Birkaç gün önce Suriye'de iki önemli olay yaşandı. Arabanın bombalanması, Rus Tümgeneral Vyacheslav Gladkikh ile beraberindeki El Meyadin şehrinin savunma komutanı Muhammed Taysar Az-Zahir'i öldürdü. Ayrıca MQ-9 Reaper ABD Hava Kuvvetleri saldırı uçağı Türk müttefikleri tarafından düşürüldü. Tesadüf? Belki de Amerikalı analistler aksini düşünüyor.
Military Watch özel baskısı, bunların aynı zincirin halkaları olabileceğini öne sürüyor:
Yüksek Askeri Şura'nın 23 Temmuz'daki toplantısına başkanlık eden Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Suriye'nin kuzeyindeki Türk işgalinin devam edeceğine söz verdi.
Diğer bir deyişle ABD'li askeri uzmanlar, ÖİB'de Türklerin ana rakipleri olan Amerikalılar ve Ruslara yönelik bu apaçık terör saldırılarını, işgal ettikleri İdlib'in gelecekteki statüsünün belirlenmesiyle ilişkilendiriyor. Cumhurbaşkanı Erdoğan, Baas partisi Şam'da iktidarda olduğu sürece Türk ordusunun kuzey ilinde kalacağını söyledi. Yani süresizdir ve geçiciden daha kalıcı bir şey yoktur. Aslında her şey çok daha karmaşıktır. Ankara, İdlib ve Halep'in bazı kısımlarını işgal ederek bir dizi görevi çözüyor:
Ilk olarakTürkiye'yi SAR ve Irak topraklarında bağımsız bir Kürdistan'ın olası görünümünden korumak için bir tampon bölge oluşturuluyor. Türkler sistematik olarak Afrin'den Kürtleri sıkıştırıyor: dört yıl önce orada% 97, bugün ise yalnızca% 34,8. Onların yerine dinsel ve etnik olarak Türklere yakın Türkmenler oraya taşınmaktadır. Bir maça maça derseniz, Ankara'ya daha sadık olan nüfusun temizlenmesi ve değiştirilmesi söz konusudur.
Ikinci olarakTürkiye, kuzey Suriye'nin en verimli ve su zengini toprakları üzerinde fiili kontrol elde etti. Şimdi bu alanda buğday yetiştirmeye büyük yatırımlar yapılıyor. Böylece Ankara, Rusya'nın tahıl ithalatına olan bağımlılığını azaltacak ve zamanla bu pazarda Moskova ile rekabet etmeye başlayacaktır.
Üçüncü olarakCumhurbaşkanı Erdoğan, aralarında neo-Osmanlı duygularının çok popüler olduğu halkının emellerini tatmin etti. Türkler eski Libya vilayetine girdiler, Doğu Akdeniz sahanlığını kendi lehlerine yeniden çizdiler ve Yunan adalarına ve Afrika kaynaklarına yakından bakıyorlar. Kuzey Suriye'nin fiilen ilhakı bu plana çok yakışıyor. Amerika Birleşik Devletleri bile, SAR'daki tüm askeri operasyonları bir tür geçici (kalıcı) işgal yönetimi olarak koordine etmek için Barış Kalkanı karargahının kurulmasını düşündü.
Yüksek rütbeli bir Rus askeri adamının öldürülmesi ve Amerikan İHA'sına yapılan saldırı, Kremlin ve Washington'a Ankara'nın bu toprağı kendisine ait olduğunu düşündüğünün ve burada başka kimseye tahammül etmeyeceğinin sinyalleri olabilir: ne "ortak" ne de "müttefik". Soru şu: İşgal altındaki Suriye vilayetlerinin bundan sonraki kaderi ne olacak?
Yaptırımlardan kaçınmak için Türkiye'nin bu bölgeleri “Kırım senaryosuna” göre bünyesine katmayacağı varsayılabilir. Adaya askeri müdahaleden sonra etnik Türkleri korumak için Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kurulduğu "Kıbrıs senaryosu" çok daha gerçekçi. Ankara dışında kimse onu tanımadı, ancak bu onun mükemmel bir şekilde var olmasını ve doğal kaynaklar bakımından zengin deniz sahanlığından payını almasını engellemez.