ve egzoz borusunu yerleştirmek için kullanıldı. Alçak kanat profilinin maksimum bağıl kalınlığı% 8 ve tarama, 35 ° idi. Alan ve kanat açıklığı sırasıyla 12,2 ve 32 metre idi. Kanattaki belirli yük - 366 kg / m2'den daha fazla. Kuyruk yüzeyleri ok şeklindedir. XF-90 avcı uçağının uzunluğu ve yüksekliği sırasıyla 16,7 ve 4,5 metre idi.
XF-90 projesinde altı 12,7 mm makineli tüfek ya da ileriye doğru ateşlemek için dört 20 mm makineli tüfek kullanılmasına rağmen, deney makinelerinin hiçbirinde silah yoktu. Uçağın kanadının altında çeşitli barındırabilir silâh yer hedeflerinin imhası için.
XF-90 avcı uçağının ilk prototipi 4 Haziran 1949'e alındı, ancak ilk prototipin test edilmesi sırasında gösterilen hız özellikleri müşteriyi tatmin etmedi, bu nedenle bir sonraki makineye afterburner motoru yerleştirildi. Yeni motorların kurulumundan sonra uçak, XF-90A adını aldı. 9784 metre yüksekliğindeki yatay bir uçuşta uçağın hızı 1070,2 km / s idi ve bir dalışta makine ses bariyerini kolayca aşabilir. Nisan-Mayıs 1950'teki Murok Kuru Göl (California) bölgesinde, XF-90 avcı uçağı ses bariyerini kırdı. Lockheed test pilotu Tony Le Pier tarafından otomobilin pilotu. 17 1950, bir dalışta M = 1,12 hızını geliştirmeyi başlatabilir. Uçuşlardan biri sırasında, Livier neredeyse bir dalıştan kaçarken uçağa düştü. Bu seçeneğin testleri en iyi irtifa ve hız özelliklerini gösterdi, ancak uçağın ciddi değişiklikler yapması gerekiyordu. Zaten seri üretimde olan Kuzey Amerika F-86A avcı uçağı ile karşılaştırıldığında, XF-90A uçuş özellikleri daha düşüktü. Bu bağlamda, ABD Hava Kuvvetleri'nin emri, aracın yetersiz bir şekilde iletişimde olduğunu ve hizmete alınmasının uygunsuz olduğunu düşünüyordu.
Uçuş performansını arttırmak için Lockheed, savaşçıyı iyileştirmek için çeşitli seçenekler önerdi. Hepsi yeni motorların kurulmasıyla ilişkilendirildi, ancak işin zorluğu nedeniyle asla uygulanmadılar.
Kore Savaşı'nın başlaması ile birlikte ABD Hava Kuvvetleri'nin hazır ve kanıtlanmış savaş uçaklarına ihtiyacı vardı. XF-90 üzerindeki çalışmalar durdu. Toplamda, bu tipte iki uçak üretildi. 1952'te, Fransız Yassı Bölgesi'ndeki (Nevada) nükleer silah testlerinde XF-90'in ikinci bir prototipi kullanılmıştır. Lockheed'e göre, 1953'te, ilk deneyimli XF-90, NACA Cleveland Laboratories (Ohio) laboratuvarına devredildi.
Lockheed XF-90 avcının taktik ve teknik özellikleri:
Değişiklik - XF-90.
Uzunluk - 17,17 m.
Yükseklik - 4,80 m.
Kanat açıklığı - 12,19 m.
Kanat alanı - 32,05 m2.
Özel kanat yükü - 384,9 kg / m².
Boş ağırlık - 8401 kg.
Normal kalkış ağırlığı - 10152 kg.
Maksimum kalkış ağırlığı - 12340 kg.
İç depolardaki yakıt miktarı - 6310 l.
Motor tipi - 2 turbojet motoru Westinghouse J34-WE-15.
Biçimlenmemiş çekiş - 2x1905 kN.
РњР ° РєСЃРёРјР ° Р »СЊРЅР ° СЏ Ѻкорость - 1070 РєРј / С ‡.
Dalışta maksimum hız M = 1,12'tir.
Seyir hızı - 798 km / s.
İlk tırmanış hızı 2469 m / dak.
Pratik alan - 3700 km.
РџСЂР ° РєС‚РЁС ‡ еский потолок - 11900 Рј.
Silahlanma - altı silah kalibre 20 mm.
Bomba yükü - 746 kg.
İkinci el bombalar - 8x NUR HVAR 127 mm veya hafif bombalar.
Mürettebat - 1 kişi.
Malzemelere göre:
www.dogswar.ru
crimso.msk.ru
jetaircraft.ru
alternathistory.org.ua